९ जेठ शहिनशाही सम्मत दस गुरमुख दवार भलाईपुर ज़िला अमृतसर
नव जेठ कहे मेरा संदेशा दो जहान ब्रह्मण्डा, पुरीआं लोआं आकाश पातालां दयां सुणाईआ। संदेशा देवां चारे खाणी जेरज अंडां, उत्भुज सेत्ज नाल मिलाईआ। अवतार पैग़म्बरां गुरुआं भेव खुल्हावां दीन दुनी दीआं वंडां, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग नाल मिलाईआ। धर्म दी धार शस्त्र दरसावां अगम्मी खण्डा, जिस दी धार दो धार नज़र किसे ना आईआ। डण्डावत बन्दना कर के गुरमुखां कहां कलयुग कूड़ी क्रिया नाल लाल रंग दा उच्चा कर दयो झण्डा, सति धर्म दी धार नाल उपजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। झण्डा कहे मैनूं जगत जणाए झण्डी, जगत निशान्यां दयां सुणाईआ। मेरे परम पुरख दी वेखो वंडी, सचखण्ड निवासी की हुक्म वरताईआ। जिस दे हुक्म विच अवतार पैग़म्बर गुरु चलाई चण्डी, खण्डा खड़ग नाम दृढ़ाईआ। ओह लेखा जाणे दीन दुनी पखण्डी, निरगुण सरगुण फोल फुलाईआ। जिस दा रूप अनूप समझ सके कोए ना पंडी, भेव अभेद ना कोए खुल्हाईआ। जिस सतिजुग विच धर्म दी धार चलाई डण्डी, डण्डावत एकँकार बदलाईआ। पिछली आयू पिच्छे कलयुग लँघी, अग्गे मिले सच वड्याईआ। जन भगतो आदि जुगादि परम पुरख दी तुहाडे नाल संधी, सँध्या दा वेला दए गवाहीआ। तुहाडा नूर नुराना आत्म धार अगम्मा चन्दी, जगत जहान डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। नव जेठ कहे गुरमुखो भगत तुहाडा रूप, बिन रंग रूप दए वड्याईआ। आत्म साचा सति सरूप, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। कलयुग वेखो अंध कूप, चारों कुण्ट अंधेरा छाईआ। धर्म दिसे ना किसे शाह भूप, राज राजान रहे कुरलाईआ। दरोही फिरी चारे कूट, उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण रिहा कुरलाईआ। माया ममता पई लूट, निर्धन सरधन समझ कोए ना पाईआ। नव सत्त दिसे झूठ, धर्म दा डंक ना कोए वजाईआ। निगाह मारो पंज भूत, काया मन्दिर अक्ख खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। नव जेठ कहे मेरा वक्त सुहञ्जणा आया, जन भगतो दयां सुणाईआ। मैं धुर दा ढोला गाया, मेरे अन्तर वज्जी वधाईआ। चारों
कुण्ट वेख विखाया बिन नैणां नैण उठाईआ। साचा नूर ना कोए रुशनाया, दीआ बाती डग ना कोए मगाईआ। मैं वेख के बड़ा घबराया, मेरे अन्तर पई दुहाईआ। फिर नेत्र नैण उठाया, ज़िमीं असमानां पार वेख वखाईआ। पुरख अकाला नज़री आया, जोती जाता धुरदरगाहीआ। जिस सति दा शब्द सुणाया, सहिज नाल समझाईआ। उठ वेख लै त्रैगुण माया, पंजां ततां नाल मिल के वज्जी वधाईआ। जिस जीव जंत भुलाया, भरमां विच लोकाईआ। हरिजन सन्त सुहेले वेख जो हरि हरि रहे ध्याया, हिरदे हरि वसाईआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण खेल खिलाया, ख़ालक ख़लक रूप बदलाईआ। तैनूं देवे माण वड्याआ, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। जिस गुरमुख दवारा आप सुहाया, सोहणा रंग रंगाईआ। हरिसंगत जोड़ जुड़ाया, चारों कुण्ट ख़ुशी बणाईआ। ऊचां नीचां इक्को रंग रंगाया, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश वंड ना कोए वखाईआ। रवीदास चमारे रंग चढ़ाया, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। पूरब लहिणा झोली पाया, गुरमुख सिँघ गुर गुर मेल मिलाईआ। सांढणी कहे मेरा लहिणा पूरब पूरब पूरब चुकाया, जो मुहम्मद नैण गया उठाईआ। जिस दा लेखा इराक विच लिखाया, चारों कुण्ट अक्ख खुल्हाईआ। बलि लहिणा नाल मिलाया, भेव अभेद रिहा चुकाईआ। सम्राट जिस दा कपूर सिँघ अख्वाया, आपणा नाम समझाईआ। सो वेला वक्त बन्धन विच बंधाया, भेव रहे ना राईआ। पिछला लेखा ग़ुस्से वाला ग़ुस्से नाल समझाया, एह पूरब लहिणा चलया आईआ। अग्गे प्यार मुहब्बत नाता इक समझाया, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मेला लए मिलाईआ। नव जेठ कहे जन भगतो मेरीआं थक्क गईआं अक्खीआं, नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग ध्यान लगाईआ। मैं सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आसां रखीआं, बिन आसा आस प्रगटाईआ। मैं आपणे हथ्थां पैरां नूं बन्न्ह के रखीआं रस्सीआं, बन्धन बेड़ीआं वाले जणाईआ। मेरीआं दलीलां पुरीआं लोआं ब्रह्मण्डां खण्डां नस्सीआं, भज्जीआं वाहो दाहीआ। काहनां दीआं सख़ीआँ बण के नच्चीआं, आपणा वेस बदलाईआ। मैं ख़बरां दस्सां सच्चीआं, सज्जणो सच समझाईआ। जेहड़ा प्रभ दा लेखा कछां नाल मच्छीआं, समुंद सागर नैण उठाईआ। जिस ने खाणीआं बाणीआं रचीआं, रचना जगत वाली समझाईआ। उस ने लख चुरासी काया भाण्डे माटी देहां रखीआं कच्चीआं, अन्त रहिण कोए ना पाईआ। जगत दी धार विच हिस्से पत्तीआं, पतिपरमेश्वर खेल खिलाईआ। गुरमुखां आत्मा आपणे रंग रतीआं, रंग रतड़ा हो के वेख वखाईआ। धर्म धार समझा के मतीआं, पारब्रह्म प्रभ पर्दा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। नव जेठ कहे भगतो मेरे अन्दर वेखो ना ख़ुशीआं ना ग़मीआं, तुहाडा प्रेम रंग रंगाईआ। तुसां ख़बरां सुणनीआं नवीआं, नव नव धार दए समझाईआ। जो आशा
