१९ फग्गण शहिनशाही सम्मत नौ हरि भगत दवार धीर पुर दिली नौ विखे
सतिगुर शब्द कहे मैं दिवस रैण दौड़दा, दो जहान नौजवान मर्द मर्दान प्रभ तेरी सेव कमाईआ। संदेशा देवां धरनी धरत धवल धौल ब्रह्मण गौड़ दा, नव सत्त ब्रह्म मति बिन तत्व तत जणाईआ। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त तेरा फल वेखां मिट्ठा कौड़ दा, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज चारे खाणी ध्यान लगाईआ। निरगुण निरवैर निराकार निरँकार सति सरूप तक्कां जो भगतां बौहड़दा, सूफ़ीआं सन्तां होए सहाईआ। जीव जहान वक्त दुहेला वेखां तेरे अमृत औड़ दा, ओड़क तेरी ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं दिवस रैण भज्जदा, बिन कदमां कदम उठाईआ। मन कल्पणा जीव जहान वेखां रूप कग दा, नव नव दा पर्दा लाहीआ। निरगुण सरगुण तेरी धार हो के वज्जदा, बिन ततां तत तत खड़काईआ। अन्तष्करन जीव जहान वेखां जगदा, जागरत जोत बिन वरन गोत निरगुण तेरा नैण उठाईआ। शब्दी शब्द धार हो के जन भगत सुहेले फिरां लभ्भदा, जो लब्हां दे अन्दर तेरा ध्यान लगाईआ। देसां परदेसां लेखा जाणां सब दा, सभा मलेछां फोल फुलाईआ। हुक्म तेरा मन्नां नूर इलाही रब्ब दा, यामबीन तेरी ओट तकाईआ। लहिणा देणा जाणां जुग चौकड़ी हद्द दा, हदूद वेखां थांउँ थाँईंआ। हुक्म संदेस सुणावां तेरे अनादी नद दा, अनहद नादी नाद जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं वेखां ज़िमीं असमानां, ब्रह्मण्डां खण्डां पुरीआं लोआं ध्यान लगाईआ। तूं मालक ख़ालक दो जहानां, शाह पातशाह शहिनशाह तेरी बेपरवाहीआ। मैं लेखा जाणां जीव जंत पंज तत इन्साना, तत्व ततां पर्दा लाहीआ। तूं मेहरवान मेहरवान होणा मेहरवाना, महबूब आपणी दया कमाईआ। मैं खेलां खेल खालक ख़लक विच महाना, मख़लूक वेखां चाँईं चाँईंआ। मस्ती विच मस्त होवां दीवाना, अलमस्त तेरी वड वड्याईआ। तूं पुरख अकाला दीन दयाला श्री भगवाना, भगवन तेरी ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे अलख जगाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं वेखां डूँग्घा सागर, गहर गवर तेरा ध्यान लगाईआ। माटी भाण्डे काचे तक्कां काया गागर, साढे तिन्न हथ्थ फोल फुलाईआ। तूं मालक ख़ालक प्रितपालक करीम कादर, कुदरत दा कादर बेपरवाहीआ। सच दवारे करीं आदल, इन्साफ़ तेरे हथ्थ फड़ाईआ। मेरे महबूबा दीन दुनी रूप धरया मक्तूल कातिल, कत्लगाह धरनी धरत धवल नज़री आईआ। धाम दिसे कोई ना आकल, अकल कलधारी तेरी वड वड्याईआ। सृष्टी दृष्टी अन्दर होई पाग़ल, बुध बिबेक ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दी धार देणी जणाईआ।
सतिगुर शब्द कहे मैं दिवस रैण नट्ठा, बण पाँधी पन्ध मुकाईआ। तेरा नव नौ चार दा लेखा करां इक्ट्ठा, बिन हरफ़ हरूफ़ां गंढ बंधाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले तक्कां मट्ठां, चार दीवारां खोज खुजाईआ। लेखा वेख के अट्ठां सट्ठां, जल धारा संग जोड़ जुड़ाईआ। समुंद सागरां पार टप्पां, भज्जां वाहो दाहीआ। जगत अंधेरयां विच छपा, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। नौ खण्ड पृथ्मी इक्को अक्खर दस्सां पप्पा, जिस परम पुरख दए वड्याईआ। जिस दा इशारा दे के गया नानक तपा, तपीश्रां तों