१७ चेत शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड शेख़सर ज़िला रोपड़ मेहर सिँघ दे गृह
सतिगुर पूरा होए मेहरवान, हरि शब्दी दया कमाईआ। जन भगतां बख्शे ब्रह्म ज्ञान, अन्तर निरन्तर दृष्टी आप खुल्हाईआ। धुर दी धार देवे धुन्कान, गृह अनादी धुन करे शनवाईआ। अमृत आत्म बख्शे पीण खाण, बूँद स्वांती मुख चुआईआ। रोग सोग सर्ब मिट जाण, तृष्ना तृखा तृप्त कराईआ। घर स्वामी ठाकर पाण, हरि करता वड वड्याईआ। जो वस्त अमुल्ल देवे दान, काया झोली आप टिकाईआ। जिस दे नाल रहे निशान, जगत वजदी रहे वधाईआ। धर्म दी धार बख्शे सन्तान, सति दा मालक होए सहाईआ। पूरब लेख पूरे करे आण, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक आप अख्वाईआ। साची वस्त देवे आप, प्रभ आपणी दया कमाईआ। मेल मिलाए सुत दुलारे बाप, मेहरवान सिर मेहर हथ्थ टिकाईआ। जगत मेटे कूड़ संताप, तृष्ना अग्न बुझाईआ। भाग कराए उतम मात, श्रेष्ट देवे माण वड्याईआ। सच प्रीत जोड़ के नात, नाता इक्को इक समझाईआ। कलयुग अन्त भगवन्त पुच्छे वात, कन्त मेला सहिज सुभाईआ। सच गृह करे प्रभात, वज्जे ख़ुशीआं सच वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच आपणा रंग रंगाईआ। सतिगुर शब्द कहे प्रभ देवणहारा दाना, दयानिध अख्वाईआ।
जन भगतां आसा मनसा पूर करे जहाना, जगत निराशा रहिण कोए ना पाईआ। धर्म दा धर्म झुलाए निशाना, निशाना आपणे रंग रंगाईआ। दर साचे देवे माणा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। वेखणहारा बाल अंञाणा, नीकण नीका ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा रंग आप रंगाईआ। सतिगुर शब्द कहे किरपा करे साहिब गुणवन्त, हरि करता वड वड्याईआ। जिस दा लेखा लख चुरासी जीव जंत, साध सन्त नाम कुड़माईआ। बोध अगाधा हो के पंडत, नाम निधाना झोली पाईआ। साची चाढ़्हे इक्को रंगत, लोकमाती उतर कदे ना जाईआ। जो जन सच दवारे होवे मंगत, मांगत हो के झोली डाहीआ। तिस दा गृह सुहाए नाल संगत, सति सतिवादी दया कमाईआ। बख्शणहार दीन दयाल सदा भुयंगत, भुयंगी आपणी धार प्रगटाईआ। जगत तृष्ना रहे ना रंजश, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप निभाईआ। सतिगुर साचा देवण योग, युगती आपणे हथ्थ रखाईआ। सदा वसे आपणी मौज, मजलस भगतां नाल मिलाईआ। जुग चौकड़ी जिस दा अगम्मा चोज, चोजी प्रीतम आप अख्वाईआ। सन्त सुहेले लए खोज, खोजणहार वड वड्याईआ। गृह देवे दरस अमोघ, घर मन्दिर वजे वधाईआ। (पंज विकारा) कटे रोग, हउँमे हंगता गढ़्ह तुड़ाईआ। पिता पूत कर संजोग, मेला मेले सहिज सुभाईआ। आत्म धार बख्श के चोग, वस्त अमुल्ल आप वरताईआ। जगत रहे ना हरख सोग, चिन्ता ग़म मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाणे अगाध बोध, बुद्धी तों परे दया कमाईआ।
१७ चेत शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड शेख़सर ज़िला रोपड़
नसीब कौर बड़हेड़ी दे नवित
धरनी कहे प्रभ मेरे उत्ते रिहा कोई ना धर्म, धर्म आत्मा संग ना कोए रखाईआ। उतम श्रेष्ट दिसे ना कर्म, कर्म कांड दा पन्ध ना कोए मुकाईआ। जगत जिज्ञासुआं अन्दर होया भरम, भाण्डा भरम ना कोए भनाईआ। सृष्टी दृष्टी होई चर्म, सति विच ना कोए समाईआ। दरोही मैं दुक्खां विच लग्गी मरन, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। तूं करता करनी करन, पुरख अकाल अगम्म अथाहीआ। मैं कूड़ी अग्न नाल लग्गी सड़न, सांतक सति ना कोए वरताईआ। मेरे स्वामी मैं तेरे लग्गां लड़न, पल्लू नाम देणा फड़ाईआ। तूं साची घड़न लगों घड़न, घड़नहार तेरी बेपरवाहीआ। तेरी दीन दुनिया तेरा ढोला
इक्को लग्गे पढ़न, मार्ग पन्ध इक दरसाईआ। भगत सुहेले तेरी मंज़ल चढ़न, सच दवारे वज्जे वधाईआ। तूं हारा भन्न्हण घड़न, दाता अगम्म अथाहीआ। मैं धूढ़ी लावां तेरे अगम्मी चरण, मस्तक ख़ाक रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक दया कमाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे उत्ते होया अंधेरा, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। वक्त रिहा ना सञ्झ सवेरा, सतिसंग ना कोए बणाईआ। तूं मालक स्वामी नेरन नेरा, तेरे अग्गे वास्ता पाईआ। मेरे अन्दर इक्को चाउ घनेरा, घनीशाम दे शाम दयां दृढ़ाईआ। निरगुण धार धरनी कहे हाल तक्क लै मेरा, महबूब मेरे नूर अलाहीआ। मैनूं कलयुग पाया घेरा, कूड़ कुड़यारा नज़री आईआ। सति विच