२७ फग्गण शहिनशाही सम्मत नौ बड़ा जुगली नादीआ वैसट बंगाल हरभजन सिँघ दे गृह
सतिगुर शब्द कहे प्रभू तेरे प्यार दा भजन, दु:ख भय भंजन भजन सिँघ मिले वड्याईआ। तूं आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी धुर दा सज्जण, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तेरे हथ्थ वड्याईआ। निरगुण निरवैर निरँकार चरण धूढ़ करा अगम्मा मजन, दुरमति मैल अन्तर निरन्तर भीतर बाहर रहिण कोए ना पाईआ। तेरा नाम निधान श्री भगवान धुर अनादी नाद रूप वज्जण, शब्द सुरत सुरत शब्द समझाईआ। जगत जहान नौजवान भगत सुहेले कूड़ी मंज़ल लँघण, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। तेरा मेल मिलावा होवे अनोखे गगन, जिथ्थे सूर्या चन्द नज़र कोए ना आईआ। दर दवार एकँकार मंज़ूर करनी बन्दन, बन्दीख़ाना दो जहान तुड़ाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म सति सच जणा छन्दन, ढोला सोहला इक्को राग दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साचे नाम दी चाढ़्हनी रंगण, रंगत उतर कदे ना जाईआ। सतिगुर शब्द कहे प्रभ भगतां दे दे अगम्मी दात, नाम निधाना झोली पाईआ। आत्म ब्रह्म दस्स दे ज़ात, अज़ाती वंड रहे ना राईआ। घर मन्दिर मेट अंधेरी रात, निरगुण नूर जोत कर रुशनाईआ। सज्जण सुहेले इक इकेले कलयुग अन्तिम पुछ वात, वारस हो के हो सहाईआ। मात कुलखणी मन कामना कूड़ी अन्दरों कढ्ढणी नार कमज़ात, सतिगुर शब्द शब्दी शब्द देणी वड्याईआ। निरगुण धार निरवैर अमृत बख्श बूँद स्वांत, निजर झिरना आप झिराईआ। निज नेत्र दर्शन देणा बहु बिध भांत, बहुरूपी आपणा खेल वखाईआ। तूं इक अकेला वसें धाम नवेला जन भगतां खोल्हणा बजर कपाट, बन्द किवाड़ी आपे कुंडा लाहीआ। आवण जावण जन्म मरन दी रहे कोए ना वाट, लख चुरासी जम की फाँसी देणी कटाईआ। अन्त कन्त भगवन्त पारब्रह्म पतिपरमेश्वर निरगुण
धार पुछणी वात, निरवैर हो के मेल मेलणा सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची मंज़ल बख्शणी घाट, पतण इक्को इक सुहाईआ।
३० फग्गण शहिनशाही सम्मत नौ ढाका बंगला देश नानक शाही गुरदवारा
ढाका यूनिवरशटी दे पिच्छे ३ माईमन सिँघ रोड सवेर वेले
सम्मत शहिनशाही नव कहे मेरा अन्त अख़ीर दिहाढ़ा, दिउहड़ी प्रभ नूं सीस झुकाईआ। जो लहिणा देणा मेरा लेखा जाणे जंगल जूह उजाड़ पहाड़ा, टिल्ले पर्वतां समुंद सागरां ध्यान लगाईआ। जिस दा ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर ज़िमीं असमान दो जहान अखाड़ा, नव सत्त ब्रह्म मति आपणा भेव चुकाईआ। मेरा ओस स्वामी अन्तरजामी अग्गे इक्को हाढ़ा, हिरदयों हरि हरि अग्गे मंग मंगाईआ। तूं पुरख अकाला दीन दयाला सचखण्ड निवासी अगम्मी लाड़ा, लख