१८ चेत शहिनशाही सम्मत दस लुध्याणा शहर जरनैल सिँघ दे गृह
पुरख अकाल कहे धरनी ना रो रो कर पुकार, बिरहों विच कुरलाईआ। मेरा आदि जुगादी खेल अपार, अपरम्पर हो के आप खिलाईआ। मेरा जुग चौकड़ी लहिणा विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी देण गवाहीआ। मेरा लेखा गुर पैग़म्बर अवतार, अवतरी हो के खेल खिलाईआ। मेरा लहिणा देणा सदा जुग चार, चौकड़ी हुक्मे विच भवाईआ। जुग जुग निरगुण हो के भगतां पावां सार, सरगुण हो के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे आप तराईआ। पुरख अकाल कहे धरनी हरिजन साचे शब्द धार उधारांगा। निगाह बिन नैणां अक्ख उठालांगा। दरगाह साची सचखण्ड दवार बहालांगा। बिन तत वजूदां आत्म धार संभालांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा घर वखालांगा। धरनी कहे किरपा करीं मेरे भगवन्त, दर ठांडे मंग मंगाईआ। तेरी महिमा सदा बेअन्त, जुग जुग तेरी बेपरवाहीआ। तूं आत्म परमात्म धारी कन्त, कन्तूहल इक अख्वाईआ। तेरा नाम निधाना मंत, जुग जुग करे पढ़ाईआ। तूं बोध अगाधा पंडत, बिन अक्खरां अक्खर सुणाईआ। कलयुग अन्त जन भगतां अन्दरों तोड़ दे हउँमे हंगत, हँ ब्रह्म इक समझाईआ। साचा मेल मिला दे संगत, हरिसंगत विच समाईआ। नाम विहूणा कोई रहे ना भुक्खा नंगत, वस्त अमुल्ल देणी वरताईआ। सब दे अन्दरों मेटणी चिन्त, चिन्ता चिखा ना कोए जलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे अलख जगाईआ। धरनी कहे प्रभू जन भगतां बख्श दे आपणी भगती, भगवन आपणी दया कमाईआ। निरगुण धार दे दे शक्ती, शख्सीअत अन्दरों दे बदलाईआ। तूं सब दा
निध प्रती, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। मैं रो पुकारां धरती, धवल कूक कूक सुणाईआ। किरपा कर दे मालक अर्शी, फ़र्श उत्ते वेखणा चाँईं चाँईंआ। जन भगतां इक्को इक सुहा दे बरसी, बहुती वंड ना कोए वंडाईआ। जन्म कर्म दी मेट दे हरसी, हवस अग्गे रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। धरनी कहे प्रभू वेख लै आपणे भगत, भगवन ध्यान लगाईआ। वेख लै आपणा जगत, दीन दुनी खोज खुजाईआ। तक्क लै आपणा वक्त, जो अवतार पैग़म्बर गुर गए सुणाईआ। साची रही किसे ना शक्त, चार कुण्ट होया हल्काईआ। झगड़ा तक्क लै बूँद रक्त, नाड़ी नाड़ी दए दुहाईआ। मेरे स्वामी आ जा परत, पतिपरमेश्वर दया कमाईआ। मेरी पूरबली मेट हरस, हवस देणी गंवाईआ। जन भगतां उत्ते कर के तरस, रहमत आपणी देणी वरताईआ। मेघ अगम्मा इक्को बरस, अंमिओं रस देणा चुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरी मंज़ूर कर अर्ज़, बेनन्ती तेरे चरण कँवल टिकाईआ।
१८ चेत शहिनशाही सम्मत दस हरि भगत दवार जेठूवाल ज़िला अमृतसर
बंगला देश टूर तों वापस पुज्जण दे समें
अठारां चेत कहे जन भगतो लओ प्रशादि, बिना प्रशादयां दए छकाईआ। जिस विच भरया अगम्म स्वाद, रसना चख ना सके राईआ। अन्दरों कढ्ढ दए कूड़ विवाद, अमृत रस दए भराईआ। जिस नाल तुहानूं विसरे कदे ना याद, विछोड़े विच कदे ना आईआ। तुहाडे काया मन्दिर अन्दर होणा आबाद, आपणा आसण लाईआ। सम्मत शहिनशाही दस दे तुसीं सन्त सुहेले साध, जन भगत सोभा पाईआ। दर आयां नूं चरण प्रीती देवे दाद, वस्त अगम्म वरताईआ। जिस दा हिस्सा नहीं कोई बाब, वंडण वंड ना कोए वंडाईआ। तुहाडे अन्तर निरन्तर वज्जदा रहे नाद, नाम धुन शनवाईआ। मिलदा रहे मित्र अहिबार, हरि करता धुरदरगाहीआ। दर आयां प्रेम प्यार विच देवे शब्द वाला प्रशादि, अदब नाल सब नूं आपणे गले लगाईआ। तुहाडा ख़ुशीआं वाला वेख मिजाज, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। तुहाडे सीस धर्म दा ताज, ताजां वाला दए टिकाईआ। जिस नूं कहिंदे गुरु महाराज, शहिनशाह इक अख्वाईआ। जो तुहाडी रखे लाज, दो जहानां होए सहाईआ। जेहड़ी मर्दाने वाली रबाब, तुहाडे अन्दर दए वजाईआ। एह नानक दा अहिलाद, जो ढाके गया समझाईआ। हुण फिर के आ गया सतिगुर शब्द विच पंजाब, पंजां दा नाता लए मिलाईआ। घर मन्दिर बख्श के आपणा आब, आबे हयात इक
चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच दा मेला मेलणहार आप कराईआ।
१८ चेत शहिनशाही सम्मत दस हरि भगत दवार जेठूवाल ज़िला अमृतसर रात नूं
