२५ चेत शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड अल्लड़पिण्डी ज़िला गुरदासपुर बहादर सिँघ दे गृह
सच कहे मेरी सच्ची सिफ्त सलाह, सद साचे रंग समाईआ। जगत धार बणां मलाह, बेड़ा सच नाम वखाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु मेरे गवाह, जो लिख लिख सच गए वड्याईआ। मेरा इक्को अगम्मा थाँ, जिथ्थे वजदी रहे वधाईआ। मेरा संगी इक्को प्रभ दा नाँ, नाउँ निरँकारा वड वड्याईआ। मेरे अन्तष्करन इक्को घनेरा चाअ, ख़ुशीआं ढोले गाईआ। सति दी धार विच भगत सुहेले लवां मना, मिलणी हरि जगदीश कराईआ। मेरे उत्ते कोटन कोटि करदे गिला, भेव समझे कोए ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा खेल आप खिलाईआ। सच कहे मेरा मित्र प्यारा कोई, कोटां विच्चों नज़री आईआ। मैनूं भगतां बिना मिले ना ढोई, घर मिले ना कोए वड्याईआ। मेरी इक्को इक दरोही, दो जहानां दयां सुणाईआ। मेरी आशा जगत तृष्ना कदे ना मोही, कूड़ मुहब्बत ना कोए रखाईआ। मैं जुग जुग भगतां सुरत उठावां सोई, आलस निंद्रा दूर कराईआ। मेरी धार जग रसां विच ना चोई, अंमिओं रस धुर दा जाम प्याईआ। मेरी कला कलधारी नाल छोही, अकल कलधारी दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरी सदा सुणे अर्ज़ांई, आरज़ू जिस दे अग्गे रखाईआ।
२५ चेत शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड अल्लड़पिण्डी ज़िला गुरदासपुर दारा सिँघ दे गृह
सच कहे मैं मालक सच घर दा, घराना इक्को सोभा पाईआ। जिथ्थे ना जम्मदा ना मरदा, जन्म जन्म ना कदे बदलाईआ। आदि जुगादि इक्को करनी करदा, जो करते पुरख दिती समझाईआ। धरनी उत्ते कदे ना डरदा, भय सिर ना कोए रखाईआ। इक्को धुर दा नाम पढ़दा, कलमा अगम्म अथाहीआ। सदा कूड़ कुड़यार नाल लड़दा, एह मेरी बेपरवाहीआ। मेरा फल
कदे ना झड़दा, पत्त टहिणी ना कदे कुमलाईआ। मैं गढ़्ह तोड़ां हँकार वाले धड़ दा, निम्रता दयां जणाईआ। मैं भेव खुल्हावां चोटी जड़ दा, चेतन पर्दा लाहीआ। मैं अग्नी विच कदे ना सड़दा, तत्व तत ना कोए तपाईआ। मेरा मेला नरायण नर दा, नर हरि बख्शे आप सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच हुक्म इक वरताईआ। सच कहे मेरा साथी इक रघुबंस, रघुपत बेपरवाहीआ। जिस सति बणाया बंस, सच दिती वड्याईआ। धर्म बणा के अंस, उतपत दिती वखाईआ। नाम बणा के हँस, भगतां चोग चुगाईआ। जिस दा खेल सदा बेअन्त, कहिण किछ ना पाईआ। ओह मेरा साहिब कन्त, कन्तूहल इक अख्वाईआ। जिस रुत्त सुहाई सुहञ्जणी बसन्त, पत्त टहिणी नाल महकाईआ। मेरी आदि बणा के बणत, जुग चौकड़ी दिती वखाईआ। मैनूं लभ्भदे फिरदे साध सन्त, हरिजन भज्जण वाहो दाहीआ। मैं हथ्थ ना आवां किसे पंडत, गठड़ी बन्न्ह ना कोए टिकाईआ। मेरा खेल जुगा जुगन्त, जुग जुग वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच मेला आप मिलाईआ। सच कहे मैं सुघड़ स्याणा सुचज्जा, मेरे साहिब दिती सरनाईआ। मेरा नित नित दीपक जगा, जागरत जोत नाल रुशनाईआ। मेरा वधदा रिहा अग्गा, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। मेरा रूप सति सरूप बग्गा, बपड़यां डेरा ढाहीआ। मैनूं जगत वासना नहीं कोई लबा, लालच विच कदे ना आईआ। जगत ख़ुमारी पीती नहीं मधा, शब्दी धुन विच समाईआ। मैं देवां इक्को हमेशा सद्दा, प्रभ दा नाम दृढ़ाईआ। जिस दे हुक्म विच बध्धा, नित नवित सेव कमाईआ। सच कहे मैं कदे नहीं भुगती सज़ा, दु:ख संताप ना कोए रखाईआ। जन भगत चलावां इक्को रज़ा, राज़क रिज़क रहीम दए वड्याईआ। किसे नाल करां ना दग़ा, फ़रेबां रूप ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दे चरण कँवल मेरी धुर दी जग्हा, दूसर धाम आसण कदे ना लाईआ।
२५ चेत शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड अल्लड़भिंडी ज़िला गुरदासपुर हज़ारा सिँघ दे गृह
