९ चेत शहिनशाही सम्मत दस पटना शहर मुसलापुर हाट देव दत्त दे गृह
सतिगुर शब्द बणे पित माता, हरि भगत सुत गोद उठाईआ। नाम निधान देवे अगम्मी दाता, निरगुण निरवैर झोली आप भराईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट अंधेरी राता, सति धर्म दा सति चन्द दए चमकाईआ। चरण प्रीती जगत जोड़ के नाता, पूरब लेखा पूर कराईआ। सदा पुछदा रहे वाता, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। आपणी किरपा दा भण्डारा बख्शे खाता, ख़तरा अवर ना कोए रखाईआ। आपे हो के जोती जाता, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मेला लए मिलाईआ। सतिगुर शब्द मात पिता आदि, अपरम्पर इक अख्वाईआ। जन भगतां लेखा जाणे जुग जुगादि, जुग चौकड़ी भेव खुल्हाईआ। किरपा करे मोहण माधव माध, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। जो जन अन्तर रहे अराध, लिव आत्म रंग रंगाईआ। प्रीतम प्यारा होए विस्माद, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। पूरब भुल्ले
कदे ना याद, सदा साचा संग निभाईआ। बाल अवस्था देवे दाद, वस्त अमुल अतुल वरताईआ। लेखा रखे राज नरायण तों बाद, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द आदि जुगादी संगी, सति सतिवादी इक अख्वाईआ। देवे वस्त घर गृह अनमंगी, धर्म दी धार आप वरताईआ। तन वजूद चोली जाए रंगी, प्रेम रंगण इक चढ़ाईआ। सच्चा सुख दए अनन्दी, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। जो लेखा वेखणहारा प्रकृती पंझी, दहि दिशा फोल फोलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मेला लए मिलाईआ। सतिगुर शब्द सदा सदा दयालू, दीनन दया कमाईआ। मेहरवान कृपालू, किरपा निधान इक अख्वाईआ। जो भगत जन बच्चयां सुरत संभालू, सम्बल दा मालक हो के वेख वखाईआ। घर वस्त आपणी डालू, तोट रहे ना राईआ। नवां जीवण ज़िंदगी विच्चों होवे चालू, चारों कुण्ट वज्जे वधाईआ। परम पुरख परमात्म प्यार मुहब्बत विच सब नूं पालू, निराशा रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाणे शाह कंगालू, शहिनशाह आपणी ख़ुशी बणाईआ।
१० चेत शहिनशाही सम्मत दस शास्त्री नगर कानपुर शहर सतवंत कौर दे गृह
धरनी कहे मेरे उत्ते मकबरे गोरां करन पुकार, तूं ही तूं ही राग सुणाईआ। साडे विच अवतार पैग़म्बर गुर तन वजूदां सुत्ते पैर पसार, पसर पसारी वेखणा चाँईं चाँईंआ। जिन्हां दे तन वजूद माटी ख़ाक होवे पंज तत ख़ाक छार, निशान नौजवान श्री भगवान नज़र कोए ना आईआ। जो नाम कलमे विच तेरे संदेशे दे के गए विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी नाल मिलाईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर बेनज़ीर होवे धुआँधार, चौधवीं चन्द ना कोए रुशनाईआ। बीस बीसे हरि जगदीशे सृष्टी पाए कोई ना सार, महासार्थी नज़र कोए ना आईआ। गुरु गुरदेव तेरा नाम संदेसा गए उच्चार, रसना जिह्वा सिफ्ती सिफ्त सलाहीआ। कलयुग अन्त साचा रहे कोई ना मीत मुरार, मित्र प्यारा नज़र कोए ना आईआ। नाम सति ब्रह्म मति होवे ख्वार, तत्व तत वज्जे ना कोए वधाईआ। चार जुग दे शास्त्र करन गिरयाज़ार, बिन नैणां नीर वहाईआ। दुहाई देवण तीर्थ तट किनार, जल धारा वहिण ना कोए वहाईआ। सो वक्त सुहञ्जणा वेख मेरे परम पुरख करतार, करनी दे करते ध्यान लगाईआ। धरनी कहे मेरी चरण कँवल निमस्कार, नमो नमो सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच आपणा रंग रंगाईआ। धरनी कहे मेरे उत्ते वेख लै मकबरे मढ़ीआं, जगदीश्र ध्यान
लगाईआ। पवित्र लाशां जगत जहान सड़ीआं, ख़ाकी ख़ाक रूप बणाईआ। जिन्हां तेरीआं अगम्मी बाणीआं पढ़ीआं, नाम कलमे ढोले गाईआ। उहनां दे कोटन कोटि समें बीत गए घड़ीआं, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग दए गवाहीआ। मेरी दुहाई मेरे स्वामी मैं रही डरीआं, डरपोक हो के दयां जणाईआ। मेरे उत्ते झगड़ा होवण वाला शरयीआं, शरअ आपणी लए अंगड़ाईआ। प्यार रहिणा नहीं दीन मज़्हब दीआं सईआं, सगला संग ना कोए बणाईआ। मैनूं दूरों दिसदीआं धर्म राए दीआं वहीआं, जो लेखा चित्रगुप्त दृढ़ाईआ। जो संदेशे सुणे सदीआं कईआं, पेशीनगोईआं विच जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। धरनी कहे मेरे उत्ते मढ़ी गोर मारदीआं चीकां, दरोही तेरा नाम दुहाईआ। साडीआं करे कौण तस्दीकां, शहादत कवण भुगताईआ। शरअ दीआं वेख लीकां, हदां खोज खुजाईआ। तेरे विच हक तौफ़ीकां, तूं