३ बैसाख शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड कल्ला ज़िला अमृतसर गुरबख्श सिँघ दे गृह
धरनी कहे प्रभू मेरी तेरे चरण प्रीत, बेनन्तीआं विच सुणाईआ। आपणी हकीकी देवां दलील, लाशरीकी देवां सुणाईआ। जिस कारन तेरा वस्त्र भूषन दिसे नील, रूप जगत ना कोए वड्याईआ। मेरा विचोला नहीं कोई वकील, वुकला नज़र कोए
ना आईआ। तूं शहिनशाह ख़ालक खलील, मेहरवान नूर अलाहीआ। मेरे महबूबा तेरा हक अरूजा, तेरी सब तों वक्खरी तालीम, अज़ीज़ देणी वड्याईआ। वक्त सुहञ्जणा आदि निंरजणा तेरा वेखां गनीम, ग़फ्लत मेरे उतों मिटाईआ। मैं चाहुंदी सब दे अन्दरों कर तरतीम, तरतीब आपणी नाल समझाईआ। झगड़ा शरअ रहे ना उत्ते मेरे ज़मीन, हिस्सयां वंड ना कोए वंडाईआ। मैनूं मज़्हबां वाल्यां कीता कमीन, मेरी कीमत रही ना राईआ। मैं सब दे होई अधीन, मालक घर घर नज़री आईआ। मैनूं समझ नहीं आउंदी मैं नर दस्सां कि मदीन, मेरा रूप रंग रेख आदि जुगादि समझ किसे ना आईआ। मेरा मार्ग तेरे चरण कँवल महीन, जग नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। मेरी बेनन्ती प्रभू करीं तस्लीम, मेहरवान सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मैं सदा ना रहां ग़मगीन, ग़मख़ार हो के मेरा ग़म देणा मिटाईआ।
३ बैसाख शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड कला ज़िला अमृतसर कर्म सिँघ दे गृह
धरनी कहे प्रभू मेरा अन्तर जावे घटदा, घट घट दे मालक वेखणा ध्यान लगाईआ। मेरे उत्ते झगड़ा मेट दे दीन मज़्हब दी वट दा, हद्द मात रहिण ना पाईआ। इक्को कलमा मानस तेरा होवे रटदा, दूसर अवर ना कोए लड़ाईआ। तेरी सरन सरनाई जगत जिज्ञासू होवे ढट्ठदा, धूढ़ी मस्तक ख़ाक रमाईआ। सच दवारे होवे नट्ठदा, गृह मन्दिर इक्को सोभा पाईआ। झगड़ा रहे ना अट्ठ सट्ठ दा, तट्टां खेल ना कोए खिलाईआ। लहिणा मुक्क जाए मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ दा, पाहना पत्थरां सीस ना कोए निवाईआ। तेरा नाद इक्को संदेशा देवे आत्म धुन टक टक दा, टिक टिकी मन दी तेरे नाल लगाईआ। तेरा प्रकाश सुहञ्जणा होवे लट लट दा, नूर नुराने नज़री आईआ। मैं चरण तेरे कँवल बिन रसनां तों धरनी कहे धरत हो के चटदा, नारी तों मर्द रूप बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी वंड लै दर्द, दुखी हो सहाईआ। मैं ना नारी ना मर्द, जगत वंड ना कोए वंडाईआ। मेरी मंज़ूर कर लै अर्ज़, दर तेरे सीस निवाईआ। मैनूं सतिजुग मिलण दी गरज, कलयुग कूड़ा कर सफ़ाईआ। इक्को नाम दी बख्श दे तरज, ढोला इक्को दे सुणाईआ। तेरा खेल तक्कां असचरज, अचरज लीला देणी वखाईआ। धरनी कहे प्रभू मैनूं होण ना देवीं नपड़द, सिर ओढण देणा टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा नाम खण्डा धार इक्को अगम्मी खड़ग, दो धार नज़र किसे ना आईआ।
३ बैसाख शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड नौरंगाबाद ज़िला अमृतसर मक्खण सिँघ दे गृह
