३० फग्गण शहिनशाही सम्मत नौ बंगला बज़ार गुरदवारा संगत टोला ढाका बंगला देश विखे
धरनी कहे मैं पिछली गल्ल सुणावां, ढाका दए गवाहीआ। बंगला देश नाल रलावां, साथी लोकमात बणाईआ। फेर ख़ुशीआं दे गुण गावां, ढोले धुरदरगाहीआ। सो पुरख निरँजण इक ध्यावां, जो इक्को धुर दा माहीआ। हरि पुरख निरँजण इक मनावां, हरि करता वड वड्याईआ। एकँकारे सीस झुकावां, निव निव लागां पाईंआ। आदि निरँजण नूर रुशनावां, दरस विच आपणी हरस मिटाईआ। अबिनाशी करता वेख विखावां, बिन नैणां नैण बिगसाईआ। श्री भगवान धूढ़ी ख़ाक रमावां, चन्दन तिलक ललाटी आप लगाईआ। पारब्रह्म प्रभ इक्को संग रखावां, सगला संगी जो अख्वाईआ। फेर आपणे नैण उठावां, सतिजुग त्रेता द्वापर वेख वखाईआ। कलयुग धार कूक सुणावां, बौहड़ी बौहड़ी मेरी दुहाईआ। मैं कवण कूटे जावां, भज्जां वाहो दाहीआ। केहड़ा सगन मनावां, ख़ुशीआं ढोले गाईआ। केहड़ा राह तकावां, कवण मिले मेरा माहीआ। मैं कुरबान हो हो जावां, घोली घोल घोल घुमाईआ। पुरख अकाल अग्गे वास्ता पावां, दोए जोड़ सीस झुकाईआ। नेत्र नैणां नीर वहावां, बिन अक्खीआं हन्झूआं हार बणाईआ। डण्डावत बन्दना करके धूढ़ रमावां, आपणा आप मिटाईआ। आकाशां तों परे नैण तकावां, सत्हा बुलंदी नज़र किसे ना आईआ। जां खेल तक्कया जोती जाता पुरख बिधाता मेरा तोल तोले सांवां, तराजू आपणे हथ्थ उठाईआ। किरपा कर के तेग़ बहादर भेज्या गुरु नावां, नवखण्ड विच्चों दिती वड्याईआ। मेरा सुहञ्जणा होया थांवां, गृह वज्जी वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। धरनी कहे तेग़ बहादर
मेरे उत्ते आयो रे। आ के सच समाधी विच समायो रे। बोध अगाधी शब्द संदेशे गायो रे। मेरा मोहण माधव माधी, मधुर धुन जो शनवायो रे। जो सर्ब रिहा विस्मादी, बिस्मिल आपणी खेल खिलायो रे। जिस दा हुक्म इक अहिलादी, ना कोई मेटे मेट मिटायो रे, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल खिलायो रे। तेग़ बहादर गुण गावत रे। पुरख अबिनाशी इक ध्यावत रे। जोती जोत वेख बिगसावत रे। परम पुरख एको पावत रे। बलि बलि आपणा आप जावत रे। साचा गृह इक सुहावत रे। ख़ुशीआं ढोले गीत गावत रे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमावत रे। गुर तेग़ बहादर ध्यान लगायो री। सच समाधी विच समायो री। शब्द अनादी हरि अगम्मी धुन उपजायो री। सुणी सति सतिवादी इक आवाज़ी, संदेशा इक दृढ़ायो री। तेरा होणा वड वडभागी, भाग गोबिन्द नाल बणायो री। जिस दा इक्को कन्त सुहागी, पुरख अकाल सेज हंढायो री। दीन दुनी दी उलटावे बाज़ी, बाजां वाला नाम रखायो री। जिस दा लेखा नानक धार जाणे रबाबी, मर्दाना किछ भेव ना पायो री। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल खिलायो री। धरनी कहे धुर अगम्मा हुक्म आवत ई। हरि शब्द अनाद सुणावत ई। गुर तेग़ बहादर ध्यान लगावत ई। हिरदे हरि हरि समावत ई। साचा हुक्म इक फ़रमावत ई। दीन धर्म दुनी बग़ावत ई। शरअ छुरी सृष्ट दरसावत ई। भाग लगाउणा अनन्द पुरी, पूरन पुरख समझावत ई। तेरी वस्त रहे ना थुड़ी, भण्डारा हरि वरतावत ई। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच आपणा हुक्म वरतावत ई। रीसा जिनओ किछ अम्मी हां। तोछो किछ निकम्मी हां। जीछा ऊ बहु छन्नी हां। गोबिन्द रंग सवंनी हां। चमके नूर चवंनी हां। खेल करे भगवंनी हां। सुणना नाद बिन कन्नी हां। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच बेड़ा रिहा बन्न्ही हां। हरि धुर दा शब्द जणाया ऊ। गुर तेग़ बहादर नाद सुणाया ऊ। भेव अभेदा राज़ खुल्हाया ऊ। पर्दा आपणा आप उठाया ऊ। पिता पूत पर्दा लाहया ऊ। गोबिन्द गोबिन्द गोबिन्द वेस वटाया ऊ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच कनी खेल खिलाया ऊ। मेका अवरा कीना ई। ताकी छप्पर छीना ई। अगम्मो बपरो लोक तीना ई। वेखो पत्रो बिन लिखीना ई। दुश्मन शतरो ज़मीना ई। दिल्ली कतरो नागीना ई। गोबिन्द पुत्तरो मुबीना ई। शब्द गुरु गुर शब्द शब्दी शब्दी जीना ई। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच साचा खेल दरसीना ई। कांकी कोक कीम ना जानी, कोकी मासमीता ई। धुनो इनो सुनो बानी, बिन कन्नो नाम दृढ़ीता ई। चन्नो भिन्नो जगत जहानी, सविनो संग मुरीता ई। तेग़ बहादर गोबिन्द चिन्नो, सतार मण्डल नवीता ई। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुरदरगाही अगम्मी मीता