मालक धुरदरगाहीआ। तेरा खेल जीव जीअ का, लख चुरासी विच समाईआ। तेरा रूप नीकन नीका, जग नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। सच दस्स की लहिणा हस्त कीटा, शाह सुल्ताना की वड्याईआ। किस बिध तेरा भाणा लग्गे मीठा, भेव अभेदा देणा खुल्हाईआ। मेरे स्वामी अन्तरजामी मेरे उत्ते तपण वाला अंगीठा, त्रैगुण अग्नी अग्ग लगाईआ। कवण करे ठांडा सीता, अमृत मेघ नाम बरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। धरनी कहे मेरे उत्ते अवतार पैग़म्बर गुरुआं कूकण हड्डीआं, सति सच संदेश सुणाईआ। साडीआं पिछलीआं सदीआं लँघीआं, अग्गे वेखीए चाँईं चाँईंआ। जो पुरख अकाल तों मंगां मंगीआं, दर ठांडे झोलीआं डाहीआ। ओह सब नूं लग्गण चंगीआं, चंगी तरह दृढ़ाईआ। कलयुग अन्तिम दीन दुनी दीआं कंडां होणीआं नंगीआं, पुश्त पनाह हथ्थ ना कोए रखाईआ। नव सत्त दिसणीआं तंगीआं, धीरज धीर ना कोए धराईआ। शरअ दा लेखा होणा नाल फरंगीआं, मुहम्मद ईसा नैण उठाईआ। किसे हथ्थ नहीं आउणी वञ्झीआं, भेव समझे कोए ना राईआ। सब दे नेत्र वगण अंझीआं, नैण छहिबर लाईआ। अवतार पैग़म्बरां गुरुआं पूरीआं होणीआं संधीआं, जो भविक्ख्तां विच दृढ़ाईआ। झगड़ा मिटणा शरअ कंधीआं, द्वैती रहिण कोए ना पाईआ। अन्त मज़्हबां दीआं टुटणीआं पाबन्दीआं, परम पुरख आपणा हुक्म वरताईआ। सब ने इक्को ढोला गाउणा छन्दीआं, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ। कलयुग वाटां मूल रहिण ना लम्बीआं, लमह लमह आपणा पन्ध मुकाईआ। धरनी कहे मैं वेख वेख के कम्बी आं, थरथराहट विच दुहाईआ। तेरा खेल होणा जेरज अंडीआं, उत्भुज सेत्ज भेव चुकाईआ। लहिणा मुकाउणा विंगीआं टेडीआं डण्डीआं, डण्डावत इक्को देणी दृढ़ाईआ। मैं अन्त किनारे खलोती कन्ढ्ढी आं, वाटां पन्ध मुकाईआ। किरपा कर सूरे सरबंगीआ, शाह पातशाह शहिनशाह तेरी शरनाईआ। जोती
जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप लगाउणा आपणे अंगीआ, अंगीकार इक अख्वाईआ।
११ चोत शहिनशाही सम्मत दस शास्त्री नगर कानपुर शहर किरपा सिँघ दे गृह
धरनी कहे मेरे उत्ते अवतार पैग़म्बर गुरुआं दी पुकारे शमशान भूमी, भूमिका कूक कूक सुणाईआ। जिस दा भेव समझे कोए ना पंडत पांधा नजूमी, गृह नक्षत्रां वंड ना कोए वंडाईआ। मैं बाल अंञाणी मासूमी, मेरी चले ना कोए चतुराईआ। जुग चौकड़ी तेरा खेल खेलणा सदा मालूमी, मेहरवान तेरे हथ्थ वड्याईआ। तूं मालक ख़ालक कन्त कन्तूहली, दो जहानां नौजवाना श्री भगवाना इक अख्वाईआ। निगाह मार लै नव सत्त मेरे उत्ते होई बेअसूली, असल विच वसल तेरा यार नज़र कोए ना आईआ। सृष्टी दृष्टी अन्दर पतिपरमेश्वर तैनूं भूली, पारब्रह्म ब्रह्म मेल ना कोए मिलाईआ। तूं कन्त भगवन्त सदा मेरा कन्तूहली, सच स्वामी अन्तरजामी इक अख्वाईआ। मैं जुग जुग तेरी किरपा नाल फली फूली, चुरासी आपणे रंग रंगाईआ। मेरे मेहरवाना महबूबा तेरे चरण कँवल दी मंगां धूली, धूढ़ी ख़ाक देणी रमाईआ। ओह इशारा करदा हज़रत ईसा जो चढ़या तेरे कलमे वाली सूली, सुलह कुल तेरी ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे आस रखाईआ। धरनी कहे मेरे उत्ते कूक पुकारे भूमी शमशान, शबे रोज़ ध्यान लगाईआ। तूं निगाह मार शाह सुल्तान, शहिनशाह आपणा नैण उठाईआ। धर्म सच रिहा ना कोई ईमान, सति सति ना कोए वड्याईआ। चारों कुण्ट कूड़ प्रधान, भज्जे वाहो दाहीआ। पैग़म्बरां दी शरअ होई शैतान, सूर्या हक ना कोए पढ़ाईआ। धर्म दा दिसे ना कोए निशान, अवतार पैग़म्बर रहे गुरु नाल सुणाईआ। तूं मेरा मालक ख़ालक वाली दो जहान, सचखण्ड निवासी इक अख्वाईआ। मैं तेरे चरण कँवल करां ध्यान, बिन धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। मेरा लहिणा देणा वेख आण, आप आपणा भेव खुल्हाईआ। तूं लख चुरासी जाणी जाण, घट घट पर्दा दे उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, मेरी आशा पूर कराईआ। धरनी कहे प्रभू शमशान भूमी दी रोवे मिट्टी, ख़ाक ख़ाक रही सुणाईआ। तेरे चरण कँवलां विच लिटी, बिन लिटां सीस निवाईआ। दीन दुनी दा इष्ट बण गया पत्थर इट्टी, पाहनां सीस निवाईआ। सुरती दिसे किसे ना टिकी, टिकटिकी तेरे नाल ना कोए रखाईआ। तेरी धार नज़र ना आवे निक्की, नर नरायण तेरा दरस कोए ना पाईआ। सति सच दी रहे कोई ना सिक्खी, हकीकत हक ना कोए दृढ़ाईआ। आपणी अवतार पैग़म्बरां गुरुआं वाली वेख