रखी गोबिन्द प्यार बवन्जा कवीआं, अन्तष्करन ध्यान लगाईआ। ओह लहिणा देणा पूरा करे अवतार चव्हीआं, चौबीसा नूर अलाहीआ। जिस दो जहान ब्रह्मण्डां खण्डां कूटां भवीआं, त्रैभवण धनी खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। नौ जेठ कहे भगतो मैं पहली दस्सां बात, बातन दयां जणाईआ। मेरे दिवस दी वेखो अन्तिम रात, रैण भिन्नड़ी रूप बदलाईआ। मेरा संदेशा अगम्मी पात, बिन पत्रका दयां जणाईआ। तुसीं आत्म धार इक्को जात, दूसर वंड ना कोए वंडाईआ। परमात्म परम पुरख दा नात, एथे ओथे संग रखाईआ। जो जुग जुग पुच्छे बात, निरगुण हो के होए सहाईआ। सति धर्म दी तुहानूं देवे दात, दाता हो के झोली पाईआ। तुसीं भगत सुहेले बण गए इक जमात, दूजी वंड ना कोए वंडाईआ। कूड़ी क्रिया तुहाडे अन्दरों पाए वफात, तन वजूद रहिण कोए ना पाईआ। तुहाडा खेल होणा कायनात, कलमा दीन दुनी समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। नव जेठ कहे मेरा दूजा लओ संदेशा, सहिज सहिज सहिज नाल जणाईआ। जन भगतो प्रभू दी याद तुहाडा भगती वाला पेशा, पेशीनगोईआं देण गवाहीआ। पुरख अकाला सब दा नर नरेशा, नर नरायण नूर अलाहीआ। जेहड़ा वसे साचे देशा, सम्बल बैठा सोभा पाईआ। सचखण्ड रहे हमेशा, जन्म मरन ना रूप बदलाईआ। जिस खेल खिलाया विष्न ब्रह्मा शिव गणेशा, गण गधंरवां रंग रंगाईआ। तिस साहिब नूं इक आदेसा, निव निव सीस झुकाईआ। जिस कलयुग कूड़ी क्रिया मेटणा कलेशा, कलकातीआं डेरा ढाहीआ। आत्म धार परमात्म सब दा हो के नेता, निज नेत्र लोचन नैण जन भगतां करे रुशनाईआ। सब नूं इक्को रंग रंगाए लेखा रहे ना अगेता पछेता, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। बिना जनणीओ करे हेता, हितकारी आपणा भेव चुकाईआ। जुग जन्म ना भुल्लया चेता, चात्रिक गुरमुख लए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मेला लए मिलाईआ। जेठ तिन्न कहे मेरा प्रेम प्यार विचार, विचर के दयां सुणाईआ। जन भगतो सुणो नाल प्यार, मुहब्बत विच दृढ़ाईआ। तुसीं इक दूजे दे काया मन्दिर वसणा घर बाहर, मन मनसा दूर कराईआ। नाता तोड़ कूड़ कुड़यार, सति सच लैणा अपनाईआ। मैं तुहाडे तों जावां बलिहार, जो आए चल्ल के पाँधी राहीआ। बेशक मंज़ल बड़ी दुष्वार, मन मनसा भज्जे वाहो दाहीआ। तुसीं रहिणा हुशियार, आपणी लै अंगड़ाईआ। सूरबीर बहादर बणना आपणे तन दे सिक्दार, ममता मन ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। नव जेठ कहे मेरा चौथा इक निरअक्खर, बिन अक्खरां दयां जणाईआ। तुसां चढ़नां चोटी सिख़र, मंज़ल
पन्ध मुकाईआ। जन्म मरन दा मेटणा फ़िकर, इक्को ढोला गाईआ। नव खण्ड पृथ्मी विच्चों उतम श्रेष्ट आउणा निकल, रूप अनूप इक समझाईआ। तुहाडा पुरख अकाला होवे मित्र, दीन दयाल संग बणाईआ। तुहाडे जगत जहान रहिणे चित्तर, तन वजूदां वज्जदी रहे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मेला लए मिलाईआ। नव जेठ कहे मैं पंचम दयां सलाह, सच सच सुणाईआ। परम पुरख इक मलाह, बेड़ा दो जहान चलाईआ। आदि जुगादी पिता माँ, पतिपरमेश्वर अगम्म अथाहीआ। चार जुग दे शास्त्र जिस दा गाउंदे नाँ, सिफ्तां विच सलाहीआ। ओह वेखणहारा थांउँ थाँ, थान थनंतर वज्जे वधाईआ। जो भगतां पकड़नहारा बांह, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। फड़ फड़ हँस बणाए काँ, माणक मोती नाम चोग चुगाईआ। तिस साहिब दे बलि बलि जां, जिस दिती माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। नव जेठ कहे मेरी छेवीं इक्को गल्ल, दूसर अवर ना कोए पढ़ाईआ। मेरा साहिब बड़ा प्रबल, परम पुरख इक अख्वाईआ। जिस दा दीपक जोती रिहा बल, दो जहान करे रुशनाईआ। वसणहारा निहचल धाम अटल, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। लहिणा देणा जाणे जल थल, महीअल वेख वखाईआ। आत्म धार जाए रल, परमात्म नूर अलाहीआ। जो बिना भगतीउँ देवे फल, फलीभूत दए कराईआ। दूई द्वैती मेटे सल्ल, आत्म इक्को रंग चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मेला आप मिलाईआ। नव जेठ कहे जन भगतो प्रभ दी दस्सां सत्तवीं रीत, सति सतिवादीओ दयां जणाईआ। जो हर घट वसे चीत, गृह गृह डेरा लाईआ। मानस मानव मानुख परखे नीत, नीतीवान धुरदरगाहीआ। त्रैगुण माया सदा अतीत, त्रैभवण धनी अख्वाईआ। जिस दे हुक्म विच जुग चौकड़ी गए बीत, कोटन कोटि आपणा पन्ध मुकाईआ। उस दी सतिगुर शब्द करे तस्दीक, शहादत नाम कलमे वाली भुगताईआ। जिस कलयुग कूड़ी क्रिया उत्ते मारनी लीक, सतिजुग सति सति प्रगटाईआ। जिस दे विच हक तौफ़ीक, ताकतवर नूर अलाहीआ।, सब दी आसा मनसा पूरी करे उम्मीद, जगत तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। कूड़ी क्रिया विच्चों ग़फ्लत वाली खोल्हे नींद, आलस ममता वाली मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। नव जेठ कहे मेरा अठवां हिस्सा सुणो जग, जागरत जोत जोत जगाईआ। दीन दुनी ते लग्गी अग्ग, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। दरस मिले ना किसे उपर शाह रग, नव दवार पन्ध ना कोए चुकाईआ। कलयुग जीव हँस बणे कग्ग, दुरमति मैल अन्तर ना कोए धुआईआ। कूड़ विकार मेट के मध, मधुर धुन गए भुलाईआ। नव दवारयां वड़ के हद्द, हदूद आपणी गए भुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप
आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। नव जेठ कहे मेरा नावां इक्को रस्ता, नौआं दवार वाल्यो दयां जणाईआ। प्रभू दा नाम जगत जहान सब तों सस्ता, जिस दी कीमत ना कोए रखाईआ। हरिजन प्यार विच सदा रहे मस्ता, मस्ती विच समाईआ। ख़ुशीआं विच रहे नस्सदा, मंज़ल मंज़ल आपणा पन्ध मुकाईआ। अन्तर भरया रहे जस दा, सिफ्तां नाल सलाहीआ। सच प्याला देवे रस दा, बिन रसनां रस चखाईआ। तीर अणयाला अगम्मा कसदा, बिन चिल्ले कमान उठाईआ। भेव खुल्हा अलखणा अलख दा, अलख अगोचर दए वड्याईआ। काया भाण्डा भ्रा सक्ख दा, वस्त अतुल नाम वरताईआ। झगड़ा रहे ना कलयुग भक्ख दा, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। जन भगतां विच रहे फबदा, सन्मुख सोभा पाईआ। एह खेल अगम्मी रब्ब दा, जिस नूं समझे कोए ना राईआ। मेरा लहिणा देणा ख़ुशीआं विच गद गद दा, गदागर हो के दयां सुणाईआ। नव जेठ कहे जन भगतो जगत जहान जांदा लद्द दा, थिर रहिण कोए ना पाईआ। तुहाडा पूरा करना लेखा सीस बद्धी पग्ग दा, पगड़ीआं वाल्यो पहलों तुहानूं सीस निवाईआ। बिना भगतां तों मार्ग कदे नहीं बज्झदा, लोकमात ना कोए वड्याईआ। बिना भगतां तों प्रभू नूं कोई नहीं सद्द दा, संदेसा देवे ना कोई चाँईं चाँईंआ। बिना भगतां तों हिस्सेदार बणया कोई नहीं अद्ध दा, नाम भण्डारा वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी खेल खिलाईआ। नव जेठ कहे जन भगतो तुहाडे सीस बन्न्हीआं दस्तारां, दस्तारां वाल्यो दयां जणाईआ। नौ वार प्रभू तुहानूं करे निमस्कारा, निव निव सीस झुकाईआ। तुहाडा बण के सेवादारा, साची सेव कमाईआ। दिवस रैण हो के ख़बरदारा, भज्जे वाहो दाहीआ। तुहाडा पूरब दए उधारा, लहिणा झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी दया कमाईआ। नौ जेठ कहे जन भगतो सतिगुर तुहाडी दासी, गोली जगत अख्वाईआ। तुसीं भावें मख़ौल करो भावें करो हासी, एह हस्ती बेपरवाहीआ। जिस दी मण्डल मण्डप रासी, रहिबर नूर अलाहीआ। ओह सद्दा देवे आ जा शंकर कैलाशी, आपणा पन्ध मुकाईआ। ब्रह्मे ना रहे उदासी, भज्जणा चाँईं चाँईंआ। विष्नूं वेख लै विश्व दा दासी, विश्व ध्यान लगाईआ। तेई अवतार बणो साथी, सगला संग बणाईआ। हज़रत मूसा ईसा मुहम्मद मन्नो आखी, भज्जणा वाहो दाहीआ। नानक निरगुण धार गोबिन्द सब दे वेखो साखी, साख्यात समझाईआ। तुहाडी पूरी करे आसी, तृष्ना कूड़ मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा संग बणाईआ। नव जेठ कहे जन भगतो निरगुण सरगुण धार तुहाडे अग्गे नक्क नूं लावे रगढ़ा, तुहाढ्ढयां कदमां हेठ घसाईआ। एह लहिणा देणा नाल सी गरड़ा, गरड़ पुराण दए गवाहीआ। बेशक तुहाडा हिरदा करड़ा, प्रभू निम्रता विच समाईआ। तुहाडा प्रेम प्यार दा बणा के खरड़ा,
सच सच सच नाल मिलाईआ। तुहाडा सोहणा लग्गे झगड़ा, तुसां झगड़ना चाँईं चाँईंआ। ओह गुरमुखो तुहानूं बणन नहीं देणा बप बग़ला, बपड़ा इक्को रंग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। नव जेठ कहे गुरमुख दवारया सोहणयां सज्जणा, सज्जणां नूं दे समझाईआ। जन भगतो तुहाडा डंक वज्जणा, दो जहान शनवाईआ। तुहाडे प्यार ने तुहाडे साहिब दा पर्दा कज्जणा, आपणी दस्तार तुहाडे चरणां विच टिकाईआ। तुहाडे कोलों इक्को मुहब्बत दा प्यार मंगणा, दूजी आस ना कोए रखाईआ। जो हुक्म करोगे उहदे विच कदी करूंगा ना भंगणा, एह सच दयां समझाईआ। तुहानूं आपणयां हिरदयां विच्चों ज़रूर पवेगा कुझ वंडणा, ख़ाली झोली देणी भराईआ। सच दवार ते पाउणी ठण्डणा, तुहाडे दवारे आया तुहाडा माहीआ। तुहाडा टुटयां दा नाता गंढणा, अग्गे सके ना कोए तुड़ाईआ। लेखा चुकाउणा पंज पंजणा, पंचम मेला सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मेला लए मिलाईआ। नव जेठ कहे मैं की दस्सां भगतो डूँग्घी रमज़, रमज़ां वाल्यां दयां जणाईआ। (तुहाडी सब तो) वड्डी समझ, जगत समझ ना कोए चतुराईआ। तुहाडा ना कोई दीन ना कोई मज़्हब, आत्म परमात्म मिल के वज्जे वधाईआ। तुहाडा प्यार प्रभू विच होवे जज़ब, जज़बे वाल्यो दयां सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कहिण प्रभू असीं आ गए नट्ठे, आपणा पन्ध मुकाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर सतिगुर शब्द धार विच इक्ट्ठे, वक्खरा रहिण कोए ना पाईआ। तेरा प्रकाश तक्कीए दो जहानां लट लटे, नूर नुराने नज़री आईआ। आह वेख लओ साडे कोल पिछल्यां चहुं जुगां दे पटे, पटने वाला रिहा वखाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप असीं सारे फिरे जगत जहान