पुस्तकालयभाग २३

१ बैसाख शहिनशाही सम्मत दस हरि भगत दवार जेठूवाल ज़िला अमृतसर रात नूं

नारद कहे प्रभू मेरे अलखणा अलाखी, अलख अगोचर अगम्म अथाह तेरी वड वड्याईआ। मेरे मेहरवाना श्री भगवाना मेरे अन्तष्करन अगम्मी धार भाखी, बिन रसना जिह्वा दयां दृढ़ाईआ। जुग चौकड़ी तेरा खेल तक्कया बरस मास दिवस ख़ुशीआं नाल वेखां बैसाखी, सम्मत शहिनशाही दस नाल मिलाईआ। मेरे पुरख अकाले दीन दयाले मैनूं कुछ ना आखी, साहिब सुल्ताना नौजवाना सति सच दयां दृढ़ाईआ। मेरे भगवन्त धुर दे कन्त दीन दुनी दी करे कोई ना राखी, अवतार पैग़म्बर गुर सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। जिधर तक्कां दिसे अंधेरी राती, तेरा नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। तूं आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी कमलापाती, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। तेरे चरण कँवल सद जुड़या रहे नाती, विछोड़ा नज़र कोए ना आईआ। मेरे महबूबा मेरी इक्को इक बाती, बातन दयां जणाईआ। मेरा सीना फटदा दुक्खां भरी छाती, की शहिनशाह हाल सुणाईआ। मानस मानव मानुख तक्के किसे गृह तेरी जोत जगे ना बाती, बिन तेल बाती ना कोए रुशनाईआ। सति धर्म डिगया डूँग्घे खाती, बाहर सके ना कोए कढ्ढाईआ। आत्म परमात्म बणे कोए ना साथी, सगला संग निभाईआ। मेरे परम पुरख समराथी, शहिनशाह की तेरी वड वड्याईआ। तूं आदि जुगादा सगला साथी, सति सतिवादी इक अख्वाईआ। मेरी बेनन्ती जोड़ के हाथी, बिन करां सीस निवाईआ। की लहिणा देणा जगत जहान मस्तक माथी, धरनी धरत धवल धौल दे समझाईआ। तूं परम पुरख मेरा मालक शाहो शाबाशी, शहिनशाह इक अख्वाईआ। मैं तेरे मण्डल मण्डपां तक्की रासी, गगन गगनंतरां ध्यान लगाईआ। सचखण्ड दवार दा दिसे कोई ना वासी, बिन तेरी किरपा तेरी मंज़ल चढ़न कोए ना पाईआ।

आत्म रस दिसे ना कोई पवण स्वासी, साह साह विच ना कोए समाईआ। मेरे परवरदिग़ार सांझे यार मैं निगाह मारी पृथ्मी आकाशी, चौदां लोक चौदां तबक वेख वखाईआ। बिन तेरी किरपा किसे दी होवे ना बन्द खुलासी, चुरासी बन्धन ना कोए कटाईआ। जिधर वेखां नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप मनुआ करे बदमवासी, ममता मोह विकारां नाल रलाईआ। नारद कहे मेरे भगवन्त धुर दे कन्त मेरे अन्तर आई उदासी, ख़ुशी रहिण कोए ना पाईआ। मैं ब्रह्मे इक्को ख़बर अगम्मी आखी, बिन अक्खरां दिती दृढ़ाईआ। किथ्थे पारब्रह्म दी धार तेरा ब्रह्म ज़ाती, नूर नुराना दे चमकाईआ। संदेशा दिता शंकर कैलाशी, फ़रमाना धुरदरगाहीआ। उठ वेख की खेल करे पुरख अबिनाशी, हरि करता धुरदरगाहीआ। विष्नूं किहा तूं घर घर रिज़क सबासी, देवणहार इक अख्वाईआ। सारे निगाह मारो झाकी, धरनी धरत धवल धौल अक्ख उठाईआ। तेई अवतारो लेखा वेखो बाकी, बकायदा दिता दृढ़ाईआ। पैग़म्बरो तन वजूद मिट्टी तक्को ख़ाकी, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। गुरु गुरदेव आत्म धार वेखो परमात्म जाती, की जोती जाता रिहा समझाईआ। जन भगत सुहेले तक्को खेल तमाशी, निरगुण निरगुण लए अंगड़ाईआ। सूफ़ी दीन दुनी दी ज़िंदगी तक्को हयाती, पर्दा मुख रहे ना राईआ। अक्खर अक्खर तक्को किताबी, ग्रन्थ शास्त्रां ध्यान लगाईआ। मुहब्बत तक्को हकीकी मजाज़ी, आप आपणा रंग रंगाईआ। धुर दा हुक्म सुणो शब्द अनादी, जो धुन आत्मक राग दृढ़ाईआ। की खेल करे प्रभू ब्रह्म ब्रह्मादी, ब्रह्मांड आपणा हुक्म वरताईआ। सब दे कोलों अन्त अख़ीर मंगे जवाबी, हुक्म संदेशा फ़रमाना इक सुणाईआ। सम्मत शहिनशाही दस मित्रो उठो अहिबाबी, सज्जणो दयां सुणाईआ। मेरे साहिब दा हुक्म अहिलादी, ना कोई मेट मिटाईआ। आपणा जीवण तक्को ज़िंदगी तक्को सादी, बिन नैणां नैण उठाईआ। नानक धार तक्को रबाबी, सुरत शब्द करो शनवाईआ। दीनां मज़्हबां तक्को आबादी, गिणती गणित गिणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर। हरि करता बेपरवाहीआ। सम्मत शहिनशाही दस कहे नारदा मेरी इक अर्ज़ांई, अर्ज़ीआं वाल्यां दयां जणाईआ। जिस दा भेव जाणे ना कोई, चार जुग दे शास्त्र कहिण ना पाईआ। जिस दे नाम दी पैग़म्बरां दिती दरोही, दोहरी आपणी खेल खिलाईआ। जिस नूं अवतारां किहा ओही, एकँकारा अगम्म अथाहीआ। गुरु गुरदेव कीते जिस मोही, नाता जगत जहान तुड़ाईआ। उस दा लेखा जन भगत सुहेले रिहा मोही, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। दुरमति मैल रिहा धोई, पतित पुनीत आप कराईआ। अमृत धार निजर रिहा चोई, बूँद स्वांती इक टपकाईआ। पंच विकार मेट गरोही, गृह मन्दिर करे सफ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। नारद कहे प्रभू मैं वेखण आवां तेरी बैसाखी, वास्ता चार जुग दा नाल मिलाईआ। तूं सच