लै मिती, मित्र प्यारे खोज खुजाईआ। पेशीनगोईआं वाली तक्क लै भविक्ख्ती, भविक्ख्त आपणा नाल मिलाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया सब नूं जाए जित्ती, हार विच तेरी लोकाईआ। मेरे उत्ते खेल किसे कोलों जावे ना नजिट्ठी, अवतार पैग़म्बर गुर तेरी ओट तकाईआ। धर्म दी धार बणा दे मिट्ठी, मेहरवान आपणी दया कमाईआ। आह तक्क लै मेरे कोल बिना अक्खरां वाली चिट्ठी, जिस दा हरफ़ हरूफ़ नज़र किसे ना आईआ। लेखा अगम्म धरनीए सदी चौधवीं परम पुरख दे अग्गे पिट्टीं, पटने वाले अग्गे करीं दुहाईआ। नेत्र नीर वहावीं आपणे ख़ून दी कढ्ढ के रित्ती, बूँद चरण कँवल टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे अलख जगाईआ। धरनी कहे शमशान भूमी दी रोवे ख़ाक, बिन नैणां नीर वहाईआ। आपणा पूरा करदे भविक्ख्त वाक, मेहरवान दया कमाईआ। सच धर्म दा खोल्ह दे ताक, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। आत्म परमात्म जोड़ दे नात, पारब्रह्म ब्रह्म मेला मेल सहिज सुभाईआ। जन भगतां पुछ वात, गृह गृह आपणा रंग रंगाईआ। कलयुग मेट अंधेरी रात, सतिजुग सच चन्द चमकाईआ। झगड़ा रहे ना ज़ात पात, दीन दुनी इक्को रंग रंगाईआ। मेरा लेखा पूरा कर दे लोकमात, धरनी धरत धवल धौल झोली डाहीआ। मेहरवाना पुछ लै वात, वातावरन तक्क ख़लक ख़ुदाईआ। मेरा हिरदा कर दे शांत, अग्नी तत ना लागे राईआ। तेरा नव सत्त दा होवे इक प्रांत, बहु वंड ना कोए वंडाईआ। मैं दर्शन तेरा करां इकांत, निरगुण निरवैर ध्यान लगाईआ। तूं आदि जुगादी सब दा पित मात, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले परवरदिग़ार बख्श दे दात, धुर दे राम तेरी सरनाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट दे वाट, अग्गे पन्ध ना कोए वखाईआ। सृष्टी दृष्टी अन्दर इक्को आत्म धार जणा दे घाट, पतण अवर ना कोए वड्याईआ। जन भगतां खोल्ह दे बजर कपाट, अमृत बूँद स्वांती दे टपकाईआ। भाग लगा दे काया माट, अनहद नादी शब्द कर शनवाईआ। जोती जोत जगा लिलाट, नूर नुराना डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरी पूरी करनी आस, आशा तेरे चरण कँवल टिकाईआ।
११ चेत शहिनशाही सम्मत दस शास्त्री नगर कानपुर शहर गुरदित सिँघ दे गृह
धरनी कहे मेरे उत्ते रोंदीआं कबरां, कब्रिस्तान रहे कुरलाईआ। किरपा कर दे उतों अम्बरां, नूर नुराने नूर अलाहीआ। वाइदे तक्क लै जो कीते नाल पैग़म्बरां, हरफ़ हरूफ़ां नाल समझाईआ। दीन दुनी दे तक्क लै अन्दरा, काया काअबे खोज
खुजाईआ। निगाह मार लै डूँग्घी कन्दरा, बिन नैणां नैण तकाईआ। दरोही किसे दा खुल्ल्हया नहीं अन्दरों जन्दरा, पर्दा सके ना कोए उठाईआ। तेरी कायनात सुत्ती गफ्लत विच निंद्रा, आलस दूर ना कोए कराईआ। तन वजूद ख़ाली तक्क लै पिंजरा, पंज तत ना कोए चतुराईआ। भेव जाणे ना कोई ईड़ा पिंगला, सुखमन समझ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक होणा सहाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे उत्ते पुकारन मढ़ीआं, अग्नी तत तत तपाईआ। साडे विच अवतारां गुरुआं लाशां सड़ीआं, हड्ड मास नाड़ी नज़र कोए ना आईआ। असां जुग चौकड़ी खेलां तक्कीआं बड़ीआं, सतिजुग त्रेता द्वापर ध्यान लगाईआ। जगत कथा कहाणीआं सुणीआं जो निरअक्खर धार अक्खरां विच पढ़ीआं, पुस्तकां रंग रंगाईआ। दरोही दीन दुनी उत्ते ऐस वेले औखीआं आईआं घड़ीआं, दु:ख दर्द सके ना कोए वंडाईआ। पंडतां हथ्थ ना आवण नच्छत्रां वालीआं कड़ीआं, गृह समझ कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। धरनी कहे मेरे उत्ते कुरलावे धूढ़ी, किनका किनका दए दुहाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले तेरी सृष्टी होई कूड़ी, कूड़ कुटम्ब नाल वड्याईआ। तेरी मस्तक लाए कोए ना धूढ़ी, चरणी ख़ाक ना कोए रमाईआ। कायनात वेख लै मूर्ख मूढ़्ही, चतुर सुघड़ रूप ना कोए बदलाईआ। नव सत्त दिसे चन्द कोए ना नूरी, नूर नुराना डग ना कोए मगाईआ। ओह लेखा पूरा कर दे जो मूसा दिता उत्ते कोहतूरी, तुरीआ तों परे आपणा भेव खुल्हाईआ। ईसा वाली वेख आपणी मजबूरी, जो सलीब गल विच लटकाईआ। मुहम्मद दी ख़ाहिश तक्क लै चार यारी नाल विच सबूरी, की सबर नाल गया दृढ़ाईआ। मेरा अमाम सदी चौधवीं अन्त होवे हाज़र हज़ूरी, हज़रतां दा हज़ूर अगम्म अथाहीआ। सब दा लहिणा लेखा लोकमात पूरा करे ज़रूरी, ज़रूरत सब दी वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म आप वरताईआ। धरनी कहे प्रभ मेरे उत्ते तक्क लै