पुस्तकालयभाग २३

१ जेठ शहिनशाही सम्मत दस हरि भगत दवार जेठूवाल ज़िला अमृतसर रात नूं

नारद कहे शंकरा तेरीआं जुग जुग वेखीआं शादीआं, शादिआने ख़ुशीआं वाले वजाईआ। जिस जुग जुग चारे खाणीआं खाधीआं, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज संग मिलाईआ। प्रभू ने किहो जेहीआं आपणे हुक्म दीआं पाईआं वादीआं, वज्हा समझ किसे ना आईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी मैं वेखदा रिहा आबादीआं, बिन नैणां नैण उठाईआ। खेल तक्कदा रिहा निरगुण सरगुण धार तत लागीआं, लग मात्र समझ कोए ना पाईआ। अन्त कूक कूक के मारां आवाज़ीआं, शब्द संदेसे नाल जणाईआ। प्रभू प्यार विच कवण धारा जागीआं, बिन नैणां नैण उठाईआ। सच सहेलीआं बिन सज्जण किसे ना लाधीआं, मेल मिलावा सहिज सुभाईआ। मैं आवाज़ां सुणीआं बिना रागीआं, छत्ती राग ना कोए चतुराईआ। हुण उडीकां काहदीआं, की आस रखाईआ। ओह तक्क लै कलयुग अन्तिम उलटण वालीआं बाजीआं, बाजां वाला दए गवाहीआ। जिस दा राग गाया गुर अवतार पैग़म्बरां ढाडीआं, बिन ढोलक छैणे खड़काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। नारद कहे सुणो नी खाणीओ, बेख़बरो ख़बर सुणाईआ। होका देवो चारे बाणीओ, परा पसन्ती मद्धम बैखरी नाल मिलाईआ। फ़रमान दस्सो जीव प्राणीओ, हुक्म संदेशा की धुरदरगाहीआ। अवतार पैग़म्बर गुरु गुरदेव उठो हाणीओ, आपणी लओ अंगड़ाईआ। भुल्ल रहे ना अट्ठ सट्ठ तीर्थ पाणीओ, गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती नाल मिलाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी धरनी धरत धवल धौल सुरत संभालो निमाणीओ, सम्बल तक्क लओ धुर दा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरि वडा वड वड्याईआ। नारद कहे मैं संदेशा देवां बिन रसना जिह्वा बुल्ल्ह, ततां वंड ना कोए वंडाईआ। सरगुण वेखो दीनां मज़्हबां वाली कुल, कुल मालक की आपणा खेल खिलाईआ। नाम कलमे

वाले क्यों गए भुल, भाण्डा भरम ना कोए भनाईआ। साचे कंडे तराजू रिहा कोई ना तुल, तोलणहारा हथ्थ ना कोए उठाईआ। जिधर तक्को होई भुल्ल, भरम भुलेखे विच लोकाईआ। की हुक्म संदेसा देवे मालक स्वामी तुहाडा सुल्हा कुल, कायनात तों बाहर आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच पर्दा आप उठाईआ। नारद कहे मेरे अन्दर फ़ुरन्यां मारया धक्का, होश हवस रही ना राईआ। मेरा अन्तष्करन रिहा ना पक्का, धीरज धीर ना कोए धराईआ। मैं चारों कुण्ट उठ के तक्का, बिन नैणां नैण उठाईआ। दुहाई कोई भैण भाई रिहा ना सका, सज्जण मीत ना कोए अख्वाईआ। पर्दा ओढण किसे ना ढका, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। चार जुग दे शास्त्रां दी कीमत पै गई टका, हट्टां विच विकाईआ। मैं नव सत्त फिरया नट्ठा, भज्जया वाहो दाहीआ। मैनूं सारे करदे ठट्ठा, मख़ौल रहे उडाईआ। मैं निगाह मारी दीन दुनी रुल गई विच घट्टा, माटी ख़ाक रूप बदलाईआ। अवतार पैग़म्बरां गुरुआं कोल दीन मज़्हब दा वेख्या पट्टा, पटने वाला नाल मिलाईआ। जिस ने इक संदेश सुणाया टप्पा, निरअक्खर धार दृढ़ाईआ। ओह नारदा कलयुग अन्तिम इक्को अक्खर तक्क लै पप्पा, पूरन पतिपरमेश्वर नूर अलाहीआ। जिस दा प्रकाश रहे ना छपा, दो जहान करे रुशनाईआ। जिस दे प्यार विच गोबिन्द धार डंक वजाया फ़ता, फ़तिह बोल के गया सुणाईआ। ओह पुरख अकाला दीन दयाला रूप कोई ना जाणे वाला तत्ता, निरगुण नूर नूर अलाहीआ। जिस सृष्टी दृष्टी नाल करनी बटा, ज़ीरो दा ज़ीरो अंक बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ। नारद कहे मैं सुण के शब्द घनघोरा, आपणी लई अंगड़ाईआ। कवण फिरे दो जहानां वांग चोरा, चोरी चोरी आपणा हुक्म वरताईआ। जां निगाह मारी मेरा नूर नुराना शाह सुल्ताना अवर का औरा, अवरी आपणी कार कमाईआ। जिस दा रूप सरूप निरगुण सरगुण दोहरा, दोहरी वंड वंडाईआ। जिस लेखे लाया रविदास चमारा जो खलड़ी लाहे ढोरा, आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। नारद कहे मैनूं सज्जे खब्बे पैंदीआं अवाज़ां, अग्गे पिच्छे सुणां चाँईं चाँईंआ। जो गुज्झा भेव खोल्हदीआं राज़ा, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। नाले दस्सदीआं अगला काजा, की करता कार कमाईआ। शहिनशाह भूप तक्क लै राजन राजा, बिन रूप रंग रेख नूर अलाहीआ। नारदा ओह माही महबूब तेरा विच देश माझा, मजलस भगतां नाल रखाईआ। जिस दा आदि जुगादी सब दे नाल वायदा, लेखा लेखे विच्चों प्रगटाईआ। सब दा बण के प्यो दादा, पिता पूत गोद टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर पर्दा आप उठाईआ। नारद कहे मैं सुणी अगम्मी बात, पता नहीं किस ने दिती सुणाईआ। ब्राह्मणा उठ वेख

