पुस्तकालयभाग २३

४ चेत्र शहिनशाही सम्मत दस गुरचरण सिँघ दे गृह चक्र बड़ीआं कलकत्ता

धरनी कहे मेरे श्री भगवाना, हरि करते तेरी वड वड्याईआ। सतिगुर शब्द भेज दे आपणा धुर दा कान्हा, काहन घनईए जिस नूं सीस निवाईआ। जो आदि जुगादी सदा नौजवाना, बृद्ध बाल ना रूप बदलाईआ। लेखा जाणे ब्रह्मण्ड खण्ड ज़िमीं असमाना, धरनी धरत धवल धौल ध्यान लगाईआ। जो मेरा नव सत्त दा वेखे मिट्टी ख़ाक दा ख़ाना, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। निगाह मारे बिन नेत्र नैण उठाना, जगत अक्ख ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। धरनी कहे प्रभू सतिगुर शब्द भेज दे मीता, मित्र प्यारा धुरदरगाहीआ। जो मेरी बदले रीता, भेव अभेदा तेरा दए खुल्हाईआ। लख चुरासी वेखे नीता, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। तेरा मार्ग दस्से अनडीठा, अनडिट्ठड़ी कार कमाईआ। त्रैगुण अग्न बुझाए अंगीठा, अमृत मेघ इक बरसाईआ। सति सच दा रस दए मीठा, अनरस तेरा नाम चखाईआ। कलयुग जीव वेखे कौड़ा रीठा, काया मन्दिर अन्दर फोल फुलाईआ। सच स्वामी बणे बसीठा, बीठलो आपणी दया देणी कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सच तेरी सरनाईआ। धरनी कहे सतिगुर शब्द भेज दे एको एका, अकल कलधारी तेरी ओट तकाईआ। जो जीवां जंतां बुध करे बिबेका, दुरमति मैल धुआईआ। कलयुग कूड़ कुड़यार मुकावे ठेका, ठाकर तेरे रंग रंगाईआ। अवतार पैग़म्बरां पूरा करे लेखा, भविक्ख्त भविक्ख्त विच्चों समझाईआ। सच दवार विखाए तेरा इक्को देसा, देस देसन्तरां डेरा ढाहीआ। तूं मालक इक नरेशा, नर नरायण देणी शरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा सुहा दे सम्बल देसा, सुहञ्जणी रुत्त देणी वखाईआ। धरनी कहे प्रभ सतिगुर शब्द मेरा बणा दे साथी, सगला संग बणाईआ। तूं सर्ब कला समराथी, बेअन्त इक अख्वाईआ। मैं बिन हथ्थां जोड़दी हाथी, धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। जो तेरी खेल दस्से अकथना अकाथी, बिन रसना जिह्वा ढोला गाईआ। किरपा कर दे कमलापाती, पतिपरमेश्वर तेरी सरनाईआ। मेरी ज़िंदगी विच्चों बदल हयाती, जीवण आपणे रंग रंगाईआ। कलयुग मेट अंधेरी राती, सतिजुग सच चन्द चमकाईआ। ग़रीब निमाणयां पुछ वाती, कोझयां कमल्यां गोद उठाईआ। सति धर्म दी खोल्ह दे हाटी, नाम भण्डारा इक वरताईआ। दुरमति मैल सब दी जाए काटी, पतित पुनीत दे बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। धरनी कहे प्रभू सतिगुर शब्द दे स्वामी, समें नाल ध्यान लगाईआ। तूं आदि जुगादी अन्तरजामी, अन्तष्करन वेख ख़लक ख़ुदाईआ। सब नूं भुल्ली तेरी बाणी, बाण अणयाला तीर ना कोए चलाईआ। आत्म परमात्म मेल मिले कोए ना हाणी, साचे रंग ना कोए समाईआ। पवित्र रिहा ना अट्ठ सट्ठ तीर्थ

पाणी, गंगा गुदावरी यमुना सरस्वती रोवे मारे धाहीआ। झगड़ा प्या शास्त्र सिमरत वेद पुराणी, अञ्जील कुरान दए गवाहीआ। तूं शाह पातशाह शहिनशाह सुल्तानी, शाहो भूप इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, वड वड्डे तेरी वड वड्याईआ। धरनी कहे प्रभ सतिगुर शब्द भेज दुलारा, दूहला इक्को सोभा पाईआ। जो दीन दुनी पावे सारा, महासार्थी हो के भज्जे वाहो दाहीआ।, लहिणा देणा पूरा करे मेरा उधारा, पूरब लेखा रहे ना राईआ। संदेशा देवे पैग़म्बर गुर अवतारा, गुर शब्दी शब्द जणाईआ। संसारी भण्डारी सँघारी करे ख़बरदारा, विष्न ब्रह्मा शिव सोया रहिण कोए ना पाईआ। इक्को हुक्म दा दए इशारा, बिन सैनत सैनत दए लगाईआ। धरनी धरत धवल उत्ते वेखो दीन मज़्हब शरअ दा अखाड़ा, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी बेपरवाहीआ। धरनी कहे प्रभ सतिगुर शब्द तेरा आदि जुगादी सच्चा, सच तेरी वड्याईआ। जो भाग लगाए काया माटी कच्चा, कंचन गढ़्ह दए बणाईआ। जो लूं लूं अन्दर रचा, रचना तेरी दए समझाईआ। जो छुपिआं कदे ना छपा, उगण आथण इक्को करे रुशनाईआ। जिस दी सिफ्त दा इक्को अक्खर काफी पप्पा, पारब्रह्म तेरी वड वड्याईआ। मैं सरन सरनाई तेरी ढट्ठा, निव निव लागां पाईंआ। भेव चुका दे तत अट्ठा, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुद्ध झगड़ा रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान पुरख समरथा, समरथ पुरख तेरी धूढ़ी ख़ाक ख़ाक रमाईआ।