बाहर समझाईआ। ओह खेल करे पुरख समरथा, हरि करता धुरदरगाहीआ। जिस दे कोल अगम्मी वथा, नाम भण्डारा दए वरताईआ। जिस नूं भगतां सन्तां झुके मथ्था, सूफ़ी धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। उहदी महिमा अकथनी कथा, रसना कथ सके ना राईआ। ओह लहिणा देणा सब दा जाणे यथार्थ यथा, यदी आपणा हुक्म वरताईआ। जिस ने गोबिन्द तन सुहाया तीर भथ्था, मुखी तिक्खी धार बणाईआ। ओह साहिब स्वामी अलखणा अलखा, अलख अगोचर इक अख्वाईआ। जो शाह सुल्तान बणाए कक्खा, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मेला आप मिलाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं घत्ती फिरां वहीरा, वहिणां पार कराईआ। डूँग्घे सागर वेखां नीरा, बिन नैणां नैण उठाईआ। पैग़म्बरां तक्कां पीरा, मकबरयां फोल फुलाईआ। जीवां जंतां वेखां तकदीरा, तदबीर आपणी नाल मिलाईआ। भेव खुल्हावां शाह हकीरा, पर्दा पातशाह उठाईआ। दीन दुनी तक्कां ज़मीरा, अन्तष्करन फोल फुलाईआ। तेरा खेल बेनज़ीरा, प्रभू नज़र किसे ना आईआ। तूं मालक गुणी गहीरा, गहर गवर तेरी वड्याईआ। तूं लेखा जाणे हस्त कीड़ा, कीट कीटां फोल फुलाईआ। तेरा मार्ग स्वामीआं अगला दिसदा भीड़ा, बिन तेरी किरपा पन्ध ना कोए मुकाईआ। तूं शाह पातशाह शहिनशाह तेरी नज़र ना आए किसे तस्वीरा, तसव्वर कर ना कोए वखाईआ। तूं आशा तक्कणी इक कबीरा, जो कबरां तों बाहर गया सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं दिवस रैण दा पाँधी, बिन कदमां कदम उठाईआ। चारों कुण्ट तक्कां अंधेरी आँधी, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले आत्म धार तैनूं कोए ना गांदी, गा गा शुकर ना कोए मनाईआ। दीन दुनी वणजारी हो गई सूर गाँ दी, पशूआं खल्ल लुहाईआ। वड्याई रही ना तेरे नाँ दी, नाउँ निरँकार हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। हँस बुद्धी होई काँ दी, काग वांग सर्ब कुरलाईआ। सिफ्त वड्याई रही ना वाह वाह दी, वाहवा तेरी वज्जे ना कोए वधाईआ। की खेल तेरी बेपरवाह दी, बेपरवाह देणा समझाईआ। सतिगुर शब्द कहे प्रभू दीन दुनी वणजारी हो गई आपणे दाअ दी, दाहवा हक ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक
नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी खेल शाह पातशाह सच्चे शहिनशाह दी, शाहो भूप बिन रंग रूप तेरी अगम्म वड्याईआ।
२० फग्गण शहिनशाही सम्मत नौ जे ऐंड के लक्षमी नगर दिल्ली रत्न सिँघ दे गृह
शब्द कहे मेरी खेल अगम्मे सतिगुर दी, गुरदेव देवा आपणा हुक्म सुणाईआ। आवाज़ जणावां अनादी सुर दी, सुरतीआं सुत्तीआं वेख वखाईआ। मैनूं याद आउंदी अनन्द पुर दी, पुरी अनन्द रही जणाईआ। जिस वेले सदी चौधवी दीन दुनी होई मुरदी, मुरीद मुशर्दां मिलण कोए ना पाईआ। कूड़ कल्पणा हर हिरदे होणी फुरदी, फ़ुरना मन्त्र नाम ना कोए जणाईआ। जगत जहान दी आशा होणी रुढ़दी, कलयुग कूड़े वहिण वहाईआ। ग्रन्थ शास्त्र आशा रखण इक लुड़ दी, लुड़ींदे साजन ध्यान लगाईआ। बिन तेरी किरपा प्रभू जगत आशा मूल ना मुड़दी, तृष्ना सच ना कोए समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा आपणा हुक्म वरताईआ। शब्द कहे मैं सतिगुर अगम्मा भूप, शहिनशाह दिती वड्याईआ। मेरा नज़र ना आए रंग रूप, दो जहानां