धरनी कहे मेरे साहिब सूरे सरबंगे, शाह सुल्तान तेरी वड वड्याईआ। मेरी आशा पूरी तमन्ना करदे चरण प्रीती मंगे, ख़ाहिश तेरे नाल रखाईआ। जन भगत प्रभू मैनूं सदा लग्गण चंगे, कलयुग अन्तिम वेख ख़ुशी मनाईआ। तेरे नाम विच तेरी किरपा नाल जाण रंगे, दुरमति मैल रहे ना राईआ। शहिनशाह बणा दे भुक्ख नंगे, नाम वस्त अगम्म वरताईआ। पिछले जुग चौकड़ी तेरे हुक्म विच लँघे, गुर अवतार पैग़म्बर सीस निवाईआ। बिना तेरी किरपा सीने हुन्दे कदे ना ठण्डे, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। तूं आत्म धार विछड़े गंढे, परमात्म आपणा जोड़ जुड़ाईआ। अन्त मेरी नईया नौका वेख लै कलयुग कन्ढ्ढे, घाट पतण तेरा ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच साची मंग मंगाईआ। धरनी कहे प्रभू जन भगत बणा दे साथी, मेरी अग्नी अग्ग बुझाईआ। तेरे नाम दी गावण गाथी, सोहँ ढोला धुरदरगाहीआ। तेरा इष्ट होवे पुरख समराथी, देव आत्मा सीस निवाईआ। तूं हरिजन आपे करीं राखी, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। मेरे कोल पूरबल्यां जुगां दी साखी, साख्यात तेरे चरणां विच टिकाईआ। तूं शहिनशाह शाहो शाबाशी, पातशाह इक अख्वाईआ। मेरे मेहरवाना मेरी लाह दे उदासी, चिन्ता ग़म दे मिटाईआ। हुक्म दे दे शंकर उतो कैलाशी, कला सब दी दे भवाईआ। कूड़ कुड़यारां दवा दे फाँसी, फ़ैसला हको हक सुणाईआ। तेरे सच धर्म दी जोत होवे प्रकाशी, चारे कुण्ट डगमगाईआ। जन भगतां मेल मिलावा होवे पुरख अबिनाशी, अबिनाशी करते तेरे रंग समाईआ। मैं ख़ुशीआं विच करां हासी, हस्ती तक्कां तेरी नूर अलाहीआ। तूं निगाह मार पृथ्मी कहे मेरे ते लेखा तक्क पृथ्मी आकाशी, गगन गगनंतरां ध्यान लगाईआ। मेरी आदि अन्त दी जुगा जुगन्त दी तेरे चरण कँवलां आसी, आशा अवर ना कोए बणाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यार कोलों मेरी करा दे बन्द खुलासी, बन्धन ममता वाला तुड़ाईआ। धरनी धरत धवल धौल तेरे धर्म दी वेखे रासी, ख़ुशीआं ढोले गाईआ। तूं हर घट अन्दर वासी, गृह गृह डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मैं जन भगतां मिलण दी कलयुग अन्त होई अभिलाशी, आशा पूर देणी कराईआ।
९ बैसाख शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड लाढूवाल ज़िला लुध्याणा संगत दे वाढी कर के जाण समें
नारद कहे मैं गया सतलुज दे कन्ढ्ढे, गोबिन्द दी धार याद पुराणी नज़री आईआ। मैं तिक्खी शब्दी धार वेखी अगम्मी
खण्डे, जिस नूं लुहार ना किसे बणाईआ। गुरसिख भगत सुहेले तक्के विच अनन्दे, जो डण्डावत बन्दना कर के प्रभ नूं सीस निवाईआ। उन्हां दे अन्दर धर्म धार दे वेखे झण्डे, सति रंग प्रभू दे नाल रंगाईआ। जां गौर नाल तक्कया उन्हां दे पैरां थल्ले कन्ढ्ढे, उत्ते भज्जण ख़ुशीआं नाल वाहो दाहीआ। मैं निगाह मारी सब ते सीने अन्दरों ठण्डे, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। जां पकवान तक्कया रुक्खे सुक्खे मंडे, जो रस अमृत रूप वखाईआ। मैं हैरान हो गया किस बिध प्रेम प्रीती प्रभू वंडे, मेहरवान मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र नाल तराईआ। जन्म जन्म दे विछड़े बिन भगतीउँ आपे गंढे, गंढणहार दयाल दया कमाईआ। सब दे अन्तर ख़ाहिश साची प्रीत प्रभू नाल हंढे, दो जहान विछड़ कदे ना जाईआ। जगत जहान दिसण मज़दूरी वाले बन्दे, अन्तर प्रभ जोती मिल के वज्जे वधाईआ। नारद कहे मैं वी पन्ध मार के आया लम्बे, गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती नाल मिलाईआ। सब नूं हलूण के हिलाया फड़ के कंधे, आलस विच्चों जगाईआ। नी ओह तक्को भगत सुहेले तुहाडे नालों चंगे, जो गुर