४ चेत शहिनशही सम्मत दस कलकत्ता मलकीअत सिँघ दे गृह

सतिगुर शब्द अगम्मा मालक, आदि जुगादि जुग चौकड़ी इक अख्वाईआ। जो लेखा जाणे सृष्टी दृष्टी अन्दर ख़लक ख़ालक, मख़लूक वेखे चाँईं चाँईंआ। जिस दी बुद्धी विच समझ ना आए दीन दुनी बणाई अणजाणत, भेव अभेदा सके ना कोए खुल्हाईआ। जिस दी ततां वाली नहीं बणावत, वजूदां विच आपणा हुक्म करे शनवाईआ। जो राम नाम दा कलमा कर सिखावत, वस्त अमोल अतुल्ल वरताईआ। जो सदा रहे सही सलामत, जन्म मरन दा रूप बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। काया चोली जीव जंत सारा खोजदा, बुद्धी अक्ल नाल वड्याईआ। एह खेल ओस प्रभू दी मौज दा, जो मौजूदा हो के हर घट अन्दर डेरा लाईआ। जो प्यारा नहीं वणजारा नहीं संसार वाले लोभ दा, ममता विच कदे ना आईआ। ओह मालक बेपरवाह अगाध बोध दा, बुद्धी तों परे

करे पढ़ाईआ। जो मूर्ख मुग्ध अंञाणयां हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाँईंआ पारसीआं बोधीआं हिरदे सोधदा, शुद्ध आपणा नाम समझाईआ। उहदा झगड़ा नहीं नित नवित कोई रोज़ दा, घड़ी पल वंड ना कोए वंडाईआ। ओह बेपरवाह स्वामी आदि जुगादी चौदां लोक दा, चौदां तबकां आपणा खेल खिलाईआ। जिस दा सच संदेशा इक सलोक दा, तूं मेरा मैं तेरा नाद दृढ़ाईआ। उस दा भाणा कदे कोई ना रोकदा, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद इक्को इक अख्वाईआ। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई जिस दी ज़ाती, आत्म धार दिती वड्याईआ। ओह पुरख अकाला कमलापाती, पतिपरमेश्वर नूर अलाहीआ। जिस दा इक्को हुक्म सच्चा सफ़ाती, सिफ्तां वाली सिफ्त वड्याईआ। जिस दी खोज विच कर सके कोई ना तलाशी, लम्भयां हथ्थ किसे ना आईआ। पैग़म्बरां उस नूं किहा अल्ला मवाशी, मेहरवान इक अख्वाईआ। जिस दी जोत जोत प्रकाशी, धरनी धरत धवल करे रुशनाईआ। मण्डल मण्डप पावे रासी, पुरीआं लोआं वेख वखाईआ। सो सतिगुर शब्द शब्द अबिनाशी, करनी दा करता बेपरवाहीआ। जिस नूं झुकदा शंकर कैलाशी, विष्न ब्रह्मा शिव निव निव लागण पाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर मालक बेपरवाहीआ। जगत जहान खोजे की, खोजत खोजत भेव कोए ना पाईआ। जिस दा जीव जंत अन्तर धार जीअ, परमात्म मालक अगम्म अथाहीआ। जिस नूं माण दिता साढे तिन्न हथ्थ सींअ, मन मति बुध विच टिकाईआ। अमृत धार बख्श के मींह, मेघला आपणा आप बरसाईआ। कोई गुरमुख बूँद स्वांती लए पी, जिस नूं आपणी दया नाल प्याईआ। तन वजूद माटी ख़ाक दे पुतले समझ ना सकदे वीह इकीह, एकँकार दा भेव कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक नूर अलाहीआ। खोजण वाली इक्को धार, सतिगुर शब्द शब्द अख्वाईआ। जिस दा खेल अपर अपार, अपरम्पर स्वामी आपणे हथ्थ रखाईआ। जिस नूं सूफ़ी सन्त रहे विचार, बिन रसना जिह्वा ढोले गाईआ। जिस दा दीन दुनी वाला नहीं विसथार, ततां रूप ना कोए दृढ़ाईआ। जो खेले खेल विच संसार, सरगुण निरगुण रूप बदलाईआ। बुद्धी विच करे क्या कोई विचार, अक्ल चले ना कोए चतुराईआ। सो स्वामी अन्तरजामी खोजण तों बाहर, अनुभव विच आपणा भेव चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। हिन्दू मुस्लिम सिख इसाई सारे इक्को रंग, हरि करता आप रंगाईआ। सब दी इक्को मंग, मिले मेल धुर दे माहीआ। सब दे अन्दर इक्को मृदंग, धुन अनादी शब्द करे शनवाईआ। बिन प्रभ दी किरपा मंज़ल सके कोई ना लँघ, निज नेत्र दर्शन कोए ना पाईआ। सो स्वामी सुता आत्म सेज पलँघ, सच सिंघासण डेरा लाईआ। जिथ्थे ना कोई सूर्या ना कोई चन्द, मण्डल मण्डप ना कोए रुशनाईआ। झगड़ा मुक्क