रिहा ना कोई गुरु गुर चेरा, चेरा गुर नज़र कोए ना आईआ। भेव खुल्ल्हे ना तेरा मेरा, आत्म परमात्म जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। दरोही मेरा उजड़दा जांदा खेड़ा, सच मन्दिर ना वज्जे वधाईआ। भव सागर डुब्बे बेड़ा, शौह दरया पार ना कोए लँघाईआ। मैं दु:ख दस्सां केहड़ा केहड़ा, सृष्टी दृष्टी कूड़ नाल हल्काईआ। मेरे उत्ते चौकड़ी दा पूरा कर दे गेड़ा, चक्रवर्ती आपणा हुक्म वरताईआ। कूड़ी क्रिया ला उखेड़ा, जड़ चेतन दा पर्दा दे चुकाईआ। अन्त हकीकी कर नबेड़ा, हकीकत दे मालक होणा सहाईआ। मेरा दु:ख वध्या बथेरा, बहुभांती दयां सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच होणा आप सहाईआ। धरनी कहे प्रभ मेरा वंड दे दर्द, दीन दयाल दया कमाईआ। तूं योद्धा सूरबीर मर्दाना मर्द, पारब्रह्म इक अख्वाईआ। मेरी कर्मां वाली सिध्धी कर दे नरद, पुट्ठी दे बदलाईआ। शरअ छुरी रहे ना करद, कातिल मक्तूल दा पन्ध मुकाईआ। मेरी मंज़ूर कर लै अर्ज़, दर ठांडे मंग मंगाईआ। मैनूं ऐस वेले तेरी ग़रज़, ग़रीब निमाणयां होणा सहाईआ। तेरा खेल तक्कां अचरज, असचरज लीला देणी वरताईआ। मेरे उतों मेटणा अंधेर गर्द, सति सच कर रुशनाईआ। तूं वेखणहारा लख चुरासी जीवां जंतां फ़रद, घट घट अन्दर ध्यान लगाईआ। मैं सदी चौधवीं होई नपड़द, ओढण सीस ना कोए टिकाईआ। मेरे उत्ते खड़कण वाला खण्डा खड़ग, शस्त्र शास्त्रां नाल देण गवाहीआ। लेखा जाण लै पुराण गरड़, की तेरी बेपरवाहीआ। लेखा तक लै गोर मरड़, मकबरे देण दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा हुक्म अगम्मा इक्को दिसे करड़, सख्ती दा सुख़न देणा समझाईआ।
१७ चेत शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड शेख़सर ज़िला रोपड़
सुरजीत कौर रंगीलपुर दे नवित
धरनी कहे प्रभ मैं होई डावां डोल, धीरज धर्म ना कोए रखाईआ। सच वस्त रही ना कोल, ख़ाली झोली दयां दुहाईआ। पूरा तोले कोई ना तोल, नाम कंडा तराजू हथ्थ ना कोए उठाईआ। मेरा सुणीं बिन रसना वाला बोल, अनबोलत हो के दयां जणाईआ। मैनूं जीवां जंतां कूड़ी क्रिया विच दिता रोल, लजपत रहिण कोए ना पाईआ। मेरा अन्तष्करन दा दुखड़ा फोल, मेरी तेरे अग्गे दुहाईआ। मैं निमाणी धवल धौल, धरनी धरत सीस निवाईआ। मेरे मालक ख़ालक आ जा मेरे कोल, कौल इकरार आपणे पूर कराईआ। तेरा लेखा जाण सके ना कोई कला सोल, अनक कलधारी तेरी वड वड्याईआ। तूं हर घट अन्दर रिहा मौल, मौला मालक इक अख्वाईआ। आदि जुगादि रहे अडोल, अडुल कदे ना जाईआ। मैं कोझी कमली निमाणी अनभोल, भुल्लड़ हो के सीस निवाईआ। सचखण्ड निवासी सच दवारा मेरे उत्ते इक्को खोल्ह, इक्को भिच्छया नाम वरताईआ। अगम्मे तक्कड़ तोल तोल, जगत वंड ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक दया कमाईआ। धरनी कहे प्रभ मैं पुनह पुनह करां पुकार, कूक कूक सुणाईआ। सो पुरख निरँजण मेरे मुरार, हरि पुरख निरँजण तेरी सरनाईआ। एकँकारे पाउणी सार, आदि निरँजण अंधेर मिटाईआ। अबिनाशी करते दे अधार, श्री भगवान आपणा रंग रंगाईआ। पारब्रह्म प्रभ पाउणी सार, ब्रह्म लेखे लैणा लगाईआ। सतिगुर शब्द तेरा होवे जैकार, इक्को नाद वजाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव फिरन सेवादार, भज्जण वाहो दाहीआ। देवत सुर धूढ़ी लावण छार, ख़ाकी ख़ाक रमाईआ। गण गंधरव करन विचार, किन्नर यशप सीस झुकाईआ। तूं लख चुरासी पावीं सार, चारे खाणी ध्यान लगाईआ। मेरे उत्ते धूंआँधार, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। सृष्टी दृष्टी अन्दर हाहकार, हौक्यां भरी लोकाईआ। सति धर्म दा करे ना कोए वपार, सच हथ्थ किसे ना आईआ। कलयुग कूड़ होया सिक्दार, डंका झूठ वजाईआ। माया ममता नाल सब नूं कीता ख़बरदार, आलस निंद्रा दिती मिटाईआ। नव सत्त फिरे हँकार, भज्जे वाहो दाहीआ। मैं कूक करां पुकार, दरोही तेरा नाम दुहाईआ। ओह वेख लै लहिणा देणा संग मुहम्मद चार यार, यराना आपणा फोल फुलाईआ। जिस दी शरअ रही ललकार, आपणा बल जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। धरनी कहे प्रभ मेरे उत्ते पैग़म्बर मारदे झाकी, बिन नैणां नैण उठाईआ। तेरे सचखण्ड दी खोल्ह के ताकी, पर्दा परदयां विच्चों बदलाईआ। किस बिध साडा लहिणा मुके बाकी, बकायदा वेख वखाईआ। तेरा
