पुस्तकालयभाग २३

१८ बैसाख शहिनशाही सम्मत दस हरि भगत दवार जेठूवाल ज़िला अमृतसर

धरनी कहे सुण वे तारा चन्दा, सूर्या आपणा संग बणाईआ। निरगुण धार तक्को जोत सरूप ततां वाला बन्दा, बन्दगी चार जुग तों बाहर जणाईआ। जन भगतां कर्म कम्म दा दस्स के धन्दा, धुँदूकार विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। किसे दा भाग होण ना देवे मंदा, वडभाग रिहा बणाईआ। जिस दा भजन बन्दगी वाला सफ़र नहीं लम्बा, मेहर नज़र नाल तराईआ। मैं वेख के हो गई अचंभा, हैरानी विच रही सुणाईआ। जो भगत सुहेले उधारे लगाए आपणे अंगा, अंगीकार अख्वाईआ। जिन्हां दे चरण चुंमदी सरस्वती यमुना गोदावरी गंगा, निव निव सीस निवाईआ। मेरा वेख के अन्तष्करन कम्बा, सुध बुध रही ना राईआ। जिस साहिब ने सब दी पिट्ठ ते लाया पंजा, पंजां ततां पन्ध मुकाईआ। तूं वी सुण वे नारद गंजा, बोदी तेरी देवां समझाईआ। स्वामी खेल तक्क लै चंगा, चारों कुण्ट अक्ख उठाईआ। जिस हरिजन भगती हीण रहिण दिता नहीं कोई भुक्खा नंगा, नाम भण्डारे आप भराईआ। ओह खेल साहिब संदा, जो सरघी सँध्या ध्यान लगाईआ। जिस दे प्यार विच गुरमुखां वक्त लँघा, ख़ुशीआं ढोले गाईआ। मेरे अन्तर आया अनन्दा, अनन्दपुर वाले दिती वड्याईआ। जिस भेव खुल्हाया ब्रह्म अनन्दा, पारब्रह्म दया कमाईआ। सो साहिब बण बख्शंदा, मेहर नज़र उठाईआ। जिस दी सिफ्त करदे गए कवी धार बवन्जा, बावन संग बणाईआ। उस शरअ दा लेखे लाया चन्दा, शबे रोज़ वेख वखाईआ। मेरा सीना कीता ठण्डा, अग्नी तत बुझाईआ। प्रेम प्यार दीआं पा के गंढा, भगत भगवान संग रखाईआ। मैनूं याद आउंदी जिस कोल गुरमुख भज्जदे चुक पंडा, पिण्ड जीउ दा पन्ध मुकाईआ। मैं ख़ुशीआं विच की वंडां, धरनी रही सुणाईआ। झट बोलया नारद पंडा, बोदी नाल हिलाईआ। नी धरनीए तूं वेख लै कलयुग अन्तिम कन्ढ्ढा, कन्ढ्ढी ध्यान लगाईआ। साहिब दा तक्क लै सति दा डण्डा, जो डण्डावत सब दी रिहा बदलाईआ। जिस खेल खिलाउणा नव खण्डा, नव नव पन्ध मुकाईआ। जिस दा शब्दी धार अगम्मा खण्डा, खण्डरां लेख मुकाईआ। पर धरनीए मेरा दु:ख सुण लै मैं जुग चौकड़ी रंडा, नारद हस्स के रिहा वखाईआ। मेरी बोदी दे नाल नहीं कोई झण्डा, झण्डे वाला नज़र कोए ना आईआ। प्रभू दा वेस तक्क ला नाले तक्क पाखण्डा, की भेखी आपणा भेख बदलाईआ। धरनी कहे नारद प्रभू प्यार भगतां नाल हंढा, सगला संग बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। धरनी कहे मैं की खेल दस्सां अज्ज दे, ख़ुशीआं नाल दृढ़ाईआ। मेरे अन्दर प्रेमी ढोल वज्जदे, दिवस रैण करन शनवाईआ। जिस वेले हरिजन मेरे उत्ते भज्जदे, बन्दगी वाल्या देण समझाईआ। जिन्हां दे नाते टुट्टे कूड़े जग दे, जागरत जोत विच समाईआ।