चेले इक्को रूप बदलाईआ। सब दे सीने अन्दरों कम्बे, नेत्र नैण नैण शरमाईआ। एह खेल प्रभू दे अचंभे, जुग चौकड़ी समझ किसे ना आईआ। जो ग़रीब निमाणयां जुग जुग लाए आपणे अंगे, अंगीकार आप हो जाईआ। बच्चे बृद्ध जवान जो प्रेमी फिरदे पैरों नंगे, तत्व तत ना कोए तपाईआ। उन्हां दे अन्दर परमानंदे, प्रेम प्रीती विच समाईआ। जद गाउंदे सोहँ छन्दे, तूं मेरा मैं तेरा राग सुणाईआ। साहिब सतिगुर तक्कया कदी भौं कदी उत्ते मंजे, मजलस भगतां नाल रखाईआ। तूं वेख सुआणी गंगे, तैनूं दयां जणाईआ। सुण यमुना सरस्वती गोदावरी सब दे पैंडे लँघे, मंज़ल मंज़ल पन्ध मुकाईआ। निगाह मारो की खेल करे सूरा सरबंगे, हरि करता धुरदरगाहीआ। जिस भगत सुहेले फड़ के आपणे पंजे, पंजां दा लेखा दिता मुकाईआ। प्रेम सागर खेल खेले बिना मुहाणे वञ्झे, नईया नौका जगत ना कोए वड्याईआ। गंगा कहे सुण वे पांधे पंडे, पंडता तैनूं दयां सुणाईआ। नाले प्रेम विच नीर वहाए अंझे, हन्झूआं हार बणाईआ। ना ख़ुशी रही ना रंजे, ग़मी चिन्ता ना कोए वखाईआ। ओह तक्क जिन्हां दा लेखा लिख्या कवी धार बवंजे, गोबिन्द धार खेल खिलाईआ। ओह छड के आपणे घरां वाले धन्दे, धुँधूकार विच्चों सतिगुर चरण सेव कमाईआ। जिथ्थे पतित पुनीत हुन्दे गंदे, गुरमुख गुर गुर रंग रंगाईआ। दीन दयाल सदा बख्शंदे, मेहरवान सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। नारद कहे सुण गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती, सुतीओ लओ अंगड़ाईआ। मेरे साहिब दी वेखो हस्ती, जो हस्त कीटां इक्को रंग रंगाईआ। झट भगतां लहिणा देणा देवे दस्तो दस्ती, अग्गे हुदार ना कोए वखाईआ। भगत सुहेले मिल के सुहाउण अगम्मी बस्ती, जिस दी छप्पर छन्न ना नज़री आईआ।
एह सब तों महिंगी सब तों सस्ती, बिन सतिगुर हथ्थ ना आईआ। की सतिगुर प्रीतम खेल खेले अर्शी, फ़र्श आपणा रंग रंगाईआ। जन भगतां ख़ुशीआं वाली बरसी, बरसां दयां विछड़यां लए मिलाईआ। कृपाल हो के किरपा करसी, करता पुरख दया कमाईआ। सब दी आसा मनसा पूरी करे हरसी, हवस जगत वाली मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। नारद कहे खेल तक्को कमलापाती आ, पतिपरमेश्वर की करनी कार कमाईआ। प्रकाश तक्को अज्ज दी राती आ, जगत अंधेरा दूर कराईआ। जन भगतां दे हथ्थ विच तक्को दाती आ, जो दातार नाल मिल के कर्म कांड दा डेरा ढाहीआ। जन भगतां पन्ध मुक्कदा वेखो वाटी आ, अग्गे चुरासी रहे ना राईआ। जिन्हां बीबीआं सिर ते चुकीआं पाणी दीआं चाटीआं, चटूरे पंज तत साफ़ कराईआ। छोटीआं वड्डीआं विकीआं प्रभ दी हाटी आ, दाम कीमत ना कोए रखाईआ। गुरमुखां दीआं आशां ख़ुशीआं नाल नासीआं, भज्जण चाँईं चाँईंआ। नारद कहे गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती एह मंज़ल मिलणी नहीं किसे पाठी आ, जो जन भगतां देवे माण वड्याईआ। सब दे ठण्डे सीने रखे छाती आ, छत्रधारी सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जो रूहां सतिगुर शब्द दी धूढ़ी नहातीआं, दुरमति मैल मैल गंवाईआ। ख़ुशीआं नाल वेखण तक्कण झाती आ, सन्मुख हो के दर्शन पाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला आपे पुछणहारा वाती आ, गृह गृह अन्तर आपे खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा रंग आप रंगाईआ। गंगा कहे नारद एह