खेल खिलाईआ। मैं वसां चारे कूट, दीन दुनी पन्ध मकाईआ। लख चुरासी मेरा ताणा पेटा सूत, सूत्रधारी हो के वेख वखाईआ। मेरा हुक्म अनोखा दूत, दो जहानां भज्जे वाहो दाहीआ। मैं सेवादार सति सच सपूत, पिता पुरख अकाल दिती वड्याईआ। मैं जगत सुहञ्जणी करनी रुत्त, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। पवित्र करने जगत विकारी बुत्त, बुतखान्यां वेख वखाईआ। जन भगत सुहेले गोदी लैणे चुक्क, फड़ बाहों गले लगाईआ। सीने नाल लगावां घुट्ट, दुखियां दर्द मिटाईआ। तिन्हां आवण जावण जाए छुट्ट, चुरासी गेड़ रहे ना राईआ। आत्म परमात्म धार जाए ना टुट्ट, पारब्रह्म ब्रह्म मेला मेलां सहिज सुभाईआ। सचखण्ड दवार बिन तन वजूदों देवां सुट्ट, निरगुण निरगुण नाल मिलाईआ। जगत भाग ना जाए निखुट्ट, खोटे खरे देवां बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच मेरा रंग रंगाईआ। शब्द कहे मैं गुरदेव गुरु गुर स्वामी, मेरी समझ किसे ना आईआ। मैं आदि जुगादी सदा नेहकामी, निरवैर नूर अलाहीआ। लख चुरासी अन्तरजामी, घट घट अन्दर वेख वखाईआ। मेरी जुग चौकड़ी खेल पुराणी, पुराण शास्त्र तेरी देण गवाहीआ। मैं सदा सदा आत्म ब्रह्म ज्ञानी, निरअक्खर दयां वड्याईआ। मेरी कल्मयां बाहर कलामी, कायनात दयां समझाईआ। मेरा संदेशा पैग़ाम शाह अमामी, अवामी रिहा दृढ़ाईआ। जो लहिणा देणा जाणे जगत तमामी, तम्हा लालच वेख वखाईआ। जिस मेला मेलणा अन्त बाहमी, ब्राह्मण शूद्र वैश रहिण कोए ना पाईआ। झगड़ा दीन ना रहे इस्लामी,
इस्म आज़म इक समझाईआ। शरअ ज़ंज़ीर तोड़ ग़ुलामी, ग़ुरबत अन्दरों दए कढ्ढाईआ। नाम निधान दे कलामी, कायनात आप समझाईआ। जिस दी इक्को हक हकीकत वाली होए सलामी, दूसर सीस ना कोए झुकाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा खेल सदा रहमानी, रहमत आपणी इक कमाईआ। मैं हलूणा देणा ज़िमीं असमानी, धरनी धरत धवल हिलाईआ। मंज़ल वेखणी जगत रुहानी, रूह बुत खोज खुजाईआ। जन भगतां धर्म बख्श अनामी, इक्को गृह देणा वखाईआ। जिथ्थे निरगुण जोत जोत निशानी, दूजा नज़र कोए ना आईआ। आत्म धार दस्स पहचानी, परमात्म हो के मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ख़ालक प्रितपालक जन भगतां दो जहानी, दो जहानां नौजवाना नव नव आपणा रंग रंगाईआ।
२० फग्गण शहिनशाही सम्मत नौ ७३६ गुरु रामदास नगर दिल्ली पूरन सिँघ दे गृह
शब्द कहे मैं साहिब स्वामी एक, एकँकार दिती वड्याईआ। मेरी आदि जुगादी सब नूं टेक, अवतार पैग़म्बर गुर सारे सीस निवाईआ। मैं जन भगतां करनहारा बुध बिबेक, दुरमति पापां मैल धुआईआ। कूड़ कुड़यारां करां नेक, ठग्गां चोरां देवां वड्याईआ। मेरा रूप अवल्लड़ा अनेक, जुग जुग आपणा भेख वटाईआ। जगत जहान दी वेखणहारा अग्नी ततां वाला सेक, तत्व तत खोज खुजाईआ। मेरा लहिणा देणा लख चुरासी नेतन नेत, निज घर बहि बहि ध्यान लगाईआ। मैं आत्म परमात्म दस्सणहारा हेत, घर घर आपणा रंग रंगाईआ। जग भगतां खोल्ह अगम्मा भेत, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा खेल अगम्म अथाह, अलख अगोचर दए वड्याईआ। मैं दाता बण के बेपरवाह, बेपरवाही विच समाईआ। दो जहानां हो मलाह, बेड़ा खण्डां ब्रह्मण्डां आप चलाईआ। तन वजूदां विच्चों प्रगटा के आपणा नाँ, अवतार पैग़म्बर गुरुआं