२६ चेत शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड ओगरा ज़िला गुरदासपुर तरलोक सिँघ दे गृह
सच कहे सूफ़ीओ इक्को नूर अलाह, आलमीन अख्वाईआ। जो आदि जुगादी बेपरवाह, बेपरवाही विच समाईआ। जिस दे अग्गे इक दुआ, दोए जोड़ वास्ता बिन हथ्थां हथ्थ उठाईआ। ओह मालक ख़ालक सदा सदा मलाह, बेड़ा दो जहान चलाईआ। जिस दी कल्मयां वाली सिफ्त सलाह, आयत शरायत नाल वड्याईआ। ओह कुल मालक नूरी ख़ुदा, वेखणहारा थांउँ थाँईंआ। जिस तों सारे होए फ़िदा, आप आपणा माण गंवाईआ। उस दा मार्ग इक्को सिध्धा, रस्ता रहिबरां गया जणाईआ। जिस सदी चौधवीं सब नूं कहिणा अलविदा, लेख पिछला रहे ना राईआ। अग्गे आपणे हथ्थ रखे आपणी बिधा, बिध नाना आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल खिलाईआ। सच कहे जो नूरे अज़मबीआ कवी उल कमा ज़व ज़े मज़ू नूरे कुजश अर्शो फ़र्श चश्मे नवीआ वल कुमुस मुविज़ दा जूअल तख़समन फ़लके ख़ालक ख़लक मख़लूक कुदरते कादर करनी करता नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अलमबम पैग़म्बरे सदम अमामे नविज़ नूरे चविज़ चश्मे चोज़ीआ नूरे रबी महिबान इक अख्वाईआ।
२६ चेत शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड ओगरा ज़िला गुरदासपुर चतुर सिँघ दे गृह
सच कहे जन भगतो आत्म परमात्म सच संजोग, विछोड़े विच विछड़ कदे ना जाईआ। जन्म कर्म दा रहे कोए ना रोग, गेड़े विच ना कोए भवाईआ। निरगुण धार निरगुण रस दा भोगो भोग, रसना रस ना कोए चतुराईआ। सति दा अगम्मा जोग, जुगती पारब्रह्म ब्रह्म समझाईआ। ईश जीव धार माणो मौज, मजलस इक्को घर वखाईआ। कूड़ क्रिया दी रहे कोई ना सोच, सोच समझ पिछली दए मिटाईआ। आपणा भेव खुल्हाए गोझ, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। संदेशा देवे अगाध बोध, बुद्धी तों परे पढ़ाईआ। अन्तष्करन देवे सोध, हर हिरदे करे सफ़ाईआ। हउँमे रहे मूल ना रोग, हंगता गढ़्ह तुड़ाईआ। जगत लेखा मेट वियोग, फड़ बाहों गोद टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जाता जोधन जोध, पुरख बिधाता अगम्म अथाहीआ।
२६ चेत शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड ओगरा ज़िला गुरदासपुर अतर सिँघ दे गृह
सच कहे जन भगतो मन्नो पुरख समरथ, सो पुरख निरँजण वड वड्याईआ। जिस दी महिमा सदा अकथ, हरि पुरख निरँजण इक अख्वाईआ। जो आदि जुगादि चलाए रथ, एकँकारा आपणी खेल खिलाईआ। जिस दे सब किछ हथ्थ, आदि निरँजण नूर अलाहीआ। जो मार्ग जुग चौकड़ी रिहा दस्स, अबिनाशी करता हुक्म सुणाईआ। जिस लख चुरासी कीती वस, श्री भगवान इक अख्वाईआ। जो भेव अभेदा खोल्हे हस्स हस्स, पारब्रह्म प्रभ पर्दा आप उठाईआ। जो साहिब सतिगुर वसणहारा घट घट, गृह गृह डेरा लाईआ। जिस दा निरगुण रूप नटुआ नट, स्वांगी आपणा स्वांग वरताईआ। कलयुग वेखे किनारा तट्ट, घाट पतन फोल फुलाईआ। जोती जाता हो प्रगट, पारब्रह्म प्रभ पर्दा आप चुकाईआ। शब्द अगम्मी मार के सट्ट, हरिजन सोए लए जगाईआ। दुरमति मैल अन्दरों कट, पापां करे सफ़ाईआ। भाग लगा के काया मट्ट, दुरमति मैल दए धुआईआ। जोत जगा के लट लट, अंध अंधेरा दए गंवाईआ। निज नेत्र खेल्ह के अक्ख, प्रतख मिले नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी अलखणा लख, अलख अगोचर अगम्म अथाह बेपरवाह इक अख्वाईआ।
२६ चेत शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड वज़ीदपुर ज़िला गुरदासपुर बूड़ सिँघ दे गृह
सच कहे सूफ़ीओ मन्नो इक महबूब, जल्वागर नूर अलाहीआ। जिस दी मंज़ल हक मकसूद, मुकामे हक सोभा पाईआ। जो शरअ दी मेटणहार हदूद, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। जिधर तक्को दिसे मौजूद, मौजूदा आपणा हुक्म वरताईआ। जिस ने नाम कलमे आपणे कीते महफ्ूज़, सिर सिर सब दे हथ्थ टिकाईआ। ओह आलीजाह वसे अर्श अरूज, दरगाह साची सोभा पाईआ। जिथ्थे द्वैत नही कोई दूज, दुतीआ भाउ नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी सब कुझ रिहा बूज्झ, बुज्झणहारा बेपरवाहीआ।
