१० जेठ शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड भलाईपुर ज़िला अमृतसर पाल सिँघ दे गृह
शब्द नाद अगम्मी बोलणा, अनरागी राग दृढ़ाईआ। सच तराजू कंडे तोलणा, जगत भार ना कोए वखाईआ। दर दरवाज़ा अन्तर खोल्हणा, खिड़की कुण्डी पर्दा लाहीआ। सति सरूपी हो के मौलणा, मौला आपणा भेव चुकाईआ। हरिजन मात मूल ना रोलणा, फड़ बाहों लए उठाईआ। नाम संदेशा सुणाए साचा ढोलणा, हरि ढोल धुर दा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। सतिगुर तत विरोलदा, गहर गम्भीर अबिनाश। भेव खुल्हाए आपणे कोल दा, घर मन्दिर जणाए रास। हुलारा देवे पवण झकोल दा, लेखा जाण पवण स्वास। नाता वेखे घोली घोल दा, जन भगत सुहेले बणा दास। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हर हिरदे रखे वास। तत अधारी आप हो, किरपा करे कृपाल। जगत नाता कर निरमोह, मुहब्बत बख्शे दीन दयाल। शब्द जणा के सोहँ सो, सुरती सुरत लए संभाल। निज नेत्र लोचन कर के लोअ, पर्दा लाहे शाह कंगाल। वस्त अगम्मी ढोआ ढोअ, देवे नाम सच्चा धन माल। लख चुरासी विच्चों भगत सुहेले जोह, जौहरी परखे आपणे लाल। बिन नैणां वेखे कर के लोअ, गहर गम्भीर दीन दयाल। जिस सरगुण निरगुण आया भौ, दो जहानां खेल बेमिसाल। जिस नूं सब ने कहिणा वाहो वाहो, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दवार सच्ची धर्मसाल। तत विरोलणहार स्वामी, हरि करता धुरदरगाहीआ। आदि जुगादि सदा नेहकामी, निहचल बैठा सोभा पाईआ। लख चुरासी अन्तरजामी, घट घट वेख वखाईआ। जिस दी शब्द धार निशानी, दो जहानां आप समझाईआ। चार जुग दे शास्त्र सिफ्तां वाली बाणी, अक्खरां अक्खरां ढोले गाईआ। सो लेखा जाणे जीव प्राणी, भगत सुहेले खोज खुजाईआ। अमृत आत्म रस निजर देवे पाणी, झिरना बूँद स्वांती आप टपकाईआ। झगड़ा मुका के चारे खाणी, चार जुग दा लेखा आपणे हथ्थ वखाईआ। इक्को बख्श दे पद निरबाणी, लग मात्र डेरा ढाहीआ। तत कहिण साडा लेखा रहे ना जगत जहानी, लोकमात ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शाह पातशाह शहिनशाह साहिब शाह सुल्तानी, नूर नुरानी नूरी नूर जोत रुशनाईआ।
१५ जेठ शहिनशाही सम्मत दस हरि भगत दवार जेठूवाल ज़िला अमृतसर गुरदर्शन कौर दे नवित
जेठ कहे मेरा दिवस दिहाढ़ा पन्द्रां, इक पंज मिल के वज्जे वधाईआ। मैं वेखां जंगल जूह उजाड़ पहाड़ां टिल्ले पर्वत
कन्दरां, समंद सागरां ध्यान लगाईआ। मैं मन्दिर मसज़िद शिवदुआले मठ वेखां मन्दिरां, गुरदवार गुर गुर फोल फुलाईआ। हरिजन साचे तन वजूदां वेखां अन्दरां, तन माटी अक्ख उठाईआ। नव सत्त धर्म दी धार वज्जा जन्दरा, पर्दा सके ना कोए खुल्हाईआ। मानस मानव रूप बण गए पंछी वांग डंगरां, ढोरां संग निभाईआ। मस्तक तिलक ललाटी लाए कोए ना चन्दना, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। सच साहिब नूं करे कोए ना बन्दना, बन्दगी विच सीस कोए ना झुकाईआ। मैं दर ठांडे इक्को वस्त अगम्मी मंगणा, मांगत हो के झोली डाहीआ। पुरख अकाले दीन दयाले धर्म दी धार चाढ़्ह दे रंगणा, आदि जुगादि उतर कदे ना जाईआ। आत्म परमात्म पा दे सगना, सगला संग बणाईआ। निरगुण धार लगा लै अंगणा, अंगीकार आप अख्वाईआ। मैं कोझा कमला अंधना, नेत्रहीण दुहाईआ। मेहरवाना नौजवाना श्री भगवाना बण के धुर दा सज्जणा, साजण होणा आप सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। पन्द्रां जेठ कहे मेरे नेहकामी, निरगुण तेरी ओट तकाईआ। तूं मालक ख़ालक इक (अनामी), साहिब सतिगुर तेरी बेपरवाहीआ। आदि जुगादी अन्तरजामी, घट घट वेख वखाईआ। तीर्थ तट विरोले पाणी, मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ फोल फुलाईआ। जन भगतां मंज़ल बख्शी इक रुहानी, रूह बुत्त करी सफ़ाईआ। तैनूं मालक किहा हज़रत ईसा इक नुरानी, नूर नुराना डगमगाईआ। घट निवासी बण के जाण जाणी, जानणहार बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच मेला आप मिलाईआ। पन्द्रां जेठ कहे मेरा प्रविष्टा गुणवन्त, गुण निधान देणी वड्याईआ। मैं धर्म धार दा बण के पंडत, जीउ पिण्ड इक अख्वाईआ। दर ठांडे इक्को मिन्नत, निव निव सीस झुकाईआ। जन भगतां मेहर करनी चारों सिम्मत, उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण वंड ना कोए वंडाईआ। ग़रीब निमाणयां दे हिम्मत, मनुआ मन करे ना इल्लत, दहि दिशा ना उठ उठ धाहीआ। जन भगत सुहेला करे कोए ना चिन्त, चिन्ता चिखा ना कोए जलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। पन्द्रां जेठ कहे प्रभू जन भगतां दे दे माण, निमाणयां हो सहाईआ। लेखा वेख लै जीउ प्राण, साडी तेरे हथ्थ वड्याईआ। तूं लख चुरासी गोपी काहन, आत्म परमात्म नूर अलाहीआ। तेरे भगत सुहेले नन्हे बच्चे अंञाण, बाली बुद्ध जगत वखाईआ। तूं किरपा कर मेरे मेहरवान, तेरे हथ्थ वड्याईआ। मेरी बेनन्ती कर परवान, परम पुरख तेरी सरनाईआ। सच मुहब्बत दा दे दे पीण खाण, तृष्ना कूड़ ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी वड्याईआ। पन्द्रां जेठ कहे प्रभ जन भगतां अन्तर ना रहे उदासी, चिन्ता ग़म ना कोए वखाईआ। मानस जन्म करना रहिरासी, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ।
जो नित नवित तेरी करदे आसी, सन्मुख हो के दर्शन देणा चाँईं चाँईंआ। तूं शहिनशाह शाहो शाबाशी, शाह पातशाह तेरे हथ्थ वड्याईआ। हरिजन सन्त सुहेले तेरे प्यार विच ख़ुशीआं दी करदे रहिण हासी, ग़मी ग़मख़ार रहिण कोए ना पाईआ। हर हिरदे अन्तर रखणा वासी, घट घट डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दो जहान तेरी इक होवे मण्डल रासी, रस्ता बावस्ता हो के जन भगतां देणा जणाईआ।
१९ जेठ शहिनशाही सम्मत दस जम्मू शहर चेला सिँघ अजीत सिँघ गुरचरण सिँघ राम कौर
सुरजीत कौर शटाके चक्क
उन्नी जेठ कहे मेरे टके दे दयो ढाई, जम्मू संगत भेंट कराईआ। जिस नाल सति धर्म दी तुहाडी हो गई साई, धुर दी बणत बणाईआ। पूरब लेखा रिहा ना राई, लहिणा रिहा चुकाईआ। अगला वक्त सुहञ्जणा वेखणा चाँईं चाँईं, चाउ घनेरा इक दृढ़ाईआ। सतिगुर शब्द दए वड्याई, वड दाता बेपरवाहीआ। सो पुरख निरँजण होए सहाई, हरि करता दया कमाईआ। एकँकारा मेहर नज़र उठाई, आदि निरँजण करे रुशनाईआ। अबिनाशी करता लेखा लवे लाई, श्री भगवान साचा संग रखाईआ। पारब्रह्म प्रभ आपणा भेव खुल्हाई, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। आत्म परमात्म मेला मेले सहिज सुभाई, नूर नुराना डगमगाईआ। पारब्रह्म प्रभ भेव दए खुल्हाई, ब्रह्म आपणा रंग वखाईआ। ईश जीव कर कुड़माई, कुदरत कादर गंढ पवाईआ। शब्द नाद धुन करे शनवाई, अनहद नादी नाद दृढ़ाईआ। बुध मति वेख वखाई, मन मनसा फोल फुलाईआ। सतिगुर शब्द लेखा जाणे बेपरवाही, बेपरवाह इक अख्वाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव नाल मिलाई, विश्व दा पड़दा आप चुकाईआ। तेई अवतार रंग रंगाई, अवतर आपणा भेव समझाईआ। पैग़म्बरां जल्वा दे नूर अलाही, मिहबान बीदो आपणी खेल खिलाईआ। गुरु गुरदेव बोध अगाध इक समझाई, जगत बुद्धी दी लोड़ रहे ना राईआ। त्रैगुण मेला सहिज सुभाई, रजो तमो सतो करे कुड़माईआ। (पंजां ततां) आप वंड वंडाई, वंडणहारा धुरदरगाहीआ। जो प्रकृतीआं आपणा बन्धन पाई, पच्ची पचीसा वेख वखाईआ। सुरती सुरत सोई उठाई, हुक्मी हुक्म आप उपजाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला परवरदिग़ार सांझा यार आपणा संग बणाई, सगला संगी इक अख्वाईआ। चार जुग दे शास्त्र अक्खर अक्खर नाल मिलाई, आख़र आपणी वंड वंडाईआ। जुग चौकड़ी पन्ध मुकाए वाहो दाही, दिवस रैण घड़ी पल वेखे चाँईं चाँईंआ। उन्नी जेठ कहे जन भगतो कलयुग
दी कीमत अन्तिम पैणी टके ढाई, कौडी हट्ट ना कोए विकाईआ। मेहरवान प्रभ तुहाडे अन्तष्करन दी करे सफ़ाई, दुरमति मैल धुआईआ। काया भाण्डे मांजण आया चाँईं चाँईं, चाउ घनेरा इक जणाईआ। जन्म कर्म दी तुहाडी धोवे दुरमति मैल शाही, शहिनशाह आपणी सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक शनवाईआ। टके कहिण साडा पै गया मुल्ल, अमुल्ल अतुल्ल दिती वड्याईआ। असीं हुक्म संदेशा सुणया मालक कुल, कुलवन्ता जो अख्वाईआ। लख चुरासी जिस दी फुलवाड़ी गई फुल, धरनी धरत धवल धौल सुहाईआ। उस दी चरण प्रीती जाईए घुल, आपा आप घोल घुमाईआ। जिस दे हुक्म नाल मायाधारी जाणे रुल, सीस ताज ना कोए टिकाईआ। सदी चौधवीं अन्तिम दीपक होणा गुल, गुलशन जगत ना कोए महकाईआ। भगत भगवान दा दर दरवाज़ा जाणां खुल्ह, ख़ालक ख़लक आप जणाईआ। वेख विखाणे मालक सुल्हकुल, सलल आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। उन्नी जेठ कहे निगाह मारो चार टका, टिक टिकी जगत वाली लगाईआ। माया प्यार विच रहिणा नहीं कोई सका, साचा संग ना कोए रखाईआ। अगले साल सब नूं लग्गण वाला धक्का, चार कुण्ट धरनी लए अंगड़ाईआ। झगड़ा पैणा मदीना मक्का, काअबे देण दुहाईआ। इशारा देवे बूरा कक्का, हज़रत ईसा नैण उठाईआ। पैग़म्बर आपणा वेखण पटा, सदी बीसवीं चौधवीं नाल मिलाईआ। गोबिन्द दा ढईआ टप्पा, टापूआं पए दुहाईआ। अगला खेल करे पुरख समरथा, जिस नूं समझे कोए ना राईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप धार चलणी यक्का, वाहिद इक्को रिहा दृढ़ाईआ। जिस कारन गोबिन्द सथ्थर लथ्था, सथ्थर वेखे कूड़ लोकाईआ। सब दा लहिणा देणा देवे इक्ट्ठा, इक्को हुक्म दी वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म आप वरताईआ। टके कहिण असीं आ गए मात, मातृ भूमी वेख वखाईआ। रूह बुत कोई रहिण नहीं देणा पाक, पतित पुनीत ना कोए बणाईआ। काया मन्दिर अन्दर खुल्ल्हे किसे ना ताक, पर्दा विच्चों ना कोए चुकाईआ। अवतार पैग़म्बरां गुरुआं पूरा होणा भविक्ख्त वाक, पेशीनगोईआं देण गवाहीआ। धर्म दी धार सब दा टुट्टणा नात, कलयुग कूड़ कुड़यार डंक वजाईआ। नव सत्त दिसे अंधेरी रात, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। दरोही फिरनी लोकमात, मातृ भूमी सब नूं रही सुणाईआ। झगड़ा वेखणा ज़ात पात, दीन मज़्हब करे लड़ाईआ। माण रहिणा नहीं काग़ज़ात, कलम शाही रही कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक इक अख्वाईआ। उन्नी जेठ कहे प्रभू सति सच कर इन्साफ़, अदल हक हक कमाईआ। जन भगतां काया माटी भाण्डे कर दे साफ़, दुरमति मैल
रहे ना राईआ। जुग जन्म दे कर्म कर मुआफ़, मेहर नज़र उठाईआ। चरण धूढ़ सच बख्श दे राख, बावन दे मित्र रिषी मंग मंगाईआ। हरिजन तेरा रहे ना कोए गुस्ताख़, ग़ुस्सा गिला ना कोए रखाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म सब नूं जावे भाख, सुरती शब्द विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। जन भगतां काया माटी भाण्डे धो, दुरमति मैल कर सफ़ाईआ। शब्द सुणा दे सोहँ सो, देणी माण वड्याईआ। दीन दुनी नालों कर निरमोह, मुहब्बत आपणे नाल रखाईआ। परमात्म हो के आत्म जाणां छोह, छोहर बांके मेल मिलाईआ। पंच विकारा अन्दरों कढ्ढणा गरोह, गृह गृह अन्दरों कर सफ़ाईआ। सच प्रकाश नूर नुराने अन्दरों देणी लोअ, लोयण तीजा आप खुल्हाईआ। तुध बिन लेखा अवर ना जाणे कोअ, काम क्रोध लोभ मोह हँकार देणा मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच वस्त अगम्म वरताईआ। तन वजूद कहे प्रभू मेरे अन्तश बख्श ज्ञान, बिन हरफ़ हरूफ़ पढ़ाईआ। बिन नैणां बख्श ध्यान, जग नेत्र ना कोए वड्याईआ। बिन मन्दिर रहां मकान, बिन काअबे कर रुशनाईआ। बिन तेल बाती जोत जगे महान, दिवस रैण होवे रुशनाईआ। बिना ज़बान तों तेरा होवे गान, अनहद नादी राग प्रगटाईआ। बिन रसना अंमिओं रस देणा पीण खाण, जगत तृष्ना रहे ना राईआ। अप तेज वाए पृथ्मी आकाश पंज तत कर परवान, परम पुरख तेरी ओट तकाईआ। हरिजन भगत कर परवान, बाली बुध होणा सहाईआ। मन मति विच अंञाण, अक्ल बुद्धी ना कोए रखाईआ। तूं शाहो भूप सुल्तान, शहिनशाह बेपरवाहीआ। दो जहानां राज राजान, भूपत भूप इक अख्वाईआ। आत्म परमात्म बण के गोपी काहन, खेल खेलणा चाँईं चाँईंआ। जोती जाते पुरख बिधाते तेरा रूप इक्को सीता राम, सति सति सति देणा समझाईआ। आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी नौजवान, शाहो भूप सति सरूप परवरदिग़ार सांझे यार तेरी ओट तकाईआ। जन भगत सुहेले गुरु गुर चेले सतिगुर शब्द कर परवान, परम पुरख परमात्म दया कमाईआ। माया ममता मैल तन वजूद गवान, जागरत जोत बिन वरन गोत कर रुशनाईआ। उन्नी जेठ कहे प्रभू मेरा अज्ज दा दिवस महान, महिमा तेरी सिफ्त सलाहीआ। हरिजन कोझे कमले कर परवान, ग़रीब निमाणयां सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। बिन भगतीउँ दे दे दान, वस्त अनमुल्ल झोली पाईआ। गृह गृह घर घर दर्शन देणा श्री भगवान, काया मन्दिर अन्दर पर्दा आप उठाईआ। तूं दाता दानी नौजवान, जोबनवन्ता इक अख्वाईआ। मेरी बेनन्ती कर परवान, परम पुरख तेरी ओट तकाईआ। पंचम तत देणा माण, मनमुख गुरमुख लैणे बणाईआ। चार जुग तों वक्खरा तेरा होवे विधान, हुक्म धुर दा इक समझाईआ। सति धर्म दा तेरा होवे निशान, निशाना दो जहान झुलाईआ। तूं मालक नूर
नुराना अमाम, अमलां तों रहित इक अख्वाईआ। कलि कल्की नौजवान, निहकलंक तेरी वड्याईआ। हरिजन जन हरि तेरे रूप विच समाण, अनूप आपणा संग बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी जाणी जाण, जानणहार तेरे हथ्थ वड्याईआ। २० जेठ शहिनशाही सम्मत दस जम्मू शहर संसार सिँघ सवरनो लीला वन्ती सधरो देवी कर्मों देवी कंगरेल
पंज तत कहिण साडा नाउँ अप तेज वाए पृथ्मी आकाश, आदि जुगादि जुग चौकड़ी चलया आईआ। किरपा कर मालक ख़ालक प्रितपालक पुरख अबिनाश, हरि करते तेरी वड वड्याईआ। तन वजूद काया मन्दिर अन्दर वखा आपणी रास, बिन गोपी काहन ख़ुशी बणाईआ। साडा पवित्र कर दे स्वास स्वास, तेरा नाम ध्याईआ। बिन दीए बाती कर प्रकाश, जोती जाता डगमगाईआ। आत्म परमात्म बख्श धरवास, मन मनसा दूर कराईआ। सदा सुहेला हो के वसणा पास, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। कूड़ विकारा अन्तष्करन करना नास, तन माटी ख़ाक रहिण ना पाईआ। सच प्रीती शाहो भूप जाए भास, प्यार मुहब्बत देणी चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी वड्याईआ। पंज तत कहिण परम पुरख साडे निरँकार, निरवैर तेरी शरनाईआ। किरपा कर विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी नाल मिलाईआ। बेनन्ती करीए दर दरबार, दोए जोड़ सीस झुकाईआ। तूं आदि जुगादी सुणनेहार, जुग जुग वेख वखाईआ। लहिणा तक्क जुग चौकड़ी नव नव चार, पूरब वेख वखाईआ। तेरी करदे रहे इंतज़ार, बिन नैणां नैण उठाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर संदेसा दिता वारो वार, शब्द सुनेहुड़यां विच जणाईआ। तूं निरगुण धार कलि कल्की अवतार, अमाम अमामा नूर अलाहीआ। साडी पैज दे संवार, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। कूड़ कुकर्म कढ्ढ दे बाहर, दुरमति मैल कर सफ़ाईआ। नूरी चन्द होवे उज्यार, अंध अंधेर मिटाईआ। शब्दी धुन दे धुन्कार, धुन आत्मक राग शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, भेव अभेद आप खुल्हाईआ। पंज तत कहिण साडी अन्तष्करन खोल्ह दे ताकी, पर्दा अन्तर आप खुल्हाईआ। वजूद महबूब कर दे पाकी, पतित पुनीत दया कमाईआ। शब्द घोड़ चढ़ा राकी, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। लेखे ला लै मिट्टी ख़ाकी, ख़ालस आपणा रंग बणाईआ। चरण प्रीती जोड़ लै नाती, नाता कूड़ा देणा छुडाईआ। तूं आदि जुगादी पिता माती, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। वेस वटाए बहु बिध भांती, नित नवित खेल खिलाईआ। कलयुग अन्त भगवन्त बदल दे हयाती, जीवण जीवण विच्चों बदलाईआ। साडा झगड़ा मेट दे काग़ज़ाती, कलमा इक्को नाम दृढ़ाईआ। तेरा हुक्म होवे सफाती, शरअ शरीअत वंड ना कोए वंडाईआ। जोती
जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच मेला लैणा मिलाईआ। पंज तत कहिण प्रभू जग वेख लै आपणे भगत, भगवन आपणी दया कमाईआ। लेखे ला लै बूँद रक्त, तन वजूद कर सफाईआ। निगाह मार लै उत्ते धरत, धरनी धरत धवल धौल फोल फुलाईआ। वायदे पूरे कर दे शर्त, शरक्त डेरा ढाहीआ। जो इशारा राम दिता भरत, भारत खण्ड दए गवाहीआ। निरगुण धार आवे परत, पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ। जिस दा लहिणा देणा फ़र्श अर्श, दो जहानां खेल खिलाईआ। ग़रीब निमाणयां करे तरस, रहमत रहमान आप कमाईआ। सम्मत शहिनशाही बरस, लेखा सब दा देणा चुकाईआ। साडी बेनन्ती इक्को अर्ज़, आरज़ू तेरे अग्गे रखाईआ। जन्म मरन दी रहे ना ग़रज़, चुरासी वंड ना कोए वंडाईआ। तेरा नाम ढोला गीत इक्को सुणीए तरज, दूजा राग ना कोए शनवाईआ। तूं योद्धा सूरबीर मर्दाना मर्द, बलधारी इक अख्वाईआ। पंज तत कहिण जन भगतां वंडां दर्द, दुखियां हो सहाईआ। शरअ छुरी मेट दे करद, कत्लगाह दा डेरा ढाहीआ। तेरा खेल तक्कीए असचरज, अचरज लीला देणी वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। पंज तत कहिण साडी इक बेनन्ती, बिनय बिनय सीस निवाईआ। तूं पुरख अकाला धुर दा पंडती, जगत विद्या ना कोए चतुराईआ। कल्पणा मेट दे कूड़े मन दी, मनसा मन ना कोए हल्काईआ। चुग़ली रहे ना कूड़े कन्न दी, कायनात दे मालक देणा समझाईआ। सार समझा दे आपणे ब्रह्म दी, पारब्रह्म भेव चुकाईआ। नीती दस्स दे इक्को धर्म दी, धर्म धार वड्याईआ। शरअ मेट दे जगत वरन दी, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश इक्को घर वसाईआ। विद्या दस्स दे तूं मेरा मैं तेरा आत्म धार पढ़न दी, सोहँ धार देणी समझाईआ। रीती दस्स दे मंज़ल चढ़न दी, नव दवार डेरा ढाहीआ। मंज़ल वखा के हकीकी घर खड़न दी, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। बेनन्ती सुण लै पंज तत कहिण जन भगतां वाले धड़न दी, धड़ कहि के की सुणाईआ। तृष्ना फेर ना रहे माया सड़न दी, अग्नी अग्ग देणी बुझाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले अज़ाज़त दे दे आपणे सचखण्ड वड़न दी, दरगाह साची सच दवार सुहाईआ। फिर लोड़ रहे ना जम्म के मरन दी, जन्म मरन विच कदे ना आईआ। साडी इक्को आशा मुहब्बत रहे तेरे चरण दी, चरण चरणोदक जाम प्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। पंज तत कहिण परम पुरख साडे परवरदिग़ार, यामबीन तेरी शरनाईआ। साडा लहिणा देणा जगत जुगत विचार, अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर ध्यान लगाईआ। साडी नमो नमो निमस्कार, डण्डावत बन्दना सजदा कर के सीस झुकाईआ। मन मनसा कूड़ निवार, बुद्ध मति दे समझाईआ। झगड़ा रहे ना नौ दवार, तकरार विच हँकार ना कोए रखाईआ। अमृत बूँद स्वांती बख्श ठण्डी ठार, कँवल
नाभी आप टपकाईआ। शब्द अनादी दे धुन्कार, अन्तर आत्मक राग सुणाईआ। निरगुण जोत कर उज्यार, नूर नुराना नज़री आईआ। मंज़ल पन्ध मुका संसार, धरनी धरत धवल धौल रहिण ना पाईआ। लहिणा देणा पूरा कर कर आपणे घर बाहर, गृह मन्दिर इक सुहाईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी जन भगतां दे उधार, उदर दा लेखा रहे ना राईआ। पंज तत कहिण तूं शाहो भूप सच्ची सरकार, शहिनशाह अगम्म अथाहीआ। करनी दा करता इक सिक्दार, कुदरत दा कादर इक अख्वाईआ। हरिजन साचे पार उतार, उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण वेख वखाईआ। सच बेनन्ती धुर दी सुण पुकार, पुनह पुनह सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शाह पातशाह शहिनशाह सच्ची सरकार, तेरे अग्गे मंग मंगाईआ।
२० जेठ शहिनशाही सम्मत दस जम्मू शहर फुंमण सिँघ बाज सिँघ केसरी देवी
अमरो देवी प्रकाशो देवी भाग कौर
पंज तत कहिण साडा प्रभ अगम्मी हाढ़ा, बिन रसना जिह्वा बत्ती दन्द सुणाईआ। तूं आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी सब दा लाड़ा, नर नरायण इक अख्वाईआ। तन वजूद पिंजर ख़ाकी वेखणहार बहत्तर नाड़ा, रक्त बूँद ध्यान लगाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी साडा धरती उत्ते लग्गदा रिहा अखाड़ा, जगत जिज्ञासुआं रंग रंगाईआ। साडे अन्तष्करन विच इक्को रिहा साड़ा, दुक्खां नाल सुणाईआ। अन्त कन्त भगवन्त सानूं साड़दे रहे विच उजाड़ा, बाहर मकबरयां विच दबाईआ। साडा लहिणा देणा जंगल जूहां विच पहाड़ा, टिल्ले पर्वत देण गवाहीआ। अन्त कन्त तेरा दर मंगण आए वाड़ा, दरवेश हो के मंग मंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे आस रखाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडा वेख लै तन वजूद, बुत्त ख़ाकी ध्यान लगाईआ। तूं मालक खालक हक महबूब, मेहरवान नूर अलाहीआ। तेरा आलीशान अर्श अरूज, आलीज़ाह तेरी वड्याईआ। तेरी मंज़ल हक मकसूद, साडे अन्दर सोभा पाईआ। तूं निरगुण धार आत्म देवे सबूत, सोहणा संग वखाईआ। भाग लगा दे विच कलबूत, काया काअबे डगमगाईआ। जिंना चिर रहे मौजूद, सानूं मिलदी रहे वड्याईआ। जिस वेले वखरी करे हदूद, आपणा आप बाहर कढ्ढाईआ। साडा निशाना हुन्दा नेस्तोनाबूद, जड़ चेतन रहिण कोए ना पाईआ। निगाह मार लै चारे कूट, दरोही तेरा नाम सुणाईआ। की साडा लेखा रखया झूठ, सति सच ना कोए वखाईआ। कलयुग अन्त मेहरवान हो के तुठ, मेहर नज़र उठाईआ। अमृत जाम प्या दे घुट, अनरस
आप चखाईआ। जगत विकार रहे ना लुट्ट, कूड़ी क्रिया बाहर कढ्ढाईआ। जे आत्मा तेरा सुत, सानूं लै प्रनाईआ। साडे नाल निरगुण धार सरगुण दी निकले तुक, तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाईआ। ग़रीब निमाणयां गोदी चुक्क, फड़ बाहों गले लगाईआ। साडा आवण जावण जाए मुक, लख चुरासी पन्ध रहे ना राईआ। जनणी आउणा पए फेर ना कुक्ख, दस दस मास ना अग्न तपाईआ। उलटा मूल रहे ना रुक्ख, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सच स्वामी चरण धूढ़ी बख्श दे सुख, सोहणा संग वखाईआ। तेरे प्यार विच उज्जल होवे मुख, दुरमति मैल देणी धुआईआ। आवण जावण पतित पावन साडी तृष्ना मेट दे भुक्ख, कामना कूड़ ना कोए वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। पंज तत कहिण प्रभ सानूं बख्श दे चरण धूढ़, टिक्के तेरा नाम रमाईआ। चतुर सुघड़ बणा लै मूर्ख मूढ़्ह, मेहरवान दया कमाईआ। साडा नाता रहे ना कूड़, कूड़ी क्रिया पन्ध मुकाईआ। आपणी जोत दा बख्श दे नूर, नूर नुराने भेव खुल्हाईआ। तूं मालक ख़ालक हाज़र हज़ूर, हज़रतां दा हज़रत बेपरवाहीआ। साचा नाम ख़ुमारी दे सरूर, सिर धड़ आपणे लेखे लाईआ। तेरे चाकर होईए मज़दूर, दर दर सेव कमाईआ। तूं सर्ब कला भरपूर, बेपरवाह तेरी सरनाईआ। शुक्रिए विच तेरे होईए मशकूर, शुकराने विच सीस निवाईआ। साडा हँकार ना रहे ग़रूर, ग़ुरबत अन्दरों बाहर कढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेद देणा खुल्हाईआ। पंज तत कहिण प्रभू आत्म धार भगतां सदा मीते, मित्रा मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। भगत उधारना जुग जुग तेरी रीते, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग दए गवाहीआ। मेहरवान हो के तूं परउपकार कीते, करनी दे करते दया कमाईआ। तेरे हुक्म विच जुग चौकड़ी बीते, पाँधी हो के भज्जे वाहो दाहीआ। तेरा हुक्म संदेशा सुणीए अगम्म हदीसे, बिन अक्खरां अक्खर समझाईआ। तेरा राह उडीकदे बीस बीसे, सरगुण ज़ीरो नाल मिलाईआ। लहिणे देणे पूरे करदे इक इकीसे, एकँकार तेरी सरनाईआ। इक्को छत्र वेखीए तेरे सीसे, दो जहान वज्जे वधाईआ। जगत जहान ततां वाला पीसण पीसे, कलयुग चक्की कूड़ चलाईआ। बिन तेरे साडे ख़ाली दिसण खीसे, वस्त नाम ना कोए टिकाईआ। ओह लहिणे याद कर लै जेहड़े सूली चढ़दयां वायदे कीते नाल ईसे, की मूसा मूँह दे भार गया समझाईआ। की कलमा जणाया मुहम्मद आपणी दस्स हक तौफ़ीके, भेव अभेद आप चुकाईआ। की नानक निरगुण सरगुण भेत खोलया हस्त कीटे, ऊँच नीच ना कोए वड्याईआ। की गोबिन्द शब्द सुणाया वड़दयां विच अंगीठे, पंजां ततां ततां नाल वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी बेपरवाहीआ। पंज तत कहिण प्रभू असीं जुग जुग आए सड़दे, अग्नी तत तपाईआ। जगत शस्त्रां नाल आए लड़दे, खण्डे खड़गां नाल
चतुराईआ। जगत मैदानां आए मरदे, आपणा आप मिटाईआ। धर्म दी धार सेवा रहे करदे, कर्म कांड दा डेरा ढाहीआ। राह तक्कदे रहे तेरे घर दे, बेघर हो के खोज खुजाईआ। तेरा भाणा रहे जरदे, सिर सक्या ना कोए उठाईआ। साडे लहिणे पूरे करदे, चमकौर वाले गढ़्ह दे, गढ़्ही चमकौर नाल मिलाईआ। तेरा नाम निधाना निर अक्खर धार पढ़दे, जगत विद्या ना कोए वड्याईआ। असीं वणजारे बण गए तेरे दवारे हरि दे, दूजे दर मंगण कोए ना जाईआ। इश्नान बख्श दे आपणे सरोवर सर दे, जगत तीर्थां लोड़ रहे ना राईआ। दर्शन दे दे नरायण नर दे, नर हरि आपणा पर्दा लाहीआ। आपणा आप तेरे चरण कँवलां विच धरदे, धरती धरत धवल धौल नाल मिलाईआ। साडे नाते बणा दे आत्म धार भगतां वाले लड़ दे, पल्लू सके ना कोए छुडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निरगुण साडा साचा घाड़न घड़ दे घड़न भन्न्हणहार समरथ तेरी ओट तकाईआ।
२१ जेठ शहिनशाही सम्मत दस कृष्ण लाल पंडोवा जीवण सिँघ झमां केसर सिँघ झमां फत्तू राम अम्बा राए बंती देवी अम्बा राए मोहण लाल अम्बा राय धर्म चन्द गोलडा
पंज तत कहिण प्रभ पवित्र करनी भगतां धरनी, धरनी धरत धवल धौल दया कमाईआ। मेहरवान श्री भगवान किरपा करनी, गुण निधान देणी दया कमाईआ। ग़रीब निमाणयां लगाउणा आपणी चरणी, चरण चरणोदक जाम प्याईआ। निज नेत्र लोचन अक्ख खोल्हणी हरनी फरनी, लोयण तीजे कर रुशनाईआ। आत्म परमात्म तुक दस्सणी पढ़नी, तूं मेरा मैं तेरा सोहँ ढोला गाईआ। मंज़ल हक हकीकी दस्सणी चढ़नी, चढ़दा लैहंदा दक्खण पहाड़ पन्ध मुकाईआ। डोरी सुरत शब्द दस्सणी फड़नी, पारब्रह्म ब्रह्म मेल मिलाईआ। लेख मुकाउणा सीस धड़नी, जन्म मरन रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, मेहर नज़र नाल तराईआ। पंज तत कहिण प्रभू धरनी धौल लगा दे भाग, भागहीण रहिण कोए ना पाईआ। जन भगतां दुरमति मैल धो दाग़, पतित पुनीत दे बणाईआ। त्रैगुण माया पोह ना सके आग, अग्नी अग्ग ना कोए तपाईआ। सृष्टी दृष्टी विच खोल्ह दे जाग, जागरत जोत कर रुशनाईआ। अन्तष्करन दे वैराग, वैरी अन्दरों बाहर कढ्ढाईआ। फड़ फड़ हँस बणा काग, सोहँ माणक मोती चोग चुगाईआ। शब्द अनाद सुणा दे नाद, अनादी धुन कर शनवाईआ। भेव खुल्हा दे बोध अगाध, बुद्धी तों परे दे समझाईआ। कूड़ी क्रिया मेट विवाद, माया ममता मोह मिटाईआ। साचे नाम दा दे स्वाद, अनरस आपणा रस चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा
वर, देवणहार तेरी वड्याईआ। धरनी कहे प्रभू पंज तत गृह कर सुहञ्जणा, सोहणी बणत बणाईआ। प्रकाश दे दे आदि निरँजणा, अंध अंधेरा कूड़ मिटाईआ। तूं स्वामी दर्द दु:ख भय भञ्जणा, पारब्रह्म इक अख्वाईआ। हरिजन नेत्र नाम पा दे अंजणा, अंध अज्ञान रहे ना राईआ। कलयुग अन्तिम पर्दा कज्जणा, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। पंज तत ठीकर सब दा भज्जणा, लोकमात रहिण कोए ना पाईआ। तुध बिन चाढ़्हे कोए ना रंगणा, दुरमति मैल धुआईआ। तूं गोपाल मूर्त अकाल मध मदना, नूर नुराना इक अख्वाईआ। तैनूं नव सत्त पए ना लभ्भणा, हरिजन होणा आप सहाईआ। लहिणा पूरा कर दे तत पंजणा, पंचम संग बणाईआ। ब्रह्म ब्रह्माद धुर दे सज्जणा, मीत मुरार तेरी शरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। पंज तत कहिण प्रभ जन भगतां धरती कर दे शुद्ध, सुदी वदी वंड ना कोए वंडाईआ। अन्तष्करन निर्मल कर दे बुध, बिबेक विवेक आपणी दया कमाईआ। स्वामी भेव खुल्हा दे गुझ, पर्दा रहे ना राईआ। साडा लहिणा पूरा करना अन्तिम कलयुग, चौथा जुग नाल मिलाईआ। साडी औध गई पुग, अगला पन्ध ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, वस्त अमोलक इक वरताईआ। पंज तत कहिण प्रभू ग़रीब निवाज, गहर गम्भीर तेरी शरनाईआ। जन भगतां किरपा कर दे आज, अग्गे पन्ध ना कोए रखाईआ। जगत सुरती विच्चों जाण जाग, आलस निंद्रा रहे ना राईआ। सच शब्द मार आवाज़, धुन आत्मक राग दृढ़ाईआ। मानस जन्म संवार काज, तन वजूद मिले वड्याईआ। सच सरनाई जाईए लाग, लग मात्र डेरा ढाहीआ। फड़ फड़ हँस बणा काग, दुरमति मैल धुआईआ। हरिजन साची साजणा साज, साजण साचे वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडी चरण कँवल प्रणाम, पुनह पुनह सीस झुकाईआ। तूं शाह पातशाह शहिनशाह सच्ची सरकार, कुदरत कादर नूर अलाहीआ। सचखण्ड दरगाह साची तेरा दरबार, मुकामे हक सोभा पाईआ। असीं रो रो करीए गिरयाज़ार, बिन नैणां नीर वहाईआ। तूं बख्शणहार दातार, दयानिध अख्वाईआ। जन भगत सुहेले फड़ बाहों जाणे तार, जगत वहिण ना कोए रुढ़ाईआ। रोग सोग देणे निवार, तन वजूद आपणे रंग रंगाईआ। चरण धूढ़ बख्शणी छार, मस्तक ख़ाकी ख़ाक रमाईआ। तूं बख्शणहारा संसार, संसारी भण्डारी सँघारी तेरी सेव कमाईआ। जन भगतां जुग जन्म दा कर्ज़ा दे उतार, मकरूज़ ख़ाली झोली देणी भराईआ। तेरे चरण कँवल जाईए बलिहार, बलि बलि आपणा आप कराईआ। जिस कारन जन भगतां गृह करे विवहार, विवहारी हो के खेल खिलाईआ। फड़ फड़ बाहों जावें तार, दो जहानां पार कराईआ। तत कहिण तत्व
दे मालक तेरे पंज तत्व करे निमस्कार, निव निव सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एथे ओथे पाउणी सार, आदि अन्त जुगा जुगन्त जन भगतां होणा सहाईआ।
२१ जेठ शहिनशाही सम्मत दस ईश्र सिँघ प्रताप सिँघ प्रकाश सिँघ हरबंस सिँघ प्रीतम सिँघ दड़
झण्डू राम जिओड़ीआं कुलदीप सिँघ मुठी
पंज तत कहिण खेल वेखीए तेरे परमेश्वर पति दे, पारब्रह्म प्रभ पर्दा देणा उठाईआ। बिन रसना तेरा नाम निधाना रहीए जपदे, बिन अक्खरां ढोले सिफ्त सलाह गाईआ। वणजारे रहीए ना जगत वाली मति दे, सतिगुर शब्द मति देणी समझाईआ। कूड़ी क्रिया विच ना रहीए तपदे, अग्नी अग्ग देणी बुझाईआ। वणजारे रहीए ना माया डस्सणी सप्प दे, सति सरूप देणा समझाईआ। झगड़े मेटणे पंज तत काया तत दे, तत्व आपणा भेव खुल्हाईआ। पर्दे लौहणे सति धर्म सति दे, सति सतिवादी होणा सहाईआ। रिश्ते जोड़ने चरण प्रीती नत दे, मेल मिलाउणा सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। पंज तत कहिण तूं किरपा कर श्री भगवाना, भगवन भगवन्त दया कमाईआ। निरगुण धार बख्श दे नाम निधाना, निरवैर निरँकार दया कमाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म बख्श दे गाणा, गहर गम्भीर बेनज़ीर आप समझाईआ। तुरीआ पद तों बाहर होवे तराना, बिन रसना जिह्वा हिलाईआ। आत्म परमात्म बख्शणा नूर नुराना, जोती जाता नज़री आईआ। घर स्वामी मिलणा बण के कान्हा, राम रामा रूप दरसाईआ। मेरे मीत मुरार हक रामा, नूर नुराने नूर अलाहीआ। सति सरूप दरसाउणा आपणा जामा, तन वजूद ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी सरनाईआ। पंज तत कहिण प्रभ तेरी होईए भेंटा, माण अवर ना कोए रखाईआ। तूं आदि जुगादी खेवट खेटा, दो जहान अख्वाईआ। जे आत्म तेरा बेटा, पिता पूत लैणा गल लाईआ। जन भगतां भुल ना जाए चेता, चेतन तेरी ओट रखाईआ। तूं ब्रह्म ब्रह्मादी नेता, नर नरायण इक अख्वाईआ। तेरा सम्बल सुहाए देसा, वज्जदी रहे वधाईआ। साडा पूरा कर दे लेखा, लहिणा अवर ना कोए जणाईआ। फेर अन्त रहे ना कोए भुलेखा, भाण्डा भरम देणा भनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। पंज तत कहिण प्रभ बख्श अगम्मी दात, दयावान दया कमाईआ। साडी मेट अंधेरी
रात, अन्तष्करन कर सफ़ाईआ। निरगुण हो के पुछ वात, सरगुण हो के देईए दुहाईआ। साडा झगड़ा रहे ना ज़ात पात, दीन दुनी ना वंड वंडाईआ। तत प्रीत जोड़ लै नात, सगला संग रखाईआ। तेरा दर्शन करीए इक इकांत, इक इकल्ला नज़री आईआ। सानूं अन्तिम बख्श दात, वास्ता रहे पाईआ। तूं स्वामी कमलापात, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, मेहर नज़र नाल तराईआ। पंज तत कहिण प्रभू असीं वस्त अगम्मी मंगदे, मांगत हो के झोली डाहीआ। साडा आपा आप रंगदे, रंगत इक रंगाईआ। तेरे केते जुग चौकड़ी वेखे लँघदे, भज्जे वाहो दाहीआ। असीं निशाने बणे रहे तत पंज दे, मानस मानव मानुख रूप दरसाईआ। लेखे मुकदे रहे नेत्र नीर हन्झू अंझ दे, जल धारा नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी वड्याईआ। पंज तत कहिण तेरे दर दे मंगत, मांगत हो के झोली डाहीआ। गढ़्ह तोड़ दे हउँमे हंगत, हँ ब्रह्म दे समझाईआ। स्वामी बोध अगाधा बण के पंडत, निरअक्खर कर पढ़ाईआ। साडा मेल मिलाउणा नाल हरिसंगत, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैस वंड ना कोए वंडाईआ। दर तेरे करीए मिन्नत, निव निव सीस निवाईआ। इक्को खेल खिलाउणा चारे सिम्मत, इक्को वज्जे वधाईआ। तेरे प्यार दी साडे अन्दर होवे हिम्मत, हौसला देणा वधाईआ। पंज तत कहिण जन भगत तेरा बणे कोए ना निन्दक, निंदिआ विच कदे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। पंज तत कहिण प्रभ दे अगम्मी वस्त, नाम निधाना झोली पाईआ। नाम ख़ुमारी बख्श मस्त, अलमस्त रूप दरसाईआ। लेखा रहे ना कीट हस्त, इक्को रंग देणा रंगाईआ। लहिणा देणा फड़ा दे साडे दस्त, बिन हथ्थां हथ्थ उठाईआ। तूं मालक ख़ालक वाली अर्श, अर्शी प्रीतम बेपरवाहीआ। निरगुण धार आयों परत, पतिपरमेश्वर वेस वटाईआ। निगाह मार लै उत्ते धरत, धरनी धवल धौल खोज खुजाईआ। साडे उत्ते करदे तरस, रहमत रहीम आप अख्वाईआ। मेघ अगम्मा दे बरस, बूँद स्वांत देणी टपकाईआ। तेरा खेल तक्कीए असचरज, अचरज लीला दे वखाईआ। तूं योद्धा सूरबीर मर्दाना मर्द, मेहरवान इक अख्वाईआ। पंज तत कहिण साडी वंडी दर्द, दुखी हो के दईए दुहाईआ। शरअ छुरी मेटणी करद, कत्लगाह दा डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दी मंज़ूर करनी अर्ज़, आरज़ू तेरे अग्गे रखाईआ।