दे वेखे हट्टे, नव नौ चार ध्यान लगाईआ। दीन दुनी माया ममता कीमत पा लई तेरी जगत टके, सति विच ना कोए समाईआ। सब दे चीथड़ वेख लओ फटे, ओढण नज़र कोए ना आईआ। सानूं इक दो चार पंज छे सत्त अट्ठ नौ सुणे टप्पे, नौवां खण्डां दा हाल सुणाईआ। असीं सारयां किहा एह शब्द गुरु दी गप्पे, जो जुग जुग अवल्ल अवल्ल अख्वाईआ। फेर वेख्या बिना अक्खरां तों अक्खर छपे, बिना काग़ज़ां तों नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच तेरी वड्याईआ। नव जेठ कहे मैं अवतार पैग़म्बर गुरु साहिबानां नूं करां निमस्कार, विष्न ब्रह्मा शिव इशारे नाल जणाईआ। तुसीं निरगुण निरगुण निरगुण जोत निरँकार, सरगुण सरगुण सरगुण जगत नाम वड्याईआ। खेल वेखो अन्तर निरन्तर जीव जंत विचार, बिना बुद्धी तों बुद्धी ध्यान लगाईआ। चार कुण्ट तक्को अंध्यार, अंध अंधेरा छाईआ। आपणे आपणे सिख मुरीद लओ उभार,
फड़ बाहों बाहर कढ्ढाईआ। साची मंज़ल हकीकी दस्सो किथ्थे पुज्जे धर्म दी धार, धर्म धर्म जणाईआ। सारे कहिण प्रभू एह खेल तेरा सची सरकार, शहिनशाह तेरी बेपरवाहीआ। जिधर वेखीए धूंआँधार, चारों कुण्ट अंधेरा छाईआ। बिन तेरी किरपा कोई ना उतरे पार, लख चुरासी फंद ना कोए कटाईआ। झट सतिगुर शब्द किहा सुणो मीत मुरार, सज्जणो दयां जणाईआ। परम पुरख दा खेल अपार, अपरम्पर आपणी कार भुगताईआ। जन भगतां सीस बन्न्ह दस्तार, सम्मत शहिनशाही सत्त दिती वड्याईआ। तुसीं सारे घर घर होए सिक्दार, आपणा बल प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवे माण वड्याईआ। सतिगुर शब्द कहे जिनां ने सीस धरया दस्तारा, रुपया सगन वाला हथ्थ फड़ाईआ। ओह आत्मा प्रभू दीआं निरगुण धार दीआं धारां, सरगुण संग सके ना कोए तुड़ाईआ। एह इशारा दिता सी मुहम्मद ने चार यारा, चौथे जुग अक्ख उठाईआ। गोबिन्द किहा नाल प्यारा, प्रेम नाल समझाईआ। जिस वेले कलयुग कूड़ होया अंध्यारा, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। नौ सत्त दिसे धूंआँधारा, जूठ झूठ वज्जे वधाईआ। किरपा करे आप निरँकारा, निरवैर नूर अलाहीआ। चार जुग दे विछड़े वेखे गुरमुख मीत मुरारा, मित्र प्यारा ध्यान लगाईआ। इक्को फड़ फड़ देवे नाम अधारा, इक्को संग बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सम्मत शहिनशाही सत्त कहे प्रभू मैनूं समझ ना आई क्यों भगतां सीस पग्गां बन्न्हीआं, दिती जगत वड्याईआ। किस बिध धारां जुड़ीआं कन्नीआं, कन्ना गोबिन्द वाला दए गवाहीआ। प्रीतीआं होईआं मन तनीआं, तन वजूदां खेल खिलाईआ। भाग लगा के छप्पर छन्नीआं, दिती माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। नव जेठ कहे प्रभू तूं भगत बणा लै आपणे सिक्दार, सीस ताज टिकाईआ। आप बण के सेवादार, सेव साची लैणी कमाईआ। सम्मत शहिनशाही दस दा विवहार, दहि दिशा रिहा दृढ़ाईआ। सब नूं कर के ख़बरदार, गफ्लत विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कर विचार, आपणी लै अंगड़ाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर पावो सार, महासार्थी हो के भज्जो वाहो दाहीआ। की लहिणा देणा नर निरँकार, की करता कार कमाईआ। जन भगतां सीस बन्न्ह दस्तार, सिर सिर आपणा माण रखाईआ। शाह पातशाह शहिनशाह बणा के देवे वड्याई आप करतार, हरि करता धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। नव जेठ कहे प्रभू मेरे नेत्रां वगदी आंझ, हन्झू नीर बणाईआ। किस बिध तेरी साची सांझ, सज्जणा दे दृढ़ाईआ। पुरख अकाल कहे मेरा भगत करेगा राज, मेरे उत्ते हुक्म चलाईआ। मैं सेवक हो के भाण्डे देवांगा मांज, घर घर करां सफ़ाईआ। फेर वी भगत रख लैण लाज, मज़दूरी ग़रीब
दी झोली पाईआ। पिछला बदल देणा रिवाज, अगली खेल खिलाईआ। जेहड़ा सीस पहनदा सी ताज, ओह भगतां दा चाकर घर घर भिच्छया मंगण जाईआ। जेहड़ा रसना दे भोग लगाउंदा सी स्वाद, गंढे खा के झट लँघाईआ। उस नूं भावें तुसीं घरों बांह फड़ के दयो काढ, फिर वी तुहाडे घर भाण्डे मांजण आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी खेल खिलाईआ। नौ जेठ कहे ओए नारदा तैनूं की पै गया वखत, किधरों आया पन्ध मुकाईआ। नारद कहिंदा उए नौ जेठ मैं वी साहिब दा जिगरे लखत, सच दयां सुणाईआ। मैनूं इयों जापदा कोई दीन दुनी ते पैणा बखत, सुरत संभले कोई ना राईआ। मैं प्रभू नूं कहिणा जे कुझ हुन्दी ऊ करदे बचत, आपणी दया कमाईआ। ग़रीबां ते कर दे तरस, मेहर नज़र उठाईआ। सम्मत शहिनशाही बरस, दसवां नाल मिलाईआ। नाले करां चाउ नाल दरस, निव निव सीस लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। नारद कहे जन भगतो पहलों मैनूं दयो शाबाश, मेरी बोदी हिल्ले चाँईं चाँईंआ। फेर वेखो उत्ते आकाश, गगन गगनंतरां परे नैण उठाईआ। फेर धरनी दा वेखो धरवास, जो लख चुरासी बैठी भार उठाईआ। मैनूं कोई ना किहो गुस्ताख़, मैं सच सच दयां दृढ़ाईआ। जिस नूं सारे कहिंदे पुरख अबिनाश, ओह करता धुरदरगाहीआ। उस उत्ते कदे ना करयो विश्वाश, जो विश्व दा मालक