२६ चेत शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड ओगरा ज़िला गुरदासपुर हरदीप सिँघ दे गृह
सच कहे जन भगतो धुर तक्को इक रमईआ, जो रमया हर घट थाँईंआ। आदि जुगादी धुर दा सईआ, सज्जण साथी हरि रघुनाथी इक अख्वाईआ। जो नाम निधान चलाए जुग जुग नईया, नौका आपणी आप समझाईआ। जिस दे कोल आदि जुगादि जुग चौकड़ी सब दा लेखा बिन वहीआ, खाते धर्म धार बणाईआ। जो निरगुण धार आत्म धार पकड़नहारा बहींआ, जगत बाज़ू नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। सच कहे जन भगतो मन्नो इक्को अगम्मा काहन, जो लख चुरासी रिहा प्रनाईआ। सति सरूपी नौजवान, जोबनवन्त इक अख्वाईआ। जिस दा खेल दो जहान, पुरीआं लोआं ब्रह्मण्डां खण्डां मण्डल मण्डप आपणी रचन रचाईआ। सो वेखणहारा ज़िमीं असमान, चौदां लोक चौदां तबक ध्यान लगाईआ। सचखण्ड निवासी इक इकल्ला हुक्मरान, दरगाह साची सोभा पाईआ। जिस दी करे ना कोए पहचान, नूर नुराना नूर अलाहीआ। सो जोती जाता पुरख बिधाता शाहो भूप बण सुल्तान, शहिनशाह आपणी कल वरताईआ। जिस कलयुग मेटणा कूड़ निशान, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। धर्म दी धार करे परवान, धरनी धरत धवल धौल वज्जे वधाईआ। सो करता पुरख होए मेहरवान, पुरख पुरखोतम दया कमाईआ। जिस नूं झुकदे ज़िमीं असमान, सूर्या चन्द सीस निवाईआ। ओह तख्त निवासी शाहो भूप मर्द मर्दान, बेपरवाह वड वड्याईआ। जिस दा लहिणा देणा भगतां संग सगला संगी इक भगवान, भगवन हो के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिजन जनहरि जुग जन्म दे विछड़े मेले आण, आत्म परमात्म परमात्म आत्म जोती जाता जोड़ जुड़ाईआ।
२६ चेत शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड ओगरा ज़िला गुरदासपुर जीत सिँघ दे गृह
सच कहे जन भगतो मेरा सीस प्रभू नूं झुकदा, निव निव लागां पाईंआ। जिस दा बोध अगाध शब्द अगम्मी तुक दा, दो जहान करे शनवाईआ। आत्म परमात्म मिल के पैंडा मुकदा, अग्गे अवर ना कोए वधाईआ। भरम रहे ना ओहला लुक दा, काया मन्दिर करे रुशनाईआ। वक्त सुहञ्जणा बख्शे सुख दा, सुख सागर विच समाईआ। वक्त · होवे
दु:ख दा, कूड़ी क्रिया बाहर कढ्ढाईआ। परम पुरख परमात्म सदा प्यारा मानस देही मनुक्ख दा, पंजां ततां रंग रंगाईआ। चुरासी विच्चों जन भगत सुहेले गोदी चुक्कदा, फड़ बाहों गले लगाईआ। मोह विकारा फड़ फड़ कुटदा, नाम डण्डा हथ्थ उठाईआ। हरिजन भाग ना कदे निखुट्टदा, जो आए हरि सरनाईआ। दर्शन होवे अबिनाशी अचुत दा, चेतन सुरती दए कराईआ। भेव खुल्ल्हे काया पंज तत बुत्त दा, बुतख़ाने वज्जे वधाईआ। लेख बणाए धुर दे सुत दा, अपराधी आपणे रंग रंगाईआ। सच कहे जन भगतो एह वक्त सुहञ्जणा लुट्ट दा, प्रेम प्रीतम लुट्टणा चाँईं चाँईंआ। जिस दा नाता कदे ना टुट्टदा, जुग जुग विछड़े मेल मिलाईआ। ओह भण्डारा नाम देवे निखुट दा, अतोट आपणा आप जणाईआ। तुहाडा मेला उस अगम्मी जोत दा, जो बिन तेल बाती करे रुशनाईआ। तुहाडा झगड़ा नहीं किसे वरन गोत दा, दीन मज़्हब ना वंड वंडाईआ। तुहाडा मनुआ आशा विच इक्को लोच होवे लोचदा, लोचन अन्दरो अन्दर खुल्हाईआ। समां पूरा होवे जोग दा, जुगती प्रभ आपणे हथ्थ रखाईआ। हरिजन आत्म रस होवे भोगदा, भस्मड़ आपणा रूप बदलाईआ। भेव जणाए इक सलोक दा, तूं मेरा मैं तेरा दए दृढ़ाईआ। आसरा होवे इक्को पुरख अकाल ओट दा, जो ओड़क आपणे विच मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वक्त सुहञ्जणा करे मौजदा, मजलस भगतां नाल रखाईआ।