अज्ज दी रात, की रुतड़ी प्रभ महकाईआ। की वंडे अगम्मी दात, दाता धुरदरगाहीआ। किस बिध भगतां पुच्छे वात, वेखणहारा वेखे चाँईं चाँईंआ। आत्म परमात्म जोड़े नात, नाता कूड़ ना कोए रखाईआ। अन्तिम पुच्छे वात, होवे आप सहाईआ। देवे वड्याई मात, मातृ भूमी दए गवाहीआ। नारद कहे मैं वी कढ्ढ के कलम दवात, शाही शहिनशाह दी धूढ़ी नाल चमकाईआ। मंग मंगी मैनूं वी दे नजात, दर तेरे आस रखाईआ। मेरे शाह पातशाह शहिनशाह झगड़ा मेट ज़ात पात, दीन दुनी वंड रहे ना राईआ। फेर बिना अक्खरां तों वेखी इक किताब, जेहड़ी कुतबखान्यां विच्चों हथ्थ किसे ना आईआ। जिस दी उडीक विच नक्क रगड़या इक्की वार सिँघ मताब, मता प्रभ दे नाल पकाईआ। ओथे ना सवाल रिहा ना जवाब, जवाब तल्बी विच तल्ब ना कोए कराईआ। ना कोई मंज़ल रही महिराब, पौड़ी डण्डा वंड ना कोए वंडाईआ। ना कोई दोस्त रिहा अहिबाब, मित्र प्यारा यार ना कोए अख्वाईआ। जिधर वेख्या इक्को नूर नुराना शाह सुल्ताना दो जहानां फिरे आज़ाद, बन्दन बन्द ना कोए बंधाईआ। फेर शब्द दी शब्द विच्चों दिती आवाज़, संदेसा धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। नारद कहे मेरे अन्दर वजदीआं चीकां, मेरी सुध रही ना राईआ। मेरे अन्दर वजदीआं लीकां, लाईन लाईन नालों बदलाईआ। मेरे साहिब ने मैनूं बख्शीआं तौफ़ीकां, जेहड़ीआं तोहफ़िआं विच हथ्थ ना किसे फड़ाईआ। मैं वेखीआं अवतार पैग़म्बरां गुरुआं वालीआं रीतां, जो जुग चौकड़ीआं दितीआं समझाईआ। मैं बिना अक्खरां तों तक्कीआं मन्दिर मसीतां, काअब्यां खोज खुजाईआ। जां मैं पिछा परतिआ मैनूं नज़री आईआं भगतां वालीआं प्रीतां, जो प्रीतम विच समाईआ। जो मैं आवाज़ां सुणीआं जिन्हां विच इक्को अगम्मी गीता, तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाईआ। ओह रूप रूप राम सीता, राधा कृष्ण कृष्ण समझाईआ। अल्ला हू अन्ना हू इक होया अतीता, त्रैभवण धनी आपणी वंड वंडाईआ। सोहँ धार विच नहीं शरीका, दीन मज़्हब ना कोए अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी आपणे हथ्थ उठाईआ। नारद कहे मैं सुणया धुर दा ढोला, सतिगुर शब्द दिता दृढ़ाईआ। सुणया अगम्मा बोला, अनबोलत राग दृढ़ाईआ। ओह तक्क धुर दे मालक अगम्मी हट्ट खोल्हा, जिस दी वस्त नज़र कोए ना आईआ। निरगुण धार बण के तोला, तराजू नाम कंडा आपणे हथ्थ उठाईआ। जिस दा लोक परलोक दा इक झकोला, ब्रह्मण्ड खण्ड दा पन्ध मुकाईआ। उस दा किसे समझ नहीं आउणा चोला, चोजी प्रीतम आपणा वेस वटाईआ। ओह करनी दा करता खेल करे उपर धौला, धरनी धरत धवल रंग रंगाईआ। जिस नूं हकीकी कहिणा पैग़म्बरां मौला, नूर नुराना नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक बेपरवाहीआ। नारद