चुरासी आत्म धार प्रनाईआ। मेरे साहिब सुल्ताना नौजवाना मर्द मर्दाना धुर प्रेम दा रंग चाढ़्ह दे गाहड़ा, आदि अन्त उतर कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। फल्गुण कहे मेरा दिवस आख़री जग, सम्मत शहिनशाही नव नाल वड्याईआ। मैं परसां प्रभू दे पग, बिन चरणां सीस झुकाईआ। सच सरनाई जावां लग, लग मात्र दा डेरा ढाहीआ। किरपा करे सूरा सरबग, हरि करता धुरदरगाहीआ। जो हँस बणावे कग्ग, कागों हँस उडाईआ। कलयुग कूड़ बुझाए अग्ग, अमृत मेघ बरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। धरनी कहे मैनूं दो जहान दयो वधाई, ख़ुशीआं नाल जणाईआ। किरपा करे बेपरवाही, हरि करता धुरदरगाहीआ। जिस दी आदि जुगादी रुशनाई, नूर नुराना डगमगाईआ। जिस दी शब्दी धार शनवाई, दो जहानां हुक्म सुणाईआ। सो पातशाह शहिनशाह अगम्म अथाही, अलख अगोचर वड वड्याईआ। जो लख चुरासी सब दा माही, महबूब नूर अलाहीआ। ओह लहिणे देणे लेखे जाणे थांउँ थाँईं, जुग चौकड़ी वेख वखाईआ। जिस निरगुण हो के सरगुण धार चलाई, ततां नाता सहिज सुभाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर आपणी धार प्रगटाई, लोकमात वेख वखाईआ। धुर संदेशा जुगो जुग शब्दी हुक्म कर शनवाई, शहिनशाह करी अगम्म पढ़ाईआ। धरनी कहे मैं ख़ुशीआं विच नच्चां टप्पां चाँईं चाँईं, चाउ घनेरा इक सुणाईआ। दोवें भुजा उठा के बाहीं, ताली बिन हथ्थां रही वजाईआ। मैनूं याद पुराणी पूरबली फेर आई, जिस दी आयतां तों बाहर पढ़ाईआ। जिस दा लेखा लिख्या किसे नाहीं, कलम दवात काग़ज़ ना कोए चतुराईआ। जिथ्थे
चरण छुहाया निरगुण नानक सरगुण तत संग मिलाई, मिल मिल के वज्जी वधाईआ। ओह धाम सुहञ्जणा जिस नूं कहिंदे नानक शाही, शहिनशाह आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। धरनी कहे मैं ख़ुशीआं गावां गीत, ढोले धुरदरगाहीआ। मेरी साहिब नाल प्रीत, जो प्रीतम इक अख्वाईआ। जिस दी आदि जुगादी वक्खरी रीत, जुग चौकड़ी आपणा हुक्म वरताईआ। आत्म धार सब दा मीत, परमातम नूर अलाहीआ। जिस दा खेल मन्दिर मसीत, काअब्यां करे रुशनाईआ। सो हर घट वसया चीत, गृह गृह सोभा पाईआ। जो मेरे उत्ते धर्म दी धार मारके गया लीक, बिन लाईनां लाईन बणाईआ। शब्दी धार कर तस्दीक, शहादत शब्द गुरु भुगताईआ। जिस दे विच हक तौफ़ीक, ओह मालक ख़ालक ख़लक ख़ुदाईआ। जो नित नवित लाशरीक, शरअ तों परे सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा लेखा आप दृढ़ाईआ। धरनी कहे मेरे उत्ते सतिगुर धार लाई समाधी, नानक नानक नानक सतिगुर विच समाईआ। बिना रसना जिह्वा रिहा अराधी, बिन ढोल्यां ढोले रिहा दृढ़ाईआ। बिस्मिल धार होया विस्मादी, जिस नूं समझे कोए ना राईआ। सुणे नाद धुन अनादी, अनहद