सतिगुर शब्द कहे मैं बड़े लगाए दुड़ंगे, मेरी चाल नज़र किसे ना आईआ। मैं दीपां खण्डां पाए अड़ंगे, आप आपणी कल प्रगटाईआ। सब दे पूरब लेखे वेखे टंगे, जो निरगुण सरगुण धार दित्ते फड़ाईआ। नव नव चार दे तक्के दंगे, झगड़यां खोज खुजाईआ। मैं समुंद सागर लँघे, पर्वतां पन्ध मुकाईआ। मैं पैंडे कीते लम्बे, बिना कदम कदम उठाईआ। मैं जगत जिज्ञासू वेखे भुक्खे नंगे, ओढण तन ना कोए रखाईआ। मैं रोंदी तक्की गोदावरी गंगे, यमुना सरस्वती ध्यान लगाईआ। मैं दुहाई देंदा तक्कया कलयुग आपणे कन्ढ्ढे, कन्ढ्ढी घाट डेरा लाईआ। नाले हस्स के कहे सतिगुर मेरे वेख पाखण्डे, जो तेरे हुक्म नाल वरताईआ। नाले निगाह मार विच वरभण्डे, नव सत्त नैण उठाईआ। साची मंज़ल चढ़े कोई ना डण्डे, पाँधी पन्ध ना कोए मुकाईआ। टुट्टी यारी कोई ना गंढे, सगला संग ना कोए निभाईआ। सीना दिसे किसे ना ठण्डे, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। जिधर तक्कया चमके चण्ड प्रचण्डे, मोहणी रूप वखाईआ। हउँमे हंगता होई कंधे, हँकार विकार लए अंगड़ाईआ। मैं जगत जहान वेख्या विच धन्दे, धूंए धार विच लोकाईआ। साडा सुणे कोई ना छन्दे, नाम रबाब ना कोए वजाईआ। मैं नारद पुच्छया कोलों पंडे, पंडता दे दृढ़ाईआ। नारद कहे प्रभू जे मेरी मन्ने जगत जहान वाले सारे करदे रंडे, कन्त सुहाग सके ना कोए हंढाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी जगत निशाने रह जाण पिपल लंडे, पत्त टहिणी ना कोए महकाईआ। वेखीं किते तूं वी हथ्थ फड़ीं ना गोबिन्द वाले खण्डे, शब्दी धार करीं शनवाईआ। तैनूं झुकदे सूर्या चन्दे, चन्द सितार सीस निवाईआ। मैं की वेख्या भरमे भुल्ले ख़ाकी बन्दे, बन्दगी विच ना कोए समाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर लेखा गणती गणी जन भगतां संग होए बवंजे, बावन धार दए गवाहीआ। सच सिंघासण सोए कोई ना मंजे, सति विच ना कोए समाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया हाथ ना आवे वञ्झे, वञ्झ मुहाणा कम्म कोए ना आईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं सुण सुण ख़ुश होया राय धर्म सब नूं कहे उठो काल दी चढ़ो सारे जंञे, लाड़ा महाकाल नाल मिलाईआ। नाले परखो जगत जहान वाले चम्मे, चम्म दृष्टी ध्यान लगाईआ। नज़ारे वेखो अग्गे बदले नहीं कदे इहो जिहे समें, जो हालत समां कलयुग दए वखाईआ। निगाह मारो वजूद तने, शरीरां फोल फुलाईआ। कवण धार फ़रमाना मन्ने, मनसा नाल मिलाईआ। लेखा तक्को
गोबिन्द वाले कन्ने, कन्नां तों बाहर सुणो शब्द अगम्म अथाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक बेपरवाहीआ। सतिगुर शब्द कहे मैं फिरया नाल ज़ोर, जगत नेत्र नज़र किसे ना आईआ। मेरा मन्त्र समझे कोई ना फोर, फ़ुरने विच भेव कोए ना पाईआ। मैं नवां खण्डां विच रूप बदलया होर दा होर, सत्तां दीपां वेख वखाईआ। दीनां मज़्हबां अन्दर वड़या बण के चोर, चोरी चोरी आपणी कार कमाईआ। नाले कीआ अंधेरा घोर, घोरी हो के वेख वखाईआ। नव सत्त दा तक्कया शोर, बौहड़ी बौहड़ी करे ख़लक ख़ुदाईआ। मैं निगाह मारी नाल गौर, गौरव नाल सुणाईआ। दीन दुनी दी आत्म धार परमात्म नालों टुटी डोर, डोरी बंध ना कोए बंधाईआ। भाग होवे ना किसे मथोर, जगत मिले ना माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं लेखा दस्सां हांगकांगू, बिन नैणां नैण उठाईआ। मेरा वेस अवल्लड़ा स्वांगू, समझ किसे ना आईआ। जिस दी सारे करदे तांघू, बैठे ध्यान लगाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं दीन दुनी तों इक्को वस्त मांगू, प्रेम नाल मंग मंगाईआ। सच दस्सो तुहानूं प्रेम डोरी नाल कवण बांधू, बन्धन आपणा नाम वखाईआ। केहड़ा ढोला दस्से छांदू, कवण राग वड्याईआ। कवण दो जहानां बणे सांझू, सगला संग बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा लेखा नाल मित्र अहिबाबी, नूर नुराने नाल वड्याईआ। मेरा नाता नहीं इश्क हकीकी ते मजाजी, दोहां तों बाहर आपणा खेल खिलाईआ। मेरी धार नहीं रबाबी, सितारां नाल शनवाईआ। मैं कोई शेख़ मुसायक मुल्ला नहीं काजी, पंडत पांधा ना रूप बदलाईआ। मेरा लेखा जगत नहीं जगत धार समाधी, बिन नेत्रां नेत्र लवां उठाईआ। मैं सच दस्सां नौ खण्ड पृथ्मी फिरया मैनूं सारयां आख्या एह जोती जाता पुरख बिधाता ततां वाला रूप बण गया पंजाबी, ततां दे लेखे दए मुकाईआ। जिस दा होर कोई नहीं इमदादी, इक्को इक नूर अलाहीआ। जिस खेल खिलाउणी दो दो आबी, दोहरी आपणी कल प्रगटाईआ। दीन दुनी दी बदल के बाज़ी, बाजां वाले दा लहिणा पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं मस्त दीवाना, दीवानिउँ दयां जणाईआ। सुणो धुर फ़रमाना, फ़ुरन्यां तों बाहर सुणाईआ। की करे खेल श्री भगवाना, हरि करता आपणी कार कमाईआ। जिस दा खेल दो जहाना, जुग चौकड़ी वेख वखाईआ। जोती धार पहर के बाणा, वेस अवल्लड़ा आया बदलाईआ। जिस नूं पैग़म्बर करन सलामा, बिन सजदयां सीस झुकाईआ। धूढ़ी ख़ाक रमावण कृष्णा रामा, निव निव लागण पाईंआ। गुरु गुरदेव कहिण तूं शहिनशाह सुल्ताना, शाह पातशाह इक अख्वाईआ। आदि जुगादी नौजवाना,