कहे मैं जुग चौकड़ी सुणदा रिहा वारता, अक्खरां अक्खरां नाल सिफ्त सलाहीआ। बिना बुद्धी तों रिहा विचारदा, अक्ल संग ना कोए रखाईआ। मन दे मन्दिर रिहा उसारदा, बिन छप्पर छन्न वड्याईआ। तूंही तूंही रिहा उच्चारदा, बिन रसना ढोले गाईआ। आपणा आप रिहा संवारदा, सोहणा रूप बणाईआ। समां तक्कदा रिहा तेई अवतार दा, पैग़म्बरां खोज खुजाईआ। रंग वेखदा रिहा गुरुआं करतार दा, की कुदरत कादर आपणा हुक्म जणाईआ। संदेसा सुणदा रिहा अन्त वेला आउणा उस निरँकार दा, जो निरवैर नूर अलाहीआ। जिस अन्त किनारा दस्सणा कलयुग पार दा, पारब्रह्म प्रभ आपणा फेरा पाईआ। जिस लेखा वेखणा दो जहानां विच हार दा, ब्रह्मण्ड खण्ड लुक्या रहिण कोए ना पाईआ। उस दा इक्को नाम शब्द संदेशा होणा जैकार दा, निरगुण सरगुण आप दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच मालक इक अख्वाईआ। नारद कहे मैनूं होर पै गईआं हाकां, हुक्म प्रभ दा दयां सुणाईआ। मैं फिरया मुहम्मद वाले विच इलाका, उम्मत उम्मती वेखे चाँईं चाँईंआ। किसे मैनूं बृद्ध किहा किसे ने मैनूं किहा काका, मेरी समझ किसे ना आईआ। मैं सच दस्सां जिस वेले मैं खेल वेख्या विच ढाका, बिन नैणां नैण उठाईआ। उस वेले सदी चौधवीं दा खुल्हा वेख्या झाटा, मेंढी सीस ना कोए गुंदाईआ। दुहथ्थड़ा मारदी मुहम्मद पुकारदी दरोही चार यार दी मेरीआं मुक्कण वालीआं वाटां, अग्गे पन्ध रिहा ना राईआ। नारद कहे मैं अक्खां मीट के करन डहि प्या पाठा, बिन बुल्ल्हां बुल्ल्ह हिलाईआ। मेरे अन्दर वज्जदीआं ठाठां, लहर लहर नाल टकराईआ। मैं की तक्कदा ओथे भगत सुहेले आपे गुंन्ह के आटा, भोजन भगवन वाला बणाईआ। मैं की वेख्या लाल दुशाल्यां वाली दुर्गा फिरदी वाली लाटां, बिन शस्त्रां शस्त्र हथ्थ उठाईआ। नानक निरगुण धार किहा मेरा इक्को कमलापाता, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। तेग़ बहादर आख्या एसे नूं दो जहान दा बणाउणा सच्चा साका, रिश्ता अवर ना कोए रखाईआ। जिस सदी चौधवीं दी गोली दे तन पहना के धर्म धार पोशाका, काअबा जगत वाला वखाईआ। एह नक्क नाल लेख लिख के गया सी सिँघ मताबा, शब्द विच मनी सिँघ नूं समझाईआ। ओह सन्ता तैनूं जगत कहेगा बाबा, शेर सिँघ दा शेर रूप अलाहीआ। उहदा शब्द गुरु होवेगा वाला बाज़ा, बाज़ी सब दी दए उलटाईआ। ना ओह सोया ना ओह जागा, जोती जाता इक अख्वाईआ। जो जन भगतां करे वड वड भागा, भागहीण रहिण कोए ना पाईआ। नानक निरगुण सरगुण दोवां नेत्रां नेत्रां नेत्रां दब्ब के किहा जे आया ते आवेगा विच पंजाबा, पंजे आपणे दए लगाईआ। उस दे हुक्म दा हुक्म विच्चों होवे वाधा, वाहिद इक्को करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दा हुक्म इक सुणाईआ। नारद कहे मैनूं पिच्छों वज्ज गया धप्पा, मैं पासा ल्या बदलाईआ। जां वेख्या

नज़री इक्को आया टप्पा, तूं मेरा मैं तेरा सोभा पाईआ। मैं पढ़ के हो गया पक्का, पक्की गंढ लई बन्हाईआ। मेरे अन्तर रिहा ना शका, शक विच ना कोए रखाईआ। मैनूं इयों जापया सदी चौधवीं लेखा मुकदा मदीना मक्का, काअबे रहे कुरलाईआ। झगड़ा वेख के बूरा कक्का, मेरे अन्तर वज्जी वधाईआ। मानसां मानसां करनी हत्ता, हत्तक समझे कोए ना राईआ। झगड़ा पैणा दीन मज़्हब दयां ततां, अग्नी तत तपाईआ। फेर वेख्या सम्मत शहिनशाही दस सब दीआं मारीआं जाणीआं मत्तां, अक्ल बुद्धी ना कोए चतुराईआ। किसे दी समझ रहिणी नहीं रता, रत्न अमोलक हीरा नज़र कोए ना आईआ। शाह सुल्तानां खाणी ख़ता, बेकसूर रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दे लेखे वेख वखाईआ। नारद कहे मैनूं कौण रिहा आख, मैं वेखां अक्ख उठाईआ। केहड़ा संदेशा मिले साख, साख्यात की दृढ़ाईआ। जां मैं धरनी निगाह मारी मैनूं नज़री आई ओह राख, जो गोबिन्द धार समाईआ। मेरे अन्तष्करन विच गया भाख, बिन आशा होई पढ़ाईआ। जां फेर तक्कया मकबरे विच रोवे मुहम्मद दी लाश, दरोही तेरा नाम दुहाईआ। क्यों सौं गया उत्ते कैलाश, हुण आपणी लै अंगढ़ाईआ। मेरी सदी चौधवीं दे कुछ बरस महीने रह गए मास, दिन उँगलां उत्ते गिणाईआ। रो के शंकर उतों कहे तारा चन्द उठो आकाश, तूंही तूंही सुणाईआ। नूर नुराने शाह सुल्ताने इक्को तेरा होवे प्रकाश, दूजा नज़र कोए ना आईआ। विषयां तों बाहर आपणा दे विश्वास, विश्व दे मालक हो सहाईआ। दो जहानां नौजवाना श्री भगवाना तेरी वेखीए रास, बिन गोपी काहन नाच नचाईआ। फेर हस्स के कहिण तेरा दर्शन करीए महबूबा तूं भगत दवारे वसें भगतां पास, सोहणी भूमिका आप सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा संग बणाईआ। नारद कहे मैनूं किसे ने किहा कमीना, शब्दी शब्द शब्द शनवाईआ। मैं बिना बुद्धी विचार तों चीना, आप आपणा आप बदलाईआ। मैं सब तों उत्तम श्रेष्ट हीरा नगीना, मेरी कीमत कोए ना पाईआ। मेरा मालक प्रितपालक स्वामी साहिब भीना, रंग रतड़ा इक अख्वाईआ। जिस दे चरण कँवल अधीना, दूसर सीस ना कोए निवाईआ। जिस दे भय विच बिना शरीर तों मैनूं आवे पसीना, रोम रोम दए दुहाईआ। मैं उस नूं किहा यामबीना, मेरे मालक नूर अलाहीआ। मेरा ठांडा कर दे सीना, अग्नी तत बुझाईआ। झट आवाज़ सुणी ओए नारदा तेरे मिलण नूं आ गया जेठ महीना, पहला प्रविष्टा लए अंगड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। जेठ कहे नारदा मैं वी आ गया भज्जा, भजन बन्दगी वाल्यां दयां सुणाईआ। जन भगतो मैनूं आपणे विच दे दयो जग्हा, थान थनंतर मिल के ख़ुशी बणाईआ। मैं वी चलां विच उस प्रभू दी रज़ा, जो राज़क रिज़क रहीम अख्वाईआ। सारे मिल के उस दे नाम दा लईए मज़ा, जिस नूं मज़ाक