राग राग वड्याईआ। बिना सुरती सुरत तों रिहा जागी, आलस निंद्रा ना कोए रखाईआ। भेव जाणे ना मर्दाना रबाबी, की रब्बे नूर अलाह अलाह विच आपणा रंग वखाईआ। जिस दा खेल बोध अगाधी, बुद्धी तों परे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। धरनी कहे नानक सतिगुर सतिगुर विच समां, सति सति सति दिता दृढ़ाईआ। सब दा मालक इक्को रहिनुमा, नूर नुराना नूर अलाहीआ। जो वसणहारा ज़िमीं असमा, अर्श फ़र्श सोभा पाईआ। जिस दा खेल अगम्म अथाह, हरि वड्डा वड वड्याईआ। ओह लासानी बेपरवाह, बेपरवाही आपणे विच प्रगटाईआ। जो लहिणा देणा जाणे दो जहां, दोहरी आपणी कल वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। धरनी कहे मैं तक्कया नूर नुराना धर्म धर्म धार दा जोती, जोतां वाले जिस दे विच समाईआ। मैं रह गई खली खलोती, आपणी सार कोए ना पाईआ। मेरे तेड़ ना वस्त्र ना धोती, अंगी अंग ना कोए वड्याईआ। मैं ना जागी ना सोती, सुरती जगत ना कोए रखाईआ। ना हन्झूआं धार वगे मोती, छहिबर नैण ना कोए लगाईआ। मैनूं ना नज़र आई आपणी ज़िमीं ना असमानां वाली चोटी, मध वेखण किछ ना पाईआ। शब्द सुणया जिस दा हुक्म अथाह कोटन कोटी, गणती गणित ना कोए गिणाईआ। जिस दा इक्को हुक्म सलोकी, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। जिस नूं झुकदे लोक परलोकी, चौदां लोक चौदां तबक सीस निवाईआ। ओह पुरख अकाला दीन दयाला आदि अन्त इक्को होसी, दूसर नज़र कोए ना आईआ।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। धरनी कहे मैं नानक निरगुण तक्कया नूर अलाह, बिन नैणां नैण उठाईआ। जिस दा हुक्म अगम्म सलाह, बुद्धी तों परे मशवरे रिहा जणाईआ। मेरी हलूण के दस्सया बांह, अन्दरों सुरत दिती खुल्हाईआ। मैं ख़ुशीआं विच कीता वाह वाह, वाहवा तेरी वड वड्याईआ। उस हुक्म संदेशा मैनूं दिता सुणा, अणसुणत दिता समझाईआ। ओह तक्क जो सब दा पिता माँ, जिस नूं जन्मे कोए ना माईआ। मैं झट सीस दिता निवा, निव निव लागी पाईआ। धूढ़ी ख़ाक लई रमा, माटी मस्तक नाल छुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक इक अख्वाईआ। धरनी कहे सतिगुर नानक मेरे वल्ल मारी झाकी, निगाह नैण नैण वाली बदलाईआ। मेरी अन्दरों खुल्ह गई ताकी, पर्दा परदयां अन्दर रिहा ना राईआ। मेरी ज़िंदगी विच्चों बदल गई हयाती, जीवण जीवण दिता बदलाईआ। नाम प्याला दिता अगम्मे साकी, जिस नूं जग नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। जो बाहरों तन वजूद दिसे ख़ाकी, अन्तर नूर नुराना नूर अलाहीआ। जिस हुक्म संदेशा दिता धरनीए तेरा लहिणा देणा होर बाकी, बकायदा दयां दृढ़ाईआ। सदी चौधवीं अन्त मुहम्मद दा तक्क लै वाकी, वाक्फकार की समझाईआ। चार