२६ चेत शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड सिंमल सकोर ज़िला गुरदासपुर बचन सिँघ दे गृह
धरनी कहे किरपा कर मेरे भगवन्त, सच स्वामी अन्तरजामी दया कमाईआ। नव सत्त दुखी होवे जीव जंत, धीरज धर्म धार ना कोए दृढ़ाईआ। हकीकी मंज़ल चढ़े कोए ना सन्त, सूफ़ी सुख विच ना कोए समाईआ। बोध अगाधा दिसे कोई ना पंडत, बुद्धी तों परे भेव कोए ना खुल्हाईआ। दहि दिशा गढ़्ह बणया हउँमे हंगत, हँ ब्रह्म ना कोए जणाईआ। तेरा खेल अबिनाशी करते जुगां जुग अनन्त, अकल कलधारी तेरे हथ्थ वड्याईआ। दरोही तेरे नाम दी मेरी मिन्नत, सीस जगदीश रही झुकाईआ। सच रिहा ना किसे सिम्मत, उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण वेख वखाईआ। कलकाती मनुआ करे इलत, दहि
दिशा उठ उठ धाहीआ। साचे नाम दी तन पहने कोई ना खिलत, ओढण सीस ना कोए टिकाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप मानव ज़ाती होई निन्दक, मानस मानुख तेरे रंग ना कोए समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, प्रभू दर तेरे आस रखाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे अन्तष्करन मार लै झाती, बिन नैणां नैण उठाईआ। किरपा कर दे कमलापाती, पतिपरमेश्वर तेरी ओट तकाईआ। चारों कुण्ट अंधेरी राती, साचा चन्द चन्द ना कोए चमकाईआ। हकीकी मंज़ल मिले किसे ना घाटी, पाँधी पन्ध ना कोए मुकाईआ। तेरा नूर ज़हूर जोती जाते नज़र ना आए ललाटी, नूर नुराना रूप ना कोए दरसाईआ। सच दवार एकँकार मेरे उत्ते खोल्ह दे हाटी, धर्म दी धार दे समझाईआ। कलयुग वेस तक्क लै बाज़ीगर नाटी, की स्वांगी आपणा स्वांग रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, देवणहार तेरी वड्याईआ। धरनी कहे प्रभू मेरा वेख लै कलयुग वक्त सुहेला, सति सच नाल जणाईआ। नव सत्त तेरा मिलण होया दुहेला, निरगुण सरगुण रंग ना कोए रंगाईआ। सुरती शब्दी नज़र आए कोई ना चेला, गुरु गुर नाद ना कोए सुणाईआ। आत्म परमात्म परम पुरख कराए कोई ना मेला, पारब्रह्म ब्रह्म जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। तेरा भेव अभेदा समझे कोई ना धाम नवेला, दरगाह साची वेखण कोए ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, देवणहार तेरी बेपरवाहीआ। धरनी कहे प्रभू मैं दब्बी पापां भार, कलयुग कूड़ रिहा दबाईआ। सति धर्म दी पाए कोई ना सार, सच नज़र कोए ना आईआ। नौ खण्ड पृथ्मी धूंआँधार, सति जोत ना कोए रुशनाईआ। लहिणा तक्क लै पैग़म्बर गुर अवतार, पेशीनगोईआं नाल मिलाईआ। मैं निर्धन हो के करां पुकार, बिन नैणां नीर वहाईआ। तूं सरधन पावणहारा सार, सतिगुर साचा सहिज सुखदाईआ। मेरी हालत वेख मेरे निरँकार, निरवैर तेरी सरनाईआ। तेरा अलाही रूप अपार, अमाम अमामे भेव देणा चुकाईआ। मेरी डण्डावत बन्दना सजदयां विच निमस्कार, निव निव सीस झुकाईआ। मैं सदी चौधवीं होई दुख्यार, बीसवीं लेखा रही वखाईआ। किरपा कर मेरे करतार, कुदरत कादर हो सहाईआ। मेरा पूरब लहिणा देणा कर्ज़ उतार, मकरूज़ तेरी ओट तकाईआ। तूं आदि जुगादी सांझा यार, परवरदिग़ार इक अख्वाईआ। मैं तेरी ख़िदमतगार, ख़ादम हो के सेव कमाईआ। नित नित करदी रही इंतज़ार, वेखां थांउँ थाँईंआ। तेरा खेल कलि कल्की अवतार, निरगुण धार तेरी बेपरवाहीआ। मेरा दुखड़ा दे निवार, दु:ख भय भञ्जण तेरी ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निरगुण मेरी पाउणी सार, निरवैर आपणी दया कमाईआ।
२६ चेत शहिनशाही सम्मत दस शहर दीना नगर महिन्दर सिँघ सवरन सिँघ हरभजन सिँघ दे गृह