गुरमुख क्यों करदे वाढी आ, बाहमणा सानूं दे समझाईआ। असीं तक्कया धुप पैंदी डाहढी आ, अग्नी तत जलाईआ। नारद कहे की मर्ज़ी तुहाडी आ, मैनूं दयो समझाईआ। कमलीओ इन्हां दे अन्दर वड़ सतिगुर शब्द लडावे लाडी आ, बाहरों अग्न ना लागे राईआ। इन्हां दे अन्दरों सुरतीआं जागीआं, सतिगुर नाल मिल के वज्जे वधाईआ। इन्हां दा मालक कमलापाती आ, पतिपरमेश्वर आप अख्वाईआ। तुसीं प्यार तक्क लओ अज्ज दी राती आ, किस बिध आपणा रंग रंगाईआ। गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती हथ्थ रख के आपणीआं छाती आ, सीना ज़ोर नाल दबाईआ। वे नारदा इन्हां दा लेख लिख्या जांदा नाल कलम दवाती आ, सानूं समझ कुझ ना आईआ। एह वड्डे वड्डे प्रतापी आ, शहिनशाह देवे माण वड्याईआ। नारद कहे इन्हां दी पुश्त पनाह दे थापी आ, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। एह अन्दरों आत्मा धार प्रभू दी ज़ाती आ, बाहरों पंज तत वेखे लोकाईआ। करे किरपा प्रभू लोकमाती आ, मेहरवान होए सहाईआ। जिस जन्म जन्म दी विछड़ी आपणी धार पछाती आ, दूसर लोड़ रही ना राईआ। जन भगत सुहेले मेले बहु बिध भाती आ, भेव अभेदा आपणा आप खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर,
निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब नूं आउंदयां जांदयां देवे नाम दी दाती आ, दाता हो के दयावान वरताईआ।
१० बैसाख शहिनशाही सम्मत दस लुध्याणा शहर धर्म चन्द दे गृह
धरनी कहे प्रभ बख्श दे चरण धूढ़ा, धूढ़ी टिक्के मस्तक ख़ाक रमाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट दे कूड़ा, माया ममता मोह हँकार मिटाईआ। साचा नाम निधाना चाढ़्ह दे गूढ़्हा, दो जहान श्री भगवान उतर कदे ना जाईआ। जगत जहान चतुर सुघड़ बणा मूर्ख मूढ़्हा, मोहन माधव माधो दया कमाईआ। तेरा प्रकाश दीआ घट घट जोती नूरा, नूर नुराना नज़री आईआ। शब्दी नाद वजाए तूरा, तुरीआ तों परे होवे शनवाईआ। हर घट नज़री आ हाज़र हज़ूरा, हज़रतां दे हज़रत अगम्म अथाहीआ। नाम ख़ुमारी बख्श सरूरा, सुरती शब्द नाल मिलाईआ। मानस जन्म ना होए अधूरा, कलयुग जीवां दे समझाईआ। तूं परम पुरख सतिगुर पूरा, पूरन ब्रह्म देणा समझाईआ। जो मूसा रख के गया आस उत्ते कोहतूरा, बिन नैणां नैण उठाईआ। हज़रत ईसा बेनन्ती करना मंज़ूरा, नूर नुराना नूर अलाहीआ। मुहम्मद दा लेख कर के पूरा, सदी चौधवीं संग बणाईआ। नानक गोबिन्द धरनी धरत धवल कहे बख्श दे आपणी धूढ़ा, मिट्टी ख़ाक नज़र कोए ना आईआ। जीवां जंतां लख चुरासी बख्श दे कसूरा, साधां सन्तां भेव चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। धरनी कहे प्रभू कलयुग कूड़ मेट दे रेख, ·षी रखीशर ध्यान लगाईआ। माया ममता मदा देस, बिन नैणां नैण उठाईआ। सति रिहा किसे ना भेस, नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप रही कुरलाईआ। संदेशा देवण विष्न ब्रह्मा शिव महेष, देवत सुर नाल मिलाईआ। तेई अवतारां वेख संदेश, की भविक्ख्तां विच समझाईआ। पैग़म्बरां आशा रखी शेष, पेशीनगोईआं विच रहे लिखाईआ। गुरु गुरदेवा मन्नया तूं सदा रहे हमेश, आदि अन्त श्री भगवन्त सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। शाहो भूप जगत जहान नर नरेश, नर नरायण तेरा ध्यान लगाईआ। धरनी कहे मैं वैरागण मेरे खुल्हड़े वेख केस, मेंढी