गिरयाज़ार, हाहाकार ख़लक ख़ुदाईआ। मुहब्बत रही ना विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी देण गवाहीआ। वेखे विगसे पावे कोई ना सार, अवतार पैग़म्बर गुर पल्लू गए छुडाईआ। नव सत्त दिसे धूंआँधार, चार कुण्ट नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। धर्म दा रिहा ना कोए जैकार, डंका कलयुग कूड़ सुणाईआ। मैं दीन दुनी विच आपणा आप गई हार, जगत माण रिहा ना राईआ। तूं किरपा कर कर करतार, करते पुरख तेरी सरनाईआ। दीन दुनी दे अधार, उदर दे मालक दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी निरगुण सरगुण बख्शणहार, बख्शिश रहमत आपणी आप कमाईआ।
१२ चेत शहिनशाही सम्मत दस चकेरी कानपुर शहर तों बाहर गुरबचन सिँघ दे गृह
धरनी कहे प्रभू अवतार पैग़म्बर गुरु तत दिसे ना कोए निशानी, जगत जहान वेख वखाईआ। नाम संदेशा जो दे के गए तेरा धुर दी बाणी, बाण अणयाला तीर चलाईआ। जिस दी रसना जिह्वा बत्ती दन्द सिफ्त कहाणी, अक्खर अक्खरां नाल वड्याईआ। भेव अभेद अछल अछेद तेरा समझे ना कोए जीव प्राणी, पारब्रह्म ब्रह्म मेल ना कोए मिलाईआ। तूं निगाह मार ज़िमीं असमानी, ज़िमीं जमा खोज खुजाईआ। मालक ख़ालक ब्रह्मण्ड खण्ड दो जहानी, पुरी लोअ पर्दा देणा उठाईआ। मैं बेनन्ती करां हो निमाणी, निव निव सीस झुकाईआ। हक महबूब तेरी मंज़ल दिसे ना कोए रुरानी, रूह बुत पाक ना कोए कराईआ। सब दी जूह दिसे बेगानी, बेपरवाह तेरे दर वज्जे ना कोए वधाईआ। तूं लेखा तक्क लै चारे खाणी, चारे बाणी आपणा पर्दा उठाईआ। मेरे उत्ते झगड़ा दिसे जगत जिस्मानी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे आस रखाईआ। धरनी कहे प्रभू वेख लै आपणा कलमा अगम्म नाम, निरगुण निरवैर निरँकार ध्यान लगाईआ। नव सत्त चारों कुण्ट होई शाम, शमां नूरी चन्द ना कोए रुशनाईआ। तेरे प्रेम रस दा पीए कोए ना जाम, हकीकत हथ्थ किसे ना आईआ। झगड़ा तक्क दीन दुनी तमाम, तम्हां लालच लोभ विच हल्काईआ। सच संदेसा दे पैग़ाम, पैग़म्बरां बाहर पढ़ाईआ। तूं मालक ख़ालक प्रितपालक इक अमाम, नूर नुराने तेरी इक वड्याईआ। मेरे उत्ते बदल दे निज़ाम, नर निरँकार होणा आप सहाईआ। दीन दुनी लए अंजाम, इंतकाम आपणे हथ्थ रखाईआ। तूं मेहरवाना मेहरवान, महिबान बीदो तेरी सरनाईआ। मेरा दाता दानी गुण निधान, गहर गवर इक अख्वाईआ। आदि जुगादी नौजवान, जुग चौकड़ी खेल खिलाईआ। सचखण्ड निवासी साचा काहन, राम रामा इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे अन्तर अन्तर आई हैरानी, हैरत विच जणाईआ। चारों कुण्ट दिसे बेईमानी, बेवा रूप होई ख़लक ख़ुदाईआ। तेरी मंज़ल जाणे कोए ना पद निरबाणी, गृह वजे ना कोए वधाईआ। तूं वेला वक्त पहचानी, बेपहचान आपणी दया कमाईआ। तूं मालक ख़ालक दो जहानी, निरगुण निरवैर तेरी वड्याईआ। तेरे चरण कँवल करां ध्यानी, बिन नैणां नैण उठाईआ। आपणी खेल तक्क लै पुराणी, पुनह पुनह सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। धरनी कहे मेरी आशा एको एक, इक इकल्ले दयां जणाईआ। सति धर्म दी बख्श दे टेक, टिक्के मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। दीन दुनी दी बुद्धी कर बिबेक, दुरमति मैल रहे ना राईआ। तन वजूद लग्गे ना सेक, अग्नी तत देणा बुझाईआ। जन्म कर्म दी
मेट दे रेख, दूई द्वैती दा डेरा ढाहीआ। झगड़ा मुका दे मुल्ला शेख़, पंडत पांधे दे समझाईआ। तूं मालक इक नरेश, नर नरायण नूर अलाहीआ। तेरा सतिगुर शब्द दस दशमेश, दहि दिशा देणी वड्याईआ। मैं तेरे दर दी मंगती भिखारन होई दरवेश, ख़ाली झोली अग्गे डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी सरनाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी एकँकार इक अर्ज़ांई, चरण कँवल बन्दना सीस झुकाईआ। तुध बिन अवर ना दीसे कोई, दो जहानां होए सहाईआ। तेरे नाम दी फिरी दरोही, दरोही तेरा नाम दुहाईआ। नवखण्ड मेरे उत्ते मिले किसे ना ढोई, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। धर्म दी धार सब दे अन्दरों गई खोही, वस्त सच ना कोए वखाईआ। ओह आशा पूरी कर दे जेहड़ी कबीर नाल कीती लोई, मनसा तेरे चरण टिकाईआ। आत्म परमात्म सदी चौधवीं तेरे नाल कोई ना छोही, शौहर बांके तेरा दरस कोए ना पाईआ। दुरमति मैल सके कोई ना धोई, पतित पुनीत ना कोए बणाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले कलयुग जीवां सुरती सोई, बिन तेरे नाम शब्द सके ना कोए जगाईआ। तूं आदि जुगादी परम पुरख परमात्म ओही, आदि निरँजण अबिनाशी करता इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरे प्यार विच सृष्टी दृष्टी अन्तर आत्म जाए मोही, मुहब्बत विच मेहरवान सारे जाण समाईआ।