अख्वाईआ। जिस ने कलयुग अन्तिम चारों कुण्ट चढ़ा देणी लाश उत्ते लाश, लशकर रोवण मारन धाहींआ। सद्दा दिता शंकर नूं उतों कैलाश, कहि के दिता दृढ़ाईआ। तूं आ जा मेरे पास, पासा लै बदलाईआ। जन भगतो एह पुरख अकाल काहदा जेहड़ा जुग जुग जुग चौकड़ी दा करे नास, लख चुरासी दए खपाईआ। उहदा कोई ना दयो साथ, साथी रहिण कोए ना पाईआ। तुहाडे सिर ते पग्गां बज्झ गईआं तुसीं बण गए आप समराथ, आकड़ के चलो चाँईं चाँईंआ। मुच्छां नूं ताअ दे के कहो प्रभू पहलों साडे जोड़ दे हाथ, निउँ के सीस निवाईआ। फेर ग़ुस्से विच दयो डांट, जोर नाल दबाईआ। तुहानूं केहड़ा आउणा घाट, घाटा रहिण कोए ना पाईआ। जिस वायदा कीता भावें ग़ुस्से रहो भावें राज़ी रहो अन्त तुहाडी ज़रूर मेटेगा वाट, चुरासी फाँसी ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। नारद कहे जन भगतो ओह की तुसां शरीर नूं सतिगुर कहिणा, जो जगत रहिण ना पाईआ। ओह की तुसां ततां दे कोल बहिणा, तन वजूद वेखो चाँईं चाँईंआ। सब नूं पता रहे एह काया दा बुरज ज़रूर ढहणा, जगत जहान नज़र कोए ना आईआ। सतिगुर शब्द शब्द शब्द सद रहिणा, जिस नूं जन्मे जन्मे जन्मे कोए ना माईआ। जिस नूं तुसीं वेख नहीं सकदे नाल नैणां, ओह बिन नैणां तों तुहानूं वेखे थांउँ थाँईंआ। ओह तुहाडा साहिब नहीं त्रफैणा, त्रैगुण
अतीता इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। नव जेठ कहे मैनूं चढ़दीआं जांदीआं मस्तीआं, मस्ती विच सुणाईआ। मैं तक्कीआं भगतां दीआं हस्तीआं, हस्स हस्स के वेख वखाईआ। जिन्हां दीआं आत्मा भरीआं रस दीआं, बिन रसना रस चखाईआ। रूहां बिना मंज़लां तों नसदीआं, दो जहान भज्जण वाहो दाहीआ। ओह प्यारीआं इक्को अक्ख दीआं, जगत नेत्रां डेरा ढाहीआ। वणजारनां साहिब समरथ दीआं, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। नव जेठ कहे जन भगतो लाल झण्डीआं नूं दयो हलूणा, ख़ुशीआं नाल हिलाईआ। कलयुग कूड़ वधणा दूणा, दो चार साल दी वंड वंडाईआ। जगत जहान किसे ने ख़ुशी नाल किस नाल नहीं कूणा, प्यो पुत्तरां पए लड़ाईआ। बिना भगतां तों जगत जहान नाम विहूणा, सच वस्त ना कोए वरताईआ। किसे दा कायम रहिणा नहीं धूणा, धूंणीआँ वाले रोवण मारन धाहींआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। नव जेठ कहे मेरे साहिब सतिगुर शब्द शब्द मेहरवान, महिबान तेरी शरनाईआ। की लेखा विच जहान, दीन दुनी दे मालक देणा समझाईआ। की खेल भगत भगवान, भगवन देणी वड्याईआ। की आशा रखी चार जुग दे शास्त्रां विच जहान, बिन अक्खरां अक्खर दृढ़ाईआ। की लहिणा देणा तेरा दीन दुनी महान, भेव अभेदा देणा खुल्हाईआ। मैं वेख के होया हैरान, हैरानी विच सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। सो पुरख निरँजण दया कमावेगा। हरि पुरख निरँजण मेहर नज़र उठावेगा। एकँकारा आपणी कल वरतावेगा। आदि निरँजण नूर रुशनावेगा। अबिनाशी करता वंड वंडावेगा। श्री भगवान वेख वखावेगा। पारब्रह्म प्रभ पर्दा लाहवेगा। बीस इकीसा रूप प्रगटावेगा। सम्मत शहिनशाही इक अंक बणावेगा। दूआ दुहरा डंक वजावेगा। तीआ त्रैगुण खेल खिलावेगा। चौथा चौथी मंज़ल पन्ध मुकावेगा। पंचम शब्द नाद धुन प्रगटावेगा। छेवां छे घर वेख वखावेगा। सत्तवां सति सतिवादी नाउँ समझावेगा। अठवां अट्ठां ततां फोल फुलावेगा। नौवां नौ दर नवखण्ड आपणा हुक्म वरतावेगा। दसवां दहि दिश धार सम्मत शहिनशाही दस भेव चुकावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा संग बणावेगा। सम्मत शहिनशाही दस खेल खलाएगा। हरिजन साचे मेल मिलाएगा। बिन तेल बाती जोत जगाएगा। खेल खेले कमलापाती, पतिपरमेश्वर रूप वटाएगा। नव जेठ दी लेखे ला के राती, गुरमुख गुर गुर गोद बहाएगा। भगत संदेशा दे के पाती, शब्द सुनेहड़ा इक सुणाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा मेल मिलाएगा। शहिनशाही सम्मत दस कहे प्रभ आपणी दया कमावेगा। मेहरवान
मेहरवान मेहर नज़र उठावेगा। पूरब जन्म दे पिछड़े घेर, बन्धन नाउँ वाला जणावेगा। दरस दिखा के सिँघ शेर, शहिनशाह आपणी वंड वंडावेगा। लेखा जाण गुरु गुर चेर, चेला गुर रूप समझावेगा। जन भगतां दिसे नेरन नेर, निज नेत्र नज़री आवेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा संग बणावेगा। सम्मत शहिनशाही कहे तत वेखे अप, आपणी दया कमाईआ। लेखे लाए जप, जो रसना रिहा ध्याईआ। मेट के तीनों तप, त्रैगुण पन्ध मुकाईआ। माया डस्से ना डसनी सप्प, जगत तृष्ना कूड़ गंवाईआ। नाड़ बहत्तर ना उबले रत्त, सांतक सति कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। सम्मत शहिनशाही दस कहे प्रभ वेखे तत तेज, बिन नैणां नैण उठाईआ। जिस सृष्टी दिता भेज, लोकमात वड्याईआ। ओह खेलणहारा खेल, ख़ालक धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी वंड वंडाईआ। जिस तत दिता पृथ्मी पृथ्म इक, एकँकार दया कमाईआ। ओह धुर दा लेखा दए लिख, लिखणहार अख्वाईआ। जाणे अगला भविख, पेशतर दए दृढ़ाईआ। जन