ई। धरनी कहे मैं ढाकन ढको, गोबिन्द मेरी पतीआ री। शहू स्वामी इक्को तक्को, शहिनशाह मेरी नतीआ री। तानी उन्नी साचा सको, सिकीआ मीता मतो री। माका नीका हकीको हको, सुतीए सूरे सतो री। कोमड़ा देस केमड़ा दस्सो, केंहु मिले मेरा पतो री। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची खेल इक खिलतो री। धरनी कहे मैं खामा खोसी, कामणीआ कामीता ऊ। हक ना दिसो साहो मारूसी, जो आसू सो चल्ओ ऊ। शोए शबीअद करे जासूसी, जमीओ जमीउद जूमा रे। लेखो जिस को चमन कुटी, गोबिन्द कुटीआ बड़िउ रे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेल अगम्मा आपे आपणा आप उपरिउ रे। धरनी कहे तेग़ बहादर सुणना शब्द घनघोरी, बिन नादां नाद शनवाईआ। जो जुग चौकड़ी रिहा तोरी, हुक्म हुक्म नाल समझाईआ। उस संदेशा दिता चोरी चोरी, दूजा सुणन कोए ना पाईआ। तेरी नव साल नूं लोड़ी, नव खण्ड दा पन्ध मुकाईआ। गोबिन्द शब्द चढ़ेगा घोड़ी, वागां आपणे हथ्थ रखाईआ। जगत जहान जाणां होड़ी, नाता ततां वाला तुड़ाईआ। वेख लै पोतरयां वाली जोड़ी, जोड़ी परम पुरख दिता समझाईआ। अगला खेल होर दा होरी, ततां लेखा रहे ना राईआ। गोबिन्द धार दा बणना मोहरी, सिँघ आपणा रूप समझाईआ। अन्तष्करन दा बण के घोरी, वेखे थांउँ थाँईंआ। जो सिक्खां भाग करे मथोरी, शरअ कूड़ मति वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। धरनी कहे मैं डरी रे। मैं मैं करके मरी रे। मैं वड़ी किसे ना घरी रे। मैं वेखे नर नरी रे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी रिहा करी रे। धरनी कहे मेरे उत्ते तेग़ बहादर अन्दर सुणया ललकारा, धर्म धार वज्जी वधाईआ। ढाके विच होया चमत्कारा, नूर नुराना दिता चमकाईआ। मैं झट कीती निमस्कारा, निव निव लागी पाईआ। मंग मंगी फेर कद आवे दुबारा, आपणी दया कमाईआ। गुर तेग़ बहादर इशारा कीता जगत जहान दी नज़र तों बाहरा, असमानां उतों दिता दृढ़ाईआ। मेरा गोबिन्द ततां वाला दुलारा, जोती धार जिस दा पुरख अकाला पिता माईआ। दीन दुनी विच होवे ज़ाहरा, ज़ाहर आपणी कल वखाईआ। पन्थ ख़ालसा कर तैयारा, त्रैगुण अतीता रंग रंगाईआ। पुत्रां वारे नाल परवारा, शहादत माता गुजरी वाली भुगताईआ। माछूवाड़े खेल करे अपारा, सोहणी सेज हंढाईआ। संदेशा देवे धुर दे यारा, पुरख अकाले आप सुणाईआ। उठ वेख लै आपणा संसारा, दीन दुनी ध्यान लगाईआ। धर्म दा दिसे ना कोए सहारा, सति विच ना कोए समाईआ। मेरे ढईए दा लेखा होवे जगत किनारा, मुहम्मद दी चौधवीं सदी नाल मिलाईआ। तूं वेखीं विगसीं पावीं सारा, बिन नैणां नैण उठाईआ। निरगुण धार आउणा कलि कल्की अवतारा, निहकलंका नाउँ रखाईआ। धवल कहे मेरा पूरा होए कौल इकरारा, सतिगुर तेग़ बहादर दए वड्याईआ। मेरा स्वामी अन्तरजामी अन्त
मेरी पावे सारा, शहिनशाह आपणे रंग रंगाईआ। जिस दा खेल सदा जुग चारा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग खेल खिलाईआ। ओह नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप निगाह मारे आप निरँकारा, बिन नैणां नैण उठाईआ। मैं ओस दा शुकर गुजारा, निव निव लागा पाईंआ। जिस ने मगरब मशरक दिता सहारा, सिर मेरे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा भेव चुकाईआ। धरनी कहे स्वामी आयो री, सख़ीओ मंगल गावो नित। परम पुरख प्रभ पायो री, धुरदरगाही मित। सरन सीस झुकायो री, मिल्या साचा हित। धूढ़ी ख़ाक रमायो री, वेखणहारा अगम्मी पित। घर ख़ुशीआं मंगल गायो री, मैं बाज़ी लवां जित्त। मेरा दिवस सुहञ्जणा सुहायो री, उनत्ती फग्गण दी सोहणी थित। मैं डौरु डंक वजायो री, हथ्थ मारे छाती उत्ते हिक्क। धरनी मेरी भाग लगायो री, ढाके साहिब सुत्ता लिट। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारे रिहा टिक। धरनी कहे मैं जावां बलिहारी, बलि बलि आपणा आप कराईआ। जो निरगुण धार जोत निरँकारी, निरवैर पुरख इक अख्वाईआ। जिस दीन दुनी दी पाउणी सारी, दो जहानां वेख वखाईआ। दक्खण पहाड़ दी करे तैयारी, त्रैगुण अतीता धुर दा माहीआ। जिस दे हुक्म नाल नव सत्त होई ख्वारी, धीरज धीर ना कोए धराईआ। जिस लेखा पूरा करना संग मुहम्मद चार यारी, सदी चौधवीं वेख वखाईआ। हज़रत ईसा आपणा लेखा रिहा वख़ाली, आप आपणा पर्दा लाहीआ। फल रिहा किसे ना डाली, सच ईमान नज़र कोए ना आईआ। नानक गोबिन्द धार निराली, जोत अकाली नाल वड्याईआ। जो वेखणहार नौ खण्ड पृथ्मी धर्मसाली, सत्त सत्तां फोल फुलाईआ। जो लख चुरासी दा मालक ख़ालक माली, शहिनशाह अगम्म अथाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार इक अख्वाईआ। धरनी कहे मैं सतिगुर नानक चरणां लाई धूढ़, आपणी ख़ुशी बणाईआ। सतिगुर तेग़ बहादर मैनूं वेख के मूर्ख मूढ़्ह, दिती माण वड्याईआ। इशारा दे के इक्को जोती नूर, नूर नुराना दिता चमकाईआ। मेरा टुट्ट गया माण ग़रूर, हंगता गढ़्ह रिहा ना राईआ। ख़ुमारी चढ़या सरूर, बिना सुरती तों सुरत शब्द विच समाईआ। मैं इक्को नाम सति दी सुण के तूर, तुरीआ तों बाहर आपणे प्रीतम विच समाईआ। जो जुग जुग मेरा लहिणा देणा देवे ज़रूर, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणा वेस वटाईआ। जिस नूं सारे मन्नदे हाज़र हज़ूर, हज़रतां दा मालक नूर अलाहीआ। जुग बदलणा जिस दा दस्तूर, नित नवित आपणी खेल खिलाईआ। मेरी बेनन्ती कर कबूल, मेहरवान मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा लेखा आप समझाईआ। धरनी कहे मैनूं गुर तेग़ बहादर दिती थापी, प्रेम नाल जणाईआ। नाले किहा भविक्ख्त वाकी, बिना रसना रसन बणाईआ। तेरे उत्ते पहलों मिटे अंधेरी राती, चौधवीं चन्द करे रुशनाईआ। मुहम्मद दा
लेखा वेखणा बाकी, सदी चौधवीं खोज खुजाईआ। नी तूं खोल्ह के रखीं आपणी ताकी, झरोखयां विच नैण उठाईआ। तेरा लहिणा देणा ज़रूर देवेगा बाकी, बकायदा आपणा रंग रंगाईआ। जो आदि पुरख अपरम्पर सब दा साखी, साख्यात दया कमाईआ। जो झगड़ा मेटणहारा ज़ात पाती, गोबिन्द इक्को रंग रंगाईआ। उस दी बिना अक्खरां तों तैनूं देवां पाती, जगत विद्या ना कोए चतुराईआ। ओह स्वामी कमलापाती, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। जिस दा दो जहानां नाल नाती, विछोड़े विच विछड़ कदे ना जाईआ। जिस ढाके साचे नाम दी तैनूं बख्शणी दाती, दाता हो के वेख वखाईआ। सतिजुग तेरी होवे प्रभाती, चढ़दी दिशा वज्जे वधाईआ। साचे मण्डल होवे रासी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म सद वरताईआ। धरनी कहे मैं बलिहारी दिउहाढ़, अनदिन सीस निवाईआ। मेरा साहिब स्वामी धुर दा लाड़, जो लख चुरासी आत्म धार प्रनाईआ। जो होए सहाई जंगल जूह उजाड़ पहाड़, टिल्ले पर्वत समुंद सागरां वेख वखाईआ। जो लहिणा देणा देवे नाड़ी नाड़, तन वजूदां ध्यान लगाईआ। जो भगत सुहेले साची मंज़ल देवे चाढ़्ह, पौड़ी डण्डा इक्को नाम वखाईआ। सचखण्ड दवारे देवे वाड़, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। जिस नूं विष्न ब्रह्मा शिव करन निमस्कार, निव निव लागण पाईंआ। अवतार तेई धूढ़ी लावण छार, पैग़म्बर सजदयां विच सीस झुकाईआ। गुरु गुर दस जोत निरँकार, निरवैर नूर अलाहीआ। जिन्हां खेल कीता विच संसार, सति सच नाल वड्याईआ। धरनी कहे मैं उस दा करदी रही इंतज़ार, ढाके नूं कुछड़ चुक्क के आपणी ढाक बहाईआ। कवण वेला मेरा आवे मीत मुरार, हरि करता धुरदरगाहीआ। सतिगुर नानक दरबार करे उज्यार, नानक शहिनशाही शहिनशाह वेख वखाईआ। जिस दी चार जुग दे शास्त्र पा सकण ना सार, अन्त कहिण किछ ना आईआ। ओह पुरख अकाला दीन दयाला परवरदिग़ार सांझा यार एकँकार करे खेल अपार, अपरम्पर स्वामी आपणा हुक्म वरताईआ। धरनी कहे तिस नूं नमो नमो डण्डावत बन्दना सजदयां विच मेरी निमस्कार, निव निव लागां पाईआ। जो मेरा लहिणा देणा पूरब कर्ज़ दए उतार, उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण आपणा खेल खिलाईआ। मैं उस तों जावां बलि बलि हार आप आपणा घोल घुमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी दो जहानां खेल करे आप अपर अपार, अपरम्पर स्वामी अन्तरजामी आपणी कल वरताईआ।
१ चेत शहिनशाही सम्मत दस ढाका बंगला देश रेस कोरस रोड मैमन सिँघ रोड
नानक शाही गरूदवारे विखे सवेरे
पहली चेत कहे मेरा वक्त सुहञ्जणा, सम्मत शहिनशाही दस दस दशमेश गोबिन्द नाल ढाके धार मिले वड्याईआ। किरपा करे आदि पुरख अबिनाशी आदि निरँजणा, हरि पुरख अगम्म अगम्मड़ा अगम्म अथाहीआ। जो आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी दु:ख भय भव भंजना, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर श्री भगवान इक अख्वाईआ। मेरी नमो नमो डण्डावत चरण कँवल साचे बन्दना, सीस जगदीश दर ठांडे इक निवाईआ। जिस दी लख चुरासी आत्म धार अमृत सरोवर करे मजना, दुरमति मैल दो जहान लुहाईआ। जिस दा डंका राउ रंका सृष्टी दृष्टी अन्दर वज्जणा, जागरत जोत बिन वरन गोत आपणा खेल खिलाईआ। उहदा नाद अनादी धुन आत्मक इक्को होवे नद्दणा, रसना जिह्वा सिफ्त ना कोए सलाहीआ। जिस कलयुग अन्त श्री भगवन्त जन भगतां पर्दा कज्जणा, गुरमुखां