उन्हां मेले होए सबब्ब दे, विछोड़ा नज़र कोए ना आईआ। नारद कहे धरनीए जिस नूं कोटन कोटि लभ्भदे, खोज्जयां हथ्थ किसे ना आईआ। हरिजन सुहेले उहदे चरणां विच फबदे, सच सिंघासण आसण लाईआ। अज्ज दर्शन करीए असीं वी ओसे रब्ब दे, जिस नूं पैग़म्बर सजदयां विच सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल खिलाईआ। धरनी कहे नारद आपणी संभाल सुरती, सम्बल तक्क लै धुर दा माहीआ। जिस दा नूर अकाल मूर्ती, रंग रेख वेखण कोए ना पाईआ। शब्द अनाद दी सुण तूरती, तुरीआ तों बाहर पढ़ाईआ। एह खेल अगम्मे हज़ूर दी, जो हज़रतां दा मालक नूर लाहीआ। ओस मज़दूरी देणी हरिजन भगत मज़दूर दी, जो दर घर साचे सेव कमाईआ। बख्शिश करनी पिछले जन्म कसूर दी, अग्गे आपणा रंग रंगाईआ। जिस दी करनी सदा भरपूर दी, ख़ाली भण्डारे रिहा भराईआ। जोत तक्क लै अलाही नूर दी, नूर नुराना डगमगाईआ। जिस दी रहमत गुरमुखां आसा पूर दी, पूरन सतिगुर होए सहाईआ। जिस खेल मुका के नेड़े दूर दी, हाज़र हज़ूर सोभा पाईआ। जिस दी करनी आदि जुगादि दस्तूर दी, जुग जुग अवतार पैग़म्बर गुरु हुक्म मनाईआ। उस सफा उठाउणी अन्तिम कूड़ दी, क्रिया कुकर्म दए गंवाईआ। बख्शिश करनी जन भगतां चरण धूढ़ दी, टिक्के मस्तक ख़ाक रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, खेल करे सर्ब कला भरपूर दी, भरपूर रिहा सर्ब ठांईआ।

२३ बैसाख शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड बुघे ज़िला अमृतसर संगत दे कणक दी गहाई करके जाण समें

धरनी कहे मेरी पुनह पुनह निमस्कार, डण्डावत बन्दना सजदयां विच सीस निवाईआ। किरपा कर मेरे निरँकार, परवरदिग़ार सांझे यार दर तेरे वास्ता पाईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी पा सार, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तेरी ओट तकाईआ। अबिनाशी मेरा लहिणा देणा मात विचार, सो पुरख निरँजण तेरे हथ्थ वड्याईआ। मैं सतिगुर शब्द करां इंतज़ार, दो जहानां बिन नैणां नैण उठाईआ। मेरी कूक अगम्मी पुकार, बिन रसना जिह्वा दयां सुणाईआ। दीन दयाल मेरा दुखड़ा जगत निवार, मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। जो संदेशा दे के गए पैग़म्बर गुर अवतार, भविक्ख्तां विच तेरा भेख जणाईआ। सो स्वामी अन्तरजामी पा सार, परम पुरख परमात्म तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग पूरब मेरा कर्म विचार, सतिजुग त्रेता द्वापर नाल मिलाईआ। मेरा संदेशा धुर दरबार, नर नरेशा सुणना चाँईं चाँईंआ। नवखण्ड वेख धूंआँधार, सत्त दीप ना कोए रुशनाईआ। आत्म ब्रह्म ना कोए प्यार, सुरत शब्द ना कोए समाईआ। सृष्टी दृष्टी गई