भगत उधारे सिख, सिख्या नाम समझाईआ। जो आशा रख के गए मुन रिख, बिन नैणां राह तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। जिस तत बणाया आकाश, अकल कलधारी इक अख्वाईआ। जिस दा नूर जोत प्रकाश, दो जहानां डगमगाईआ। जिस लख चुरासी पाई रास, चारे खाणी नाच नचाईआ। सो साहिब सर्ब गुण तास, हरि करता धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। जिस तत बणाया वाए, वाहवा वड्डी वड्याईआ। ओह खेले खेल सबाए, हरि करता धुरदरगाहीआ। जिस आपणी रचन लई रचाए, रच रच वेखे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दा संग आप समझाईआ। पंज तत कहिण अप तेज पृथ्मी आकाश वाए, वाहवा मिली वड्याईआ। जोड़ जोड़या सहिज सुभाए, रजो तमो सतो नाल मिलाईआ। खेल खेलया बेपरवाहे, बेपरवाही विच समझाईआ। निरगुण हो के दया कमाए, मेहरवान होए सहाईआ। आत्म धार विच टिकाए, जोती जाता कर रुशनाईआ। तन वजूद बणत बणाए, सोहणी वंड वंडाईआ। लोकमाती जन्म दवाए, मानव नाउँ प्रगटाईआ। बुद्ध मन मति संग वखाए, नज़र किसे ना आईआ। भेव अभेदा आप खुल्हाए, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। भगत भगवान आप प्रगटाए, खेल खेले अगम्म अथाहीआ। अवतार पैग़म्बर गुरु रूप बदलाए, जोती जाता इक अख्वाईआ। नाम कलमे मात चलाए, शब्दी शब्द शब्द सुणाईआ। रसना जिह्वा जाप जपाए, सुन्न समाधीआं विच समाईआ। माला मणक्यां नाल भवाए, तन माटी ख़ाक रमाईआ। जल धारा विच ठराए, वहिणां वहिण वहाईआ। उच्चे टिल्ले पर्वतां
उपर चढ़ाए, डूँग्घी कन्दरां विच रखाईआ। घर बाहर छुडवाए, वैरागी त्यागी नाष्उँ प्रगटाईआ। जोगी जंगम जटा जूट अख्वाए, सोहणा भेस बणाईआ। सूफ़ी भगत आप प्रगटाए, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। निरगुण सरगुण हो के नज़री आए, रवीदास चमारा दए गवाहीआ। जिस दा कसीरा पाया प्रथाए, जगत बाल कौडीआं हट्ट विकाईआ। पाहना गंढ के झट लँघाए, जगत मोह ना कोए रखाईआ। अन्तिम लहिणा देणा दए बेपरवाहे, बेपरवाह वेख वखाईआ। भगतो भगत फेर उपजाए, जूनी विच ना कोए भवाईआ। गुरमुख सिँघ नाउँ प्रगटाए, गुरमुख दवारे दए वड्याईआ। सम्मत शहिनशाही दस कहे मैं ख़ुशीआं ढोले गाए, गीत गोबिन्द सुणाईआ। प्रभ देवे थान निथाए, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जिस पंजां ततां मेला मेलया सहिज सुभाए, पंचम जोड़ जुड़ाईआ। पंच विकारा खोज खुजाए, पंचम नाद शब्द धुन शनवाईआ। पंचम दुरमति मैल धवाए, पापां करे सफ़ाईआ। जिस दा पहला दिवस मनाए, नव जेठ मिली वड्याईआ। गुरमुखो तुहाडे पूरब लहिणे मूल चुकाए, मकरूज़ कर्ज़ चुकाईआ। आपणा आप तुहाडे प्रेम विच गहिणे पाए, आपणा हक ना कोए रखाईआ। भावें ताहने मेहणे जगत जहान जणाए, जोग जुगत इक वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। पंज तत कहिण प्रभू जे तूं करन आयों मुआफ़, मेहर नज़र उठाईआ। साडा सुभाअ ना वेखीं गुस्ताख़, गिला ना कोए जणाईआ। ज्यों भावे त्यों लैणा राख, तेरे हथ्थ वड्याईआ। असीं तत विचारे तेरे दास, तूं क्यों साडी सेव कमाईआ। झट नारद आ गया पास, शरारत दिती समझाईआ। पहलों तुसीं उहदा करदे रहे पाठ, सिफ्तां ढोले गाईआ। ओह सचखण्ड बैठा रिहा मार के ठाठ, आपणा बल धराईआ। तुहानूं जुग जुग पैंदा रिहा घाट, चौरासी विच भवाईआ। ओह भगतो जे हुण आ गया मार के वाट, पाँधी बण के पन्ध मुकाईआ। तुसीं ख़ुशी नाल आखो प्रभू साफ़ कर दे साडे काया माट, अन्दर वड़ के धोणा चाँईं चाँईंआ। साडे मल मूत्र नाल भावें लिबड़ जाण तेरे हाथ, फिर वी करीं सफ़ाईआ। पिच्छों कोटन कोटि जुग चौकड़ीआं भगत तेरी गाउंदे आए गाथ, हुण तैथों सेवा लैण कराईआ। जे तूं प्रीतम प्यारा ते नव जेठ नूं फेर टेक के माथ, मस्तक भगतां दे चरणां हेठ रगढ़ाईआ। जे तैनूं समझदे पूरन सिँघ जाट, इन्हां दी धूढ़ आपणे सिर विच लै पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरि वड्डा वड वड्याईआ। पंज तत कहिण प्रभू जे साडी करनी सफ़ाई, सद आपणी दया कमाईआ। सानूं सतिगुर शब्द दी मंज़ूर इक गवाही, दूजी शहादत ना कोए रखाईआ। तेरा ते इक्को हिन्दसा इकाई, इक इकल्ले तेरी बेपरवाहीआ। असीं ज़ीरो रूप तेरी दुहाई, दहि दिशा सोभा पाईआ। जो गोबिन्द लेखा लिख्या आपणे सैंकड़े ढाई, ढईआ दा ढौंका दे समझाईआ। असीं तेरे दर ते आ