सच कहे सदा सच दा राज, आदि जुगादि मिली वड्याईआ। सति सच दा साचा ताज, तख्त निवासी इक सुहाईआ। सच मार अवाज, सच लए उठाईआ। सच चला जहाज़, बेड़ा जगत जहान वखाईआ। सच दी सच रखे लाज, होए सच सहाईआ। सच सतिगुरु शब्द गुरु गुर महाराज, दूजा नज़र कोए ना आईआ। सति दी साची याद, भुल अभुल रूप ना कोए बदलाईआ। सच दी सच सच फ़रयाद, सच सच सच समझाईआ। सच दा सच होवे अहिलाद, सच हुक्म दृढ़ाईआ।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। सच कहे सो पुरख निरँजण साचा, हरि पुरख निरँजण इक अख्वाईआ। एकँकार वेखे तमाशा, आदि निरँजण कर रुशनाईआ। अबिनाशी करता करे हासा, श्री भगवान ख़ुशी बणाईआ। पारब्रह्म तक्के रासा, मण्डल मण्डप खेल खिलाईआ। प्रकाश दे के रवि सासा, सूर्या चन्द दित्ते चमकाईआ। खेल खिला के पृथ्मी आकाशा, गगन गगनंतरां दिती वड्याईआ। जो आदि अन्त ना कदे विनासा, सच कहे सो मेरा धुर दा माहीआ। जिस दे सदा वसां मैं पासा, सगला संग रखाईआ। बण के दासी दासा, जुग जुग सेव कमाईआ। उस दा भेव की दस्सां खुलासा, किछ कहि ना सकां राईआ। जो मेरी जुग जुग पूरी करे आसा, जन भगतां नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। सच कहे मेरा आदि अन्त इक्को रंग, बदली विच कदे ना आईआ। आत्म धार देवां संग, ब्रह्म पर्दा आप चुकाईआ। ईश जीव मेल करां निशंग, एह मेरी बेपरवाहीआ। आत्म धार वहावां गंग, गंगोत्री सीस निवाईआ। साची मंज़ल जावां लँघ, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। जुग चौकड़ी मारां पन्ध, भज्जां वाहो दाहीआ। सच नाम सुणा के छन्द, ढोला दयां दरसाईआ। जन भगतो मैंनूं लावो अंग, अंगीकार बणाईआ। मंज़ल सच दी जणा लँघ, सचखण्ड साचे मिले वड्याईआ। जिथ्थे झगड़ा नहीं तत पंज, पंचम मेला सहिज सुभाईआ। ना ख़ुशी ना कोई रंज, ग़मी रूप ना कोए दिखाईआ। लेखा मुके भुक्ख नंग, प्रभ इक्को दर दए वड्याईआ। सच कहे मैं सदा प्रभ दे हुक्म दा पाबन्द, हुक्म मन्न के सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मैनूं बख्शणहारा सच अनन्द, सच सच सच विच्चों प्रगटाईआ।
२५ चेत शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड बाबूपुर ज़िला गुरदासपुर दर्शन कौर दे गृह
सच कहे मैं आदि जुगादी धर्म धार दा यार, सथ्थर यारड़ा सेज हंढाईआ। मेरे उत्ते प्रभू नूं एतबार, यकीन नाल सुणाईआ। मेरा लेखा जुग जुग विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी देण गवाहीआ। मैं मेल मिलावां नार कन्त भतार, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। मैं भगतां पैज देवां संवार, सद सद आपणा संग बणाईआ। मेरीआं सिफ्तां वाली गौंदे सारे वार, वारता ग्रन्थां नाल रखाईआ। मैं सब नूं देवां अधार, सांतक सति वरताईआ। मेरा साचा मन्दिर गुरदवार, काअबा इक्को नज़री आईआ। जिस दी मंज़ल नहीं दुष्वार, औझड़ राह ना कोए पवाईआ। जो मेरे नाल करे प्यार, मैं प्रीतम दयां मिलाईआ।
मैं कूक कूक सब नूं करां ख़बरदार, ढोले रागां नादां वाले जणाईआ। जीव जंत सच दी पाओ सार, साध सन्त लओ अंगड़ाईआ। मेरा लहिणा देणा अपर अपार, अपरम्पर स्वामी आपणे हथ्थ रखाईआ। मेरे उतों सारे जाण बलिहार, बलि बलि आपणा आप कराईआ। मेरा अवतार पैग़म्बरां गुरुआं बोलया जैकार, कलमा धुर दा नाम सुणाईआ। मैं कोई भाण्डा नहीं घुमयार, काची माटी ना रूप वखाईआ। मैनूं घड़या नहीं किसे सुन्यार, ठठिआरां हथ्थ कदे ना आईआ। मेरा रूप बणाया आप निरँकार, निरवैर दिती वड्याईआ। मैं खेलां खेल आपणी धार, धरनी धरत धवल धौल उत्ते सोभा पाईआ। जन भगत सुहेले मेलां मीत मुरार, मित्र प्यारे नाल मिलाईआ। मेरा आदि जुगादी तूं मेरा मैं तेरा जैकार, ढोला सोहला इक्को इक गाईआ। मेरा रूप अनूप ना पुरख ना नार, सति सच आपणा नाउँ प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवणहार सदा दीदार दरस अरस अर्शी प्रीतम इक वखाईआ।
२५ चेत शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड बाबूपुर ज़िला गुरदासपुर रवेल कौर दे गृह
सच कहे जन भगतो सच्चा इक अकाल, अकल कलधारी इक अख्वाईआ। जो आदि जुगादी दीन दयाल, दयानिध धुर दा माहीआ। जिस तुहानूं बणाया लाल, बाल आपणी गोद टिकाईआ। दिवस रैण करे संभाल, सम्बल दा मालक होए सहाईआ। तुहाडी लेखे लाए घाल, करनी आपणे चरण टिकाईआ। जगत जहान तोड़ जंजाल, मेहरवान मेहर नज़र टिकाईआ। भाग लगा के साची धर्मसाल, घर मन्दिर इक वड्याईआ। तुसीं शाह बणे कंगाल, नाम धन दए वरताईआ। आपे वेखे मुरीदां हाल, मुर्शद शहिनशाहीआ। तुहानूं पोह ना सके काल, महाकाल वेखे चाँईं चाँईंआ। निरगुण धार वसे नाल, सरगुण संग निभाईआ। काया फल लगाए अगम्मे डाल, रस आपणा आप चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जगत जहान विच्चों लए उठाल, फड़ बाहों मेल मिलाईआ।
२५ चेत शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड बाबूपुर ज़िला गुरदासपुर प्यारा सिँघ दे गृह
सच कहे जन भगतो सच्चा इक्को साहिब, सब नूं दयां दृढ़ाईआ। जिस दा शब्दी धार गुरु गुरदेवा नाइब, दो जहानां खेल खिलाईआ। जिस दा वेस अवल्लड़ा अजाइब, अजब आपणी कार भुगताईआ। जिस दा सब दे नाल वाइद, वाइदे