सीस ना कोए गुंदाईआ। जो इशारा दे के गया गोबिन्द दस दशमेश, दहि दिशा बाहर दृढ़ाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला परवरदिग़ार सांझा यार खेले खेल सम्बल देस, सचखण्ड निवासी आपणी दया कमाईआ। तेरी महिमा सदा विशेष, विषयां तों बाहर तेरी वड्याईआ। दर तेरे होई पेश, पेशीनगोईआं आपणे हथ्थ उठाईआ। धरनी कहे प्रभ मेरे उतों मेट कलेश, कलयुग कूड़ी क्रिया रहिण ना पाईआ। झगड़ा मुका दे मुल्ला शेख़, मुसायकां कर सफ़ाईआ। तैनूं
इक्को इक होवे आदेश, दो जहान सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा रंग आप रंगाईआ। धरनी कहे मेरे साहिब कमलापात, पतिपरमेश्वर तेरी ओट तकाईआ। मेरे उतों मेट अंधेरी रात, कलयुग कूड़ी क्रिया रहिण ना पाईआ। सतिजुग सति धर्म बख्श दे दात, दाते दानी होणा सहाईआ। मेरी अन्तिम पुच्छे वात, वातावरन तक्क ख़लक ख़ुदाईआ। आत्म परमात्म जुड़े किसे ना नात, पुरख अकाल मेल ना कोए मिलाईआ। धुन आत्मक शब्द सुणे कोए ना नाद, अनादी धुन ना कोए शनवाईआ। झगड़ा तक्क ब्रह्म ब्रह्माद, ब्रह्मांड रिहा कुरलाईआ। माण रिहा ना वेद शास्त्र ग्रन्थ अध्याए कांड, अक्खर अक्खर रहे सुणाईआ। फिरी दरोही नव खण्ड, नव नौ चार पन्ध मुकाईआ। वस्त अमोलक नाम निधाना इक्को वंड, चार वरन अठारां बरन साचा सोहला ढोला इक्को गाईआ। मोह विकारे मेरे दंड, कूड़ कुड़यार रहिण ना पाईआ। मेरे सीने पा ठण्ड, अग्नी तत बुझाईआ। मेरी नंगी ना होवे कंड, हथ्थ पुश्त पनाह रखाईआ। सदी चौधवीं रही लँघ, अन्तिम आपणा पन्ध मुकाईआ। निगाह मार लै निशान तारा चन्द, सितार चन्द वेख वखाईआ। मेरे अन्दर दु:ख भरया रंज, ग़मी ग़मखार देणी मिटाईआ। मेरी डण्डावत बन्दना निमस्कार (वार पंज), पंजां ततां करनी सफाईआ। मनुआ मन दहि दिशा करे ना जंग, झगड़ा तन वजूद वखाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यार खेड़ा वेखां धार मंझ, तुध बिन पार ना कोए लगाईआ। मेरे परम पुरख परखोतम हरिजन लगा आपणे अंग, अंगीकार आप अख्वाईआ। जगत जहान मेटणी भुक्ख नंग, नाम विहूणयां दे वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दीन दयाल सदा बख्शंद, बख्शिश रहमत रहीम रहमान नौजवान श्री भगवान आपणी दया कमाईआ।
११ बैसाख शहिनशाही सम्मत दस हरि भगत दवार जेठूवाल माझा संगत दे वाढी कर के जाण समें
नारद कहे गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती उठावे नैण, लोचन अक्ख अक्ख बदलाईआ। आपणी जल धारा दे वैहंदे वेखो वहिण, जो दिवस रैण भज्जण वाहो दाहीआ। अग्गे भगतां दे तक्को गहिण, जो मार्ग पन्थ दीन दुनी दरसाईआ। तुहाडे नालों सदा ठण्डे रहिण, प्रभू प्रीती विच अग्न ना लागे राईआ। मैं तुहानूं संदेसा आया कहिण, कहि कहि दयां सुणाईआ। तुसां ख़ुशी विच दिवस तक्कया ते वेखो अन्तिम रैण, प्रेम प्यार नाल ध्यान लगाईआ। जिन्हां दा पुरख अकाला इक्को साक सज्जण सैण, सतिगुर शब्द शब्द शनवाईआ। सो हरिजन इक्ट्ठे कर के भाई भैण, गुरमुख गुर गुर आपणे रंग रंगाईआ।