१२ चेत शहिनशाही सम्मत दस शास्त्री नगर कानपुर शहर महल सिँघ दे गृह
सतिगुर शब्द अगम्मा सागर, गहर गवर गम्भीर आप अख्वाईआ। जो भाग लगाए काया माटी गागर, तन वजूद हक महबूब वेख वखाईआ। दर आयां अन्तर आत्म देवे आदर, पारब्रह्म ब्रह्म भेव आप खुल्हाईआ। हरिजन सूरबीर बणाए बहादर, माया ममता मोह विकार मिटाईआ। धर्म दी धार उत्ते पाए चादर, पर्दा आपणा नाम वखाईआ। किरपा करे करीम कादर, कुदरत करता नूर अलाहीआ। सबर सबूरी देवे साबर, सिदक इक्को इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा भेव चुकाईआ। सतिगुर सागर गहर गम्भीर, निरगुण धार निरवैर इक अख्वाईआ। जो वेखणहारा काया माटी तन शरीर, तत्व तत खोज खुजाईआ। जो अन्तर निरन्तर पर्दा देवे चीर, ओहला रहिण कोए ना पाईआ। मेहरवान हो के बदल देवे तकदीर, तदबीर नाम वाली समझाईआ। जन्म कर्म दी मेट देवे लकीर, दूई द्वैत दा पन्ध मुकाईआ। अमृत
आत्म बख्श के ठांडा सीर, सांतक सति दए दरसाईआ। भेव चुका के शाह हकीर, एका रंग दए वखाईआ। बिन जगत अक्खां तों काया मन्दिर अन्दर वखाए आपणी तस्वीर, नूर नुराना नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। सतिगुर सागर अमृत जल, बाहरों हथ्थ किछ ना आईआ। जो लेखा जाणे घड़ी घड़ी पल पल, पलकां दे पिच्छे बहि के ध्यान लगाईआ। जो निरगुण धार आत्म विच परमात्म जाए रल, पारब्रह्म ब्रह्म विच समाईआ। भेव चुका के जल थल, महीअल आपणा भेव दए खुल्हाईआ। सच प्यार दा दीपक सच प्रेमीआं अन्दर जाए बल, बिन तेल बाती करे रुशनाईआ। बिन रसना जिह्वा बत्ती दन्द सुणाए आपणी गल्ल, शब्द अनादी धुन कर शनवाईआ। जन्म जन्म दा कर्म कर्म दा मसला होवे हल्ल, हालत पिछली दए बदलाईआ। ठाकर स्वामी अन्तरजामी दस्से निहचल धाम अटल, सच दवारा इक वखाईआ। जिथ्थे आत्म परमात्म परमात्म आत्म एका रूप एका गृह बैठे मल्ल, दूसर आसण सिंघासण नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे सागर दए वड्याईआ। साचा सागर सतिगुर चरण, चरण कँवल मिले शरनाईआ। जिथ्थे झगड़ा मुके जन्म मरन मरन जन्म दा लेख रहे ना राईआ। घर स्वामी अन्तरजामी नेत्र खोल्हे हरन फरन, निज लोचन नैण करे रुशनाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी सदा तरनी तरन, तारनहार इक अख्वाईआ। जिस दा ढोला गीत संगीत राग तूं मेरा मैं तेरा सन्त सुहेले हरि भगत जन पढ़न, बिन रसना रस आपणा रस पाईआ। सो मंज़ल हकीकी लाशरीकी चढ़न, अग्गे सके ना कोए अटकाईआ। सच दवार एकँकार निराकार दे अग्गे खड़्हन, जिस दी हद्द महिदूद ना कोए वखाईआ। सतिगुर पूरा हाज़र हज़ूरा जोती नूरा शब्दी तूरा अग्गों आवे फड़न, जिस दा रूप रंग रेख समझ कोए ना पाईआ। सो परमात्म आत्म धार बन्न्हे आपणे लड़न, पारब्रह्म ब्रह्म मेला मेले सहिज सुभाईआ। आदि पुरख अपरम्पर स्वामी आदि जुगादी करनी करन, करता पुरख इक अख्वाईआ। जिस दी लख चुरासी पए शरन, सरनगति इक्को इक दरसाईआ। जिस दा विष्न ब्रह्मा शिव देवत सुर अवतार पैग़म्बर गुरु दर्शन करन, बिन लोचन नैण नैण खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। सच्चा सतिगुर सागर एक, मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। जो अन्तष्करन विच्चों बुद्ध करे बिबेक, दुरमति मैल दए धुआईआ। त्रैगुण माया ला सके ना सेक, अग्नी तत ना कोए जलाईआ। कूड़ी क्रिया हउँमे हंगता माया ममता पंच विकारा करे खेत, सिर सके ना कोए उठाईआ। काया मन्दिर अन्दर परमात्म आत्म निरगुण निरगुण दर्शन देवे नेतन नेत, निज लोचन नैण कर रुशनाईआ। तूं मेरा मैं तेरा इक्को आदि अन्त दा हेत, हितकारी हो के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