जोबनवन्ता धुर दा माहीआ। जिस ने दीन दुनी दा वेख्या खेल विच जहाना, ज़िमीं जमां फोल फुलाईआ। प्रकाश कर के उत्ते असमाना, इस्म आज़म रिहा दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर लेखा पूर कराईआ। सतिगुर शब्द कहे पंजाबीओ मेरा प्यार आया तुहाडे विच पंजे, पंजां देणी माण वड्याईआ। जो इशारा कीता शब्दी धार कृष्ण संजे, सहिज नाल दृढ़ाईआ। जो गोबिन्द दस्सया कवी बवंजे, कटाक्ष इक्को नाम लगाईआ। जो मुहम्मद इशारा कीता जिस वेले मेरी सदी चौधवीं लँघे, आपणा पन्ध मुकाईआ। ईसा इक्को आशा विच मंग मंगे, ख़ाली झोली अग्गे डाहीआ। वेद व्यास आस रखी उस दी ना कोई सवेर ना कोई सञ्झे, घड़ी पल वंड ना कोए वंडाईआ। जिस दे हुक्म विच कोटन जुग चौकड़ी लँघे, बण बण पाँधी आपणा पन्ध मुकाईआ। ओह खेल करे सूरा सरबंगे, हरि करता धुरदरगाहीआ। जिस दे हुक्म नाल जुग चौकड़ी हुन्दे रहे जंगे, कलयुग अन्तिम खेल खिलाईआ। दीनां मज़्हबां दे लहू धार चोले जावण रंगे, सोहणा रंग रंगाईआ। सूर गाँ ढोर किल्लीआं उत्ते रह जाण टंगे, बाहों फड़ ना कोए उठाईआ। पता नहीं केहड़े वेले दुनियादार जाणे वंडे, वंड आपणे हथ्थ रखाईआ। तूं वी सुण लै नारद पंडे, पंडता दयां जणाईआ। की हाल होणा नवखण्डे, खण्डे खड़गां नाल खड़काईआ। नारद कहे प्रभू धन्नभाग जे तूं आपणा हुक्म वंडे, घर घर झोली पाईआ। मैं चाहुंदा मेरे वांग दीन दुनिया दे मानस मानुख मानव सारे दोहरी धार करदे रंडे, जोड़ी जोड़ी नज़र कोए ना आईआ। फेर मैं साह लवांगा ठण्डे, ख़ुशीआं विच तेरे ढोले गाईआ। प्रभू तेरे भाणे मैनूं जुग जुग लगदे चंगे, भावें अवतारां बनवासां विच भवाईआ। मैं कदे नहीं कहिणा दीन दुनी दे हाल होए मंदे, मैं आखां मेरा साहिब सद चले आपणी सच रजाईआ। जे सच पुच्छे मैनूं कलयुग जीव चंगे नहीं लगदे बन्दे, जेहड़े तेरी बन्दगी गए भुलाईआ। मेरा दिल करदा सब नूं बन्न्ह के इक फंदे, फ़ांसी दे के दयां मुकाईआ। जिन्हां सार नहीं पाई गोबिन्द वाले कंघे, कंगणां रंग ना कोए रंगाईआ। ओह मानस चीर देवां दो टंगे, दो धड़ करां लोकाईआ। फेर वेखां तेरे खेल विच ब्रह्मण्डे, विष्न ब्रह्मा शिव नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी सरनाईआ। नारद कहे सतिगुर शब्द की करें हेरा फेरी, सच दे समझाईआ। की लोकमात मर्ज़ी तेरी, पर्दा दे उठाईआ। कितनी लावें आपणी देरी, पैंडा पन्ध दे समझाईआ। ऐवें लारयां वाली देवीं ना हल्लाशेरी, शेर हो के आपणा आप छुपाईआ। मैं चाहुंदा सारी दुनिया इक्को वार लै घेरी, घेरा नाम वाला पाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया वेख लई बथेरी, चारों कुण्ट खोज खुजाईआ। सब दी चढ़े कोई ना तेरी बेड़ी, बेड़ा डोब दे थांउँ थाँईंआ। सब दी जड़ दे उखेड़ी, लोकमात रहिण ना पाईआ। अन्तिम करदे हक नबेड़ीं, सति सच
तेरी वड्याईआ। गुर अवतार पैग़म्बरां आसा रखी जेहड़ी, सब दी पूर दे कराईआ। अन्त हकीकत वाला फैसला हक नबेड़ीं, भेव रहे ना राईआ। सृष्टी दृष्टी विच्चों इक वार भेड़ीं, टक्कर अमीर ग़रीब लगाईआ। अगली खेल दस्सां मैं केहड़ी, जेहड़ी साहिब देणी वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं वेख्या जल्दी जल्दी, जलधारा तों बाहर ध्यान लगाईआ। मेरे हुक्म दी अग्ग बलदी, कलयुग घर घर अग्नी रिहा लगाईआ। मैं खेल तक्की पंच विकारे दल दी, त्रैगुण माया नाल रलाईआ। मैं सृष्टी दृष्टी वेखी भरी छल दी, कूड़ कपट नाल हल्काईआ। मेरे कोल आसा पुराणी बलि दी, जो बावन नाल सुणाईआ। जिस वेले काली रैण होणी कल दी, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। वड्याई रहिणी नहीं तीर्थां वाले जल दी, अमृत रस ना कोए चखाईआ। उस वेले समझ आउंदी नहीं किसे नूं घड़ी पल दी, की परम पुरख आपणी कार भुगताईआ। सतिगुर शब्द कहे बिन भगतां आत्म परमात्म नाल कोए ना रलदी, सच दवार मिलण कोए ना पाईआ। मंज़ल मिले ना निहचल धाम अटल दी, सचखण्ड ना कोए समाईआ। भगतो तुहाडे बिना आशा किसे ना फलदी, फल फुल्ल ना कोए महकाईआ। तुसीं कीमत जानणी पुरख