यारां की संदेसा रिहा आखी, जगत अक्खरां नाल वड्याईआ। धरनी कहे मेरे अन्तष्करन बिना अलिफ़ बे तों विद्या अगम्मी भाखी, बे अलिफ़ जिस नूं समझे किछ ना राईआ। निरगुण धार सतिगुर नानक मैनूं विखाई अगम्मी हाटी, जिथ्थे वस्त अगम्म अथाह टिकाईआ। उथे प्रकाश तक्कया इक्को नूर नुराना लाटी, जोती जाता डगमगाईआ। फेर हुक्म सुणया नाल भेव दस्सया पुरख समराथी, की करता कार कमाईआ। जो सदा सहाई अनाथ अनाथी, दीनन आपणे गले लगाईआ। धरनी कहे बिना अक्खरां तों मैनूं वखाई पाती, पत्रका इक्को इक समझाईआ। नी कोझीए कमलीए धरनीए तेरे उत्ते आउणा कमलापाती, पतिपरमेश्वर अगम्म अथाहीआ। जिस दी इक्को मंज़ल होवे इक्को घाटी, घाटे सब दे पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। धरनी कहे मैं निव निव कीती निमस्कार, सतिजुग धार सीस निवाईआ। मेरे आदि जुगादी एकँकार, अकल कलधारी तेरी वड वड्याईआ। चरण धूढ़ लगावां छार, मस्तक ख़ाक रमाईआ। मेरा लहिणा देणा दस्स किस बिध बेड़ा लावे पार, पारब्रह्म आपणी दया कमाईआ। नानक निरगुण नाम वजाई सितार, बिना तन्द सितार हिलाईआ। फेर दस्सया नाल इशार, बिन सैनत सैनत इक दृढ़ाईआ। ओह वेख अगम्मी यार, जो जुग जुग यराना सब दे नाल रखाईआ। जिस सतिजुग त्रेता द्वापर कीता पार, कलयुग अन्त लए अंगड़ाईआ। तेरी कूड़ी क्रिया दए उतार, मेहर नज़र इक उठाईआ। पापां वाला रहे ना कोई भार, पतित पुनीत दए बणाईआ। ओह स्वामी अन्तरजामी तेरी
पावे सार, महासार्थी इक अख्वाईआ। जिस दा भविक्ख्तां विच इज़हार, पैग़म्बर पेशीनगोईआं वाले ढोले गाईआ। तूं सदी चौधवीं अन्त रहीं तैयार, त्रैगुण अतीता देवे माण वड्याईआ। तेरा लेखा पूरा करे कुदरत दा कादर इक करतार, एकँकार वड वड्याईआ। तेरी पैज जाए संवार, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे धरनी तूं खोल्ह के रखीं ताका, आलस निंद्रा विच कदे ना आईआ। ओह शाह पातशाह शहिनशाह धुर दा आका, अकल कलधारी इक अख्वाईआ। जिस नूं निरगुण धार कहिंदे छोहर बांका, शौहर सब दा नूर अलाहीआ। जिस भविक्ख्त पूरा करना पैग़म्बरां वाला वाका, वक्त सुहञ्जणा आपणे रंग रंगाईआ। ओह ज़रूर तेरा लेखा लेखे लावे विच ढाका, ढहिंदी धार ना कोए वखाईआ। जिस दे पिच्छों दीन दुनी दा बदल जाणां साका, साख्यात आपणी खेल वखाईआ। जो लेखा जाणे नूर अलाही पाका, परवरदिग़ार वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। धरनी कहे सतिगुर नानक दिता अगम्म इशारा, बिन सैनत जगत समझाईआ। खेल तक्क एकँकारा, की अकल कलधारी आपणी कल वरताईआ। एस धरनी भाग लग्गे दुबारा, दोहरी वज्जे वधाईआ। सतिगुर शब्द होवे जहिरा, ज़ाहर ज़हूर करे रुशनाईआ। एथे नानक धार बणे गुरदवारा, गुरु गुरदेव इक अख्वाईआ। जिस