गुरसिक्खां सूफ़ीआं सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। मैं उस दा दर दवार बंक सुहावा मंगणा, पहली चेत कहे झोली अग्गे डाहीआ। मेरे पुरख अकाले दीन दयाले परवरदिग़ार सांझे यार शब्दी धार चाढ़्ह दे रंगणा, रंग अनडिठड़ा आप चढ़ाईआ। मेरे मेहरवाना नौजवाना मर्द मर्दाना लोकमात सब दा पर्दा कज्जणा, समरथ सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। तेरे हुक्म विच कलयुग कूड़ी क्रिया पार तेरे प्यारयां लँघणा, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सचखण्ड निवासी दर तेरे अलख जगाईआ। पहली चेत कहे मेरे पुरख अकाल अलख, अगोचर अगम्म अथाह तेरी सरनाईआ। निरगुण धार निरवैर हो प्रतख, परम पुरख परमात्म आपणा भेव खुल्हाईआ। ज्यों भावे त्यों लैणा रख, नानक धार सतिगुर दीन दुनी गया तैनूं समझाईआ। तेरा सिफ्त सलाह बिन अक्खरां होवे जस, निरअक्खर धार कर पढ़ाईआ। जन भगतां निज नेत्र खोल्ह दे अक्ख, लोचण इक्को होए रुशनाईआ। ख़ाली भण्डारे पूरे कर दे नाम निधाना दे के रस, अंमिओं रस आपणा आप चुआईआ। पहली चेत कहे मैं तेरा गावां जस, सिफ्तां वाले तेरी सिफ्त वड्याईआ। सरन सरनाई एकँकार जावां ढट्ठ, बिन चरणां धूढ़ी ख़ाक रमाईआ।, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। पहली चेत कहे मैं दस्सां खेल पुराणी, पुराण अठारां लख चार सलोक हज़ार सतारां, कहिण किछ ना पाईआ। जिस दी धार नानक निरगुण आया विच संसार, जोती जोत डगमगाईआ। उस दा हुक्म संदेसा शब्दी मेला नाल एकँकार, अकल कलधारी आपणी कल समझाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप जिस ने पाउणी सार, लख चुरासी जीव जंत साध सन्त चारे खाणी चारे बाणी वेख वखाईआ। उस दा नाद धुन आपणी धार विच्चों धार नाल उच्चार, जगत वासना संग
ना कोए रखाईआ। तेरी अनुभव दृष्टी सृष्टी दा बेड़ा कर जाए पार, चप्पू नाम मुहाणा वञ्झ इक प्रगटाईआ। धरनी धरत धवल धौल दा हौला कर दे भार, ब्रह्मण्ड खण्ड वेखणा चाँईं चाँईंआ। आकाश पातालां गगन गगनंतरां तेरा वज्जे इक्को धुर दा नाम सितार, चन्द सितारे सूर्या जिस नूं सीस झुकाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव निव निव करन निमस्कार, करोड़ तेतीसा दर ठांडे लागे पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। पहली चेत कहे मेरी नमो नमो बन्दना, बन्दगी पुरख अकाल तेरी सरन सरन सरनाईआ। जगत जहान चाढ़्ह दे रंगणा, नाम निधाने नाल रंगाईआ। सच नाम पहना दे हथ्थीं कंगणा, लोकमाती उतर कदे ना जाईआ। गृह प्रकाश दे दे नूरी चन्दना, जोती जाते डगमगाईआ। अन्तर आत्म बख्श अनन्दणा, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। तेरी चरण धूढ़ मस्तक होवे धुर दा सगणा, सगल मनोरथ पूर कराईआ। दूई द्वैती ढाह दे कंधणा, माया ममता मोह मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। पहली चेत कहे तेई अवतार धरो ध्यान, बिन नैणां नैण उठाईआ। वेखो खेल श्री भगवान, की करता कार कमाईआ। पैग़म्बर होवे सवाधान, मूसा ईसा मुहम्मद लवो अंगड़ाईआ। जो नानक संदेसा सतिगुर शब्द दिता जहान, निष्अक्खर अक्खरां नाल समझाईआ। जिस नूं गुर गोबिन्द कीता परवान, आप आपणे विच टिकाईआ। उस दा लहिणा देणा ज़िमीं असमान, दो जहान वेखण चाँईं चाँईंआ। ढाके दी धरती लओ पहचान, बेपहचान हो के अक्ख खुल्हाईआ। जिस दा वक्त सुहञ्जणा पहुँचया आण, सम्मत शहिनशाही दस नाल वड्याईआ। जिस दा मालक ख़ालक इक्को होए प्रधान, श्री भगवान नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरि वड्डा वड वड्याईआ। पहली चेत कहे तेई अवतार आओ नट्ठ, धरनी ढाके वाली वाहो दाहीआ। पैग़म्बर आपणा छडो हठ, पिछला लेखा परवरदिग़ार दी झोली पाईआ। जो सतिगुर नानक गया दस्स, दहि दिशा कर शनवाईआ। ओस नूं मंज़ूर करो हस्स हस्स, हस्ती तक्को नूर अलाहीआ। जिस दा कल्मयां विच कायनात गाया जस, हरफ़ हरूफ़ां नाल सिफ्त सलाहीआ। सो साहिब सुल्तानां नौजवाना श्री भगवाना जिस दे सब कुछ वस, वास्ता सब दे नाल रखाईआ। भेव अभेदा अछल अछेदा जो बिन अक्खरां रिहा दस्स, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक अगम्म अथाहीआ। चेत कहे तेई अवतार वेखो आपणा वक्त सुहावा, सोहणी मिले वड्याईआ। पैग़म्बरो जो पेशीनगोईआं दा कीता दाअवा, सदी चौधवीं बीसवीं नाल मिलाईआ। उस दे लेखे वास्ते बिना बाहवां तों उठा लओ बाहवां, बिना हथ्थां हथ्थ उठाईआ। जिस दा सतिगुर धार नानक अगम्मा नावां, नाउँ निरँकार गया समझाईआ। जिस नूं शरअ वाले कर ना सके निथावां, थान थनंतर