अकाल वाली इक गल्ल दी, जो आत्म परमात्म धार समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मेला आप मिलाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं पर्दे देवां ढक, सिर सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। जन भगतो तुहाडा मिले हक, हकीकत नाल झोली पाईआ। किसे अन्तर रहे ना शक, शकूक देवां मिटाईआ। सतिगुर धार लवो तक्क, तकवा इक्को इक जणाईआ। तुहाडे नाल रिश्ता होया पक्क, कच्ची गंढ ना कोए वखाईआ। तुसीं फिरना जगत अनझक्क, भज्जणा वाहो दाहीआ। तुहाडे वसे घट घट, बैठा डेरा लाईआ। जो अठारां चेत आए वहीरां घत्त, चले वाहो दाहीआ। तिन्हां दी लेखे लग्गे रत्त, कतरा कतरा आपणे रंग रंगाईआ। जो यारड़े सथ्थर गए लथ, सेज सुहञ्जणी आप हंढाईआ। तुहाडा मेला नाल परमेश्वर पत, दर घर साचे वज्जे वधाईआ। तुहाडी इहो सतिगुर धार दी मति, मन मति दा डेरा ढाहीआ। नाम बीजणा बीअ आपणे वत, जगत रुत्त नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तुहाडा साहिब सदा समरथ, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ।
१९ चेत शहिनशाही सम्मत दस हरि भगत दवार जेठूवाल ज़िला अमृतसर कुंदन सिँघ कल्ला नवित
सतिगुर पूरा लए रख, रक्षक हो के दया कमाईआ। हरिजन होवण दए कदे ना वक्ख, वक्खरी वंड ना कोए वंडाईआ। अन्तर निरन्तर खोल्ह के अक्ख, मेला मेले सहिज सुभाईआ। दर्शन दए प्रभू प्रतख, साख्यात नज़री आईआ। करनहारा कूड़े भाण्डे सख, वस्त सच विच टिकाईआ। मेहरवान अलखणा अलख, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक बेपरवाहीआ। सतिगुर पूरा सदा सदा सद मेहरवाना, मेहरवान अख्वाईआ। जन भगतां देवे ज़िंदगी दाना, जीवण आपणे हथ्थ रखाईआ। चरण कँवल बख्श ध्याना, धूढ़ी ख़ाक दए रमाईआ। घर सुहा के इक इक श्री भगवाना, दर ठांडे रंग रंगाईआ। लेखा जाण के आवण जाणा, चुरासी पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सतिगुर पूरा सदा सहाई, साहिब इक अख्वाईआ। जिस दे नाम दी वज्जे वधाई, वाधा भगतां नाल रखाईआ। बंस सरबंस मेला मेले सहिज सुभाई, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जीवण ज़िंदगी विच होवे ना कदे जुदाई, विछड़े लए मिलाईआ। किरपा करे हरि गुसाँईं, गहर गवर वड वड्याईआ। भगत सुहेला संगी सभनी थाँईं, थान थनंतर वेख वखाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला सदा सद दए वड्याई, हरि वड्डा आप अख्वाईआ। भगत सुहेले पार लँघाए फड़ के बाहीं, शौह दरया ना कोए रुड़्हाईआ। जो लेखा जाणे थल अस्गाही, समुंद सागरां खोज खुजाईआ। जो भगतन मीता इक इकल्ला नूर इलाही, नूर नुराना डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां लहिणा देणा देवे बेपरवाही, बेपरवाह अगम्म अथाह बेपरवाहीआ।
२४ चेत शहिनशाही सम्मत दस अल्लड़पिण्डी ज़िला गुरदासपुर किशन सिँघ दे गृह
नारद कहे सुण नी नींदे, नींदरे वालीए तैनूं दयां जणाईआ। जिज्ञासू तेरे प्यार विच बाहरों मरे ते अन्दरों जींदे, सुफन्यां विच भज्जण वाहो दाहीआ। समुंद सागरां जगत दरयावां जल पींदे, गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती दए गवाहीआ। ख़ुशीआं विच बलि बलि थींदे, वाहवा आपणे ढोले गाईआ। एह मार्ग पुराणे अगम्मी लीह दे, रस्ते जुगो जुग वखाईआ। वस नहीं कुछ जीअ दे, जीव जंत प्रभ हुक्म विच भवाईआ। तेरे रिश्ते नहीं किसे पुत्र धी दे, बंस सरबंस ना कोए वड्याईआ। लेखे तक्क लै इकीह वीह दे, भाई गुरदास दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा
वर, सच करनी कार कमाईआ। नींद कहे नारदा मैं बड़ी सुचज्जी, बाहमणा तैनूं दयां जणाईआ। मैं सब दी रखां लज्जी, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। दिवस रैण फिरां भज्जी, बिन कदमा कदम उठाईआ। मेरी मुहब्बत जिज्ञासुआं नाल उन्हां नेत्रां विच लग्गी, जिन्हां नेत्रां विच्चों मिले धुर दा माहीआ। मैं वी बड़ी लालचन ते लबी, तैनूं सच दयां सुणाईआ। जदों मेरा साहिब स्वामी लोकमात आउंदा कदी कदी, कुदरत दा कादर धुरदरगाहीआ। मैं वी पार करां समुंद सागर नाले नदी, पर्वत चोटीआं पन्ध मुकाईआ। मेरे अन्तर प्रीत होवे लग्गी, लग मात्र डेरा ढाहीआ। जिथ्थे पुरख अकाल दी जोत होवे जगी, जावां चाँईं चाँईंआ। मेरा लहिणा देणा नाल शाह रगी, रघुपति दिती माण वड्याईआ। मैं मस्ती विच मस्तानी मधी, मधुर धुन सुणा चाँईं चाँईंआ। मेरा मेल हुन्दा सबब्बी, साहिब देवे माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर मेरे हथ्थ रखाईआ। नारद कहे नींदे तूं बड़ी उच्चक्की, चातरे तैनूं दयां सुणाईआ। तूं निगाह मार के तक्की, बिन नैणां नैण उठाईआ। आपणा लेखा तक्क लै हकी, हकीकत विच्चों फोल फुलाईआ। तेरे अन्दर जगत जिज्ञासू हुन्दे शकी, सहिंस्सयां विच ख़लक ख़ुदाईआ। कईआं सुहागणां दे तूं लुट्ट लैंदी पती, नाता जगत नालों तुड़ाईआ। कईआं नूं तूं राग सुणा के छत्ती, ढोले नाद दृढ़ाईआ। कईआं दा खेल वखा के हठी, हठ दए समझाईआ। कईआं नूं तूं तपा के विच भट्ठी, अग्नी तत जलाईआ। तेरी खेल अनोखी समझे कोए ना रती, रती समझ किसे ना आईआ। तूं मस्ती दे विच मत्ती, मतवालीए तैनूं दयां दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। नींद कहे नारदा मैनूं साहिब देवे माण, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। तूं निगाह मार ध्यान, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। मेरा सारे राह तकाण, वेखण चाँईं चाँईंआ। मैं प्यारी तेरे नालों भगवान, तैनूं सच दयां सुणाईआ। मेरी मुहब्बत विच माँ पुत्र ना सके पछाण, करवट सब दी दयां बदलाईआ। मैं सारा जग करां सुंञ मसाण, मुरदे बिस्तरयां उत्ते लिटाईआ। फेर वेखां मार ध्यान, बिन मेरे बचया नज़र कोए ना आईआ। मेरे अग्गे अड़ सके ना कोए राज राजान, शाह सुल्तान बैठे सीस निवाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर मेरा लै के दान, आपणी काया चोली विच टिकाईआ। मैं वेख के हुन्दी रही हैरान, हैरानी मेरे अन्दर आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। नारद कहे नींदे कर ना ऐडी चलाकी, चलाके तैनूं दयां समझाईआ। तेरा नाता नाल ततां ख़ाकी, पंजां मिल के वज्जे वधाईआ। तूं सति धार ना अजे पछाती, पारब्रह्म भेव ना आया राईआ। नी तूं काली रैण तेरा लेखा नाल अंधेरी राती, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। तेरी पुच्छे कोए ना वाती, तेरा संग ना कोए रखाईआ। सच
सरोवर कदे ना नहाती, सति रंग ना कोए वटाईआ। मंज़ल चढ़े कोए ना घाटी, पन्ध मुक्कया ज़रा ना राईआ। तूं चुरासी विच रिहों फाँसी, दिवस रैण भज्जें वाहो दाहीआ। तेरा मण्डल दीन दुनी दा तक्कया रासी, रस्ता धरनी उत्ते प्रगटाईआ। कमलीए कदे पुरख अकाल नहीं तक्कया अबिनाशी, करता धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच खेल आप खिलाईआ। धरनी कहे नारदा तूं किधरों आया बुलारा, बोली की जणाईआ। पंडता तेरा की इशारा, सैनत की समझाईआ।, तूं मूर्ख मुग्ध गंवारा, समझ सकें ना राईआ। मेरा सब दे नाल प्रेम प्यारा, प्रीतम नालों वड्डी नज़री आईआ। मेरा वसेरा मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ विच गुरदवारा, तीर्थ तटां डेरा लाईआ। मैं जीवां जंतां साधां सन्तां चाढ़्हां ख़ुमारा, मस्ती इक वखाईआ। मैं आपणी मुहब्बत विच प्रभू दा नाम विसारां, याद याद विच्चों कढ्ढाईआ। सूरबीर जवानां मूँह दे भार मारां, सिर धरती उत्ते टिकाईआ। ठग्गां चोरां यारां लावां बहारां, एह मेरी बेपरवाहीआ। पतीआं सुत्तयां कोलों छड जावण नारां, पाँधीआं पन्ध भवाईआ। मेरा खेल सदा जुग चारा, बदली करन कोए ना आईआ। मेरा इक्को इक जैकारा, सच दयां सुणाईआ। जो मातलोक विच जम्मयां उस नूं मेरा लैणा पवेगा सहारा, बिन मेरे जीवण कम्म किसे ना आईआ। मेरा नारदा प्रभू वरगा नहीं लारा, जो जुग जुग भगतां रिहा लगाईआ। ओह कहिंदा मैं तुहानूं ज़रूर मिलांगा ज़ाहरा, पता नहीं मिलण कदों कद आईआ। मैं अट्ठां पहरां विच दो चार वेरां आपणा देवां नज़ारा, आपणी ख़ुशी वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सद मेरा संग रखाईआ। नारद कहे नींदे तूं भगतां कोल ना आवीं, ऐंवें आपणा आप गंवाईआ। आपणे गुण मूल ना गावीं, चले ना कोए चतुराईआ। नींद कहे नारदा मेरी खेल भगत नाल सावीं, इक्को रंग रंगाईआ। मैं फिरदी चावीं चावीं, चाउ घनेरा इक सुणाईआ। तूं भेव मेरा पावीं, तैनूं दयां दृढ़ाईआ। पहलों रावी दे विच्चों नहावीं, आपणी अक्ख खुल्हाईआ। फेर बाहवां दोवें हलावीं, बोदी नाल मिलाईआ। फेर सिंघासण आपणा वखावीं, सेज कवण सुहाईआ। सोहणयां मैं कदे ना होई निथांवीं, निथांविआ तैनूं दयां दृढ़ाईआ। जां मैं रूप बदलया तूं वी वेखें नैण उठावीं, बिन नैणां अक्ख खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक दया कमाईआ। नारद कहे धरनीए भगत कदे ना सौंदे, सुत्तीए तैनूं दयां जणाईआ। ओह प्रभू दे प्यार विच भौंदे, त्रैभवण धनी वेख वखाईआ। ओह सुरती अन्दर शब्द अनादी गौंदे, ढोले धुरदरगाहीआ। आत्म परमात्म विच मिलौंदे, तेरी लोड़ रहे ना राईआ। सच सिंघासण सोभा पौंदे, जिथ्थे दूजा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। नींद