२२ जेठ शहिनशाही सम्मत दस जम्मू भगत सिँघ सेवा सिँघ जगजीत सिँघ कीर पिण्ड
जसबीर कौर कोटला निहालपुर सिंमल
पंज तत कहिण प्रभ साडा लेखा ला लै चाम, चम्म दृष्टी सृष्टी दे मालक देणी बदलाईआ। निरगुण निरवैर निराकार निरँकार बख्श दे आपणा नाम, नाम निधाना श्री भगवाना नौजवाना आपणी दया कमाईआ। तन वजूद नगर खेड़ा पवित्र कर दे ग्राम, गृह मन्दिर अन्दर साढे तिन्न हथ्थ वज्जे वधाईआ। अमृत रस बूँद स्वांती निजर प्या दे जाम, जगत तृष्ना कूड़ी भुक्ख मिटाईआ। घर स्वामी रहे ना अंधेरा शाम, बिन सूर्या चन्द कर रुशनाईआ। सच संदेशा नर नरेशा इक्को देणा पैग़ाम, बिन अलिफ़ ये समझाईआ। हकीकी हक लाशरीक देणा अगम्मी जाम, बिन रसना रस चखाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया अन्दरों झगड़ा कढ्ढणा तमाम, तम्हा लोभ मोह हँकार लालच रहिण कोए ना पाईआ। दर ठांडे दरवेशां देणा माण, श्री भगवान होणा सहाईआ। चारों कुण्ट कलयुग कूड़ दिसे शैतान, सति सच नज़र किसे ना आईआ। कृपानिध दीन दुनी दा बदल दे विधान, मेहरवान आपणा हुक्म वरताईआ। मनुआ मन साडे अन्तर ना रहे शैतान, शरअ छुरी वाली नज़र कोए ना आईआ। सानूं आपणे बणा ग़ुलाम, गुरबत अन्दरों बाहर कढ्ढाईआ। तेरा कोई ना लग्गे दाम, कीमत जगत ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार आपणी दया कमाईआ। पंज तत कहिण प्रभ सानूं बख्श दे चरण प्रीत, दूसर रंग ना कोए वखाईआ। इक्को दरसा के काअबा मन्दिर मसीत, काया हुजरा इक सुहाईआ। किरपा कर दे त्रैगुण अतीत, त्रैभवण धनी तेरी ओट तकाईआ। आत्म परमात्म बण साचा मीत, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। तूं मेरा मैं तेरा होवे गीत, सिफ्तां वाली सिफ्त सालाहीआ। पारब्रह्म ब्रह्म कर दे ठांडा सीत, अग्नी तत ना लागे राईआ। ईश जीव तेरा मेल त्रैगुण अतीत, त्रैभवण धनी तेरी बेपरवाहीआ। कूड़ी क्रिया साडे अन्दरों मेट दे लीक, लैन ऐन दे वखाईआ। तूं मालक ख़ालक प्रितपालक तेरे विच सति तौफ़ीक, तोहफा नाम वाला वरताईआ। सतिगुर शब्द शब्दी धार कर तस्दीक, शहादत इक्को इक भुगताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी सरनाईआ। पंज तत कहिण प्रभ असीं मांगत हो के मंगदे, दर ठांडे सीस निवाईआ। प्रेम प्रीती नाल रंग दे, दुरमति मैल रहे ना राईआ। निरगुण सरगुण साचा संग दे, जगत विछोड़ा पन्ध कटाईआ। नूर नुराना अगम्मी चन्द दे, बिन तेल बाती कर रुशनाईआ। नाम निधाना एकँकार वंड दे, वस्त अगम्म झोली पाईआ। अमृत धार सीतल ठण्ड दे, निजर झिरना बूँद स्वांती नाभी कँवल टपकाईआ। सच स्वामी घट निवासी पुरख अबिनाशी बिन हथ्थां आपणी गंढ
दे, दो जहान सके ना कोए खुल्हाईआ। नाम निधान श्री भगवान शब्दी धार शब्द शब्द पंज दे, पंजां ततां कर सफ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच स्वामी होणा आप सहाईआ। पंज तत कहिण प्रभू साडे अन्दर मार लै झाकी, बिन नैणां नैण उठाईआ। साडा लहिणा देणा दे दे बाकी, पूरब पिछला नाल मिलाईआ। नाम निधान प्या दे बण के साकी, बिन शरअ जाम हथ्थ उठाईआ। साडी बदल दे हयाती, जीवण जीवण विच्चों आपणा रंग रंगाईआ। तूं शहिनशाह कमलापाती, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। तेरा खेल बहु बिध भाती, जुग चौकड़ी वेख वखाईआ। कलयुग अन्तिम वेख अंधेरी राती, नव सत्त अंधेरा छाईआ। अन्त कन्त भगवन्त साडी पुछ बाती, बेवतन हो के दईए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच वस्त नाम वरताईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडे अन्तर दुरमति मैल धो, पतित पुनीत दे कराईआ। जगत जहान नालों कर निरमोह, मुहब्बत आपणा नाम समझाईआ। पंज विकारा अन्दरों कढ्ढ दे गरोह, काम क्रोध लोभ मोह हँकार रहिण ना पाईआ। आत्म परमात्म नाल जा छोह, मिल के तेरे नाल वज्जे वधाईआ। तेरा नाम निधाना आदि जुगादी सोहँ सो, सो पुरख निरँजण तेरी बेपरवाहीआ। एकँकारे नाम निधाना अमृत रस चोअ, आदि निरँजण कर रुशनाईआ। अबिनाशी करते कर दे लोअ, श्री भगवान पर्दा आप उठाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म भेव रहे ना दोअ, एका दूआ पर्दा देणा चुकाईआ। तत कहिण असीं तेरे जोगे गए हो, होका तेरा नाम दृढ़ाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले साचे नाम दा ढोआ गए ढोअ, तन वजूद हक महबूब मेट मिटाईआ। तेरी सच वस्त अनमुल्ल सके कोए ना खोह, हिस्सेदार नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच मालक वेख वखाईआ। पंज तत कहिण साडे धर्म धार स्वामीआं, सतिगुर पुरख दीन दयाल। आदि जुगादी अन्तरजामीआं, शाह पातशाह नौजवान। तेरा खेल चारे खाणीआं, वेखे विगसे विच जहान। तेरा लहिणा देणा चारे बाणीआं, शब्द अगम्मी देवें दान। दर तेरे होए निमाणीआं, कलयुग अन्तिम सुरत संभाल। अन्त साडा वजूद दिसे ख़ालीआ, तूं किरपा करीं मेहरवान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी वाली दो जहान, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण निरवैर आपणी दया कमाईआ।
२२ जेठ शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड सीड़ सरदार सिँघ गुरनाम सिँघ जुगिन्दर सिँघ लक्षमी देवी हरबंस कौर
ख़ज़ान सिँघ रणबीर सिँघ पुरा धर्म कौर डगयाणा ज़िला जम्मू
पंज तत कहिण असीं प्यासे तेरे दरस दे, दर्शन कर कर ख़ुशी बणाईआ। साडे लहिणे देणे पूरे कर दे दसवें बरस दे, शाह पातशाह शहिनशाह आपणी दया कमाईआ। जगत जहान रहीए ना तरसदे, तृष्ना विच हल्काईआ। साडे लेखे पूरे कर दे जगत वासना हरस दे, हवस दे मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच देवणहार अख्वाईआ। पंज तत कहिण तूं पुरख अकाला एक, एकँकार तेरी सरनाईआ। असीं पकड़ी तेरी टेक, टिक्के तेरी ख़ाक रमाईआ। साडे अन्तर कर बुध बिबेक, दुरमति मैल धुआईआ। मन मनुआ कर दे नेक, दहि दिशा ना उठ उठ धाईआ। त्रैगुण माया ना लाए सेक, अग्नी अग्ग ना कोए तपाईआ। पतिपरमेश्वर हो के वेख, बिन नैणां नैण उठाईआ। तेरा सुहञ्जणा होवे सम्बल देस, गृह गृह वजदी रहे वधाईआ। किरपा कर नर नरेश, नर नरायण तेरी वड्याईआ। लहिणा पूरा कर दे दस दशमेश, दर्दी हो के दर्द वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। तत कहिण सानूं बख्श अगम्मा जोग, जुगती अगम्म दृढ़ाईआ। भोगीए तेरा भोग, भस्मड़ रूप बणाईआ। दे दे सच संजोग, विछड़ कदे ना जाईआ। तत रहे ना रोग, तत्व ना कोए तपाईआ। चिन्ता रहे ना सोग, ग़मी ग़मखार मिटाईआ। जगत ना रहे विजोग, विछड़यां लैणा मिलाईआ। तेरे प्यार दी माणीए मौज, ख़ुशीआं ढोले गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच आपणा संग बणाईआ। पंज तत कहिण तेरी इक्को ओट, ओड़क सीस निवाईआ। आपणा किल्हा वेख लै कोट, कंचन गढ़्ह ध्यान लगाईआ। जिस विच निरगुण धार जगे जोत, जोती जाते डगमगाईआ। साडा मेट दे हरख सोग, चिन्ता चिखा ना कोए जलाईआ। ममता मोह रहे ना रोग, हंगता गढ़्ह तुड़ाईआ। तेरे नाम दा इक्को उपजे सलोक, सोहला अगम्म अथाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक दया कमाईआ। पंज तत कहिण साडी तेरे अग्गे बन्दन, बन्दगी विच सीस निवाईआ। सति सच बख्श अनन्दन, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। मस्तक टिक्के ख़ाक रमा दे चन्दन, धूढ़ी धर्म धार जणाईआ। निरवैर हो के ला लै अंगण, अंगीकार इक अख्वाईआ। दर ठांडा आईए मंगण, दरगाह साची झोली डाहीआ। परम पुरख चाढ़्ह दे रंगण, साडे ततां पा दे ठण्डण, अग्नी अग्ग ना कोए तपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच स्वामी वेख वखाईआ। पंज तत कहिण प्रभू साडा जगत रूप
भगत, तन माटी ख़ाकी नज़री आईआ। तेरा सुहञ्जणा वेखीए वक्त, व्यक्ति हो के ध्यान लगाईआ। साडी पूरी करदे शर्त, शरअ ज़ंज़ीर कटाईआ। जे जोती जाता हो के आयों परत, पतिपरमेश्वर फेरा पाईआ। माण दे दे उपर धरत, धवल वजदी रहे वधाईआ। साडी बेनन्ती मंज़ूर करनी अर्ज़, आरज़ू तेरे चरण टिकाईआ। तेरा खेल आदि जुगादि सदा असचरज, अचरज लीला देणी वखाईआ। साडा ग़रीब निमाणयां वंडी दर्द, दुखियां होईं सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर वस्त दात वरताईआ। पंज तत कहिण साडे ग़रीब निवाज, निव निव सीस झुकाईआ। सानूं नाम दा बख्श दे ताज, तख्त निवासी आपणा रंग वखाईआ। प्रेम प्रीती बख्श दे राज, जोग जुगत इक दृढ़ाईआ। तेरे शब्द दी सुणदे रहीए आवाज़, जागत सोवत इक्को हुक्म सुणाईआ। साडे मानस जन्म दा पूरा कर दे काज, करनी करते वेखणा चाँईं चईंआ। साडी अन्दरों खोल्ह दे जाग, जागरत जोत कर रुशनाईआ। फड़ फड़ हँस बणा दे काग, दुरमति मैल धुआईआ। उतम श्रेष्ट करदे भाग, भागहीण ना कोए वखाईआ। घर दीपक जोत जगा चराग़, अंध अंधेर देणा मिटाईआ। साडी नवीं साजणा साज, साजण मीत हो के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर भेव आप खुल्हाईआ। पंज तत कहिण प्रभू साडे अन्दर खोल्ह दे राज़, राज़क रिज़क रहीम दया कमाईआ। तूं आदि जुगादी मोहन माधव माध, मधुर धुन दे सुणाईआ। साडा अन्तष्करन दे साध, साधक सिद्ध तेरी ओट रखाईआ। भेव खुल्हा दे बोध अगाध, बुद्धी तों परे कर पढ़ाईआ। तूं मेहरवाना नौजवाना मोहन माधव माध मधुर धुन इक सुणाईआ। दिवस रैण बिना सितार तेरी वज्जे रबाब, रबे रहमान तेरी ओट तकाईआ। साडा दीन दुनी विच्चों बदल दे मजाज़, तबीअत तबीब हो के वेख वखाईआ। सदा सदा सद तैनूं लईए अराध, दूसर इष्ट ना कोए मनाईआ। तेरे विच होईए विस्माद, बिस्मिल आपणा आप कराईआ। सच सरनाई जाईए लाग, लग मात्र डेरा ढाहीआ। पंज तत कहिण तूं स्वामी कन्त सुहाग, मालक बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साडा पूरा करना वैराग, वैरागी हो के तेरे अग्गे वास्ता पाईआ।
२३ जेठ शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड कलोए रणीआ राम सेवा राम प्यारे लाल प्रीतम सिँघ पिण्ड जाड़
प्यारी देवी बदी पुर ज़िला जम्मू
पंज तत कहिण प्रभ साडे उत्ते कर मेहरवानी, मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। साडा तेरे हथ्थ जीवण तेरे
दर ज़िंदग़ानी, दूसर ओट ना कोए तकाईआ। तूं आदि जुगादी सब दा बानी, मालक इक अख्वाईआ। देवणहारा दाता दानी, दयानिध तेरी वड्याईआ। साडी जुग जुग रीत पुराणी, पुराण शास्त्र देण गवाहीआ। बिन तेरी किरपा जगत रहे ना मूल निशानी, निशाना नज़र कोए ना आईआ। साडा लेखा नाल चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। पंज तत कहिण साडा हुन्दा रिहा मेला, निरगुण सरगुण वज्जदी रहे वधाईआ। साडा रूप बणदा रिहा गुरु गुर चेला, चेला गुर नाल वड्याईआ। तूं स्वामी सब दा सज्जण सुहेला, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। कलयुग अन्तिम तक्क लै वेला, वक्त जगत वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे आस रखाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडी कर निगरानी, निगाह मेहरवान बदलाईआ। साडा गढ़्ह ना रहे अभिमानी, अन्तष्करन देणा समझाईआ। तेरा चरण कँवल साडी रहे निशानी, निशाने जगत वाले गंवाईआ। साडा लेखा भगतां धार रहे ना चारे खाणी, ख़ानाबदोषां होणा आप सहाईआ। साडे वजूदां वाली चुक्के कानी, तन ख़ाकी रंग ना कोए रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर वस्त आप वरताईआ। तत कहिण प्रभ असीं भगती धार मीत, साजण जग अख्वाईआ। तूं करना पतित पुनीत, पतित पावन दया कमाईआ। साडी पिछली बदल दे रीत, अग्गे आपणा रंग रगाईआ। साडा झगड़ा रहे ना हस्त कीट, राज राजान आपणा रंग रंगाईआ। तेरा भाणा मन्नीए मीठ, सिर चरण कँवल टिकाईआ। सानूं मार्ग दस्स अनडीठ, जगत नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। दर ठांडे मंगीए भीख, भिखारी हो के झोली डाहीआ। साडी इक्को वार कर तस्दीक, शहादत आपणा नाम भुगताईआ। साडी तेरे नाल होवे प्रीत, प्रीतम मिल के वज्जे वधाईआ। त्रैगुण नालों कर अतीत, त्रैभवण धनी हो सहाईआ। साडा झगड़ा रहे ना ऊँच नीच, ज़ात पात दीन मज़्हब ना वंड वंडाईआ। साडा अन्तिम तत्व तत कर दे ठांडा सीत, अग्नी अग्ग ना कोए जलाईआ। मेहरवान कर बख्शीश, बख्शिश रहमत आप कमाईआ। साडा लेखे ला लै धड़ सीस, जगदीश तेरे अग्गे टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा मेला लैणा मिलाईआ। पंज तत कहिण असीं भगती धार तेरे साथी, सगले संगी देणी वड्याईआ। तूं साहिब पुरख समराथी, बेअन्त बेअन्त अख्वाईआ। नूर नुराना कमलापाती, पतिपरमेश्वर तेरी सरनाईआ। साडी लेखे ला लै ज़िंदगी हयाती, जीवण आपणी झोली पाईआ। अगली मंज़ल जावे काटी, पन्ध विच ना कोए भवाईआ। असां विकणा नहीं चुरासी वाली हाटी, खाणीआं वंड ना कोए वंडाईआ। साडी मुका दे अन्तिम मंज़ल वाटी, तेरे दर दुहाईआ। साडी
आशा आई नाठी, भज्जी वाहो दाहीआ। चार जुग दे छड के पूजा पाठी, इक्को नाम ध्याईआ। मंज़ल चाढ़्ह आपणी घाटी, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच पर्दा आप चुकाईआ। पंज तत कहिण असीं होईए तेरे जोगे, जोग जुगत जग ना कोए वड्याईआ। असीं भोगीए ना कोई भोगे, भस्मड़ रूप बदलाईआ। तेरा होया अन्त संजोगे, विछड़ कदे ना जाईआ। साडा आवण जावण मेट दे रोगे, इक्को वार कर सफ़ाईआ। साडे पंज तत जाण सोधे, सुदी वदी वेखण कोए ना पाईआ। सानूं जन्म लैण दा नहीं कोई लोभे, लालच विच आस रखाईआ। असीं चुरासी तन वजूद छोडे, सच दईए सुणाईआ। तेरे चरण कँवल प्रीती माणीए मौजे, दूजी ओट ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मस्तक रेख बणाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडी पूरी कर दे आस, तृष्ना जगत मिटाईआ। नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग पिच्छों सानूं आया क्यास, दर तेरे सीस निवाईआ। तूं भगतां वसें सदा पास, घर घर डेरा लाईआ। जे आत्मा तेरा प्रकाश, नूर नुराना डगमगाईआ। सानूं वी बख्श दे साचा साथ, सगला संग रखाईआ। असीं तेरी गाउंदे गाथ, तत मिल के ढोले गाईआ। बेनन्ती विच जोड़ीए हाथ, डण्डावत विच सीस निवाईआ। तूं सर्ब कला समराथ, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। असीं निमाणे अनाथां अनाथ, दीनन गले लगाईआ। ज्यों भावें त्यों लैणा राख, दर ठांडे मंग मंगाईआ। सच स्वामी चरण कँवल सद रख लै साडा वास, वास्ता आपणे नाल मिलाईआ। साडी प्रीती रहे ना हड्ड नाड़ी मास, रक्त बूँद ना जोड़ जुड़ाईआ। पृथ्मी पृथ्म मिला लै आपणे विच आप आकाश, आकाशा खेल खिलाईआ। अप तेज वाए तेरे मिलण विच प्रकाश, जगत रूप ना कोए दरसाईआ। सानूं पूरन दे विश्वास, धीरज धीर धराईआ। असीं होईए तेरे दास, दासी दास रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साडी कर दे बन्द खुलास, बन्दी बन्धन रहिण कोए ना पाईआ।
२३ जेठ शहिनशाही सम्मत दस देवी सिँघ हरी सिँघ प्रकाश चन्द ठाकर दास जीतो देवी मघोवाली ज़िला जम्मू
पंज तत कहिण असीं तेरे दर भिखारी, भिख्या भिच्छया भिक्खक झोली देणी भराईआ। साडा रूप ना समझीं नर नारी, नर नरायण दर तेरे आस रखाईआ। तन वजूद महबूब करीए निमस्कारी, डण्डावत बन्दना सजदयां विच सीस झुकाईआ। तूं परम पुरख परमात्म अकल कला कलधारी, कलि कल्की तेरी बेपरवाहीआ। शाह पातशाह शहिनशाह तेरी सिक्दारी, सिर