दा धर्म वज्जे नगारा, नौबत नाम सलाहीआ। भगतां करे प्यारा, कसीरा रवीदास दए गवाहीआ। तूं मेरा मैं तेरा होवे नाअरा, आत्म परमात्म मिल के वज्जे वधाईआ। जो मक्के काअब्यां पावे सारा, नानक तक्कड़ सतिगुर तोल तुलाईआ। मौली तन्द सब दा होए शृंगारा, धर्म धार समझाईआ। तुरकी वेखे आप नज़ारा, टोपी टोप वाली सुहाईआ। नव सत्त दा इक्को होवे दाइरा, इक्को रंग रंगाईआ। तेरा लेखा ढाक्यों फेर होणा नाल काहरा, कायनात खेल तक्कणा चाँईं चाँईंआ। चार यारी मुहम्मद नाल करे मुज़ाहरा, मशरक मग़रब दोवें खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ। धरनी कहे मैं सुण के शब्दी हुक्म अन्तर होई ख़ामोश, बुल्ल्ह ज़बां ना कोए हिलाईआ। मैनूं सुध रही ना होश, बेहोशी रूप ना कोए वड्याईआ। मैं निगाह मारी मेरे साहिब दा भेव पा सके ना कोई कोश, अक्ल बुद्धी ना कोए चतुराईआ। मैं एसे मस्ती विच होई मदहोश, मेरे अन्दरों मधुर धुन आवे चाँईं चाँईंआ। मैनूं सतिगुर नानक मेरे रूप वखाए कोटन कोट, अणगिणत दित्ते जणाईआ। मैनूं बिन तन वजूदों लग्गी चोट, आलस निंद्रा रिहा ना राईआ। जां निगाह मारी मैनूं इक्को नज़री आई जोत, जो जोती जाता हो के हर घट रिहा समाईआ। बिना ज़बान तों सुणया ओह अगम्मा सलोक, जो सतिनाम विच समाईआ। मैं झुकदे वेखे चौदां लोक, चौदां तबक सीस निवाईआ। जिथ्थे इक्को इक पुरख अकाल
दी ओट, दूसर सीस ना कोए निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर हुक्म इक दृढ़ाईआ। धरनी कहे मैनूं सतिगुर नानक हुक्म दिता अगम्मी अन्दर, छप्पर छन्न नज़र कोए ना आईआ। ओह सुहावा धुर दा मन्दिर, जिस दी बाडी बणत ना कोए बणाईआ। ओथे इक्को नाम निधान दा चन्दन, दूजी वस्त नज़र कोए ना आईआ। इक्को सति सरूप अनन्दन, अनन्द अनन्द विच समाईआ। इक्को जोत धार दी बन्दन, शब्दी शब्द शब्द वड्याईआ। धरनी कहे मैं ओथे भिखारन हो के लग्गी मंगण, दरवेशण हो के झोली डाहीआ। मेरे सतिगुरु मेरे उत्ते चाढ़्ह दे रंगण, दुरमति मैल मैल धुआईआ। मैं तेरी धूढ़ी चरण कँवल करां मजन, आपणी ख़ुशी बणाईआ। धरनी कहे तूं मेरा इक्को होवे सज्जण, सज्जण मीत अख्वाईआ। मैनूं कित्यों ना पैणा पवे लभ्भण, खोजन वनखण्ड कदे ना जाईआ। शब्दी धार एकँकार नानक प्यार विच लग्गा गज्जण, ज़िमीं असमानां इक्को गूंज सुणाईआ। धरनी कहे मेरा धर्म धरवास लग्गा बज्झण, धर्म धर्म नाल वड्याईआ। मेरी बुझदी जाए अग्न, त्रैगुण तामस रही ना राईआ। मैं पुकार कीती मेरे दातार निराकार निरँकार परवरदिग़ार मैं तैनूं आई सद्दण, होका देवां चाँईं चाँईंआ। बिन तेरी किरपा मेरे उत्ते भगत सन्त गुरमुख गुरसिख दीपक मूल ना जगण, जोती जोत ना कोए रुशनाईआ। तूं मेरा गुपाल मूर्त मदन, अनुभव प्रकाश