कहे नारदा ना कर एडी शेख़ी, तेरी की चतुराईआ। मैं वेखे जगत जहान दे भेखी, जगत जिज्ञासुआं ध्यान लगाईआ। जेहड़े सन्त घर छड होण प्रदेशी, जंगलां डेरा लाईआ। वटा रूप अवेसी, अनक धार प्रगटाईआ। मूंड मुंडा के केसी, भज्जण वाहो दाहीआ। सब नूं मेरे अग्गे भुगतणी पैंदी पेशी, बचया नज़र कोए ना आईआ। मेरा लहिणा जगत विशेषी, विषयां तों बाहर दृढ़ाईआ। मैं सदा रहां हमेशी, मरन जम्मण विच कदे ना आईआ। मेरा मालक इक नरेशी, नर नरायण अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा भेव चुकाईआ। नारद कहे नींदे नी तैनूं काहदी चढ़ी ख़ुमारी, निख़समीए दे जणाईआ। जगत जिज्ञासुआं नाल तेरी काहदी यारी, मुहब्बत की वखाईआ। तूं जीवदयां नूं जावें मारी, की तेरी दानाईआ। परमात्मा नूं जावें विसारी, तेरे हथ्थ किछ ना आईआ। नी ना तूं मर्द ना तूं नारी, आपणा रूप दे दृढ़ाईआ। ना तूं व्याही ना कुँवारी, लाड़ी बण के ख़ुशी ना कोए बणाईआ। तूं जुग जुग घराने गई उजाड़ी, सुत्तयां दे सीस दित्ते कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। नींद कहे नारदा नारी मर्द मेरा राह तक्कदा, बृद्ध बाल ध्यान लगाईआ। मैथों लेखा मंगण हक दा, हकीकत देण समझाईआ। तन शरीर जगत विच थक्कदा, मेरे बिना थकावट दूर ना कोए कराईआ। मेरे प्यार विच कोई प्यारा रहिंदा नहीं रत दा, पिता पूत नालों होवे जुदाईआ। मेरा लेखा सदा सति दा, सति सतिवादी दिता बणाईआ। जे मेरा लेखा पुछणा ओन्हां तों पुछ जिन्हां दा शरीर पंज तत दा, मन मति बुध नाल मिल के मेरे विच समाईआ। नारद कहे नींदे तूं जरा झाक जिन्हां दा लहिणा ब्रह्म मति दा, तैनूं चरणां हेठ दबाईआ। नींद कहे नारदा ऐवें ना फिर टप्पदा, आपणी लै अंगड़ाईआ। जगत जहान विच्चों कोई भगत मेरे कोलों नहीं बचदा, बचया रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। नींद कहे नारद तूं आयों केहड़े दिहाढ़े, मैनूं दे समझाईआ। मिन्नतां कढ्ढें कि हाढ़े, तरल्यां विच जणाईआ। नारद कहे मैं आयों उस धर्म दे अखाड़े, जिथ्थे खड़्हा हो के बिन सीस सीस झुकाईआ। मैं फिरे जंगल जूह उजाड़े, टिल्ले पर्वत ध्यान लगाईआ। मैं सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग मंगे वाड़े, नित नित आपणीआं फेरीआं पाईआ। नींदरे मैं तैनूं आउण नहीं दिता विच आपणे चुबारे, चोबदार हो के तैनूं परे दिता धकाईआ। नींद कहे नारदा तूं इक इकल्ला ते मैं वस कीते जिज्ञासू विच सर्ब संसारे, सारे मेरे प्यारे नज़री आईआ। जे मैं ना आवां ते एह रोण ज़ारो जारे, बौहड़ी बौहड़ी कर कुरलाईआ। पुत्तरां दीआं मावां मैनूं आवाज़ां रहीआं मारे, सद्दण चाँईं चाँईंआ। जे नींदे तूं आ जावें साडे सौं जाण दुलारे, ख़ुशीआं विच आपणा झट लँघाईआ। जे मैं ना आवां ओह रोण ज़ारो ज़ारे, नन्हे
बच्चे देण दुहाईआ। नारद आंहदा मेरा जीअ करदा कि तेरे भन्न देवां चबाड़े, मुक्की ज़ोर नाल लगाईआ। पर तूं इक गल्ल दस्स जे तूं आउंदी एं तेरे विच किथ्थों आउंदे ने घुराड़े, नींद कहे नारदा किशन सिँघ तों पुछ लै चाँईं चाँईंआ। नींद कहे नारदा मैं आपणे चीथड़ पाड़े, दरोही मेरी दुहाईआ। एह घराड़े नहीं एह ख़बरदारी दे ललकारे, जो मैनूं रहे डराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आलस निंद्रा विच सब दी पैज संवारे, भगतन मीता सिर सिर होए आप सहाईआ।
२४ चेत शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड अल्लड़ पिण्डी ज़िला गुरदास पुर धिरता सिँघ कलानौर दे नवित