आपणे दए वड्याईआ। जिस दा लेखा जन भगतां नाल ज्यों पुत्रां मावां, पिता पूत आपणे गले लगाईआ। जिस धर्म दा तक्कड़ तोलया सांवां, दूजी वंड ना कोए वंडाईआ। जो हँस बणावे कांवां, माणक मोती नाम चोग चुगाईआ। जो नौ खण्ड पृथ्मी फिरे गरावां, भज्जे वाहो दाहीआ। ग़रीब निमाणयां देवे छांवां, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। पहली चेत कहे मैं उस दा हुक्म सुणावां, जिस नूं तुसीं कहिंदे नूर अलाहीआ। तुसां आउणा नाल चावां, भज्जणा वाहो दाहीआ। पैग़म्बरो रसूलो सब ने मिलणा वांग भरावां, शरअ दी वंड रहे ना राईआ। मैं ओस तों बलि बलि जावां, जिस नूं ब्रह्मण्ड खण्ड सीस निवाईआ। ओसे दे अग्गे वास्ता पावां, जो सब दा पिता माईआ। उसे दा दिता पीवां खावां, जो देवणहार रिज़क सबाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। पहली चेत कहे पैग़म्बरो अज़ू अज़ मज़ी चश्मे नवा नूरे ख़ुदा बहिस्तल वज़ीउल कामीजल नवी ताअम मउल जागुसते ज़वा तौफ़ीके बेहजुल ला हम मा पी तममो जागुसते ज़वा तौफ़ीके बेहज़ल ला हम महा ज़ी तखुसते नवअम मादा तोबल ज़बं मस्तीवला मदीना ज़ुकू काअबे वज़ीह वहीउल नुज़ा नूज़े मुज़ा मुहम्मदे नवा गोशे ख़ुदा मुबिस्ती अबुसतुल ज़ाहम महल नानके रुज़ू गोबिन्दे तलूह आफ्ताबे रबी तवख़त्म बवख़त्म कलीबुल जहुंमल लवा चाशे मसू मस्ता दुआए दुअसत असमाने ज़माने अर्शो फ़र्श, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। चेत कहे मेरी नमो नमो डण्डावत, सजदा इक्को सीस निवाईआ। मेरी सब नूं नानक शाही गुरदवारे विच दावत, दरगाह साची सब ने आउणा चाँईं चाँईंआ। जिथ्थे इक्को पुरख अकाल दे नाम दी मिले न्यामत, जगत रसना रस ना कोए वड्याईआ। सारे मिल के छडो बग़ावत, झगड़ा शरअ ना कोए वखाईआ। सब दी इक्को इक सदाकत, सदा इक्को नाम बांग दृढ़ाईआ। बिना नाम कलमे तों दूसर अवर ना कोए ज़मानत, लेखा पिछला वेख वखाईआ। इक्को परवरदिग़ार सांझा यार नूर अलाह बेपरवाह परम पुरख सही सलामत, आदि जुगादि जो अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर दा हुक्म आपणा भेव चुकाईआ। पहली चेत कहे मेरा वक्त सुहावा आज, पुरख अकाल दए वड्याईआ। जो जुग चौकड़ी जाणे धुर दा काज, करनी दा करता अगम्म अथाहीआ। जिस लख चुरासी साजण ल्या साज, जुग चौकड़ी आपणा हुक्म वरताईआ। जो जीव जंत चलाए जहाज़, नाम बेड़ा इक अख्वाईआ। सो साहिब सुल्ताना नौजवाना वेखणहारा दीन दुनी समाज, वरनां बरनां खोज खुजाईआ। जन भगतां करे वड वडभाग, सिर सिर देवे माण वड्याईआ। जिस सतिगुर नानक शब्दी धार बख्श्या ताज, तख्त निवासी होए सहाईआ। सो अन्त कन्त भगवन्त रखणहारा लाज, जोती जाता वड वड्याईआ। जगत सृष्टी दृष्टी अन्दर बुझाए आग, त्रैगुण अतीता ठांडा सीता अमृत मेघ बरसाईआ। जोती जोत
सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। पहली चेत कहे मेरा संदेशा अपर अपार, अपरम्पर स्वामी रिहा जणाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यारा रहे ना विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी जिस दी देण गवाहीआ। सति धर्म दा सति होवे प्रचार, सति सतिवादी शब्द अनादी आप जणाईआ। कुदरत दा कादर करनी दा करता वेखे विगसे वेखणहार, दो जहानां नोजवाना श्री भगवाना आपणी खेल खिलाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला बण के सांझा यार, मित्र प्यारा भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। नौ खण्ड सत्त दीप एका चले धार, धरनी धरत धवल धौल वज्जदी रहे वधाईआ। आप बण के सब दा सेवादार, सेवक हो के सेव कमाईआ। भगत सन्त सुहेले लए उभार, गुरमुख गुर गुर आपणी गोद टिकाईआ। सब दे भाण्डे तन वजूदां करे साफ़ करतार, कुदरत कादर आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मेला आप मिलाईआ। चेत कहे मेरा वक्त सुहञ्जणा आया, सतिगुर शब्द दए वड्याईआ। जिस आदि जुगादी खेल रचाया, जुग जुग वेख वखाईआ। जिस सतिजुग त्रेता द्वापर पन्ध मुकाया, भज्जे वाहो दाहीआ। सो कलयुग अन्तिम लेखा लए लगाया, लेखे वाला धुर दा माहीआ। जिस दा इक्को नूर जोत रुशनाया, नूर नुराना डगमगाईआ। जो अवतार पैग़म्बर सतिगुर गुरु रूप अख्वाया, सरगुण आपणा डंक वजाईआ। ओह वेखणहारा खेल सुबाया, सृष्टी दृष्टी अन्दर फोल फुलाईआ। जिस नानक शाही गुरदवारा धाम सुहाया, सतिगुर नानक मिल के वज्जे वधाईआ। ओह