सच कहे जन भगतो धरनी लग्गा भाग, धवल धौल मिली वड्याईआ। जिस दे उत्ते दीपक जोत जगे चराग़, निरगुण नूर नुराना डगमगाईआ। मेला मेले साहिब कन्त सुहाग, हरि करता धुरदरगाही। दुरमति मैल धोवे दाग़, पापां करे सफ़ाईआ। साचा बख्शे अन्तष्करन विच वैराग, वैरी अन्दरों बाहर कढ्ढाईआ। हरिजन हँस बणाए काग, सोहँ माणक मोती चोग चुगाईआ। धर्म दी धार प्रगटाए समाज, समग्री नाम वाली वरताईआ। जन भगतां निज नेत्र खोल्ह के जाग, लोचन आपणे नाल मिलाईआ। कलयुग विच सतिजुग दस्स रिवाज, रीती धर्म धार समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा खेल आप खिलाईआ। धरनी कहे मेरा सुहया थान थनंतर, प्रभ देवे माण वड्याईआ। मेरे ख़ुशी होई अन्तर, अन्तष्करन लए अंगड़ाईआ। सति सच दा सुण के मन्त्र, मेरे अन्दर वज्जी वधाईआ। खेले खेल आप निरन्तर, निरवैर दया कमाईआ। जो वेस वटाए जुगा जुगन्तर, अवतार पैग़म्बर गुरु गुर नाम दुहराईआ। ओह लेखा जाणे गगन गगनंतर, ज़िमीं असमानां खोज खुजाईआ। जो धर्म दी धार बणाए बणतर, कलयुग क्रिया कूड़ मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। धरनी कहे मैं ख़ुशीआं गावां गीत, ढोले बेपरवाहीआ। साहिब मिल्या इक अतीत, त्रैभवण धनी बेपरवाहीआ। मेरा तन वजूद होया ठांडा सीत, अग्नी तत दयां बुझाईआ। जिस भेव चुकाउणा मन्दिर मसीत, काया काअब्यां दए वड्याईआ। जीवां जंतां बदल के नीत, नीती आपणी इक दृढ़ाईआ। पवित्र कर के पतित पुनीत, दुरमति मैल धुआईआ। किरपा कर हरि जगदीश, जगदीश्र देवे माण वड्याईआ। जिस लहिणा देणा पूरा करना बीस बीस, बीस इकीसा इक अख्वाईआ। जिस दे छत्र झुलणा सीस, सतिगुर शब्द दए वड्याईआ। इक्को कलमा नाम दस्से हदीस, हज़रतां तों बाहर करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरि साचा रंग रंगाईआ। धरनी कहे मैं चारों कुण्ट तक्कां, बिन नैणां नैण उठाईआ। वेखां हकीकत हका, सच सच नाल वड्याईआ। जिस लेख चुकाउणा काअब्यां वाला मक्का, मकबरे पैग़म्बरां फोल फुलाईआ। ओह जगत जहान देण वाला धक्का, चारों कुण्ट दए हिलाईआ। जिस दीन दुनी दी कीमत रहिण देणी नहीं कोई टका, चारों कुण्ट खोज खुजाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला आपणीआं ख़ुशीआं दे विच रत्ता, रत्न अमोलक हीरे वेख वखाईआ। जिस दी जोत धार अगम्मी सत्हा, सति सतिवादी इक अख्वाईआ। जिस दा निरगुण सरगुण अवतार पैग़म्बर गुरु दे के गए पता, पतिपरमेश्वर नाउँ प्रगटाईआ। जिस दे गोबिन्द सथ्थर लथ्था, यारड़ा सेज हंढाईआ। जिस दी चार
जुग दे शास्त्र गाउंदे कथा, अक्खर अक्खरां नाल मिलाईआ। जिस नूं दीन दुनी टेकदी मथ्था, मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। ओह पुरख अकाल दीन दयाल परवरदिग़ार सांझा यार पुरख समरथा, समरथ पुरख अगम्म अथाहीआ। जो लहिणा देणा भगतां दए इक्ट्ठा, आत्म परमात्म आपणा रंग रंगाईआ। शब्दी धार हो के दो जहानां फिरे नट्ठा, पुरीआं लोआं ब्रह्मण्डां खण्डां आपणा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी सब दा लहिणा देणा देवे यथार्थ यथा, जुग जुग आपणा हुक्म वरताईआ।
२७ चेत शहिनशाही सम्मत दस गुरदासपुर शहर सरूप सिँघ दे गृह
सच कहे सतिगुर शब्द शब्द गुरदेवा, देव आत्मा दए वड्याईआ। आदि जुगादी अलख अभेवा, अगोचर कहिण किछ ना पाईआ। वसणहारा सचखण्ड निहचल धाम निहकेवा, दरगाह साची सोभा पाईआ। जन भगतां जुग जुग अमृत रस देवे मेवा, अंमिओं रस आपणा नाम चखाईआ। सिफ्त सलाही बख्शे जिह्वा, रसना हरि हरि रंग रंगाईआ। कौस्तक मणीआ मस्तक लावे थेवा, जोत ललाटी डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरि दाता बेपरवाहीआ। सच कहे सतिगुर शब्द बली बलवान, बलधारी इक अख्वाईआ। जो वसे दरगाह साची मुकामे हक हक मकान, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। जिस दा हुक्म दो जहान, संदेशे नर नरेशे आप सुणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव सीस झुकाउण, देवत सुर लागण पाईंआ। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर धरन ध्यान, बिन नैणां नैण उठाईआ। दिवस रैण झुकदे ज़िमीं असमान, लख चुरासी जीव जंत आत्म धार लागे पाईंआ। जो पुरख अकाला दीन दयाला होए सद मेहरवान, महबूब आपणी दया कमाईआ। अन्तर आत्म नाम निधान देवे दान, वस्त अमुल्ल अतुल वरताईआ। अंमिओं रस दे के पीण खाण, जगत तृष्ना दए मिटाईआ। दीपक जोत जगा महान, काया मन्दिर अन्दर करे रुशनाईआ। कूड़ी क्रिया मिटे निशान, सति सच नाल प्रगटाईआ। घर स्वामी मिले आण, बाहर खोजण दी लोड़ रहे ना राईआ। हरि करता नौजवान, जोबनवन्ता धुर दा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। सच कहे सतिगुर शब्द आदि आदि दा दाता, देवणहार अख्वाईआ। लख चुरासी पिता माता, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। आत्म परमात्म जोड़े नाता, पारब्रह्म ब्रह्म मेला मेले सहिज सुभाईआ। ईश जीव
दस्से गाथा, निष्अक्खर कर पढ़ाईआ। भेव खुल्हाए मस्तक माथा, जोत ललाटी डगमगाईआ। लहिणा देणा देवे हाथो हाथा, हरिजन होए आप सहाईआ। किरपा करे नाथ अनाथा, दीनन आपणी गोद टिकाईआ। आदि जुगादि जन भगतां देवे साथा, सगला संग निभाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के पूजा पाठा, सोहँ सति सरूप दृढ़ाईआ। लेख चुकाए तीर्थ अट्ठ साठा, गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती काया अन्तर दए जणाईआ। भेव रहे ना मन्दिर मस्जिद शिवदुआले माठा, काया गुरदवार इक प्रगटाईआ। शब्द अगम्मी मारे साटा, सोई सुरत आप उठाईआ। अमृत जाम प्या के बाटा, जन्म जन्म दी तृष्ना दए मुकाईआ। दीपक जोत जगाए ललाटा, नूरी चन्द चन्द रुशनाईआ। आत्म सेज सुहाए खाटा, सच सिंघासण डेरा लाईआ। जन भगतां आवण जावण मेटे वाटा, लख चुरासी फंद कटाईआ। किरपा करे पुरख समराथा, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सच दवारे पावे रासा, मण्डल मण्डप वेख वखाईआ। हरिजन जनहरि देवे आप भरवासा, भाण्डा भरम भौ भनाईआ। विषयां तों बाहर देवे विश्वासा, विश्व आपणा रंग दरसाईआ। किरपा करे पुरख अबिनाशा, अबिनाशी करता बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन आपणे रंग रंगाईआ। सच कहे सतिगुर शब्द मालक आदि जुगादि, जुग जुग खेल खिलाईआ। वेखे विगसे ब्रह्म ब्रह्माद, ब्रह्मांड पर्दा लाहीआ। धुर अगम्मी सुणा के नाद, आत्मक राग दए जणाईआ। सच संदेशा करे अहिलाद, धुर फ़रमाना आप प्रगटाईआ। सन्त सुहेले वेखे आप, हरिजन हरि हरि रंग रंगाईआ। अन्दरों कढ्ढ के वाद विवाद, अमृत रस दए भराईआ। बिन रसना जिह्वा दए स्वाद, अनरस आपणा आप समझाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के याद, पूरब लेखा दए मुकाईआ। काया खेड़ा कर आबाद, साढे तिन्न हथ्थ वसे धुर दा माहीआ। भगत सुहेले खोल्ह के जाग, सुरती सुरत शब्द जगाईआ। राती सुत्तयां मार आवाज़, दिने जागदयां मेल मिलाईआ। सति सच वजा रबाब, रब्बी नूर दए चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। सच कहे सतिगुर शब्द आदि जुगादि मिलापी, मिलणी हरि जगदीश कराईआ। दो जहानां वड प्रतापी, ब्रह्मण्डां खण्डां खेल खिलाईआ। नाम संदेशा अवतार पैग़म्बरां गुरुआं देवे पाती, बिन हरफ़ हरूफ़ जणाईआ। शब्द संदेशा दस्स के धुर दा जापी, कलमे नाम नाल वड्याईआ। कोटन कोटि उधारे पापी, पतित पुनीत बणाईआ। जन भगतां पुश्त पनाह ला के थापी, थपक थपक आपणी गोद टिकाईआ। जगत जहान मंज़ल चाढ़्हे घाटी, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। आवण जावण मुकाए वाटी, लख चुरासी पन्ध रहे ना राईआ। कलयुग मेटे अंधेरी राती, निरगुण नूरी चन्द करे रुशनाईआ। पुरख अकाल बण के साथी, सगला संग रखाईआ। किरपा करे सर्ब कला समराथी, मेहरवान मेहरवान
मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जुग चौकड़ी लेखा जाणे (दिवस राती), घड़ी पल आपणे हुक्म विच चलाईआ।
२८ चेत शहिनशाही सम्मत दस हरि भगत दवार जेठूवाल ज़िला अमृतसर
सतिगुर शब्द कहे मैं भगतां दयां वधाई, ख़ुशी ख़ुशी विच्चों प्रगटाईआ। जिन्हां दा मालक प्रितपालक धुरदरगाही, सचखण्ड निवासी इक अख्वाईआ। आदि जुगादी बण के पिता माई, हरिजन आपणी गोद टिकाईआ। सच प्रीती जोड़ के थांउँ थाँईं, थान थनंतर दए सुहाईआ। जो हुक्म संदेशा सुणदे चाँईं चाँईं, चाउ घनेरा इक जणाईआ। प्रेम प्रीती अन्दर करदे वाही, वाइदे पूरब जन्म पूर कराईआ। राम दी राम नाल दुहाई, रमईआ हो के रिहा सुणाईआ। पूरबले लेखे रिहा भुगताई, भगवन आपणा रंग रंगाईआ। जो विछोड़े विच पिच्छे कटी जुदाई, सो लहिणे लेखे लए लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा सति सच्चा प्यार, रीती सच जणाईआ। मेरा खेल अपर अपार, अपरम्पर स्वामी दए वड्याईआ। मैं सदा रहां जुग चार, चौकड़ी खेल खिलाईआ। भगत सुहेले वेखां मीत मुरार, निरगुण हो के रंग रंगाईआ। बोध अगाधा हो के पावां सार, पर्दे परदयां विच्चों उठाईआ। सच प्रीती बख्श अधार, धीरज धीर आप धराईआ। रोग सोग जगत निवार, लख चुरासी फंद कटाईआ। वेखां विगसां पावां सार, बिन नैणां नैण खुल्हाईआ। जो हरिजन सन्त सुहेले पिच्छे रहे विच दरबार, हरि भगत दवारे सेव कमाईआ। तिन्हां दा पूरब कर्ज़ा दयां हुदार, लेखे लेखयां नाल मिलाईआ। जन्म कर्म तों कढ्ढ के बाहर, सचखण्ड साचे दयां माण वड्याईआ। फेर जन्म ना होवे दूजी वार, अग्नी अग्ग ना कोए तपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सतिगुर शब्द कहे जो विछोड़े विच करदे रहे याद, दिवस रैण ध्यान लगाईआ। तिन्हां नाम निधाना देवां दाद, वस्त अमुल्ल अतुल्ल वरताईआ। निज नेत्र खोल्हां जाग, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। हरिजन होवण वड वड भाग, मेला मेले सहिज सुखदाईआ। घर दीपक जगाए चराग़, नूर नुराना कर रुशनाईआ। सन्त सुहेले बणाए साध, साधना चरण कँवल समझाईआ। जो तूं मेरा मैं तेरा रहे अराध, सोहँ ढोला गावण चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे जन भगतो तुहाडी सेवा सदा मंज़ूर, सिर सिर मिले माण वड्याईआ। सतिगुर दा पन्ध नहीं कोई दूर, दूर नेड़े
इक्को सोभा पाईआ। स्वामी सदा सद हाज़र हज़ूर, हर घट बैठा बेपरवाहीआ। नाम ख़ुमारी बख्शे सरूर, सुरती शब्द नाल मिलाईआ। तुसीं आत्म परमात्म दे मज़दूर, पारब्रह्म ब्रह्म मिल के ख़ुशी वखाईआ। कोटन कोटि जन्म दे तुहाडे बख्श दित्ते कसूर, पिछला लेखा रिहा ना राईआ। अग्गे नाम भण्डारे नाल कर भरपूर, अतोट अतुट रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे जो हरि भगत दवारे वसदे, बृद्ध बाल पुरख नार इक्को रंग रंगाईआ। उहनां अन्दर भरे भण्डारे नाम जस दे, सिफ्त सिफ्तां नाल सलाहीआ। ओह प्रेमी प्यारे अलखणा अलख दे, अलख अगोचर जो अख्वाईआ। जो सरन सरनाई ढट्ठ दे, धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। उन्हां झगड़े मुक गए तत अट्ठ दे, नव दर दा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। भगत दवार कहे जन भगत मेरे प्यारे मीत, जो दिवस रैण मेरे अन्दर ख़ुशी बणाईआ। मेरा साहिब वसे चीत, ठगौरी मन रहे ना राईआ। मेरी साची चले रीत, जगत वज्जे वधाईआ। सब दी पवित्र करे नीत, अनीती कूड़ रहे ना राईआ। काया होए ठांडी सीत, अग्नी तत बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच मेला लए मिलाईआ। सतिगुर शब्द कहे तुहाडा पूरब जन्म दा लेखा, जन भगतो धर्म धार जणाईआ। जिस विच भरम रहे ना भुलेखा, भाण्डा भरम देणा भनाईआ। तुहाडा मालक इक