सिर देणी माण वड्याईआ। सच बेनन्ती दर तेरे अर्ज़ गुजारी, निव निव सीस झुकाईआ। तूं बख्शणहार दातारी, दाता दानी इक अख्वाईआ। साडी जन्म जन्म ना होए ख्वारी, मरन मरन ना रूप वखाईआ। साडी मंज़ल कट दे दुष्वारी, दुरमति मैल धुआईआ। नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग पिच्छों आई तेरी वारी, अवतार पैग़म्बर गुरु देण गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच आपणा भेव चुकाईआ। पंज तत कहिण असीं आदि जुगादी तेरे बरदे, बन्दीख़ाना दे तुड़ाईआ। जुग चौकड़ी रहे डरदे, भय भाउ विच सीस निवाईआ। राह लभ्भदे रहे तेरे अगम्मे घर दे, सचखण्ड ध्यान लगाईआ। अक्खरी नाम तेरा रहे पढ़दे, चार जुग दे शास्त्र देण गवाहीआ। मन मनसा नाल रहे लड़दे, बुद्ध मति नाल वड्याईआ। जगत जहान ख़ाली मंज़ल रहे चढ़दे, भज्जे वाहो दाहीआ। नित नवित तेरी सेवा रहे करदे, करनी दे करते सीस निवाईआ। जन्म लै के रहे मरदे, नाता ततां नालों तत तुड़ाईआ। हुण पुरख अकाले दीन दयाले अर्ज़ तेरे अग्गे करदे, अर्ज़ चरण कँवल टिकाईआ। साडा प्रेम निशाना धर्म धार विच गड्ड दे, जगत जहान ना कोए वखाईआ। असीं लख चुरासी वाला प्यार छडदे, इक्को तेरी ओट तकाईआ। वणजारे रहीए ना मास नाड़ी हड्ड दे, पिंजर जगत ना कोए चतुराईआ। सानूं अवण गवण विच्चों कढ्ढ दे, कर्म कांड दा डेरा ढाहीआ। असीं साहिब सुल्तान श्री भगवान विच जहान तैनूं सद्द दे, सदके वारी घोल घुमाईआ। साडे झगड़े मेट दे दीन दुनी वाली हद्द दे, ज़ात पात नज़र कोए ना आईआ। नाम प्याले बख्श दे ख़ुमारी वाली मध दे, मधुर धुन सुणाईआ। साडे सब लेखे ला भगतां वाले अज्ज दे, आजज़ हो के सीस निवाईआ। साडे विचार नहीं कोई काअब्यां वाले हज्ज़ दे, जगत हुजरे ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। पंज तत कहिण प्रभ तूं बख्शणहारा एक, एकँकार तेरी सरनाईआ। सतिगुर शब्द बख्श दे टेक, दूजी ओट ना कोए तकाईआ। निरगुण निराकार निरँकार हो के वेख, बिन नैणां नैण उठाईआ। तेरा पुरख अकाले अवल्लड़ा भेख, भेखाधारी तेरी बेपरवाहीआ। तूं वसें सम्बल देस, साढे तिन्न हथ्थ डेरा लाईआ। तेरा शब्द गुरु दशमेश, दहि दिशा वेख वखाईआ। तूं मालक इक नरेश, नर नरायण दो जहानां अख्वाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यार मेट कलेश, कल काती डेरा ढाहीआ। आदि जुगादि रहे हमेश, जुग जुग तेरी वज्जदी रहें वधाईआ। तेरे दर ठांडे होईए पेश, पेशीनगोईआं अवतार पैग़म्बरां गुरुआं वालीआं नाल रखाईआ। असीं निमाणे कोझे कमले तेरे दरवेश, दर ठांडे वेख अलख जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी वड्याईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडा जगत मेट दे झेड़ा, झगड़ा मात रहे ना राईआ। तन वजूद वेख लै खेड़ा,
खिड़की कुण्डा बजर कपाटी आप खुल्हाईआ। पंच विकार दा तक्क लै डेरा, गढ़्ह बैठा आसण लाईआ। तूं शाह पातशाह शहिनशाह दलेरा, परम पुरख इक अख्वाईआ। सानूं माण बख्श दे तूं मेरा मैं तेरा, दूजा नज़र कोए ना आईआ। इक्को रंग रंगा दे गुरु गुर चेरा, चेला गुर तेरा नूर दरसाईआ। जोती जाते पुरख बिधाते कर दे मेहरा, मेहरवान मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। नव नौ चार दा तेरा अन्तिम फेरा, फिर फिर कोटन जुग गए विहाईआ। साडा आवण जावण पतित पावण लख चुरासी कट दे गेड़ा, अवण गवण रहिण ना पाईआ। अन्त जगत दे मालक करना हक नबेड़ा, हक हक देणा सुणाईआ। तुध बिन दिसे अवर कोए ना खेड़ा, दूसर रूप ना कोए जणाईआ। शौह दरया डुब्बे ना बेड़ा, दो जहानां पार लँघाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। पंज तत कहिण साडी अन्त अख़ीरी धाह, रो रो हाल सुणाईआ। तूं मालक ख़ालक बेपरवाह, परवरदिग़ार अगम्म अथाहीआ। निरगुण नूर साडा बण मलाह, जोती जाते बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। सतिगुर शब्द बणा गवाह, शहादत इक्को इक रखाईआ। तूं पातशाह शहिनशाह, शाह पातशाह अगम्म अथाहीआ। साडा लहिणा देणा मूल चुका, चारों कुण्ट वज्जे वधाईआ। दर ठांडे मंगीए दुआ, निव निव सीस निवाईआ। तूं ही पिता तूंही माँ, दूजा नज़र कोए ना आईआ। एथे ओथे हो सहा, सहायक नायक तेरी ओट तकाईआ। कोझयां कमल्यां पकड़ बांह, बिन हथ्थां हथ्थ उठाईआ। तत कहिण सानूं निथाव्याँ देणा थाँ, थान थनंतर इक वखाईआ। जिथ्थे जाईए नाल चाअ, चाउ घनेरा दे दृढ़ाईआ। तेरी सिफ्त गाईए वाह वाह, वाहवा तेरी बेपरवाहीआ। साडा लहिणा देणा मूल चुका, चारों कुण्ट वज्जे वधाईआ। तूं भगत सुहेले आप आपणे लै तरा, तारनहार दया कमाईआ। तत विचारे आपणे विच लै मिला, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश तेरा रूप समाईआ। आत्म तेरा रंग तेरा नूर करे रुशना, जोती जोत डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एथे ओथे दो जहान बिन हथ्थां देणी ठण्डी छाँ, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ।
२४ जेठ शहिनशाही सम्मत दस दौलत सिँघ कोटली प्रीतो देवी जिंदड़ मेलू वकील सिँघ हँसा
शाहणी देवी चक माजरा कृष्णा देवी विरला लक्षमी देवी मूसे चक्क
पंज तत कहिण साडे परम पुरख अबिनाश, अबिनाशी करते तेरी ओट तकाईआ। साडे अन्तर निरन्तर तेरा नूर जोत
प्रकाश, जोती जाते पुरख बिधाते डगमगाईआ। मण्डल मण्डप सुहञ्जणी पवे रास, नाद शब्द धुन शनवाईआ। दिवस रैण पवण चले स्वास, साह साह वजदी रहे वधाईआ। साडा खेल पृथ्मी आकाश, अप तेज वाए नाल मिल के खेल खिलाईआ। साडा नाता जुड़या हड्ड मास, नाड़ी नाड़ दए गवाहीआ। साडा लहिणा देणा तक्क लै ख़ास, ख़ालस तेरे अग्गे मंग मंगाईआ। असीं जुग चौकड़ी हुन्दे रहे नास, जन्म जन्म मर जाईआ। साडा वसेरा जंगल पहाड़ उजाड़ हुन्दा रिहा प्रभास, मढ़ी गोरां विच दबाईआ। साडा लेखा मुकाउंदा रिहा शंकर उत्ते कैलाश, कला तेरी नाल मिलाईआ। नौ सौ चौरानवे जुग चौकड़ी रहे उदास, धीरज धीर ना कोए धराईआ। हुण कलयुग अन्त श्री भगवन्त आ गए तेरे पास, पासा दीन दुनी बदलाईआ। सानूं विश्व दी धार दे विश्वाश, जगत विषयां विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। साडे अन्तष्करन तेरी प्रीती जाए भास, भावना अवर ना कोए रखाईआ। साडा भगतां वाला वेख लिबास, तन वजूद सोभा पाईआ। दर आयां दे शाबाश, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। साडा जीवण नहीं कोई फाहिश, फ़ैसला हक हक देणा दृढ़ाईआ। साडा मन नहीं बदमुआश, बदी जगत ना कोए रखाईआ। तेरी किरपा नाल तैनूं कीता तलाश, खोज्जयां चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा मेला लैणा मिलाईआ। पंज तत कहिण प्रभ किरपा कर ग़रीब निवाज, निव निव सीस निवाईआ। साडा जन्म जन्म संवार दे काज, करनी दे करते वेख वखाईआ। असीं मंगां मंगदे आज, आजज़ हो के झोली डाहीआ। साडी अन्दरों खोल्ह दे जाग, आलस निंद्रा दे मिटाईआ। तेरे शब्द दी सुणीए आवाज़, धुन आत्मक राग दृढ़ाईआ। साडे बरतन कूड़ कुड़यारे देणे मांज, दुरमति मैल रहे ना राईआ। सचखण्ड निवासी बणाउणी सांझ, सगला संग बणाईआ। साडी नेत्र रोवे आंझ, हन्झूआं हार बणाईआ। साडा लेखा मुका दे तत पांज, पंचम देणी माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दवार इक वखाईआ। पंज तत कहिण साडे अन्तश मार लै झाती, झाकीआं वाल्या दया कमाईआ। साडी मेट अंधेरी राती, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। तूं परम पुरख कमलापाती, पतिपरमेश्वर नूर अलाहीआ। दर्शन दे दे इक इकांती, इक इकल्ला नज़री आईआ। तेरा खेल सदा बहु बिध भांती, भाण्डा भरम देणा भनाईआ। अंमृत बख्श दे बूँद स्वांती, झिरना निजर आप चुआईआ। साडी अन्तिम पुछ बाती, वातावरन तक्क ख़लक ख़ुदाईआ। प्रकाश कर बिन तेल बाती, दीपक जोती डगमगाईआ। लहिणा देणा पूरा कर दे लोकमाती, धरनी धरत धवल धौल मंग मंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, मेहरवान आपणा भेव खुल्हाईआ। पंज तत कहिण प्रभ दर तेरे आए जग निमाणे, निव निव सीस निवाईआ। साडी चुक्क जाए आवण जावण
काणे, कायनात दा लेखा रहे ना राईआ। तूं मालक गुण निधाने, गुणवन्ता बेपरवाहीआ। बिन तेरे सानूं ना कोई पहचाने, साचा जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। जुग जुग तेरा धरदे आए ध्याने, बिन नैणां नैण उठाईआ। कवण वेला किरपा करे श्री भगवाने, हरि भगवन बेपरवाहीआ। जो शहिनशाह होवे दो जहाने, पातशाह इक अख्वाईआ। जेहड़ा भगत रहिण ना देवे बेगाने, फड़ बाहों गले लगाईआ। सोहँ नाम दे दे तराने, तुरीआ पद दा भेव खुल्हाईआ। अमृत रस दे दे पीणे खाणे, जगत तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। सर्ब जीआं बिध आपे जाणे, जानणहार अख्वाईआ। सद रखे आपणे विच भाणे, सिर सके ना कोए उठाईआ। धर्म वखाए सच निशाने, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। पंज तत कहिण प्रभू साडे पवित्र करदे हिरदे, हारदिक दईए वधाईआ। असीं बैठे रहीए तेरे चुफेरे गिरदे, गिरदनवा डेरा लाईआ। असीं आशा रख के बैठे चिर दे, चिंरी विछुन्ने लैणे मिलाईआ। राह तकदे रहे तेरे अगम्मे पिर दे, प्रीआ प्रीतम होणा सहाईआ। तेरे जुग चौकड़ी गेड़े रहे गिढ़दे, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग पन्ध मुकाईआ। तत वजूदां झगड़े झेड़े रहे छिड़दे, अवतार पैग़म्बर गुरु कर कर गए लड़ाईआ। जन भगतां नाभी कँवल रहे खिड़दे, पत्त टहिणी तन तन महकाईआ। तेरे खेल तक्के तन वजूद धड़ सिर दे, सिर सिर तेरी भेंट कराईआ। बिन तेरी किरपा मेल कदे ना मिलदे, मिलणी जगदीश ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साडे लहिणे देणे अन्तर आत्म धार वेख दिल दे, दिलदार निरँकार आपणी दया कमाईआ।
२४ जेठ शहिनशाही सम्मत दस सेई खुरद तेज भान शिव सिँघ गूहड़ा राम ज्ञान चन्द चरण दास ज़िला जम्मू
राम चन्द निकोवाल सन्ती देवी दीवानगढ़
पंज तत कहिण प्रभ आदि जुगादी धुर भगवन्त, करते पुरख करतार निरँकार तेरी सरनाईआ। मेहरवान श्री भगवान नौजवान आदि जुगादी कन्त, शाह पातशाह शहिनशाह तेरी ओट तकाईआ। तेरा नाम निधाना श्री भगवाना जुग जुग गाउंदे आए मंत, रसना जिह्वा बत्ती दन्द ढोले सिफ्त सलाहीआ। तेरी किरपा नाल तन वजूद सुहाउंदे रहे भगत सन्त, दो जहानां रंग रंगाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी खेल खेलदे रहे अगणत, महिमा गणित गणी ना जाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले तूं लोकमात बणाई साडी बणत, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश नाउँ धराईआ। साडा दवार बणा के विच वसाया हउँमे
हंगत, गढ़्ह ममता वाला जणाईआ। बोध अगाधी शब्द अनादी बण के पंडत, सिख्या साख्यात समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे आस रखाईआ। पंज तत कहिण प्रभ बख्श दे आपणा नूर, नूर नुराने दया कमाईआ। तूं सर्ब कला भरपूर, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। सद वसें हाज़र हज़ूर, गृह मन्दिर अन्दर डेरा लाईआ। नाम ख़ुमारी बख्श सरूर, सुरती शब्द शब्द समाईआ। आत्म परमात्म तेरा हुन्दा रहे नूर, अंध अंधेर लेखा देणा मुकाईआ। साडे अन्दरों जूठ झूठ कढ्ढणा कूड़, क्रिया कुकर्म रहिण ना पाईआ। चरण सरन बख्श दे धूढ़, टिक्के धर्म धार लगाईआ। चतुर सुघड़ बणा दे मूर्ख मूढ़्ह, दुरमति मैल धुआईआ। साडे तन ना रहे ग़रूर, ग़ुरबत लेखा देणा मुकाईआ। असीं तेरे दर दे होए मज़दूर, सरगुण निरगुण सेव कमाईआ। साडे अन्तर निरन्तर मनुआ मन ना पावे फ़तूर, दहि दिशा ना उठ उठ धाहीआ। सतिगुर शब्द शब्द दी धार बख्शीं कसूर, कसर इशारीए नाल उडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, ख़ाली झोली देणी भराईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडे उत्ते कर दे किरपा, कृपानिध दया कमाईआ। आवण जावण मेट दे बिपता, विपरीत दा डेरा ढाहीआ। साडे लेख कोई ना लिखदा, जगत जुगत ना कोए चतुराईआ। साडा अन्त बणा लै सिख दा, सतिगुर शब्द देणी वड्याईआ। साडे अन्तर मनुआ होवे टिकदा, सुरती शब्द होए समाईआ। असीं सहारा लईए तेरा इक दा, एकँकार तेरी ओट तकाईआ। साडा भेत खोल्ह दे विच दा, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। प्यार बख्श दे आपणे हित दा, हितकारी हो के खोज खुजाईआ। साडा आवण जावण झगड़ा मेट दे नित दा, निरवैर दया कमाईआ। सच प्यार बख्श दे परमेश्वर पित दा, पारब्रह्म प्रभ आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर आसा पूर कराईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडी बेनन्ती कर मंज़ूर, सचखण्ड निवासी दया कमाईआ। जन्म जन्म दे बख्श कसूर, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। असीं चाकर होए तेरे मज़दूर, सरगुण निरगुण सेव कमाईआ। तूं किरपा करनी ज़रूर, ज़रूरत साडी वेख वखाईआ। भगत जन तेरे प्यार विच नूरो नूर, नूर नुराने नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, देवणहार तेरी वड्याईआ। तत कहिण असीं मिन्नतां करीए अज, अज़ल तों लैणा बचाईआ। सदा दर्शन करीए तेरा रज्ज, बिन नैणां वेख वखाईआ। साडा पर्दा लैणा कज्ज, ओढण नाल दृढ़ाईआ। तेरे प्यार दा तलवाड़ा साडे अन्दर जाए वज्ज, अनादी धुन कर शनवाईआ। नाम प्याला पीए रज्ज, अमृत रस झिरना देणा झिराईआ। दीपक जोत जाए जग, अंध अंधेरा रहे ना राईआ। दर्शन दे सूरे सरबग, हरि करते धुरदरगाहीआ। त्रैगुण माया बुझा दे अग्ग, अग्नी अग्ग ना
कोए तपाईआ। तेरा मेला होवे उपर शाह रग, शहिनशाह देणी माण वड्याईआ। कूड़ी क्रिया जाईए तज, माया ममता ना कोए हल्काईआ। तूं नूर अलाही रब्ब, रबे आलमीन अख्वाईआ। सानूं मिल्या नाल सबब्ब, साहिब सुल्तान तेरी ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। तत कहिण प्रभ तूं घड़न भन्न्हणहार समरथ, आदि जुगादि जुग चौकड़ी इक्को इक अख्वाईआ। सब कुछ तेरे करनी दे करते हथ्थ, तुध बिन एथे ओथे दो जहान दूजा नज़र कोए ना आईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तेरे हुक्म दा चलदा रिहा रथ, रथ रथवाही खेल खेलया थांउँ थाँईंआ। तेरे नाम निधान दी साडे अन्तर पई नथ्थ, डोरी सके ना कोए छुडाईआ। वस्त अमोलक साडे अन्दर रख दे वथ, अमुल अतुल वरताईआ। तेरी महिमा सदा अकथ, कथनी कथ ना सके राईआ। की इशारा दे के गया राजा दशरथ, राम रामा भेव चुकाईआ। अन्त लहिणा देणा सींआ साढे तिन्न हथ्थ, हरि सम्बल इक्को रंग रंगाईआ। जिस दी सरन सरनाई दो जहान जाण ढट्ठ, ब्रह्मण्ड खण्ड सीस निवाईआ। उहदा खेल वेखण अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध निरगुण सरगुण धार तत अठ, नव दर समझ किसे ना आईआ। मेरे परम पुरख सुल्ताने दर तेरे कीता इक्ट्ठ, इक्ट्ठे हो के सीस निवाईआ। सच प्रीती विच जाईए ढट्ठ, चरण कँवल धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। साडा लेखा होण ना देवीं भट्ठ, कलयुग भठियाले विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। आपणे हुक्म दी हुक्म नाल हिला दे लट्ठ, पासा भगत सन्त बदलाईआ। दर भिखारी मंगते आए नट्ठ, दरवेशण हो के झोली डाहीआ। मेहरवाना नौजवाना श्री भगवाना मर्द मर्दाना हो के आपणी करवट वट्ट, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी दो जहानां परमेश्वर पत, पति पतिवन्ते तेरी आस रखाईआ।
२५ जेठ शहिनशाही सम्मत दस सेई खुरद ज़िला जम्मू नानक चन्द फकीर सिँघ पीरा राम
रवेला राम गुरा राम बंती देवी जम्मू
पंज तत कहिण प्रभ पुज्ज गए तेरे पतण घाट, घाटा दीन दुनी दो जहान देणा मुकाईआ। पन्ध मारया साडी लेखे लाउणी वाट, आवण जावण तेरे चरण टिकाईआ। वस्त अमोलक बख्श आपणे विच्चों हाट, सच दवारयों देणी वरताईआ। दुरमति मैल अन्दरों देणी काट, नाम निधाने नाल करनी आप सफाईआ। निरगुण धार जोत बख्श लिलाट, चन्द चांदना
देणा चमकाईआ। पवित्र करना काया माट, मटकी धुर दे काहन तेरे हथ्थ फड़ाईआ। तूं आत्म सेजा सुहाउणी साडी खाट, खटीआ बिन पावा चूल वड्याईआ। तेरे ढोले गाउंदे रहीए बण के भाट, सिफ्त सिफ्त नाल सलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच संग आप निभाईआ। पंज तत कहिण प्रभ तेरे चरण सरन आए चल, भज्जे वाहो दाहीआ। बख्शणा निहचल धाम अटल, सच दवार देणी वड्याईआ। सच दवार एकँकार तेरा लईए मल्ल, दूजी ओट ना कोए रखाईआ। साडा लहिणा देणा पूरा कर दे जो बावन किहा दवारे बलि, बलधारी होणा सहाईआ। साडे नाल करीं ना वल छल, अछल छल तेरी ओट तकाईआ। तूं मालक ख़ालक प्रितपालक जल थल, महीअल रिहा समाईआ। तेरा धाम अवल्लड़ा अटल, दरगाह साची सोभा पाईआ। साडा लेखा तक्क लै कलयुग कल, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। असीं पुराणा तेरा रिषीआं वाला दल, दर दरवेश हो के मंग मंगाईआ। साडे प्यार दा सानूं दे दे फल, फलीभूत दे कराईआ। तेरी आत्म धार तेरे नाल जाए रल, पंचम ततां जगत लेखा रहे ना राईआ। निगाह मार लै साडी काया वल्ल, बिन नैणां नैण उठाईआ। जगत धार लेखे ला लै ततां वाली खल्ल, तन वजूद तेरे अग्गे रखाईआ। विछोड़े वाला मेट दे सल्ल, सलल तेरे हथ्थ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। पंज तत कहिण तेरे चरण कँवल पुज्जे, पूजणयोग तेरी वड्याईआ। साडे भेव खुल्हा दे गुज्झे, अभेद रहे ना राईआ। साडा भाउ मिटा दे दूजे, एकँकार इक्को रंग रंगाईआ। सानूं तेरा दवारा सुझे, दूसर ओट ना कोए जणाईआ। भाग लगा दे उपर बसुधे, धरनी धरत धवल धौल वेख वखाईआ। लहिणे देणे चुका दे अन्तिम कलयुगे जुग चौकड़ी तेरी ओट तकाईआ। साडी निर्मल कर दे बुधे, बिबेकी आपणा रंग रंगाईआ। निर्मल धार होईए दुद्धे, सीर आपणा देणा प्याईआ। साडे तत दस्सीं ना नढ्ढे बुढ्ढे, नौजवान इक्को घर बहाईआ। जगत भाग करने उग्घे, उगण आथण वज्जदी रहे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा रंग देणा रंगाईआ। पंज तत कहिण प्रभ असीं आए तेरे नज़दीक, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। तूं परवरदिग़ार लाशरीक, शरक्त अन्दरों देणी कढ्ढाईआ। तेरे विच हक तौफ़ीक, मेहरवान मेहर नज़र नाल तराईआ। साडी हकीकी कलमे नाल कर तस्दीक, बिन अक्खरां दे गवाहीआ। तेरी निरगुण धार सुणी तबलीक, अलिफ़ ये ना कोए वड्याईआ। साडी आसा मनसा पूरी कर उम्मीद, तृष्ना जगत रहे ना राईआ। असीं फ़र्ज़ंद तेरे अज़ीज़, शहिनशाह तेरी आस रखाईआ। साडे अन्तर बख्श तमीज़, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। असीं तक्कीए तैनूं ला के नीझ, बिन नैणां नैण उठाईआ। तूं वसणा साडे करीब, जगत करबल्यां पन्ध मुकाईआ। असीं जगत