हार, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। ग़फ्लत विच सुत्ता संसार, संसारी भण्डारी सँघारी विष्न ब्रह्मा शिव वेखण नैण उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। धरनी कहे परम पुरख हरि हरि साजण मीत, सति पुरख निरँजण तेरी ओट तकाईआ। जुग चौकड़ी तेरे हुक्मे अन्दर गए बीत, लोकमात भज्जे वाहो दाहीआ। निरगुण सरगुण जुग चौकड़ी तेरी चली रीत, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान गीता ज्ञान दए गवाहीआ। निगाह मार लै मन्दिर मसीत, काअब्यां खोज खुजाईआ। मानस मानव मानुख तक्क प्रीत, प्रीतम तेरे रंग ना कोए समाईआ। तूं मेरा मैं तेरा गाए कोए ना गीत, पारब्रह्म ब्रह्म मिल के वज्जे ना कोए वधाईआ। जीवां जंतां साधां सन्तां धर्म दी धार रही ना नीत, नीतीवान नज़र कोए ना आईआ। झगड़ा तक्क लै हस्त कीट, शाह फ़कीर रहे कुरलाईआ। किरपा कर मेरे जगदीश, जगदीश्र तेरी ओट रखाईआ। लेखा वेख लै बीस बीस, बीस बीसे भेव चुकाईआ। माण रिहा ना राग छतीस, तीस बतीसा सिफ्त ना कोए सलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। धरनी कहे प्रभ किरपा कर मेरे मेहरवान, मेहर नज़र उठाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट शैतान, शरअ छुरी ना बणे कसाईआ। आत्म परमात्म सब नूं दे ज्ञान, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप तेरा इक्को झुले धर्म निशान, दीन मज़्हब दा झगड़ा रहे ना राईआ। मैं खेल तक्कां भगतां तेरे नाल भगवान, भगवन तेरी आस रखाईआ। मैं वेख के होवां हैरान, हैरानी विच दुहाईआ। चारों कुण्ट सर्ब कुरलाण, सांतक सति ना कोए वरताईआ। झगड़ा प्या अञ्जील कुरान, काअबे देण दुहाईआ। मेरे नेत्र लोचण नैण शरमाण, अक्ख प्रतख ना कोए खुल्हाईआ। मेरे मेहरवाना श्री भगवाना जन भगतां दे दे भगती दान, अतोट अतुट वरताईआ। जो तेरे ढोले गीत सुहागी गाण, काया मन्दिर अन्दर वज्जे वधाईआ। जिन्हां दे अन्दर शब्द होवे सच्ची धुन्कान, अनहद नादी दे शनवाईआ। अमृत निजर रस झिरनां दे पीण खाण, जगत तृष्ना कूड़ मिटाईआ। घर दीपक जोत जगा महान, साढे तिन्न हथ्थ कर रुशनाईआ। तूं आदि जुगादी निगाहबान, जुग जुग तेरी बेपरवाहीआ। धरनी कहे मेरी बेनन्ती कर परवान, परम पुरख तेरी इक सरनाईआ। पुरख अकाल कहे मेरे सतिगुर शब्दी शब्द हुक्मरान, दो जहानां खेल खिलाईआ। जिस सतिजुग त्रेता द्वापर खेलया खेल महान, कलयुग अन्तिम वेख वखाईआ। जन भगतां दे के भगती दान, आत्म पर्दा आप खुल्हाईआ। जो दिवस रैण ख़ुशीआं (ढोले) गाण, नच्चण टप्पण कुद्दण चाँईं चाँईंआ। साची सेवा विच बलवान, सेवक सेवा विच समाईआ। लोकमात बण के प्रभू दा ख़ानदान, ख़ाना चुरासी वाला भुलाईआ। तिन्हां उत्ते होवां मेहरवान, मेहर नज़र उठाईआ। चरण कँवल बख्श ध्यान, दुरमति