जुग जुग पूर कराईआ। उस दा इक्को हुक्म आहिद, अहिदनामे वेखे थांउँ थाँईंआ। आत्म धार कदे ना होवे अलाहिद, परमात्म वंड ना कोए वंडाईआ। जुग जुग भगतां तारन आए महिज़, महिव आपणी खेल खिलाईआ। उस दा हुक्म कदे ना होवे नज़ाइज़, सच सच नाल सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगतां लहिणा देणा देवे जाइज़, ज़ाइज़ा सब दा वेखे थांउँ थाँईंआ।
२५ चेत शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड बाबूपुर ज़िला गुरदासपुर बलाका सिँघ दे गृह
सच कहे जन भगतो सच बणो वपारी, सति सति नाल मिलाईआ। साचे दर दर बणो भिखारी, मांगत हो के झोली डाहीआ। हरि देवणहार वड भण्डारी, अतोट अतुट वरताईआ। जिस दा लहिणा देणा सदा जुग चारी, चारे खाणी नाल मिलाईआ। जिस नूं चारे बाणी रही पुकारी, कूक कूक सुणाईआ। सो देवणहार दातारी, दाता दानी बेपरवाहीआ। तिस चरण कँवल करो निमस्कारी, निव निव सीस झुकाईआ। जो जुग जुग भगतां पैज रिहा संवारी, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। साची देवे नाम ख़ुमारी, मस्त अलमस्त दए बणाईआ। निरगुण जोत करे चमत्कारी, जोती जाता डगमगाईआ। साचे शब्द दए धुन्कारी, आत्मक राग सुणाईआ। बूँद स्वांती बख्शे ठण्डी ठारी, अंमिओं रस जाम प्याईआ। जिस दा लेखा नहीं पुरख नारी, आत्म मेला सहिज सुभाईआ। सो घर घर अन्दर काया मन्दिर पावणहारा सारी, गृह गृह खोज खुजाईआ। वेखे विगसे वेखणहारी, हर हिरदे फोल फुलाईआ। सो पुरख निरँजण बण के मीत मुरारी, मित्र प्यारा दए वड्याईआ। हरि पुरख निरँजण अगम्म अपारी, अलख अगोचर इक अख्वाईआ। एकँकारा जिस रचना रची सारी, सृष्ट दृष्ट नाल मिलाईआ। आदि निरँजण बेअन्त बेपरवाह नूर नूर करे उज्यारी, जोती जाता डगमगाईआ। श्री भगवान अन्तिम वेखे विगसे पावे सारी, बाहर खोजण दी लोड़ रहे ना राईआ। अबिनाशी करता आपणा रंग चाढ़्हे अपारी, मनोहर आपणी खेल खिलाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म दा बण अधारी, उदर दा लेखा दए मुकाईआ। सतिगुर शब्द सच दा सच करे वणज वपारी, घाटा रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे नाम दी दए ख़ुमारी, ख़ालस आपणी ख़ुशी बणाईआ।
२५ चेत शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड बाबूपुर ज़िला गुरदासपुर मुणशा सिँघ दे गृह
सच कहे इक्को पूजो आदि निरँजण, आदि पुरख धुरदरगाहीआ। जो दाता दानी दर्द दु:ख भय भंजन, भव सागर पार कराईआ। निज नेत्र नाम पावे अञ्जण, लोचन नैण अक्ख खुल्हाईआ। चरण धूढ़ कराए अगम्मी मजन, दुरमति मैल अन्तष्करन मिटाईआ। आत्म परमात्म बणे सज्जण, सगला संग बणाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म होवे पर्दे कज्जण, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जिस दे नाम नगारे वज्जण, काया मन्दिर अन्दर नाद धुन करे शनवाईआ। जिस दे जोती दीपक जगण, शम्हां नूर डगमगाईआ। जो भगतां भगती विच करे मग्न, सुरत शब्द नाल मिलाईआ। त्रैगुण माया बुझा के अग्न, अमृत मेघ इक बरसाईआ। सति सच मना के सगन, ख़ुशी दृष्ट अनदृष्ट विच दृढ़ाईआ। इक्को प्यार दी बख्श के लग्न, लग मात्र डेरा ढाहीआ। मेल मिलाए नूर अलाही रब्बन, यामबीन धुरदरगाहीआ। जिस दे अवतार पैग़म्बर गुर शब्दी धार गाउंदे सदन, सदा अगम्म सुणाईआ। ओह जगत जहान मेटण वाला लग्न, ज़ंज़ीर कूड़ दए तुड़ाईआ। इक्को नाम दस्स के भजन, बन्दगी आत्म परमात्म समझाईआ। जन भगतन मीता लोकमात रखे लजन, मेहरवान मेहरवान मेहरवान आपणा रंग रंगाईआ। उस नूं बाहरों कोई ना जाए लभ्भण, घर मिले धुर दा माहीआ। जिस दी सब तों वक्खरी रंगण, रंग मजीठी दए चढ़ाईआ। जो द्वैती मेटे हदन, हदूद इक्को इक दरसाईआ। सो साहिब सूरा सरबंगण, हरि करता वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि पुरख अपरम्पर स्वामी आदि जुगादि साचा नाम सच दी धार सतिगुर शब्द आवे वंडण, दूसर नज़र कोए ना आईआ।
२५ चेत शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड बाबूपुर ज़िला गुरदासपुर दलीप सिँघ दे गृह
सच कहे जन भगतो हरि सच्चा इक्को आदि, आदि पुरख सरनाईआ। जिस दा हुक्म विच ब्रह्माद, ब्रह्मांड रिहा दृढ़ाईआ। जो लख चुरासी सुणाए नाद, अनादी धुन प्रगटाईआ। जिस नूं विष्न ब्रह्मा शिव रहे अराध, देवत सुर ध्यान लगाईआ। जो हर घट अन्दर विस्माद, बिस्मिल रूप नूर अलाहीआ। जो सब दी सुणे फ़रयाद, वेखणहारा थांउँ थाँईंआ। जिस दा खेल बोध अगाध, बुद्धी तों परे पढ़ाईआ। ओह मेटणहारा वाद विवाद, विख अन्दरों बाहर कढ्ढाईआ। जो ठग्गां चोरां बणाए सन्त साध, सतिगुर आपणे रंग रंगाईआ। जो नाम भण्डारा देवणहारा दाद, वस्त अमुल्ल झोली पाईआ। जिस दा लेखा निरगुण सरगुण इक दूजे तों बाद, अवतार पैग़म्बर गुर आपणा खेल वखाईआ। जो सति दी सच वजाए रबाब, नाम सितार