संदेसा दे दे गाथी, निष्अक्खर अक्खर रूप बदलाईआ। मैं धूढ़ी मस्तक लावां माथी, तिलक लिलाट रमाईआ। आपणी मंज़ल दस्स दे घाटी, पाँधीआं पन्ध रहे ना राईआ। सच दस्स दहि दिशा किस बिध कलयुग मुक्कणी वाटी, अगला पन्ध रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। पुरख अकाल कहे नारद सुण शब्दी धार पंडे, बिना ज़ातीउँ ब्राह्मणा ब्रह्म दयां जणाईआ। मेरा खेल जुग जुग खण्ड ब्रह्मण्डे, पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर जिमी असमान आपणी कार कमाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेला अन्तिम पहुँचया कन्ढ्ढे, कन्ढ्ढी बैठे अवतार पैग़म्बर गुरु ध्यान लगाईआ। कवण वेला पुरख अकाला आपणा खेल करे शब्दी खण्डे, जगत खण्डा खड़ग ना कोए चमकाईआ। नाम दी धार होवे चण्ड प्रचण्डे, पारब्रह्म आप वरताईआ। सति धर्म दी दात वंडे, काया मन्दिर अन्दर आप वखाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप रखाए इक्को झण्डे, सिर सके ना कोए उठाईआ। दीन मज़्हब ज़ात पात आत्म धार सब नूं गंढे, विछोड़ा रहिण कोए ना पाईआ। सच महल्ल अटल इक्को वस्त अगम्मी वंडे, दो जहानां नौजवाना श्री भगवाना मर्द मर्दाना आप वरताईआ। जिस दे हुक्म विच पिछले जुग चौकड़ी लँघे, बण के पाँधी पन्ध मुकाईआ। ओह साहिब सुल्तान करे खेल सूरा सरबंगे, हरि करता धुरदरगाहीआ। जिस दे हुक्म वाले पन्ध नहीं कोई लम्बे, बहुती वंड ना कोए वंडाईआ। जिस शब्द इशारा कीता पुरी अनन्दे, अनन्द दा मालक इक अख्वाईआ। जिस निशान मेटणे तारा चन्दे, सदी चौधवीं संग निभाईआ। जिन्ह हौला भार करना धरनी वाले कंधे, कूड़ी क्रिया दूर कराईआ। उस दे खेल होणे अचंभे, जिस नूं समझे कोए ना राईआ। सृष्टी दो धड़ कराए जंगे, जंगजू आपणा हुक्म वरताईआ। किसे समझ ना आवे मानस मानव मानुख बन्दे, बन्दगी वाले सारे सीस निवाईआ। सम्मत शहिनशाही दस कहे मेरे विच आपणी खेल अरंभे, शुरू शरअ दा रंग रंगाईआ। बैसाख कहे मेरा अन्दरों सीना कम्बे, थरथराहट विच दुहाईआ। की खेल कराए सूरा सरबंगे, हरि करता धुरदरगाहीआ। जिस कलयुग नाल मिलाए विकार पंजे, पंजां ततां रंग रंगाईआ। उस दा लहिणा देणा की धार बवंजे, की बावन भेव चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक बेपरवाहीआ। बैसाख कहे मैं चढ़या मात, मित्रो दयां जणाईआ। मेरी सज्जणा वाली अगम्मी बात, बातन भेव खुल्हाईआ। जगत जिज्ञासू अन्दर मारो झाक, अन्तष्करन ध्यान लगाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु साहिबानो आपणे वेखो भविक्ख्त वाक, वाक्या मेरा दिवस दए गवाहीआ। की तुहाडा नाता जगत सज्जण साक, मित्रो दयो दृढ़ाईआ। बिना भगतां तों अन्तर खुले किसे ना ताक, पर्दा सके ना कोए उठाईआ। मैं वेखां लोकमात, दहि दिशा ध्यान लगाईआ। बौहड़ी चारों कुण्ट अंधेरी रात, साचा चन्द