करे लोकाईआ। मैं दस्सण आया सब दे सिर ते कूकदी कज़ा, काल नगारा रिहा वजाईआ। सब ने हाए उफ़ कहिणा दरोही मेरया रब्बा, रबे आलमीन तेरी वड वड्याईआ। नारद कहे मैं फिर हथ्थ उठा के खब्बा, सब नूं दयां सुणाईआ। मेरा महबूब मेहरवान बड़ा कब्बा, जुग जुग आपणा आप बदलाईआ। जिस दे कोल आपणा आप सबब्बा, दूसर संग ना कोए रखाईआ। इस दा खेल वेखो रोज़े शबा, दिवस रैण ध्यान लगाईआ। नाले जोश विच मारा दब्बा, भय विच सुणाईआ। ओह धार तक्क लओ शेर बग्गा, शब्दी शब्द शब्द अख्वाईआ। जेहड़ा खोज्जयां किसे ना लभ्भा, जग नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। उस ने सारी सृष्टी दा भाग जन भगतां नूं दे देणा अद्धा, बिन मंग्गयां झोली पाईआ। जिस दी समझे कोए ना वज्हा, भेव सके ना कोए खुल्हाईआ। नाले दर्शन देवे उपर शाह रगा, नौ दवारे पन्ध मुकाईआ। फड़ के हँस बणावे कग्गा, सोहँ माणक मोती चोग चुगाईआ। अग्गे चार जुग दा वध्या रहे अग्गा, जन भगतां लेख ना कोए मिटाईआ। फेर सभा मेट के मलेछां वाली हभ्भा, हम साजण होए सहाईआ। तुहाडे अन्दर वड़ के मन्दिर चढ़ के वजाए नदा, धुन आत्मक राग सुणाईआ। पहली जेठ कहे मित्रो मैं तुहानूं देवां सद्दा, सदके वारी घोल घुमाईआ। मैं पैरीं भज्जा आया नंगा, आपणा पन्ध मुकाईआ। मेरे अग्गे वास्ता पाया यमुना सरस्वती गोदावरी गंगा, नैणां नीर वहाईआ। सानूं लै जा आपणे संगा, सोहणा संग वखाईआ। जेठ कहे मैं दुहाई दिती नी कमलीओ ओहदा पैंडा बड़ा जे लम्बा, जुगां विच सके ना कोए मुकाईआ। नाले थरथराहट विच कम्बा, आपणा आप भुलाईआ। मैनूं भुल्ल गया जगत जिज्ञासुआं वाला धन्दा, धुँदूकार दिसया लेकाईआ। फेर वेख्या पुरख अकाला दीन दयाला परवरदिग़ार सांझा यार बाहरों ततां वाला बन्दा, अन्दर इक्को नूर अलाहीआ। जिस दी ना कोई मंज़ल ना कोई कन्ढ्ढा, हदां वंड ना कोए वंडाईआ। जिधर निगाह फेर देवे जन भगत लै जावे विच सचखण्डा, पूजा पाठ ना कोए रखाईआ। सो देवण आया माण विच ब्रह्मण्डा, ब्रह्मा विष्न शिव नाल मिलाईआ। पहली जेठ कहे जन भगतो तुहाडे वास्ते दिवस चंगा, चंगी तरह सुणाईआ। सारे मिल के आत्म धार खाओ सुगंदा, प्रभू इक्को सब दा माहीआ। जिस दे प्यार विच पिछला जुग लँघ, अग्गे आपणे रंग रंगाईआ। लेखे लावे तत पंजा, पंचम देवे माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा पर्दा उठाईआ। सतिगुर शब्द कहे नारदा ओ बचू तूं वेखीआं नहीं हस्तीआं, हस्स हस्स के रिहा सुणाईआ। ओह तक्क दो जहान दीआं बस्तीआं, बैठीआं आपणे डेरे लाईआ। पुरीआं लोआं तक्क लै मस्तीआं, मस्ताने ब्रह्मण्ड खण्ड ढोले गाईआ। दो जहानां दीआं आशा वेख लै नस्सदीआं, भज्जण वाहो दाहीआ। खेलां तक्क लै रवि शशि दीआं, तारे मण्डल मण्डप नाल मिलाईआ। नज़ारे तक्क लै ओस अलखणा अलख दीआं, जिस