खेल तक्कदे परम पुरख समराथी, अकल कल धारी तेरे चरण ध्यान लगाईआ। तूं आदि जुगादी मालक नाथ अनाथी, होवें सर्ब सहाईआ। जो कलयुग अन्त भगतां बणे साथी, सगला संग बणाईआ। लहिणा देणा पूरा करे मस्तक माथी, पूरब लेखा झोली पाईआ। आपणी मंज़ल तक्क लै घाटी, जुग चौकड़ी दे मालक तेरे हथ्थ वड्याईआ। बौहड़ी मेरे उत्ते चारों कुण्ट होई अंधेरी राती, सति सच ना कोए रुशनाईआ। आत्म परमात्म बणे ना कोए जमाती, जगत विद्या दीन दुनी हल्काईआ। मेरे स्वामी तेरा मेल होवे ना कमलापाती, पतिपरमेश्वर तेरा दरस कोए ना पाईआ। चरण कँवल जुड़े किसे ना नाती, नाता बिधाता संग ना कोए बणाईआ।, आह तक्क लै मेरी बिन अक्खरां वाली पाती, पत्रका तेरी सरन टिकाईआ। जिस विच ना ज़िंदगी ना हयाती, जीवण वंड ना कोए वंडाईआ। इक्को गल्ल अगम्मी आखी, बिन अक्खरां दिती जणाईआ। जगत विद्या जगत कहाणी काथी, कथनी कथ समझाईआ। तेरी नाम अगम्मी वाथी, जिस दी चार जुग दे शास्त्र सिफ्त सालाहीआ। तूं मेरा लहिणा देणा पूरा कर दे मस्तक माथी, तेरी धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। आपणी मंज़ल दे दे घाटी, घाटा अवर रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। धरनी कहे मैं जुग जुग दी पाँधी, चौकड़ी भज्जां वाहो दाहीआ। मैं कलयुग अन्तिम थक्की मांदी, थकावट विच सुणाईआ। मेरे परम पुरख मेरे उत्ते हुक्म दी आउण वाली आंधी, चारों कुण्ट हलूणा लगाईआ। सब दा लेखा मुकणा जिन्हां सूर खाधी ढांडी, होका दे के दयां सुणाईआ। झगड़ा वेखणा ईसा मुहम्मद वाला गवांढी, सगला ध्यान लगाईआ। विद्या वाला दिसे कोए ना पांडी, पंडत सके ना कोए समझाईआ। मैं कूक कूक सुणाउंदी, दरोही तेरा नाम दुहाईआ। मेरी तेरे बिना पत जांदी, परमेश्वर आपणा मेला लैणा मिलाईआ। लज्जया रखणी धरनी कहे मेरी जिज्ञासुआं वाली माँ दी, ममता मोह नाल ध्यान लगाईआ। दीन दुनी दी आशा तक्क लै काँ दी, हँस रूप ना कोए दरसाईआ। वड्याई रही ना तेरे नाँ दी, नाउँ निरँकार कोए ना गाईआ। सुहञ्जणी रुत्त नहीं किसे थाँ दी, थान थनंतर रोवण मारन धाहीआ। वड्याई दिसे किसे ना बांह दी, बाहू बल ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। धरनी कहे प्रभू तूं किरपा कर दे धुर, धुर मालक दया कमाईआ। तूं आदि जुगादी सतिगुर, गुरु गुर तेरी सेव कमाईआ। जो तेरे प्यार विच हरिसंगत गई जुर, आत्म परमात्म जोड़ी लैणी बणाईआ। लेखा रह जाए शेख़ू पुर, पुरी आपणी देणी बणाईआ। तैनूं गाउंदे देवत सुर, सुरती तों बाहर ध्यान रखाईआ। तूं मेरी मनसा आसा कर पुर, पूरन ब्रह्म देणा दृढ़ाईआ। मैं तेरे मार्ग पवां तुर, तुरत देणा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन
भगतां देणा नाम वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी वस्त अनमुल्ली कदे ना जावे थुड़, अतोट अतुट देणी वरताईआ।
१७ चेत शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड नत ज़िला लुध्याणा डाकख़ाना जसपाल बांगर
बग्गा सिँघ दे गृह
नारद कहे सुण नी धरनी माता, बहु मतां वालीए तैनूं दयां सुणाईआ। आपणे उत्ते तक्क लै अंधेरी राता, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। ग़रीब निमाणयां पुच्छे कोई ना वाता, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। कोझीए कमलीए आपणा खोल्ह के वेख लै खाता, पूरब लेखा नाल मिलाईआ। कवण वेला तेरे उतों कलयुग मिटे वाटा, पाँधी पन्ध मुकाईआ। तेरा पूरा होवे घाटा, तोट रहे ना राईआ। कोटन जुग दीए पुराणीए तेरा खुल्हा दिसे झाटा, मेंढी सीस ना कोए गुंदाईआ। तेरा अंगण दिसे पाटा, चीथड़ रंग ना कोए रंगाईआ। तेरी टुट्टी होई खाटा, सिंघासण आसण ना कोए वड्याईआ। तेरा नूर रिहा ना विच ललाटा, चांदनी चन्द ना कोए रुशनाईआ। तूं सुण लै मेरीआं बाता, बातन दयां जणाईआ। आह लै पत्रका वाला मेरा पाता, बिन अक्खरां दयां वखाईआ। कुछ संदेशा सुण लै जो देवे मेरा दाता, दो जहानां रिहा दृढ़ाईआ। आपणे उत्ते वेख लै भविक्ख्तां वाला वाका, अवतार पैग़म्बर गुरु नाल मिलाईआ। नी कोझीए तेरे उत्ते सतिगुर शब्द नौ खण्ड पृथ्मी दा खिच्ची फिरदा ख़ाका, वंड आपणे हथ्थ रखाईआ। लैहंदा चढ़दा दक्खण पहाड़ तक्क लै इलाका, नैण नैणां विच्चों बदलाईआ। रूह बुत दिसे कोई ना पाका, पतित पुनीत ना कोए कराईआ। तेरे उत्ते बदलण वाला साका, साकी आपणा खेल वखाईआ। ओह तक्क सतिगुर शब्द चढ़े अगम्मे राका, अस्व दो जहान दौड़ाईआ। नी तेरा चारे कूटां खोल्ह के ताका, कुण्डी खिड़की देवे लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा भेव खुल्हाईआ। नारद कहे धरनीए ओह वेख लै मेरी बोदी, परम पुरख दिती वडआईआ। तूं आपणा आप लै सोधी, बसुधे तैनूं दयां समझाईआ। तेरे उत्ते धर्म दा रिहा कोए ना जोगी, जुगीशर नज़र कोए ना आईआ। कलयुग दीन दुनी कीती रोगी, हउँमे हंगता नाल मिलाईआ। कूड़ी तृष्ना दी होई भोगी, भस्मड़ रूप ना कोए दरसाईआ। आत्म परमात्म बणे ना कोए संजोगी, साचे रंग ना कोए समाईआ। की सोचां सोचे उँगल रख के उत्ते ठोडी, नैण नैणां विच मटकाईआ। तूं रही कासे ना जोगी, बलहीण तेरी की चतुराईआ। तैनूं पापां कीता बोझी, भार सके ना कोए उठाईआ। ओह तक्क लै तेरे उत्ते दीन दुनिया मानव मानस मानुख होए लोभी,
ममता विच सर्ब हल्काईआ। साचा सुत दुलारा तेरी दिसे कोए ना गोदी, गोदावरी कन्ढ्ढे गोबिन्द बैठा ध्यान लगाईआ। तूं खेल वेख लै जो मेरा ठाकर करे मौजी, मजलस भगतां नाल बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। नारद कहे धरनीए वेख लै मैं पुराणा पांधा, चाकर चार जुग अख्वाईआ। मैं इक्को पुरख अकाल मनांदा, दूजा इष्ट ना कोए रखाईआ। तूं मेरा मैं तेरा ढोला गांदा, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। इक्को चरण धूढ़ी विच नहांदा, सरोवर इक्को सोभा पाईआ। नी मैं अगम्मा भेव खुल्हाउंदा, जिस नूं समझे कोए ना राईआ। तेरे उत्ते कलयुग घर घर अग्नी लाउंदा, सृष्टी दृष्टी अन्दर तपाईआ। किसे दे सीस ते सुहाग दा रिहा ना कोए परांदा, पतिव्रत नज़र कोए ना आईआ। बल रिहा किसे ना बांह दा, बलधारी बल ना कोए वखाईआ। ओह तक्क लै झगड़ा पैणा सूर गाँ दा, शरअ जगत वाली समझाईआ। नी तेरे उतों निशान उडणा प्रभू दे नाँ दा, नाउँ निरँकार रसन कोए ना गाईआ। तेरा माण नहीं रहिणा माँ दा, ममता कूड़ वाली हल्काईआ। मेरा वक्त सुहञ्जणा आउणा चाअ दा, चाउ घनेरा इक वखाईआ। तेरा राह बदलणा थल अस्गाह दा, वहिणा वहिण वहाईआ। तूं हुक्म सुणना उस अमाम अगम्मी ख़ुदा दा, जो ख़ुद मालक नूर अलाहीआ। जिस खेल खिलाया दीन मज़्हब जुदा दा, वक्खरी कल्मयां वंड वंडाईआ। संदेश फ़रमाना सुणना पैग़ाम ओस सदा दा, जो सद्दे देवे थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा भेव चुकाईआ। धरनी कहे नारदा पंडता मैं मूल ना डरदी, डरपोक ना रूप बणाईआ। मैं ओस प्रभू दा इक्को नाम पढ़दी, दूजी सिफ्त ना कोए सलाहीआ। ओसे दी मंज़ल चढ़दी, जो सब दा पिता माईआ। मैं वणजारन ओसे दे घर दी, जो गृह मन्दिर इक सुहाईआ। तैनूं ख़बर नहीं मेरे दर दी, की परदयां विच ल्या छुपाईआ। मैं वणजारन नहीं जोरू ज़र दी, ज़ाहर ज़हूर दयां दृढ़ाईआ। नारदा मेरे उत्ते खेल होणी अछल अछल दी, जो वलीआ छलीआ धुर दा माहीआ। जिस कला मेटणी कलयुग कल दी, कलि कल्की नाउँ प्रगटाईआ। उस रुत्त सुहञ्जणी करनी मेरे उत्ते निहचल धाम अटल दी, अटल दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर स्वामी दया कमाईआ। नारद कहे धरनीए तूं भोली भाली, बसुधे तैनूं समझ ज़रा ना आईआ। नी तेरे उत्ते रैण काली, कमलीए कोझीए आपणी लै अंगड़ाईआ। सच दी रही ना कोई धर्मसाली, दवारा धर्म ना कोए वड्याईआ। फल रिहा ना मानस डाली, तन वजूद सिंमल वांग लहराईआ। सतिगुर शब्द ना दिसे पाली, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। मस्तक चढ़े किसे ना लाली, ख़ुमारी नाम ना कोए रखाईआ। प्रीती मिले कितों ना भाली, प्रेम विच ना कोए समाईआ। कलयुग कूड़ा सब दी करे दलाली, विचोला पंच विकार बणाईआ। ओह झगड़ा
तक्क लै तेरे उत्ते होणा झटके नाल हलाली, जगत जहान ध्यान लगाईआ। नी तूं नौ सौ चौरानवे जुग दी बाली, नंन्ही नढ्ढी नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक आप अख्वाईआ। धरनीए सुण लै नारद दीआं विचारां, विचर के दयां जणाईआ। तूं की जाणे ओस प्रभू दीआं सारां, जो महासार्थी अख्वाईआ। जिस दे हुक्म विच जुग चौकड़ीआं बीतीआं आपणी आपणी वारां, थिर रहिण कोए ना पाईआ। तूं ओस नूं कर निमस्कारा, निव निव सीस झुकाईआ। जिस खेल करना अगम्म अपारा, अलख अगोचार आपणा वेस वटाईआ। जिस नूं सारे कहिंदे कलि कल्की अवतारा, पैग़म्बरां लहिणे दए चुकाईआ। गुरुआं करे ना कोए उधारा, मकरूज़ कर्ज़े सब दे दए चुकाईआ। ओह तक्क लै नूर अलाह परवरदिग़ार सांझा यारा, यामबीन इक अख्वाईआ। जिस दा इक्को इक दवारा, दूजी वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल खिलाईआ। नारद कहे धरनीए उठ के खोल्ह अक्खां, बिन अक्खां नैण उठाईआ। आपणा स्वामी तक्क लै सखा, सख़ी सुल्तान अगम्म अथाहीआ। ओस नूं टेक लै मथ्था, मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। जिस दा खेल यथार्थ यथा, यदप आपणा हुक्म वरताईआ। जिस दे सब कुछ हथ्था, वेखणहारा चाँईं चाँईंआ। जिस दे गोबिन्द सथर लथ्था, यारड़ा सेज हंढाईआ। ओह लेखा जाणे तत अट्ठा, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। जिस भेव खुल्हाउणा मन्दिर मट्ठा, काअब्यां पर्दा रहे ना राईआ। सो स्वामी अन्तरजामी वसणहारा घट घटा, गृह गृह आपणा डेरा लाईआ। जिस दे हुक्म विच पूरब लेखा टप्पा, टापूआं दा लेखा दए मुकाईआ। ओस दे नाम दा इक्को अक्खर तक्क लै पप्पा, पूरन पारब्रह्म समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। धरनी कहे सुण नारद मुनी, मुनीश्रा दयां जणाईआ। मैं संदेशा रही सुणी, जो अणसुणत रिहा दृढ़ाईआ। जो स्वामी मेरा वड गुणी, गहर गम्भीर अख्वाईआ। जो लख चुरासी विच्चों भगत सुहेले रिहा चुणी, फड़ बाहों गोद उठाईआ। भाग लगा के धर्म धार दी कुल्ली, काया काअबे करे रुशनाईआ। दे के वस्त नाम अनमुल्ली, ख़ाली भण्डारे दए भराईआ। नाल बण के मालक सुल्हाकुली, कुल मालक इक अख्वाईआ। नारदा ओस दा जाप भगतां कीता नहीं कदे रसना बुल्हीं, सदा हिरदे विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा वेस वटाईआ। नारद कहे धरनीए ओह साहिब बड़ा शरारती, तैनूं शरअ नाल जणाईआ। जिस दे नाम कलमे इबारती, अक्खरां नाल पढ़ाईआ। जिस दी घृत दीप वाली आरती, जोतां जगत विच चमकाईआ। जिस दी विद्या वक्खरी वक्खरी फ़ारसी, फ़ैसला आपणे हथ्थ रखाईआ। नी ओह लहिणा देणा जाणे नव सत्त विच्चों भारती, भारद्वाज रिषी गया समझाईआ। किसे समझ ना आए उस दी सार दी,
पर्दा सके ना कोए उठाईआ।जिस खेल खिलाउणी पुरख नार दी, नर नरायण आपणा हुक्म वरताईआ। उस धार तक्कणी जुग चार दी, चौकड़ी चरणां हेठ दबाईआ। उठ वेख लै तेरे उत्ते दीन दुनी पुकारदी, बौहड़ी बौहड़ी कर कुरलाईआ। ओह वक्त सुहञ्जणा सदी चौधवीं खेल तक्क लै संग मुहम्मद चार यार दी, नाता बिधाता रिहा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा रिहा खुल्हाईआ। धरती कहे नारद की मुहम्मद नाल याराना, चार यारी की संग बणाईआ। कुझ दस्स दे खेल पुराणा, दर तेरे मंग मंगाईआ। तूं वेखीं मार ध्याना, पूरब खोज खुजाईआ। तूं विद्या दा विद्वाना, विदित नज़री आईआ। तूं भगती विच मिले भगवाना, भगवन विच समाईआ। मैनूं ख़ुशी दा दे ब्याना, बिना अक्ल बुद्धी समझाईआ। नारद कहे धरनीए मैं इक्को बचन सुणाउणा, सच नाल समझाईआ। तेरे उत्ते सर्ब पछताउणा, पश्चाताप करे लोकाईआ। कलयुग कूड़ डंक वजाउणा, नव सत्त शनवाईआ। राउ रंक उठाउणा, शाह हकीर लड़ाईआ। माण रहे ना किसे जवाना, सूरबीर ना कोए चतुराईआ। नव खण्ड होण वैराना, वैरी घर घर नज़री आईआ। चौदां तबक तबक कुरलाणा, चौदां लोक दयां सुणाईआ। नी सब नूं भुल्लणा पीणा खाणा, जगत सेज ना कोए सुहाईआ। सुण संदेशा बिना काना, कायनात विच जणाईआ। प्रभ दा हुक्म वरतणा महाना, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। ओह वेख अवतार करन ध्याना, निरगुण धार लैण अंगड़ाईआ। पैग़म्बर होण परेशाना, हैरानी विच दुहाईआ। साडा आ गया नूर अलाही इक अमामा, अमलां तों रहित नूर अलाहीआ। जिस दी सब तों वक्खरी होणी कलामा, कलमा अगम्म पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक दए वड्याईआ। धरनी कहे नारदा मैं उसे दी करां उडीक, इक्को इक ध्यान लगाईआ। जो अंधेरे मेटे तारीक, नूरी चन्द करे रुशनाईआ। होवे लाशरीक, शरअ दा पन्ध मुकाईआ। बख्शे हक तौफ़ीक, तोहफ़े जगत नाम वरताईआ। सब नूं बणाए रफीक, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। जिस दे हुक्म विच पिछले जुग गए बीत, कलयुग अन्तिम लेखा दए मुकाईआ। जिस दी सब तों वक्खरी होणी रीत, रीतीवान दया कमाईआ। जन भगतां बख्शे चरण प्रीत, प्रीतम हो के मेल मिलाईआ। काया करे ठांडी सीत, अग्नी तत दए बुझाईआ। पापीआं करे पुनीत, पतितां दए वड्याईआ। जिस झगड़ा मेटणा मन्दिर मसीत, काअबा इक्को इक वखाईआ। जिस शरअ दी मेटणी लीक, मार्ग इक्को इक दरसाईआ। जिस ने सब नूं करनी तबलीक, तमहीद जिस दी समझे कोए ना राईआ। उस दा मार्ग होणा बारीक, जग नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। जिस दी अवतार पैग़म्बर गुरु दस करन तस्दीक, शहादत शब्द गुरु भुगताईआ। सो भगतां आशा मनसा पूरी करे उम्मीद, तृष्ना तृखा कूड़ मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा
साचा वर, सच दा लेखा इक दरसाईआ। नारद कहे धरनीए ओह साहिब सूरा सरबंगा, हरि करता इक अख्वाईआ। ओह सब दे नालों चंगा, चंगी दए वड्याईआ। जिस दे हुक्म विच मैं जुग चौकड़ी फिरदा नंगा, ओढण सीस ना कोए टिकाईआ। मैं पुछदा रिहा गोदावरी सरस्वती यमुना गंगा, सहिज सहिज सहिज सुणाईआ। किथ्थे वज्जे उस दा मृदंगा, कमलीओ मैनूं दयो दृढ़ाईआ। जिस ने निशान मेटणा मुहम्मद वाला तारा चन्दा, चन्द चांदनी करे रुशनाईआ। जो ग़रीब निमाणयां सदा बख्शंदा, रहमत आपणी हक कमाईआ। नारद कहे मैनूं आवाज़ आई ब्राह्मणा ओह बाहरों ततां वाला बन्दा, अन्तर जोती जाता डगमगाईआ। जिस खेल खिलाया गोबिन्द धार पुरी अनन्दा, जोती जाता बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा लेखा आप दृढ़ाईआ। नारद कहे धरनीए ओह मेरा तेरा शाहो भूप, शहिनशाह इक अख्वाईआ। जिस दा आदि जुगादी सति सरूप, जोती जाता डगमगाईआ। जो वसे चारे कूट, दहि दिशा वेख वखाईआ। जिस दा इक्को शब्द दुलारा पूत, शब्दी शब्द शब्द अख्वाईआ। दो जहानां बणे दूत, भज्जे वाहो दाहीआ। जिस दी रमज़ सके कोई ना बूझ, बुद्धी चले ना कोए चतुराईआ। ओह अन्त कन्त भगवन्त भेव खुल्हाए गूझ, पर्दा आप उठाईआ। विरोलणहारा पाणी दूध, सति सच नाल मिलाईआ। जिस दी मंज़ल इक मकसूद, हकीकत दा मालक इक अख्वाईआ। जिस लेखे लाउणे जन भगतां काया भाण्डे पंज भूत, तन वजूदां ख़ुशी बणाईआ। सति सच दी दे के सूच, संजम इक समझाईआ। सुहञ्जणी करे रूत, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। पवित्र करके बुत, बुतखान्यां दए वड्याईआ। तूं होणा उस ते ख़ुश, ख़ुशीआं ढोले गाईआ। धरनी झट ल्या पुछ, सैनत नाल सुणाईआ। नारदा की ओह मेरे उत्ते मेटे अंधेरा घुप्प, क्रिया कूड़ मिटाईआ। की भगतां शब्दी गोदी लए चुक्क, आपणे संग रखाईआ। नारद कहे धरनीए उस ने इक्को दस्सणी तूं मेरा मैं तेरा तुक, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। जिस दे नाल आवण जावण लख चुरासी पैंडा जाए मुक्क, अग्नी तपश ना कोए तपाईआ। फेर आउणा पए ना जनणी कुक्ख, जूनी जून ना कोए भवाईआ। ओह पुरख अकाला दीन दयाला जन भगतां देवण आया सुख, सुख सागर विच समाईआ। बिना भगतीउँ जावे तुठ, मेहर नज़र इक उठाईआ। कूड़ कुड़यारा देवे कुट्ठ, माया मोह दए मिटाईआ। किरपा कर अबिनाशी अचुत, चेतन हरिजन लए उठाईआ। आप बणा के आपणे सुत, सुत दुलारे दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि पुरख अपरम्पर स्वामी अचुत, चतुरथ आपणा हुक्म वरताईआ।
१८ चेत शहिनशाही सम्मत दस सराभा नगर चन्दा सिँघ कलोनी लुध्याणा शहर मलकीअत सिँघ दे गृह
नारद कहे धरनीए सुण मेरी सलाह, बिन मशवरे दयां जणाईआ। आपणे उत्ते तक्क गुनाह, बिन नैणां नैण उठाईआ। दीन दुनी भुल्ली राह, मार्ग पन्थ ना कोए चतुराईआ। झाती मार लै थल अस्गाह, टिल्ले पर्वत खोज खुजाईआ। साचा दिसे ना कोए मलाह, बेड़ा पार ना कोए लँघाईआ। तूं किस नूं कहे वाह वाह, वाहवा तेरी बेपरवाहीआ। आपणी खड़ी कर दे बांह, बिन हथ्थां हथ्थ दिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग लहिणे रिहा चुकाईआ। नारद कहे धरनीए मैं वेखी अंदरूनी तेरी हालत, गृह गृह ध्यान लगाईआ। नव सत्त दिसे जहालत, जागरत जोत ना कोए रुशनाईआ। पिता पूत होई अदावत, गुर चेला करे लड़ाईआ। वस्त नाम करे ना कोए सख़ावत, अमुल्ल अतुल्ल ना कोए वरताईआ। चारों कुण्ट तक्क बग़ावत, झगड़ा कूड़ लोकाईआ। साची देवे नाम ना कोए न्यामत, न्याँकार नज़र कोए ना आईआ। तेरी मिट्टी ख़ाक किस दी दए दिआनत, ख्यानत विच कदे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। धरनी कहे नारद मैं आपणी धार होई दुखी, दुखड़े दयां सुणाईआ। मेरी सुफ़ल दिसे ना कुक्खी, कुक्खी भाग ना कोए लगाईआ। दुरमति मैल धोए कोए ना मुखी, पापां करे ना कोए सफ़ाईआ। मेरे उत्ते दीन दुनिया होई भुक्खी, तृष्ना जगत ना कोए मिटाईआ। मैं निगाह मारी मानस मनुक्खी, मानव ध्यान लगाईआ। मेरी खेल नहीं रहिणी लुकी, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। जिंना चिर शब्द धार ना होई दो तुकी, तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाईआ। ओन्हां चिर मेरी मंज़ल नहीं जाणी मुकी, कलयुग पन्ध ना कोए मुकाईआ। मेरी घड़ी सुहञ्जणी ढुकी, वेला वक्त नाल मिलाईआ। मेरी दुहाई मेरे उत्ते सृष्टी जाणी लुट्टी, लुटेरा बणे धुर दा माहीआ। जिस लेखा वेखणा जाप बुल्हां बुट्टी, हिरदे भगतां फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दी प्रीत कदे ना टुट्टी, जुग जुग टुटयां गंढ पवाईआ।