मैल करां सफ़ाईआ। आवण जावण चुका काण, राय धर्म ना दए सज़ाईआ। दरगाह साची कर परवान, सचखण्ड दयां वड्याईआ। अन्त जोती जोत मिल जाण, जन्म मरन रहे ना राईआ। धरनीए धवले धौल हो के सुण अगम्म फ़रमान, निष्अक्खर धार जणाईआ। भगत सुहेले हरिजन मेरे नौजवान, जोबनवन्ते आपणे रंग रंगाईआ। जिन्हां दा लहिणा देणा जन्म कर्म दा कर परवान, भाण्डा भरम भरम भनाईआ। ओह चार जुग दे सति धर्म निशान, निशाना दीन दुनी अख्वाईआ। किरपा करे आप श्री भगवान, भगवन हो के वेख वखाईआ। सदा संग रखे बाल अंञाण, बृद्ध बाल जवान विछोड़े विच विछड़ कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी बोध अगाधी देवणहारा दान, दाता बिधाता परमात्म आत्म इक अख्वाईआ।

३० बैसाख शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड जेठूवाल ज़िला अमृतसर नहरों पार मशीन कणक वाली ते
कम्म करन वाल्यां बन्दयां नवित

धरनी कहे मेरे स्वामीआं, समें दे मालक तेरी सरनाईआ। आदि जुगादी अन्तरजामीआं, जुग जुग तेरी बेपरवाहीआ। तूं भगतां सन्तां मिन्नतां मानीआं, मेहरवान आपणी दया कमाईआ। चार जुग दे शास्त्र तेरी कथा कहाणीआं, सिफ्ती सिफ्तां नाल सलाहीआ। तेरी बोध अगाध शब्द अगम्मी बाणीआं, जिस नूं समझे कोए ना राईआ। जन भगतां आत्मा तेरीआं राणीआं, निरगुण सरगुण सेव कमाईआ। साचे दर करीं परवानीआं, परम पुरख तेरे हथ्थ वड्याईआ। मैं कोझी कमली निमाणी आं, तेरी ओट तकाईआ। तूं शहिनशाह भगत वछल निशानीआं, निरवैर इक अख्वाईआ। माण देणा जीव प्राणीआं, ईश जीव रंग रंगाईआ। घर मन्दिर वेख सुघड़ सवाणीआं, हरिजन साचे भेव चुकाईआ। तेरे उतों विटहो कुरबानीआं, निव निव लागां पाईंआ। तेरीआं सेजा सुहञ्जणीआं सुहाउणीआं, भगत सिंघासण संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी ओट रखाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे भगवन्त, तेरी बेपरवाहीआ। तेरे वेखे भगत सुहेले सन्त, सतिगुर तेरी ओट तकाईआ। तूं निमाणयां बणे कन्त, होणा आप सहाईआ। अन्तर दे के नाम मनीआं मंत, मनसा कूड़ी बाहर कढ्ढाईआ। गढ़्ह तोड़ के हउँमे हंगत, हँ ब्रह्म देणा समझाईआ। इक्को रंग बणा के साची संगत, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। लेखा मुका के दोज़ख बहिशत जन्नत, सचखण्ड देणी माण वड्याईआ। मेरी निमाणी दी इक्को