इक रखाईआ। मित्र प्यारा बण अहिबाब, मेला मेले सहिज सुभाईआ। जिथ्थे इक्को रंग पुन्न सबाब, पापां वंड ना कोए वंडाईआ। सो स्वामी हिरदे रखो याद, लोकमात विछड़ कदे ना जाईआ। ओह सदा सदा सद देवणहार इमदाद, मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। जिस दा नानक धार लेखा विच बग़दाद, बग़लगीर अगम्म अथाहीआ। सो खेले खेल विच पंज आब, पंचम आपणा पड़दा लाहीआ। जो अमृत झिरना देवे कँवल नाभ, बूँद स्वांती सति टपकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच दा देवणहार प्रशादि, सच नाम नाम वरताईआ।
२५ चेत शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड बाबूपुर ज़िला गुरदासपुर प्यारी दे गृह
सच कहे जन भगतो साची मंगो मंग, मांगत हो के झोली डाहीआ। मानस जन्म होए ना भंग, चुरासी गेड़ रहे ना राईआ। सतिगुर दाता चाढ़्हे रंग, रंगत उतर कदे ना जाईआ। कटे भुक्ख नंग, दुरमति मैल धुआईआ। पंज विकारा मेटे जंग, सांतक सति सति कराईआ। अन्तर धार देवे अनन्द, परमानंद खेल खिलाईआ। साची धार वहा के गंग, अग्नी तत दए बुझाईआ। झगड़ा रहे ना तत्व पंज, पंचम मेला सहिज सुभाईआ। ग़मी चिन्ता मिटा के रंज, रंजश अन्दरों दए कढ्ढाईआ। आप आपणे लगावे अंग, अंगीकार इक अख्वाईआ। किरपा करे सूरा सरबंग, हरि करता धुरदरगाहीआ। जो आत्म सेज सुहाए पलँघ, आसण सिंघासण दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच दा सच नाल करे सबंध, नाता सतिगुर शब्द जुड़ाईआ।
२५ चेत शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड बाबूपुर ज़िला गुरदासपुर महिन्दर कौर दे गृह
सच कहे जन भगतो सच्चा सिमरो स्वामी, साहिब सर्ब गुणतास्या। जो आदि जुगादी अन्तरजामी, किरपा करे पुरख अबिनाश्या। अमृत रस देवे पाणी, हरिजन पूरी होवे आस्या। भेव खुल्हाए चारे बाणी, शब्द बोध अगाध सुणास्या। झगड़ा मुकाए चारे खाणी, मानस जन्म करे रहिरास्या। मंज़ल बख्श के इक रुहानी, पन्ध मुकाए पृथ्मी आकाश्या। अनमुली वस्त देवे धुर दा दानी, किरपा करे शाहो शबास्या। साचा बख्श के पद निरबाणी, सचखण्ड कराए निवास्या। झगड़ा मुके आवण
जाणी, लख चुरासी रहे ना फ़ास्या। लेखा जाणे शाह सुल्तानी, शहिनशाह शाहो शाबास्या। तिस करो चरण ध्यानी, जो हर घट अन्दर रखे वास्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिजन तेरे साचे अन्तर अन्तष्करन लाहे उदास्या।
२५ चेत शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड बाबूपुर ज़िला गुरदासपुर विरसा सिँघ दे गृह
सच कहे जन भगतो प्रभू सच सच बख्शंदा, सच सच वड्याईआ। जो देवणहारा परम अनन्दा, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। जो सरगुण धार ततां वाला बण के बन्दा, बन्दगी लोकमात समझाईआ। खेल खिला के सूर्या तारा चन्दा, चन्द चांदना करे रुशनाईआ। हर घट अन्दर सुहा पलँघा, सुख आसण आपणा डेरा लाईआ। जन भगतां पूरीआं करे मंगा, जुग जुग आपणी दया कमाईआ। काया मन्दिर अन्दर दरवेश हो के आपे लँघा, पाँधी बण के पन्ध मुकाईआ। अग्नी तत कर के ठण्डा, सांतक सति दए वरताईआ। आत्म धार पवा के गंढा, परमात्म आत्म जोड़ जुड़ाईआ। जिस दे हुक्म विच जुग चौकड़ी लँघा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग खेल खिलाईआ। ओहदा वक्त सुहावा सच कहे मेरे नाल लँघा, मैं सहिज नाल सुणाईआ। उस दा हुक्म सच जिस नाल होवण वाला दंगा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जिस कलयुग अन्त वखाया कन्ढ्ढा, कन्ढ्ढी घाट ध्यान लगाईआ। उस दा चमकण वाला खण्डा, खण्डा खड़ग नाम समझाईआ। सत्तां दीपां फेरे डण्डा, डण्डावत सब दी दए बदलाईआ। जिस नूं समझे कोई ना पंडा, विद्या विच हथ्थ किसे ना आईआ। ओह लेखा जाणे ब्रह्म ब्रह्मण्डा, ब्रह्मांड ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लहिणा देणा जाणे जेरज अंडा, उत्भुज सेत्ज भेव रहे ना राईआ।
२५ चेत शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड बाबूपुर ज़िला गुरदासपुर मक्खण सिँघ दे गृह
