५ जेठ शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड सलीमपुर ज़िला हुशियारपुर अर्जन सिँघ दे गृह
पंचम जेठ कहे मेरे वड वड भागे, मिले लोकमात मात वड्याईआ। किरपा करे मेरा साहिब कन्त सुहागे, हरि करता धुरदरगाहीआ। मैं शब्द संदेश सुणां अनुरागे, बिन सरवणां वज्जे वधाईआ। मेरा अन्तष्करन जागे, आलस निंद्रा रहे ना राईआ। मेहरवान महबूब आपणे पूरे करे वायदे, वाहिद अल्ला बेपरवाह आपणा रंग रंगाईआ। बिना आवाज़ सुणे अनादे, अनादी धुन प्रगटाईआ। भेव खुल्ल्हया बोध अगाधे, बुद्धी तों परे दिता समझाईआ। पंचम जेठ कहे मैं सच सरनाई गया लागे, बिन चरणां चरण धूढ़ ख़ाक रमाईआ। नाल सुणी सितार बिना नानक बाबे, रबीउल सानी दए वड्याईआ। जो इशारा कीता विच बग़दादे, बग़लगीर हो के गया सुणाईआ। सदी चौधवीं खेले खेल पुरख अकाला देस माझे, जोती जाता नूर अलाहीआ। जिस ने आत्म धार जीव जंत बणाउणे सांझे, सगला संग रखाईआ। जन भगत सुहेले विछोड़े विच रहिण ना वांझे, आत्म परमात्म इक्को रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक बेपरवाहीआ। पंचम जेठ कहे मेरी नमो नमो डण्डावत, बन्दना सजदयां विच सीस निवाईआ। मेरा मेहरवाना श्री भगवाना अवतार पैग़म्बरां गुरुआं देवे दावत, संदेशा शब्द शब्द शनवाईआ। धर्म दी धार लओ अमानत, वस्त अमोलक अगम्म वरताईआ। मेरा नूर ज़हूर तक्को सही सलामत, जन्म मरन विच कदे ना आईआ। आपणे प्यार दी दस्त बदस्त लओ अमानत, निरगुण हो के झोली आप भराईआ। कलयुग जीव वेखो अणजाणत, बधी चले ना कोए चतुराईआ। चारों कुण्ट अंधेरी शामत, नूरी चन्द ना कोए रुशनाईआ। दीन दुनी होई अणजाणत, भेव ना कोए खुल्हाईआ। अक्ल चले ना कोए ल्याकत, पर्दा सके ना कोए उठाईआ। आत्म परमात्म बणे ना कोए रफ़ाकत, फ़िकरा हक ना कोए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। पंचम जेठ कहे मैं ख़ुशीआं दे विच नच्चदा, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। धुर संदेश अगम्मा दस्सदा, भेव अभेदा दयां खुल्हाईआ। प्रकाश तक्क अलखणा अलख दा, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। लहिणा रहिणा नहीं किसे दे वस दा, कुदरत दा कादर करता आपणा हुक्म वरताईआ। माण रहिणा नहीं कोई रसना रस दा, जिह्वा चले ना कोए चतुराईआ। प्रकाश दिसे ना किसे अक्ख दा, निज लोचन नैण ना कोए खुल्हाईआ। बिना भगतां प्रभू पैज कोई ना रखदा, होए ना कोए सहाईआ। मैं कलयुग तक्कया प्यासा फिरे दीन दुनी दी रत्त दा, भज्जे वाहो दाहीआ। जिस झगड़ा पाउणा मन मति दा, गुरमति अन्दरों बाहर कढ्ढाईआ। निशान रहिण नहीं देणा सति दा, सच विच ना कोए समाईआ। जगत जहान होवे तपदा, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। माण रहे किसे
ना जप दा, जग जीवण दाता की आपणा हुक्म वरताईआ। सदी चौधवीं वक्त जांदा टप्पदा, बीसवीं आपणी लए अंगड़ाईआ। हज़रत मुहम्मद उठ उठ नट्ठदा, चारे यारां संग रखाईआ। ईसा कहे मेरा मालक ख़ालक लेखा जाणे घट घट दा, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। जिस दा खेल बाज़ीगर नट्ट दा, स्वांगी आपणा स्वांग बदलाईआ। जिस दी सरन सरनाई दो जहान ढठदा, सिर सके ना कोए उठाईआ। ओह बणया नहीं किसे हड्ड मास नाड़ी रत्त दा, कामनी काम ना कोए चतुराईआ। ओह मालक दिसे ब्रह्म मति दा, पारब्रह्म अगम्म अथाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक इक अख्वाईआ। जेठ कहे मैं ख़ुशीआं विच गावां तराना, तुरीआ तों बाहर सुणाईआ। किरपा करे श्री भगवाना, भगवन हो के दए वड्याईआ। मैं उस दा नढ्ढा बाला बाल अंञाणा, मेरी चले ना कोए चतुराईआ। मैं ख़ाली झोली मंगां दाना, दाते वस्त सच देणी वरताईआ। तूं शाहो भूप सुल्ताना, शहिनशाह इक अख्वाईआ। तेरा लेखा दो जहानां, पुरी लोअ ब्रह्मण्ड खण्ड सीस निवाईआ। तूं निरगुण सरगुण निगाहबाना, निरवैर पुरख इक अख्वाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट निशाना, सतिजुग सच कर रुशनाईआ। सृष्टी दृष्टी अन्दर दे ज्ञाना, अंध अंधेरा दे मिटाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म लेखा होवे जीव जहाना, जागरत जोत बिन वरन गोत डगमगाईआ। तूं आत्म परमात्म परम पुरख शाहो भूप शहिनशाह शाह शहाना, पारब्रह्म ब्रह्म पर्दा देणा उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मेला आप मिलाईआ। पंचम जेठ कहे मेरा होया वक्त सुहञ्जणा, प्रभ सोहणी दिती वड्याईआ। प्रकाश कीता आदि निरँजणा, नूर नुराना डगमगाईआ। किरपा करे दर्द दु:ख भय भञ्जणा, भव सागर पार कराईआ। साचे नाम दा पा के अंजणा, निज नेत्र लोचन नैण करे रुशनाईआ। एथे ओथे दो जहानां बण के सज्जणा, सज्जण मीत इक अख्वाईआ। जिस दा इक्को दीपक जोती जगणा, ब्रह्मण्ड खण्ड करे रुशनाईआ। जिस नूं कहिंदे गोपाल मूर्त मधना, मधसूदन इक अख्वाईआ। जिस दा इक्को वज्जे नदना, अनादी धुन दए प्रगटाईआ। जिस भगतां पर्दा कज्जणा, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जिस जनणी कुक्ख विच्चों कदे नहीं जम्मणा, जोती जाता नूर अलाहीआ। ओह खेले खेल अगम्म अगम्मणा, अलख अगोचर आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दा संग आप समझाईआ। पंचम जेठ कहे मेरा मालक सच स्वामी, साहिब सतिगुर इक अख्वाईआ। जो आदि जुगादी अन्तरजामी, अन्तष्करन वेखे ख़लक ख़ुदाईआ। शाहो भूप बण सुल्तानी, शहिनशाह आपणी कार भुगताईआ। जिस दा लेखा दो जहानी, दोहरी आपणी वंड वंडाईआ। वेखणहारा जीव प्राणी, लख चुरासी खोज खुजाईआ। जिस दी मंज़ल इक रुहानी, रूह बुत्त तों बाहर दए
समझाईआ। जो मालक नूर नुराना इक असमानी, ज़िमीं ज़मां दोवें सीस झुकाईआ। जिस झगड़ा मेटणा जिस्म जिस्मानी, ज़मीर अमीर ग़रीब दए बदलाईआ। जन भगतां बख्शे पद निरबाणी, मंज़ल इक्को इक समझाईआ। शब्द नाद दे धुन्कानी, आत्मक राग दए दृढ़ाईआ। जोती जोत जगा महानी, बिन तेल बाती करे रुशनाईआ। जिस मेरी वार थित पहचानी, पंचम जेठा लए अंगड़ाईआ। शेर शेरा नौजवानी, बृद्ध बाल ना रूप बदलाईआ। जिस दी चार जुग दे शास्त्र गाउंदे कहाणी, सिफ्तां नाल सिफ्त सलाहीआ। ओह देवे माण निमाणी, मेहरवान होए आप सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, भेव अभेदा आप चुकाईआ। पंचम जेठ कहे मैं ख़ुशीआं विच करां बन्दना, बन्दगी बिन सीस निवाईआ। जिस निशान मेटणा तारा चन्दना, रवि शशि रिहा समझाईआ। जिस दी याद विच कूड़ कुड़यार अन्तिम वंञणा, पापी हो के आपणा पन्ध मुकाईआ। जिस दा दीपक इक्को नूर नुराना जगणा, दो जहान करे रुशनाईआ। जिस ने धरनी धरत धवल धौल बुझाउणी अग्ना, अमृत मेघ धुर दा नाम बरसाईआ। मैं उस नूं ख़ुशीआं दे विच सद्दणा, सदके वारी घोल घुमाईआ। प्रकाश करदे बिन मास नाड़ी हड्डणा, जोती जाता नज़री