ना कोए चमकाईआ। झगड़ा प्या ज़ात पात, दीन दुनी रही कुरलाईआ। हिरदा होवे किसे ना शांत, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। मिले मेल ना कमलापात, पतिपरमेश्वर मिलण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ। नारद कहे प्रभू मेरे साहिब शरारती, शहिनशाह की तेरी बेपरवाहीआ। मैं चार जुग दे लेख वेखे इबारती, अक्खर अक्खरां नाल मिलाईआ। मेरे महबूबा तेरे अवतार पैग़म्बर गुरु मज़्हबां दे तजारती, वणज तेरे नाम वाला जणाईआ। तेरी जुग जुग नाम कल्मयां वाली बदलदी रही आरती, घृत दीपक देण गवाहीआ। की खेल होणी तेरी कलयुग अन्तिम वार दी, भेव अभेदा दे खुल्हाईआ। मेरी आशा तूं ही तूं ही पुकारदी, दर तेरे सीस झुकाईआ। नारद कहे मेरी बोदी आपणा आप संवारदी, सोहणी लै अंगड़ाईआ। नाल खेल दस्से तेरी अगम्मे यार दी, यारड़े रही जणाईआ। की हालत होणी संसार दी, संसारी भण्डारी सँघारी नाल मिलाईआ। तेरे हुक्म विच बुद्धी चलणी नहीं विचार दी, अक्ल कम्म किछ ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, भेव अभेदा देणा जणाईआ। नारद कहे प्रभू मैं तेरीआं बैसाखीआं आया तक्कदा, जुग जुग ध्यान लगाईआ। मैं लेखा वेखदा आया हक दा, हकीकत विच्चों फोल फुलाईआ। की तेरा लहिणा देणा होणा इक्को यक दा, वाहिद मेरे मालक देणा समझाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु तैनूं रिहा सद्द दा, संदेशे शब्द गुरु नाल जणाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर गया लद्द दा, लोकमात रहिण ना पाईआ। मैनूं सच दस्स की लेखा तेरा पहली बैसाख अज्ज दा, अजब दयां दृढ़ाईआ। मैं तैनूं समझां नूर अलाही रब्ब दा, यामबीन तेरी बेपरवाहीआ। तैनूं जगत जहान मेरे भगवान फिरे लभ्भदा, खोज्जयां हथ्थ किसे ना आईआ। अज्ज वक्त सुहञ्जणा होया सबब्ब दा, जोती जाते मिल के वज्जे वधाईआ। मैं राह तक्कदा रिहा कद दा, कदीम दे मालक दयां सुणाईआ। मैंनूं सच दस्स किस बिध झगड़ा मेटणा मज़्हबां वाली हद्द दा, शरअ जगत रहिण ना पाईआ। तेरा दीपक जोत घर घर होवे जगदा, आत्म नूर कर रुशनाईआ। मेरा लेखा पूरा करीं अल्पग दा, सहिज नाल सुणाईआ। नारद कहे प्रभू मैं ख़ुशीआं प्याला पीता तेरे नाम मदि दा, मधुर धुन दे सुणाईआ। की लेखा अवतार पैग़म्बर गुरु तेरी यद दा, यदप दे दृढ़ाईआ। क्यों खेल खिलाया ततां धार अड्ड दा, मानस मानस वंड वंडाईआ। क्यों नहीं निरगुण धार सरगुण आपणा रंग रंगदा, रंगत आपणी आप चढ़ाईआ। ओह वेख सदी चौधवीं वक्त जांदा लँघदा, मुहम्मद बैठा नैण उठाईआ। खेल वेख लै चार यारी संग दा, अलविल ज़हा तेरी बेपरवाहीआ। किस बिध निशान मेटणा तारा चन्द दा, उम्मत उम्मती डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। पुरख अकाल कहे नारद

दया कमावांगा। सो पुरख निरँजण हो के खेल खिलावांगा। हरि पुरख निरँजण हो के बल प्रगटावांगा। एकँकार आपणी कल वरतावांगा। आदि निरँजण जोत रुशनावांगा। श्री भगवान रूप वटावांगा। अबिनाशी करता नाउँ धरावांगा। पारब्रह्म पर्दा लाहवांगा। सतिगुर शब्द इक उठावांगा। विष्न ब्रह्मा शिव आप हिलावांगा। करोड़ तत्तीसा नाल मिलावांगा। तेई अवतारां गंढ पवावांगा। हज़रत मूसा ईसा मुहम्मद जोड़ जुड़ावांगा। नानक गोबिन्द जोती धार तोड़ निभावांगा। चढ़ के शब्द अगम्मे घोड़, दो जहानां वेख विखावांगा। रूप धर ब्रह्मण गौड़, पारब्रह्म आपणा रंग रंगावांगा। अमाम अमामा सब दा बण के शौहर, शहिनशाह आपणी कल प्रगटावांगा। कलि कल्की हो के अवर दा और, अवरी खेल खिलावांगा। ज़रा तक्कणा नाल ग़ौर, गहर गम्भीर हो के आप समझावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल खिलावांगा। पुरख अकाल कहे नारद सम्मत शहिनशाही हस्सदा, दसवीं धार नाल मिलाईआ। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्ड खण्ड नस्सदा, भज्जे वाहो दाहीआ। प्यार भरया अन्दर जस दा, सिफ्तां नाल सलाहीआ। रस चक्खे अंमिओं रस दा, रसना रस ना कोए वड्याईआ। प्रकाश वेखे अगम्मी रवि शशि दा, बिन सूर्या चन्द करे रुशनाईआ। फेर खेल तक्के जो सचखण्ड दवारे वसदा, दरगाह साची सोभा पाईआ। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी मार्ग दस्सदा, नित नवित आप समझाईआ। ओह पुरख अकाला दीन दयाला तीर अणयाला कसदा, दो जहानां पार कराईआ। उहदा हुक्म संदेशा इक्को होवे अलखणा अलख दा, अलख अगोचर दए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा भेव चुकाईआ। नारद कहे सम्मत शहिनशाही दस वेख लै चढ़दा, आपणा पन्ध मुकाईआ। जिस लेखा तक्कणा सीस धड़ दा, धड़े जगत वाले बणाईआ। खेल तक्कणा हउँमे हँकार गढ़्ह दा, हंगता रंग रंगाईआ। कलयुग जीव तक्क लै सड़दा, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। साची मंज़ल कोए ना चढ़दा, सचखण्ड मिलण कोए ना आईआ। ओह वेख धर्म कलयुग कोलों डरदा, सिर सके ना कोए उठाईआ। नजारा तक्क लै शरअ शर दा, की शरीअत खेल खिलाईआ। की हाल होणा धरनी वाले घर दा, नव खण्ड रहे कुरलाईआ। कूड़ कुड़यारा वेख लै मरदा, चारों कुण्ट कुण्ट दुहाईआ। एह खेल अगम्मा नरायण नर दा, जिस नूं समझे कोए ना राईआ। जो आदि जुगादी घाड़न घड़दा, लख चुरासी बणत बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सदा आपणा हुक्म वरताईआ। नारद कहे प्रभू मैं सुणया तेरा हुक्म अवल्ला, अव्वल अल्ला तेरी बेपरवाहीआ। तूं फिरें इक इकल्ला, दो जहानां सोभा पाईआ। मेरे मेहरवाना श्री भगवाना मेरा बचन इक्को लैणा मन्ना, मनसा अवर ना कोए रखाईआ। तूं नूर नुराना श्री भगवाना, भगवन तेरे हथ्थ वड्याईआ। तूं मालक ख़ालक प्रितपालक धनी धना, मीत मुरारा बेपरवाहीआ।

