पुस्तकालयभाग २३

१३ चेत शहिनशाही सम्मत दस कानपुर शास्त्री नगर अवतार सिँघ दे गृह

सदी चौधवीं कहे मेरे परवरदिग़ारा, यामबीन आमीन तेरी सरनाईआ। मेरे मालक ख़ालक प्रितपालक तेरा नूर इक उज्यारा, जोती जाते पुरख बिधाते नज़री आईआ। धुर अमाम नूर नुराने हो ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर कर रुशनाईआ। मेरा लेखा तक्क लै जो बाकी रहिंदा विच काहरा, कहिकहा ला के दयां सुणाईआ। तेरा नव नव नव दा होवे दाइरा, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। भेव दस्स दे गम्भीर गहरा, गवर तेरी इक सरनाईआ। जगत जहान दीन दुनी विच रहे कोई ना बहिरा, भेव अभेदा देणा खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे आस रखाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं भज्जी नट्ठी चौदां तबक, चौदां लोक पन्ध मुकाईआ। मैं पैग़म्बरां वाले सुणे सबक, अलिफ़ ये नाल वड्याईआ। तेरा हुक्म हुक्मराना इक्को सख्त, नौजवाना नज़री आईआ। मेरा अन्त अख़ीरी बेनज़ीरी ज़िमीं उत्ते वेख लै वक्त, समां समें नाल बदलाईआ। मैं इक्को मंगां मंग फ़कत, ख़ाली झोली अग्गे डाहीआ। मेरा खेल तक्कणा जगत दी धार बूँद रक्त, तन वजूदां संग मिलाईआ। मेरी दरोही उत्ते फलक, शहिनशाह तेरी वड्याईआ। तूं मालक ख़ालक कुल आलमे मलक, महबूब तेरी बेपरवाहीआ। परवरदिग़ारे सांझे यारे मैं तेरी तक्कणी चाहुंदी झलक, पलकां दे पिच्छे ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे आस रखाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरे मालक मवज़ी नूज़े ज़वा अर्शे जमा फ़र्शे तम्हा खविस्तो मबी नविस्तो रबी कावस्तममला माऊ तू जमनअल शाऊ ज़कते मबी नज़वी ज़वा मेरे ख़ुदा मेहरवान मेहरवान मेहरवान तेरी ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर दरवेशण हो के मंग मंगाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरा वेख लै अन्त अख़ीरी, खैरखाह ध्यान लगाईआ। तूं शहिनशाह शाहो मीरी पीरी, पतिपरमेश्वर तेरे हथ्थ वड्याईआ। तेरा नूर ज़हूर तक्कां बेनज़ीरी, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। तेरी शरअ वेखां शमशीरी, बिन दस्त दस्त उठाईआ। मेरी अन्त तक्क दिलगीरी, धीरज धीर ना कोए धराईआ। नव सत्त तेरे हुक्म दी बद्धी ज़ंज़ीरी, बन्धन सके ना कोए तुड़ाईआ। निगाह मार लै अमीर फ़कीरी, फ़िकरे आपणे नाल समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा वेख वखाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरे अल्ला

मुबीना, मवज़ू तेरी सरनाईआ। निगाह मार विच मदीना, की मुहम्मद मकबरा रिहा सुणाईआ। मेरा अन्दरों वेख लै सीना, सीन शीन दए गवाहीआ। कवण धार तेरा कलमा नबीआं दुलदला पावे ज़ीना, ज़ीनत आपणी दे समझाईआ। मैं तैनूं कहां आमीना, कामल मुर्शद तेरे हथ्थ वड्याईआ। खेल मेरा तक्कणा विच रमज़ान महीना, रमज़ इशारे नाल समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे ओट रखाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं पन्ध मार के नट्ठी, भज्जी वाहो दाहीआ। मेरे अन्तिम उलटी गिढ़नी लट्ठी, चारों कुण्ट दयां सुणाईआ। तेरे हक दी पढ़े कोए ना पट्टी, हकीकत विच ना कोए समाईआ। मुहब्बत विच उम्मत नहीं रहिणी इक्ट्ठी, मेरी तेरे अग्गे दुहाईआ। मेरी चोली वेख लै फटी, चीथड़ वंड ना कोए वंडाईआ। तेरे चरण कँवल ढट्ठी, सजदयां विच सीस निवाईआ। तूं परवरदिग़ार पुरख समर्थी, आलीजाह इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे आस रखाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरे परवरदिग़ार, पुश्त पनाह हथ्थ देणा टिकाईआ। लहिणा तक्क लै संग मुहम्मद चार यार, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। जबराईल करे पुकार, नाज़ल हो के वही रिहा समझाईआ। अलिफ़ ये दी मुकणी अन्त गुफ़तार, गुफ़त शनीद पर्दा आप खुल्हाईआ। तूं आदि पुरख अपरम्पर स्वामी सांझा यार, जल्वागर नूर अलाहीआ। मैं तेरी ताबयादार, सदी चौदां सद सेव कमाईआ। दिवस रैण तेरा करां इंतज़ार, बिन नैणां नैण उठाईआ। मेरे अमाम अमामा पाउणी सार, कायनात होणा आप सहाईआ। तुध बिन दिसे कोए ना ग़मखार, ग़मी सके ना कोए मिटाईआ। मेरा शरअ नाल नहीं तकरार, शरीअत झगड़ा ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी बेपरवाहीआ। सदी चौधवीं कहे मेरा पन्ध जांदा मुकदा, अन्त रहिण ना पाईआ। मेरा सीस जगदीश जांदा झुकदा, दूसर ओट ना कोए तकाईआ। पर्दा रहे ना ओहला लुकदा, भेव अभेद देणा खुल्हाईआ। मैं नज़ारा तक्कणा तेरे अगम्मी कलमे शब्द सुत दा, जो सुत्तयां लए जगाईआ। मैं खेल वेखणा नौ खण्ड पृथ्मी लुट्ट दा, लुटेरा कलयुग नाल मिलाईआ। सब दा नाता जावे टुट्टदा, विछोड़े विच दिसे लोकाईआ। किसे समझ ना आए तेरा नाम निधाना इक तुक दा, तुख्म ताअसीर ना कोए बदलाईआ। मैनूं रंज इक्को दु:ख दा, दुक्खां नाल सुणाईआ। तेरा जगत जहान तृष्ना भरया माया भुक्ख दा, ममता मोह नाल हल्काईआ। तेरी दरगाह कोई ना पुज्जदा, सचखण्ड मिलण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा लेखा नहीं किसे मनुक्ख दा, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तेरी बेपरवाहीआ।