जाए जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज रूप ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई सारे लभ्भदे, अन्तर अन्तर ध्यान लगाईआ। भेव पाइण ना ओस नूरी रब्ब दे, जो नूर नुराना नूर अलाहीआ। ओस दे खेल सदा सबब्ब दे, जो सब घट रिहा समाईआ। जिस दे नाद निधाने वज्जदे, जगत जहान करन रुशनाईआ। ओस दे गृह मन्दिर सचखण्ड दरगाह साची मुकामे हक घर नहीं कोई अलग दे, गृह इक्को सोभा पाईआ। जिथ्थे बिना तेल बाती तों दीपक जोती जगदे, नूर नुराना डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। सो सतिगुर शब्द जिस दी अगम्म निशानी, खोजण वाल्यो दयां जणाईआ। जे मंज़ल अन्दर चढ़ के वेखी रुहानी, रूह बुत दा पन्ध मुकाईआ। फेर झगड़ा रहे ना कोए जिस्मानी, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई वंड ना कोए वंडाईआ। ओथे इक्को पद निरबाणी, जिथ्थे नर निरँकारा सोभा पाईआ। ओथे शब्दी शब्द कहाणी, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। ओथे जोत जोत नुरानी, नूर नुराना नूर अलाहीआ। झगड़ा नहीं जिस्म जिस्मानी, जमीर सके ना कोए बदलाईआ। एह कायनात खोजण वाली फ़ानी, खोज खोज थक्की लोकाईआ। जिस उत्ते करे आप मेहरवानी, मेहरवान रातीं सुत्तयां लए उठाईआ। भेव खुल्हाए दो जहानी, पर्दा अन्तर रहे ना राईआ। सच दवारे वखाए शाह सुल्तानी, शहिनशाह आपणा रंग रंगाईआ। खोजण वाला झगड़ा आदि जुगादि दा जगत दीवानी, दाअवेदार दीन दुनी दार अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच स्वामी इक अख्वाईआ। सतिगुर शब्द इक्को दी सब नूं लोड़, लोड़ अवर ना कोए रखाईआ। जो सुरती सब दी देवे जोड़, छुटकी लिव लगाईआ। कूड़ क्रिया देवे होड़, होड़ा ससे वाला समझाईआ। हँ ब्रह्म दा मालक पवे बौहड़, हाहे दी टिप्पी दए गवाहीआ। जगत जग ना रहे अंधेरा घोर, अंध अज्ञान दए मिटाईआ। अन्दरों कढ्ढ के पंजे चोर, चोरी चोरी आपणा दरस दिखाईआ। नाम निधाना दे के भोर, भोरे विच्चों आपणा मेल मिलाईआ। जरा तक्कणा मार के निगाह वाला गौर, गहर गवर वल्ल ध्यान लगाईआ। जिस दा रूप अवर दा और, अवर दी अवर खेल खिलाईआ। जे किरपा करे ग़रीब निमाणयां जन्म जाए सौर, स्वार्थ आपणा ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप बणाईआ। हिन्दू मुसिलम सिख सारे उस दे मीत, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। कोई मन्दिर दिउहरे लभ्भे मसीत, शिवदुआले मठ गुरदवार उसे दा रूप नज़री आईआ। जिस जुग जुग चलाई रीत, अवतार पैग़म्बर गुरु गुरदेव शब्दी शब्द कर पढ़ाईआ। जो सब दी काया करनहारा ठण्डी सीत, दीन मज़्हब वंड ना कोए वंडाईआ। ओह मालक त्रैगुण अतीत, त्रैभवण धनी इक अख्वाईआ। जिस दा आदि अन्त दा इक्को

गीत, जो नानक गोबिन्द गया समझाईआ। ओह पापीआं करे पतित पुनीत, पतित पावन इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरि वड्डा वड वड्याईआ। हिन्दू मुस्लिम जे खोजण दा चाउ, चाउ घनेरा इक प्रगटाईआ। बिना रसना तों गाओ वाहो वाहो, वाहवा तेरी बेपरवाहीआ। जिस दा लग्गदा दाअ ते ला लओ दाओ, मानस जन्म वेला गया हथ्थ ना आईआ। घर स्वामी ठाकर पाउ, बाहर खोजण दी लोड़ रहे ना राईआ। बजर कपाटी कुण्डा लाहो, त्रैगुण त्रै धातू आपणा आप तुड़ाईआ। निजर झिरना आप झिराउ, बूँद स्वांती पीओ चाँईं चाँईंआ। जो शब्द अनादी धुन करे शनवाओ, अनहद नादी आपणा राग दृढ़ाईआ। दीपक जोती जोत जगाउ, घर घर विच होए रुशनाईआ। खोजण वाली आपणी घाल पाओ थाओ, थान थनंतर मिले माण वड्याईआ। पुरख अकाला इक मनाउ, परवरदिग़ार नूर अलाहीआ। सारे इक्ट्ठे हो के इक्को दा दर्शन पाओ, एकँकारा जो अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि पुरख अपरम्पर स्वामी अबिनाशी करता इक ध्याओ, ध्यान विच ज्ञान ज्ञान विच ज्ञान ज्ञान विच मेहरवान आपणा रंग रंगाईआ।

५ चेत्र शहिनशाही सम्मत दस कलकता सैवन बाई वन विजे बासू रोड
करतार सिँघ दे गृह

पंचम चेत कहे मेरा होवे वक्त सुहावणा, प्रभू जन भगतां देणी माण वड्याईआ। जिन्हां इक्को तेरा नाम गावणा, दूसर सिफ्त ना कोए सलाहीआ। इक्को पिर रावणा, रमईआ इक्को सीस झुकाईआ। इक्को फड़ना दामना, दामनगीर इक बणाईआ। तेरा सतिगुर शब्द होवे ज़ामना, ज़िमेवार दो जहान अख्वाईआ। सब दी पूरी करनी भावना, तृष्ना तृखा बुझाईआ। तेरे चरणां बलि बलि जावना, हउँ आपा घोल घुमाईआ। तेरी धूढ़ी इश्नान नाल नुहावणा, दुरमति मैल धुआईआ। निरगुण धार देणा चानणा, अंध अंधेर मिटाईआ। मेरी मनसा पूरी करनी कामना, कर्म कांड दा डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। पंचम चेत कहे प्रभ जन भगतां दे अधार, मेहरवान मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। तेरे चरण कँवल जावां बलिहार, निव निव सीस झुकाईआ। तूं अपरम्पर स्वामी मीत मुरार, यारड़ा धुरदरगाहीआ। वेखे विगसे वेखणहार, बेपरवाह तेरी वड्याईआ। निरगुण धार हो के पा सार, सरगुण आपणा रंग रंगाईआ। दुखियां दु:ख दे निवार, दर्दीआं दर्द देणा मिटाईआ। मैं कहां कूक पुकार, ज़ोर ज़ोर सुणाईआ।