१८ चेत शहिनशाही सम्मत दस इंजन शैड कूचा न० ९ मकान न० ७०९
लुध्याणा शहर निरवैर सिँघ दे गृह
धरनी कहे प्रभू किरपा करे ना कोई बिन तुध, मेहरवान मेहर ना कोए कराईआ। मैं वसुधा होई बेसुध, सुदी वदी समझ किछ ना पाईआ। दरोही मेरे उत्ते होण वाला युद्ध, युधिष्टर दा लेखा दए गवाहीआ। तूं कलयुग जीवां निर्मल कर
दे बुद्ध, बिबेक आप बणाईआ। कूड़ी क्रिया त्रैगुण माया अग्नी जावे बुझ, ममता मोह ना कोए जलाईआ। सब नूं तेरा दवारा जाए सुझ, आत्म परमात्म मेला मेलणा सहिज सुभाईआ। मैं निमाणी निकर्मण हथ्थ नहीं कुझ, ख़ाली झोली दयां वखाईआ। मेरे उत्ते कलयुग औध जावे पुग्ग, अग्गे पन्ध ना कोए वखाईआ। मेरा मिटा दे हरख सोग, चिन्ता ग़म दे गंवाईआ। सृष्टी दृष्टी अन्दर आपणे नाम दा बख्श दे योग, युगती आपणी इक दृढ़ाईआ। पापां भार उतार दे बोझ, पतित पुनीत कर लोकाईआ। हर हिरदा देणा सोध, सतिगुर शब्द शब्द वड्याईआ। तेरा नाम निधाना श्री भगवाना इक्को होवे जोग, कलमा कायनात इक दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी वड्याईआ। धरनी कहे प्रभू मेरा अन्तष्करन रिहा पुकार, कूक कूक सुणाईआ। मेरे उत्ते निगाह मार, सदी चौधवीं अक्ख खुल्हाईआ। मुहम्मद नाल ईसा वजाए धुर सितार, सत्हा बुलंदी नज़र किसे ना आईआ। तूं पेशीनगोईआं पेशतर सब दीआं वेखणहार, भविक्ख्तां पर्दा आप खुल्हाईआ। लहिणा देणा तक्क तेई अवतार, त्रेता सतिजुग द्वापर जो आशा गए रखाईआ। गुरु दस जो शब्द संदेशा दिता संसार, संसारी भण्डारी सँघारी विष्न ब्रह्मा शिव नाल मिलाईआ। मेरे स्वामी अन्तरजामी परवरदिग़ार सांझे यार मेरे उत्ते होया धूंआँधार, नूरी चन्द ना कोए रुशनाईआ। मैं दिवस रैण नव खण्ड सत्त दीप करां गिरयाज़ार, बिन नैणां नीर वहाईआ। परम पुरख परमात्म मैं तेरा करदी रही इंतज़ार, गिण गिण आपणा वक्त लँघाईआ। धन्न भाग जोती जाते पुरख बिधाते शब्दी धार होइयों ज़ाहर, ज़ाहर ज़हूर तेरी ओट तकाईआ। तूं करनी करता करता पुरख करतार, कुदरत दा मालक नूर अलाहीआ। तेरे चरण कँवलां मस्तक धूढ़ी लावां छार, शहिनशाह धूढ़ी टिक्के ख़ाक देणे रमाईआ। मैं जुग चौकड़ी तेरी सेवादार, लख चुरासी सीने उत्ते टिकाईआ। ख़ादम हो के ख़िदमतगार, जुग जुग आपणा संग बणाईआ। तूं वेखें विगसें पावणहारा सार, निरगुण नूर नूर अगम्म अथाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक देणी वड्याईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी पिछली नहीं कोई बाकी, बकायदा दयां जणाईआ। कलयुग मनुआ सब दा कीता आकी, निम्रता विच ना कोए समाईआ। पंज तत झगड़ा प्या ख़ाकी, तन वजूद करे लड़ाईआ। बजर कपाट खुल्ल्हे किसे ना ताकी, शब्द नाद धुन ना कोए शनवाईआ। अन्तष्करन मिटे किसे ना अंधेरी राती, जोत नूर ना कोए रुशनाईआ। प्यार रिहा ना ज़ात पाती, दीन मज़्हब करे लड़ाईआ। पवित्र दिसे ना किसे हयाती, जीवण ज़िंदगी कोए ना लेखे पाईआ। झगड़ा तक्क लै काग़ज़ाती, ग्रन्थ शास्त्र देण गवाहीआ। सति धर्म दी नज़र ना आए प्रभाती, अमृत रस ना कोए चखाईआ। दरोही फिरी लोकमाती, मन मति होई हल्काईआ। तेरी मंज़ल चढ़े कोई ना घाटी, सचखण्ड
मिलण कोए ना जाईआ। जीवां जंतां साधां सन्तां सदी चौधवीं पन्ध मुक्के ना वाटी, चुरासी गेड़ ना कोए कटाईआ। तूं मेरा मालक ख़ालक एकँकार इक अबिनाशी, अबिनाशी करते दयां सुणाईआ। सच मण्डल रही कोई ना रासी, तेरा रस्ता दीन दुनी गई भुलाईआ। जिस धार पिच्छे हज़रत ईसा चढ़या फाँसी, सलीब गल विच लटकाईआ। उस अन्त अख़ीर इक्को गल्ल आखी, बिन अक्खरां गया जणाईआ। मेरा परवरदिग़ार सांझा यार नूर नुराना होवे साखी, साख्यात नूर नूर करे रुशनाईआ। मुहम्मद दस्से अपणा भविक्ख्त वाकी, चार यारां नाल मिलाईआ। मेरा अमाम अमामा अन्तिम पुच्छे वाती, वातावरन तक्के ख़लक ख़ुदाईआ। ओह आवे आप इत्फिाकी, इत्फिाकीआ आपणा खेल खिलाईआ। चौदां सदीआं मुकावे वाटी, अग्गे पन्ध रहे ना राईआ। सच धर्म चलाए हाटी, हटवाणा होवे धुर दा माहीआ। झगड़ा मेट के ज़ात पाती, दीनां मज़्हबां इक्को रंग रंगाईआ। उस दा कलमा होवे सफ़ाती, शरअ तों बाहर पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चरण कँवल जोड़ना नाती, नाता बिधाता इक्को लैणा बंधाईआ।