आईआ। मैं गहर गम्भीरा बेनज़ीरा तेरा पल्लू कदे नहीं छडणा, डोरी शब्द नाम बंधाईआ। तूं लेखे ला लै आहला अदना, ऊचां नीचां गोद टिकाईआ। हरिजन रहे ना कोए अलगना, आत्म परमात्म मिल के वज्जे वधाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म सृष्टी दृष्टी बख्श दे भजना, भजन बन्दगी इक्को इक जणाईआ। तैनूं जंगल जूहां पहाड़ां टिल्लयां पर्वतां उत्ते फेर पए ना लभ्भणा, हर हिरदे विच्चों नूर नुराना नज़री आईआ। पंचम जेठ कहे मेरे पुरख अकाले दीन दयाले सांझे यार एकँकार मैं तेरी सरन सरनाई लग्गणा, दूसर ओट ना कोए तकाईआ। मेरे जोती जाते पुरख बिधाते तेरे सतिगुर शब्द कलयुग कूड़ कुड़यारा धरनी उतों कढ्ढणा, कर्म कांड दा डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा नाम डंक दो जहान वज्जणा, राउ रंक लाए तनक मेटे शंक शरअ शरीअत विच्चों असलीअत इक समझाईआ।
६ जेठ शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड फ़तिह गढ़्ह ज़िला हुशियारपुर जुगिन्दर सिँघ दे गृह
जेठ कहे प्रभू तेरा खेल जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज तेरा नूर नज़री आईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी तेरी वंड, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग नाउँ प्रगटाईआ। धरनी धरत धवल धौल बणा के नौ खण्ड, सत्तां दीपां सोभा पाईआ। तेरा खेल अवल्ला कोटन कोटि ब्रह्मण्ड खण्ड, पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतरां दए वड्याईआ। आत्म परमात्म निरगुण सरगुण पावे
गंढ, पारब्रह्म ब्रह्म मेला सहिज सुभाईआ। जुग जुग जन भगतां सीने रखे ठण्ड, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। सुरत सवाणी होण ना देवे रंड, कन्त सुहागी आप अख्वाईआ। नाम भण्डारा वस्त अगम्मी वंड, तन काया मन्दिर अन्दर आप टिकाईआ। सच स्वामी तेरी प्रीती तेरे नाल जावे हंढ, अधविचकार ना कोए तुड़ाईआ। करवट दे ना बदलीं कंड, पासा दीन दुनी उलटाईआ। मनुआ मन पाए ना डण्ड, डण्डावत धुर दी देणी समझाईआ। झगड़ा मुके करीर जंड, पाहन पाथर सीस ना कोए निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सच तेरी सरनाईआ। जेठ कहे प्रभू मेरा रूप नहीं कोई अग्नी अग्ग, तपश जगत ना कोए बणाईआ। किरपा कर सूरे सरबग, हरि करते धुरदरगाहीआ। जन भगतां दरस दिखा उपर शाह रग, शहिनशाह आपणा पर्दा लाहीआ। तेरे नालों ना रहिण अलग, वक्खरी वंड ना कोए वंडाईआ। फड़ फड़ हँस बणा कग्ग, दुरमति मैल धुआईआ। जगत वासना मेट के हद्द, गृह मन्दिर इक वखाईआ। धुन आत्मक सुणा नद्द, अनहद नादी नाद शनवाईआ। सच दवारे तैनूं लैण लभ्भ, बाहर खोजण दी लोड़ रहे ना राईआ। नाम ख़ुमारी दे दे मध, जगत तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। बिन मक्के काअब्यों करा हज्ज, हुजरा हक हक वखाईआ। मेरी बेनन्ती सुण लै अज्ज, आजज़ हो के सीस निवाईआ। सच प्यार विच भगत सुहेले जाण बज्झ, प्रीती प्रेम ना कोए तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख हँस बणा बगढ़े बप, मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ।
६ जेठ शहिनशाही सम्मत दस कपूरथले शहर विच मनजीत सिँघ दे गृह
धरनी कहे प्रभू किरपा कर आप, परम पुरख परमात्म दया कमाईआ। कूड़ी क्रिया त्रैगुण माया मेट ताप, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी आपणा रंग रंगाईआ। आत्म परमात्म मानव ज़ाती बख्श जाप, तेरा नाम कलमा झगड़ा रहे ना राईआ। सतिगुर शब्द होवे वड वड प्रताप, दीन दुनी वज्जदी रहे वधाईआ। निगाह मार लै लोकमात, बिन नैणां नैण उठाईआ। चारों कुण्ट मेरे उत्ते अंधेरी रात, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। झगड़ा प्या ज़ात पात, दीन मज़्हब करे लड़ाईआ। सति धर्म दी होई वफ़ात, कलयुग कूड़ कुड़यारा भज्जे वाहो दाहीआ। सूफ़ीआं दिसे ना कोए जमात, भगतां संग ना कोए बणाईआ। सच प्रीती सुरत शब्द जोड़ दे नात, मानस मानव मानुख आपणे रंग रंगाईआ। ईश जीव करे कोए ना घात, भेव अभेदा देणा खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी वड्याईआ। धरनी
कहे प्रभू मेरी इक्को इक बेनन्ती, बिन हथ्थां सीस निवाईआ। गढ़्ह तोड़ दे हउँमे हंगती, हँ ब्रह्म दे समझाईआ। तेरे नाम दी इक्को होवे पंगती, इक्को ढोला सोहला देणा समझाईआ। शरअ शरारत मेट दे मन दी, मन का मणका आप भवाईआ। नफ़रत मेट कूड़ दे तन दी, दीनां मज़्हबां इक्को रंग वखाईआ। अन्त खेल तक्क लै तारे चन्न दी, जो मुहम्मद आसा गया रखाईआ। जगत खेल वेख लै छप्पर छन्न दी, महल्ल अटल फोल फुलाईआ। किसे सार नहीं तेरे ब्रह्म दी, पारब्रह्म मिलण कोए ना पाईआ। निशानी रही ना सच धर्म दी, धर्म धार ना कोए वड्याईआ। गिणती दिसे ना किसे कर्म दी, कुकर्म करे लोकाईआ। किसे नूं समझ नहीं आपणे जरम दी, अनुभव भेव ना कोए खुल्हाईआ। मैं आसा रखी तेरी सरन की, धरनी रो रो दए दुहाईआ। मेरे उत्ते खेल होणी चारों कुण्ट लड़न दी, जगत शत्रु दिसे लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी इक अरदास, निव निव सीस झुकाईआ। सच धर्म दी दिसे कोए ना रास, मण्डल मण्डप सारे रहे कुरलाईआ। तेरा नाम निधाना श्री भगवाना रिहा किसे ना पास, आत्म परमात्म मिल के वज्जे ना कोए वधाईआ। रसना गाए ना कोए स्वास स्वास, साह साह ना कोए चतुराईआ। तूं हुक्म संदेशा दे शंकर उत्ते कैलाश, कलधारी आपणा हुक्म वरताईआ। मेरे उत्ते दीन दुनी दी नज़री आवे लाश, तन वजूद रोवण मारन धाहीआ। घट निवासी पुरख अबिनाशी सम्बल तेरी होवे पोशाक, पौशीदा पर्दा आप उठाईआ। अवतार पैग़म्बरां गुरुआं पूरा कर भविक्ख्त वाक, जो पेशीनगोईआं विच दृढ़ाईआ। नौ जवाना श्री भगवाना नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप झाक, बिन नैणां नैण उठाईआ। अन्त अख़ीर बेनज़ीर सदी चौधवीं मेरे उतों मेट वाट, परवरदिग़ार सांझे यार तेरी आस रखाईआ। सच दवार एकँकार इक्को खोल्ह हाट, इक्को वस्त नाम वरताईआ। दुक्खां विच धरनी कहे मेरा सीना रिहा पाट, छाती कमलापाती तैनूं दयां वखाईआ। रूह बुत्त नज़र आवे कोए ना पाक, पतित पुनीत ना कोए बणाईआ। दरोही काया मन्दिर अन्दर बजर कपाट खुल्ल्हे किसे ना ताक, निरगुण तेरा दरस कोए ना पाईआ। मैं उच्ची कूक के मारां हाक, धुर दे हकम तैनूं दयां सुणाईआ। मैं आदि जुगादि तेरी ख़ाक, सेवक हो के सेव कमाईआ। तेरे चरण धूढ़ मिट्टी ख़ाक, धरनी कहे मैं ख़ुशीआं नाल रमाईआ। जगत जहान तों वखरे सज्जण साक, सगले साथी तेरी ओट रखाईआ। मैनूं संदेशा दे दे पात, पत्रका बिन अक्खरां दे समझाईआ। मेरी कोझी कमली दी पुछ बात, वातावरन तक्क ख़लक ख़ुदाईआ। सच दवारा रिहा कोए ना घाट, तीर्थ तट पत्तण रोवण मारन धाहींआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले वेख माठ, गुरदवार की सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी बेपरवाहीआ। धरनी कहे प्रभू मेरी इक