गए चल के राही, रहिबर बणे चाँईं चाँईंआ। गुरमुख दवारा भूमिका वेखी नैण उठाई, सोहणा रंग रंगाईआ। सारे बैठे बण के भैणां भाई, भाण्डा भरम ना कोए वखाईआ। साडी दुरमति मैल धो दे शाही, शहिनशाह आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा तेरी सरनाईआ। पंज तत कहिण साडा अन्दर वेख लै कूड़ा, पतित पुनीत ना कोए बणाईआ। साडा मन वेख लै मूढ़्हा, मूर्ख नज़री आईआ। बिन तेरी किरपा चढ़े रंग ना गूढ़्हा, दुरमति मैल ना कोए धुआईआ। साची बख्श दे चरण धूढ़ा, टिक्के ख़ाक रमाईआ। तूं सतिगुर शब्द आदि जुगादी सूरा, सूरबीर बेपरवाहीआ। तेरा जोती चमके नूरा, नूर नुराना नज़री आईआ। तूं साहिब हाज़र हज़ूरा, हज़रतां दा मालक इक अख्वाईआ। आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी आपणा हुक्म करदे पूरा, पूर रिहा सर्ब ठाईंआ। पन्ध रहे ना नेड़ दूरा, दूर दुराडे घर घर नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे आस रखाईआ। पंज तत कहिण साडी दुरमति मैल धो, धोबीआ घर घर फेरा पाईआ। तेरा नाम सुणीए सोहँ सो, तन वज्जदी रहे वधाईआ। निज नेत्र कर दे लोअ, जिस लोयण विच सुरमा आए पाईआ। तेरे चरण कँवल जाईए छोह, मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। माया ममता विच्चों कर निरमोह, निराकार आपणा रंग रंगाईआ। पंज विकार ना रहे गरोह, काम क्रोध लोभ मोह हँकार कर सफ़ाईआ। साचा ढोआ दे ढोअ, साडे ढोल धुर दे माहीआ। तुध बिन अवर ना दीसे को, कूक कूक सुणाईआ। तत कहिण बिन अक्खां रहे रो, वास्ता तेरे अग्गे पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा मेला आप मिलाईआ। पंज तत कहिण साडे अन्तष्करन दे सोध, सुदी वदी ना कोए रखाईआ। सानूं बुद्धी दा दे बोध, बुध बिबेक बणाईआ। साडे विच ना रहे क्रोध, ग़ुस्सा गिला देणा मिटाईआ। तेरे नाम दा इक्को होवे जोग, जगत जुगत देणी समझाईआ। हउमै हंगता मेट दे रोग, हँ ब्रह्म दा भेव खुल्हाईआ। तेरे प्यार दी माणीए मौज, मजलस भगतां नाल रखाईआ। बाहर करनी पए ना खोज, ढूंडण जगत कोए ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी इक सरनाईआ। पंज तत कहिण साडा विकार कर विनास, अन्तर रहिण किछ ना पाईआ। निरगुण जोत दे प्रकाश, जोती जाते डगमगाईआ। साडा लेखे ला स्वास स्वास, साह साह तेरा नाम ध्याईआ। साडी बेनन्ती इक अरदास, डण्डावत विच सीस झुकाईआ। झगड़ा रहे ना दस दस मास, दसवां बरस नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। पंज तत कहिण साडी तेरे अग्गे अर्ज़ांई, बेनन्ती इक सुणाईआ। तेरा नाम दरोही, दोहरा तेरा ढोला गाईआ। साडे अन्तर सुरत रहे ना सोई, जन भगत लैणे जगाईआ।
दुरमति मैल जाए धोई, पापां करी सफ़ाईआ। साडी आसा रहे नवीं नरोई, बृद्ध बाल ना रूप बदलाईआ। साडी वस्त जाए ना खोई, भुल्ल अभुल्ल कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर ठांडे अलख जगाईआ। तत कहिण साडी इक्को इक मिन्नत, निम्रता विच सुणाईआ। साडा बल रिहा ना हिम्मत, हौसले रहे ढाहीआ। कूड़ वध्या चारों सिम्मत, चारे कुण्ट वेख वखाईआ। मनुआ मन करे ना इल्लत, भज्जे वाहो दाहीआ। तेरे प्यार दी रहिण देवे ना कोई खिल्लत, तन पौशाक ना कोए चतुजाईआ। जिधर वेखीए ख्वारी ज़िल्लत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा मेला लैणा मिलाईआ। पंज ततो दया कमावांगा। मेहरवान मेहरवान अख्वावांगा। पंजां दे के साचा माण, माण नाल वडयावांगा। पंचम खेल खेल जहान, दो जहानां रंग रंगावांगा। साची सेवा करां बण बलवान, बल आपणा आप प्रगटावांगा। तुसां ख़ुशीआं दा देणा दान, झोली तुहाडे कोलों भरावांगा। तुहाडे गृह खा पकवान, पक्की गंढ रखावांगा। एह खेल जगत महान, आपणी कल वरतावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमावांगा। सच करनी कार कमावेगा। दीन दयाल दया कमावेगा। पंज पंज गुरमुख जोड़ जुड़ावेगा। सतिगुर शब्द शब्दी धार बौहड़, आपणा मेल मिलावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच पर्दा आप उठावेगा। सच पर्दा आप उठावांगा। साचा मार्ग इक दरसावांगा। पंजां पंजां मेल मिलावांगा। धुर दी खेल खेल करावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आप संग निभावांगा। सतिगुर शब्द कहे जिन्हां सीस चुन्नीआं रखीआं दस्तारां, चुण चुण के वेख वखाईआ। एह खेल अपर अपारा, अपरम्पर स्वामी होए सहाईआ। हरिजन रहे कोए ना बाहरा, वेखे थांउँ थाँईंआ। जिन्हां चाह पीती उन्हां दा वी होणा नहीं छुटकारा, सतिगुर अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाईआ। जिन्हां मदि दा ल्या हुलारा, रसना रस चखाईआ। उन्हां नूं उन्हां दा विसरे ना कदे निरँकारा, विछोड़े विच विछड़ कदे ना जाईआ। गुरसिख जे गुस्से होवे एह कहेगा किथों दा आ गया धुर करतारा, आपणा आप वड्याईआ। इस दे वरगे फिरदे लखां ते हज़ारां, भज्जण थांउँ थाँईंआ। एह मूर्ख मुग्ध गंवारा, ठग चोर हो के लुटे चाँईं चाँईंआ। इहनूं घर वड़न नहीं देणा दुबारा, दर मंगण कदे ना आईआ। पर सतिगुर शब्द कदे ना विसरे आपणे यारां, यराने आदि जुगादि निभाईआ। जेहड़ा रातीं सुत्तयां दर्शन देवे ते देवे हलूणे नाल हुलारा, ओह भुलाइआं भुल्ल कदे ना जाईआ। जिस ने तन वजूद बणाया घर बाहरा, ओह अपणा घर छड के दूजे दर कदे ना जाईआ। बिना पुरख अकाल तों ना कोई नारी ना नारा, हर घट अन्दर बैठा धुर दा माहीआ। जुग जुग जन भगतां दए अधारा, फड़ फड़ बाहों बाहर कढ्ढाईआ। नव