भगतां मेला मेले काया मन्दिर अन्दर जोड़ जुड़ाया। सुरत शब्द शब्द नाल समाईआ। आत्म परमात्म करे रुशनाया, नूर नुराना डगमगाईआ। बजर कपाटी तोड़ तुड़ाया, त्रैगुण लेखा दए मिटाईआ। निजर अमृत रस दए चवाया, बूँद स्वांत नाभ कँवल उलटाईआ। वाहवा वहिगुरु कर के जिस नूं सब ने गाया, सो होवे आप सहाईआ। जोती जाता पुरख बिधाता हो के डगमगाया, नूर नुराना शाह सुल्ताना नौजवाना नज़र किसे ना आईआ। जिस हक पैगाम पैग़म्बरां इक सुणाया, वही नाज़ल शब्द रूप समझाईआ। नबीआं कलमा रसूलां संग पढ़ाया, आयत शरायत शरअ वाली दृढ़ाईआ। सो अमाम अमामा वेस अवल्लड़ा आप वटाया, जिस नूं समझे कोए ना राईआ। वेद व्यासा लेखा लहिणा झोली देवे पाया, ब्रह्मण गौड़ा आपणी कार कमाईआ। जिस दा गुर गोबिन्द सिँघ खण्डा खड़ग खड़काया, चण्ड प्रचण्ड रूप जणाईआ। जिस चार वरन सिर सीस छत्र झुलाया, पन्थ ख़ालसा रंग रंगाईआ। जिस माछूवाड़े सथ्थर यार हंडाया, सोहणी सेज सुहाईआ। ओह कलयुग अन्तिम कूड़ी क्रिया करे सफ़ाया, मलेछ रहिण कोए ना पाईआ। पहली चेत कहे मैं लख लख ढाके विच शुकर मनाया, बंगला देश मेरी वज्जदी रहे वधाईआ। सिर मेरे उत्ते पुरख अकाल दा रहे साया, सतिगुर शब्द नाल होवे कुड़माईआ। हरिजन साचा प्रभ साचे लेखे लवे पाया, परम पुरख प्रभ आपणी
दया कमाईआ। पहली चेत कहे मैं ओस अकाल दीन दयाल बिना सीस तों सीस निवाया, निमस्कार डण्डावत बन्दना सजदा कर के सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण निरवैर निरँकार निराकार निरगुण सरगुण सरगुण सरगुण आपणा हुक्म आपणे विच्चों आप प्रगटाईआ।
१ चेत शहिनशाही सम्मत दस गुरदवारा नानक शाही ढाका बंगला देश
वकील अज़ीज़ुर रहमान ते मौलाना
वाहिदे नूर यक अलाह, आलमीन अख्वाईआ। मेहरवां महबूब बेपरवाह, जल्वागर दरगाह साची शहिनशाहीआ। कायनात दीन दुनी मलाह, बेड़ा चौदां तबक चलाईआ। जिस दी पैग़म्बर रसूल मन्नण रज़ा, राज़क रिज़क रहीम अख्वाईआ। परवरदिग़ारे हक यारे ख़ुदा, मुकामे हक हक डेरा लाईआ। तिस अग्गे मुहब्बत वाली दुआ, महिबान बीदो आपणा कर्म कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक इक अख्वाईआ। धुर मालक इक रहीम, रहमान वड वड्याईआ। जो कुदरत कादरे करीम, करता पुरख अगम्म अथाहीआ। जिस दा खेल आलीशान अज़ीम, आलीजाह वड वड्याईआ। जिस दी कल्मया वाली हक तालीम, सिफ्त सलाह आयत शरायत विच जणाईआ। ओह मालक ख़ालक आदि कदीम, अन्त अन्त नूर अलाहीआ। जिस दा लेखा खेल असमां ज़मीन, ज़िमीं ज़मा ध्यान लगाईआ। तिस नूं सजदा इक आमीन, जो कामल मुर्शद आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ। हक ख़ुदा कुदरते महबूब, मुहब्बत इक दृढ़ाईआ। जिस दा आलीशान अर्श अरूज, फ़र्शे ज़िमीं ज़मां वेख वखाईआ। जिस दे फ़रमान विच सारे महफ्ूज़, पुश्त पनाह सब दी हथ्थ रखाईआ। उस दा भेव अभेदा सके कोई ना बूझ, अक्ल बुद्धी ना कोए चतुराईआ। ओह सदा सदाकत विच रफ़ाकत विच मेटणहारा दूज, एक एका रंग रंगाईआ। जिस दी मंज़ल हक मकसूद, दरगाह साची सोभा पाईआ। जिस दी सिफ्त करे हजारा दरूद, अलिफ़ ये नाल वड्याईआ। जो पाक करन वाला तन कलबूत, रूह नूरे नूर चश्म चश्म रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ।
१ चेत शहिनशाही सम्मत दस नानक शाही गुरदवारा ढाका बंगला देस रात नूं
पहली चेत कहे जन भगतो तुहाडी साहिब करे प्रदखणा, प्रतख आपणी दया कमाईआ। पुरख अकाल दे दर तों रहे कोई ना सक्खणा, ख़ाली झोली सर्ब भराईआ। नाम रस खवावे धुर दा मक्खणा, जिस दी काहन दए गवाहीआ। जिस तुहाडे सिर ते हथ्थ रखणा, घर घर होए सहाईआ। अन्तिम कलयुग तुहाडा फल पक्कणा, कच्चा लाह सके कोए ना राईआ। जिस दा खेल जगत जहान मदीना मक्कणा, काअब्यां खोज खुजाईआ। ओह लेखा जाणे बूरे कक्कणा, हज़रत ईसा मूसा संग मिलाईआ। उस दा धर्म धार दा इक्को बचना, जो सतिगुर नानक गोबिन्द जोत करे रुशनाईआ। जिस तुहाडा तन बणाउणा काया कचना, सच गढ़्ह दए सुहाईआ। इक्को दवारा दस्से पतना, घाट इक्को इक वखाईआ। जिथ्थे नूर नुराना दीपक जगणा, जोती जाता डगमगाईआ। शब्द अनादी वज्जे नद्दना, धुन आत्मक राग सुणाईआ। तुसां अमृत रस निजर पी पी रज्जणा, दो जहानां तृखा मिटाईआ। तुहाडी कबूल होवे दूर दुराडयां बैठयां बन्दना, बन्दगी आपणे चरण टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्ची सरनाईआ। पहली चेत कहे जन भगतो तुहाडा स्वामी साहिब आदि, आदि पुरख इक अख्वाईआ। जिस दा खेल जुग जुगादि, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणा हुक्म वरताईआ। जो शब्द अगम्मी वजाए नाद, दो जहान करे शनवाईआ। जो निरगुण सरगुण अवतार पैग़म्बर गुरुआं देवे दाद, वस्त नाम अमुल्ल अतुल्ल आप वरताईआ। भेव खुल्हा के बोध अगाध, बुद्धी तों परे करे पढ़ाईआ। हरिजन बणा के सच दे साध, साधना आपणा हुक्म समझाईआ। जन भगतां अन्दरों कढ्ढ के वाद विवाद, विख अमृत रूप दए दरसाईआ। जगत जहान विच्चों खोल्ह के जाग, निज नेत्र लोचन नैण करे रुशनाईआ। मातलोक बणाए वड वडभाग, वडभागी आपणी दया कमाईआ। घर दीपक जोत जगाए चराग़, अंध अंधेर मिटाईआ। दुरमति मैल धो के दाग़, पापां करे सफ़ाईआ। हँस रूप बदला के काग, सोहँ माणक मोती चोग चुगाईआ। शब्दी शब्द मार के आवाज़, सुत्तयां लए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मेला लए मिलाईआ। पहली चेत कहे जन भगतो तुहाडा सुहाए भगत दवार, द्वारका वासी जिथ्थे ध्यान लगाईआ। जिथ्थे राम रामा करे विचार, विचरण दी लोड़ ना कोए समझाईआ। पैग़म्बर करन इज़हार, हज़रत ईसा मूसा मुहम्मद ढोले गाईआ। नानक निरगुण धार गोबिन्द बोल जैकार, डंका फ़तिह फ़तिह सुणाईआ। पुरख अकाला बण के सांझा यार, वेखणहारा चाँईं चाँईंआ। तुहाडा आत्म धार ना भुले प्यार, प्रीतम हो के वेख वखाईआ। बेशक ढाके दी धरती जो करदी रही इंतज़ार, बिन नैणां नैण उठाईआ। उस दा लहिणा देणा देवे कर्ज़ उतार, लेखा पूरब झोली पाईआ। तुहाडे प्रेम दी वजदी रहे सितार, जो तूंही तूंही
राग सुणाईआ। तुसां रहिणा ख़बरदार, बेख़बरो ख़बर दृढ़ाईआ। सम्मत शहिनशाही दस दस दा विवहार, दहि दिशा रिहा जणाईआ। किरपा करे आप करतार, हरि करता धुरदरगाहीआ। जो भगत सुहेला मीत मुरार, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। चेत कहे मेरा संदेशा इक्को इक, इक्को वार जणाईआ। जन भगतां पूरी होवे सिक, जगत तृष्ना रहे ना राईआ। तुहाडा मिले स्वामी मित, मित्र प्यारा दया कमाईआ। सांझा रखे हित, विछोड़े विच विछड़ कदे ना जाईआ। बिन जगत नेत्रां पए दिस, जगत लोचण कर रुशनाईआ। सच सुहञ्जणी होवे थित, घड़ी पल वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। पहली चेत कहे किरपा करे आप करतार, हरि करता धुरदरगाहीआ। जन भगतां पैज दए संवार, मानस जन्म लेखे लाईआ। चुरासी विच्चों कढ्ढे बाहर, आवण जावण गेड़ मुकाईआ। साचा मन्दिर दए विखाल, जिथ्थे वसे धुरदरगाहीआ। दीपक जोती जगे बेमिसाल, नूर नुराना डगमगाईआ। सचखण्ड दवार सच्ची धर्मसाल, धर्म दवारा इक्को सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। पहली चेत कहे मैं सम्मत शहिनशाही दस दी दस्सां गाथा, सति सति नाल मिलाईआ। की खेल करे पुरख समराथा, हरि करता धुरदरगाहीआ। देवे माण निमाणयां नाथ अनाथा, दीनन आपणा रंग रंगाईआ। धूढ़ी मस्तक छुहाए माथा, दुरमति मैल धुआईआ। खेल खेले अलखणा अलाखा, अलख अगोचर वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। पहली चेत कहे जन भगतो शब्दी धार रहिणा तैयार, त्रैगुण अतीता रिहा जणाईआ। पंचम मीता करे ख़बरदार, बेख़बरां ख़बर सुणाईआ। पंज पंज इक्ट्ठे होण परिवार, परम पुरख देवे माण वड्याईआ। पंचम बरतनां मैल दए उतार, खेल खेले चाँईं चाँईंआ। सब दा पूरब दए उधार, लेखा भगतां झोली पाईआ। एह ख़ुशीआं दा विवहार, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जिन्हां दे सीस बद्धी दस्तार, उन्हां दे घर घर दा लेखा पूर कराईआ। कोई रह सके ना बाहर, विछोड़ा जगत ना कोए चतुराईआ। नव जेठ नूं शुरू करना नाल प्यार, मुहब्बत विच समाईआ। एह पुरातन लेखा जो लिख्या सी दिल्ली दरबार, पहाड़ गंज दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। पहली चेत कहे मेरा ख़ुशीआं वाला वक्त सुहाना, सोहणी मिले वड्याईआ। मैं मस्त फिरां दीवाना, सूफ़ीआं वाला रंग रंगाईआ। मेरे कोल भगतां होए निशाना, निशान तारा चन्द जणाईआ। मैं संदेशा देवां रामा कान्हा, पैग़म्बरां हुक्म सुणाईआ। गुरु गुरदेव करो ध्याना, बिन नैणां नैण उठाईआ। सम्मत शहिनशाही दस नौ खण्ड पृथ्मी होणी हैराना,
हैरत विच दुहाईआ। शहादत देवे मौली तन्द दा गाना, जो आपणा रंग रंगाईआ। गोलकां ख़ाली होवे खज़ाना, गोलक माया ना कोए वड्याईआ। किरपा करे श्री भगवाना, हरि भगवन आपणी दया कमाईआ। पहली चेत कहे मैं निव निव सीस झुकाना, जन भगतां लागां पाईआ। मेरे साहिब दा अगम्म फ़रमाना, फ़रमाबरदार हो के दयां सुणाईआ। मैं ढाक्यों भगत दवार होवां रवानां, भज्जां वाहो दाहीआ। संदेशा देवां ख़ुशीआं विच महाना, महिमा अकथ कथ सुणाईआ। बिना अक्खरां होए परवाना, जो परम पुरख दिती वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो लेखा जाणे जिमीं असमानां, दो जहानां वेखणहारा थांउँ थाँईंआ।