कर, देवणहारा साचा वर, घर मेला लए मिलाईआ। सतिगुर साचा सागर अगम्मा, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। जिस दी धारों लख चुरासी जीव जंत जम्मा, जनणी जन वेखण कोए ना पाईआ। जिस सब नूं दिता पवण स्वासी दमा, दामनगीर इक अख्वाईआ। जिस ने आदि अन्त आपणा खेल कीता रवां, मध वेखणहारा चाँईं चाँईंआ। जिस दा इक्को जोती धार अगम्मा चन्ना, शब्दी शब्द करे रुशनाईआ। जिस दा हद्द नहीं कोई बन्ना, इक्को मार्ग दए समझाईआ। जो वेखणहारा काया माटी तन चम्मा, चम्म दृष्टी फोल फुलाईआ। जिस दी धार निराकार निरँकार खेल खिलाया ब्रह्मा, पारब्रह्म ब्रह्म आपणा खेल खिलाईआ। जिस दे हुक्म विच विष्न फिरे भन्ना, शंकर आपणा पन्ध मुकाईआ। उस नूं ना कोई लालच ना कोई तम्हा, तामस विच कदे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। सतिगुर सागर सदा बेअन्त, अगम्म अथाह अख्वाईआ। जिस विच नहाउंदे जुग चौकड़ी सन्त, भगत सुहेले तारीआं लाईआ। जिथ्थे इक्को मालक स्वामी मिलदा कन्त, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जो इक्को देवे मंत, दूसर अवर ना कोए पढ़ाईआ। इक बणाए बणत, इक्को वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा भेव चुकाईआ। डूँग्घे सागर जिस जन नहाउणा, आपणी ख़ुशी बणाईआ। तन वस्त्र जिस जन साफ़ कराउणा, दुरमति मैल धुआईआ। साची रंगण रंग रंगाउणा, रंगत मिले बेपरवाहीआ। भेव अभेदा अन्दर खुल्हाउणा, पर्दा रहे ना राईआ। परम पुरख परमात्म पाउणा, घर मिले धुर दा माहीआ। शब्द अनादी जिस सुणाउणा, अनादी धुन करे शनवाईआ। आत्म परमात्म रंग रंगाउणा, इक्को रूप जणाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म पर्दा लौहणा, भेव रहे ना राईआ। माया ममता मोह चुकाउणा, मुहब्बत इक समझाईआ। तिस सतिगुर दा दर्शन पाउणा, जो अन्तष्करन विच वेखे चाँईं चाँईंआ। जिस घर ठांडे साहिब ने आउणा, तिस घर वज्जदी रहे वधाईआ। मिल मिल साचा मंगल गाउणा, गीत गोबिन्द अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा भेव चुकाईआ। डूँग्घा सागर वेखो आपणा गृह, तन मन्दिर ध्यान लगाईआ। जिस अन्दर तुहाडा स्वामी रहे, आपणा आसण लाईआ। शब्द हो के सुरती नूं कहे, सुत्ती रिहा जगाईआ। झगड़ा रहे ना द्वैती दवै, दुतीआ भाउ मिटाईआ। हंगता कूड़ मेट के मैं, ममता मोह चुकाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म आदि जुगादी इक्को है, इक्को रूप रूप समझाईआ। इक्को प्रेम दी वगे नै, नईया नौका नाम वाली चढ़ाईआ। इक्को मार्ग इक्को गृह, रस्ता इक्को इक समझाईआ। यमुना सरस्वती गंगा गोदावरी जिथ्थे धार वहे, अमृत रस रस भराईआ। सो स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी परवरदिग़ार सांझा यार एकँकार उस धाम अगम्मे बहै, जिथ्थे बिना निज नेत्र तों वेखण कोए
ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सागर इक दृढ़ाईआ। सच्चा सागर साचा जाणो, जानणहार भेव खुल्हाईआ। अन्तर आत्म आपणा आप पछाणो, बाहर खोजण दी लोड़ रहे ना राईआ। पारब्रह्म ब्रह्म करो ध्यानो, निज लोचन नैण उठाईआ। सुरती विच लओ ज्ञानो, शब्दी शब्द पढ़ाईआ। त्रैगुण अतीता इक वखाणो, त्रैभवण धनी आपणा मेल मिलाईआ। साचा सुख सच दवारे माणो, मानव मानस मानुख जिथ्थे मिले वड्याईआ। झगड़ा मुके देव दानो, देवत सुर इक्को रंग वखाईआ। इक्को घर हक पहचानो, दर मन्दिर कुण्डा आप खुल्हाईआ। जिथ्थे उपजे ब्रह्म ज्ञानो, ब्रह्म विद्या इक पढ़ाईआ। जोती जाता पुरख बिधाता इक्को दिसे निशानो, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जिस दा नूर नुराना जोती धार धार महानो, जोती जोत जोत डगमगाईआ। सो पुरख अबिनाशी शाह सुल्तानो, शहिनशाह अगम्म अथाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दा लेखा दए समझाईआ। सच मार्ग जो बणाया प्रभू ने आप, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। जिस नूं सके कोई ना माप, जगत पैमाइश कम्म किसे ना आईआ। जिस ने सृष्टी दृष्टी अन्दर दिता आपणा जाप, रसना जिह्वा अक्खरां नाल पढ़ाईआ। ओह आदि पुरख अपरम्पर स्वामी सब दा माई बाप, पिता पुरख अकाल आप अख्वाईआ। जो वेखणहारा कलयुग अंधेरी रात, जिस दीन मज़्हब मेटणा संताप, दुक्खां कलेशां वेख वखाईआ। रूह बुत करने पाक, पतित पुनीत बणाईआ। जिस भगतां अन्दरों खोल्हणे ताक, बजर कपाटी कुण्डे देवे लाहीआ। शब्द अनादी सुणा के नाद, धुन आत्मक राग करे शनवाईआ। निरगुण जोत कर प्रकाश, अंध अंधेर दए मिटाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म दे वसे पास, आस पास इक्को रूप दरसाईआ। जिस दा खेल पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतरां आपणी रास रचाईआ। जिस दा लेखा नाल उत्ते कैलाश, शंकर आपणे हुक्म समझाईआ। जो ब्रह्मा देवणहारा दात, विष्नूं धुर दी दात झोली पाईआ। ओह साहिब सदा अबिनाश, पुरख अबिनाशी दए वड्याईआ। ओह कलयुग विच जन भगतां दी थाँ थां करे तलाश, एसे कारन