तूं वसणहारा बिना छप्पर छन्ना, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। तैनूं ना कोई लालच ना कोई तम्हा, लोभ विच कदे ना आईआ। मैनूं सच दस्स किस बिध बदलें आपणा समां, समाप्त करें कूड़ लोकाईआ। मैनूं इयों जापदा तेरा सम्मत शहिनशाही (दस) विच खेल होणा नवां, नव खण्ड ध्यान लगाईआ। मैं वी तेरे चरण कँवलां विच बव्हां, दूसर धाम नज़र कोए ना आईआ। सच सरनाई तेरी पवां, पवण पाणी मेरी दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी बेपरवाहीआ। नारद कहे प्रभू तूं बड़ा बेअन्त, बेपरवाह अख्वाईआ। तूं सब दा आत्म धार कन्त, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। की वस्त अमोलक जन भगतां देवें मंत, नाम निधाना झोली पाईआ। बोध अगाधा बण के पंडत, निरअक्खर दए समझाईआ। गढ़्ह तोड़ के हउँमे हंगत, हँ ब्रह्म दा भेव चुकाईआ। मेरी इक्को अरदास ते इक्को मिन्नत, इक्को वार सीस झुकाईआ। प्रभू सच दस्स कदों धरती उतों मेटणे कूड़े निन्दक, धर्म दी धार धार प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच स्वामी होणा सहाईआ। पुरख अकाल कहे नारद, मैं आपणी दया कमावांगा। दीन दयाल अख्वावांगा। धरनी वेखां सची धर्मसाल, दर दवारा इक प्रगटावांगा। फल लगा के भगतां काया डाल, पत्त टहिणी आप महकावांगा। मुर्शद हो के पुछां हाल, मुरीद आपणे रंग रंगावांगा। अन्तर आत्म वसां नाल, विछोड़ा जगत कूड़ मिटावांगा। जन्म जन्म दी लेखे पावां घाल, कीती घाल आपणे चरण टिकावांगा। हरिजन वेख आपणे लाल, फड़ बाहों गले लगावांगा। जिन्हां पोह ना सके काल, महाकाल दूर रखावांगा। सतिगुर शब्द बणा दलाल, विचोला आपणा नाम प्रगटावांगा। राय धर्म ना पुच्छे सवाल, चित्रगुप्त दा लेख मिटावांगा। साचा मन्त्र दस्स सुखाल, तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म आप पढ़ावांगा। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, जागरत जोत जोत रुशनावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर दा पर्दा आप चुकावांगा। सम्मत कहे मैं शहिनशाही दस, दस दशमेश नाल वड्याईआ। जो तीर अणयाला मारे कस, जग नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। जन भगतां निजर आत्म देवे रस, बूँद स्वांती आप टपकाईआ। मन मनुआ करे वस, दहि दिश ना उठ उठ धाईआ। जिस दे चरण कँवल दिवस मास जाण ढट्ठ, बरस सीस निवाईआ। ओह धर्म दा खोल्ह के हट्ट, हटवाणा बणया बेपरवाहीआ। जिस झगड़ा मुकाउणा अट्ठ सट्ठ, तीर्थ तट इक दृढ़ाईआ। जन भगत सुहेले मेले नट्ठ नट्ठ, पंचम पंचम जोड़ जुड़ाईआ। सो पुरख अकाल सदा समरथ, साहिब सुल्तान इक अख्वाईआ। आदि जुगादि जिस दे सब कुछ हथ्थ, दूसर ओट ना कोए तकाईआ। जो भगतां देवे साची वथ, वस्त अमोलक नाम वरताईआ। सगल वसूरे जाण लथ, चिन्ता रोग रहे ना राईआ। कूड़ विकारा देवे

मथ, ममता मोह मोह मिटाईआ। दर्शन देवे हो प्रतख, सन्मुख नज़री आईआ। पहली बैसाख कहे मेरी पैज लवे रख, सद मेरा संग बणाईआ। जन भगतां खोल्ह के नेत्र अक्ख, लोचन नैण करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि सदा समरथ, निरगुण धार महिमा अकथ, सरगुण कथ कथनी सके ना राईआ।

२ बैसाख शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड कल्ला ज़िला अमृतसर हरदीप सिँघ दे गृह

सतिगुर शब्द कहे मेरे कोल चार जुग दीआं अर्ज़ीआं, बिना शास्त्रां सोभा पाईआ। दितीआं अवतार पैग़म्बर गुर गरजीआं, जिन्हां जगत नाल वड्याईआ। दलीलां दस्सीआं शब्दी धार अगम्मी मर्ज़ीआं, बुद्धी संग ना कोए रखाईआ। की खेलां होणीआं प्रभू तेरे घर दीआं, घराने दे मालक देणा दृढ़ाईआ। जगत धारां तैथों डरदीआं, सिर सिके ना कोए उठाईआ। जगत विचारां किस बिध लड़दीआं, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। किस बिध जगत दलीलां मरदीआं, तमन्ना तमा ना कोए बणाईआ। किस बिध आपणा जोबन हरदीआं, लै सके ना कोए अंगड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सच तेरी सरनाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरे कोल जुग चौकड़ी ख़ाहिशां, तमन्नां निरगुण सरगुण धार जणाईआ। मैं संदेशे सुणदा रिहा ततां वालीआं विच्चों लाशां, तन वजूदां फोल फुलाईआ। नाले करदा रिहा हासा, हस्ती तक्क बेपरवाहीआ। की जुग जुग मेरा साहिब खेले तमाशा, तमाशबीन हो के वेख वखाईआ। दो जहानां पावे रासा, बिन गोपी काहन नचाईआ। लहिणे पूरे करे शंकर कैलाशा, विष्नूं विश्व धार दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरे कोल सब दे लेख धार निरअक्खर, अक्खरां वंड ना कोए वंडाईआ। जिस दा लेखा नहीं इट्ट पत्थर, पाहन ना कोए चतुराईआ। जिस खेल खिलाया गोबिन्द सुहाया सथ्थर, यारड़ा सेज हंढाईआ। जिस दे प्यार विच जगत धार ना वहाया अथ्थर, नेत्र नैण नीर ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार अख्वाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरे कोल जुग चौकड़ी सबूत, जुग जुग संग बणाईआ। मैं लेखा जाणां पंज भूत, काया काअबे फोल फुलाईआ। मेरा लेखा चारे कूट, नव सत्त वज्जे वधाईआ। नाल इशारा कलयुग झूठ, कूड़े रंग समाईआ। सति दिसे ना कोए सपूत, पिता पूत ना कोए वड्याईआ। नाम दा नाम बणे कोए ना दूत, दुतीआ भाउ ना कोए मिटाईआ। साची बख्शे कोए ना सूझ, समझ समझ नाल रखाईआ। अन्दरों