निमाणे भगत ग़रीब, माया मन ना कोए चतुराईआ। आपणे गृह आयां देणी तरतीब, मंज़ल आपणी आप चढ़ाईआ। साथों जगत होया नहीं जाणां शहीद, शब्द शहीदी तेरा प्यार नज़री आईआ। जो निरगुण धार सरगुण कीती ताकीद, बावन हुक्म सुणाईआ। उसे दी आए कर तमहीद, सिफ्त नाल वड्याईआ। सानूं तेरे मिलण दी रीझ, दूसर आस ना कोए रखाईआ। तेरे प्यार विच जाईए भीज, अमृत मेघ देणा बरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक वेख वखाईआ। पंज तत कहिण प्रभ असीं आ गए तेरे कोल, कूड़ कुकर्म दा डेरा ढाहीआ। तूं साडा तोलणा तोल, तोलणहारे आपणी दया कमाईआ। तेरा नाम निधाना इक्को होवे बोल, दूजी अवर ना कोए शनवाईआ। तेरे संदेशे दे के गए कला सोलह, अकल कलधारी तेरी बेपरवाहीआ। साडे नाल ना मारीं रोल, रौला पा के दईए सुणाईआ। असीं तेरे विच जाईए मौल, मौला हो के दस्सणा चाँईं चाँईंआ। अज्ज आयों उपर धौल, धर्म दा लहिणा देणा बणाईआ। साडा बावन वाला पूरा करदे कौल, इकरार तेरे अग्गे रखाईआ। भेव अभेदा अन्तर खोल्ह, पर्दा पर्दा रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच मेला लैणा मिलाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडे पतित पावन, मेहरवान तेरी वड्याईआ। साडा लेखा चुका दे बलि बावन, पूरब लहिणा रहे ना राईआ। कौल इकरार पूरा करदे जो राम ने कीता मारन लग्गयां रावण, तीर ततां नाल चलाईआ। आशा वेख लै जो कौरव पांडवां कीता कृष्ण काहन, धुर दे कान्हण ध्यान लगाईआ। तेरा खेल अवतार पैग़म्बर गुरु सारे जानण, जानणहार तेरी सरनाईआ। भगत सुहेले तेरा हुक्म मानण, मन्न मन्न सीस निवाईआ। तूं देवणहारा दानन, दीन दयाल तेरी वड्याईआ। साडे अन्तष्करन कर दे चानण, अंध अंधेर मिटाईआ। साडे लेखे लाउणे तन वजूद प्रानण, प्राण अधारी होणा सहाईआ। लोक परलोक तेरे झुलदे वेखीए निशानण, निशाना आपणा इक दृढ़ाईआ। तेरा प्रकाश साडे गृह होवे कोट भानण, रवि शशि दोवें सीस निवाईआ। साडी करीं अन्त पहचानण, बेपहचान भुल्ल कदे ना जाईआ। असीं पकड़ीए तेरा दामन, पल्लू सतिगुर शब्द देणा फड़ाईआ। साडी मनसा पूरी करनी कामन, काम क्रोध लोभ मोह हँकार अन्दरों देणा कढ्ढाईआ। जगत अंधेरा मेटणा शामन, शमा नूर जोत कर रुशनाईआ। तेरा दरस भगत सुहेले घर घर पावण, गृह गृह मिलणा चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा बख्श चरण ध्यानन, निगाह निगाह विच्चों बदलाईआ।
२५ जेठ शहिनशाही सम्मत दस सेई ख़ुर्द सरदार चन्द प्रेम चन्द अमरो देवी
सवरनो देवी सेई ख़ुर्द कृष्ण लाल सेई
पंज तत कहिण प्रभ तेरा नाम दरोही, दो जहान दईए सुणाईआ। सानूं मिले किते ना ढोई, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। जुग चौकड़ी साडा मित्र बणया ना कोई, सगला संग ना कोए रखाईआ। साडी दुरमति मैल गई ना धोई, पतित पुनीत ना कोए बणाईआ। साडी दर ठांडे तेरे अर्ज़ांई, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। मेहरवाना साडे नालों ना होईं निरमोही, मुहब्बत ना मात तुड़ाईआ। साडी वस्त दे दे खोही, दर तेरे झोली डाहीआ। साडी आशा होवे नवीं नरोई, निरगुण सरगुण देणी माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहारा तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। तत कहिण प्रभ तेरे दर ते आए जग, जग जीवण दाते पुरख बिधाते देणी माण वड्याईआ। असीं नौ सत्त दे काया भाण्डे अल्पग, कूड़ विकार हँकार नाल मिल के वज्जे वधाईआ। साडी जगत वासना वाली वेख लै हद्द, माया ममता मोह विच हल्काईआ। साडा बाहरों रूप तक्क लै बगढ़ा बप, अन्तर करे ना कोए सफ़ाईआ। असीं चाहुंदे साडा लहिणा देणा एसे जन्म विच देणा कट, ठप्पा आपणा नाम लगाईआ। मात गर्भ फेर करना पए ना तप, दस दस मास ना अग्न जलाईआ। साडी लेखे ला लै ततां वाली रत्त, रत्न अमोलक आपणे हीरे लै बणाईआ। तेरा रूप अनूप होईए सति, सति सतवादी तेरे विच समाईआ। किरपा कर दे परमेश्वर पत, पतपतिवन्ते श्री भगवन्ते तेरी ओट तकाईआ। जुग जन्म दयां विछड़यां आपणे नाल मेल लै नत, नाता बिधाता इक्को इक बणाईआ। फिर लोकमात ना आईए वत, बेवतनां आपणा वतन दईं वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच स्वामी अन्तरजामी आप आपणा संग बणाईआ। पंज तत कहिण असीं दस्सीए की सलाह, भेव समझ किछ ना आईआ। तूं स्वामी अगम्म अथाह, बेअन्त तेरी वड्याईआ। आदि जुगादी दो जहानां शाह, शहिनशाह नूर अलाहीआ। तैनूं सब ने किहा ख़ुदा, ख़ुद मालक बेपरवाहीआ। दरोही सानूं करीं ना कदे जुदा, जुज़ वक्खरा वंड ना कोए वंडाईआ। भगत आत्मा उधारना तेरी अदा, आदि दी आदत चली आईआ। हुण साहिब स्वामी सानूं आपणे विच समा, समाप्त होवे साडी कूड़ लोकाईआ। मेरे मेहरवाना कबूल करनी इक दुआ, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, देवणहार इक अख्वाईआ। पंज तत कहिण प्रभ तेरे गृह दे बणे पुजारी, सिल पूजस पाहन नज़र कोए ना आईआ। तेरा तक्कीए नूर उज्यारी, नूर नुराना डगमगाईआ। तेरे प्यार दे बणीए वपारी, दूजी वस्त दी लोड़ रहे ना राईआ। तूं दाता दानी देवणहार
निरँकारी, निरवैर तेरी ओट तकाईआ। तूं आशा मनसा पूरी कर हमारी, हम साजण हो के वेख वखाईआ। साडी आदि जुगादि जुग चौकड़ी दी तक्कीं ना कोए ग़द्दारी, गदागर हो के दर तेरे मंग मंगाईआ। दाता दानी तूं देवणहार भण्डारी, मेहरवान मेहरवान तेरी बेपरवाहीआ। साडी चरण कँवल उपर धवल तेरे दर निमस्कारी, नमो नमो कहि के सीस निवाईआ। तेरा प्यार मुहब्बत मिले ना किसे हट्ट बाज़ारी, जगत दुनिया दा वणज ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दी वस्त आप वरताईआ। पंज तत कहिण तेरी वस्त अगम्मी एक, एकँकार नज़री आईआ। सति सच दी बख्श दे टेक, टिकटिकी तेरे नाल लगाईआ। सानूं आपणी कर लै भेंट, भेंटा तेरे अग्गे चढ़ाईआ। जन भगत तेरे बेटी बेट, पूत सपूत लैणे गल लाईआ। सच मुहब्बत लैणे लपेट, जगत दुशाला लोड़ रहे ना राईआ। आदि जुगादी बण के खेवट खेट, बेड़ा दो जहानां पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा तक्कीए सुहञ्जणा देश, प्रदेश लोकमात तजाईआ।
२६ जेठ शहिनशाही सम्मत दस सेई कला सोभा सिँघ ईश्र दास प्रेमी देवी लाल चन्द शांती
देवी बिसो देवी ज़िला जम्मू सन्त सिँघ दीवान गढ़्ह
पंज तत कहिण असीं बाल अंजाणे बाली बुध, मूर्ख मुग्ध अंञाण तेरी सरनाईआ। सच स्वामी अन्तरजामी घट निवासी दे दे सुध, भेव अभेदा अगम्म अथाह बेपरवाह दे खुल्हाईआ। सहायक नायक दीन दयाल बणे ना कोई बिन तुध, जगत जहान नौजवान श्री भगवान दया ना कोए कमाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी काल दी धार नाल साडा हुन्दा रिहा युद्ध, जन्म मरन मरन जन्म जन्म विच बदलाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले सानूं आवे कुछ ना सुझ, समझ समझ ना कोए वड्याईआ। असीं विआकुल हो के होए बेसुध, वसुधा उत्ते तेरे अग्गे वास्ता पाईआ। अन्त अख़ीर बेनज़ीर लाशरीक परवरदिग़ार साडी औध रही पुग, पाँधी हो के दर तेरे अलख जगाईआ। अन्त कन्त भगवन्त साडे अन्तर निरन्तर तेरा दीपक जोती जाणां बुझ, फिर नज़र कदे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर इक्को नज़री आईआ। पंज तत कहिण साडी वेख लै जगत हालत, दीन दुनी दे मालक ध्यान लगाईआ। बेनन्ती करीए तेरी हक विच अदालत, दरगाह साची सीस निवाईआ। कूड़ी क्रिया रंग वेख अलामत, आलम फाजल कायम रहिण कोए ना पाईआ।
मनुआ मनसा नाल करे बगावत, झगड़ा दीन दुनी जणाईआ। साची करे ना कोए सख़ावत, नाम निधाना झोली कोए ना पाईआ। असीं आदि जुगादि जुग चौकड़ी तेरी बणे रहे अमानत, दर तेरे सीस निवाईआ। तूं शाह पातशाह शहिनशाह सही सलामत, दो जहानां इक अख्वाईआ। साडा लहिणा देणा तक्क लै नाल वेख दीन दुनी दी क्यामत, आपणा भेव चुकाईआ। साडी मेट रैण अंधेरी शामत, शमां नूर जोत कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी वस्त आप वरताईआ। पंज तत कहिण प्रभ असीं मंगते तेरे घर दे, घर साचे सीस निवाईआ। दरवेश तेरे दर दे, दर ठांडे मंग मंगाईआ। ख़ाली भण्डारे भर दे, देवणहार तेरी वड्याईआ। असीं कोटन वार जम्म के रहे मरदे, जुग जुग वेस वटाईआ। लख चुरासी दु:ख रहे भरदे, सांतक सति ना कोए वखाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर धार रहे लड़दे, शस्त्र शास्त्रां संग रलाईआ। तेरा नाम निधाना रहे पढ़दे, नौजवाना ढोले गाईआ। खेल वेखदे रहे हँकारी गढ़्ह दे, हउँमे हंगता नाल मिलाईआ। मढ़ीआं विच मसाणां रहे सड़दे, ततां तत जलाईआ। नाता दीन दुनी दा रहे छडदे, सज्जण साक रहिण कोए ना पाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले तैनूं रहे लभ्भदे, आदि जुगादि नैण उठाईआ। हुण मेले होए प्रभू सबब्ब दे, सिर सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। असीं प्यारे तेरी शब्द धार यद दे, दूजी कुल ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, देवणहार तेरी बेपरवाहीआ। पंज तत कहिण प्रभ तेरे चरण दवार गए ढट्ठ, ढैह ढहि सीस निवाईआ। साडा इक्को गृह बख्श दे इक्ट्ठ, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश वक्ख वक्ख रूप ना कोए बणाईआ। धर्म दी धार बणा दे हठ, सति सन्तोख देणा जणाईआ। असीं पन्ध मुकाया नट्ठ नट्ठ, नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग दा डेरा ढाहीआ। तेरा नूर नुराना दीपक जोत वेखीए लट लट, दो जहानां नज़री आईआ। तूं वसणहारा घट घट, लख चुरासी रिहा समाईआ। तेरा शब्द अनादी सुणीए इक्को नद, दूजी अवर ना कोए शनवाईआ। साडी आदि जुगादी पतित पावन मेट दे हद्द, चुरासी जम की फाँसी दे कटाईआ। तूं शहिनशाह सूरा सरबग, हरि करता वेख वखाईआ। तेरी सरन सरनाई गए लग्ग, लग मात्र डेरा ढाहीआ। तूं किरपा निधान किरपा करी विच जग, जागरत जोत नाल मिलाईआ। अन्त इक्को वार साड़ीं विच अग्ग, फिर अग्नी अग्ग ना कोए तपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार वेख वखाईआ। पंज तत कहिण प्रभू साडी मेट अंधेरी राते, तेरा नूरी चन्द रुशनाईआ। तेरे खेल तक्कीए लोकमाते, मातृ भूमी सोभा पाईआ। झगड़ा मेट दे ज़ात पाते, दीन दुनी ना वंड वंडाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म दस्स दे गाथे, सो पुरख निरँजण सोहँ तेरा ढोला गाईआ। तूं आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी वसणा साथे,
सगला संग रखाईआ। ओह दीनन दीन नाथे, निव निव धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। अग्गे साडा पन्ध मेट दे वाटे, जन्म कर्म सब तेरे अग्गे टिकाईआ। साडे पिछले पूरे करदे घाटे, दर तेरे अलख जगाईआ। तूं साहिब सर्ब कला समराथे, अलख अगोचर तेरी ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। पंज तत कहिण असीं भगतां साचे मीत, मित्र प्यारे दईए जणाईआ। असीं वसणा साचे चीत, मन ठगोरी रहे ना राईआ। भाण्डे करने पतित पुनीत, दुरमति मैल धुआईआ। काया होवे ठांडी सीत, अग्नी तत ना लागे राईआ। सानूं नज़री आए इक्को काअबा हुजरा हक मसीत, इक्को नूर नुराना तेरा सोभा पाईआ। तूं मालक इक अतीत, त्रैभवन धनी तेरी वड्याईआ। तेरी आदि जुगादि सब ने रखी उडीक, बिन नैणां नैण उठाईआ। परम पुरख परमात्म साची धार बख्श प्रीत, प्रीतम तेरे अग्गे वास्ता पाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया साडे अन्दरों मेट दे लीक, लाईन ऐन दे वखाईआ। तेरा सतिगुर शब्द करे तस्दीक, शहादत कलमा नाल समझाईआ। रस आपणा दे दे अंमिओं मीठ, कूड़ कुड़यार रहे ना राईआ। मेहरवान करवट बदल लै पीठ, सन्मुख हो के सोभा पाईआ। तूं भगतां बीठलो बीठ, बेपरवाह इक अख्वाईआ। साडा अन्तष्करन वेख लै कौड़ा रीठ, रस अमृत देणा भराईआ। तूं आदि जुगादि ठाकर ठीक, ठोकर नाम वाली लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक होणा सहाईआ। पंज तत कहिण प्रभ असीं नन्हे तेरे बाल, बचपन तेरे चरण टिकाईआ। तूं सदा सदा करें प्रितपाल, प्रितपालक हो के वेख वखाईआ। साडी लेखे लावीं घाल, जो नित नित तेरा नाम ध्याईआ। साडा मन्दिर बणा दे सच्ची धर्मसाल, सच दवारा इक खुल्हाईआ। बिन तेल बाती दीपक बाल, जोती जाते कर रुशनाईआ। आ के वेख मुरीदां हाल, मुर्शद फेरा पाईआ। साडा मन्नी इक सवाल, दर ठांडे रंग रंगाईआ। असीं पंज तत भगत सुहेले तेरे लाल, तूं लालन नूर अलाहीआ। सानूं पोह ना सके काल, महाकाल देणा समझाईआ। राय धर्म चित्रगुप्त दा लेखा वेखणा पए ना अक्खां नाल, जग नेत्र लोड़ रहे ना राईआ। सम्बल दे मालक सानूं गोदी लैणा उठाल, फड़ बाहों गले लगाईआ। असीं आत्मा दे चलीए नाल नाल, वक्ख वक्ख आपणी धार बदलाईआ। तूं सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी धर्म दवार वखाउणी अगम्मी धर्मसाल, जिथ्थे छप्पर छन्न नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखे लाउणा शाह कंगाल, शाह पातशाह शहिनशाह आपणी दया कमाईआ।
२६ जेठ शहिनशाही सम्मत दस सेई कलां लक्षमण सिँघ कुलवन्त सिँघ बचन सिँघ
भजन सिँघ सुरैण सिँघ खेम कौर
पंज तत कहिण प्रभ बेनन्ती साडी मानीं, मनसा तेरे चरण टिकाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी तन वजूद दिसदे रहे फ़ानी, सदा सद रहिण कोए ना पाईआ। निशाना मिटदा रिहा जिस्म जिस्मानी, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश नज़र कोए ना आईआ। साडी निरगुण सरगुण तेरे अग्गे दुक्खां वाली कहाणी, कहि कहि देईए सुणाईआ। तूं शाह पातशाह शहिनशाह सुल्तानी, बेअन्त अगम्म अथाह इक अख्वाईआ। जुग चौकड़ी देवणहारा दात साचा दानी, दयावान बेपरवाहीआ। साडा अन्तष्करन ना रहे अभिमानी, हउँमे हंगता देणी मिटाईआ। तेरी मंज़ल इक्को मिले रुहानी, रूह बुत मिल के वज्जदी रहे वधाईआ। आदि पुरख अपरम्पर स्वामी जाण जाणी, जानणहार तेरी वड्याईआ। असीं तन तेरे भगत सुहेले प्यार लभ्भदे हाणी, इक रंग देणा रंगाईआ। आवण जावण पतित पावन साडी रहे ना कोए परेशानी, पश्चाताप ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच सच तेरी सरनाईआ। पंज तत कहिण प्रभ तेरा सदा होवे मेल, मिलणी हरि जगदीश कराईआ। तेरा अचरज वेखीए खेल, ख़लक दे ख़ालक देणा वखाईआ। एथे ओथे दो जहानां · , मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। साडी आवण जावण लख चुरासी राय धर्म दी कट दे जेल, जन्म जन्म
ना कोए भवाईआ। साडा मानस जन्म मातलोक ना होवे फेल, फ़ैसला हक देणा सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, साडी मनसा पूर कराईआ। पंज तत कहिण प्रभू तैनूं फिरीए फेर ना लभ्भदे, खोजण खोज ना खोज खुजाईआ। साडे लहिणे देणे पूरे कर दे झब्ब दे, लेखा आपणे हथ्थीं झोली पाईआ। साडे झगड़े मुक जाण जगत वाली हद्द दे, हदूद इक्को इक समझाईआ। संदेशे सुणीए तेरे शब्द अनादी नद दे, जगत राग ना कोए वड्याईआ। साडे नाते टुट जाण कूड़ी क्रिया अग्ग दे, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। दर्शन करीए तेरे सूरे सरबग दे, शाह पातशाह शहिनशाह तेरा दर्शन पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक होणा सहाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडे नाल होवे ना धोखा, धर्म धार जणाईआ। सानूं मार्ग दस्स दे सौखा, बिन मंज़ल पन्ध मुकाईआ। पढ़ना पए कोए ना पोथा, जगत हरफ़ हरूफ ना कोए चतुराईआ। साडा कर्म कांड ना होवे थोथा, कूड़ी क्रिया वंड ना कोए वंडाईआ। पवित्र कर दे पंज तत आपणा कोठा, दुरमति मैल दूर कराईआ। अग्गे वक्त लवीं ना बहुता, बौहड़ी तेरा नाम ध्याईआ। साडा अन्तष्करन उठा दे सोता, सोई सुरत आप जगाईआ। जोती जोत सरूप
हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा देणा चुकाईआ। पंज तत कहिण प्रभू असीं वेखीए तेरा नूर, बिन सूर्या चन्द रुशनाईआ। साडी आसा मनसा पूर, परम पुरख तेरी सरनाईआ। तूं आदि जुगादी हाज़र हज़ूर, हर घट बैठा डेरा लाईआ। साडे अन्तष्करन विच्चों कढ्ढ दे क्रिया कूड़, जूठ झूठ रहिण ना पाईआ। चतुर सुघड़ बणा दे मूर्ख मूढ़्ह, इक्को दे नाम वड्याईआ। तेरी मस्तक लाईए धूढ़, टिक्के धर्म ख़ाक रमाईआ। सच प्रीती रंग चाढ़्ह दे गूढ़्ह, दो जहानां उतर कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच सच तेरी वड्याईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडे उत्ते करीं तरस, रहमत रहीम रहमान हक कमाईआ। साडा ख़ुशीआं वाला बरस, बरसी चार जुग दी नाल मिलाईआ। साडी पूरब मेटीं हरस, हवस अग्गे रहे ना राईआ। अमृत अगम्मा बरस, बूँद स्वांती दे टपकाईआ। साडी मंज़ूर करीं अर्ज़, आरज़ू तेरे अग्गे टिकाईआ। भगत उधारना तेरा फ़र्ज़, जुग चौकड़ी तेरी रीती चली आईआ। तूं योद्धा सूरबीर मर्दाना मर्द, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। साडी कलयुग अन्तिम वंड दर्द, दुखियां हो सहाईआ। शरअ छुरी ना मारे करद, कत्लगाह दा डेरा ढाहीआ। तेरा रूप अनूप तक्कीए असचरज, जोती जाते पुरख बिधाते देणा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर वस्त अमुल वरताईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडे वेख लै काया वाले चोगे, माटी ख़ाक वजूद फोल फुलाईआ। असीं लख चुरासी जन्म बहु तेरे भोगे, खाणी खाणीआं विच भवाईआ। साडे हउँमे वाले मेटे किसे ना रोगे, हंगता गढ़्ह ना कोए तुड़ाईआ। असीं जुग जुग फिरे कमले कोझे, तेरा भेव कोए ना पाईआ। माया ममता नाल भरे बोझे, ख़ाली हथ्थ दुहाईआ। साडे अन्तष्करन विच्चों कढ्ढ दे लोभे, लालच कूड़ देणा मिटाईआ। साडे मनूए जाण सोधे, बुध बिबेक देणी कराईआ। असीं होईए तेरे जोगे, जोग जुगत देणी दृढ़ाईआ। असीं जगत जहान जाईए छोडे, नाता तत ना कोए वखाईआ। असीं प्यार छडीए मुहब्बत वाली मोह दे, नाता तृष्ना वाला तुड़ाईआ। सानूं दर्शन दे दे आपणी छोह दे, शहिनशाह आपणी दया कमाईआ। प्रकाश बख्श दे नूरी लोअ दे, जोती जाता कर रुशनाईआ। नाम संदेशे सुणीए सोहँ सो दे, सो पुरख निरँजण तेरी पढ़ाईआ। अमृत निजर धारों चो दे, बूँद स्वांती आप टपकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक भेव चुकाईआ। पंज तत कहिण साडा खोल्ह दे भेव, अभेद रहे ना राईआ। तूं आदि जुगादी देवत देव, देवत सुर तेरी शरनाईआ। तूं वसें निहचल धाम निहकेव, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। हउँ बाल अंञाणे तेरी जुग जुग करदे सेव, सेवक हो के सेव कमाईआ। नाम निधाना रस दे दे मेव, बिन रसना रस चखाईआ। साचा मस्तक ला दे थेव, कौस्तक मणीआ जिस नूं सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप
आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तूं आदि जुगादि जुग चौकड़ी सतिगुर शब्द सदा सद गुरदेव, गुरदेव आत्म परमात्म पंज तत तेरी ओट तकाईआ।
२७ जेठ शहिनशाह सम्मत दस सेई कलां देवा सिँघ बिशन सिँघ धर्म कौर पुनूं राम जलन्धर सिँघ
तोती देवी नंद पुर प्यारी देवी खेरोवाल ज़िला जम्मू
पंज तत कहिण प्रभ साडीआं सुण लै कहाणीआं, कथ कथ देईए जणाईआ। जुग चौकड़ी तेरीआं खेलां तक्कीआं महानीआं, तेरी महिमा बेपरवाहीआ। सानूं बणाउंदा रिहों राजे राणीआं, तख्त निवासी सीस ताज टिकाईआ। साडे विच्चों प्रगटाउंदा रिहों आपणीआं धर्म धार दीआं बाणीआं, निरअक्खर धार समझाईआ। मेल मिलाउंदा रिहों हाण हाणीआं, तन वजूदां जोड़ जुड़ाईआ। फिराउंदा रिहों उत्ते तीर्थ तट जल धारां विच पाणीआं, पवणां रंग रंगाईआ। तेरे हुक्म विच जगत दीआं ख़ाकां छाणीआं, धूंणीआँ ख़ाक रमाईआ। असीं तक्कया अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज तेरी खाणीआं, चुरासी फाँसी गल लगाईआ। तूं शहिनशाह शाह पातशाह गुण निधानीआं, गुणवन्त तेरी बेपरवाहीआ। कलयुग अन्तिम होणा फ़ानीआं, दर तेरे सीस निवाईआ। साडी आवण जावण चुका दे काणीआ, कायनात दा लेखा रहे ना राईआ। सानूं राय धर्म रिड़के ना वांग दुद्ध मधाणीआं, कोहलू चक्की चक्क ना कोए भवाईआ। आपणे धर्म धार दीआं सच दे निशानीआं, निशाने जगत कूड़ बदलाईआ। सदा सदा सद तेरे चरण कँवल रहे ध्यानीआं, दूजी ओट ना कोए तकाईआ। तूं मालक खालक इक लासानीआ, लाशरीक नूर अलाहीआ। असीं जगत होईआं दीवानीआं, सुध ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच भेव ना कोए चुकाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडे उत्ते हुन्दा वेख लै ग़ज़ब, हैरानी विच दुहाईआ। साडे हिस्से तक्क लै दीन मज़्हब, ज़ात पात वंड वंडाईआ। साडा करे कोई ना अदब, बेअदबी विच दुहाईआ। असीं चार जुग ततां वाले पूजे कदम, कदीम दे मालक सीस निवाईआ। साडी मिटी ना तसद्दद (अदम), अदल इन्साफ़ ना कोए कमाईआ। साडा सड़दा वेख लै बदन, कूड़ी अग्नी तत तपाईआ। बिन तेरी किरपा सानूं आए कोई ना रखण, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। असीं काहन दा प्यार नाल खाधा मक्खण, गोपीआं संग नाच नचाईआ। तेरा खेल सूरे समरथण, साहिब तेरे हथ्थ वड्याईआ। साडा तत्व तत दा बन्धन, बन्दीख़ाना ना कोए तुड़ाईआ। दर तेरे आए मंगण, दर ठांडे सीस झुकाईआ। किरपा निधान ला लै अंगण, अंगीकार इक अख्वाईआ। चरण धूढ़ चाढ़्ह दे रंगण, दुरमति मैल धुआईआ। सदा सद दा
बख्श दे संगण, विछोड़ा विच ना कोए रखाईआ। तेरा खेल तक्कीए विच ब्रह्मण्डण, ब्रह्मांड दा पन्ध मुकाईआ। असीं ग़रीब निमाणे जगत पंजण, सच तेरी भेंट चढ़ाईआ। सानूं देवीं अन्त ना दंडण, डण्डावत कर के सीस झुकाईआ। तूं आदि जुगादी दुखड़े खण्डण, दर्दीआं दर्द देणा वंड वडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। पंज तत कहिण प्रभू तेरा खेल तकदे रहे सदा जुग चार, चौकड़ी ध्यान लगाईआ। गाउंदे रहे मंगलाचार, शब्दी शब्द नाल शनवाईआ। फिरदे रहे विच संसार, संसारी आपणा तत बणाईआ। दीन दुनी करदे रहे विवहार, विवहारी हो के खेल खिलाईआ। नाता जुड़दा रिहा कन्त भतार, तन वजूदां वजदी रही वधाईआ। पुत्रां धीआं बणदा रिहा परिवार, ततां वाली गंढ पवाईआ। अन्त मिल्या ना किसे सहार, साथी संग ना कोए रखाईआ। जन्म जन्म विच होए ख्वार, ख्वारी सक्या ना कोए कटाईआ। तेरा संदेसा सुणदे रहे वारो वार, जुग चौकड़ी ध्यान लगाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरुआं दिता अधार, सहिज सहिज सुणाईआ। कलि कल्की आवे कल अवतार, अवतरी आपणा फेरा पाईआ। जोती जाता हो उज्यार, पुरख बिधाता डगमगाईआ। शब्दी नाद दे धुन्कार, धुन आत्मक राग दृढ़ाईआ। अमृत आत्म रस बख्श ठण्डा ठार, अग्नी तत बुझाईआ। साडी पैज दे संवार, सीस आपणा हथ्थ टिकाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया विच्चों कढ्ढ बाहर, लोकमात रहिण ना पाईआ। भगत सुहेले बणा मीत मुरार, मित्र प्यारा वेखे चाँईं चाँईंआ। सो वक्त सुहञ्जणा शाहो भूप सची सरकार, सच सुहेला तेरा नज़री आईआ। फड़ बाहों देणा तार, तारनहार दया कमाईआ। दर तेरे करीए निमस्कार, डण्डावत बन्दना सजदे विच सीस झुकाईआ। साडा लहिणा देणा पूरब कर्ज़ दे उधार, उदर दा लेखा रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप निभाईआ। पंज तत कहिण जुग जुग तेरा हुक्म रहे मन्नदे, मनसा तेरे चरण टिकाईआ। असीं बणजारे बणे रहे अन्न दे, जल पाणी नाल झट लँघाईआ। सरोते बणे रहे कन्न दे, अक्खर अक्खरां सिफ्त सलाहीआ। प्यारे बणे रहे तन दे, वजूदां रंग चढ़ाईआ। प्रकाश तक्के नहीं तेरे नूरी चन्न दे, दो जहानां डगमगाईआ। साडे पिछले लेखे लहिणे जग सारे भन्न दे, घड़न भन्न्हणहार तेरी वड्याईआ। सानूं आपणे नाम वाले सचे दम दे, स्वास स्वास तेरा नाम ध्याईआ। साडे नाते तोड़ने हड्ड मास नाड़ी चम्म दे, चम्म दृष्टी देणी बदलाईआ। वास्ते रहिण ना हरख सोग ग़म ते, चिन्ता चिखा विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। साडा प्यार आपणे नाल बन्न्ह दे, अग्गे सके ना कोए तुड़ाईआ। सानूं कम्म बख्श आपणे नाल ब्रह्म दे, पारब्रह्म प्रभ आपणी दया कमाईआ। लोकमात ना फिरीए जम्मदे, जम्मण मरन विच कदे ना आईआ। अज्ज बचन साडे नाल कर लै धर्म दे, धर्म दी धार तेरी सके ना कोए बदलाईआ।
साडे लेखे चुका दे कर्म दे, कर्म कांड दा डेरा ढाहीआ। साडे नाते तोड़ दे वरन बरन दे, सच आपणा रंग चढ़ाईआ। इक्को प्यार मंगदे तेरे चरण दे, चरण चरणोदक जाम देणा पिलाईआ। लेखे पूर कर लै सीस धड़न दे, धड़ा आपणे नाल बणाईआ। हुक्म दे दे सचखण्ड दवारे वड़न दे, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी तेरे खेल करनी करन दे, करते पुरख तेरी इक सरनाईआ।
२७ जेठ शहिनशाही सम्मत दस सेई कलां अंर्गेज़ सिँघ बंसो देवी जसबीर सिँघ
बचन सिँघ धर्मो देवी मंगल सिँघ
पंज तत कहिण सुण मालक साडे खावंद, ख़सम ख़समाने श्री भगवाने तैनूं देईए दृढ़ाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी तेरे हुक्म विच होए पाबन्द, नित नवित सरगुण धार तेरी सेव कमाईआ। परम पुरख प्रभ अन्तर दे दे सच अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। सानूं इशारा देंदा तेरा निशान तारा चन्द, सदी चौधवीं नाल मिलाईआ। आह तक्क साडा वेख लै दुखी बन्द बन्द, बन्धन सके ना कोए तुड़ाईआ। जगत भाग होया मंद, मंदभाग दिसे लोकाईआ। साडे अन्तर निरन्तर कूड़ विकार रह गया गंद, अमृत रस ना कोए भराईआ। मेहरवाना श्री भगवाना साडे अन्दर मन्दिर वेख लँघ, दर दरवाज़ा आप खुल्हाईआ। किस बिध पंच विकारे लाया जंग, मन मनसा ममता नाल लड़ाईआ। अमृत धार दिसे कोई ना गंग, गंगोत्री बैठी मुख छुपाईआ। तेरा नाम निधान सुणे ना कोए मृदंग, नाद धुन ना कोए शनवाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म गाए कोई ना छन्द, सति सरूप ना कोए समाईआ। दूई द्वैती शरअ शरायती ढाहे कोई ना कंध, पर्दा सके ना कोए खुल्हाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले (तुध बिन) पाए कोई ना ठण्ड, अग्नी तत तत गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ख़ाली झोली रहे वखाईआ। पंज तत कहिण प्रभ ख़ाली झोली कर भरपूर, भाण्डा भरम भनाईआ। मस्ती नाम दे सरूर, सुरती शब्द नाल मिलाईआ। साडी मनसा पूरी कर दे जो आसा रखी मूसा उत्ते कोहतूर, तुरीआ तों बाहर समझाईआ। जिस बिध मुहम्मद शुकराने विच तेरा होया मशकूर, बिन सजदे सीस निवाईआ। हज़रत ईसा दी बेनन्ती कर मंज़ूर, जो सूली चढ़दयां गया समझाईआ। तेरा लेखा पन्ध रहे ना दूर, दूर दुराडे आउणा चाँईं चाँईंआ। कलयुग निगाह मार लै साडे अन्दर वेख लै कूड़, सति रहिण किछ ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
कर, एका देणा साचा वर, सच स्वामी होणा सहाईआ। पंज तत कहिण प्रभ आदि जुगादी साचे स्वामीआं, सतिगुर साहिब एको एक। निरगुण धार अन्तरजामीआं, साडा अन्तष्करन कर बिबेक। असीं फिरीए ना विच चारे खाणीआं, चरण कँवल बख्श टेक। इक्को सुणा दे अगम्मी बाणीआं, त्रैगुण माया ना लाए सेक। तूं साडी करीं आप पहचानीआं, पारब्रह्म प्रभ दिसणा नेतन नेत। जिस बिध आत्म परमात्म बणिउँ हाण हाणीआं, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच स्वामी कर मेहरवानीआं। पंज तत कहिण प्रभ बण साडा हितकारी, मेहरवान दया कमाईआ। साडी पैज दे संवारी, पंचम रो रो दईए सुणाईआ। साडी अग्गे ना होए ख्वारी, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। साडे बुत्त ना वेखीं पुरख कि नारी, नर नरायण तेरा रूप तकाईआ। तूं भगत वछल गिरवर गिरधारी, गहर गम्भीर इक अख्वाईआ। परम पुरख अकाले पाउणी सारी, महासार्थी हो के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सगला संग आप बणाईआ। पंज तत कहिण साडे आदि जुगादी साथी, सगले संगी तेरी ओट तकाईआ। तूं निरगुण धार सरगुण चलावें राथी, रथवाही बेपरवाह इक अख्वाईआ। तेरे चरण कँवल टेकीए माथी, मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। असीं दीनन नाथ अनाथी, तूं दीन दयाल वड वड्याईआ। साडी तेरे चरण कँवल विच अगली पिछली हयाती, जोग जुगत देणी दृढ़ाईआ। कलयुग वेख अंधेरी राती, चारों कुण्ट अंधेरा छाईआ। साडा लहिणा देणा पूरा कर दे लोकमाती, मातृ भूमी नाल मिलाईआ। सतिगुर शब्द शब्द धार बणा जमाती, जमां दा लेखा रहे ना राईआ। तूं मालक ख़ालक कमलापाती, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। निरगुण धार सरगुण ला लै नाल छाती, छत्रधारी तेरे हथ्थ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ। पंज तत कहिण प्रभ दे दे माण ब्रह्मादी, ब्रह्मांड भेव चुकाईआ। तेरे विच होईए विस्मादी, बिस्मिल रूप बणाईआ। तेरा लेखा तक्कीए आदि जुगादी, जुग चौकड़ी ध्यान लगाईआ। साडा जीवण वेख लै ज़िंदगी नाल सादी, सदके वारी घोल घुमाईआ। सतिगुर शब्द तेरा होवे इमदादी, दूसर लोड़ रहे ना राईआ। सानूं प्रवाह नहीं इश्क हकीकी ते मजाज़ी, हक दे मालक तेरे चरण मिले शरनाईआ। तूं पुरख अकाले दीन दयाले साडे उत्ते होणा राजी, राज़क रिज़क रहीम दर तेरे मंग मंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मस्तक लेख बणाईआ। पंज तत कहिण साडा मस्तक बणा दे लेख, बिन कलम शाही दे वड्याईआ। तेरा निरगुण धार तक्कीए भेख, भेखाधारी नज़री आईआ। सच सुहञ्जणा वखाउणा देस, देस देसन्तरां डेरा ढाहीआ। तूं मालक ख़ालक इक नरेश, नर नरायण तेरे हथ्थ वड्याईआ। लहिणा देणा पूरा कर दे गोबिन्द दस दशमेश,
सतिगुर शब्द शब्द शनवाईआ। साडे अन्दरों कूड़ा कढ्ढ कलेश, कला कलधारी आपणी दया कमाईआ। तूं आदि पुरख अपरम्पर स्वामी सदा रहें हमेश, हम साजण नूर अलाहीआ। दर तेरे होईए पेश, पेशीनगोईआं चार जुग दीआं देण गवाहीआ। सहँसर मुख पुकार के कहे शेष, दो सहँसर जिह्वा नाल मिलाईआ। पुरख अकाल को आदेस, सिर सर दोवें भेंट चढ़ाईआ। जिस झगड़ा मेटणा मुल्ला शेख़, शख्सीअत आपणी इक समझाईआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी आपणा कर अवल्लड़ा वेस, वेस अनेका रूप बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंज तत कहिण साडा लेखा रहे ना लोकमात परदेस, परदेसीआ आपणे गृह लैणा वसाईआ।
२८ जेठ शहिनशाही सम्मत दस बेला सिँघ सेवा सिँघ देवा सिँघ भाईआ देवी बंती देवी
वीरो देवी गुरदेई सेई कलां जम्मू
पंज तत कहिण प्रभ तेरा धर्म निशान, जुग चौकड़ी नज़री आईआ। तेरा सच मकान, तन वजूद सोभा पाईआ। तेरा पवित्र अस्थान, पूजणयोग तेरी वड्याईआ। तूं निरगुण हो प्रधान, साडे अन्दर डेरा लाईआ। साचा गृह कर कर परवान, परम पुरख देणी वड्याईआ। घर दीप जगा महान, जोती जाते कीती रुशनाईआ। संदेशा दे धुर फ़रमान, नाद अनादी इक दृढ़ाईआ। अंमिओं रस बख्श के पीण खाण, जोती जाते पुरख बिधाते तेरा तक्कीए खेल महान, ख़ालक ख़लक ध्यान लगाईआ। तूं रसना जिह्वा नाल गाए आपणे गाण, सिफ्ती सिफ्त सलाहीआ। चार जुग दे शास्त्र देण ब्यान, जो साडे अन्दरों आए चाँईं चाँईंआ। जिन्हां दे नाल तेरे नाम कलमे दा बणया विधान, मार्ग जगत जुगत समझाईआ। असीं जुग चौकड़ी तेरा प्रेम करीए परवान, परम पुरख निव निव सीस झुकाईआ। अन्तिम मंगीए इक्को दान, दाते दानी झोली डाहीआ। तेरा नूर ज़हूर वसदा रिहा साडे अन्दर नौजवान, सच दवार बंक सुहाईआ। निगाह मार लै श्री भगवान, भगवन नैण उठाईआ। इशारे तक्क लै राम रामा धुर दे काहन, की घनईया कहि सुणाईआ। की पैग़म्बरां दिता पैग़ाम, धुर हुक्म हुक्म दृढ़ाईआ। की नानक धार तैनूं किहा बनाम, बिन अक्खरां अक्खर सुणाईआ। की गोबिन्द संदेशा दिता बिना कान, कायनात तों बाहर दृढ़ाईआ। माछूवाड़ा तक्क जिथ्थे सुत्ता नौजवान, तन वजूद जगत आसण रखाईआ। शब्द दी धार नच्चया तेरे विच मैदान, सचखण्ड साचे डेरा लाईआ। सथ्थर यारड़े करीं परवान, तन वजूद दु:ख ना लागे राईआ। तत कहिण असीं बिन नैणां करदे रहे ध्यान, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर,