१३ चेत शहिनशाही सम्मत दस शास्त्री नगर कानपुर शहर
महल सिँघ दे गृह

सदी चौधवीं कहे मेरे कोल पेशीनगोईआं, बिन हथ्थां हथ्थ उठाईआ। मेरे मालक ख़ालक तेरीआं रूहां बुतखान्यां विच सोईआं, बिन तेरे ना कोए उठाईआ। पवित्र कर किसे ना धोईआं, दुरमति मैल ना कोए गंवाईआ। सब ने आपणीआं पत्तां खोहीआं, लज्जया नज़र कोए ना आईआ। जगत धारां तक्क अनहोईआं, अनडिट्ठड़े ध्यान लगाईआ। सति धर्म दीआं वस्तूआं सब तों गईआं खोहीआं, तन विच ना कोए टिकाईआ। झगड़ा वेख पंज गरोहीआं, काम क्रोध लोभ मोह हँकार होवे हल्काईआ। तेरीआं आत्मा परमात्मा तेरे नाल मूल ना छोहीआं, पारब्रह्म ब्रह्म मेल ना कोए मिलाईआ। मेरीआं चारों कुण्ट दरोहीआं, दरोही तेरा नाम सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा मेला आप मिलाईआ। सदी चौधवीं कहे प्रभू मेरी वेख लै हालत, उफ़ हाए मेरी दुहाईआ। चारों कुण्ट होई जहालत, सति विच ना कोए समाईआ। धर्म दी दिसे ना कोए अदालत, अदल इन्साफ़ ना कोए कमाईआ। मेरे विच होण वाली बग़ावत, बग़लगीर ना रहे लोकाईआ। नाम कलमा मिले ना किसे न्यामत, कूड़ी क्रिया सृष्ट दृष्ट हल्काईआ। चारों कुण्ट अंधेरी शामत, शम्हां नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। तेरा ईमान किबले अज़ दिसे ना कोई अमानत, अमलां विच ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे आस रखाईआ। सदी चौधवीं कहिंदी मेरा वेख लै वक्त लोकमात, धरनी उत्ते ध्यान लगाईआ। झगड़ा तक्क लै ज़ात पात, दीन दुनी करे लड़ाईआ। जो अवतार पैग़म्बरां गुरुआं लेखा लिख्या नाल कलम दवात, काग़ज़ स्याही जोड़ जुड़ाईआ। तेरा हुक्म संदेशा दिता साफ़, सफ़े सफ़े नाल बदलाईआ। ओह सब दा करे इतराफ़, मेहरवान हो के वेख वखाईआ। बिन तेरी किरपा करे ना कोए मुआफ़, मेहर नज़र ना कोए उठाईआ। दीन दुनी उम्मत उम्मती होए गुस्ताख़, सांतक सति ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरा वक्त रह गया थोड़्हा, बौहड़ी बौहड़ी कर सुणाईआ। मेरे महबूब तेरीआं अन्तिम लोड़ां, लुड़ींदे साजण तेरी ओट तकाईआ। निरगुण धार निरवैर निरँकार परवरदिग़ार सांझे यार लोकमात पा मोड़ा, निरगुण हो के वेख वखाईआ। शब्दी धार साचा अस्व दुड़ा घोड़ा, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर ज़िमीं असमानां वेख वखाईआ। तेरी जोती धार शब्दी होवे जोड़ा, दूजा नज़र कोए ना आईआ। तूं आदि पुरख अपरम्पर स्वामी परवरदिग़ार बांका छोहरा, नौजवाना नव जोबन इक्को सोभा पाईआ। मेरे धुर अमाम वक्त सुहञ्जणा

करदे मोरा, महिबान बीदो आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नव सत्त तत्व तत वेखणा अंधघोरा, अंध आत्म परमात्म ध्यान लगाईआ।