जन्म जन्म दा लहिणा देवे देण, पूरब सब दी झोली पाईआ। हरि सन्त सुहेले इक्ट्ठे कर के आपणा महैण, बंस सरबंस रूप दरसाईआ। जिस धार दा इशारा कीता नाई सैण, बिन नेत्र नैण अक्ख खुल्हाईआ। जिस दी याद कीती बाल्मीक विच रमायण, राम रामा धुरदरगाहीआ। जिस दा सुदामे गाया गायण, काहन कान्हा वड वड्याईआ। जिस दी याद विच शहादत दिती हसन हुसैन, जल धार नज़र कोए ना आईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला खेले खेल ऐन दा ऐन, ऐनुलहक नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। नारद कहे गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती मेरे साहिब दी भगती डाढी, डण्डावत विच लम्मा पै के सीस निवाईआ। जिस दी सिफ्त करदे गए ढाडी, वार सलोकां नाल गाईआ। सुरत शब्द लडाउंदे गए लाडी, सन्त सुहेले रंग बणाईआ। उस ने खेल अगम्मी काढी, मार्ग मार्ग विच्चों बदलाईआ। उथे कमलीओ की मजाल साडी, सिर सके ना कोए उठाईआ। तुहाडी जल धार रहे ना ठांडी, पवण पवण ना कोए चतुराईआ। ओह लेखा जाणे आदि जुगादि जुग चौकड़ी सति दा बण गवांढी, आत्म परमात्म हमसाया आप बणाईआ। मैं हैरान हो गया हरिजन उधारे जो प्यार विच करदे वाढी, जगत वढ्ढी होर ना कोए रखाईआ। सारे कहिण प्रभू नाल मुहब्बत साडी, धुर दा संगी इक अख्वाईआ। जिन्हां नूं चुरासी विच्चों रिहा काढी, फड़ फड़ बाहों बाहर कढ्ढाईआ। जिन्हां पसीना वहाया मास नाड़ी हाडी, भज्जण वाहो दाहीआ। उन्हां दा जीवण ज़िंदगी वेखे सादी, शहिनशाह आपणा पर्दा लाहीआ। आत्मक धुन बख्श अनादी, अनहद आपणा नाद सुणाईआ। उन्हां गुरमुखां चिन्ता काहदी, राय धर्म ना दए सज़ाईआ। चुरासी विच पवे ना फेर जगत वाली आबादी, ततां रंग ना कोए रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती मुखो पईआं बोल, सहिज सहिज नाल सुणाईआ। नारदा असीं सब दे अग्गे पिच्छे रहीआं कोल, जगत नेत्र नज़र किसे ना आईआ। भगतां अन्दर प्रेम प्रीती दा वजदा रिहा ढोल, ख़ुशी विच ख़ुशीआं ढोले गाईआ। मेरे साहिब ने सति दा पर्दा दिता खोल्ह, ओहला अवर रिहा ना राईआ। भगतां भाग लगा के काया चोल, चोली आपणा रंग रंगाईआ। तोल के साचे तोल, लेखा जगत वाला मुकाईआ। हरिजन सच प्रीती घोली लए घोल, आप आपणा भेंट कराईआ। असीं वेखदीआं रहीआं अनभोल, साडी चली ना कोए चतुराईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन भगत सुहेले सारा दिन ख़ुशीआं दा करदे रहे घोल, आप आपणा बल प्रगटाईआ। नारद कहे तुसीं वेखो उपर धौल, धरनी उत्ते ध्यान लगाईआ। जिन्हां दा पिछले जन्म दा कौल, इकरार सब दे पूर कराईआ। प्रीतम हो के जाए मौल, मौला आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,
देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगत सुहेले धर तराजू लए तोल, जगत लेख ना कोए रखाईआ।
१३ बैसाख शहिनशाही सम्मत दस पिण्डे बुघे ज़िला अमृतसर संगत दे वाढी कर के जाण समें
नारद कहे धरनीए कुछ ख़ुशीआं नाल वंड, धरत धवल धौल ख़ुशी बणाईआ। नव नौ चार पिच्छों तेरे सीने पई ठण्ड, अवतार गुरु पीर देण गवाहीआ। कमलीए कोझीए भगत भगवान प्रेम प्यार दी तक्क गंढ, जगत जहान नैण उठाईआ। जिन्हां दी पुश्त पनाह हथ्थ धरया प्रभू ने कंड, मेहरवान सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जन्म जन्म दे विछड़यां आत्म परमात्म धार गंढ पारब्रह्म प्रभ मेला ल्या मिलाईआ। भगत सुहेले वेखे धुर दे चन्द, नूर नुराने वेखे ध्यान लगाईआ। जेहड़े तूं मेरा मैं तेरा गाउंदे छन्द, सोहँ ढोला चाँईं चाँईंआ। सचे प्यार दा माणदे अनन्द, बृद्ध बाल जवान भज्जण चाँईं चाँईंआ। कूड़ कुड़यार दी मंज़ल मेरे