पंचम पंचम तेरा नूर नज़री आईआ। पंज तत कहिण प्रभ तेरा साडे अन्दर दिसे नूर, नूर नुराना नज़री आईआ। तेरा पन्ध रहे ना दूर, गृह मन्दिर अन्दर वज्जदी रहे वधाईआ। सच प्रेम दा बख्श सरूर, सुरती शब्द नाल मिलाईआ। तूं सर्ब कला भरपूर, भरपूर रिहा सर्ब ठाईंआ। असीं चाकर तेरे मज़दूर, जुग जुग सेव कमाईआ। साडा कर्म कांड दा बख्श कसूर, कसम खा के सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच संदेशा इक सुणाईआ। नारद कहे जन भगतो मेरे वल्ल करो क्यास, तत्व तत ध्यान लगाईआ। चार जुग दी पिछली वेखो आस, आसा पूरब नाल मिलाईआ। जुग जुग तुहाडा खेल हुन्दा रिहा हड्ड नाड़ी मास, तन वजूदां वजदी रही वधाईआ। रूप अनूप तक्को पृथ्मी आकाश, गगन मण्डल ध्यान लगाईआ। तुहाडा साहिब तुहाडे पास, पुश्त पनाह हथ्थ टिकाईआ। तुसीं क्यों होवो उदास, हैरानी विच दुहाईआ। तुहाडा तन वजूद मुरदयां वाली नहीं लाश, मलकुलमौत ना नेड़े आईआ। मैं तुहानूं देण आया शाबाश, ख़ुशीआं नाल दृढ़ाईआ। तुहाडा राह तक्के कैलाश, बिन नैणां नैण उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा गृह इक वखाईआ। पंज तत कहिण नारद साडे निगाह मारी अन्दर, अन्तष्करन ध्यान लगाईआ। साडा सोहणा सुहावा मन्दिर, पुरख अबिनाशी बणत बणाईआ। साडे अन्दरों लाह के जन्दर, कुण्डी खिड़की दिती खुल्हाईआ। भाग लगा के डूँग्घी कन्दर, अंध अंधेरा दिता मिटाईआ। साचा देवे सुख अनन्दन, दुक्खां दरदां डेरा ढाहीआ। साडी मंज़ूर करे बन्दन, बन्दगी विच सीस झुकाईआ। धूढ़ी ख़ाक रमाए चन्दन, दुरमति मैल धुआईआ। वस्त अगम्मी आया वंडण, देवे थांउँ थाँईंआ। लेखा जाणे ब्रह्म ब्रह्मण्डण, ब्रह्मांड भेव खुल्हाईआ। साडा नाता तोड़ के जेरज अंडण, उत्भुज सेत्ज पन्ध मुकाईआ। निरगुण धार लावे आपणे अंगण, अंगीकार इक अख्वाईआ। आवण जावण कट दे फंदन, फाँसी जम्म रहे ना राईआ। तूं मेरा मैं तेरा ढोला दस्स के छन्दन, संसा अन्दरों दिता चुकाईआ। अन्त उठा के आपणे कंधन, सचखण्ड लै के आवे चाँईं चाँईंआ। तत कहिण सानूं सब नूं पावे ठण्डण, अग्नी अग्ग बुझाईआ। आदि जुगादी टुट्टी आया गंढण, गंढणहार गोपाल स्वामी आपणी दया कमाईआ। साडा जोती धार वसेरा होणा सचखण्डण, दरगाह साची सोभा पाईआ। साडी अन्दरों होवे बन्दन, बन्दगी विच सीस निवाईआ। साडा वजूद रहे ना पंजण, पंचम मेला सहिज सुभाईआ। फिर सड़ना पए ना अंचन, आंच नज़र कोए ना आईआ। असीं सति सरूप पहुंचीए पतण, दर साचे डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि सदा बख्शंदन, बख्शणहार बख्शिश रहमत आप कमाईआ।
२८ जेठ शहिनशाही सम्मत दस पूरन सिँघ राजा सिँघ गुरमुख सिँघ कासतों देवी
लक्षमी देवी सेई कैंप ज़िला जम्मू
पंज तत कहिण प्रभू साडी धार तेरे अग्गे पिट्टी, रो रो नैणां नीर वहाईआ। साडा लेखा मेल दे नाल हाहे दी टिप्पी, टीका टिप्पणी जगत रहे ना राईआ। साडी करनी करते कर दे चिट्टी, कलयुग कालख दाग़ रहे ना राईआ। साडी ख़ाहिश तेरे चरणां विच लिटी, लिटां खोल्ह के दईए वखाईआ। सानूं चुरासी गेड़ विच ना सिट्टीं, जन्म जन्म ना माण गंवाईआ। असीं माण ना रखया पत्थर इट्टी, पाहनां गए भुलाईआ। तेरी धार अगम्मी सानूं लग्गे मिट्ठी, नाम रस देणा चखाईआ। तेरी खेल तक्कीए अनडिट्ठी, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। साडा सरोवर रूप रहे ना अट्ठ सट्ठी, अमृत रस देणा भराईआ। साडे कोल चार जुग दी संदेसयां वाली चिट्ठी, जिस दा लेख ना कोए समझाईआ। लहिणा देणा अन्त कन्त भगवन्त आप नजिट्ठीं, मेहरवान हो के आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच घर वजदी रहे वधाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडा आदि जुगादि तक्क लै लहिणा, लहिणेदार अख्वाईआ। निगाह मार लै बिन नैणां, नैनण नैण नैण उठाईआ। असीं तेरा मन्नदे रहे कहिणा, जो सतिगुर शब्द मनाईआ। जगत खेल खेलदे रहे भाई भैणां, तत वजूदां रंग चढ़ाईआ। तूं आदि जुगादी बणया साक सज्जण सैणा, मालक इक अख्वाईआ। तेरा भेव ना रहे त्रफैणा, पर्दा परदयां विच्चों देणा चुकाईआ। असां दर ठांडे तेरे चरण कँवल बहिणा, दूजी ओट ना कोए तकाईआ। नाम निधान दा वस्त्र पा दे गहिणा, शृंगार एकँकार आप जणाईआ। साडा लेखा पूरा कर दे जो बाल्मीक लिख्या विच रमायणा, राम दे राम साडी दुहाईआ। अन्त तन वजूद सब दा ढहणा, जगत रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दा खेल आप समझाईआ। पंज तत कहिण प्रभ तेरे जुग जुग वेखीए संजोग, हरि संजोगी मेल मिलाईआ। सरगुण धार भोगे भोग, भस्मड़ तेरी वड वड्याईआ। जगत साधना वाले लए जोग, जुगतीआं नाल समझाईआ। तेरी करदे रहे खोज, लम्भया थांउँ थाँईंआ। माणदे रहे मौज, ख़ुशीआं ढोले गाईआ। पिछला लेखा बीत्या बहुत, गणती गणित ना कोए गणाईआ। तूं मालक बेपरवाह अगम्मा खौंत, ख़सम ख़समाने देईए जणाईआ। सानूं साचे दर पहुंचा दे चौंक, जिथ्थे चार जुग दा लेखा रहे ना राईआ। सानूं तेरे सचखण्ड जाण दा शौंक, शौकीना साडा शौंक पूरा दे कराईआ। असीं वसणा नहीं विच चौदां लोक, चौदां तबक ना कोए चतुराईआ। इक्को किला गढ़्ह (सुहा दे) कोट, जिस दी छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। प्रकाश होवे निर्मल धार जोत, जोती जाता पुरख बिधाता इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप
हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर तेरे जाईए पहुंच, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ।
२८ चेत शहिनशाही सम्मत दस वकील सिँघ दे गृह रमेश सिँघ चूहड़ सिँघ पिन्दर राम
बचनो देवी सेई कैंप ज़िला जम्मू
पंज तत कहिण किरपा कर पुरख अबिनाश, अबिनाशी करते आपणी दया कमाईआ। साडे अन्तर निरगुण जोत कर प्रकाश, नूर नुराना नूर अलाहीआ। सच दवारे तेरी वेखीए रास, बिन मण्डल मण्डप खेल खिलाईआ। कूड़ कुड़यारा अन्दरों कर दे नास, नास्तिक धार रहिण कोए ना पाईआ। साडा लेखे ला लै स्वास स्वास, साह साह तेरा नाम ध्याईआ। हउँ बालक तेरे दास, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडे अन्दर सुणा दे नाद, अनहद नादी धुन उपजाईआ। तेरा शब्द संदेशा सुणीए ब्रह्म ब्रह्माद, ब्रह्मांड वज्जदी रहे वधाईआ। भगत भगवान बणा के साध, साधना इक समझाईआ। बिन रसना जिह्वा तैनूं लईए अराध, ढोले सिफ्त सलाहीआ। साडे अन्दरों खुल्ह जाए जाग, आलस निंद्रा दूर कराईआ। कल्पणा कूड़ रहे ना काग, गुरमुख हँस रूप प्रगटाईआ। दुरमति मैल धो दाग़, पतित पुनीत दे कराईआ। अन्तष्करन बुझा दे आग, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। बिना कन्नां तों तेरी सुणदे रहीए आवाज़, सतिगुर शब्द शब्द शनवाईआ। साडा उतम होवे भाग, मिले माण वड्याईआ। इक्को तेरा प्रेम होवे वैराग, वैरी अन्दरों बाहर कढ्ढाईआ। जे तूं आ गिओ विच पंज आब, पंजां दा लेखा देणा चुकाईआ। तैनूं निउँ निउँ करीए आदाब, अदब नाल सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडी सवाधान कर दे सुरती, सुत्ती लै जगाईआ। तूं मालक अकाल मूर्ती, नूर नुराना नूर अलाहीआ। आवाज़ सुणीए तेरे नाम कलमे तूर दी, तुरीआ तों बाहर जणाईआ। खेल तक्कीए ज़ाहर ज़हूर दी, जोती जाता वेख वखाईआ। तेरी मंज़ल रहे ना दूर दी, काया काअबे देणी वड्याईआ। सेवा लेखे ला लै पंज तत दी, निरगुण सरगुण तेरी सेव कमाईआ। तेरी खेल सदा भरपूर दी, तूं देवणहार गुसाँईंआ। साडे अन्दरों तृष्ना मेट दे कूड़ दी, कूड़ी क्रिया बाहर कढ्ढाईआ। सानूं प्यास तेरे चरण कँवल धूढ़ दी, धूढ़ी टिक्के ख़ाक रमाईआ। हयाती बदल दे तत मूढ़्ह दी, मूर्ख आपणे रंग रंगाईआ। साडी आसा ना तक्कीं जगत कसूर दी, कसम खा के सीस निवाईआ। ओह तक्क लाश तक्कदी पंजां ततां वाली मनसूर दी, मन
मनसा सीस झुकाईआ। खेल तक्क लै हज़रत मूसा वाली कोहतूर दी, तुरीआ तों बाहर तेरा ध्यान लगाईआ। सानूं बख्शिश दे दे आपणे अगम्मी नूर दी, नूर नुराने कर रुशनाईआ। प्रीती मिल जाए नाम रंग गूढ़्ह दी, दो जहान उत्तर कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी बेपरवाहीआ। पंज तत कहिण प्रभ साडे अन्तर दे दे अमृत रस, बिन रसना रस चखाईआ। मन मनुआ करदे वस, दहि दिशा ना उठ उठ धाहीआ। शब्द अणयाला तीर मार कस, बजर कपाटी पार कराईआ। दे प्रकाश कोटन रवि शशि, नूरी चांद चांद चमकाईआ। तेरा दर्शन करीए हस्स हस्स, हस्ती काया मन्दिर अन्दर नज़री आईआ। बिना ज़बान तों तेरा गाईए जस, सिफ्त सिफ्त सलाहीआ। साडे अन्दरों मेट अंधेरी मस, अंध अज्ञान देणा चुकाईआ। त्रैगुण माया सके ना डस, पंचम पंच ना कोए हल्काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर साचा खेल वखाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडे अन्तष्करन खोल्ह दे राज़, राज़क रिज़क रहीम तेरी ओट तकाईआ। बिना सरवणां तेरी सुणीए आवाज़, धुन आत्मक राग देणा दृढ़ाईआ। बिना नेत्रां जाईए जाग, आलस निंद्रा रहे ना राईआ। कूड़ी क्रिया धो दे दाग़, दुरमति मैल कर सफ़ाईआ। सदा सदा तैनूं लईए अराध, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। तूं मोहण माधव माध, मधुर धुन देणी सुणाईआ। अमृत दे दे हयाते आब, रस निजर झिरने विच्चों झिराईआ। आत्म परमात्म तेरे प्यार विच जाए लाग, लग मात्र डेरा ढाहीआ। तेरे बिना तन्द सितार सुणदे रहे राग, जिस दी बाडी बणत ना कोए बणाईआ। भेव खुल्हा दे बोध अगाध, बुद्धी तों परे पर्दा देणा चुकाईआ। पंज तत कहिण प्रभ तेरे अग्गे साडी बेनन्ती आज, आजज हो के सीस निवाईआ। लोकमात अन्तिम रखणी लाज, लाजावन्त तेरे हथ्थ वड्याईआ। मानस जन्म साडा संवारना काज, करते कीमत लैणी पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा लहिणा नित नवित दो जहान श्री भगवान दया कमाईआ।
२९ जेठ शहिनशाही सम्मत दस फ़रंगी राम साँईं दास अनन्त राम त्रेवा सन्त राम गोकले चक्क
चन्नो देवी सेई कलां सन्त कौर जम्मू
पंज तत कहिण नर निरंकारया, निराकार ध्यान लगाईआ। साडीआं जुग जुग पईआं हिस्सेदारीआं, तन वजूदां वंड वंडाईआ। दीनां मज़्हबां बणाईआ क्यारीआं, फुल्ल फुलवाड़ी शरअ वाली महकाईआ। साडीआं रीतां बदलीआं तेरयां पुजारीआं,
डण्डावत बन्दना सयदे करदे आए निमस्कारी, निव निव सीस झुकाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ जांदे रहे वारो वारीआ, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणा खेल खिलाईआ। साडे रूप बणदे रहे नर नारीआं, नर नरायण तेरी बेपरवाहीआ। साडीआं गुरुआं नाल लगदीआं रहीआं यारीआं, जो अन्त यराने गए तुड़ाईआ। तेरीआं सिफ्तां सुणदे रहे काफीआं, भविक्ख्तां खोज खुजाईआ। जुग चौकड़ी करदे रहे तैयारीआं, त्रैगुण अतीते तेरा ध्यान लगाईआ। हुण ख़ुशीआं होईआं सारीआं, सच दईए सुणाईआ। मस्तीआं चढ़ीआं ख़ुमारीआं, ख़ालस रूप वेख वखाईआ। मनसा पूरीआं कर हमारीआं, हम साजण दे वड्याईआ। तुध बिन पैजां ना जाण संवारीआं, सिर सिर हथ्थ आप टिकाईआ। साडे लहिणे देणे दे उधारीआं, उदर दे लेखे दे मुकाईआ। असीं ततां धार आदि जुगादि कँवारीआं, जगत कन्त सुहाग ना कोए हंढाईआ। जम्मण मरन दीआं खेलां खेलीआं बण विच संसारीआं, संसा रोग ना कोए मिटाईआ। काया भाण्डे वेख लै तन पटारीआं, वजूदां ध्यान लगाईआ। अन्तिम धाहां मारन सर्ब विचारीआं, विचर के रहीआं सुणाईआ। साडीआं खेलां मुका दे जो कीतीआं जगत ग़द्दारीआं, गदागर हो के दईए सुणाईआ। शरअ दीआं छुरीआं सानूं चीरदीआं रहीआं आरीआं, जुग जुग वंड वंडाईआ। कलयुग अन्तिम तेरे चरण कँवल निमस्कारीआं, निव निव सीस झुकाईआ। साहिब स्वामी अन्तरजामी जाईए बलिहारीआ, बलि बलि जाईआ। अन्त कन्त भगवन्त तत्व तत कर प्यारीआं, प्रीतम आपणा प्रेम बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साडीआं मेटणीआं जगत ख्वारीआं। पंज तत कहिण निरगुण धार कर ख्याल, आशा अवर ना कोए जणाईआ। साडा रिहा ना कोए दलाल, विचोले जगत दित्ते तजाईआ। सम्बल दे मालक सुरत संभाल, सहिज नाल सुणाईआ। भुल्ल्यां भटकयां आप भाल, जगत खोजणा चाँईं चाँईंआ। साडे सिंमल रुक्ख नूं आपे फल लगा दे डाल, पत्त टहिणी आप महकाईआ। साडी पूरी करदे घाल, जुग जुग सेव कमाईआ। नाम धार बणा लै लाल, लालन आपणे रंग रंगाईआ। सानूं पोह ना सके काल, महाकाल दे मालक होणा आप सहाईआ। चुरासी फाँसी तोड़ जंजाल, जागरत जोत कर रुशनाईआ। अमृत आत्म रस प्याल, जगत तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। तेरा सुहञ्जणा वेखीए सचखण्ड सच्ची धर्मसाल, दूसर नज़र किछ ना आईआ। जिथ्थे दीपक जोत जगे बेमिसाल, जिस दी मिसल ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। पंज तत कहिण प्रभू साडी कीमत रही कोए ना दमड़े, दामनगीर नज़र कोए ना आईआ। काया माटी भाण्डे वेख लै चम्मड़े, चम्म दृष्टी खोज खुजाईआ। नेत्रहीण जगत होए अंधड़े, तेरा दरस कोए ना पाईआ। भाग होए मंदड़े, भागहीण अख्वाईआ। तेरी मंज़ल वास्ते होए लोभी गंदड़े, पौड़ी डण्डा चढ़न कोए ना पाईआ। सानूं चुक्क
लै आपणे कंधड़े, कन्ढ्ढी बैठे ध्यान लगाईआ। साडे सीस वेख लै नन्गढ़े, ओढण उपर ना कोए टिकाईआ। आपणा गीत सुणा दे इक्को छन्दड़े, सोहँ ढोला अगम्म अथाहीआ। साडे लेखे लग्ग जाण पंज तत निकम्मड़े, दर मिले माण वड्याईआ। तूं ही माता पिता अम्मी अंमड़े, आदि पुरख तेरी सरनाईआ। बेशक आत्मा तेरी धारों जम्मड़े, साडा नाता जगत नाल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक दया कमाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडी कीमत रही ना कौडी, जगत हट्ट ना कोए विकाईआ। सानूं इशारा दे के गए वेदी सोढी, धुर संदेसा इक जणाईआ। तुहाडा लेखा मुकाउणा बण के जग जोगी, जुगीशरां जगत ना कोए चतुराईआ। लहिणा देणा पूरा करे कोई ना भोगी, जो ततां वाला तत्तीं खेल खिलाईआ। अन्त धुर मेला होणा पुरख संजोगी, जो करता धुरदरगाहीआ। जो जुग चौकड़ी तड़फदे वेखे रोगी, बिन नैणां नैण उठाईआ। जिस दी किरपा नाल तुहाडी ततां धार जाणी सोधी, सुदी वदी ना वंड वंडाईआ। ओह पुरख अकाला दीन दयाला आदि जुगादि ठाकर मौजी, मजलस भगतां नाल रखाईआ। दीन मज़्हब दा कदे ना बणे लोभी, लालच शरअ ना कोए रखाईआ। पंज ततो जदों आया धुर दा बण के धोबी, तुहाडी दुरमति मैल दए धुआईआ। दस्स के आपणे घर दी खेल घरोगी, पर्दा दए चुकाईआ। नाले हथ्थ लगावे तुहाडे गोडीं, गाॅड आपणा हुक्म वरताईआ। तुहानूं सोचणा पए ना उँगल रख के उपर ठोडी, जगत समझ ना कोए चतुराईआ। तुहाडा अन्तर धार दा होवे बोधी, बुध बिबेक दए बणाईआ। तुहाडी आसा रहे ना कोझी, कमली आपणे चरण टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। पंज तत कहिण प्रभ चार जुग दे तेरे राहक, सति सति सेव कमाईआ। साडा बणया कोए ना गाहक, आत्मा परमात्मा तेरी वज्जदी रहे वधाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर नाता तोड़ गए साक, सज्जण सैण ना कोए अख्वाईआ। साडा लहिणा देणा लेखा लोकमात, जुग जुग आए वेस वटाईआ। नित नवित तेरी करदे रहे आस, न्यासरे हो के ध्यान लगाईआ। तक्कदे रहे उत्ते आकाश, नैण पृथ्मी वल्ल टिकाईआ। कवण वेला आवे पुरख अबिनाश, हरि करता धुरदरगाहीआ। साडी लेखे लावे हड्ड नाड़ी मास, बूँद रक्त आपणे रंग रंगाईआ। साडा लहिणा देणा जगत रहे ना स्वास, साह साह दा लेखा दए मुकाईआ। सो वक्त सुहञ्जणा तेरा दर्शन करीए साख्यात, साहिब तेरी वड्याईआ। सानूं सच दी दे दात, दाते दानी दया कमाईआ। साडा वजूद महबूब फिर नज़र ना आए लोकमात, तेरा तत तेरे विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच प्रीत प्रीतम बख्श दे नात, रिस्ता जगत रिसत्यों बाहर समझाईआ।
२९ जेठ शहिनशाही सम्मत दस सेई कलां कृपाल सिँघ कृष्ण सिँघ सुखदेव सिँघ
जसबीर सिँघ रोशन लाल कर्मों देवी दर्शन सिँघ ज़िला जम्मू