मिन्नत, निव निव सीस झुकाईआ। तूं वेख लै मेरी धरनी वाली सिम्मत, उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। धरनी कहे प्रभू मैं ख़ुशीआं विच हस्सां, हस्स हस्स ख़ुशी बणाईआ। तेरयां भगतां दे अग्गे पिच्छे नस्सां, चारों कुण्ट चौगिर्द चक्र लगाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव दस्सां, अवतार पैग़म्बर गुरुआं रही दृढ़ाईआ। आओ वेखो प्रेम दा रसा, बिन रसना रही सुणाईआ। की सिफ्त वड्याई करां जसा, महिमा कवण सुणाईआ। धन्न भाग मेरा वक्त सुहञ्जणा होया मसा, जो पृथू गया सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे आस रखाईआ। धरनी कहे प्रभू सम्मत शहिनशाही दस रिहा आख, ख़ुशीआं नाल सुणाईआ। एह महीना जगत वाला बैसाख, विसरयां प्रभू याद दए कराईआ। चारों कुण्ट कूड़ दी राख, धूंआँधार लोकाईआ। निगाह मार लै कमलापात, पतिपरमेश्वर अक्ख उठाईआ। तेरे भगत सुहेले खेलां खेलदे दिवस रात, ख़ुशीआं विच साचे ढोले गाईआ। जिन्हां दी अट्ठे पहर प्रभात, दिवस रैण वंड ना कोए वंडाईआ। तूं उन्हां दा पिता मात, पुरख अकाल इक अख्वाईआ। ओह आत्म धार तेरी जात, ततां नाल वज्जे वधाईआ। सब दे हिरदे करने शांत, अग्नी तत ना लागे राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे आस रखाईआ। धरनी कहे प्रभू तूं शहिनशाह गुरु महाराज, पातशाह इक अख्वाईआ। तेरे भगत सुहेले सेवा करदे जगत वाले अनाज, हरिसंगत ख़ुशी बणाईआ। कुमेर मार के सुणा रिहा आवाज़, दो जहान जणाईआ। सृष्टी दृष्टी अन्दर जावे जाग, सोया रहिण कोए ना पाईआ। चारों कुण्ट ख़ुशी दा बुझणा चिराग़, अंधेरा ग़मी वाला आईआ। जन भगतां ढोले गाउणे राग, सोहणा गीत सुणाईआ। सच सरनाई गए लाग, दर ठांडे वज्जे वधाईआ। मेरी मिन्नत सुणनी आज, आजज़ हो के सीस निवाईआ। धरनी कहे प्रभू तेरा चार जुग तों वक्खरा रिवाज, मेहरवान हो के जन भगतां रिहा तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे आस रखाईआ। धरनी कहे प्रभू तेरे भगतां मुख सुहाए, सोहणी मिले वड्याईआ। हरिजन साचा रंग बणाए, बैठे ध्यान लगाईआ। तेरे चन्द नूर रुशनाए, जोती जाते डगमगाईआ। लंगर दी सेव रहे कमाए, दिवस रैण रैण दिवस आपणी ख़ुशी बणाईआ। तूं मेहरवाना सारे देणे तराए, जरनैल सिँघ दलीप प्रीतम रंग वखाईआ। प्रीतम सिँघ सोहणी वंड वंडाए, केहर सिँघ पल्लू लैणा फड़ाईआ। कश्मीर सिँघ गंढ बंधाए, जगीर सिँघ सके ना कोए खुल्हाईआ। सुलखण सिँघ आपणा खेल वखाए, भज्जे वाहो दाहीआ। हरभजन सिँघ धूढ़ी ख़ाक रमाए, टिक्के सब दे नाम लगाईआ। वरयाम कौर दी घाल पाउणी थांएँ, चरणो चरणजीत नाल मिलाईआ। गुरदेव