१३ चेत शहिनशाही सम्मत दस शास्त्री नगर कानपुर शहर जगदीश सिँघ दे गृह

सम्मत शहिनशाही दस कहे मेरी पुकार, पुनह पुनह पुनह सीस निवाईआ। किरपा कर मेरे निरँकार, निरवैर होणा आप सहाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव दे अधार, त्रैभवण अतीते नाल मिलाईआ। तेई अवतार होवण नाल, जोती धार संग बणाईआ। हज़रत ईसा मूसा मुहम्मद लै उठाल, जोत धार विच्चों प्रगटाईआ। नानक गोबिन्द गृह वखाल, घर इक्को इक दरसाईआ। जिथ्थे वसे दीन दयाल, सो पुरख निरँजण आसण लाईआ। हरि पुरख निरँजण आपणा भेव खोल्हणा कमाल, एकँकारे पर्दा लाहीआ। आदि निरँजण जोती जल्वा दे जलाल, अबिनाशी करते करनी रुशनाईआ। श्री भगवान सुरत संभाल, सम्बल दा मालक हो के वेख वखाईआ। पारब्रह्म तेरी कर सके कोई ना भाल, खोज्जयां हथ्थ किसे ना आईआ। सतिगुर शब्द बणा इक दलाल, विचोला दो जहान समझाईआ। तूं करनी दा करता पुरख अकाल, तेरे हथ्थ वड्याईआ। सच वस्त नाम अमोलक दे अनमुलड़े लाल, अतुल आप वरताईआ। सति सच दस्सदे चाल, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। सब दी पूरी कर दे घाल, लेखे आपणे विच रखाईआ। साची सिख्या दे सिखाल, सिख मुरीदां भेव रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। सम्मत शहिनशाही दस कहे मेरे परवरदिग़ारे मीत, हरि तेरी ओट तकाईआ। तूं आदि जुगादी पतित पुनीत, पतित पावन इक अख्वाईआ। लख चुरासी परखणहारा नीत, घट घट अन्दर डेरा लाईआ। झगड़ा तक्क मन्दिर मसीत, काअब्यां खोज खुजाईआ। सदी चौधवीं रही बीत, बीसवीं मेला सहिज सुभाईआ। तूं मालक त्रैगुण अतीत, त्रैभवण धनी इक अख्वाईआ। कलयुग विच सतिजुग बदल दे रीत, धर्म दी धार इक प्रगटाईआ। साचा कलमा दस हदीस, हज़रतां बाहर कर पढ़ाईआ। तेरा लहिणा देणा लेखा बीस इकीस, हरि जगदीश तेरी सरनाईआ। इक्को छत्तर झुले तेरे सीस, दो जहानां वज्जदी रहे वधाईआ। सिफ्त सलाह जणा दे तीस बतीस, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। सम्मत शहिनशाही दस कहे मेरे सतिगुर शब्द स्वामी, साहिब सतिगुर तेरी बेपरवाहीआ। तूं मालक इक अनामी, सच दवारे सोभा पाईआ। हर

घट अन्तरजामी, लख चुरासी वेख वखाईआ। तेरी निरअक्खर धार बाणी, निष्अक्खर करे पढ़ाईआ। तूं बख्शणहारा पद निरबाणी, सच दवार इक समझाईआ। जिथ्थे जगे जोत नुरानी, नूर नुराना डगमगाईआ। तेरा शब्द सच्चा धुन्कानी, अनहद नादी नाद शनवाईआ। तेरा अमृत रस अगम्मा पाणी, बूँद स्वांती निजर दए झिराईआ। तेरा लहिणा ज़िमीं असमानी, दो जहानां वज्जदी रहे वधाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर तेरी निशानी, निशाने लोकमात झुलाईआ। तेरी महिमा सिफ्त सलाह अक्खरां वाली कहाणी, चार जुग दे शास्त्र ढोले गाईआ। तेरी मंज़ल इक रुहानी, दर सच इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी सरनाईआ। सम्मत शहिनशाही दस कहे मेरा वक्त होए सुहञ्जणा, सोहणी मिले वड्याईआ। किरपा करे आदि निरँजणा, मेहरवाना मेहरवाना मेहर नज़र उठाईआ। जो आदि जुगादी दर्द दु:ख भय भञ्जणा, भव सागर पार कराईआ। जिस भगतां धूढ़ कराउणा मजणा, दुरमति मैल धुआईआ। आत्म परमात्म बण के साक सज्जणा, मेला मेले सहिज सुबाईआ। जिस दे हुक्म नाल कलयुग कूड़ी क्रिया तजणा, लोकमात भज्जे वाहो दाहीआ। सतिजुग धवल उत्ते सज्जणा, आपणा आसण दए वखाईआ। जिस दे हुक्म नाल जो घड़या सो भज्जणा, तन वजूद नज़र कोए ना आईआ। करे खेल गोपाल मूर्त मदना, जोती जाता आपणा हुक्म वरताईआ। जिस लेखे लाउणा आहला अदना, ग़रीब निमाणयां होए सहाईआ। जिस दा इक्को डंका वज्जणा, दो जहान करे शनवाईआ। सम्मत शहिनशाही दस कहे जिस नव जेठ नूं जन भगतां गुरमुख दवारे सद्दणा, पुर भलाई सोभा पाईआ। नाम निधान दी चाढ़्हे रंगणा, पंचम मेला सहिज सुभाईआ। दूसर दर पए किसे ना मंगणा, दहि दिश ना उठ उठ धाईआ। लेखे लाउणा रविदास चमारे वाला कंगणा, गंगा गंगोत्री लेखा नाल मिलाईआ। सच प्यार दी दस के बन्दना, बन्दगी इक समझाईआ। नाम निधाना नेत्र पा के अञ्जणा, नूर जोत दए चमकाईआ। घर स्वामी मिले सज्जणा, दर ठांडे वेख वखाईआ। त्रैगुण बुझाए अग्गना, अमृत मेघ बरसाईआ। किरपा करे सूरा सरबगणा, हरि करता धुरदरगाहीआ। जिस दा दरस कर कर जन भगतां रज्जणा, तृष्ना तृखा मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा भेव चुकाईआ। सम्मत शहिनशाही दस कहे मेरा वक्त सुहञ्जणा नव जेठ, वदी सुदी वंड ना कोए वंडाईआ। जन भगत प्रभ रखे साया हेठ, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। मिट्ठे करे कौड़े रेठ, विख रहिण किछ ना पाईआ। फेर ख़ुशीआं दी लए भेंट, सोहणी मंग मंगाईआ। सच सिंघासण आपे लेट, लिटां खोल्ह के दए वखाईआ। जन भगतो तुहानूं इक दी टेक, टिक्के मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। घर घर करे बुध बिबेक, दुरमति मैल धुआईआ। त्रैगुण तत ना लावे सेक, सांतक सति आप वखाईआ। जोती जोत सरूप

हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा भेव चुकाईआ। नव जेठ कहे प्रभ करना खेल अपारा, अपरम्पर आप कराईआ। जिस नूं समझे ना कोए विच संसारा, अक्ल बुद्धी समझ किछ ना आईआ। शास्त्र सिमरत करे ना कोए विचारा, वेद पुराण अञ्जील कुरान पर्दा ना कोए उठाईआ। परम पुरख दा खेल वरतणा सब तों बाहरा, बाहरहाल आपणा हुक्म वरताईआ। जिस दा इक्को नाम दा वज्जणा नगारा, नौबत दो जहान सुणाईआ। जो पंचम पंचां पंच कर तैयारा, प्रपंच सब दा दए मिटाईआ। जिस काया माटी भाण्डा घड़या बण ठठिआरा, सो वेखे चाँईं चाँईंआ। निरगुण धार बण आप घुमयारा, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा भेव चुकाईआ। नौ जेठ कहे जन भगत सुहेले गुरमुख दवारे आउणगे, आपणी ख़ुशी बणाईआ। हथ्थ लाल झण्डीआं सर्ब उठाउणगे, सज्जे हथ्थ वड्याईआ। खब्बे नेत्र सुरमा पाउणगे, लोचन नाल रंगाईआ। ख़ुशीआं दे ढोले गाउणगे, प्रभ धुर दा इक्को माहीआ। ढोल ढम्मके नाल वजाउणगे, सोहणा संग बणाईआ। चारों कुण्ट राह तकाउणगे, नैण नैणां विच्चों बदलाईआ। परम पुरख दा दर्शन पाउणगे, सन्मुख मिले धुर दा माहीआ। जन्म जन्म दे रोग मिटाउणगे, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी विच समाउणगे, नव जेठ कहे मेरा रूप होवे अनोखा, वक्खरी धार जणाईआ। नवां गुरमुखां सीस ते सिध्धा बन्न्हया होवे पोथा, पुस्तक समझ किसे ना आईआ। नवां बध्धा होवे लंगोटा, आपणी बणत बणाईआ। नवां दा कद्द सब तों होवे छोटा, इक्को रूप समझाईआ। नवां ने मुखड़ा होवे धोता, मस्तक लग्गे काली शाहीआ। नवां हथ्थ जगदीआं होवण जोतां, पंचम पंचम पंच मुखी थालीआं विच टिकाईआ। नवां कोल लिख्या होवे लेख चौदां लोका, अक्खर अक्खरां नाल बदलाईआ। नवां कोल नाम दा होवे सलोका, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ। गुरमुख सिँघ चढ़या होवे उत्ते बोता, आपणा बल प्रगटाईआ। नवां गुरमुखां दे हथ्थ विच होवे इक्को लोटा, लुटीआ संग ना कोए जणाईआ। नवां ने रंगया होवे इक इक पोटा, सूहा वेस विटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां पिछलीआं अगलीआं मेटे सोचां, जगत सोचण दी लोड़ रहे ना राईआ।

१४ चेत शहिनशाही सम्मत दस हरि भगत दवार धीरपुर दिली-९ दर्शन सिँघ दे नवित

नव जेठ कहे मैं सोचां रिहा सोचदा, सोच सतिगुर शब्द नाल मिलाईआ। आसा तृष्ना अन्दर रिहा लोचदा, लोचन