वाले तेरी बेपरवाहीआ। तूं मैनूं लगाउणा अंगण, आपणी गोद टिकाईआ। मेरी मंज़ूर कर लै बन्दन, दर ठांडे सीस झुकाईआ। मेरे अन्तष्करन पाउणी ठण्डण, अमृत मेघ नाम बरसाईआ। जे तूं आयों सतिनाम नाम वंडण, नौ खण्ड पृथ्मी देणा वरताईआ। तेरा प्यार होवे विच वरभण्डण, ब्रह्मण्ड तेरा ढोला गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। सतिगुर नानक धरनी कहे उठाया हथ्थ, पुश्त पनाह मेरी दिता लगाईआ। पुरख अकाल अकाल समरथ, हरि करता धुरदरगाहीआ। जिस दी शब्द अगम्मी वथ, अमोलक नाम वरताईआ। उस दे अन्त गोबिन्द सथ्थर जाणां लथ्थ, यारड़ा सेज हंढाईआ। उस दा हुक्म होणा अकथना अकथ, कथनी कथ सके ना राईआ। जिस दे दर्शन नाल सगल वसूरे जाणे लथ, तेरा रोग संताप रहे ना राईआ। तूं निरगुण धार टेकणा मथ, धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच आपणा हुक्म सुणाईआ। धरनी कहे सतिगुर नानक मेरीआं अगम्मी मंगां, जगत आस ना कोए रखाईआ। मैं दो जहान दी मंज़ल लँघां, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। तूं स्वामी सूरा सरबंगा, साहिब सुल्तान तेरी वड वड्याईआ। तूं माण निमाणयां ताण देवें जो भुक्खा नंगा, कोझयां कमल्यां सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। तूं मेरा लेखा पूरा करना नाल वास्ता पाउंदी पुराणी माई गंगा, गंगोत्री आपणा ध्यान लगाईआ। तेरा खेल विच वरभण्डा, ब्रह्मण्डां तेरी वजदी रहे वधाईआ। तूं स्वामी जेरज
अंडा, उत्भुज सेत्ज रचना तेरी वेख वखाईआ। जे तूं आ गिओ देश बंगला ढाके वाले कन्ढ्ढा, कन्ढ्ढी बैठे सारे पार कराईआ। नाले लेखा तक्क लै मेरे उत्ते तारा चन्दा, चन्द चांदने तेरी इक रुशनाईआ। जिस पैग़म्बरां पूरा करना पन्धा, पाँधी बैठण पन्ध मुकाईआ। तेरा कूड़ कुड़यार दा जगत रहे कोई ना धन्दा, धुँदूकार देणा मिटाईआ। अग्गे सफ़र रहे ना लम्मा, लम्मी पै के धरनी सतिगुर चरणां विच सीस निवाईआ। ढाका कहे ओस वेले दो जहान कम्बा, थरथराहट विच कुरलाईआ। सतिगुर नानक सोया नहीं सी किसे उत्ते मंजा, बिस्तर प्रेम नाल धरनी उत्ते विछाईआ। इक्को रंग रखे ना कोई सवेर ना सञ्झा, घड़ी पल वंड ना कोए वंडाईआ। इक्को नाम दा हथ्थ विच फड़ के डण्डा, डण्डावत सब दी गया बदलाईआ। नाले इशारा कर के नाल पंजा, पंजां प्यारयां दे के गया वड्याईआ। धरनीए तेरा साहिब सदा बख्शंदा, बख्शिश आपणी इक कराईआ। जो आदि जुगादि गुणी गहिन्दा, गहर गवर इक अख्वाईआ। जिस ने जगत जहान दा कूड़ा मेटणा दंगा, सति सच दए प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। धरनी कहे मैनूं ख़ुशीआं विच चढ़ गई मस्ती, मैं हस्स हस्स के सतिगुर नानक सीस निवाईआ। मैनूं बिना ख़ुमारी तों बिना यारी तों मिल