उत्ते लँघ, पाँधी. आपणा पन्ध मुकाईआ। उन्हां दी चरण धूढ़ी ला लै अंग, मिट्टी ख़ाक ख़ाक रमाईआ। सदा सच दा तेरा बण जाए संग, सगला संगी दए वड्याईआ। धरनी कहे नारदा मेरी ख़ुशी बन्द बन्द, बन्दगी विच सीस झुकाईआ। किरपा कीती सूरे सरबंग, बृद्ध बाल बालां नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच आपणा भेव खुल्हाईआ। धरनी कहे नारद किरपा करी बेपरवाह, जो बेपरवाही विच समाईआ। जिस नूं किहा वाह वाह, वाहिगुरु तेरी वड वड्याईआ। मेरी जगत विछुन्नी पकड़ी बांह, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। भगत सुहेले तक्कां जेहड़े तेरा रूप अलाह, नूर नुराने नज़री आईआ। तूं वेखणहारा थल अस्गाह, जल थल महीअल खोज खुजाईआ। जन भगतां संग संगी तारे जेहड़े पींदे चाह, लेखे सब दे आपणे हथ्थ रखाईआ। जिन्हां तेरे प्यार दा सुणया नाँ, नर निरँकार तेरे विच समाईआ। धरनी कहे बेशक मैनूं सारे कहिंदे माँ, धौल मिले वड्याईआ। मैं परम पुरख दे बलि बलि जां, घोली आपणा आप घुमाईआ। जो हँस गुरमुख उधारे काँ, कागों हँस बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा संग रखाईआ। धरनी कहे नारद मैं सारा दिन रही तक्कदी, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। भगतां दी भगती वेखी हक दी, जो ख़ून पसीना रूप बणाईआ। जिन्हां अन्तर आत्म रूप ना थक्कदी, भज्जण टप्पण चाँईं चाँईंआ। जिन्हां नूं लज्जया नहीं कोई जग दी, प्रेम प्रीती विच समाईआ। मैं मुहब्बत वेखी प्रतख दी, जो परम पुरख अख्वाईआ। धार तक्की अलखणा अलख दी, अलख अगोचर अगम्म अथाहीआ। जिन झोली भरनी सख दी, ख़ाली रहिण कोए ना
पाईआ। जिन लेखा लाउणा दातरी वाले हथ्थ दी, सज्जा खब्बा इक्को रंग रंगाईआ। मैं ओस दे अग्गे वास्ता घत्त दी, निव निव सीस झुकाईआ। प्रभू मेहनत देणी गुरमुखां दी इक इक बूँद रत्त दी, रत्न अमोलक हीरे लैणे बणाईआ। तेरी खेल प्रभू सति दी, पारब्रह्म तेरे हथ्थ वड्याईआ। धरनी कहे जन भगतो मैं वेख वेख हस्सदी, भगवन चरण चुम्म के आपणी ख़ुशी बणाईआ। मैं नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग दा पिछला हाल दस्सदी, भेव अभेद खुल्हाईआ। एह वाढी करनी तुहाडे नहीं कोई वस दी, पूरब दे लहिणे देणे देणदार झोली पाईआ। तुहाडी सिफ्त सलाह जस दी, परम पुरख तुहाडे ढोले गाईआ। एह चतुराई नहीं जग दी, बुद्धी कम्म किसे ना आईआ। एह खेल तन वजूद पंज तत दी, जिन्ह ततां विच आपणा आत्मा दिता रखाईआ। ओह खेल खिलाए धर्म धार सति दी, सति सतिवादी होए सहाईआ। धरनी कहे मैं सब दे चरणां दे हेठां ढट्ठ दी, माण अभिमान ना कोए रखाईआ। तुहाडी सेवा पूरी होई पार कीती खाल वट्ट दी, भज्जे चाँईं चाँईंआ। तुसीं मेरे उत्ते धरनी कहे मैं तुहाडे थल्लयों पैर चट्टदी, तांईंउँ नवां खण्डां हिलाईआ। तुहाडे अन्दर सोहँ जाप जपदी, तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाईआ। इहो जेही भगती कदे ना लभ्भदी, जो कणक वढ्ढदयां पार लँघाईआ। मेरी आशा प्रेम मुहब्बत वाली सच दी, सच सच नाल सुणाईआ। एह खेल पुरख समरथ दी, जो सब दा पिता माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दी घाल लेखे लाई अज्ज दी, आजज़ हो के जन भगतो धरनी कहे मैं सब नूं सीस निवाईआ।
१७ बैसाख शहिनशाही सम्मत दस हरि दवार जेठूवाल ज़िला गुरदासपुर संगत दे वाढी कर के जाण समें