१८ चेत शहिनशाही सम्मत १० न्यिुं जनता नगर लुध्याणा शहर जसवंत सिँघ दे गृह
धरनी कहे प्रभू जन भगत बणा लै आपणे बरदे, बन्दीख़ाने जन्म कर्म दे तोड़ तुड़ाईआ। पर्दे लाह दे आपणे घर दे, गृह मन्दिर कर रुशनाईआ। वणजारे होवण तेरे नाम हरि दे, हर हिरदे देणी वड्याईआ। दीन दुनी दु:ख रहिण ना भरदे, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। तेरी मंज़ल जाण चढ़दे, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा ढोला रहिण पढ़दे, आत्म परमात्म मिल के वज्जे वधाईआ। त्रैगुण अग्नी रहिण ना सड़दे, नाम मेघ देणा बरसाईआ। लेखे मुकाउणे सीस धड़ दे, तत्व तत देणा रंगाईआ। झगड़े रहिण ना चोटी जड़ दे, चेतन आपणा खेल खिलाईआ। इश्नान कराउणे चरण सरोवर साचे सर दे, सतिगुर आपणी दया कमाईआ। तेरे भगत जन कदे ना मरदे, मर जीवत रूप वटाईआ। मेरे उत्ते नवां घाड़न घड़दे, घड़न भन्न्हणहार तेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। धरनी कहे प्रभू जन भगतां बख्श दे दात, नाम निधाना झोली पाईआ। अन्दरों मेट अंधेरी रात, नूरी चन्द चन्द रुशनाईआ। अमृत बख्श बूँद स्वांत, अग्नी तत बुझाईआ। दर्शन दे के इक इकांत, सच सिंघासण सोभा पाईआ। विछोड़ा रहे ना लोकमात, मेल मेलणा सहिज सुभाईआ। आत्म परमात्म जोड़ना नात, पारब्रह्म ब्रह्म आपणे गृह वसाईआ।
तूं स्वामी सब दा कमलापात, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। मेरी बेनन्ती बिन अक्खरां सुण लै बात, बातन पर्दा देणा खुल्हाईआ। जन भगतां पन्ध मेट दे वाट, चुरासी विच ना कोए भवाईआ। जोती नूर दे ललाट, शब्द अनादी कर शनवाईआ। पूरब रहे कोए ना घाट, अगला लेखा लहिणा झोली देणा पाईआ। भाग लगा के काया माट, कंचन गढ़्ह देणा सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी सरनाईआ। धरनी कहे प्रभ भगतां अन्दर मार लै झाकी, अनुभव आपणा ध्यान लगाईआ। बजर कपाटी खोल्ह दे ताकी, जो तकवा तेरे उत्ते रखाईआ। मनुआ मन रहे ना आकी, दहि दिश ना उठ उठ धाहीआ। नाम प्याला प्या दे बण के साकी, साख्यात सन्मुख हो के मिलणा चाँईं चाँईंआ। धर्म दी धार आपणा जोड़ लै नाती, नाता बिधाता इक बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निरगुण धार पुछ लै वाती, सरगुण वेखणा थांउँ थाँईंआ।
१८ चेत शहिनशाही सम्मत दस लुध्याणा शहर हरबंस सिँघ दे गृह
पुरख अकाल कहे धरनी मैं जुग जुग हरिजन वेखदा, बिन नेत्र नैण उठाल। मैं लेखा जाणां जन्म कर्म दी रेख दा, चुरासी विच्चों लवां सुरत संभाल। मेरा खेल अवल्लड़ा भेस दा, जोती जाता बणा आप गोपाल। अन्त निवासी बणया सम्बल देस दा, साढे तिन्न हथ्थ अन्दर रिहा सब दी सुरत संभाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, वेखणहारा शाह कंगाल। धरनी धरत धवल धौल मैं दया कमावांगा। दीन दयाल इक अख्वावांगा। भगत वछल रूप प्रगटावांगा। अछल छल खेल खलावांगा। महीअल जल थल फोल फुलावांगा। टिल्ले पर्वत वेख अटल, चोटीआं उतों पर्दे लाहवांगा। करनी तक्क के कलयुग कल, कल कातीआं भेव खुल्हावांगा। मेरा इक्को दीपक जोती जाए बल, बलि बावन लेखे पूर करावांगा। जन भगतां काया तन वजूद लगा के फल, फलीभूत आप करावांगा। धाम दस्स निहचल अटल, उच्च पदवी इक जणावांगा। जिथ्थे जोती जोत जाए रल, तन वजूद ना कोए वखावांगा। हरिजन सच सिंघासण लैणा मल, बिन पावा चूल पलँघ दरसावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा धाम दस्स अटल, अचल महल आप जणावांगा।
१८ चेत शहिनशाही सम्मत दस लुध्याणा शहर दर्शन सिँघ अजनौध दे नवित
धरनी कहे प्रभू जन भगतां अन्दर वेख लै आप, आपणी दया कमाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया वध्या पाप, चार कुण्ट कुण्ट हल्काईआ। हउँमे रोग होया संताप, संसा सके ना कोए मिटाईआ। अन्तर दृष्टी भुल्लया जाप, रसना जिह्वा ढोले सारे गाईआ। तूं किरपा करनी लोकमात, मात पित तेरी सरनाईआ। जन भगतां मेट अंधेरी रात, जोती जोत कर रुशनाईआ। घर स्वामी पुछ बात, मेहरवान आपणा फेरा पाईआ। कूड़ी क्रिया तक्क लै वाट, नव सत्त खोज खुजाईआ। जन भगतां इक्को पतन बख्शणा घाट, दूसर तट कोए ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगवन तेरे उत्ते इक्को आस, आसा मनसा पूर कराईआ।