निज नैण उठाईआ। की खेल होणा मात लोक दा, धरनी धरत धवल ध्यान लगाईआ। की माण होणा इक सलोक दा, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ। की प्रकाश होणा अगम्मी जोत दा, जो दो जहान करे रुशनाईआ। की लहिणा देणा मलकल मौत दा, नाता दीन दुनी रखाईआ। की लेखा ब्रह्मण्ड खण्ड कोटी कोट दा, कोटन गढ़्ह की वड्याईआ। की धौंसा वज्जणा अगम्मी चोट दा, चोटी चढ़ के दए जणाईआ। की लेखा होणा कलयुग जीव आल्हणिउं डिग्गे बोट दा, बोटी बोटी दिसे ख़लक ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मेला आप मिलाईआ। नव जेठ कहे मैं भेव दस्सां नव निध, नव नौ चार संग रलाईआ। मेरा कारज होवे सिद्ध, सिध्धी भगतां दयां समझाईआ। प्रभ मिलण दी इक्को होवे बिध, बन्दगी इक्को इक दृढ़ाईआ। जिस नूं समझ ना सक्या सुरप्त इन्द, देवत सुर कहिण किछ ना पाईआ। जो संदेसा देवे मेरा स्वामी हरि मरगिंद, गहर गम्भीर दया कमाईआ। जिस दे प्यार विच नव जेठ कहे मेरी वगे हिंझ, बिन नैणां छहिबर लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म आप सुणाईआ। नव जेठ कहे हरिजन साची ख़ुशी मनाउणगे। नौ गुरमुख तूं मेरा मैं तेरा राग गाउणगे। नौ गुरमुख मस्तक सति सफ़ैदी बिन्दी लगाउणगे। नौ गुरमुख गुरमुख हिन्दी हथ्थ उठाउणगे। नौ गुरमुख सिंङी नाद वजाउणगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाउणगे। नव जेठ कहे मेरी नमो नमो निमस्कार, निव निव सीस झुकाईआ। मेरे साहिब दा गुरमुख दवारा करे इंतज़ार, बैठा नैण उठाईआ। जिस दा खेल सदा जुग चार, जुग चौकड़ी वजदी रहे वधाईआ। जिस विच सोंहदे पैग़म्बर गुर अवतार, आपणी ख़ुशी बणाईआ। ओह जन भगतां देवे माण विच संसार, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जिस दुरमति मैल देणी उतार, पापां करे सफ़ाईआ। सो करनी दा करता गुरमुखां सदा सेवादार, निरगुण सरगुण सेव कमाईआ। जिस गुरमुख सिँघ बठाउणा सांढणी सवार, मुहार कपूर सिँघ हथ्थ फड़ाईआ। पंज लिखारी सोहणा कर कर शृंगार, आप आपणी लैण अंगड़ाईआ। पंज प्यारे नंगी कर तलवार, तिक्खीआं धारां देण चमकाईआ। पंज दरबारी पुट्ठी रख सीस दस्तार, चलण कदम कदम बदलाईआ। इक्की गुरमुख इक दूजे दे गल विच पावण हार, इक्की इक्की नाल बदलाईआ। नव जेठ कहे मैं अगला फेर दस्सां विवहार, की करता कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरा लहिणा देवे कर्ज़ उतार, पूरब लेखा झोली पाईआ।

१५ चेत शहिनशाही सम्मत दस दिल्ली शहर हरभजन सिँघ दे गृह

धरनी कहे मेरे श्री भगवाने, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर सांझे यार तेरी सरनाईआ। शाह पातशाह शहिनशाह धुर सुल्ताने, अलख अगोचर अगम्म अथाह तेरी वड वड्याईआ। मेरे मालक ख़ालक वाली दो जहाने, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल तेरी ओट तकाईआ। निगाह मार लोकमात जगत जहाने, निरगुण सरगुण वेख वखाईआ। नव सत्त मेरा खेड़ा होया वैराने, धर्म दी धार ना कोए प्रगटाईआ। आत्म परमात्म रहे किसे ना गाणे, धुनी नाद ना कोए शनवाईआ। आत्म ब्रह्म ना कोए पछाणे, पारब्रह्म तेरा मेल ना कोए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ। धरनी कहे प्रभ मेरी उडदी वेख लै ख़ाक, ख़ाक छार हो के दयां दुहाईआ। रूह बुत्त दिसे कोई ना पाक, पतित पुनीत ना कोए बणाईआ। लेखा पूरा कर दे आपणा वाक, भविक्ख्त बिन भाख्या देणा जणाईआ। सच प्रीती जोड़ दे नात, नातवां होणा आप सहाईआ। कलयुग काली मेट अंधेरी रात, सतिजुग सच चन्द चमकाईआ। झगड़ा रहे ना ज़ात पात, दीन दुनी इक्को रंग रंगाईआ। मेरी कोझी कमली दी पुछ वात, वातावरन तक्क ख़लक ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ। धरनी कहे मेरे साहिब सुल्तान स्वामी, मेहरवान ध्यान लगाईआ। आपणा वेला वक्त पछाणी, बेपहचान पर्दा आपे लाहीआ। आपणी तक्क लै चारे खाणी, नव नव ध्यान लगाईआ। तूं शाह पातशाह शहिनशाह सुल्तानी, हकीकत दा मालक इक अख्वाईआ। मेरे अन्तष्करन आई हैरानी, हैरत विच दुहाईआ। तेरी सृष्टी दृष्टी विच वधी बेईमानी, बेवा रूप दिसे लोकाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यारा नव सत्त वखाए झूठ निशानी, निशाना आपणे हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर होणा आप सहाईआ। पुरख अकाल कहे धरनी मैं धरनी धर्म धरावांगा। सतिगुर शब्द शब्द प्रगटावांगा। नाम निधाना डंक वजावांगा। दवार बंका इक सुहावांगा। राउ रंका आप समझावांगा। मन का मणका आप भवावांगा। जोती तनका जोत लगावांगा। भेव खोल्ह के आत्म ब्रह्म दा, पारब्रह्म पर्दा लाहवांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा खेल वखावांगा। हरि आपणा खेल खिलाएगा। दीन दयाल दया कमाएगा। जोती जाता डगमगाएगा। सो पुरख निरँजण वेस वटाएगा। हरि पुरख निरँजण पर्दा लाहेगा। एकँकारा हुक्म वरताएगा। आदि निरँजण डगमगाएगा। श्री भगवान हुक्म सुणाएगा। अबिनाशी करता वेख वखाएगा। पारब्रह्म भेव चुकाएगा। सतिगुर शब्द वंड वंडाएगा। विष्न ब्रह्मा शिव नाल मिलाएगा। सुरप्त सोया आप उठाएगा। अबिनाशी अचुत खेल खिलाएगा। धरनी तेरे उत्ते होई सुहञ्जणी