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा लहिणा झोली पाईआ। पंचम चेत कहे प्रभ बख्श दे आपणी दात, दाते दानी दया कमाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट अंधेरी रात, निरगुण साचा चन्द कर रुशनाईआ। तेरे प्यार दी इक्को रहे प्रभात, दूसर वंड ना कोए वंडाईआ। पुरख अकाले मार झात, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। अन्तिम आ के पुछ वात, वातावरन तक्क ख़लक ख़ुदाईआ। जन भगतां पूरा कर दे घाट, लेखा अवर रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। पंचम चेत कहे प्रभू मेरी नमो नमो बन्दना, सजदयां विच सीस झुकाईआ। दर तेरा इक्को मंगणा, दूसर ओट ना कोए रखाईआ। मेरे साहिब सूरे सरबंगणा, शहिनशाह तेरी बेपरवाहीआ। जन भगतां काया माटी चाढ़्ह दे रंगणा, दुरमति मैल धुआईआ। अन्तर आत्म दे अनन्दना, सुख सुख विच्चों प्रगटाईआ। तेरी धूढ़ी मस्तक लावां चन्दनां, टिक्के ख़ाक रमाईआ। तूं ग़रीब निमाणयां लाउणा अंगणा, कोझयां कमल्यां गोद उठाईआ। तूं मालक वड वरभण्डणा, ब्रह्मण्डी इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा देणा खुल्हाईआ। पहली चेत कहे मेरे साहिब स्वामी हज़ूर, हरि करते तेरी शरनाईआ। मेरी बेनन्ती कर मंज़ूर, दर तेरे आस रखाईआ। जन भगतां सहाई हो ज़रूर, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। ख़ाली भाण्डे कर भरपूर, तोट रहे ना राईआ। सच प्रेम दा बख्श दे नूर, जोती जाता इक्को नज़री आईआ। हउँमे गढ़्ह तोड़ ग़रूर, हँ ब्रह्म देणा समझाईआ। नाम ख़ुमारी बख्श सरूर, इक्को रंग वखाईआ। पन्ध मुकाउणा नेड़ा दूर, काया मन्दिर सोभा पाईआ। मैं तेरा होवां मशकूर, शुकराने विच सीस निवाईआ। भगत उधारना तेरा दस्तूर, सतिजुग त्रेता द्वापर दए गवाहीआ। कलयुग क्रिया मेट दे कूड़, कुकर्म दा डेरा ढाहीआ। साची चरण बख्श दे धूढ़, दुरमति मैल धुआईआ। पतित पुनीत बणा दे मूर्ख मूढ़्ह, दो जहानां उतर कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिजन तेरा लोकमात रहे ना कोए मजबूर, मजबूरी सब दी देणी गंवाईआ।

६ चेत शहिनशाही सम्मत दस बरदबान अजीत सिँघ दे गृह लक्षमी पुर जी टी रोड
मारफत गुदरी सिँघ कोठी नं० ७

धरनी कहे मैं भागा भरी, प्रभ देवे माण वड्याईआ। किरपा करे आप प्रभ हरी, हरि करता धुरदरगाहीआ। जिस दी चरण छोह नाल तरी, तारनहार दया कमाईआ। मेरा सुहञ्जणा होया दवारा दरी, दर ठांडे मिली वड्याईआ। मैं नहाती

साचे सरी, सरोवर इक्को वेख वखाईआ। जगत जहान मेरी मिटी शरई, शरअ रंग ना कोए रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक दया कमाईआ। धरनी कहे प्रभू तेरे सिफ्त भण्डारे जस दे, चार जुग दे शास्त्र रहे गाईआ। मेरे वक्त सुहञ्जणे जुग जुग होवण ख़ुशीआं नाल हस्सदे, हस्ती तेरी तक्कां बेपरवाहीआ। मेरे उत्ते जिथ्थे भगत सुहेले वसदे, तेरा नाम ढोला गाईआ। ओथे तेरे रूप तक्कां प्रतख दे, सच स्वामी दर्शन पाईआ। मेरी पैज जगत जहान रखदे, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। धरनी कहे प्रभ तेरे चरण कँवल बलिहार, बण दासी सीस निवाईआ। तूं मेरा प्राण अधार, आदि जुगादि सखा सखाईआ। मेरा लहिणा देणा पूरब दे उधार, दर तेरे मंग मंगाईआ। जन भगतां पैज दे संवार, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। लोकमात ना होण ख्वार, मेहरवान मेहर नज़र नाल तराईआ। तेरा सुहञ्जणा होए दरबार, जिस दर देवे माण वड्याईआ। मेरी नमो नमो निमस्कार, निव निव सीस झुकाईआ। तूं मालक मेरा कलि कल्की अवतार, निहकलंक तेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरे शहिनशाह सच्ची सरकार, पातशाह मेरा लहिणा लेखा पूर कराईआ।

६ चेत शहिनशाही सम्मत दस आसन सोल सोहण सिँघ पूर्बा सिउट मशीन दे गृह

निरगुण धार अगम्मी जोत, तन वजूद माटी ख़ाक ना कोए रखाईआ। जिस दी ना कोई वरन ना कोई गोत, रूप रंग रेख आपणे विच समाईआ। जन्मे मरे ना मारे मौत, आदि जुगादि अगम्म अथाहीआ। जेहड़ी खेल खेले रूप अनूपा कोटी कोट, निरगुण सरगुण धार प्रगटाईआ। शब्दी शब्द लगा के चोट, चोटी जड़ चेतन हो के आपणा रंग रंगाईआ। जो आदि अन्त जुगा जुगन्त इक्को बहुत, लख चुरासी खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। साची जोत सो पुरख निरँजण धार, हरि पुरख निरँजण नूर दरसाईआ। एकँकारा रूप अपार, आदि निरँजण डगमगाईआ। अबिनाशी करता मीत मुरार, श्री भगवान अगम्म अथाहीआ। पारब्रह्म खेल अपार, अपरम्पर स्वामी इक अख्वाईआ। जिस दा अन्त ना पारावार, बेअन्त कहि के सारे गाईआ। सो पुरख अकाला आपणा आपे करे उधार, उदर विच कदे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ। साची जोत आप अकाल, अकल कलधारी इक अख्वाईआ। जो आदि जुगादी दीन दयाल, ठाकर