गई ओह हस्ती, जो हस्त कीटां अन्दर बैठा नूर अलाहीआ। जिस मेरा लहिणा देणा पूरा करना दस्तो दस्ती, दस्त आपणा गया वखाईआ। जिस इशारा कीता सदी चौधवीं उजड़ के ढाके दी फेर वसूगी बस्ती, बस्ते धर्म धार बंधाईआ। किरपा करेगा प्रीतम अर्शी, अर्शी प्रीतम आपणा रंग रंगाईआ। खेले खेल अगम्मा उत्ते फ़र्शी, तेरी मिट्टी ख़ाक साचा संग वखाईआ। तूं कमलीए फेर ना तरसीं, रहमत तेरे उत्ते कमाईआ। तेरी ख़ुशीआं वाली होवे बरसी, साल बसाला तेरी वजदी रहे वधाईआ। ओह धुर दा मालक ख़ालक आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी आत्म धार दा निधपरती, प्रतिनिध इक अख्वाईआ। जुग बदलणा जिस दा खेल कार अगम्मे घर दी, सचखण्ड निवासी साची कार कमाईआ। जिस दा लेखा वेखणा दिशा लैहंदी नाल चढ़दी, चढ़दा लैहंदा इक्को रंग रंगाईआ। जिस सतिगुर नानक दी धार मक्के काअबे तूंही तूंही पढ़दी, ओह चढ़दे आपणी ख़ुशी बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, वर दाता इक अख्वाईआ। धरनी कहे मैं सतिगुर नानक चरण चुम्म के हो गई चुप्प, मुख दन्द ज़बां ना कोए हिलाईआ। मैनूं दिसया अंधेरा घुप्प, चारों कुण्ट ना कोए रुशनाईआ। सृष्टी दृष्टी अन्दर वैरागण दुहागण खुल्ही दिसे गुत्त, मेंढी सीस ना कोए गुंदाईआ। जिधर तक्कां कलयुग कूड़ी क्रिया पाई लुट्ट, धीरज धीर ना कोए धराईआ। धर्म धार दा जनणी जणे कोए ना पुत, भगत रूप वेखण कोए ना पाईआ। मेरे अन्तर आया दु:ख, रो रो के दिती दुहाईआ। कोटन वार सुक्खणा लई सुक्ख, गल पल्लू इक्को पाईआ। फेर सतिगुर नानक कोलों ल्या पुछ, दर ठांडे सीस
झुकाईआ। मेरे साहिब स्वामी दस्स कुछ, कच्छ मच्छ दा लेखा दे दृढ़ाईआ। कोई पर्दा रहे ना लुक, भेव अभेदा दे खुल्हाईआ। धरनी कहे झट सतिगुर नानक तूं मेरा मैं तेरा गाई तुक, इक्को राग नाद सुणाईआ। धरनीए तेरे उतों अन्त कलयुग कूड़ दा पैंडा जाणां मुक, मुकम्मल दयां समझाईआ। जन भगत सुहेले प्रगट होणगे तेरी विच्चों कुक्ख, तेरे रंग समाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला उहनां दा उज्जल करेगा मुख, मुख हरि हरि नाम सिफ्तां नाल सलाहीआ। फेर तूं हाए कहीं ना उफ, कूक कूक ना कोए सुणाईआ। ओस स्वामी अन्तरजामी जाणां झुक, बिन सीस सीस जगदीश झुकाईआ। ओह वक्त सुहञ्जणा आदि निरँजणा दर्द दु:ख भय भञ्जणा तैनूं समझाए जिस वेले गया ढुक, ढुकवां आपणा खेल वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। धरनी कहे मैं निव निव कीती अरदास, इक्को वार सीस निवाईआ। तेरी सति सच दी रास, मण्डल मण्डप वेखां चाँईं चाँईंआ। तेरा रूप अनूप पुरख अबिनाश, अबिनाशी करते तेरा नूर अलाहीआ। हउ सेवक दासी दास, जुग जुग तेरी सेव कमाईआ। मैं झुकण वाली पृथ्मी