२ चेत शहिनशाही सम्मत दस गुरदवारा नानक शाही ढाका बंगला देस
ऐडवोकेट याकूब अली साहिब दे नाल
ख़ुदावंद ख़ुद ज़रूर दएगा तौफ़ीक, तोहफ़ा हकीकत हक नाल कलमा वजूद रखाईआ। मुहब्बत से मुहब्बत प्यार से प्यार बणेगा रफ़ीक, मेहरवान मेहरवान महिबान बीदो आपणे रंग रंगाईआ। कलमा कायनात दा करे तस्दीक, शहादत हकीकत वाली रखाईआ। मन मनसा कामना पूरी होवे उम्मीद, तृष्ना प्रेम वाली वधाईआ। जिस दी सिफ्त सलाह वड्याई वाली तमहीद, महिमा अगम्म अथाहीआ। ओह दीन दुनिया विच्चों गफ्लत दी खोल्ह के नींद, नूर दा ज़हूर दए चमकाईआ। बन्दा ख़ाके नाचीज़, रहमत रहमान देवे आपणा गृह वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणे रंग रंगाईआ। मुलाकात हुन्दी रहेगी ज़रूर, ज़रूरत मुहब्बत वाली बणाईआ। रातीं सुत्तयां दिसेगा अलाही नूर, जो नूर नुराना इक अख्वाईआ। जिस दे शुक्रिया शुकराने विच सारे होण मशकूर, निव निव कदम बोसी विच सजदा सीस झुकाईआ। सूफ़ीआं नूं मिलणा ओस दा दस्तूर, मुकामे हक दा मालक ख़लक ख़ालक वेखणहारा चाँईं चाँईंआ। जिस वास्ते चौदां तबक दा पन्ध नहीं कोई दूर, ज़िमीं असमानां इक्को घर सुहाईआ। जो काया काअबा प्रकाश कर के नूर, नूर नुराना नौजवाना नज़री आईआ। परवरदिग़ार सांझा यार सर्ब कला भरपूर, बेअन्त वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, दरगाह साची दा मालक वेख वखाईआ। नूर अलाह आलमीन, आदि पुरख बेपरवाहीआ। जिस दी हकीकत हक दी तालीम, सिफ्तां वाली सिफ्त सलाहीआ। ओह मालक ख़ालक कुदरत दा कादर करीम, करनी दा करता इक अख्वाईआ। जिस दा लेखा जाणे अलिफ़ मीम, ये नुकतिआं बाहर समझाईआ। जिस ने दीन मज़्हब शरअ कीती तक्सीम, तरमीम आपणे हथ्थ रखाईआ। उस
दा रास्ता मार्ग महीन, जगत नेत्र नज़र किसे ना आईआ। जो काया काअबे रिहा चीन, मुक्दस धाम मिले वड्याईआ। हज़रत मुहम्मद साहिब दी शहादत देवे गोई पेशीन, सदी चौधवीं संग रलाईआ। ओह करनी दा कादर करता करीम, बेऐबे परवरदिग़ार नूर अलाहीआ। जो अमाम अमामा शाह सुल्ताना वाली दो जहानां आवे उत्ते ज़मीन, अर्श फ़र्श दा मालक नूर नुराना नूर अलाहीआ। जिस दा हुक्म संदेसा फ़रमाना होवे ग़नीम, ग़नीमत आपणी खेल वखाईआ। जो एको रंग रंगाए नर मदीन, मुदा नूरी जल्वा इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दा मालक नूर अलाहीआ। मेल मिलाएगा हक ख़ुदा, ख़ुदी तकबर डेरा अन्दरों ढाहीआ। दस्त मिल्या दोस्तां होए ना कदे जुदा, ज़ुज वंड ना कोए वंडाईआ। महबूब दी मुहब्बत विच जो होया फ़िदा, फ़ितरत आपणा रंग रंगाईआ। ओह मेहरवान महबूब नूर नुराना दिलरुबा, रहमत रहीम करीम आप कमाईआ। जिस दी इक्को आवाज इक्को बांग इक्को सदा, सद इक्को इक सुणाईआ। सूफ़ीआं तारना उस दी अदा, सच अदालत आपणे हथ्थ रखाईआ। जिस दे अग्गे सिर झुकाउंदे इलम वाले उल्मा, सजदयां विच धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। ओह बेपरवाहां दा बेपरवाह, वाहिद अल्ला इक्को इक अख्वाईआ। जिस मेला नानक शाही गुरदवारे विच ल्या मिला, मिलाप दा लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। ओह सब दा अब्बा सब दा बाप पिता, पुरख अकाल धुरदरगाहीआ। जिस दी मम्बरां उत्ते अज़ां, मक्का काअबा वज्जदी रही वधाईआ। उस दा गृह इक्को दवार जिथ्थे पुन्न ना सवाबा, पाक पाकीजा इक्को नूर नुराना नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक बेपरवाहीआ। मिल्या मेल दरगाह हक, हकीकत दए वड्याईआ। सब दा मालक ख़ालक प्रितपालक नूर अलाही यक, जो यके बाद दीगरे अवतार पैग़म्बर गुरुआं लोकमात धरती उत्ते आपणा हुक्म सुणाईआ। जिस दा हुक्म संदेशा धुर फ़रमान कलमा नाद कायनात कर सके कोई ना फक, जगत धार चले ना कोए चतुराईआ। ओह नूर नुराना शाह सुल्ताना प्यारयां अग्गे होवे सदा प्रतख, जोती जाता पुरख बिधाता आपणा नूर ज़हूर कर रुशनाईआ। जिस दा बाहरों दुनिया कायनात अन्दर होवे शक, जन भगतां सन्तां सूफ़ीआं अन्दर मिल के वज्जे वधाईआ। ओह बिना नेत्रां तों निज नेत्र अन्दरली अक्ख वन आई नाल लैण तक्क, तकवा इक्को इक उत्ते रखाईआ। अज्ज दा रिश्ता होया पक्क, मिल्या हथ्थ ना कोए छुडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग इक्को इक रंगाईआ।