स्वामी बेपरवाहीआ। वसणहारा सचखण्ड सच्ची धर्मसाल, दरगाह साची मुकामे हक डेरा लाईआ। जिस नूं पोह ना सके काल, महाकाल भय ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। साची जोत आप करतार, करता पुरख इक अख्वाईआ। जो शब्दी शब्द करे तैयार, त्रैगुण अतीता नूर अलाहीआ। विष्न ब्रह्मा शिव कर पसार, संसारी भण्डारी सँघारी दए उपाईआ। त्रैगुण माया भर भण्डार, रजो तमो सतो आप वरताईआ। पंजां ततां पावे सार, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मेल मिलाईआ। हुक्म संदेशा दे के एकँकार, अकल कलधारी आपणा खेल खिलाईआ। सतिगुर शब्द करे ख़बरदार, भेव अभेदा आपणा दए जणाईआ। लख चुरासी कर तैयार, चारे खाणी रंग रंगाईआ। आत्म ब्रह्म पा सार, जोती जाता डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर मालक इक अख्वाईआ। साची जोत अगम्म प्रकाश, नूर नुराना नूर अलाहीआ। जो हर घट अन्दर रखे वास, आत्म धार अगम्म अथाहीआ। सरगुण अन्दर पावे रास, गोपी काहन रूप बणाईआ। पवण चलाए स्वास स्वास, साह साह खेल खिलाईआ। मन मति बुध करे दासी दास, प्रकृतीआं रंग चढ़ाईआ। सच संदेशा देवे ख़ास, हुक्मी हुक्म इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर मालक इक अख्वाईआ। साची जोत निरगुण निरँकार, निरवैर इक अख्वाईआ। जो घट घट करे पसार, तन वजूदां अन्दर डेरा लाईआ। दीपक जोती कर उज्यार, गृह मन्दिर करे रुशनाईआ। वेखे विगसे पावे सार, वेखणहार आप हो जाईआ। जिस जोत जोती दा कर पसार, जोती जाता आपणा रंग रंगाईआ। सो पुरख बिधाता एकँकार, अकल कलधारी वड वड्याईआ। जिस जोत दा खेल सर्ब संसार, श्रेष्ट कायनात वखाईआ। जिस दी महिमा काग़ज़ कलम ना लिखणहार, शाही चले ना कोए चतुराईआ। जो माण देवे पैग़म्बर गुर अवतार, अवतरी आपणी खेल खिलाईआ। जो निरगुण धार भगतां दए दीदार, नूर नुराना नज़री आईआ। शाहो भूप बण सिक्दार, सदा सद आपणा हुक्म वरताईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला परवरदिग़ार सांझा यार, एकँकार अगम्म अथाहीआ। सति जोत दा अन्त ना पारावार, बेअन्त आपणी रखे वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। साची जोत आदि आदि दी एक, इक इकल्ला रूप प्रगटाईआ। जो सब नूं बख्शे टेक, टिकटिकी आपणे नाल लगाईआ। जो भगतां सन्तां करे बुध बिबेक, गुरमुखां गुरसिक्खां दुरमति मैल धुआईआ। मन कल्पणा करे नेक, मनुआ उठ ना दहि दिश धाईआ। काया मन्दिर अन्दर खोल्ह के भेत, बजर कपाटी पर्दा दए खुल्हाईआ। शब्द अनादी दए संदेश, धुन आत्मक राग सुणाईआ। जिस दा वेस अगम्मा अनेक, कोटन

कोटि रूप प्रगटाईआ। जो वसे सचखण्ड साचे देस, दरगाह साची सोभा पाईआ। जिस दी गोबिन्द सेज हंढाई दस दशमेश, यारड़ा सथ्थर इक हंढाईआ। जिस दा नज़र ना आए रूप रंग रेख, तत्व तत ना कोए दृढ़ाईआ। जो जुग जुग धारे भेख, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणा नाउँ प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। साची जोत अगम्म अथाह, कथनी कथ सके ना राईआ। आदि जुगादी बेपरवाह, बेपरवाही विच समाईआ। जिस नूं सारयां किहा वाह वाह, वाहवा तेरी वड वड्याईआ। जो वसे जल थल अस्गाह, महीअल आपणा डेरा लाईआ। जो जीवां जंतां विच रिहा समा, बिस्मिल हो के आपणी खेल खिलाईआ। जिस जोत नूर नूं पैग़म्बरां किहा ख़ुदा, ख़ुदी तकबर दा डेरा ढाहीआ। जो वाहिद लाशरीक रहिनुमा, नूर नुराना नूर अलाहीआ। जिस दे हुक्म विच जुग चौकड़ी बदलदा रिहा समां, जो समाप्त करे लोकाईआ। जिस नूं हरख सोग नहीं कोई ग़मा, चिन्ता चिखा ना कोए जलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरि वड्डा वड वड्याईआ। साची जोत एकँकार अलख दी, अगोचर दए वड्याईआ। जो घट घट अन्दर वसदी, सब दे अन्दर डेरा लाईआ। दीपक जोती हो के जगदी, आत्म नूर कर रुशनाईआ। शब्द नाद हो के वजदी, धुन आत्मक राग दृढ़ाईआ। खेल वखाए गृह अलग दी, इक्को घर समझाईआ। मंज़ल मुका के शाह रग दी, नव दवारे डेरा ढाहीआ। ख़ाहिश पूरी करे हज्ज दी, काया काअबा इक रखाईआ। जिथ्थे इक्को अज़ां होवे सद दी, दूजा अक्खर ना कोए पढ़ाईआ। इक्को ख़ुमारी होवे अगम्मी मधु दी, मधुर धुन दए सुणाईआ। जो निरगुण धार सब दे अन्दर फबदी, घट घट आपणा नूर करे रुशनाईआ। ओह रूप अनूप अलाही इक्को रब्ब दी, जिस नूं यामबीन कहि के सारे सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। साची जोत नूर नुरानी, नव नव आपणा खेल खिलाईआ। जिस दी जूह ना होए बेगानी, गृह आपणा वेख वखाईआ। जिस दा लहिणा देणा नाल तत जिस्मानी, वजूदां मेला सहिज सुभाईआ। जो पैग़ाम संदेशे देवे नाम कलमे धुर फ़रमानी, दीन दुनी विच जणाईआ। जो आत्म परमात्म परमात्म आत्म भेव खुल्हाए दस्से पद निरबाणी, गृह इक्को इक वड्याईआ। जिस जोत ने सृष्टी सबाई खेली खेल महानी, चुरासी वंड वंडाईआ। ओह शहिनशाह सुल्तानी, पातशाह इक अख्वाईआ। जो जन भगतां घर जुग जुग खाए महिमानी, मेहरवान आपणा फेरा पाईआ। जो नाता जोड़े जिस्म जिस्मानी, जमीर गुणी गहीर वेख वखाईआ। साचे सन्तां बख्शे चरण ध्यानी, निगाह निगाह विच्चों बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस

दा खेल सदा सदा सद जुग चौकड़ी दो जहानी, दो जहानां नौजवाना श्री भगवाना मर्द मर्दाना धुर दा कान्हा आप आपणा रूप प्रगटाईआ।

७ चेत शहिनशाही सम्मत दस बरनपुर ज़िला बरदबान नरसिंग बांद मोहण सिँघ दे गृह

जती जोग ना व्यापे काया, तन मन्दिर वज्जे वधाईआ।, खेल दिसे कोई ना माया, मोहणी रूप ना कोए जणाईआ। किरपा करे बेपरवाहया, शाह पातशाह शहिनशाह अगम्म अथाहीआ। जो आदि जुगादि मेहरवान अख्वाया, मेहर नज़र नाल तराईआ। जिस भगतां बूटा मातलोक लगाया, पत्त टहिणी आप लहराईआ। अमृत जाम दए प्याया, निजर झिरना आप झिराईआ। शब्द अनादी नाद करे शनवाया, अनहद नादी नाद वजाईआ। जोती जोत करे रुशनाया, नूर नुराना डगमगाईआ। दिने जागदयां रातीं सुत्तयां दर्शन देवे थांउँ थाया, निरवैर आपणा रंग रंगाईआ। भाण्डा भरम भउ भन्नाया, भेव आपणा दए खुल्हाईआ। घर स्वामी ठाकर आया, ठोकर नाम वाली लगाईआ। बंस सरबंस दए तराया, बृद्ध बालां होए सहाईआ। पिता पूत रंग चढ़ाया, दो जहानां उतर कदे ना जाईआ। हिरदे अन्दर निरँकार आपणा खेल खिलाया, खेलणहार इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मेला आप मिलाईआ। जती जोग जगत दी धार, जिज्ञासुआं खेल खिलाईआ। एह खेल अगम्म अपार, अलख अगोचर आपणे हथ्थ रखाईआ। जदों चाहे किरपा करे आप निरँकार, निरवैर होए सहाईआ। जोती जोत दा दे दीदार, सन्मुख हो के सोभा पाईआ। अन्दर प्रेम दी वजदी रहे सितार, सोई सुरती शब्द जगाईआ। घर मन्दिर होए उज्यार, अंध अंधेर रहे ना राईआ। जती सती जिस दे सेवादार, सद आपणे हुक्म विच बंधाईआ। जन भगतां लहिणा देणा पूरा कर विच संसार, संसा अन्दरों दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शाह पातशाह शहिनशाह सच्ची सरकार, सतिगुर आपणी दया कमाईआ।

७ चेत शहिनशाही सम्मत दस टाटा नगर जुगिन्दर सिँघ दे गृह

संसार सागर सो उतरे पार, उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण पन्ध रहे ना राईआ। जिस उत्ते किरपा करे आप निरँकार, पुरख अकाला दीन दयाला आपणी दया कमाईआ। मेहरवान होवे धुर दा परवरदिग़ार, महिबान बीदो बी खैर या अल्ला अलाही नूर अलाहीआ। जिस दा खेल सदा जुग चार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणा खेल खिलाईआ। सतिगुर शब्द कर