नाल आकाश, गगन मण्डलां नाल मिल के तेरी धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। तूं मेरी पूरी करनी आस, आशा तेरे चरण कँवलां विच टिकाईआ। तूं सर्ब गुणा गुणतास, भरपूर रिहा सर्ब थाँईंआ। मैनूं तेरे उत्ते विश्वास, तूं विषयां तों बाहर धुर दा माहीआ। सतिगुर नानक शब्दी धार दिता आख, बिन अक्खरां दिता सुणाईआ। मेरा साहिब तेरी पत लए राख, सतिगुर शब्द नाल वड्याईआ। गोबिन्द रूप हो के आवे आप, सतिगुर गोबिन्द नाल मिलाईआ। कलयुग कूड़ मेट संताप, तेरा दुखड़ा दए मिटाईआ। तेरा सीना कर के पाक, सीने सीने आपणा रंग रंगाईआ। जन भगतां खोल्ह के बजर कपाट, पर्दा अन्दरों दए उठाईआ। नाम निधान वखा के हाट, वस्त अमुल्ल अतुल वरताईआ। तेरा दवारा सुहा के घाट, पतण इक्को इक जणाईआ। धरनी कहे मैं ख़ुशीआं विच टेक्या माथ, मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। सतिगुर नानक किहा मेरा रूप सदा अबिनाश, जन्म मरन विच कदे ना आईआ। जुग चौकड़ी पावां रास, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणा खेल खिलाईआ। तेरी पूरी होवे आस, निरासा रूप ना कोए जणाईआ। धरनी कहे मैनूं इक्को वार नूर अगम्मी दा होया प्रकाश, मैं प्रकाशमान विच प्रकाश रूप गई समाईआ। मेरा ना कोई पवण ना स्वास, पवण पाणी रूप ना कोए बदलाईआ। मैनूं नज़र ना आया कोई आकाश, कोटन कोटि आकाश सतिगुर चरणां हेठ सोभा पाईआ। मैं जोड़ के प्रेम प्यार मुहब्बत वाले बिना हथ्थां तों हाथ, डण्डावत बन्दना सजदा कर के सीस दिता निवाईआ। मैनूं इक्को शब्द दी आई अगम्मी आवाज़, जिस राज़ दिता समझाईआ। नी जिस लेखा पूरा करना रोज़ा नमाज़, सदी चौधवीं पन्ध मुकाईआ। तूं उस दी होणा मुहताज, जो अमाम अमामा जल्वागर नूर अलाहीआ। जिस भेव अभेद खोल्हणा राज, राजक रिजक रहीम
दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरि वड्डा वड वड्याईआ। धरनी कहे मैं ढाके दी धरत, धवल धौल हो के दयां जणाईआ। मेरा मालक मेरे उत्ते आवे परत, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। सतिगुर शब्द दी पूरी करे शर्त, शरअ दे लेखे दए चुकाईआ। मैं तक्कां उत्ते अर्श, अर्शी प्रीतम वल्ल ध्यान लगाईआ। मेरे मालका ख़लक दे ख़ालका स्वामीआं अन्तरजामीआ मेरी पूरी कर दे हरस, हवस अग्गे ना कोए रखाईआ। सुहञ्जणा होवे सम्मत शहिनशाही दा नावां बरस, फल्गुण तीस मिलदी रहे वड्याईआ। नाम अगम्मा निरगुण आपणी धारों बरस, बिन मेघले मेघ बरसाईआ। सांतक सति होवे तेरी धरनी वाले फ़र्श, अर्श फ़र्श दे मालक देणी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी शब्द अनादी ब्रह्म ब्रह्मादी सर्ब बिसमादी बोध अगाधी तेरा खेल होवे असचरज, आपणा खेल देणा वखाईआ।