कढ्ढ दे द्वैती दूझ, दोहरा आपणा रंग रंगाईआ। मंज़ल बख्शे इक मकसूद, सचखण्ड दवार सरनाईआ। जिस दी बन्द ना होवे हदूद, हदां तों बाहर नूर जोत रुशनाईआ। आदि जुगादि सदा मौजूद, घट घट विच समाईआ। जिस दा लेखा आलीशान अरूज, शहिनशाह बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरे कोल बिन कलम शाही लेखा हिसाब, काग़ज़ चले ना कोए चतुराईआ। भेव खुल्हावां मित्र प्यारे अहिबाब, जो सखा सुहेला इक अख्वाईआ। जिस सुहाउणी अगम्मी महिराब, महबूब नूर अलाहीआ। ओह खेले खेल विच पंज आब, आबे हयात हथ्थ उठाईआ। उस नूं सजदा मेरा अदाब, निव निव लागां पाईंआ। जिस लहिणा देणा पूरा करना नानक धार बग़दाद, बग़ली दो जहान वखाईआ। जिस दी अवतार पैग़म्बरां गुरुआं मंगी अमदाद, निव निव सीस निवाईआ। ओह शाहो भूप देवणहारा दाद, वस्त अमुल्ल अतुल्ल आप वरताईआ। जन भगतां खोल्हे जाग, आलस निंद्रा विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। फड़ फड़ हँस बणाए काग, दुरमति मैल धुआईआ। दीपक जोत जगा चराग़, नूर नुराना डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल खिलाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरे कोल अगम्मा लेखा, जगत लिख्त विच ना आईआ। जिस विच होए ना कोए भुलेखा, भरमां वंड ना कोए वंडाईआ। मैं रखया सांभ के सचखण्ड साचे देसा, जिथ्थे जग नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। इक्को पुरख अकाल दा शब्द संदेशा, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। इक्को इक होवे अगम्मड़ा नेता, नर नरायण इक अख्वाईआ। जेहड़ा भुल्ले कदे ना चेता, चेतन सुरती ना कोए कराईआ। जो भगतां करे हेता, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जो लेखा लेखे लावे विच खेता, अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाईआ। जिस नूं सब ने मन्नया नेता, निरँकार नूर अलाहीआ। ओह वेस वटाए अनेका, अनक कलधारी आपणी कल प्रगटाईआ। जिस दी सारे हुन्दे गए भेंटा, बिस्मिल हो के आपणी ख़ुशी बणाईआ। उस सदी चौधवीं पैग़म्बरां पूरा करना ठेका, ठेकेदार हो के वेख़ वखाईआ। आत्म धार करना एका, एकँकार रंग रंगाईआ। जो सदा रहे हमेशा, जम्मण मरन ना रूप बदलाईआ। भगत उधारनां जिस दा पेशा, पेशीनगोईआं वेखे चाँईं चाँईंआ। लहिणा देणा पूरा करे गणपति गणेशा, सुरप्त लेखा रहे ना राईआ। मेरा साहिब सुल्तान नर नरेशा, नर नरायण इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि ब्रह्म ब्रह्माद खोल्हणहार भेव अभेदा, अछल अछेदा आपणी कार कमाईआ।

३ बैसाख शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड कल्ला ज़िला अमृतसर प्रीतम सिँघ दे गृह

धरनी कहे प्रभू मैं दुखी होई वैरागण, वैरी घर घर नज़री आईआ। मंद हीण दिशा अभागण, लोकमात ना कोए वड्याईआ। तेरा दीपक जोत ना दिसे चराग़ण, तन मन्दिर अन्दर ना कोए रुशनाईआ। कलयुग जीव हँस बणे कागण, माणक मोती चोग तेरा नाम ना कोए चुगाईआ। दुरमति मैल धोवे कोई ना दाग़ण, पापां करे ना कोए सफ़ाईआ। मेरे उत्ते झगड़ा तक्क लै दीन दुनी समाजण, मानस मानव समझ किसे ना आईआ। तूं शाहो भूप वड राज राजन, शहिनशाह अगम्म अथाहीआ। मेरा कोझी कमली दा संवार दे काजन, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। तूं शाहो भूप ग़रीब निवाजण, मेहरवान धुरदरगाहीआ। मेरे उत्ते सतिजुग साची साज दे साजण, कलयुग अंध अंधेर मिटाईआ। तूं मेरा मैं तेरा हर हिरदयों निकले अवाजण, सोहँ ढोला सहिज सुखदाईआ। जगत जिज्ञासू सोए लोकमात जागण, निज नेत्र लोचन नैण अक्ख खुल्हाईआ। साध सन्त सूफ़ी फ़कीर इक्को नाम कलमे विच तैनूं अराधण, वखरी वंड ना कोए वंडाईआ। तूं शब्द अगम्मी धार सतिगुर मार आवाज़न, सदा इक सुणाईआ। जीव जंत कन्त भगवन्त मिल आप सुहागण, शौहर बांके दे वड्याईआ। तेरा नाम निधाना नौजवाना उडे इक्को बाजन, बाजां वाला नाल मिलाईआ। बिन तेरी किरपा सृष्टी कोई ना आवे साधण, सर कर सके कोए ना राईआ। तूं मालक ख़ालक दो दो आबण, दो जहान तेरी वड्याईआ। धरनी कहे मेरी पुकार नहीं कोई बण पंजाबण, नव सत्त दी धार दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तूं मोहण माधव माधन, मधुर धुन देणी शनवाईआ।