दा लेख ना लिख्या जाईआ। जिस दे हुक्म अन्दर जुग चौकड़ीआं नट्ठदीआं, भज्जण वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। नारद कहे मेरे सतिगुर शब्द बलवाने, बली बलधार सीस निवाईआ। मेरे धुर दे राम रामे, राम रामा तेरी वड वड्याईआ। मेरे नूर नुराने काहने, काहन कान्हा तेरी इक रुशनाईआ। तेरे जुग जुग वेखे धर्म निशाने, धर्म दी धार नाल मिलाईआ। तेरे तन वजूदां वेखे बाणे, जुग जुग वेस वटाईआ। तेरे नाम कलमे वाले सोहणे गाणे, अक्खरां अक्खरां नाल सिफ्त सलाहीआ। तेरे युद्ध वेखे घमसाने, खण्डे खड़ग चिल्ले तीर कमान उठाईआ। तेरे नाम कलमे सुणे पैग़ामे, पैग़म्बरां करें पढ़ाईआ। तेरे दीन मज़्हब तक्के इस्लामे, इस्म आज़म इक अख्वाईआ। तेरे वेखे खेल महाने, महबूब तेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी वड्याईआ। सतिगुर शब्द कहे ओह वेख लै नारदा महीना आ गया जेठ, ज़रा ज़रा ध्यान लगाईआ। जन भगतां रखदा साया हेठ, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। कौड़े करे मिट्ठे रेठ, अमृत रस भराईआ। जड़ (उखेड़े) शाह सुल्तानां वड वड सेठ, धरनी धरत धवल धौल उत्ते कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। जेठ कहे मैंनूं सारे कहिंदे तत्ता, ततां वाल्यो दयां समझाईआ। मेरा खेल नहीं चूंकि चुनाचि अलबता, आलमां फ़ाज़लां दयां दृढ़ाईआ। मेरे मेहरवान दा हुक्म सुणना रता, लफ़ज़ तलफ़ज़ ना कोए वखाईआ। सच पुच्छो सब दा जगत जहान वाला छुट जाणां नत्ता, प्यार मुहब्बत ना कोए रखाईआ। किसे नूं दाणा हथ्थ नहीं आउणा फक्का, फ़ाके विच लोकाईआ। मेरे प्यार दा हुक्म यक्का, इक्को वार समझाईआ। अमीर ग़रीब लँघउणा विच्चों सूई दे नक्का, नक्क दी लाज रहे ना राईआ। मैं ख़ुशीआं विच मारां कच्छा, कच्छ मच्छ नूं दयां सुणाईआ। दुहाई पैणी जिन्हां खाधा कट्टा वच्छा, विछड़यां मेल ना कोए मिलाईआ। गुर अवतार किसे नहीं करना पिछा, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। धुर दा नाम करे ना रच्छा, सगला संग ना कोए बणाईआ। गीटीआं गिणनीआं अक्खां लाउणीआं नाल छत्ता, छत्रधारी रहिण कोए ना पाईआ। जेठ कहे मित्रो सृष्टी लूल्ही लंगड़ी हो जाणी, बलहीण हो जाण लत्त, बाहू बल ना कोए रखाईआ। जो संदेशा दे के आया नानक निरगुण धार बग़दाद तपा, तपदी रेत दए गवाहीआ। गोबिन्द दा लेखा नहीं कोई धागा कच्चा, कच्ची गंढ ना कोए रखाईआ। मुहम्मद उम्मत दा रहिणा मूल नहीं सका, सदी चौधवीं दए सलाहीआ। जेठ कहे मैं ततां नहीं मैं होक्यां दा वगा देणा ठक्का, अन्तष्करन शांत ना कोए कराईआ। मैं छेती समुन्द्रां पार टप्पा, टापूआं परे डेरा लाईआ। मूसा दी धार लावां ठप्पा, मोहर ईसा वाली समझाईआ। किसे दी कीमत रहिणी नहीं टका, जगत रंग

ना कोए रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर मालक इक अख्वाईआ। जेठ कहे मैं तपदा वांग अग्ग, मेरी राम दुहाईआ। मैं वेखणा सारा जग, सत्तां दीपां भज्जां वाहो दाहीआ। मैं चल्लां बिना पग, कदम कदम ना कोए बदलाईआ। मैं उन्हां नूं लवां लभ्भ, जेहड़े प्रभू नूं रहे ध्याईआ। रातीं सुत्तयां लवां दब्ब, सन्मुख हो के नज़री आईआ। मेरा वायदा कौल इकरार अज्ज, पहली जेठ दए गवाहीआ। दीपक जोत जगावां दरस दिखावां उपर शाह रग, एह मेरी बेपरवाहीआ। जन भगतां रहिण ना देवां अलग, आत्म परमात्म मेला मेलां सहिज सुभाईआ। सब नूं फड़ांगा पिच्छे भज्ज, नौवां खण्डां दा पन्ध मुकाईआ। नाल शब्द सुणावां गज्ज, सुहणा राग दृढ़ाईआ। फेर हलूण के तन मास नाड़ी हड्ड, सवाधान दयां कराईआ। बच्चयो जे तुसीं मैनूं गए छड, मैं छडणवाला ना कदे अख्वाईआ। धरती उत्ते धर्म दा निशाना देणा गड्ड, निशाना सब नूं देणा वखाईआ। हिन्दू मुस्लिम रहिण देणा नहीं कोई अड्ड, मेला इक्को लैणा मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। सत्तरंगा कहे प्रभू मैं तेरी धार सतिवादी, सति स्वामी दर साचे सीस निवाईआ। मेरी सुरती बिना सुरत तों जागी, बिना शब्द तों शब्द शनवाईआ। मैं तेरा आदि जुगादि दा वागी, सेवक हो के साची सेव कमाईआ। मैं मुहब्बत तकां हकीकी ते मजाजी, बिना आशकां तों तेरा इश्क दयां समझाईआ। मैं ज़रूर शरअ मेटांगा मुल्ला ते काज़ी, कलमा कायनात बदलाईआ। दीन दुनी दा बण के इमदादी, मेहरवान दर तेरे सीस झुकाईआ। तूं इक्को वाहिद सब दा मालक तेरा इक्को होए समाजी, दूसर वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, सतरंगा कहे प्रभू दर तेरे झोली डाहीआ। सतरंगा कहे मैं पहली वार मंगी भिच्छया, प्रभू झोली देणी पाईआ। मेहरवान हो के भगतां दी करीं रच्छया, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। कलयुग मेटीं रैण अंधेरी मस्सया, घर घर करीं रुशनाईआ। मैं होड़ा तक्कया तेरा उपर सस्या, हाहे टिप्पी आत्म परमात्म रंग वखाईआ। तेरे प्यार विच प्रीतम तेरा प्यारा फिरे नस्सया, भज्जे वाहो दाहीआ। उस नूं तेरी दो जहानां होवे रखया, राय धर्म ना दए सज़ाईआ। तूं जुग जुग भगतां करदा आया पख्खया, पतिपरमेश्वर तेरे हथ्थ वड्याईआ। मैं इक संदेसा तेरा साहिब सुल्तान तेरयां भगतां नूं दस्सया, सहिज सहिज सहिज नाल सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। जेठ कहे सत्तरंगे दोवें करीए सलाह, नारद नाल मिलाईआ। हरि भगत बणाईए गवाह, शहादत इक्को इक भुगताईआ। प्रभू नूं बणाईए मलाह, बेड़ा ओसे दे कंध टिकाईआ। जेहड़ा आदि जुगादि जुग चौकड़ी दो जहानां कदे ना लवे साह, थकावट विच कदे ना आईआ।