तैयार, त्रैगुण अतीता आपणा हुक्म वरताईआ। विष्न ब्रह्मा शिव करे ख़बरदार, सोया रहिण कोए ना पाईआ। जोती जाता पुरख बिधाता हो के ज़ाहर, पारब्रह्म प्रभ आपणा वेस वटाईआ। निरगुण सरगुण लए अवतार, जगत जहान वेखे चाँईं चाँईंआ। नाम कलमा अगम्म उच्चार, शब्द अनादी नाद करे शनवाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराणां कर तैयार, अञ्जील कुरानां ख़ुशी बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक इक अख्वाईआ। संसार सागर दा इक मलाह, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। जिस नूं कहिंदे नूर अलाह, आलमीन वड वड्याईआ। जो जुग जुग बेड़े सब दे रिहा तरा, तारनहार अगम्म अथाहीआ। जो अवतार पैग़म्बर गुरुआं खेल खिलाए विच जहां, जगत जुगत आपणी इक दृढ़ाईआ। नाम निधाना अगम्म सुणा, धुर पैग़ाम इक जणाईआ। सिफ्ती सिफ्त सिफ्त वडया, सोहले ढोले आप समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर मालक इक अख्वाईआ। संसार सागर पार उतारे आप, हरि करता धुरदरगाहीआ। जिस दा तूं मेरा मैं तेरा जाप, अल्ला हू अन्ना हू आपणा भेव चुकाईआ। मेटणहारा त्रैगुण माया जगत संताप, त्रैभवण धनी आप समझाईआ। जो रूह बुत करे पाक, तन वजूद दुरमति मैल रहे ना राईआ। बजर कपाटी खोल्ह के ताक, अन्दरों पर्दा दए चुकाईआ। अंध अंधेर मेट के रात, नूरी चन्द करे रुशनाईआ। आत्म परमात्म बणा के साक, घर मेला मेले सहिज सुभाईआ। जिथ्थे झगड़ा रहे ना ज़ात पात, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा भेव चुकाईआ। संसार सागर अन्दर साचा सुख, आत्म परमात्म मिल के वज्जे वधाईआ। मिले माण वड्याई तन वजूद मनुक्ख, ततां रंग रंगाईआ। जगत तृष्ना मिटे भुक्ख, माया ममता मोह ना कोए हल्काईआ। उलटा गर्भ ना होवे रुक्ख, चुरासी फाँसी दए कटाईआ। सुफ़ल करा के जनणी कुक्ख, हरि देवे माण वड्याईआ। तूं मेरा मैं तेरा अन्तर अन्तर गाए इक्को तुक, दूसर अवर ना कोए पढ़ाईआ। आवण जावण पैंडा जाए मुक, मेहरवान होए आप सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। साचा सुख देवे परवरदिग़ार, पारब्रह्म अगम्म अथाहीआ। जो आदि जुगादी सब दा सांझा यार, दूई द्वैती वंड ना कोए वंडाईआ। जिस दा मन्दिर काअबा इक्को धर्म दवार, थान थनंतर सोभा पाईआ। दीआ बाती कमलापाती निरगुण जोत कर उज्यार, नूर नुराना डगमगाईआ। जिस उत्ते किरपा करे आप करतार, कुदरत दा कादर वेख वखाईआ। ठग्गां चोरां यारां कर जाए पार, मेहरवान सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। भगत सुहेले लए उबार, सूफ़ीआं आपणा रंग रंगाईआ। अमृत आत्म बख्श के ठण्डा ठार, निजर झिरना बूँद स्वांती आप टपकाईआ। शब्द अनादी दे धुन्कार, अनहद नादी नाद

करे शनवाईआ। जोती जोत कर उज्यार, अंध अंधेरा दए मिटाईआ। इक्को मन्दिर दस्स सच्चा घर बाहर, गृह इक्को इक वखाईआ। जिथ्थे वसे मीत मुरार, मित्र प्यारा सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा सुख आप उपजाईआ। सुख देवे हरि करता गहर गम्भीर, गवर इक अख्वाईआ। जगत जिज्ञासुआं बख्शे धीर, धीरज धर्म धार दृढ़ाईआ। जो मुकामे हक दा हकीकी पीर, दरगाह साची नूर अलाहीआ। जो सति धर्म करे तामीर, हक हक नाल वखाईआ। जदों चाहे जन भगतां बदल देवे तकदीर, तदबीर आपणे हथ्थ रखाईआ। लेखा जाणे शाह हकीर, ग़रीब निमाणयां कोझयां कमल्यां गले लगाईआ। धुर दा फ़िकरा सुणाए आप बणाए आपणे फ़कीर, फ़कत आपणा रंग वखाईआ। जिस दी सिफ्त कर के गया कबीर, काया काअबे दिसे नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरि वड्डा वड वड्याईआ। साचा सुख आत्म रस, अन्तर आत्म नाम वड्याईआ। जिस नाल मनुआ होवे वस, दहि दिशा ना उठ उठ धाहीआ। कूड़ कुड़यारा पन्ध मुकाए नस्स नस्स, अग्गे वाट ना कोए वखाईआ। सतिगुर शब्द शब्द गुर सतिगुर राह इक्को देवे दस्स, मार्ग पन्थ इक समझाईआ। जिथ्थे तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म होवे जस, दूसरी अवर ना कोए पढ़ाईआ। जो वरनां बरनां क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई मेले हस्स हस्स, हस्ती इक्को इक वखाईआ। जिस दी जगत कहाणी सदा अकथ, रसना कथ सके ना राईआ। जो जुग चौकड़ी चलाए रथ, रथवाही इक्को नज़री आईआ। ओह कूड़ कुड़यारा हरि हिरदयों देवे मथ, माया ममता मोह चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। साचा सुख काया काअबा, किबल अज़ जणाईआ। मेल मिलावा दो दोआबा, अमृत जाम आबे हयात आप चखाईआ। जिथ्थे ना कोई पुन्न ना सवाबा, इक्को रंगत दए रंगाईआ। हरिजन हरि भगत सूफ़ी रहिण ना देवे अलहिदा, वक्खरी वंड ना कोए वंडाईआ। घर स्वामी ठाकर अन्तरजामी परवरदिग़ार सांझा यार दरस वखाए नूर नुराना आप बकायदा, लाशरीक हक तौफ़ीक आपणी आप दृढ़ाईआ। सति सच धर्म धार एकँकार कराए मवायदा, शहादत सतिगुर शब्द शब्द भुगताईआ। जिस दे हुक्म विच जगत जहान होया पैदा, ओसे दे हुक्म विच चलणा चाँईं चाँईंआ। धुर दे नाम नाल हकीकी कलमे नाल जीवण ज़िंदगी वाला फ़ायदा, नुकसान विच कदे ना आईआ। आदि अन्त जुग चौकड़ी लोक परलोक चौदां तबक जो इक्को मालक ख़ालक हैगा, इक्को बैठा सोभा पाईआ। साची बन्दगी डर ओसे दे भय दा, हिरदे अन्दर सद रखाईआ। ओह धुर दा राम धुर दा काहन पुरख अकाला दर्शन ज़रूर दएगा, देवणहार वड वड्याईआ। काया मन्दिर अन्दर अनाद धुन शब्द अगम्मी कहेगा, बिन रसना जिह्वा ढोला आप सुणाईआ। जिस दे