नारद कहे गंगा सुणा हड्ड बीती, जुग चौकड़ी पिछला ध्यान लगाईआ। किहो जेही चलदी वेखी जगत जहान रीती, धरनी धरत धवल धौल ध्यान लगाईआ। किस बिध तेरी धार हुन्दी ठांडी सीती, सांतक सति रूप बणाईआ। गंगा कहे जुग जुग प्रभू दी वक्खरी रीती, रीतीवान आप अख्वाईआ। दीन दुनी खेल खिला के मन्दिर मसीती, शिवदुआले मट्ठां विच भवाईआ। जन भगतां देवे सच प्रीती, प्रीतम हो के देवे सुहाईआ। जिस दी खेल त्रैगुण अतीती, त्रैभवण धनी अख्वाईआ। जिस पिछली करनी उत्ते मारनी लीकी, भेव अगला आप खुल्हाईआ। जिस दी लख चुरासी बगीची, वेखणहारा थांउँ थाँईंआ। झगड़ा रखे ना ऊँच नीची, ज़ात पात ना वंड वंडाईआ। ओह मालक ख़ालक जिस अन्तर आत्म हक हकीकी, कुदरत कादर इक अख्वाईआ। उस दा लेखा तक्क तरतीबी, हकीकत दा मालक इक अख्वाईआ। जिस नूं कहिंदे लाशरीकी, गंगा तैनूं
दयां समझाईआ। आपणी उठा के वेख चीची, चीरे वाला सोभा पाईआ। जिस दी भगतां नाल मुहब्बत वाली प्रीती, पर्दा सके ना कोए खुल्हाईआ। जो वेखणहारा सच दी नीती, नीती वाल्यां फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा लेखा आप समझाईआ। (नारद कहे) मैं चार जुग तों पिछली दस्सां कथा, कहाणी धर्म धार दृढ़ाईआ। तन वजूद शरीरां टेकदा रिहा मथ्था, मस्तक ख़ाक रमाईआ। कलयुग अन्तिम भगत भगवान सथ्थर लथ्था, यारड़ा सेज हंढाईआ। लहिणा मुका के तत अट्ठा, तत्व तत भेव चुकाईआ। सब दीआं सांझीआं कर के मत्ता, मति मतांतर डेरा ढाहीआ। तिस दे चरण कँवल वास्ता घत्ता, निव निव लागां पाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। नारद कहे गंगा केहड़ी सुणाए बात, बातन दे समझाईआ। उस हस्स के किहा मेरा इक प्रभू नाल नात, दूजा इष्ट ना कोए रखाईआ। मैं वेखां कलयुग फिरे विच कायनात, भज्जे वाहो दाहीआ। जन भगतां पुच्छे प्रभू वात, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। आत्म परमात्म दस्स के गाथ, तूं मेरा मैं तेरा भेव चुकाईआ। सच मुहब्बत दे के दात, नाम ख़ुमारी इक चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि साचे रंग रंगाईआ। नारद कहे गंगा आपणी फड़ के वेख लै माला, मन का मणका ध्यान लगाईआ। नाले वक्त तक्क लै अज्ज दा हाला, हालत तैनूं दयां दृढ़ाईआ। जन भगत वेख लै मारदे छालां, भज्जण वाहो दाहीआ। जिन्हां दे अन्दर चाओ मारे उछाला, घड़ी पल वंड ना कोए वंडाईआ। उन्हां दा प्रेम वेख लै प्यार नालों बाहला, अन्त कहिण किछ ना पाईआ। गंगा कहे नारदा मेरा मन्न सवाला, सहिज नाल सुणाईआ। तूं किस दा बणें दलाला, इकल्ला रूप दिखाईआ। नारद कहे गंगोत्रीए जन भगत भगती वाले मेरा मुख करदे काला, मेरे नैण शरमाईआ। जिन्हां दी सब तों वक्खरी चाला, चाल निराली इक प्रगटाईआ। कूड़ी क्रिया तोड़ जंजाला, जागरत जोत विच समाईआ। जिन्हां दा साहिब स्वामी लेखे लावे घाला, हरि देवे माण वड्याईआ। आत्म परमात्म सद वसे नाला, विछोड़े विच कदे ना आईआ। तूं वी उस साहिब दा दर्शन पा ला, धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। जिस ने मार्ग दस्सया सुखाला, जगत क्रिया ना कोए रखाईआ। जन भगतां इक्को मन्दिर दरसाया सचखण्ड सच्ची धर्मसाला, दूजी वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां देवे मार्ग इक सुखाला, सुखमन टेडी बंक दी लोड़ रहे ना राईआ।