जे मंगीए ते मंगीए उस दा नाँ, दूसर ओट ना कोए रखाईआ। नाले सुगंद खाईए तेरे प्यार विच ना कोई सूर खाए ना गां, तेरे नाम दा रस लै के आपणा आप तृप्त कराईआ। तूं पकड़ लै ग़रीब निमाणयां बांह, अग्गे सके ना कोए छुडाईआ। सानूं चरणां च सचखण्ड देणी थाँ, स्वर्ग बहिशत दी लोड़ रहे ना राईआ। इक्को वार हां विच हो जाए हां, नांह दी आस ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। नारद कहे सज्जणो मेरी मन्नो गल्ल, गलवकड़ी इक पाईआ। प्रभू जुग जुग करदा छल वल, छलधारी आप अख्वाईआ। वसे निहचल धाम अटल, सचखण्ड सोभा पाईआ। रविआ जल थल, महीअल विच समाईआ। इक्को मंग मंगो प्रभू विछोड़ा होवे घड़ी ना पल, पलकां दे पिच्छे बहि के दर्शन देणा धुर दे माहीआ। तूं साडा मालक हो के आत्मा विच जाईं रल, दूजा रूप ना कोए दरसाईआ। किसे कम्म नहीं आउणी काया माटी खल्ल, ख़लक दे ख़ालक तेरा नूर ज़हूर नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा लेखा दए चुकाईआ। नारद कहे जन भगतो मैं पुराणी वेख लई चिट्ठी, बिना अक्खरां तों सोभा पाईआ। उहदी इबारत इतनी मिट्ठी, जिस दी मिट्ठास सके ना कोए समझाईआ। मैं जां नापण लग्गा ना ओह वद्ध ते ना ओह घट्ट उहदी लम्बाई चौड़ाई सवा गिठी, मेरू डण्ड तों परे आपणा आप समझाईआ। फेर ओह दुहथ्थड़ मार के पिटी, पटने वाले अग्गे वास्ता पाईआ। मेरे सतिगुर शब्द मेरी धार जद रव्हे ते रव्हे चिट्टी, काली शाही ना कोए चतुराईआ। मेरी जदों बणी परमात्मा आत्मा धार बणाई ते शिव बणाई टिपी, होड़ा पुरख अकाल सोभा पाईआ। मैनूं पता नहीं मैं केहड़े मुकाम उत्ते टिकी, मेरा गृह वेखण कोए ना आईआ। नारद किहा नहीं तूं ओस साहिब दे चरणां विच लिटी, जिथ्थे लिटयां ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नारद कहे सुण जेठ महीने यार, मित्रा दे समझाईआ। मैं चढ़दे लैहंदे दक्खण पहाड़, पुच्छया नौ खण्ड सत्त दीप दस्सो कुछ विचार, पूरब पूरब पूरब पूरब जुग दा लेखा नाल मिलाईआ। सारे रो रो के करन लग्गे पुकार, बिन नैणां नीर वहाईआ। नाले कहिण ओह मालक बेऐब परवरदिग़ार, जल्वागर नूर अलाहीआ। जिस दे सब किछ अख्त्यार, मुख़तारनामे गुर अवतार पैग़म्बरां हथ्थ फड़ाईआ। जिस ने पेशीनगोईआं विच कीते ख़बरदार, बेख़बरां ख़बर सुणाईआ। सब ने संदेसा दिता अन्त आवे कलि कल्की अवतार, निहकलंका अमाम अमामा रूप बदलाईआ। शाह पातशाह शहिनशाह बणे सच्ची सरकार, सतिगुर शब्द हुक्म सुणाईआ। शहिनशाही सम्मत दस जन भगतां पावे सार, माहसार्थी हो के भज्जे वाहो दाहीआ। जिस भाण्डे घड़े बण ठठिआर, घुमयार कोहलू दा चक्की चक्क चलाईआ। ओह अन्दरों

बाहरों दुरमति मैल दए उतार, आपणी दया कमाईआ। जेठ कहे नारद जी उस ने मेरे नौ जेठ नूं करना विहार, विवहारी हो के आपणी दया कमाईआ। जिन्हां गुरमुखां दे सीस बद्धी दस्तार, दस्त दस्त नाल मिलाईआ। यारां दा बणे यार, मित्रां दा मित्र आप अख्वाईआ। जेहड़े भुल्ल गए उहनां नूं आप करे निमस्कार, प्रीती प्रीतम ना कदे गंवाईआ। एह खेल सच्ची सरकार, सतिगुर हो के वेख वखाईआ। गुरमुख दवारा कर रिहा इंतज़ार, बिन नैणां नैण उठाईआ। जिस दा लहिणा ते लेखा नाल रवीदास चम्यार, चमरेटे देवे माण वड्याईआ। जो पाहना गंढदा ते हुण होवे सांढणी दा अस्वार, सतिगुर देवे माण वड्याईआ। पंचम प्यारे पंचम कर प्यार, पंचम पंचम विच समाईआ। पंज दरबारी हो के आवण ख़बरदार, सवाधानी विच वड्याईआ। पंच लिखारी हथ्थ कलमां कमर बद्धी होवे कटार, मस्तक लिख्या होवे दातार, दाता इक्को सीस निवाईआ। पहली जेठ कहे मैं संदेशा देवां नौ जेठ नूं आपणी वार, वारता नाल सुणाईआ। उस दिन सज्जणा तेरी ख़ुशी मनाउणगे तेई अवतार, पैग़म्बर गुर नाल मिलाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव करनगे दीदार, दरस पेख पेख धुर दा रंग चढ़ाईआ। तेरा लेख अणहोणा होणा जेहड़ा अग्गे लिख्या नहीं विच संसार, कलम भज्जे चाँईं चाँईंआ। अक्खर अक्खर दा करन विसथार, अक्खरां अक्खरां नाल वड्याईआ। नौ जेठ कहे मैं वी ओस साहिब नूं करां निमस्कार, निव निव लागां पाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी महिमा अपर अपार, अपरम्पर स्वामी अन्तरजामी तेरी गत कहिण किछ ना पाईआ।