सच कहे जन भगतो सच मेरा ढंडोरा, सृष्ट दयां सुणाईआ। कूड़ तक्को अंधेर घोरा, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। माया ममता पाया शोरा, करे हाल दुहाईआ। जिज्ञासुआं रूप होया ठग्गा चोरा, चोरी सारे रहे कमाईआ। अन्तिम वासा होणा मढ़ीआं गोरा, सद रहिण कोए ना पाईआ। कीमत रहिणी नहीं वांग ढोरा, हड्ड मास नाड़ी कम्म किसे ना आईआ। बिना सच तों प्रभ नाल पक्कीआं होण मूल ना डोरां, डोरी तन्द ना कोए बंधाईआ। मैं सब नूं देवण वाला जवाब कोरा,
कौरव पांडव दा लेखा नाल मिलाईआ। मेरे साहिब दा खेल होणा होर दा होरा, अवर दी अवर कार कमाईआ। जिज्ञासू रहे कोई ना डोरा, सब नूं रिहा सुणाईआ। जन भगतो आपणा कर लओ भाग मथोरा, मिथ्या दिसे लोकाईआ। नाम निधाना झोली पा लओ भोरा भोरा, भँवर दा लेखा दए मुकाईआ। सानूं पिछला भुल्ल जाए पेका सौहरा, अगला इक्को घर वखाईआ। जिथ्थे तूं मेरा मैं तेरा होवे दोहरा, सोहँ सच नाम पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी बांका छोहरा, शौहर आपणा खेल खिलाईआ।
२५ चेत शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड बाबूपुर ज़िला गुरदासपुर गंडा सिँघ दे गृह
सच कहे जन भगतो सच नाल माणो रंगरलीआं, रल मिल प्रभ नाल झट लँघाईआ। बिना प्रभू तों आत्मा सारीआं दिसण इकल्लीआं, सगला संग ना कोए बणाईआ। ख़ाली मन्दिरां वजदीआं रहिंदीआं टल्लीआं, जगत आवाज़ नाल शनवाईआ। चरागां विच भरीआं रहिंदीआं तेल दीआं पलीआं, दीआ बाती ना कोए शनवाईआ। बिना सच तों आत्मा जांदीआं मूल ना सल्लीआं, सलल रंग ना कोए चढ़ाईआ। तुसां फिरना ओस साहिब दीआं गलीआं, जो गली कूचे भगतां वेख वखाईआ। जिस नूं सारे कहिंदे छलीआ, अछल अछल धुरदरगाहीआ। जिस दा निहचल धाम अटलीआ, सचखण्ड सच सोभा पाईआ। सो तुहाडा दवारा बैठा मलीआ, मालक नूर अलाहीआ। जिस नूं इशारा कीता पैग़म्बरां संग अलीआ, वली सीस झुकाईआ। जिस दे पिच्छे सीस धरे उत्ते तलीआ, आपणा आप मिटाईआ। ओह भगतो सच प्रेम दीआं लैंदा बलीआ, बलीदान अवर ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो वसे जल थलीआ, अस्गाहां रिहा समाईआ।
२५ चेत शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड बाबूपुर ज़िला गुरदासपुर करतार कौर दे गृह
सच कहे जन भगतो प्रभू दा करो ख्याल, मनसा मन ना कोए वड्याईआ। जिस तुहानूं बणाया आपणे लाल, प्रेम रंग रंगाईआ। तुहाडी वसे काया सच्ची धर्मसाल, गृह मन्दिर सोभा पाईआ। माणक मोती हीरे लए उछाल, सागर गागर ध्यान लगाईआ। प्रेम प्रीती वजाओ इक्को ताल, तलवाड़ा नाम वाला बणाईआ। हिरदे उपजे अगम्म उछाल, लहर लहर
नाल बदलाईआ। आपणा वक्त लओ संभाल, सम्बल बैठा धुर दा माहीआ। जिस दी सच दी निराली चाल, सच नाल समझाईआ। ओह लेखे पूरे करे शाह कंगाल, शहिनशाह अगम्म अथाहीआ। जन्म मरन चों कर बहाल, गृह आपणे दए वड्याईआ। उस दे प्रेम दी घालो घाल, घाल सब दी लेखे पाईआ। सच कहे मैं सच दा सच सच दलाल, विचोला रूप प्रगटाईआ। तुसीं बाले नन्हे बाल, मैं कोटन जुग चौकड़ी लईआं हंढाईआ। मेरा वक्त सुहेला तुसीं लुट लओ नाम दा धन माल, ख़ज़ीना इक्को दिता समझाईआ। आपणे अन्तष्करन पर्दा लओ उठाल, भेव अभेद मिटाईआ। जोती नूर दा तक्को जमाल, जल्वागर करे रुशनाईआ। जिस दा खेल बेमिसाल, मिसल सके ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच सच करे प्रितपाल, प्रितपालक इक अख्वाईआ।
२५ चेत शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड बाबूपुर ज़िला गुरदासपुर दलीप सिँघ दे गृह
सच कहे जन भगतो इक्को सिमरो पुरख अगम्मा, जो अगम्मढ़ी कार कमाईआ। जेहड़ा जनणी कुक्खों कदे ना जम्मा, तन वजूद ना कोए रखाईआ। जिस दा हद्द नहीं कोई बन्न्हा, वंडण वंड ना कोए रखाईआ। जो वसे बिना छप्पर छन्ना, सचखण्ड दवारे सोभा पाईआ। आदि जुगादी वड धनी धना, धनाढ इक अख्वाईआ। जिस सेवा लाए विष्न शिव ब्रह्मा, पारब्रह्म अख्वाईआ। जिस निरगुण सरगुण धार समझाया धर्मा, अवतार पैग़म्बर गुरु दे वड्याईआ। उस दा इक्को खेल वेखो जिस दा अनन्द परमा, परम पुरख बेपरवाहीआ। जिस दी लख चुरासी मंगे सरना, धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। जिस दे हथ्थ जीउणा मरना, घड़न भन्न्हणहार बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, वर दाता अगम्म अथाहीआ। सच कहे जन भगतो सिमरो इक भगवन्त, भगवन सीस निवाईआ। जो आदि जुगादी कन्त, ब्रह्म ब्रह्मादी खेल खिलाईआ। जिस दा अक्खरां तों बाहर मंत, निष्अक्खर करे पढ़ाईआ। गिणती विच ना आए गणत, अगिणत रूप नूर अलाहीआ। जिस दी महिमा बेअन्त, बेऐब नूर ख़ुदाईआ। बोध अगाधा बण के पंडत, सच संदेशा दए सुणाईआ। जिस दे रूप अनूप अनन्त, अन्त कहिण किछ ना पाईआ। जो वड्याई देवे भगत सन्त, गुरमुख गुरसिख गुर गुर गोद उठाईआ। जो गढ़्ह तोड़नहारा हउँमे हंगत, हँ ब्रह्म दए समझाईआ। दर उस दे करो मिन्नत, निव निव सीस झुकाईआ। जेहड़ा लैहंदा चढ़दा वेखणहारा सिम्मत, दक्खण पहाड़ खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप
आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो वेखे विगसे जगत जिज्ञासूं कल धार दे निन्दक, कलि कल्की खेल खिलाईआ।
२५ चेत शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड बाबूपुर ज़िला गुरदासपुर हज़ारा सिँघ दे गृह
सच कहे जन भगतो सच दा वेखो इशारा, ऐशो इशर्त बाहर जणाईआ। कूड़ दा वेखो पसारा, चारों कुण्ट अंधेरा छाईआ। कुकर्म दा तक्को धूंआँधारा, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। प्रेम दा रिहा ना कोए प्यारा, प्रीती हक ना कोए रखाईआ। धर्म दा दिसे ना कोए दवारा, द्वारका वासी रिहा दृढ़ाईआ। नव सत्त हाहाकारा, धीरज धीर ना कोए रखाईआ। जीव जंत करे पुकारा, दरोही तेरा नाम ख़ुदाईआ। परम पुरख परमात्म निरगुण धार हो ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर कर रुशनाईआ। कलयुग अन्त कन्त भगवन्त वेख किनारा, तट किनारे ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। सच कहे जन भगतो मन्नो एका इष्ट, इष्टीओ दयां सुणाईआ। जिस दा लेखा नाल सर्ब सृष्ट, शेषट भेव खुल्हाईआ। जिस साडी खोल्हणी दृष्ट, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। जिस लहिणा देणा पूरा करना राम वशिष्ट, विषयां तों बाहर हुक्म सुणाईआ। जिस दा लख चुरासी आत्म धार भोगे गृहस्त, गृह मन्दिर वज्जे वधाईआ। जिस ने सब नूं देणा नाम सबूरी वाला सिदक, भरोसा इक बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरि वड्डा वड वड्याईआ। सच कहे मैं सच संदेशा दस्सां, दहि दिशा नाल मिलाईआ। ख़ुशीआं दे विच हस्सां, हस्ती तक्क बेपरवाहीआ। चारों कुण्ट उठ उठ नस्सां, भज्जां वाहो दाहीआ। कलयुग वेखां रैण अंधेरी मस्सा, चारों कुण्ट अंधेरा छाईआ। प्रकाश रिहा ना रवि शशा, सूर्या चन्द रहे कुरलाईआ। इक्को इक दा अगम्मा मार्ग दस्सा, दहि दिशा आप समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दा आदि जुगादी जुग चौकड़ी इक्को हुक्म अच्छा, अच्छी तरह दयां सुणाईआ।
२६ चेत शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड बाबूपुर ज़िला गुरदासपुर मेलो दे गृह
सच कहे जन भगतो साची प्रभ दी सिख्या, अभुल भुल कदे ना जाईआ। जिस आदि जुगादी धुर दा लेख लिख्या,
जगत जहान ना कोए मिटाईआ। जिस सृष्ट सबाई दस्सया मिथ्या, अन्त रहिण कोए ना पाईआ। उस दी सदा सदा सुहञ्जणी थितया, घड़ी पल ना वंड वंडाईआ। निरगुण धार बणे मितया, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। साचा करे हितया, मेला मेले सहि सुभाईआ। सदा वसे चितया, चेतन सुरती आप कराईआ। हट्ट बज़ारां विच कदे ना विक्या, कीमत जगत ना कोए रखाईआ। हर घट अन्दर आपे टिक्या, गृह गृह डेरा लाईआ। जिस दा नाम रस ना होवे फिक्या, सच अमृत रूप समझाईआ। ओह लेखा पूरा करे वड्डे निक्या, देवणहार सर्ब सरनाईआ। जो सच सिंघासण रखाए काया कितया, दर दर बैठा सोभा पाईआ। लख चुरासी बण के पितया, पतिपरमेश्वर वेख वखाईआ। जिस जुग जुग आपणा भाणा आप नजिठिआ, वेखणहारा आप हो जाईआ। ओह साहिब सुल्ताना अनडिट्ठया, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। उस दा शब्द संदेशा धुर दा चितया, हुक्म अवतार पैग़म्बर गुरु सुणाईआ। जो सब नूं पावणहारा भिख्या, ख़ाली झोलीआं दए भराईआ। ओह कदे ना आवे विच प्रीख्या, परख सके कोए ना राईआ। उस दा इक्को हुक्म हदीस्या, सच सच करे पढ़ाईआ। जिस दा खेल बीस बीस्या, एकँकार नूर अलाहीआ। जिस दी धर्म धार दी रीतया, मार्ग सच प्रगाईआ। भगत बणाए पतित पुनीतया, पतित पावन सहिज सुखदाईआ। काया करे ठांडी सीतया, अग्नी तत गंवाईआ। लेख चुकाए हस्त कीटया, शाहो भूप आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बख्शणहारा चरण प्रीतया, प्रीतम मालक इक अख्वाईआ।
२६ चेत शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड बाबूपुर ज़िला गुरदासपुर मेला सिँघ दे गृह