नरेशा, नर नरायण नूर अलाहीआ। शब्दी धार गोबिन्द दस दशमेशा, सम्बल बैठा गोबिन्द वेख वखाईआ। सदा सदा सद करे हेता, हितकारी इक अख्वाईआ। जेहड़ा जुग चौकड़ी कदे नहीं भुल्लया चेता, चेतन हो के चेतन रिहा कराईआ। बेशक तुहाडी भगती हुन्दी विच खेता, तन वजूद रसना जिह्वा हथ्थां पैरां सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा रंग आप रंगाईआ। सतिगुर शब्द कहे जो गृह मन्दिर सेवादार, भगत दवार वज्जे वधाईआ। प्रभ वेखे विगसे पावे सार, वेखणहारा इक अख्वाईआ। जिस दा खेल अपार, अपरम्पर हो के आप खिलाईआ। जो जन्म जन्म दे विछड़े मेले आप करतार, कुदरत दा कादर दया कमाईआ। तुहाडा लेख जन्म कर्म होए उज्यार, पूरब लेखा नाल मिलाईआ। सब दे सीस जगदीश दए प्यार, बाल बृद्ध इक्को माण वड्याईआ। स्त्री पुरुष चरण उधार, धूढ़ी ख़ाक ख़ाक रमाईआ। सतिगुर शब्द कहे तुहाडा लेखा जुग चौकड़ी विसरे ना कदे विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी तुहाडी देण गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शाह पातशाह शहिनशाह सच्ची सरकार, जन भगतां आदि जुगादि पावे सार, महासार्थी आपणी दया कमाईआ।
२९ चेत शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड जलालाबाद ज़िला अमृतसर उधम सिँघ दे गृह
नारद कहे सुण गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती, जल जल धार लओ अंगड़ाईआ। निरगुण धार एकँकार दी वेखो अगम्मी बस्ती, जिस दी हद्द हदूद महिदूद नज़र कोए ना आईआ। जिथ्थे भगती दी भावना मिलदी सस्ती, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी कीमत ना कोए लगाईआ। बिना ख़ुमारीयों चढ़दी मस्ती, मस्त मस्ताने रूप जणाईआ। बिना नैणां तों तक्को उस प्रीतम दी हस्सती, जो हस्त कीटां विच समाईआ। जिस दी खेल अलखणा अलख दी, अलख अगोचर धुरदरगाहीआ। जिस दे प्यार विच सति दी धार सथ्थर लथदी, सुहञ्जणी सेज हंढाईआ। ओह खेल तक्क पुरख समरथ दी, की करनी कार कमाईआ। झट गंगा अग्गों हस्सदी, नारद रही जणाईआ। एह पंडता खेल नहीं किसे दे वस दी, भेव अभेद ना कोए खुल्हाईआ। मैं जुग चौकड़ी वैहंदी धार रही नस्सदी, भज्जां वाहो दाहीआ। मेरी आशा भरी जस दी, बिन रसना ढोले गाईआ। मेरी किरत कमाई नहीं कोई हथ्थ दी, बिन तन वजूद सेव कमाईआ। मैं वणजारन मित्र प्यारे दी अगम्मी अक्ख दी, लोचन लोचन नाल मिलाईआ। मेरी खेल नहीं कोई वक्ख दी, वक्खरी वंड ना कोए वंडाईआ। मैं ओसे दी आशा रखदी, जो सब दा पिता माईआ। ओसे दे हुक्म अन्दर वसदी, लोकमात डेरा लाईआ। मैं वणजारन कमलापति दी, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। नारद कहे उहनूं सार कमलीए घट घट दी, वेखणहारा थांउँ थाँईंआ। जिस दी जोत जगे लट लट दी, दो जहानां डगमगाईआ। ओह सार पावे काया भाण्डे मट्ट दी, तन वजूदां फोल फुलाईआ। गंगा कहे नारद मैं उसे दे चरणां सिर सटदी, निव निव लागां पाईंआ। जिस खेल मुकाउणी अट्ठ सट्ठ दी, तीर्थ तट्टां नाल मिलाईआ। नारद कहे गंगा उस दी सूरत अगम्मी धार जट्ट दी, जटा जूट करे सफ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर मालक इक अख्वाईआ। सरस्वती कहे सुण नारद वीरा, पंडता देणा जणाईआ। की तेरे कोल सब दीआं तकदीरां, तदबीरां नाल जणाईआ। की खेल बेनज़ीरा, नज़रां तों ओहले रिहा कराईआ। की लेखा शाह हकीरा, पर्दा दे उठाईआ। की लहिणा मिलख जागीरा, शाह सुल्तानां की वड्याईआ। की रस अमृत नीरा, जलां की खेल खिलाईआ। की आशा रख के गया कबीरा, कबरां बाहर नैण उठाईआ। की इशारा देवे रवीदास वाला कसीरा, सच देणा जणाईआ। नारद कहे सरस्वती पहलों संभाल आपणा चीरा, चिरी विछुन्नीए तैनूं दयां जणाईआ। ओह मालक खालक वड पीरन पीरा, पारब्रह्म अख्वाईआ। जिस दे चरणां विच कोटन कोटि रुलदीआं तेरे जेहीआं हीरां, चरणी धूढ़ ख़ाक रमाईआ। उस दीआं सब तों वक्खरीआं तदबीरां, तरीका समझ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा
खेल वखाईआ। गोदावरी कहे सुण धर्म धार दे पांधे, पंडता दे जणाईआ। की हुक्म संदेसे विष्न ब्रह्मा शिव गांदे, ढोले रहे सुणाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर की आंहदे, बिन अक्खरां अक्खर जणाईआ। किस बिध झगड़े मिटणे सूर गाँ दे, पर्दा ओहला दे उठाईआ। की वणज होणे इक्को नाँ दे, नाउँ निरँकार इक समझाईआ। की दीन दुनी सपूत बणने धरनी माँ दे, इक्को गोद सोभा पाईआ। नारद कहे गोदावरी झगड़े पैण थाँ थां दे, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। निशान रहिणे नहीं नगर गराँ दे, गहर गम्भीर रिहा जणाईआ। विछोड़े होणे पुत्तरां माँ दे, पिता पूत ना कोए सहाईआ। ओह खेल तक्क शहिनशाह दे, जो शाही कलयुग दे बदलाईआ। संदेशे सुण लै वाह वाह दे, जो वाहिगुरु गोबिन्द गया दृढ़ाईआ। इक्को हुक्म चलणे ऐलीजाह दे, दूजी अवर ना कोए शनवाईआ। सच संदेशे सुणने हक ख़ुदा दे, ख़ुद मालक आप सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। यमुना कहे नारदा मैनूं तेरी बोदी लग्गे चंगी, चंगी तरह देणा जणाईआ। की खेल करे सूरा सरबंगी, हरि करता धुरदरगाहीआ। नारद कहे तूं सोहणी मंग मंगी, तेरी झोली दयां भराईआ। ओह तक्क सदी चौधवीं जांदी लँघी, आपणा पन्ध मुकाईआ। ईसा दा राह तक्कण फरंगी, बिन नैणां नैण उठाईआ। जगत दी धार होणी जंगी, चारों कुण्ट लए अंगड़ाईआ। नव सत्त ते होणी तंगी, तंग दस्त होए लोकाईआ। यमुना तूं वी वाह के रखीं कंघी, मेंढी सीस वाली गुंदाईआ। बिना धर्म धार तों सृष्टी सारी होणी रंडी, सगला संग ना कोए बणाईआ। कृष्ण दी याद विच तेरे उत्ते चमकणी चण्डी, चारों कुण्ट वेखणा चाँईं चाँईंआ। एहदी आयू नहीं कोई लम्बी, सहिज नाल सुणाईआ। यमुना कहे नारदा मैं सुण के रही कम्बी, धीरज धीर ना कोए रखाईआ। की सब दे नाल मेरे साहिब दी संधी, संदेसयां विच सुणाईआ। की सचमुच दुनिया हो गई अंधी, लोचण नैण ना कोए खुल्हाईआ। अन्दर वासना भर गई गंदी, पतित पुनीत ना कोए बणाईआ। नारद कहे यमुना तुहाडी धार कर सके ना ठण्डी, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। हुण विद्या रहिणी नहीं पंडी, पंडतां चले ना कोए चतुराईआ। पिछली वेख लै मिटदी जांदी पगडण्डी, डण्डावत सब दी रिहा बदलाईआ। कोई रहे ना शरअ दा घमंडी, निम्रता सब नूं दए सिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। नारद कहे गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती चारे खोल्हो अक्खां, कुण्ट चार ध्यान लगाईआ। पुरख अकाला तक्को सख़ा, जो साजण मीत बेपरवाहीआ। जिस लहिणा देणा सब दा पूरा करना हथ्थो हथ्था, हुदार रहिण कोए ना पाईआ। ओह परम पुरख समरथा, हरि करता धुरदरगाहीआ। जिस लहिणा देणा पूरा करना तुहाडे तीर्थ तट्टा, घाटां फोल फुलाईआ। भेव चुकाए काया मट्टा, तन वजूदां वेख वखाईआ। तुसां पाउणा नहीं
कोई रट्टा, सच दयां सुणाईआ। सब दा चीथड़ पुराणा फटा, ओढण नज़र कोए ना आईआ। जुग चौकड़ी पैंडा सब दा जांदा टप्पा, मंज़ल अग्गे रहे ना राईआ। पुरख अकाल दा लेखा जुग चौकड़ी पक्का, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। नारद कहे तुसीं चारे वेखो कुण्ट चौवंनी, बिन नेत्र नैण उठाईआ। सृष्टी दृष्टी अन्दर होई अन्न्ही, निज लोचन नैण ना कोए खुल्हाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया सब ने बद्धी कन्नी, कायनात गंढ पवाईआ। नाम दा दिसे कोए ना धनी, माया ममता मोह विच सर्ब हल्काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाणे दो जहानी, दो जहानां वेखे थांउँ थाँईंआ।