२ जेठ शहिनशाही सम्मत दस हरि भगत दवार जेठूवार संगत दे बाहरों खेतां विच्चों सेवा कर के आउण समें

जेठ कहे मैं भख्या नहीं कदे वांग अग्नी, लू लोआं पुरीआं ना कोए वखाईआ। मेरा खेल होया धर्म धार दा सगली, सगल सृष्टी दृष्टी अन्दर दयां जणाईआ। मेरे विच परम पुरख अकाल दी जोत जगणी, जगत जहान दयां समझाईआ। ख़ुशीआं विच भगतां सुरती मग्नी, भगत भगवान मिल के वज्जे वधाईआ। जिस लेखा चुकाउणा तन वजूद बदनी, ततां करे सफ़ाईआ। भेव चुका के आहला अदनी, ऊचां नीचां रंग रंगाईआ। आत्म धार बणा के साची सजनी, साजण हो के वेख वखाईआ। जिस दी इक्को प्रेम प्रीती बज्झणी, बाजां वाला गोबिन्द नाल मिलाईआ। जन भगतां धूढ़ कराए आपणे मजनी, सति सरोवर इश्नान इक वखाईआ। पिट्ठ रहिण देवे ना किसे नग्नी, ओढण सीस नाम रखाईआ। जिस दी कला धार वधणी, कलकाती करे सफ़ाईआ। निरगुण धार सरगुण जिस ने चोली रंगणी, रंगत धुर दा नाम रंगाईआ। शरअ दीन

मज़्हब मेट के हदनी, हदूद इक्को इक वखाईआ। जिस भगतां आत्म चुरासी विच्चों लभ्भणी, प्रीतम हो के जोड़ जुड़ाईआ। उस दा खेल वेखो सबब्बनी, साहिब की आपणी कल वरताईआ। जिस दूई द्वैत हर हिरदे अन्दरों कढ्ढणी, तन वजूदां करे सफ़ाईआ। दीन मज़्हब दी धारा छडणी, शहिनशाह आपणा हुक्म सुणाईआ। साचा काअबा करा के हज्जनी, हकीकत इक्को इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मेला आप मिलाईआ। जेठ कहे मैं अग्नी वांग नहीं तपदा, तपश जगत ना कोए जणाईआ। मैं इक्को प्रभू नूं जपदा, दूसर ओट ना कोए तकाईआ। मेरा खेल नहीं कोई माया डसणी सप्प दा, विख विश ना कोए भराईआ। मेरा लहिणा देणा परमेश्वर पति दा, पारब्रह्म जो होए सहाईआ। मेरा नाता वेखो सति दा, सति सच होए कुड़माईआ। मैं भेव खुल्हावां ब्रह्म मति दा, मता प्रभ दे नाल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जुग जुग जन भगतां सिर आपणा हथ्थ रखदा, रक्षक हो के सेव कमाईआ।

४ जेठ शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड जेठूवाल ज़िला अमृतसर सुभागवन्ती दे गृह

चार जेठ कहे मैनूं आउंदी हासी, हस्स हस्स हस्स ख़ुशी बणाईआ। जो मैं संदेशा सुणया पहलों साल तरयासी, उन्नी सौ अठताली बिक्रमी नाल मिलाईआ। मण्डल मण्डप पाउंदे वेखे रासी, विष्न ब्रह्मा शिव अवतार पैग़म्बर गुर ख़ुशीआं ढोले गाईआ। देवत सुर गाउंदे बिना स्वास स्वासी, बिन रसना जिह्वा सिफ्त सलाहीआ। सतिगुर शब्द संदेशा देवे की खेल खेले शाहो शाबाशी, शहिनशाह धुरदरगाहीआ। जिस दा इक्को नूर होवे प्रकाशी, जोती जाता डगमगाईआ। निरगुण धार लाहे उदासी, चिन्ता सन्त भगत हटाईआ। प्रगट होए घनकपुर वासी, पंचम जेठ वज्जे वधाईआ। जिस शरअ दी कटणी फाँसी, बन्धन मज़्हबां दए तुड़ाईआ। जातां पातां विच्चों करे खुलासी, आत्म ब्रह्म इक समझाईआ। सति दा सच होवे विश्वासी, विशा विश्व धर्म धार दृढ़ाईआ। लेखा जणा दिवस मासी, बरस बरखां आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। चार जेठ कहे मैं सुणदा रिहा शब्दी शब्द तरानी, तुरीआ तों बाहर वज्जे वधाईआ। की खेल करे श्री भगवानी, हरि करता धुरदरगाहीआ। जिस दा लहिणा देणा दो जहानी, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर आपणा हुक्म सुणाईआ। जिस दा रूप रंग रेख ना कोई पहचानी, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। तन वजूद पहर के बाणी, बावन दा लेखा पूर कराईआ। शाहो भूप बण राज राजानी,