नारद कहे भगतो मेरी गल्ल सुणो कोरी, कूड़ ना समझणा राईआ। तुहाडे विच मेरी बोदी हो गई चोरी, मैनूं चोर दयो फड़ाईआ। जे ना दस्सोगे मैं पावांगा शोरी, आपणे शौहर नूं दयां सुणाईआ। ओह आवेगा धुर दा घोरी, काया घुरन्यां विच्चों वेख वखाईआ। जिस दे नाल सब दी बद्धी डोरी, तन्द नज़र कोए ना आईआ। जन भगत कहिण नारदा असीं आत्मा परमात्मा दी जोड़ी, ततां वाली धार ना कोए समझाईआ। सानूं ख़बर थोड़्ही थोड़्ही, तैनूं दईए जणाईआ। तेरी बोदी नाल प्रभू ने सतारां हाढ़ नूं आपणे घोड़े दी वाग गुंदणी मोहरी, तन्द तन्द तन्द नाल बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ। नारद कहे भगतो जे मेरी बोदी नाल गुंद लई वाग, वागां वाल्यो दयां जणाईआ। मैं वी रौला पावांगा वांग काग, कागां वांग कुरलाईआ। दुनियादारो किसे दे घर जगदा नहीं रहिणा चिराग़, चराग़ाहां देण दुहाईआ। दरोही आपणे पुरख अकाल तों धवा लओ दाग़, अग्गे करे ना कोए सफ़ाईआ। सुत्तयो जाओ जाग, आलस निंद्रा विच्चों आपणा आप उठाईआ। इक प्रभू दा आपणे अन्तर करो वैराग, वैरी अन्दरों बाहर कढ्ढाईआ। बाहरों नहीं लभ्भणा ते घर मिले कन्त सुहाग, पतिपरमेश्वर धुर दा माहीआ। बिना रसना तों मारे आवाज़, सोई सुरती लए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। नारद कहे जे मेरी बोदी दीआं घुट्ट घुट्ट के बन्न्ह दितीआं गंढां, गंढां वाल्यो दयां जणाईआ। जगत जिज्ञासूओ एह दुनिया दीआं पै जाणीआं वंडां, वंडण वाला नज़र किसे ना आईआ। कलयुग कूड़ कपट दीआं सब दे सिर ते चुक्कीआं रह जाणीआं पंडां, हौला भार ना कोए कराईआ। फिरनी दरोही जेरज अंडां, उत्भुज सेत्ज दए दुहाईआ। इक्को चमकणा दमकणा नाम दा खण्डा, ब्रह्मण्डां दए हिलाईआ। पैग़म्बरां वखाउणा अन्तिम कन्ढ्ढा, रसूलां अक्ख खुल्हाईआ। धर्म दी धार जिस दा इक्को झुलणा
झण्डा, झाके सब दे वेख वखाईआ। जिस दा सति सतिवादी अगम्मा डण्डा, डण्डावत सब दी दए बदलाईआ। जिस मेटणा भेख पखण्डा, धर्म दी धार दए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ। जन भगत कहिण नारदा तेरी बोदी चुरा के लै गया शब्द गुरदेवा, आउंदा जांदा नज़र किसे ना आईआ। उस नूं हुक्म दिता अलख अभेवा, भेव अभेद आपणे विच रखाईआ। जो वसया सचखण्ड निहचल धाम निहकेवा, दरगाह साची सोभा पाईआ। उस दी सिफ्त वड्याई की करे जिह्वा, रसन कहिण सके किछ ना राईआ। तूं शुकर करीं जे तेरी परवान कर लए सेवा, सेवक हो के आपणी सेव कमाईआ। पता नहीं तैनूं इस दे बदले केहड़ा अमृत फल मिलदा मेवा, अनरस आपणा दए चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेला मेले सहिज सुभाईआ। नारद कहे जन भगतो मेरी बोदी दयो लभ्भ, लबां कटाउण वाले मैनूं रहे जणाईआ। किते मैनूं राम दे थाँ कहिणा पए ना अलाही रब्ब, नूर नुराना नूर अलाहीआ। तुहाडा मेला होया नाल सबब्ब, सब नूं दयां सुणाईआ। जन भगत कहिण नारदा क्यों दुहाई देंदा विच जग, कूक कूक सुणाईआ। तेरी बोदी ने घर घर लाउणी अग्ग, सांतक सति ना कोए कराईआ। तूं सीस ते बन्न्ह लै चिट्टी पग्ग, मिले माण वड्याईआ। जन भगतां विच बहि जा सज, सज्जण इक अख्वाईआ। नारद कहे मैनूं बड़ी लोक लज, ब्राह्मण हो के आपणी आण गंवाईआ। मैनूं सब नालों माण वद्ध, मिली वड वड्याईआ। जन भगत कहिण नारदा हुण सब दी होणी अन्तिम हद्द, वक्खरा रहिण कोए ना पाईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश इक्को सतिगुर शब्द दी होणे यद, दीन मज़्हब वंड ना कोए वंडाईआ। असीं ख़ुशीआं विच होईए गद गद, प्रेम दे ढोले गाईआ। तेरी बोदी सच दे नाल जाणी सज्ज, सज्जणा तैनूं देईए सुणाईआ। साडा बचन सुणी जो कीता अज्ज, वार थित नाल मिलाईआ। सब दा शरअ दा ठीकर जाणां भज्ज, इक्को रंग प्रभ दए रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा करे सूरा सरबग, हरि करता धुरदरगाहीआ।
२५ चेत शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड अल्लड़पिण्डी ज़िला गुरदासपुर वकील सिँघ दे गृह
सच कहे मैं आदि जुगादी सच्चा, साचे प्रभ दिती वड्याईआ। मैं इक्को परम पुरख दा बच्चा, मैनूं जन्मे कोए ना माईआ। मेरा हड्ड मास नाड़ी भाण्डा नहीं कच्चा, तन वजूद ना कोए वखाईआ। मैं जुग जुग सच दवारे नच्चा टप्पा, कुद्दां चाँईं चाँईंआ। भगतां लूं लूं अन्दर रचा, रचना प्रभ दी दयां वखाईआ। सच प्रीती विच मच्चा, अग्नी तत ना लागे राईआ।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा लेखा दए बणाईआ। सच कहे मैं परम पुरख दा पूत, पुरख अकाल बणत बणाईआ। मैं बिना कदमां तों दो जहानां दूत, भज्जां वाहो दाहीआ। मेरा ताणा पेटा नहीं किसे सूत, बाडी बणत ना कोए बणाईआ। मेरा लेखा काया पंज भूत, गुर अवतार पैग़म्बरां संग बणाईआ। मेरी धर्म दी धार सुहाए रूत, रुतड़ी इक्को रंग रंगाईआ। मेरा नियम संजम सूच, सच दयां सुणाईआ। मेरा धाम अगम्म ऊच, परम पुरख दिती वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। सच कहे मैं शब्द गुरु दा बेटा, दूसर अवर कोए ना माईआ। मैं साचा सति सच दा खेवट खेटा, जुग जुग खेल खिलाईआ। मैं वसां तन वजूदां काया पेटा, अन्दर मन्दिर सोभा