३ बैसाख शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड कल्ला ज़िला अमृतसर दर्शन सिँघ दे गृह

धरनी कहे प्रभू मेरा सुण लै दुखड़ा, दर्दीआ रो रो दयां दुहाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यार मेरा काला कीता मुखड़ा, दुरमति मैल ना कोए धुआईआ। जगत जहान जीव वेख लै सुतड़ा, नेत्र लोचन नैण अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। दीन मज़्हब वेख लै भुखड़ा, तेरे नाम दी तृष्ना तृप्त ना कोए कराईआ। तूं मेरा स्वामी अबिनाशी अचुतड़ा, पारब्रह्म प्रभ तेरे हथ्थ वड्याईआ। मेरा वक्त सुहञ्जणा करदे सोहणी रुतड़ा, रुत्त आपणे नाल महकाईआ। तेरा जगत जहान तेरे नालों रुसड़ा, आत्म परमात्म मेल ना कोए मिलाईआ। मेरे मेहरवान महबूबा मैनूं तेरे उत्ते गुसड़ा, ग़ुस्से विच सुणाईआ। मेरा नौ खण्ड सत्त दीप दा वेख लै जुस्सड़ा, उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण ध्यान लगाईआ। प्यार रिहा ना किते इक मुठड़ा, द्वैत विच तेरी लोकाईआ।

मानस मानव आत्म परमात्म राहों घुथड़ा, पारब्रह्म प्रभ मेल ना कोए मिलाईआ। जगत वासना हो गई वांग बुचड़ा, पंछीआं पंखीआं खल्ह लुहाईआ। बिन तेरी किरपा चुक्के कोई ना कुछड़ा, गोदी गोद ना कोए टिकाईआ। किसे लेखे लग्गा दिसे ना उलटा रुखड़ा, चुरासी फाँसी ना कोए कटाईआ। हरिजन आपणे निशान्यो जांदा उखड़ा, ओड़क तेरा दरस कोए ना पाईआ। मेरे परम पुरख परमात्म मैं लुकां केहड़ी गुथड़ा, कोना नज़र कोए ना आईआ। तूं मेहरवान हो के मेरे उत्ते तुठड़ा, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा भेव अभेदा रहे कोए ना लुकड़ा, लोक परलोक दो जहान श्री भगवान पर्दा देणा उठाईआ।

३ बैसाख शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड कल्ला ज़िला अमृतसर सरमुख सिँघ दे गृह

धरनी कहे प्रभ मेरे गहर गम्भीर, गवर गोबिन्द तेरी शरनाईआ। मेरा तन माटी ख़ाक सब तों वक्खरी तस्वीर, दूसर रूप ना कोए बदलाईआ। मेरी तेरे हथ्थ तकदीर, दूसर ओट ना कोए तकाईआ। मेरे नेत्रां वगदा नीर, हन्झू देण दुहाईआ। कोटन कोटि पुकारदे अवतार पैग़म्बर गुरु पीर, पीरां दे पीर तेरा नाम दुहाईआ। नव सत्त सच दी रही ना कोए तासीर, धर्म विच ना कोए समाईआ। मेरी दरोही पापां दी अन्त होई अखीर, आखर दयां जणाईआ। मेरी लेखणी उत्ते शब्द दी मार लकीर, शहिनशाह आपणा हुक्म जणाईआ। मैं वैरागण हो गई ना शाह रही ना फ़कीर, शहिनशाह तेरे रंग ना कोए समाईआ। मैनूं देवे कोई ना धीर, धीरज धीर ना कोए धराईआ। मेरे ओढण लथ्थे चीर, वस्त्र तन ना कोए वखाईआ। तूं योद्धा सूरबीर, मर्द मर्दाने तेरे हथ्थ वड्याईआ। मेरे उतों कलयुग घत्त जाए वहीर, लोकमात रहिण कोए ना पाईआ। सति धर्म दी धार बख्श दे मेरा वीर, मेल मिला दे सहिज सुभाईआ। मेरा सीना शरअ छुरी नाल ना चीर, चिंरी विछुन्नया दयां दुहाईआ। मेरी हामी भरे कबीर, गवाही देवे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरे हथ्थ आदि जुगादि धर्म शमशीर, भय भाउ दोवें देणे वखाईआ।

३ बैसाख शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड कल्ला ज़िला अमृतसर सरदारा सिँघ दे गृह

धरनी कहे मेरे साहिब गम्भीर गहर, गुणवन्त कन्त तेरी ओट तकाईआ। मैं तेरे दर ते आई बिन कदमा चल के पैर, पाँधी हो के पन्ध मुकाईआ। निगाह मार लै नव सत्त दी कर लै सैर, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। कलयुग तेरे खेड़े भट्ठ कीते काया वाले शहर, शहिनशाह सति रंग ना कोए रंगाईआ। मानस मानव पवा के वैर, विरोध घर घर दिता वखाईआ। मेरे स्वामीआं अन्तरजामीआं मैथों झलया ना जावे कहर, बौहड़ी बौहड़ी तेरा नाम दुहाईआ। मेरे उत्ते महबूबा कर दे मेहर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। हर हिरदे अन्दरों कढ्ढ के कूड़ी क्रिया ज़हिर, ज़ाहर ज़हूर आपणा आप प्रगटाईआ। मैं तेरी सरन सरनाई लग्ग के जावां तैर, तारनहार तेरी वड्याईआ। मेरे उत्ते करीं ना देर, दिउहरे मन्दिरां मसीतां मस्जिदां शिवदुआले मट्ठां वेख वखाईआ। जगत दीपक जगदयां होया अंधेर, नूरी चन्द ना कोए रुशनाईआ। मैनूं कूड़ी क्रिया ल्या घेर, कल्पणा काम क्रोध लोभ मोह हँकार वाली हल्काईआ। मैं आदि जुगादि सुणया तूं शहिनशाह शाह पातशाह शेरां दा शेर, भय भाउ तेरे हथ्थ नज़री आईआ। मेरा लेखा मिटा दे ज़बर ज़ेर, ज़बरदस्त आपणी दया कमाईआ। वेखीं मेरे नाल करीं ना हेर फेर, अछल छल धारी दर ठाडे मंग मंगाईआ। सति सच झूठ विच्चों बाहर निखेड़, मिलावट कूड़ रहिण कोए ना पाईआ। झगड़ा मिटा दे मेर तेर, तूं मेरा मैं तेरा देणा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरा लहिणा देणा आप निबेड़, दूसर ओट ना कोए तकाईआ।