दयां वड्याईआ। धरनी धरत धवल सुहा अगम्मे थाँ, थनंतर आपणा रंग रंगाईआ। हँस बणावां फड़ फड़ काँ, काग हँस रूप वखाईआ। जन भगतां सति सच पकड़ के बांह, कूड़ी क्रिया विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा आपणा हुक्म वरताईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा खेल अगम्मा रंगला, रंगत नज़र किसे ना आईआ। मैं लेखा जाणां शाह कंगला, भूपत भूपा वेख वखाईआ। मेरा सदा धुन अनादी चार मंगला, अनरागी राग सुणाईआ। मेरा लहिणा देणा नानक धार देश बंगला, बंग की आपणी आस रखाईआ। जिस शरअ तोड़ने संगला, संगला दीप नाल मिलाईआ। जगत
जहान वेखणा अंधला, धुँदूकार तक्कणा ख़लक ख़ुदाईआ। जिस दा इक्को दीपक जगणा, जगत जहान करे रुशनाईआ। ओह लहिणे देणे पूरे करे सभना, सभा मलेछा वेख वखाईआ। जिस नूं पैग़म्बरां किहा नूर अलाही रब्बना, यामबीन तेरी वड्याईआ। उहने सतिगुर शब्द दी धार हो के भज्जणा, भज्जे वाहो दाहीआ। जिस नूं तेग़ बहादर किहा सज्जणा, साजण मीत इक अख्वाईआ। जिस मुहम्मद दी आशा पूरी करना जगणा, चार यारी नाल मिलाईआ। तिस नूं सब ने करनी बन्दना, बन्दगी विच सीस झुकाईआ। जो खोज्जयां किसे ना लभ्भणा, वञ्झी हाथ ना कोए वखाईआ। जिस दा लहिणा देणा होवे उपर शाह रगणा, शहिनशाह आपणा पर्दा आप चुकाईआ। जिस धर्म निशाना गड्डणा, गाॅड इक्को नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा हुक्म नहीं तहरीरी, पूरब समझ ना कोए समझाईआ। मेरा संदेशा नहीं तकरीरी, लफ़ज अलिफ़ाज ना कोए वड्याईआ। मेरा रूप नहीं कोई पीरी, पैग़म्बरां रंग ना कोए रंगाईआ। मेरा खेल नहीं तामीरी, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी मेरा हुक्म वरते तकदीरी, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। मेरा खेल होणा अख़ीरी, आख़र दयां समझाईआ। लेखा जाणे बेनज़ीरी, बेनज़ीर आपणा पर्दा आप चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रखाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा खेल बड़ा अगम्मा, अगम्म अगम्म जणाईआ। जिस दा हद्द ना दिसे बन्ना, बन्दगी वाला वेखण कोए ना पाईआ। मेरा समझ ना आया इक्को कन्ना, जो गोबिन्द गया लगाईआ। मैं जगत जहान वेखणा घना, बहु गिणती विच लोकाईआ। दीन दुनी दा नेत्र वेखणा अन्न्हा, निज लोचन ना कोए रुशनाईआ। मैं भेव खुल्हाउणा तारा चन्ना, चन्द सितार बैठे राह तकाईआ। मैं आशा पूरी करनी विष्न शिव ब्रह्मा, जो पारब्रह्म रिहा दृढ़ाईआ। मैं जगत जहान वेखणी तम्हा, लालच लोभ मोह ध्यान लगाईआ। मैं भेव खुल्हाउणा काया माटी चम्मा, चम्म दृष्टी पर्दा आप उठाईआ। मैं ख़ुशी जणाउणी मेरा वक्त सुहञ्जणा होणा समां, समां आपणा रंग रंगाईआ। मैं जगत जहान वेखणा इक इक लमह, लमह लमह खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सरन सरनाई इक्को मन्नां, दूजी मनसा ना कोए रखाईआ।
२१ फग्गण शहिनशाही सम्मत नौ गुरगाउं शहर सुखदेव सिँघ दे गृह
सतिगुर शब्द कहे वाह प्रभू बल्ले बल्ले, बलधारी एकँकारी तेरी बेपरवाहीआ। मैं जुग चौकड़ी तेरे वेखे हल्ले, हल्ला