अर्ज़ांई, अर्ज़ आरज़ू तेरे अग्गे रखाईआ। मैनूं मिले कोए ना ढोई, नव सत्त पई दुहाईआ। सन्त भगत मिले ना कोई, कोटन कोटि वेख वखाईआ। सुरत उठाए कोए ना सोई, शब्दी शब्द ना कोए शनवाईआ। चारों कुण्ट तेरे नाम दी दरोही, यामबीन तेरी आस रखाईआ। मेरे मेहरवान श्री भगवान मेरी पत गई खोही, लज्जया जगत ना कोए जणाईआ। मैं निर्धन हो के तेरे दर ते रोई, सचखण्ड निवासी सच सच सुणाईआ। जगत जिज्ञासू आत्म धार परमात्म नाल मूल ना छोही, पारब्रह्म ब्रह्म मेल ना कोए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे आस रखाईआ। धरनी कहे प्रभू तूं साहिब पुरख समरथा, हरि करता धुरदरगाहीआ। तेरी महिमा जगत अकथा, कथनी कथ ना सके राईआ। नित नवित जुग चौकड़ी चलावणहारा रथा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणा हुक्म वरताईआ। मैं तेरे चरण कँवल धूढ़ी ख़ाक रमा के टेकां मथ्था, मस्तक धुर दे रंग रंगाईआ। मेरे उत्ते तेरे प्यार विच गोबिन्द सथर लथ्था, यारड़ा सेज हंढाईआ। ज़िमीं असमानां तों बाहर लगाईआं अक्खां, लोचन नैण तेरे नाल मिलाईआ। प्रीतम बणा के सख़ा, सगल सृष्टी गया बदलाईआ। इशारा कीता वल्ल भथ्था, तीर तरकशां वंड वंडाईआ। मेरा पुरख अकाला दीन दयाला कलयुग अन्तिम आवे नट्ठा, जोती जाता पन्ध मुकाईआ। जिस ने लहिणा देणा पूरा करना इक्ट्ठा, अवतार पैग़म्बर गुरु गुरदेव नाल मिलाईआ। झगड़ा रहिण ना देवे अट्ठ सट्ठा, गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती खोज खुजाईआ। भेव चुका के मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठा, काया पर्दा आप उठाईआ। सदी चौधवीं कलयुग अन्तिम उलटी गेड़े लट्ठा, चारों कुण्ट कुण्ट भवाईआ। सतिगुर शब्द बणा के पट्ठा, पारब्रह्म ब्रह्म आपणा हुक्म सुणाईआ। हज़रत मूसा ईसा मुहम्मद वेखे पट्टा, पटने वाला संग रखाईआ। जोती नूर प्रकाश करे लट लटा, दो जहानां डगमगाईआ। धरनी कहे मैं सिर कदमां ते सट्टा, बलहीण सीस झुकाईआ। तेरा खेल बाज़ीगर नट्टा, स्वांगी समझ किसे ना पाईआ। की सिफ्त गावां रूप धर के भट्टा, महिमा वड वड्याईआ। मेरे पुरख अकाले दीन दयाले दर तेरे वास्ता घत्ता, घायल हो के सीस झुकाईआ। तूं निगाह मार लै रता, रत्न अमोलक हीरे बिन तेरी किरपा नज़र कोए ना आईआ। चार वरन अठारां बरन दीन मज़्हब वेख लै तत्ता, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। सति धर्म ना सुणया टप्पा, कूड़ कुड़यार भज्जे वाहो दाहीआ। कलयुग बण के हट्टा कट्टा, नव सत्त आपणा हुक्म वरताईआ। जो मेरे उत्ते सम्मत सम्मती पाउण वाला रट्टा, साल बसाला आपणा खेल खिलाईआ। दीन दुनी मिट्टी वांग उडणी घट्टा, घाटे विच लोकाईआ। मानस मानसां नाल होणे बटा, ज़ीरो दा अंक ज़ीरो वेख वखाईआ। किसे दी कीमत रहिणी नहीं टका, शाह सुल्तानां ख़ाक विच मिलाईआ। मेरे पतिपरमेश्वर आपणा भेव खोल्ह के सच दस्स के पता, पारब्रह्म पर्दा आप चुकाईआ।
धरनी कहे मैं रो रो वास्ता घत्ता, बिन नैणां नीर वहाईआ। तेरे नाम दा इक्को डंका वज्जणा फ़ता, फ़ातिहा होवे ख़लक ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा शब्दी धार निरगुण नाल मता, सरगुण पर्दा देणा चुकाईआ।