३ बैसाख शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड कल्ला ज़िला अमृतसर कुंदन सिँघ दे गृह

धरनी कहे सुण मेरे नर नरायण, निराकार निरँकार दयां जणाईआ। नेत्र खोल्ह के हन्झूआं धार वहावां वहिण, जलधारा नाल मिलाईआ। मेरे स्वामी मैं सच आई कहिण, बिन रसना जिह्वा दयां सुणाईआ। तेरा आत्मा तेरे नालों त्रफैण, पारब्रह्म ब्रह्म मिलण कोए ना पाईआ। मित्र रिहा ना कोए साक सजण सैण, सगला संग ना कोए निभाईआ। मेरे उत्ते नाता तुट गया भाई भैण, पिता पूत ना कोए चतुराईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया वैहंदा वहिण, धर्म दी धार गया रुढ़ाईआ। माया राणी सब नूं खाए डैण, शाह सुल्तानां वेख वखाईआ। धर्म मति सति रिहा ना कोए उजैन, पंखी पंछी रोवण मारन धाहींआ। मैं धरत नहीं कोई हिन्दवैण, नव सत्त दी धार कुरलाईआ। बौहड़ी मैनूं दिवस रैण ना आवे चैन, चुकन्नी हो के रही सुणाईआ।

मेरे उत्ते होई अंधेरी रैण, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ , दीन मज़्हब इक दूजे नाल खहिण, तेरा नाम कलमा करे लड़ाईआ। फल रिहा ना किसे पत्त टहिण, फूल फल ना कोए महकाईआ। ज़रा निगाह मार लै जो बाल्मीक आशा रखी लिखण लग्गे रमायण, राम राम तेरे चरण ध्यान लगाईआ। की अर्जन नूं लग्गा कहिण, गीता गोबिन्द धार दृढ़ाईआ। की नज़ारा तक्कया मूसा मुसलसल की समझाईआ। ईसा केहड़ा देवे देण, सहिज सच नाल जणाईआ। मुहम्मद ने नीर वगा के नैण, चार यारी संग संग दृढ़ाईआ। मेरा अमाम अमामा नूर नुराना जो वसे अवल्लड़े धाम वाला रहिण, हक इक्को इक रखाईआ। ओह दीन दुनी दी बुद्धी वेखे मुलैन, मेहरवान आपणा फेरा पाईआ। धरनी कहे मेरी बेनन्ती इक्को वार मेरा दे दे देण, देवणहार तेरी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरे चरण कँवल साचा होवे बहिण, दूसर दर नज़र कोए ना आईआ।

३ बैसाख शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड कल्ला ज़िला अमृतसर सुखदेव सिँघ दे गृह

धरनी कहे मेरे अन्दरों निकले हौका, अन्तष्करन रिहा कुरलाईआ। मेरे उत्ते साची मिले किसे ना नौका, बेड़ा हक ना कोए वखाईआ। जगत जिज्ञासू बणया खेल दाओ का, कलयुग कल्पणा नाल मिलाईआ। डर रिहा ना तेरे भाओ का, भगवन तेरे विच ना कोए समाईआ। प्यार रिहा ना पिता मांओं का, पूत सपूत नज़र कोए ना आईआ। की खेल तेरा जुग वाले पसाओ का, पसर पसारी देणा दृढ़ाईआ। की लेखा तेरा थल अस्गाहो दा, जल थल महीअल की खेल खिलाईआ। की अदल इन्साफ़ होवे न्यायों का, मेरे भगवन्त देणा दृढ़ाईआ। मेरे सीने तक्क लै तत्व तपदा अग्नी ताओ का, सांतक सति ना कोए वरताईआ। सहारा मिले ना ठण्डी छाउं का, सिर हथ्थ ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देणी माण वड्याईआ। धरनी कहे प्रभू मेरा सीना वेख लै तपदा, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। प्यार रिहा ना तेरे जप दा, जग जीवण दाते तेरे रंग ना कोए समाईआ। नाता तुट्टया परमेश्वर पति दा, आत्म परमात्म मेल ना कोए मिलाईआ। जगत जहाना प्यासा बणया रत दा, पिता पूत होए कसाईआ। सच धर्म वेख लै छप्पदा, कलयुग कूड़ कुड़यारा लए अंगड़ाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु दा वक्त वेख लै जांदा टप्पदा, सदी चौधवीं बीसवीं नाल मिलाईआ। तुध बिन पैज कोए ना रखदा, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। जैकारा बोले ना कोए अलख दा, अलख अगोचर तैनूं मिलण कोए ना आईआ। निशान रिहा ना धर्म सति दा, सच मिले ना कोए वड्याईआ। वणजारा दिसे ना कोए नाम अगम्मे हट्ट