प्यार दा वहिण मुहब्बत विच वहेगा, कूड़ी क्रिया दए रुढ़ाईआ। साचा सुख ओह सच स्वामी सदा दएगा, जो ओसे दी ओट रखाईआ। तन अन्दरों बुरज़ हँकारी ढहेगा, ममता कूड़ मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, साचा हुक्म संदेशा इक्को कहेगा। सुख लैणा चाहो जे सारे जिज्ञासूओ जग, जग जीवण दाता इक मनाईआ। जो शहिनशाह सूरा सरबंग, कुदरत कादरे करीम नूर अलाहीआ। जिस नूं कहिंदे सारे रब्ब, रब्बे आलमीन आप अख्वाईआ। जो झिरना झिराए कँवल नभ, अमृत धार वहाईआ। शब्द सुणाए धुर दा नद, अनादी धुन करे शनवाईआ। जन भगतां सूफ़ीआं दर्शन देवे उपर शाह रग, नव दवार दा डेरा ढाहीआ। फड़ फड़ हँस बणाए कग, सोहँ हँसा माणक मोती चोग चुगाईआ। त्रैगुण माया बुझाए अग्ग, अमृत मेघ नाम बरसाईआ। कूड़ कुड़यारी मेट के हद्द, हदूद इक्को दए वखाईआ। जिथ्थे हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई इक्ट्ठे होणे सभ, सचखण्ड साचा दरगाह साची मुकामे हक इक समझाईआ। तिस साहिब स्वामी अन्तरजामी नूं सारे लओ लभ्भ, दर्शन सन्मुख हो के पाईआ। जिस दी इक्को मंज़ल इक्को पद, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ। साचा सुख काया गागर, बाहर हथ्थ किछ ना आईआ। जिस तरना समुंद सागर, सिमरो इक्को बेपरवाहीआ। जिस दा नाम रत्न रत्नागर, रत्ती रत आपणे रंग रंगाईआ। ओह कुदरत दा कादर करीम सब नूं देवे आदर, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जे जगत जंजाल कटाउणे बणो बहादर, सूरबीर लओ अंगड़ाईआ। आपणा कर्म करो उजागर, दुरमति मैल धुआईआ। ओह परम पुरख परमात्म काया मन्दिर अन्दर सब दे हाज़र, हज़ूर बैठा सोभा पाईआ। इक्को नाम जपो वाजब, दूसर लोड़ रहे ना राईआ। ओस दा कलमा समझे कोए ना कातब, अक्ल बुद्धी चले ना कोए चतुराईआ। जो निरगुण धार निरगुण करे मुख़ातब, पारब्रह्म ब्रह्म आपणा रंग रंगाईआ। ओह सदा सदा करनहार सखावत, रहमत नाम कलमे वाली वरताईआ। दुनियादारो कूड़ी छड देणी बगावत, झगड़ा तन ना कोए रखाईआ। सुख देण नूं इक्को नाम न्यामत, नर निरँकार दिती बणाईआ। जिस दी किसे नूं नहीं ममानत, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई सारे लओ चाँईं चाँईंआ। सृष्टी विच्चों पार लँघउण वाला इक्को सही सलामत, साहिब सतिगुर इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा संग बणाईआ। संसार सागर विच्चों जिस आपणा पार कराउणा, दरगाह साची जाणां चाँईं चाँईंआ। इक्को इक दा इष्ट मनाउणा, सीस जगदीश इक निवाईआ। इक्को दा ढोला गीत गाउणा, इक्को कलमा कायनात जणाईआ। इक्को इक दा दर्शन पाउणा, जो नूर नुराना जोती जाता नूर अलाहीआ। जिस सब दा लहिणा देणा आपणे हथ्थ रखाउणा, अवतार पैग़म्बर गुर जिस

दी सिफ्त सलाहीआ। सो स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी परवरदिग़ार सब दा यार जुग जुग जिस ने लहिणा देणा मात चुकाउणा, उधार दीन दुनी ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा सुख इक समझाईआ। साचा सुख देवे बहुभांती, हरि करता वड वड्याईआ। जो मेटणहारा अंधेरी राती, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। अमृत दे के बूँद स्वांती, सांतक सति दए कराईआ। दिने जागदयां रातीं सुत्तयां पुच्छे वाती, मालक धुरदरगाहीआ। जिस नूं कहिंदे कमलापाती, पतिपरमेश्वर नूर अलाहीआ। जो बदल देवे हयाती, इलम सफाती आप समझाईआ। जिस दी मंज़ल इक्को घाटी, घाटे पूरे दए कराईआ। जन्म जन्म दी कट दए वाटी, अगला पन्ध रहे ना राईआ। परमात्म हो के आत्म बणे साथी, सगला संग निभाईआ। ओह किरपा करे पुरख समराथी, समरथ आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा घाट वखाईआ। संसार सागर दा इक्को नाम दा बेड़ा, नईया नौका जगत जणाईआ। कूड़ी क्रिया छडणा झेड़ा, झगड़ा जगत ना कोए बणाईआ। आपणा गृह वेखणा खेड़ा, काया मन्दिर खोज खुजाईआ। उस दा खुल्हा करना वेहड़ा, ममता वंड ना कोए वंडाईआ। घर स्वामी वेखणा नेड़ा, गृह बैठा डेरा लाईआ। जिस दा खेल गुरु गुर चेरा, चेला गुर आप हो जाईआ। ओह ज़रूर संसार विच करे मेहरा, कायनात विच्चों पार कराईआ। जगत विकार मेटे अंधेरा, सति सच करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा सुख सुख सतिगुर चरण चरण समझाईआ।