पाईआ। जुग चौकड़ी सब दा बणां नेता, निरगुण मैनूं दए वड्याईआ। मेरा नाम निधाने नाल हेता, साचे कलमे संग बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा हुक्म इक सुणाईआ। सच कहे मैं धर्म धार दा साथी, प्रभ दिती माण वड्याईआ। मैं जुग जुग संग निभावां पुरख समराथी, आपणी गंढ पवाईआ। मेरा रूप अनाथ अनाथी, हँकार विच कदे ना आईआ। गुर अवतार पैग़म्बरां अन्दरों सच कढावां गाथी, सोहले ढोले नाम जणाईआ। सब दे भाग वेखां मस्तक माथी, सन्तां भगतां ध्यान लगाईआ। मैनूं इशारा दे के गया त्रैलोकी नाथी, काहन कान्हा आप दृढ़ाईआ। तेरा लेखा अलखणा अलाखी, अलख दिती माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरा मालक शाहो शाबासी, शहिनशाह इक अख्वाईआ।
२५ चेत शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड अल्लड़पिण्डी ज़िला गुरदासपुर गुरदेव सिँघ शोहण दे नवित
सच कहे मेरा रूप किसे ना लभ्भदा, जग नेत्र नज़र ना आईआ। मेरा खेल चौकड़ी जुग जुग दा, जागरत जोत दए वड्याईआ। मेरा जन्म नहीं किसे भग दा, खिटां विच ना कदे समाईआ। मेरा घाड़न नहीं किसे अंग दा, तन वजूद ना कदे सुहाईआ। मेरा सिंघासण नहीं किसे पलँघ दा, जगत सेज ना कोए हंढाईआ। मैं प्रेमी इक्को सूरे सरबग दा, जो मालक धुरदरगाहीआ। मेरीआं मंगां अवतार पैग़म्बर गुरु गुरदेव मंगदा, प्रभ अग्गे झोलीआं डाहीआ। मैं सब दे अन्दर सति हो के लँघदा, सच नाल जणाईआ। मेरा झगड़ा कूड़ विकारे जंग दा, आदि जुगादि लड़ाईआ। मैं वणजारा नहीं तन वजूदां नंग दा, भूष्ण तन ना कोए वड्याईआ। मेरा खेल आत्म परमात्म सबंध दा, सुरत शब्द वेख वखाईआ। मैं वणजारा बणया
नहीं विकार पंज दा, काम क्रोध लोभ मोह हँकार ना संग रखाईआ। मैं संदेशा सुणा सद बख्शंद दा, जो रहमत सच कमाईआ। मेरा सरूप सति चित अनन्द दा, चिन्ता रोग ना कोए प्रगटाईआ। मैं वणजारा इक्को छन्द दा, सोहँ आपणा रूप दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा खेल आप खिलाईआ। सच कहे मैं सच दी दस्सां रीती, भगत भगवान मेल मिलाईआ। मेरी इक दे नाल प्रीती, एकँकार दयां जणाईआ। मेरी खेल सदा अतीती, त्रैगुण विच कदे ना आईआ। मेरी घड़ी कदे ना बीती, जुग चौकड़ी इक्को रंग समाईआ। मेरी धार ठांडी सीती, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। मैनूं याद जुग चौकड़ी पिछली बीती, कोटन कोटि जुग वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मैनूं बख्शणहारा धर्म धार दी नीती, नीतीवान दया कमाईआ।
२५ चेत शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड अल्लड़पिण्डी ज़िला गुरदासपुर सरूप सिँघ दे गृह
सच कहे मैं जुग जुग देवां शब्द संदेश, सच सच सुणाईआ। मेरा मालक इक नरेश, नरायण धुरदरगाहीआ। जो वसे सचखण्ड देश, दरगाह साची सोभा पाईआ। सदा रहे हमेश, जन्म मरन विच कदे ना आईआ। जिस नूं झुकदे विष्न ब्रह्मा शिव गणेश, गणपति लागे पाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर जिस दे होवण पेश, आपणीआं झोलीआं अग्गे डाहीआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला जिस दा समझे कोए ना वेस, अवल्लड़ी कार कमाईआ। ओह मेरा लहिणा देणा देवणहारा इक नरेश, हरि करता धुरदरगाहीआ। मैं जुग जुग दीन दुनी दा वेखां कलेश, झगड़ा तक्कां ख़लक ख़ुदाईआ। मेरा भेव दस्सया गोबिन्द दस दशमेश, दहि दिशा ध्यान लगाईआ। गुण गाए सहँसर मुख शेष, जिह्वा दो दो मलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सच कहे मेरी साहिब बणाई बणत, घड़न भन्न्हणहार दिती वड्याईआ। जिस दी महिमा सदा अगणत, गिणती विच कदे ना आईआ। जिस दा नाम इक अनन्त, अगम्म दए समझाईआ। जो सब दा स्वामी कन्त, कन्तूहल इक अख्वाईआ। जिस दा भेव जाणे हरिजन सन्त, जिस पर्दा आप चुकाईआ। उस दा लेखा सदा अनन्त, कथनी कहिण किछ ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सच कहे मेरा शब्द शब्द गुरबाणी, जुग जुग दयां जणाईआ। मेरा प्यार मुहब्बत वाला इक्को हाणी, जो इक्को रूप समाईआ। जिस रचना रची चार खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज
वंड वंडाईआ। जिस दी सदा तरल जवानी, जोबनवन्ता बेपरवाहीआ। जो अमृत बख्शणहारा पाणी, सरोवर आपणे विच्चों वरताईआ। जो होवे ताण निताणी, निमाणयां दए वड्याईआ। जिस दा खेल लख चुरासी जीव प्राणी, घर घर आपणा डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाणे दो जहानी, दोहरी आपणी खेल खिलाईआ।