दा, वस्त अगम्म ना कोए वरताईआ। तेरी प्रीती विच नफा कोए ना खट्टदा, मुहब्बत विच ना कोए समाईआ। जगत विवहार बणया रसना जिह्वा रट दा, ढोले मनूए वाले गाईआ। अंमिओं रस निजर धारों कोई ना चट्टदा, चेटक भरी लोकाईआ। तेरा वेस समझे कोए ना अगम्मे जट्ट दा, जटा जूट रोवण मारन धाहीआ। धरनी कहे इशारा किसे नज़र आए ना तेरे नेत्र अक्ख दा, अक्खरां तों बाहर समझे ना कोए पढ़ाईआ। मैं खेल वेखां साहिब प्रतख दा, मेहरवान मेहरवान गुसाँईंआ। मेरा लेखा पूरा कर दे जोड़े हथ्थ दा, निव निव लागां पाईआ। मैनूं सहारा तेरा समरथ दा, शहिनशाह तेरी वड्याईआ। तूं मालक ख़ालक घट घट दा, लख चुरासी सोभा पाईआ। मेरा सथ्थर वेख लै यारड़े वाले सथ दा, नव सत्त दी सेज विछाईआ। बिन तेरे मेरे उत्ते चरण कँवल कोए ना रखदा, धूढ़ी मस्तक ना कोए मेरे छुहाईआ। मेरा मुल्ल रिहा ना लखों कक्ख दा, कक्ख लख ना कोए वड्याईआ। मेरा झगड़ा तक्क लै मानस मानव मानुख तत अट्ठ दा, नव दवारयां ध्यान लगाईआ। मेरे उतों झगड़ा मिटे ना शरअ वाली हद्द दा, हदूद तेरी समझ कोए ना आईआ। मेरे प्रभू मैं चाहुंदी सब नूं नाम प्याला प्या दे मध दा, मधुर धुन देणी शनवाईआ। तेरा दीपक जोत घर घर होवे जगदा, काया मन्दिर करीं रुशनाईआ। हिरदा शांत करदे कलयुग जीवां अंग्यारा जो अग्ग दा, अमृत बूँद स्वांत प्याईआ। तूं मालक ख़ालक दीन दुनी जग दा, जागरत जोत तेरी रुशनाईआ। तेरा लहिणा देणा कलयुग अन्त मेला भगत भगवान सबब्ब दा, सब लेखा देणा चुकाईआ। तेरा नूर अलाही अगम्मे रब्ब दा, यामबीन तेरी बेपरवाहीआ। धरनी कहे मेरा दवारा प्रभू सदा तेरे नाल सज्जदा, साजण हो के देणी वड्याईआ। मेरा इरादा पूरा करना ग़रीब निवाज अज्ज दा, आजिज़ हो के सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा नाम नगारा होवे वज्जदा, वाजब आपणा हुक्म देणा वरताईआ।

३ बैसाख शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड कल्ला ज़िला अमृतसर प्रीतम सिँघ दे गृह

धरनी कहे किरपा कर सूरे सरबग, मेहरवान मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। मेरे सीने दिवस रैण लग्गी अग्ग, घड़ी पल शांत ना कोए कराईआ। निगाह मार लै आपणे जग, जग जीवण दाते ध्यान लगाईआ। हँस बुद्धी होई कग्ग, कलकाती काग वांग कुरलाईआ। किसे दर्शन तेरा मिले ना उपर शाह रग, शहिनशाह मिलण कोए ना पाईआ। जगत वासना कीता अल्पग, पारब्रह्म ब्रह्म भेव ना कोए चुकाईआ। मेरे मेहरवाना नौजवाना मैं तैनूं रही सद्द, गल पल्लू वास्ता पाईआ।

मेरे नूर अलाही रब्ब, परवरदिग़ार तेरी सरनाईआ। मेरे उतों कूड़ी क्रिया मेट दे हद्द, वंडण वंड ना कोए वंडाईआ। आपणा नाम निधान सुणा दे नद, शब्दी धार कर शनवाईआ। तेरा आत्मा रहे ना तैथों अलग, मेल मिलाउणा सहिज सुभाईआ। चारों कुण्ट तत्ती वाअ रही वग, सांतक सति ना कोए कराईआ। मैं ख़ाली झोली रही अड्ड, दर तेरे वास्ता पाईआ। मेरे उत्ते तीर निशाना गड्ड, डंका इक्को नाम वजाईआ। पवित्र कर दे मास नाड़ी हड्ड, तन वजूदां कर सफ़ाईआ। भाग लगा दे मेरी अंधेरी डूँग्घी खड्ड, निरगुण जोत कर रुशनाईआ। मैं तेरी मस्ती विच करां दग़ दग़, नूर नुराने नूर देणा चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा दवारा इक्को इक मेरे उत्ते होवे सब दा हज्ज, हाजत मनसा मेरी पूर कराईआ।

३ बैसाख शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड कल्ला ज़िला अमृतसर जगीर कौर दे गृह

धरनी कहे प्रभू मेरे उत्ते खेल वेख कलयुग कल दी, कलि कल्की ध्यान लगाईआ। नव सत्त कूड़ कुड़यार दी अग्नी बलदी, भठियाला लोभ मोह हँकार नाल मिलाईआ। वड्याई रही ना किसे तीर्थ तट जल दी, गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती रही कुरलाईआ। मैनूं ख़बर नहीं घड़ी पल दी, की चारों कुण्ट अंधेरा छाईआ। मैं तेरा चरण कँवल दवारा मल्लदी, बुधहीण दयां सुणाईआ। पदवी रही ना लोकमात अटल दी, जगत जगदीश्र मिले ना कोए वड्याईआ। मेरी आशा होई डूँग्घी डल दी, भँवरां विच कुरलाईआ। मेरी कीमत पा दे निरगुण नानक वाली इक गल्ल दी, नौ खण्ड सत्त दीप गली कूचिआं आप जणाईआ। आशा रहे ना कपट छल दी, वल छल धारी देणी वड्याईआ। दरोही मैनूं कलयुग करनी फिरे छल दी, सलल तेरा रंग ना कोए रंगाईआ। तूं हाल वेख लै जंगल जूह उजाड़ पहाड़ टिल्ले पर्वत थल दी, समुंद सागर अस्गाहां ध्याल लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरी मुश्किल तेरे हल्ल दी, दूजा होए ना कोए सहाईआ।