सच कहे जन भगतो सच दी करो कदर, कुदरत कादर दया कमाईआ। सुणो मेरी धुन मधुर, अणसुणत दयां जणाईआ। अन्दरों मिटे ग़दर, झगड़ा कूड़ चुकाईआ। सब दी पूरी होवे सधर, सदके वारी घोल घुमाईआ। जगत नीती जाए बदल, प्रीती प्रभू चरण रखाईआ। जुग जुग मेरा इन्साफ़ तक्को अदल, सच सच समझाईआ। हरिजन कदे होण ना देवे पज़ल, फड़ बाहों जगत उठाईआ। मेरे नाम दी कल्मयां विच हकीकी कीती ग़ज़ल, ग़रज़ सब दी नाल मिलाईआ। पोह ना सके अज़ल, अन्तकाल राय धर्म ना हथ्थ फड़ाईआ। मेरे सच दा कर के वेखो वजन, कंडा नाम तराज़ू नाल उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। सच कहे जन भगतो साची करनी करो, कर्म कांड दा डेरा ढाहीआ। जगत भय विच ना डरो, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। संसार सागर विच तरो,
तारनहार दया कमाईआ। सरन सरनाई साची परो, परम पुरख देवे वड्याईआ। पद निरबाणी पाओ आपणे घरो, बाहर खोजण दी लोड़ रहे ना राईआ। मेल मिले साचे हरो, जो हर हिरदे विच समाईआ। जिस दी ना कोई शरअ दिसे ना शरो, शरीअत वंड ना कोए वंडाईआ। वस्त अगम्मी मंगो उस दे दरो, दरबार झोली दए भराईआ। खोटे होवो खरो, आपणा आप बदलाईआ। प्रभ सरनाई सरनगति विच जीवत जीअ मरो, मर जीवत रूप बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप बंधाए आपणे लड़ो, लड़के बाले नन्हे गोद उठाईआ।
२६ चेत शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड बाबूपुर ज़िला गुरदासपुर दीदार सिँघ दे गृह
सच कहे जन भगतो साचा प्रभ का नाउँ गाउणा, गावत गावत गावत ख़ुशी बणाईआ। परम पुरख परमात्म इक्को ध्याउणा, पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ। साचा इष्ट इक रखाउणा, जो एथे ओथे दो जहानां विछड़ कदे ना जाईआ। घर मन्दिर ठाकर स्वामी इक बहाउणा, जिस नूं जन्मे कोए ना माईआ। निज घर आपणे दर्शन पाउणा, बाहर खोजण कोए ना जाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला हिरदे हरि ध्याउणा, सोवत जागत विसर कदे ना जाईआ। साचा ढोला सोहला गीत अलाउणा, तूं मेरा मैं तेरा सिफ्त सलाहीआ। आप आपणा भरम मिटाउणा, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। घर दीपक जोत रुशनाउणा, नूर नुराना नज़री आईआ। जिस दा शब्द नाद धुन आत्मक राग विच उपजाउणा, सुरती शब्द समाईआ। सो साहिब सतिगुर दर ठांडे वेख वखाउणा, गृह आपणा पर्दा लाहीआ। सच जगदीश सीस इक झुकाउणा, निव निव ख़ाक रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। सच कहे जन भगतो वेखो काया मन्दिर, सच दयां सुणाईआ। दीपक जोती जगे अन्दर, महल्ल अटल होवे रुशनाईआ। बजर कपाटी तुड़ाओ आपणा जन्दर, ज़िंदगी ज़िंदगी विच्चों बदलाईआ। भाग लग्गे अंधेरी कन्दर, धूंआँधार रहे ना राईआ। मनुआ दहि दिशा दिश उठ ना धावे बन्दर, भज्जे वाहो दाहीआ। इक्को साहिब नूं करो बन्दन, दूसर सीस ना कोए निवाईआ। जो साचे नाम दी चाढ़्हे रंगण, दुरमति मैल धुआईआ। मुख साचा लावे सगन, साची बणत बणाईआ। सदा सुहेले रखे अंगण, आपणी गोद टिकाईआ। दूजे दर कोई ना जाए मंगण, सिर सिर देवे रिजक सबाईआ। चरणी धूढ़ ख़ाक रमाउणा चन्दन, टिक्के सच वखाईआ। अन्दरों भरमां ढाउणी कंधन, द्वैत रहे ना राईआ। किरपा करे सूरा सरबंगण, हरि करता धुरदरगाहीआ।
जो भगत सुहेले सच दवारे लँघण, मिले माण वड्याईआ। प्रभ वेखणहार वरभण्डण, ब्रह्मण्ड खोज खुजाईआ। साची दात सच दा मालक सच आया वंडण, वस्त झोली सच भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सदा सदा सद चाढ़्हे अगम्मी रंगण, रंगत संगत उतर कदे ना जाईआ।
२६ चेत शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड बाबूपुर ज़िला गुरदासपुर सन्त सिँघ दे गृह
सच कहे मेरा साहिब नाल रिश्ता, नाता प्रभू चरण बंधाईआ। धुर दा हुक्म दिन्दा रिहा जबराईल फ़रिश्ता, धुर दा हुक्म इक सुणाईआ। भेव अभेदा खोल्ह गुजशता, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। मुहम्मद धार बदलणा रस्ता, रहिबर इक दरसाईआ। जिस भेव खुल्हाया सति दा, पर्दा आप चुकाईआ। लेखा बदलणा पिछली हिन्द मति दा, हुक्म हुक्म विच्चों जणाईआ। भेव अभेदा खुल्ल्हया कमलापति दा, पतिपरमेश्वर दिता समझाईआ। ओह तक्क गोबिद यारड़ा सथर घत्त दा, भरम रहे ना राईआ। वेला वक्त तक्क लै अगम्मे रथ दा, जो गया हथ्थ ना आईआ। सदी चौधवीं वक्त जगत तक्क लै खेड़ा भट्ठ दा, भठियाला कलयुग अग्नी डाहीआ। जगत मुकाम दिसे ढट्ठदा, कंचन गढ़्ह ना कोए वखाईआ। माण रहिणा नहीं अट्ठ सट्ठ दा, तीर्थ तट रोवण मारन धाहीआ। झगड़ा पैणा मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ दा, गुरदवारे संग बणाईआ। प्रभ वेस वटाउणा अगम्मी जट्ट दा, चारों