कौर दी सेवा पाए प्रथाए, पृथ्मी दे मालक होणा सहाईआ। जो वड्डे छोटे बच्चे नढ्ढे तेरा रहे ध्यान लगाए, गुरमीत कौर संग बणाईआ। लेख लिखारी लिख्त विच कलम शाही चन्द चढ़ाए, जगत चांदनी कम्म किसे ना आईआ। धरनी कहे एह धूढ़ी ख़ाक मैं सब दे मस्तक रही लगाए, ख़ुशीआं ढोले गाईआ। फिर तृप्त दे पैर उत्ते दयां सुटाए, एह पिछली दए गवाहीआ। अयोध्या दयो वासीओ तुहानूं दयां सुणाए, पूरब लेख समझाईआ। जिस विछोड़े विच कीता सी हाए हाए, उफ तेरा नाम दुहाईआ। राम ने किहा सी जिस वेले मेरा राम आए, तुहानूं सब नूं लए मिलाईआ। ओस वेले सीता पैर ते पट्टी बन्न्ह के चलदी सी इक पाए, उच्ची नीवीं जग्हा समझ किसे ना आईआ। राम ने किहा एह लहिणा देणा तुहानूं फेर दयां समझाए, बुद्धी तों परे आप दृढ़ाईआ। एह चोट नहीं एह पूरब लहिणा जो लेखे विच पूरा दए कराए, पूरन सतिगुर हथ्थ वड्याईआ। रत्न दा रोग दए गंवाए, अन्तर दु:ख रहे ना राईआ। भाग सिँघ अनमुलड़ी सेवा रिहा कमाए, भगवन्त देवे माण वड्याईआ। जुगिन्दर कौर इक सतर लिखे फेर अगला शब्द बदल जाए, बदली जुग दी आपणे हथ्थ रखाईआ। राजा बलि गया सुणाए, बावन सीस निवाईआ। छोटा नन्हा ख़ुशीआं विच आपणी ख़ुशी बणाए, दूसर समझ कोए ना पाईआ। बावन पंज दाणे उहदे हथ्थां विच फड़ाए, सोहणा हुक्म सुणाईआ। जो बलगारीआ विच्चों रिषी फड़ के अश्वमेध यग्ग विच ल्याए, गिणती नौ नौं रखाईआ। सतिजुग विच कलयुग धार खेल करे बेपरवाहे, हरि करता धुरदरगाहीआ। बलि किहा जिस वेले मेरा परम पुरख बावन दा बावन रूप बदलाए, आपणा फेरा पाईआ। सम्मत शहिनशाही दस मैनूं नज़री आए, दहि दिशा ध्यान लगाईआ। एह संदेशा गया दृढ़ाए, सहिज नाल समझाईआ। जिस वेले हाढ़ सतारां आए, आपणा रूप बदलाईआ। हरि भगत दवार रहिण वाले सारे साची सेवा लैण कमाए, फुलके पंज पंज पकाईआ। सब दे नाम दा सवा सवा मण आटा लैणा पिसाए, वध घट ना कोए रखाईआ। अग्गे भगतां दे लंगर नूं तोट रहे ना राए, अतुट आप बणाईआ। जुगिन्दर कौर उस दिन फुलका पातशाह नूं आप खवाए, थाली पुठी उत्ते टिकाईआ। धरती उत्ते होवे हाए हाए, बौहड़ी तेरा नाम दुहाईआ। फिर साहिब सुल्ताना श्री भगवाना नव खण्ड पृथ्मी सब नूं दरस दखाए, राती सुत्तयां नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा संग आप रखाईआ। धरनी कहे मेरे उत्ते जन भगतो तुहाडी डहि गई मंजी, सिंघासण जगत वाले तजाईआ। तुहाडा लेखा रहे ना प्रकृती पंझी, पंचम देवे माण वड्याईआ। हरख सोग मेट के रंजी, रंजस देवे कढ्ढाईआ। तुहाडी वासना कर के चंगी, चारों कुण्ट कुण्ट महकाईआ। प्रभू प्यार विच कदे ना होवे तंगी, तंग दस्त ना कदे अख्वाईआ। सब दी आयू होवे लम्बी, प्रभू आपणे नाल दए वड्याईआ। तुसीं सूरमे बहादर

योद्धे जंगी, जो दिवस रैण करो लड़ाईआ। तुहाडी सेवा दरगाह परवान जिथ्थे सच्चा मिले सुख अनन्दी, अनन्द अनन्द विच्चों रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म धार धुर दा संगी, सगला संग आप बणाईआ।