कानपुर विच आईआ। ओह वेखे हड्ड नाड़ी पर्दा मास, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। केहड़ा वसे दूर ते केहड़ा वसे पास, किस गृह सन्मुख सोभा पाईआ। केहड़ा पतित कवण पाक, पुनीत कवण अख्वाईआ। केहड़ा ब्रह्म केहड़ी जमात, कवण अज़ाती आपणी वंड वंडाईआ। कवण होए नार कमजात, कुलखणी रूप दरसाईआ। कवण मन्ने कमलापात, पतिपरमेश्वर सीस झुकाईआ। एह खेल प्रभू दा लोकमात, मातृ भूमी उत्ते वेखे चाँईं चाँईंआ। जिस दा आत्म धार सब दे नाल नात, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश वंड ना कोए वंडाईआ। उस दा इक्को हुक्म संदेसा साच, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी आप करे शनवाईआ। जिस दे प्यार विच सतिकार विच हरिजन सोए जावण जाग, जागरत जोत करे रुशनाईआ।
फड़ फड़ हँस बणावे काग, माणक मोती चोग चुगाईआ। त्रैगुण मात बुझा के आग, सांतक सति दए कराईआ। दुरमति मैल धो के दाग़, पापां करे सफ़ाईआ। जिस दा आदि अन्त दा इक्को ब्रह्म समाज, दूसर वंड ना कोए वंडाईआ। जो भगतां रखणहारा लाज, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दर घर मेला मेले सहिज सुभाईआ।
१३ चेत शहिनशाही सम्मत दस लखनऊ बधिर विद्यालय विखे दिनेश चन्द्र त्रिपाठी दे गृह
धरनी कहे मेरे बख्शंद, बख्शणहार तेरी सरनाईआ। सच स्वामी दे अनन्द, सुख सागर विच रखाईआ। जन भगत सुहेले प्रगटा आपणे चन्द, नूर नुराने कर रुशनाईआ। जन्म कर्म दा मेट पन्ध, अग्गे भँवर ना कोए भवाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स दे छन्द, सति सच कर पढ़ाईआ। साची मंग रही मंग, मांगत हो के झोली डाहीआ। मेरे महबूबा प्यार मुहब्बत दा चाढ़्ह दे रंग, रंगत उतर कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच लेखा लैणा बणाईआ। धरनी कहे मेरे भगवान, भगवन तेरी ओट रखाईआ। मैनूं ख़ुशी जगत महान, भज्जां चाँईं चाँईंआ। तूं चरण छुहाया आण, मेरी अग्नी अग्ग बुझाईआ। तूं मेरा जीउ प्राण, प्राण अधारी इक अख्वाईआ। जन भगत कर परवान, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। लेखे लाउणा पीण खाण, मेहरवान होणा आप सहाईआ। मैं बाली बुद्ध अंञाण, तूं देवणहार गुसाँईंआ। मेरी बेनन्ती कर परवान, परम पुरख तेरी वड वड्याईआ। निगाह मार बिन नैणां कर ध्यान, बिन अक्खां वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साचा संगी आप अख्वाईआ। धरनी कहे प्रभ मेरे अन्दर तक्क लै ख़ाहिशा, आशा तेरे विच समाईआ। मैं जुग जुग मण्डलां मण्डपां वेखीआं रासा, गोपीआं काहनां ध्यान लगाईआ। मेरा ख़ुशीआं विच निकले हासा, हस्स हस्स के दयां सुणाईआ। तेरा तक्क के खेल तमाशा, ख़ुशीआं दे ढोले गाईआ। जिथ्थे रिषीआं दा सी वासा, ·षीशर बैठे धूंणीआँ तांईंआ। फ़ाक्या विच कटदे रहे रातां, अन्न मुख ना कोए छुहाईआ। शब्दी धार करदे रहे बातां, बातन तेरी खोज खुजाईआ। कवण वेला साचा मिले अगम्मी मापा, पिता पुरख अकाल सोभा काईआ। तेरा जपदे रहे आत्म परमात्म वाला जापा, रस रसना नाल वड्याईआ। तूं पूरब सब दा वेख लै खाता, लहिणे देणे सब दे झोली पाईआ। धन्नभाग जे मेरा गृह पछाता, दिती माण वड्याईआ। एथे सप्तस ·षी रह के गए सी दिवस साता, भारद्वाज आपणी आस रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा
धुर दा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। धरनी कहे मैं करां मंगलाचार, ख़ुशीआं ढोले गाईआ। चरण कँवल जावां बलिहार, धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। संदेशा देणा सर्ब संसार, संसारी भण्डारी सँघारी नाल मिलाईआ। वेखो निरगुण धार मेरा निरँकार, निरवैर नूर अलाहीआ। जिस दा खेल जुग जुग अपार, अपरम्पर स्वामी आपणा फेरा पाईआ। भगत सुहेले लावे पार, शौह दरया ना कोए रुढ़ाईआ। पूरब लहिणा देणा कर्ज़ उतार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जाता आप करतार, कुदरत कादर दया कमाईआ।
१३ चेत शहिनशाही सम्मत दस महू मोहण लाल गंज लखनऊ अमृत कौर दे गृह