कुण्ट हुक्म वरताईआ। स्वांग वरतणा नटूए नट दा, भेखी आपणा भेख बदलाईआ। कलयुग समां होणा टप्पदा, पाँधी बण के भज्जे वाहो दाहीआ। प्रभ भेव खुलाउणा आपणे जप दा, सोहँ सच करे पढ़ाईआ। उस वेले मानस मानुख होवे तपदा, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। हुक्म वरतणा इक्को यक दा, जो वाहिद लाशरीक दृढ़ाईआ। जो आदि जुगादि सब दे पर्दे ढक्कदा, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। झट मुहम्मद बिन कदमां सीस कदमां ते सटदा, मुंडी गर्दन आप बदलाईआ। अन्दर इशारा सुणया टक टक दा, टकयां पिच्छे हलकी होए लोकाईआ। तेरा भाग नहीं रहिणा उम्मत वाली ढक्क दा, ढाके दा लेखा दए गवाहीआ। सतिगुर शब्द पिछली करनी फिरे कटदा, कटाक्ष धुर दा हुक्म लगाईआ। उस वेले कोटां विच्चों कोई गुरमुख लाहा होवे खटदा, भगवन जिस नूं देवे माण वड्याईआ। करे प्रकाश जोत लट लट दा, अंध अंधेरा आप मिटाईआ। खेल खलाए माया डस्सणी सप्प दा, नव सत्त वेख वखाईआ। सच कहे जन भगतो परम पुरख दा हुक्म संदेशा सदा पक दा, पक्की भगतां नाल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निरगुण सरगुण जुग जुग मार्ग आया दस्सदा, दहि दिशा धुर दा हुक्म वरताईआ।
२६ चेत शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड नुशहरा ज़िला गुरदासपुर गुरबख्श सिँघ दे गृह
सच कहे जन भगतो सच धरो ध्यान, हरि सरन सच्ची सरनाईआ। आत्म उपजे ब्रह्म ज्ञान, दूई द्वैत रहे ना राईआ। धर्म दी धार प्रगटे निशान, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। सुणो नाम सच्ची धुन्कान, काया मन्दिर वज्जे वधाईआ। अमृत रस मिले पीण खाण, जगत तृष्ना दूर कराईआ। दीपक जोत जगे महान, नूर नुराना डगमगाईआ। कूड़ी शरअ मिटे शैतान, पंज विकार रहे ना राईआ। सतिगुर शब्द होवे प्रधान, गृह मन्दिर सोभा पाईआ। आवण जावण चुक्के काण, चुरासी पेशी रहे ना राईआ। दरगाह साची हो परवान, परवाने आपणा रूप बदलाईआ। किरपा करे श्री भगवान, हरि करता धुरदरगाहीआ। वस्त अमोलक दे के दान निधान, निरवैर दया कमाईआ। धर्म दी धार बणा के काहन, साचा रंग दए रंगाईआ। झगड़ा मुका के जगत जहान, जागरत जोत इक वखाईआ। सच दवारे देवे माण, निमाणयां होए आप सहाईआ। अन्त कन्त भगवन्त कर परवान, परम पुरख प्रभ आपणे लेखे लाईआ। सचखण्ड सच वखाए मकान, दरगाह साची इक सुहाईआ। जिथ्थे भगत सुहेले जाण, प्रभ जोती मिल के जोत विच समाईआ। सच कहे जन भगतो सब दा दाता इक्को श्री भगवान, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, घर स्वामी ठाकर मिले आण, आप आपणा भेव खुल्हाईआ।
२६ चेत शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड ओगरा ज़िला गुरदासपुर ज्ञान सिँघ दे गृह
सच कहे जन भगतो आत्म परमात्म सच्चा साक, सज्जण अवर ना कोए वड्याईआ। गृह मन्दिर आपणा खोल्हे ताक, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। अन्तर निरन्तर मिटे अंधेरी रात, सति चन्द करे रुशनाईआ। अट्ठे पहर रहे प्रभात, वेला वक्त समझ कोए ना आईआ। पुरख अकाला दीन दयाला देवे शब्द अनादी दात, घर ठाकर स्वामी आप वरताईआ। उतम श्रेष्ट बणाए लोकमात, मित्र प्यारा दया कमाईआ। झगड़ा मेट के ज़ात पात, पारब्रह्म ब्रह्म लेखा दए चुकाईआ। अमृत बख्श के बूँद स्वांत, अग्नी तत तत बुझाईआ। एथे ओथे पुच्छे वात, दो जहानां होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि,
आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ब्रह्म ब्रह्मादी कमलापात, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ।
२६ चेत शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड ममीआं ज़िला गुरदासपुर मुख़तार सिँघ दे गृह
सच कहे जन भगतो नाम चाढ़्हो रंग भीना, भिन्नड़ी रैण मिले वड्याईआ। झगड़ा मिटे त्रैगुण तीना, त्रैगुण अतीता दए वड्याईआ। अमृत आत्म रस निजर पीणा, बूँद स्वांती इक टपकाईआ। सांतक सति कराए सीना, सतिगुर देवे माण वड्याईआ। जिस निरगुण धार निरगुण खेल कीना, सरगुण सरगुण भेव चुकाईआ। जिस दे हथ्थ मरना जीणा, जीवण जगत दए दृढ़ाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला प्रेम भगती विच होवे अधीना, मुहब्बत विच आपणा आप समाईआ। जो शाहो भूप वड प्रवीना, पतिपरमेश्वर अगम्म अथाहीआ। सो सन्त सुहेले सज्जण वेखे धर्म धार नगीना, निगाह निगाह विच्चों बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पावे सार असमान ज़मीना, ज़िमीं ज़मां ध्यान लगाईआ।