रुत्त, रुतड़ी आपणे नाल महकाएगा। प्रगट हो अबिनाशी अचुत, जोती जाता डगमगाएगा। तेरी मेट के तृष्ना भुक्ख, धीरज धीर धीर धराएगा। सुफल कराए जनणी कुक्ख, भगत सुहेले गोद उठाएगा। तेरा उज्जल करके मुख, दुरमति मैल धवाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा हुक्म इक वरताएगा। धरनी कहे प्रभू मैं ख़ुशीआं ढोले गावांगी। निव निव सीस झुकावांगी। तेरी धूढ़ी ख़ाक रमावांगी। आप आपणा पाक करावांगी। मेरे उतों मिटे अंधेरी रात, तेरा नूरी चन्द दरसावांगी। तूं पुछणी मेरी वात, मैं वास्ता तेरे अग्गे पावांगी। तूं साहिब कमलापात, पतिपरमेश्वर तेरी ओट तकावांगी। मेरा इक्को पतण बणाउणा घाट, दर इक्को वेख विखावांगी। कलयुग कूड़ मेटणी वाट, दर तेरे अलख जगावांगी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक मंग मंगावांगी। पुरख अकाल कहे धरनी ना कर गिरयाज़ारी, ज़ाहर ज़हूर दए वड्याईआ। जो जुग जुग पावणहारा सारी, महासार्थी इक अख्वाईआ। जिस लहिणा देणा पूरा करना पैग़म्बर गुर अवतारी, अवतरी आपणी खेल खिलाईआ। निरगुण नूर जोत कर उज्यारी, जोती जाता डगमगाईआ। शब्द अनाद बख्श धुन्कारी, धुनी नाद करे शनवाईआ। अमृत बख्श के ठांडा ठारी, तेरी अग्नी तत बुझाईआ। जो लेखा जाणे पुरख नारी, नर नरायण नूर अलाहीआ। जिस नूं कहिंदे परवरदिग़ारी, सांझा यार बेपरवाहीआ। ओह अमाम अमामा वेखणहारा आपणी धारी, नूर नुराना डगमगाईआ। चौदां तबकां खोल्ह किवाड़ी, चौदां लोक वेख वखाईआ। लख चुरासी वेखे नाड़ी नाड़ी, बचया रहिण कोए ना पाईआ। धरनी तेरी आसा अन्त रहे ना माढ़ी, मढ़ी मसाणां गोरां डेरा ढाहीआ। ओह तक्क लै धर्म राए दे हुक्म अन्दर भज्जी फिरदी मौत लाड़ी, लहिंगा तन ना कोए रखाईआ। वेखे जंगल जूह उजाड़ पहाड़ी, टिल्ले पर्वत फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। धरनी कहे प्रभ मेरीआं निकलीआं चीकां, दरोही तेरा नाम ख़ुदाईआ। तेरे विच हक तौफ़ीकां, तेरी बेपरवाहीआ। तूं कलयुग कूड़ीआं मेटणीआं लीकां, लाईन ऐन देणी समझाईआ। सतिगुर शब्द करे तस्दीकां, शहादत अवतार पैग़म्बर गुरु देण भुगताईआ। मेरीआं पूरीआं होवण उम्मीदां, तृष्नां तृखा रहे ना राईआ। तूं दुनिया दीआं खोल्हणीआं नींदां, ग़फ्लत विच रहिण कोए ना पाईआ। तूं मालक जीव जीअ दा, लख चुरासी विच समाईआ। अन्त मेरे तों झगड़ा मेटणा साढे तिन्न हथ्थ सींअ दा, जो रविदास चमारा गया लिखाईआ। लेखा वेख लै वीह इकीह दा, भाई गुरदास दए गवाहीआ। की लहिणा तेरा संग मुहम्मद बतीस तीह दा, गणती गणित ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ। पुरख अकाल कहे धरनी मैं तेरा