मनजीत कहे प्रभ तेरीआं बेपरवाहीआं, बेपरवाही विच समाईआ। जिस गोबिन्द धार मेरीआं मनसा पूर कराईआं, माता गुजरी रंग रंगाईआ। अजब अजीब खेलां अगम्म वखाईआं, जग नेत्र जिस नूं वेखण कोए ना पाईआ। सच घर तेरे वज्जदीआं तक्कीआं वधाईआं, इक्को नाम शनवाईआ। सचखण्ड मैं तक्कदा रिहा रुशनाईआ, जोती जोत डगमगाईआ। मैं निरगुण धार तेरी सरन लई सरनाईआ, सरनगति इक रखाईआ। सच संदेशा दे के जाणां मेरे भैणां भाईआं, ममता माता वाली रलाईआ। मैं भगतां संग आपणीआं सेजां हंढाईआं, सोहणा थान सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा रंग देणा रंगाईआ। मनजीत कहे मेरे प्रभू मेहरवान, मेहर तेरी नज़री आईआ। जिस चरण प्रीती बख्श्या माण, दरगाह सच दिती वड्याईआ। पिता पूत कर परवान, सिँघ गुरबख्श नाल जुड़ाईआ। मेरा मेरे विच्चों मेरा देणा दान, दाते दानी दया कमाईआ। मेरे पिच्छे मेरे बंधप ना मूल पछताण, पश्चाताप ना कोए रखाईआ। मैं सब नूं संदेशा देवां आण, सुनेहड़ा इक जणाईआ। मैं वसां उस मकान, जिथ्थे बैठा धुर दा माहीआ। ना ज़िमीं ना असमान, सूर्या चन्द नज़र कोए ना आईआ। ना कोई गोपी ना कोई काहन, सीता राम ना कोए वड्याईआ। ना कोई शास्त्र सिमरत वेद पुराण, खाणी बाणी ढोले कोए ना गाईआ। ना कोई लख चुरासी जीव प्राण, तन वजूद वेखण कोए ना पाईआ। इक्को पुरख अकाला दीन दयाला मेरा मेहरवान, सचखण्ड बैठा सोभा पाईआ। जिस आपणे दर कीता परवान, परम पुरख दिती वड्याईआ। ओथे बिन रसना तों भगत सुहेले तूं मेरा मैं तेरा गाण, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। ना कोई पीण ना कोई खाण, तृष्ना तृखा ना कोए वखाईआ। ना कोई बृद्ध बाल जवान, इक्को रंग सारे सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, घर आपणे रिहा टिकाईआ। मनजीत कहे मैं धर्म दी धार सुत्ता, दो जहान ना कोए उठाईआ। मैनूं
बिशन कौर बणाया आपणा सुता, सुत सुत सुत पंचम पंचम पंचम वार जणाईआ। एह सलोक गुजरी किहा सी विच्चों मुखा, अन्त अन्त अन्त अन्तष्करन विच्चों प्रगटाईआ। राम दे मीते वशिष्ट दे जीते तेरी सुफल होवेगी कुक्खा, जनणी जन मिले वड्याईआ। अनन्दपुर दा रहे कोए ना दुखा, नव दस दी वंड ना कोए वंडाईआ। मैनूं ओस साहिब ने आपणी गोदी चुका, जो चार जुग आपणा रंग रंगाईआ। धन्न भाग मेरा मातलोक दा पैंडा मुका, सचखण्ड मिली वड्याईआ। मेरी भगतां नाल सुहञ्जणी रुत्ता, रुतड़ी इक्को रंग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मेला रिहा मिलाईआ। मनजीत कहे मेरे वड्डे छोटे भैण भाई, ममता मोह विच समझाईआ। मेरी तन वजूद वाली होई जुदाई, आत्म प्रभ दे रंग रंगाईआ। मैं बैठा सचखण्ड दवार धुरदरगाही, दरगाह साची सोभा पाईआ। जिथ्थे इक्को सब दा माही, जुग जन्म दे विछड़यां रिहा मिलाईआ। गुरमुख सारे ओसे मार्ग दे बणने राही, भज्जणा चाँईं चाँईंआ। जिथ्थे साहिब सुल्ताना साची सेजा रिहा विछाई, जिस दा पावा चूल नज़र कोए ना आईआ। आत्म धार आपणे चरणां विच रिहा टिकाई, टिक्के धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। मेरा लहिणा देणा जगत जहान नाल नाहीं, नर नरायण आपणे नाल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर पर्दा आप चुकाईआ। मनजीत सिँघ कहे मैं भेव अभेदा दस्सणा, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। मैं ख़ुशीआं दे विच वसदा, सच दिता दृढ़ाईआ। मैं अज्ज प्रभ चरण आया हस्सदा, जोती जोत रूप बदलाईआ। जो जुग जुग पैज रखदा, भगतां होए सहाईआ। ओस दा घराना नहीं कोई वक्ख दा, वक्खरी वंड ना कोए वंडाईआ। मेरा रूप लखीना होया कक्ख दा, मिली सच सच्ची सरनाईआ। मैं पुरीआं लोआं ब्रह्मण्डां खण्डां आया टप्पदा, आकाश पातालां पन्ध मुकाईआ। बिन रसना जिह्वा तूं मेरा मैं तेरा आया जपदा, भज्जया वाहो दाहीआ। मैं भेव खुल्हावां परमेश्वर पति दा, जो स्वामी नूर अलाहीआ। जो सिर मेरे हथ्थ रखदा, फड़ बाहों गोद टिकाईआ। मैं प्रकाश तकां लट लट दा, जोती जोत विच मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, मेरा पर्दा आप उठाईआ। मनजीत कहे प्रभू सति धर्म दा दे दिलासा, सति सच जणाईआ। तेरे चरण कँवल होवे भरवासा, भाण्डा भरम भनाईआ। मैं आपणे घर विच कर के हासा, महू ख़ुशी बणाईआ। हुण चलया उपर आकाशा, भज्जया वाहो दाहीआ। दरगाह साची होवे वासा, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। वेखां तेरी रासा, तेरे विच समाईआ। जिस लेखे लाया मेरा पवण स्वासा, साह साह आपणे विच मिलाईआ। मेरे परिवार नूं कहो शाबाशा, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। कोई डोले ना तोला माशा, रती रत ना कोए सुकाईआ। तूं परम पुरख अबिनाशा, तेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप
आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दीआं पूरीआं करनीआं आसा, निरासा रहिण कोए ना पाईआ।