जेठ कहे मैं वी ख़ुशीआं विच लावां नाअरा, वाहवा तेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दर लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। तत कहिण साडा अग्गे ततां नाल रहे ना वास्ता, वास्तक तेरी ओट तकाईआ। चुरासी वाला ना लभ्भीए रास्ता, चारे खाणी ना कोए भवाईआ। साडा प्यार ना होवे हड्ड नाड़ी मास दा, रक्त बूँद ना कोए चतुराईआ। असीं लेखा छडीए अप तेज वाए पृथ्मी आकाश दा, अकल कलधारी तेरी ओट तकाईआ। सानूं आसरा रहे ना किसे आस दा, पवण स्वास ना कोए चतुराईआ। सानूं जगत लोभ ना रहे भासदा, माया ममता ना कोए हल्काईआ। साडा प्यार रहे ना मिट्टी राख दा, तन वजूद ना रंग रंगाईआ। असीं तेरा लेखा चाहुंदे पुरख अबिनाश दा, अबिनाशी करते देणी वड्याईआ। नूर तक्कणा तेरे अगम्मी प्रकाश दा, बिन तेल बाती डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। पंज तत कहिण असीं हो जाईए चुप्प, रसना जिह्वा ना कोए हिलाईआ। साडा विकार जाए धुप, पतित पुनीत देणा बणाईआ। असीं तेरे जगत धार दे सुत, अपराधीआं पार लँघाईआ। गोदी लैणा चुक्क, फड़ बाहों गले लगाईआ। भगत सुहेले घर घर होईए ख़ुश, तेरी ख़ुशी बणाईआ। जेहड़े तेरे नालों गए रुस, उन्हां लैणा मिलाईआ। दर दवारे जा के लैणा पुछ, पंज गुरमुख संग रखाईआ। उन्हां दे चरणां भेंट करना कुछ, आपणी हथ्थीं चुकणा आपणी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दे मालक भेव देणा खुल्हाईआ। पंज तत कहिण जन भगतो तुहाडा मेरा संग, भगत आत्म धार अख्वाईआ। परमात्म चाढ़्हदा रंग, रंगत अगम्म अथाहीआ। सब दी इक्को मंग, दूसर ओट ना कोए तकाईआ। घर घर मिले अनन्द, ख़ुशीआं ढोले गाईआ। साहिब इक बख्शंद, बख्शणहार आप हो जाईआ। असीं तत निमाणे पंज, पंज प्यारे नाल जुड़ाईआ। पंज दरबारी साडा मेटण रंज, रंजश रहे ना राईआ।, लेखा लिखण लिखारी पंज, पंचम जोड़ जुड़ाईआ। पूरब पिछला पिच्छे गया लँघ, अग्गे रुत्त सुहाईआ। जन भगतो घर घर शहिनशाही सम्मत दस विच सतिगुर शब्द दा ज़रूर डहेगा पलँघ, जिन्हां दे सिर दस्तार टिकाईआ। पिछा दे जाए कदे ना कंड, आपणा आप बदलाईआ। सतिगुर शब्द कहे तुहाडे दवारे जा के ज़रूर पावांगा डण्ड, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। नाले कहांगा एह सारा झूठ ते पखण्ड, जिस नवीं रचना दिती रचाईआ। इसनूं मारो कुट्टो ते देवो दंड, आपणा लेखा ना कोए वखाईआ। नाम निधाना नौंजवाना श्री भगवाना मर्द मर्दाना हो के देवां वंड, सोहणी वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच आपणा खेल वखाईआ। नौ जेठ कहे मैनूं ख़ुशीआं दी वधाई, वाधा भगतां नाल रखाईआ। जो दूर दुराडे आए बण के राही, धर्म दे पाँधी पन्ध मुकाईआ। मैं उन्हां
दे दर्शन करां चाँईं चाँईं, बिन नैणां नैण उठाईआ। ख़ुशीआं दा ढोला दयां सुणाई, प्रेम नाल समझाईआ। सब दा इक्को प्यार इक्को गृह इक्को थाँईं, थान थनंतर मिले वड्याईआ। हरिसंगत मेला सहिज सुभाई, मेल मिलावा धुर दे माहीआ। गुरमुख दवार कहे मैं सब दा शुकर मनाई, सच सच नाल सुणाईआ। भगतां दी भगतां धार नाल कुड़माई, जगत रिश्ता ना कोए वड्याईआ। नाल लेखा लहिणा दस सम्मत शहिनशाही, शाह शहाना वेख वखाईआ। उन्नी जेठ कहे जम्मू वाल्यां टके लै के ढाई, अग्गे मिलणा चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा भेव खुल्हाईआ। नव जेठ कहे जद अगला होवे विवहारा, विवहार दयां जणाईआ। जम्मू दे पिच्छों दुआबा रहिणा तैयारा, त्रैगुण अतीता नाल मिलाईआ। मालवा होवे शब्द हुशियारा, सोहणी लए अंगड़ाईआ। माझा वेखे राह यार यारा, चौथी मंज़ल चौथा पन्ध मुकाईआ। फेर खेल दिल्ली दरबारा, सोहणी वंड वंडाईआ। पंजां लिखारीआं सीस वस्त्र होवे काला, काली धार वखाईआ। पंजां दरबारीआं काला कुड़ता गल विच होवे डारा, बटन सत्त सत्त लगाईआ। पंजां प्यारयां दस्तार उतों दी बद्धी होवे माला, मणके इक्की इक्की वखाईआ। पंज पंज गुरमुख माझा मालवा दुआबा जम्मू हथ्थ विच लै के ढाई फ़ुट दा भाला, नच्चण चाँईं चाँईंआ। फेर भारत विच होवे खेल निराला, सोहणी बणत बणाईआ। नौ जेठ कहे अज्ज दा संदेशा दस्सया हाला, सच नाल सुणाईआ। तुहाडा वक्त लै ल्या बाहला, ग़ुस्सा गिला ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। सतिगुर शब्द कहे हरिसंगत मेरी बेनन्ती करीओ परवान, प्रेमीउँ दयां जणाईआ। सतारां हाढ़ आपणा कायम रखणा विधान, सच सच दयां दृढ़ाईआ। पंज लिखारीओ तुहाडा कलम दा चले निशान, निशाने दीन दुनी बदलाईआ। पंज प्यारयो तुहाडे हथ्थ विच बिना तीर तों होए कमान, तरकश नज़र कोए ना आईआ। तुसीं सूरबीर बलवान, योद्धे इक अख्वाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं निक्का जेहा अंञाण, सम्बल बहि के ख़ुशी बणाईआ। जे मैं बाहर फिरदा होवां मैनूं सारे फड़ के बन्न्ह के कहिण तेरी कढ्ढ लईए जान, रस्ता नज़र कोए ना आईआ। सच पुछो जदों वज्जे मैनूं वज्जे तुहाडे सच प्रेम दा बाण, जो अणयाले रहे लगाईआ। तुहाडे ततां दी सेवा करनी जन भगतो तुसीं करयो परवान, परवानगी विच सारे हथ्थ दयो उठाईआ। अज्ज ख़ुशी दा दिन महान, नौ जेठ वज्जी वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिसंगत देवे नाम निधान, अनडिठड़ा झोली पाईआ।