भेव चुकावांगा। भेव अभेद आप खुल्हावांगा। चारे वेद नाल रलावांगा। नव सत्त दी होवे खेड, खिलाड़ी हो के आप खिडावांगा। मेरी जोती धार अगम्मड़ा भेख, वेस अवल्लड़ा आप दरसावांगा। किसे नज़र ना आए रंग रेख, रूप अनूप ना कोए जणावांगा। मैं वसां सचखण्ड सच देस, दवारा इक दरसावांगा। स्वामी हो के नर नरेश, नर हरि आपणी कल वरतावांगा। लेखे ला के विष्न ब्रह्मा शिव नाल गणेश, गहर गम्भीर आप अख्वावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर लेखे वेख विखावांगा। धरनी कहे प्रभू मैं कोझी कमली निकम्मी, निकरमण सीस निवाईआ। मेरी इक बेनन्ती मन्नीं, मनसा तेरे चरण टिकाईआ। मैं तेरी धारों जम्मी, दूसर नज़र कोए ना आईआ। मेरी होर कोई नहीं मंमी, मोह विच ना कोए रखाईआ। तूं मेरा बेड़ा बन्न्हीं, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। तूं शहिनशाह वड धनी, धनाढ तेरी ओट तकाईआ। सच नाम वस्त अमोलक मेरी बन्न्हीं कन्नी, कायनात देणा समझाईआ। मैं तेरी लाडली आदि पुरख आदि दी चन्नी, चन्द गोबिन्द मेला मेलणा सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे आस रखाईआ। साचा नाम दे दे माणक मोती हँसा, सोहँ चोग चुगाईआ। आत्म धार बणा लै बंसा, सृष्ट दृष्ट इक्को रंग रंगाईआ। भेव चुका दे जीआं जंतां, जोती जाते आपणी दया कमाईआ। गढ़्ह तोड़ दे हउँमे हंगता, हँ ब्रह्म दे समझाईआ। तूं बोध अगाधा पंडता, निरअक्खर तेरी पढ़ाईआ। तूं मालक ख़ालक तन वजूदां मन दा, मन का मणका दे भवाईआ। लहिणा तक्क लै पंज तत शरीर तन का, घट घट अन्दर वेख वखाईआ। तूं प्यारा प्रीतम आपणे ब्रह्म का, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। मैं मार्ग मंगदी इक्को धर्म दा, धर्म दी धार देणी प्रगटाईआ। मेरा लेखा ना वेखी कर्म दा, कुकर्मण हो के दयां सुणाईआ। कलयुग दा वक्त दुहेला जगत जहान समां दिसदा मरन दा, मलकुलमौत ध्यान लगाईआ। जन भगतां सहारा बख्श दे चरण दा, चरणोदक जाम देणा प्याईआ। नेत्र खोल्ह हरन फरन दा, निज लोचन कर रुशनाईआ। झगड़ा रहे ना मरन डरन दा, चुरासी पन्ध देणा मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तूं मालक आदि जुगादी करनी करन दा, करता पुरख इक अख्वाईआ।

१६ चेत शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड शेख़सर ज़िला रोपड़ हरभजन सिँघ दे गृह

सतिगुर शब्द आदि जुगादी मीता, जुग जुग आपणा खेल खिलाईआ। जिस दा वेस निरगुण धार अनेका, सरगुण

रंग रंगाईआ। सति सतिवादी बणे मीता, लोकमात होए सहाईआ। अमृत धारी ठांडा सीता, अग्नी तत बुझाईआ। जो लेखा जाणे लख चुरासी जीअ का, भेव अभेदा आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरि करता धुरदरगाहीआ। सतिगुर शब्द जुग चौकड़ी दाता, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग दए वड्याईआ। जो मेटणहारा नव नव चार अंधेरी राता, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। जो पुछणहारा ग़रीब निमाणयां कोझयां कमल्यां वाता, निर्धन सरधन होए सहाईआ। आत्म धार परमात्म सब दा होए जोती जाता, निराकार निरँकार आपणी खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक बेपरवाहीआ। सतिगुर शब्द आदि अन्त गहर गम्भीर, गवर भेव कोए ना आईआ। जिस दा खेल बेनज़ीर, जग नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। जिस दी नज़र ना आए किसे तस्वीर, रूप रंग रेख ना कोए समझाईआ। जिस ने लख चुरासी कीती तामीर, घट निवासी हो के वेख वखाईआ। जिस दे कोल नित नवित आपणी तदबीर, तरीका आपणे विच छुपाईआ। जो दीन दुनी वेखणहारा तकदीर, लेखा जाणे थांउँ थाँईंआ। जिस खेल खिलाया ग़रीब अमीर, मानस मानव वंड वंडाईआ। जो भेव जाणे शाह हकीर, शहिनशाह धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि करता इक अख्वाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा खेल अवल्ला, जुग चौकड़ी भेव कोए ना पाईआ। धरनी धरत धवल धौल नव सत्त मेरा इक महल्ला, दूसर वंड ना कोए वंडाईआ। मैं वसणहारा जला थला, समुंद सागरां टिल्ले पर्वतां डेरा लाईआ। धुर दे नाम दा नित नवित फड़ावां आपणा पल्ला, पल्लू इक्को गंढ बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा खेल बोध अगाध, बुद्धी तों परे दयां जणाईआ। जन भगतां मेट के वाद विवाद, विख कूड़ी बाहर कढ्ढाईआ। साची धुन सुणा के नाद, धुन आत्मक करां शनवाईआ। दुरमति मैल धो के दाग़, पापां करां सफ़ाईआ। मेल मिलावां मोहण माधव माध, एह मेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। लेखा कहे मैं आदि अन्त, समझ किछ ना आईआ। मेरा मालक ख़ालक श्री भगवन्त, भगवन धुरदरगाहीआ। जो निरगुण धार अगम्मी कन्त, कन्त कन्तूहल इक अख्वाईआ। जिस दा नाम निधाना मंत, मंतव सब दे हल्ल कराईआ। जिस दी महिमा सदा अगणत, सिफ्तां विच सिफ्त सलाहीआ। सो मेहरवाना नौजवाना श्री भगवाना बेअन्त, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। जो भेव खुल्हाए पर्दा लाहे हरिजन साचे सन्त, ओहला रहिण कोए ना पाईआ। गढ़्ह तोड़ के हउँमे हंगत, हँ ब्रह्म दए समझाईआ। बोध अगाधा बण के पंडत, बिन अक्खरां करे पढ़ाईआ। लेखा मुका