शहिनशाह आपणी कार भुगताईआ। निरगुण सरगुण हो प्रधानी, परम पुरख आपणा खेल खिलाईआ। तन वजूद घर निशानी, नाम जगत निशाने वखाईआ। शेर शेर रूप बली बलवानी, महाबली बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। चार जेठ कहे मैं वेखदा रिहा चमत्कार, बिन नैणां नैण उठाईआ। ज़िमीं असमान रहे पुकार, लोक परलोक ढोले गाईआ। की खेल सच्ची सरकार, शाह पातशाह तेरी बेपरवाहीआ। जोती जाते कन्त भतार, नूर नुराने तेरी वड वड्याईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु तेरा करदे गए इंतज़ार, भविक्ख्तां विच तेरी ओट तकाईआ। तेरा नूर कलि कल्की अवतार, निहकलंका डंक करे शनवाईआ। अमाम अमामां नूर होवे उज्यार, अल्ला बेपरवाह तेरे हथ्थ वड्याईआ। पंचम जेठ होवे उज्यार, लोकमात ख़ुशी बणाईआ। तीस तीस दा तेरा अधार, बतीस लेखा लेखे विच समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। चार जेठ कहे मैं सुनेहड़ा दिता पंचम प्रविष्टे, ख़ुशीआं नाल जणाईआ। उठ मित्रा आपणी खोल्ह दृष्टे, दृष्टांत देण दी लोड़ रहे ना राईआ। वेख नूर नुराना श्री भगवाना इक्को इष्टे, इष्ट देव इक अख्वाईआ। जिस दा लेखा लहिणा नहीं टांक जिसते, मानव ज़ाती आत्म परमात्म संग बणाईआ। जन भगतां पूरे करे निस्चे, निहचल धाम दए वड्याईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी खेल जिस दे, सो पुरख अकाला दीन दयाला आए धुर दा माहीआ। तूं चरण चुम्मणे प्यारे मित दे, बिन रसना रसन छुहाईआ। जिस दे लेखे लहिणे देणे मनी सिँघ वाली हित्त दे, हितकारी हो के वेखे चाँईं चाँईंआ। जिस खेल मुकाउणे पत्थर इट्ट दे, झगड़े तन ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म आपणे हथ्थ रखाईआ। चार जेठ कहे मैं किहा पंचम जेठ रहिणा तैयार, त्रैगुण अतीता दए वड्याईआ। तेरा महबूब माही आवे विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी जिस नूं सीस निवाईआ। जिस नूं झुकदे पैग़म्बर गुर अवतार, अवतरी हो के आपणा खेल खिलाईआ। जिस दा लहिणा देणा सदा जुग चार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग ओट तकाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला जोती जाता हो उज्यार, निरगुण निराकार निरँकार आपणा वेस वटाईआ। तत वजूद कर के तन शृंगार, खेले खेल अगम्म अथाहीआ। तूं उस नूं प्रीतम कहि के करीं निमस्कार, निव निव सीस झुकाईआ। ख़ुशी मनावीं कर दीदार, नेत्र लोचन नैण नैण बिगसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा लेखा लेखे विच्चों प्रगटाईआ। पंचम जेठ कहे मैं मातलोक आ गया भज्जा, जगत जहान पन्ध मुकाईआ। सति धार पवित्र वेखी जग्हा, आप आपणी अक्ख खुल्हाईआ। जिथ्थे जोत नूर चमक्या बगा, नूर नुराना डगमगाईआ। मैनूं

भुल्ल गया पिच्छा अग्गा, अग्गे सुध रही ना राईआ। मैं बोलण लग्गा बिना लबां, मुख बोल ना कुछ सुणाईआ। फेर सुणया अनादी नद्दा, धुन अगम्म अथाहीआ। पंचम जेठ तैनूं देवां सद्दा, संदेशा इक सुणाईआ। तीस तीस दी धार गोबिन्द आवे चरण उठावे सज्जा, आपणा पन्ध मुकाईआ। जिस दे नाल प्रभू वधणा अग्गा, भेव अभेद रहे ना राईआ। सति सच दा इक्को होवे पदा, पतिपरमेश्वर हो के दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। पंचम जेठ कहे मैं सुणया शब्द अथाह, बेपरवाह दिता सुणाईआ। बिक्रमी उन्नी सौ सत्तर दा तक्क राह, बिन नैणां नैण उठाईआ। गोबिन्द वेस आवे वटा, भेव अभेदा आपणे हथ्थ रखाईआ। पंज तत तत कर रुशना, तन वजूद सोभा पाईआ। पूरन पूरन नाम धरा, परम पुरख इक्को ओट रखाईआ। दीन दयाला खेले खेल बेपरवाह, बेपरवाही विच समाईआ। तन वजूद चोला ततां वाला तजा, बावन बावन संग कराईआ। जोती जाता हो रुशना, नूर नुराना डगमगाईआ। दो हज़ार बिक्रमी आपणा खेल खला, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। गोबिन्द तन वजूद नगर सुहा, सम्बल आपणी नगरी वड्याईआ। जोती नूर कर रुशना, नव सत्त डगमगाईआ। उन्नी सौ अठताली बिक्रमी याद करा, पंचम जेठ सीस झुकाईआ। ताबो जवंद सिँघ माण दवा, नाता जगत वाला समझाईआ। उन्नी सौ सत्तर बिक्रमी पर्दा परदयां विच रखा, पारब्रह्म प्रभ आपणा खेल खिलाईआ। पाल सिँघ बिशन कौर रंग चढ़ा, निरगुण सरगुण वंड वंडाईआ। गुर तेग़ बहादर लहिणा देणा झोली पा, पूरब लेखा पूर कराईआ। तिस दा वक्त सुहञ्जणा गया आ, पिछला पन्ध मुकाईआ। सम्मत शहिनशाही दस राह रिहा तका, वीह सौ इक्त्ती बिक्रमी अक्ख उठाईआ। पंचम जेठ कहे मैनूं निरगुण सरगुण दोहां नूं मिल के चढ़या अगम्मा चाअ, चाउ घनेरा इक रखाईआ। ख़ुशीआं विच कहां वाह वाह, वाहवा तेरी बेपरवाहीआ। निमस्कार कर के सीस दयां झुका, डण्डावत बन्दना सजदा इक्को दर सीस झुकाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु जिस अग्गे करदे दुआ, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। ओह मेरा शहिनशाहां दा शहिनशाह, पातशाह नूर अलाहीआ। पंचम जेठ कहे जिस जगत जहान खेल देणा बदला, बदली दीन दुनी कराईआ। जन भगतां नैणां कजला पा, अक्ख अक्ख विच्चों बदलाईआ। लाल रंग निशान फड़ा, इशारे देवे थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दा भेव जाणे कोए ना, जानणहार इक अख्वाईआ।