धरनी कहे प्रभू तेरा प्यार भगतां सुच्चा, सुच्चा सिँघ देणी वड्याईआ। तेरा खेल दीर्घ अत्त मुच्चा, डूँग्घा समझ किसे ना आईआ। तेरी प्रेम प्यार मुहब्बत दी बणी रहे रुच्चा, रुची आपणे नाल रखाईआ। सदा सुहाउणी भगतां रहे रुत्ता, रुतड़ी जगत ना कोए वखाईआ। तेरे प्यार विच हरिजन ख़ुशी दी नींदे रहे सुत्ता, जगत आलस रहिण कोए ना पाईआ। जो सेवा हरिजन करदे दिवस रैण अग्नी वाली धुपा, सांतक सति देणा वरताईआ। विछोड़े विच विछड़ जाए कोए ना तेरा पुत्ता, प्रीतम हो के प्रेम लैणा बंधाईआ। तेरा भगत सुहेला रहे कोए ना छुपा, छपरी छन्ना वजदी रहे वधाईआ। तेरा नाम निधाना दो तुका, तूं मेरा मैं तेरा ढोला गा गा ख़ुशी बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भाग लगाउणा काया बुता, बुतखान्यां करनी आप सफ़ाईआ।

धरनी कहे मेरी गवाही, शहादत बिना अक्खरां भुगताईआ। बाल्मीक एथे आया बण के राही, पाँधी आपणा पन्ध मुकाईआ। मेरे उत्ते कक्खां सेज विछाई, बैठा आसण लाईआ। नाले राम दी राम दिती दुहाई, धुर दे ढोले गाईआ। ख़ुशीआं विच चारों कुण्ट तकाई, नैण नैण नैण बिगसाईआ। उधरों आ गया इक चरवाही, जो गऊआं नौ अग्गे लाईआ। उस दा नाम सी मधाई, मधू कहि के सारे रहे बुलाईआ। उस डण्डावत कर के धूढ़ी ख़ाक रमाई, बाल्मीक दे चरणां छोह के नैणां नीर वहाईआ। किरपा कर मेरे गुसाँईं, सहिज दिता सुणाईआ। बाल्मीक निगाह मारी लेखा वेख्या इन्हां नाल बेपरवाही, जो बेपरवाही विच समाईआ। झट आपणी कलम दी छिणक के शाही, शहिनशाह दा अक्खर दिता पाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर तेरा मिलदा रहे माही, वख वख रूप बदलाईआ। पर कलयुग अन्तिम तेरा लहिणा देणा देवणहार दए चुकाई, चार जुग दा लेखा पूर कराईआ। चरण कँवलां देवे थाँईं, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोगा सिँघ उस दा लेखा पूरा करे चाँईं चाँईं, पूरब मेला रिहा मिलाईआ। दाता दातार देवणहार आदि जुगादि इक अख्वाई, ख़ैरखाह नूर अलाहीआ। आसा सिँघ

एसे दा चचा ज़ात हुन्दा सी भाई, जो दूरों सीस निवा के पला गया छुडाईआ। प्रीतो हुन्दी सी इक गीर माही, मछलीआं फड़ के झट लँघाईआ। हस्स के किहा एह कोई बुढ्ढा दिसे शौदाई, धरनी उत्ते आसण लाईआ। बाल्मीक ने पुठी कलम उठाई, तिन्न वार दिती भवाईआ। त्रेता द्वापर तेरा लेखा मुकणा नाहीं, कलयुग अन्तिम किरपा करे मेरा गुसांईआ। नाले हस्स के प्रेम विच आख्या तुसां जीउणा चाँईं चाँईं, जुग बीतदयां देर ना लागे राईआ। धरनी कहे ओह वक्त पहुँचया प्रभ मेल मेलया राही, कलयुग होया आप सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिजन मेल मिलाए भाई भाई, नाता भगत भगवन्त जणाईआ।