के स्वर्ग बहिशत जन्नत, सच दवारा इक सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मेला लए मिलाईआ। सच दा मेला करे आप, जन भगतां दया कमाईआ। निरअक्खर धार दस्स के जाप, अनादी धुन करे शनवाईआ। अन्तर मेट अंधेरी रात, नूर नुराना चन्द करे रुशनाईआ। शब्द सतिगुर पुच्छे वात, होवे आप सहाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के गाथ, पर्दा ओहला दए चुकाईआ। वेखणहारा अनाथां नाथ, दीनन गले लगाईआ। भेव खुल्हा पुरख समराथ, मेला मेले सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा रंग आप रंगाईआ। साचा रंग रंगे करतार, हरि करता वड वड्याईआ। जन्म कर्म दा लेखा लए विचार, पूरब खोज खुजाईआ। अन्तष्करन बख्श प्यार, मेल मिलाए सहिज सुभाईआ। दुरमति मैल दए उतार, पतित पुनीत कराईआ। अमृत बख्श के ठण्डी ठार, निजर झिरना बूँद स्वांती दए टपकाईआ। शब्द नाद दे धुन्कार, अनहद नादी नाद दए वजाईआ। दीआ बाती कमलापाती काया मन्दिर अन्दर कर उज्यार, नूर नुराना नज़री आईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी पावणहारा सार, परवरदिग़ार सांझा यार नूर अलाहीआ। सूफ़ी सन्त सुहेले मंज़ल आपणी लवे चाढ़्ह, हक हकीकत इक्को इक समझाईआ। आपे फिरे पिच्छे अगाड़, सतिगुर शब्द आपणी दया कमाईआ। सचखण्ड दवार एकँकार देवे वाड़, दरगाह साची आप टिकाईआ। जोती जोत मेला नाल कन्त भतार, गृह वजदी रहे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर पर्दा आप चुकाईआ। नार कन्त आत्म परमात्म धार, कन्त सुहागी सोभा पाईआ। नाता छोड़ जगत संसार, लेखा कूड़ कूड़ मुकाईआ। ठाकर स्वामी मेल मिले अगम्मे यार, विछोड़े विच विछड़ कदे ना जाईआ। जिस दा सोहे इक्को बंक दवार, दरगाह साची सोभा पाईआ। सो भगतन मीता एकँकार, इक इकल्ला वेख वखाईआ। जिस दा लहिणा जुग चौकड़ी चार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणा वेस वटाईआ। जिस दा नूर नुराना नूर उज्यार, जोती जाता पुरख बिधाता बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दा संग आप बणाईआ। संग कहे मेरा साथी चेत सोलह, सोहणा सज्जण इक अख्वाईआ। मेरे अन्तश रहे ना पर्दा ओहला, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। जो सतिगुर शब्द गुरमुखां रंगणहारा काया चोला, तन वजूदां रंग चढ़ाईआ। उस दा शब्द अनादी बोला, नाद अनादी इक दृढ़ाईआ। जिस बजर कपाटी पर्दा हरिजन साचे खोला, अनुभव दृष्टी आपणा भेव चुकाईआ। ओह मन वासना कदे ना पावे रौला, कल्पणा विच कदे ना आईआ। ओह नूर अलाही मौला, मवले हर घट थाँईंआ। वेखे खेल उपर धौला, धरनी धरत धवल धौल आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक

इक अख्वाईआ। सोलह चेत कहे मैं सज्जण सुहेला, आदि पुरख दए वड्याईआ। मेरा मालक ख़ालक स्वामी इक अकेला, एकँकार सोभा पाईआ। जिस दा वक्त ना होए दुहेला, जुग चौकड़ी वज्जदी रहे वधाईआ। जो नित नवित अचरज आपणा खेल खेला, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणी दया कमाईआ। जो हरिजन साचे सन्त प्यारयां करे मेला, मिलणी हरि जगदीश कराईआ। जो वसणहारा धाम नवेला, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच गृह इक्को इक सुहाईआ। सच गृह सुहाए होए सुहञ्जणा, हरि करता दए वड्याईआ। जो आदि जुगादी दीन दर्द दु:ख भय भञ्जणा, गुरमुख भव सागर पार कराईआ। नेत्र नाम निधाना पा के अञ्जणा, लोचन नैण दए खुल्हाईआ। धूढ़ी करा के साचा मजना, दुरमति मैल दए धुआईआ। त्रैगुण माया बुझा के अग्गना, सांतक सति कराईआ। हरि हरि नामे चाढ़्ह के रंगणा, रंगत इक्को दए वखाईआ। दूजा दर पए ना मंगणा, दरगाह साची मिले माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जाता पुरख बिधाता शाह पातशाह सूरा सरबंगणा, शहिनशाह इक्को इक अख्वाईआ।