शेरीआं देण वाल्या जुग जुग नवीं बणत बणाईआ। मैं तेरे भगत सन्त सूफ़ी फ़कीर गुरु तक्के इकल्ले, बिन नेत्र लोचन नैणां ध्यान लगाईआ। जो शब्द संदेसे मेरी धार विच लोकमात घल्ले, मानस मानव मानुख कीती पढ़ाईआ। अन्त कन्त भगवन्त वस्त रही किसे ना पल्ले, पलकां पिच्छे बहिण वाल्या वेखणा चाँईं चाँईंआ। आत्म परमात्म धार किसे ना रले, रल मिल तेरे रूप विच ना कोए समाईआ। मेरे स्वामी अन्तरजामी वड अछल अछले, तेरे नालों छलीए वलीए कलयुग जीव नज़री आईआ। तेरा नाम निधाना श्री भगवाना शास्त्रां वाला सीना किसे ना सल्ले, आर पार पार आर तीर अणयाला ना कोए जणाईआ। तूं सचखण्ड बैठा निरगुण धार निहचल धाम अटले, दरगाह साची आसण लाईआ। जरा निगाह मार लै उपरों थल्ले, थल जल महीअल वेखणा चाँईं चाँईंआ। नव सत्त इक्को कूड़ कुड़यार दी अग्नी बले, तत्व ततां रही जलाईआ। धर्म धार दे ख़ाली दिसण महल्ले, महल्ल अटल ना कोए रुशनाईआ। सच वस्त धर्म दी धार दिसे किसे ना पले, कन्नी गंढ ना कोए वखाईआ। जीव जंत साध सन्त सच विच कोई ना फले, ख़ाली रुक्ख सिंमल वांग लहराईआ। मेरे स्वामी अटल अटले, शाह पातशाह सच्चे शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरे साहिब सति निरँकारी, निरवैर तेरी बेपरवाहीआ। दीन दुनी तक्क साकारी, शहिनशाह आपणा ध्यान लगाईआ। नव सत्त वेख हाहाकारी, धीरज धीर ना कोए धराईआ। तेरे नाम दी होई बेकारी, सच रोज़गार ना कोए कमाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यारी लग्गी यारी, यराना पंच विकार वधाईआ। हउमै हंगता चढ़ी ख़ुमारी, माया ममता नाल मिलाईआ। प्रभू तेरे उत्ते होई बेएतबारी, यकीन हक ना कोए रखाईआ। दीन मज़्हब करन ग़द्दारी, गदागर दिसे लोकाईआ। तूं खेल खेलणहारा नर नारी, नर नरायण तेरी वड वड्याईआ। तेरा धर्म दा दिसे ना कोए पुजारी, पूजस पाहन सीस सर्ब निवाईआ। धर्म दवारयां होए बदकारी, बदी दा पन्ध ना कोए मुकाईआ। तेरी सृष्टी तेरे नालों होई फ़रारी, इष्ट देव नज़र किसे ना आईआ। सहायता करे ना कोए राम मुरारी, कान्हा काहन ना कोए चतुराईआ। पैग़म्बर निभाए कोए ना यारी, यराने सारे रहे तुड़ाईआ। गुरुआं दिसे ना कोए सिक्दारी, सिक विच ना कोए समाईआ। कलयुग कूड़ लग्गा बाज़ारी, हट्ट हटवाणे जगत विकारे नज़री आईआ। तेरी खेल तक्की अगम्म अपारी, अलख अगोचर ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच मेला लैणा मिलाईआ। सतिगुर शब्द कहे प्रभू तेरीआं वेखीआं जगत जहान हद्दां, हदूदां ध्यान लगाईआ। तेरीआं मंज़लां तक्कीआं पदां, पतिपरमेश्वर भेव रिहा ना राईआ। तेरीआं जगत जहान तक्कीआं यदां, यदी आपणी अक्ख खुल्हाईआ। तेरीआं आवाज़ां सुणीआं नादी धुन बिना नद्दां, अनहद नादी नाद दृढ़ाईआ। तेरीआं जगत ख़ुमारीआं वेखीआं मधां, मानस मानव
संग रलाईआ। दीन दुनी कटीआं वेखीआं लब्हां, शरअ शरअ फोल फुलाईआ। जगत मलेछां तक्की सभा, सभापती नज़र कोए ना आईआ। तेरा प्यार कितों ना लभ्भा, मुहब्बत विच ना कोए समाईआ। जिधर तक्कया तेरे नाम कलमे दा दग़ा, धोखे विच ख़लक ख़ुदाईआ। सृष्टी दृष्टी वेखी वांग कग्गा, हँस रूप ना कोए बदलाईआ। तेरी चरण सरन बिन तेरी किरपा कोए ना लग्गा, धूढ़ी ख़ाक ना कोए रमाईआ। जिधर तक्कां दीन दुनी उफ हाए करे मेरया रब्बा, रब्बे रहीम नज़र किसे ना आईआ। सच दस्स निरगुण धार सब दे अब्बा, अम्मीजान की तेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शाह पातशाह सूरे सरबगा, शहिनशाह की तेरी वड वड्याईआ।