पंज तत कहिण प्रभ साडी ज़िंदगी बख्श हयाती, जीवण जीवण विच्चों बदलाईआ। दर्शन दे दे इक इकांती, इक इकल्ले एकँकार तेरी सरनाईआ। अमृत बख्श दे बूँद स्वांती, निजर झिरना आप झिराईआ। तेरा खेल तक्कीए बहु बिध भाती, भेव अभेदा देणा चुकाईआ। साडे अन्दरों मेट अंधेरी राती, नूरी चन्द कर रुशनाईआ। दिवस रैण रहे प्रभाती, घड़ी पल वंड ना कोए वंडाईआ। तेरा रूप अनूपा दिसे साख्याती, साजण सन्मुख हो के दर्शन देणा चाँईं चाँईंआ। साडा तन वजूदां झगड़ा रहे ना काग़ज़ाती, कलमा नाम इक समझाईआ। अन्त अख़ीर बेनज़ीर पुछ बाती, वारस हो के ध्यान रखाईआ। साडी अग्न बुझा दे अन्तर निरन्तर विच्चों छाती, छत्रधारी तेरी वड्याईआ। तूं मेहरवाना महबूब कमलापाती, रक्त बूँद खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, गृह इक्को इक दरसाईआ। पंज तत कहिण प्रभ तेरे गृह होवे वसेरा, विसर कदे ना जाईआ। साडे अन्तर चाउ घनेरा, तैनूं मिल के वज्जे वधाईआ। असीं गाउंदे तूं मेरा मैं तेरा, दूजी ओट ना कोए दृढ़ाईआ। साडा पन्ध मुका दे नेरन नेरा, दूर दुराडा रहिण ना पाईआ। इक्को घर वसा के गुरु गुर चेरा, चेला गुर इक्को रूप समाईआ। मेहरवाना श्री भगवाना कर दे मेहरा, मेहर नज़र उठाईआ। पिछला वक्त लँघया बथेरा, नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग पन्ध मुकाईआ। अन्त कन्त भगवन्त तेरे चरणां लग्गा डेरा, सरन मिली सरनाईआ। तूं सतिगुर शब्द अगम्मी शेरा, शहिनशाह तेरी ओट तकाईआ। सानूं आउणा पए ना दूजी वेरा, वेरवे नाल दईए सुणाईआ। साडा कबूल कर लै अन्तिम अन्त वार दा फेरा, फिर फिर तेरे कदमां सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दे मालक पर्दा आप उठाईआ। पंज तत कहिण प्रभ तेरे गृह दे होईए दरवेश, दर ठांडे सीस निवाईआ। ख़ाली होए हथ्थ सीस धड़ कीते तेरे पेश, पेशीनगोईआं नाल मिलाईआ। तेरा हुक्म संदेशा सुणया इक विशेष, विषयां तों बाहर देणा समझाईआ। साडा कल्पणा दा रहे ना कोए कलेश, कलकाती डेरा ढाहीआ। लहिणा देणा पूरा करदे जो कहि के गया दस दशमेश, दहि दिशा ध्यान लगाईआ। तेरे चरण कँवल रहीए हमेश, हम साजण होणा सहाईआ। साडी बाल जवानी औध तक्क लै अल्लड़ वरेस, जोबनवन्ते दर तेरे मंग मंगाईआ। धुर दा रूप ना मूंड मुंडाए धारी केस, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर वस्त आप वरताईआ। पंज तत कहिण साडी पा सार, सरगुण निरगुण ध्यान लगाईआ। लेखा तक्क लै जुग चार, चारे कुण्ट
नैण उठाईआ। असीं नाता तोड़ दिता जगत संसार, संसारी भण्डारी सँघारी दिता सुणाईआ। तेरा नाम निधाना रहे उच्चार, उच्चर के दईए सुणाईआ। सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान बोल जैकार, जै जैकार तेरा नाम कराईआ। असीं कोटां विच्चों दो चार, बहुती गिणत ना कोए गिणाईआ। किरपा करनी पहली वार, परम पुरख देणी माण वड्याईआ। आत्म नाल ततां देणा अधार, तत्व तत तत बणाईआ। जोती जाते पुरख बिधाते अन्त कन्त बख्शणा सच दवार, द्वारकावासी जो गया समझाईआ। कान्हा दे काहन धुर दे परवरदिग़ार, सांझे यार तेरी वड्याईआ। साडी डण्डावत बन्दना कबूल करनी निमस्कार, सजदयां लेखे लाईआ। जगत लेखा पूरा करना निरँकार, निरवैर देणी माण वड्याईआ। भगत सुहेले बणाउणे मीत मुरार, मित्र प्यारा विछड़ कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तुध बिन पावे कोए ना सार, महासार्थी नज़र कोए ना आईआ।
३० जेठ शहिनशाही सम्मत दस मनवाल कैंप ज़िला जम्मू ज्ञान चन्द खोजू राम रोहलू राम लाल सिँघ
आत्मा सिँघ ज्ञान सिँघ सवरन सिँघ बलविन्दर सिँघ
पंज तत कहिण प्रभ दे दे बोध अगाध, बुद्धी तों परे नर हरे भेव अभेद खुल्हाईआ। शब्दी शब्द सुणा अगम्मी नाद, बिन वैराग समझाईआ। तेरा नूर नुराना शाह सुल्ताना दिसे ब्रह्म ब्रह्माद, ब्रह्मांड दा पर्दा रहे ना राईआ। अन्तष्करन करते पुरख साडा साध, साधना आपणी इक समझाईआ। दिवस रैण कँवल नैण तैनूं लईए अराध, साह साह तेरा नाम ध्याईआ। तेरे प्यार विच होईए विस्माद बिस्मिल आपणा आप कराईआ। दिवस रैण भुल्ले ना तेरी याद, याददाशत धुर दा नाम गया समझाईआ। अन्दरों मेटणा वाद विवाद, विख कूड़ी बाहर कढ्ढाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले निरगुण निरवैर मोहण माधव माध, बेपरवाह बेअन्त कन्त अख्वाईआ। कलयुग अन्त साडी खोल्ह दे जाग, लोचन नैण कर रुशनाईआ। दीआ बाती कमलापाती जोती जगा चराग़, तन मन्दिर डगमगाईआ। दुरमति मैल धो के दाग़, पतित पुनीत दे बणाईआ। मूर्ख मुग्धां कर वड वड भाग, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। साडा रूप रहे ना काग, हँस सतिगुर शब्द लैणे बणाईआ। अन्तष्करन इक्को बख्श वैराग, वैरी अन्दरों बाहर कढ्ढाईआ। माया ममता मोह जाईए त्याग, त्रैगुण लेखा देणा चुकाईआ। सच दा मेला करना कन्त सुहाग, जगत विछोड़ा रहे ना राईआ। सरन सरनाई तेरी गए लाग, लग मात्र डेरा ढाहीआ। बिना तन्द सितार वजा रबाब, साडे रब्बी नूर अलाहीआ। मित्र प्यारा बणा अहिबाब, साजण मीत इक अख्वाईआ। सच दवारे दे दे दाद,
दर ठांडे मंग मंगाईआ। तेरी किरपा दा किरपा निधान मंगदे साथ, परम पुरख देणा वरताईआ। कूड़ी क्रिया बुझाउणी आग, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी दया आप कमाईआ। पंज तत कहिण प्रभ मेहरवान हो बख्शंद, रहमत हक कमाईआ। आत्म धार दे अनन्द, परमात्म आपणे विच छुपाईआ। नूरी नूर चाढ़्ह दे चन्द, बिन तेल बाती डगमगाईआ।, तूं मेरा मैं तेरा सुणा छन्द, ढोला धुरदरगाहीआ। कूड़ी क्रिया रहे ना कोई बन्धन बन्द, बन्दगी आपणी विच छुपाईआ। बजर कपाट तोड़ दे जंद, ज़िंदगी ज़िंदगी विच्चों बदलाईआ। ग़रीब निमाणयां ला लै अंग, अंगीकार इक अख्वाईआ। अमृत धार बख्श दे गंग, गंगा गंगोत्री लोड़ रहे ना राईआ। भेव खुल्हा दे ब्रह्म हं, पारब्रह्म आपणा पर्दा लाहीआ। दर ठांडे रहे मंग, ख़ाली झोली देणी भराईआ। पंच विकार करे ना जंग, माया ममता मोह मिटाईआ। साडा लेखे लाउणा मानस जन्म दा पन्ध, दर तेरे सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा रंग आप बणाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडे अन्दर प्रकाश कर दे निर्मल जोत, जोती जाते दया कमाईआ। झगड़ा रहे ना वरन गोत, गौतम दी आसा वेख वखाईआ। लहिणा देणा मुका दे मातलोक, धरनी धरत धवल ध्यान लगाईआ। सच सुणा दे इक सलोक, सोहला ढोला धुरदरगाहीआ। सुहञ्जणा कर के काया बंक दवार कोट, गढ़्ह हँकार रहिण ना पाईआ। शब्द नगारे ला दे चोट, चोटी चढ़ के वेख वखाईआ। कलयुग अन्त उठा लै आल्हणिउं डिग्गे बोट, मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। तेरी आदि जुगादि इक्को किरपा बहुत, दूसर मंग ना कोए मंगाईआ। साडी अक्ल बुद्धी दी रही कोए ना सोच, समझ चले ना कोए चतुराईआ। आसा मनसा पूरी कर दे लोच, निज नेत्र दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे अलख जगाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडे अलखणा अलख, अगम्म अथाह अगोचर तेरी वड्याईआ। निरगुण धार हो प्रतख, साख्यात आपणा दरस दिखाईआ। ज्यों भावें त्यों लैणा रख, दर तेरे मंग मंगाईआ। साडी झोली वेख लै सख, नाम विहूणे देईए दुहाईआ। तूं जुग जुग ततां करदा आयों वक्ख, पतिपरमेश्वर दया कमाईआ। किरपा कर पुरख समरथ, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। वस्त धुर दी दे दे अगम्मी वथ, जगत हट्ट नज़र कोए ना आईआ। साडे सगल वसूरे जाण लथ, दुरमति मैल रहे ना राईआ। तेरी सरन सरनाई गए ढट्ठ धूढ़ी चरणां ख़ाक रमाईआ। साडा लेखा तक्क लै अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध अठ, नौ दर दा ध्यान लगाईआ। दसवें गृह हो प्रगट, जोती जाते पुरख बिधाते आपणा पर्दा देणा उठाईआ। तेरा नूर ज़हूर तक्कीए लट लट, बिन दीपक दीप होए रुशनाईआ। तूं वसणहारा घट घट,
गृह गृह आपणी खेल खिलाईआ। साडी लेखे ला लै हड्ड मास नाड़ी रत्त, पंज तत रहे कुरलाईआ। धरनी उत्ते फिर ना आईए वत, बेवतनां नूं वतन आपणे दे पहुंचाईआ। साचे सथ्थर जाईए लथ, गोबिन्द यारड़ा सेज हंढाईआ। तेरी महिमा सिफ्त सलाह कथना अकथ, कथनी कथ सके ना राईआ। लहिणा तक्क लै जो कहि के गया राम बेटा दशरथ, बिन रसना जिह्वा बोल दृढ़ाईआ। जिस इशारा कीता काहन वल्ल अक्ख, कृष्ण कृष्णा पक्ख तों बाहर ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी सब कुछ तेरे वस, वास्ता परम पुरख प्रभ तेरे अग्गे पाईआ।
३० जेठ शहिनशाही सम्मत दस किशनपुरा कैंप ज़िला जम्मू गुरदित सिँघ शाहणी देवी इन्द्रो देवी
बंती देवी रसाल सिँघ बलवन्त कौर
पंज तत कहिण प्रभू आदि जुगादि तेरे पुजारी, पूजणयोग तेरी सेव कमाईआ। शाह पातशाह शहिनशाह तेरे सिक्दारी, तेरे हुक्म विच भज्जे वाहो दाहीआ। खेल खेलदे रहे सदा जुग चारी, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेख वखाईआ। साडे पुरख अकाले दीन दयाले अन्त बेनन्ती सुण हमारी, हम साजण दईए दृढ़ाईआ। साडी चुरासी वाली कट ख्वारी, ख़ालस आपणा रंग रंगाईआ। निरगुण जोत कर उज्यारी, अंध अंधेर दे मिटाईआ। सो पुरख निरँजण तेरे नाल लग्गे यारी, याराना अवर ना कोए रखाईआ। हरि पुरख निरँजण एका बख्शणा चरण दवारी, दर ठांडे देणी वड्याईआ। एकँकार तेरे उतों जाईए बलिहारी, बलि बलि आपणा आप वखाईआ। आदि निरँजण दे अधारी, उदर दा लेखा देणा मुकाईआ। अबिनाशी करते पैज देणी संवारी, स्वार्थ तेरे चरण टिकाईआ। श्री भगवान बिन बाहों पार उतारी, लेखा अग्गे रहे ना राईआ। पारब्रह्म प्रभ ब्रह्म पावण वाले सारी, महासार्थी तेरी ओट तकाईआ। असीं पंज तत जम्मदे रहे वारो वारी, मर मर आपणा वेस वटाईआ। कोटन जुग साडी किसे ना कीती दारी, दर्दीआं दु:ख ना कोए वंडाईआ। साडा नाता जुड़दा रिहा नाल मौत लाड़ी, काल नगारा सुणदे रहे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक होणा आप सहाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडा बणे कोए ना मीत, मित्र प्यारा नज़र कोए ना आईआ। तत बदलना तेरी धुर दी रीत, जुग जुग आपणा हुक्म वरताईआ। साडी बेनन्ती सुण त्रैगुण अतीत, त्रैभवण धनी तेरी ओट तकाईआ। साडे तत कर दे पुनीत, पतित रहिण कोए ना पाईआ। साडे अन्दर वस चीत, ठगोरी मन देणी गंवाईआ। तूं मेरा मैं तेरा गाईए
गीत, आत्म परमात्म राग देणा दृढ़ाईआ। तूं साहिब स्वामी अन्तरजामी ठीक, ठाकर इक अख्वाईआ। साडा अंधेरा मेट तारीक, निरगुण जोत कर रुशनाईआ। साडा तन वजूद ठांडा कर दे सीत, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। सति सच बख्श दे प्रीत, प्रीतम आपणी ख़ुशी बणाईआ। भेव अभेदा अन्दर रहे ना भीत, भीतर पर्दा देणा चुकाईआ। मानस जन्म जाईए जग जीत, जग जीवण दाते तेरी ओट तकाईआ। हथ्थ रखणा साडी पीठ, पुश्त पनाह टिकाईआ। साडे मिट्ठे कर दे कौड़े रीठ, अमृत आत्म जाम भराईआ। साचे नाम दा रंग चाढ़्ह मजीठ, अग्गे उतर कदे ना जाईआ। साडे पूरब लेखे उत्ते मार दे लीक, लाईन ऐन देणी समझाईआ। तेरा सतिगुर शब्द अन्त करे तस्दीक, शहादत इक भुगताईआ। असीं सुणीए ना अवर कोए तबलीग, नाम कलमे दी लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दा पर्दा आप चुकाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साचे नाम दी दे दे दात, दाते दानी दया कमाईआ। अन्दरों मिटे अंधेरी रात, नूरी चन्द करे रुशनाईआ। निरगुण हो के पुछ वात, सरगुण दया कमाईआ। मालक स्वामी बण कमलापात, पतिपरमेश्वर तेरी ओट तकाईआ। सच स्वामी अन्तरजामी जोड़ना नात, रिश्ता आपणे नाल बणाईआ। मनसा मन ना रहे कमजात, कुलखणी अन्दरों देणी कढ्ढाईआ। पंच विकार पावे वफ़ात, मढ़ी गोर देणा दबाईआ। भेव अभेद खोल्हणा सात, सति सतिवादी दया कमाईआ। अन्त अख़ीर बेनज़ीर साडी पुछ वात, तेरे अग्गे वास्ता पाईआ। साडा पन्ध मुका दे वाट, जन्म मरन दा लेखा रहे ना राईआ। तेरे चरण कँवलां पुज गए अगम्मे घाट, घाटे पूरे देणे कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। पंज तत कहिण प्रभू साडा लेखा तक लै आप, आपणी दया कमाईआ। सानूं कीता किसे ना पाक, पतित पुनीत ना कोए बणाईआ। सब ने आत्मा तेरा रूप बणाया साच, सच गए सुणाईआ। सानूं देही कहि के भाण्डा माटी काच, तन वजूद वजूद ठुकराईआ। निरगुण सरगुण साडा दिता किसे ना साथ, सगला संग ना कोए बणाईआ। तेरे चरण कँवल साडे झुकदे रहे माथ, मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। दीनन हुन्दे रहे अनाथ, निर्धन हो हो लागे पाईंआ तूं सर्ब कला समराथ, कलयुग अन्तिम देणी माण वड्याईआ। तत उधारना तेरे हाथ, दूजा कोए नज़र ना आईआ। साडी मंज़ल पूरी कर दे वाट, पाँधीआ पन्ध दे मुकाईआ। तेरी सेज सुहञ्जणी सचखण्ड दवारे सोईए उत्ते खाट, जिस दा पावा चूल बाडी बणत ना कोए बणाईआ। जिथ्थे इक्को जोत नूर दी निकले लाट, तेल बाती दीपक नज़र कोए ना आईआ। साडी बेनन्ती तेरे अग्गे पुरख समराथ, सति सच कर जणाईआ। तूं जुग जुग चलावणहारा राथ, रथ रथवाही इक अख्वाईआ। साडा लेखे ला लै मस्तक वाला भाग, भगवन दया कमाईआ।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदिन अन्ते श्री भगवन्ते धुर दे कन्ते सब कुछ तेरे हाथ, दूसर ओट नज़र कोए ना आईआ।
३१ जेठ शहिनशाही सम्मत दस भाग सिँघ पूरन सिँघ भगवान दास तोती देवी प्रकाशो देवी
सोमां देवी किशन पुरा कैंप ज़िला जम्म
पंज तत कहिण प्रभ साडे शाहो भूप, भूपत भूप दीन दयाल तेरी ओट तकाईआ। दरस दिखा दे जोती धार सति सरूप , जोती जाते पुरख बिधाते आपणा पर्दा लाहीआ। साडे अन्तर रहे ना अंध कूप, अंध अज्ञान देणा चुकाईआ। लेखा तक्क लै पंज भूत, मेहरवान प्रभ मेहर नज़र उठाईआ। बिन तेरी किरपा सहायक दिसे ना कोए चारे कूट, कूचे गली नव सत्त ध्यान लगाईआ। जिधर तक्कीए जूठ झूठ, कूड़ी क्रिया नाल जगत कुड़माईआ। किरपा निधान हो के आपे तुठ, दीनन दे वड्याईआ। अमृत जाम प्या दे घुट, तृष्ना तृखा दे मिटाईआ। कोटां विच्चों तेरे भगत सुहेले थोड़्ही रही मुठ, गिणती गणित ना कोए गिणाईआ। साडी अन्दरोली धार विच्चों उठ, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दा संग आप बणाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडे कोल होवे वसदा, गृह मन्दिर डेरा लाईआ। क्यों नहीं भेव अगम्मा दसदा, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। सुख लईए तेरे रस दा, बिन रसना जिह्वा देणा चखाईआ। ढोला गाईए तेरे जस दा, तूं मेरा मैं तेरा सिफ्त सलाहीआ। प्रकाश दे दे निज नेत्र लोचन आपणी अक्ख दा, जोती जाता हो के नज़री आईआ। अग्गे वसेरा छड दे अपणे वक्ख दा, घर घर विच मेला मेलणा सहिज सुभाईआ। झगड़ा मेट दे नौ दवारे हद्द दा, हदूद कूड़ी दे मिटाईआ। राग सुणीए तेरे अगम्मी नद दा, अनहद नादी नाद देणा सुणाईआ। तेरा खेल तक्कीए उपर शाह रग दा, शहिनशाह वखाउणा चाँईं चाँईंआ। तेरा दीपक जोती होवे जगदा, जोती जाते डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा भेव आप वखाईआ। पंज तत कहिण प्रभ जुग जुग तेरा भोगया भोग, भगवन सेव कमाईआ। साडा अन्तिम कट दे रोग, दुखी हो के दईए सुणाईआ। चिन्ता जगत मिटा दे सोग, कूड़ी क्रिया रहिण ना पाईआ। बुद्धी तों परे कर दे बोध, बिन अक्खरां अक्खर दे समझाईआ। हउँमे मेट दे रोग, हँ ब्रह्म दे वड्याईआ। आत्म परमात्म होवे तेरा धुर सजोग, पारब्रह्म ब्रह्म मेलणा चाँईं चाँईंआ। एकँकार सुणीए तेरा इक इकल्ला सलोक, सोहला धुर दा सोभा पाईआ। साडा लेख मुक जाए लोक परलोक, दो जहानां रहिण
कोए ना पाईआ। तत्व तत मिला लै आपणी जोत, जोती जाते सोभा पाईआ। साडा झगड़ा मेट दे दीन मज़्हब वरन गोत, शरअ रंग ना कोए रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक आपणी दया कमाईआ। पंज तत कहिण असीं भगत निमाणे ग़रीब, ग़ुरबत नज़र कोए ना आईआ। तेरा खेल तक्कीए अजीब, अजब निराला देणा वखाईआ। साडी ज़िंदगी नूं दे तरतीब, तरीका आपणा नाम दृढ़ाईआ। तेरा सतिगुर शब्द करे ताईद, दूसर लोड़ रहे ना राईआ। असीं तेरे बरख़ुरदार अज़ीज़, आजज़ हो के सीस निवाईआ। साडे अन्तष्करन साची दे तमीज़, दुरमति मैल मैल धुआईआ। सानूं तेरे मिलण दी रीझ, दूसर ओट ना कोए तकाईआ। साडा तन मन तेरे नाल जाए पतीज, पतिपरमेश्वर तेरे रंग समाईआ। सच सुल्ताना श्री भगवाना साडे अन्तष्करन विच बीज बीज, पत्त टहिणी फल फुल्ल भगती नाम महक महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडा पूरब दे दे लहिणा, जन भगत मंग मंगाईआ। बावन धार तक लै नैणा, बल धुर दा संग वखाईआ। निरगुण तेरा सरगुण मन्नया कहिणा, कहि के सीस निवाईआ। इक्को सरन सरनाई ढहणा, ढैह ढहि सीस निवाईआ। चरण कँवल अगम्मे बहिणा, जिथ्थे वेखण कोए ना पाईआ। तेरे नालों नहीं होणा त्रफैणा, तरफदारी ना वंड वंडाईआ। तेरा भाणा सिर ते सहणा, सिर सके ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा मेला लैणा मिलाईआ। पंज तत कहिण प्रभ तूं साहिब पुरख अबिनाशी, हरि करता धुरदरगाहीआ। साडी पूरी कर दे आसी, निरासा रहिण कोए ना पाईआ। असीं बावन दी धार प्यारे तेरे रिषी तेरां सौ सतासी, सति सतिवादी वेखणा चाँईं चाँईंआ। साडी आत्म धार तेरे नाल मिलदी रासी, जगत नक्षत्र वंड ना कोए वंडाईआ। सानूं ख़ुशीआं वाली बख्श दे हासी, हस्ती दे मालक धुरदरगाहीआ। शब्दी धार तेरे स्वासी, साह साह तेरा नाम ध्याईआ। धन्न भाग जे तेरा नूर होया प्रकाशी, जोती जाते डगमगाईआ। साडी कर दे बन्द खुलासी, बन्धन तन रहे ना राईआ। राय धर्म ना देवे फाँसी, चित्रगुप्त ना लेख वखाईआ। काल दी मगरों लाह उदासी, लाड़ी मौत ना सके प्रनाईआ। हुक्म संदेशा देवे शंकर कैलाशी, कला कलधारी आप जणाईआ। जन भगत मेरे दास दासी, दर ठांडे सेव कमाईआ। इन्हां दा अन्त वसेरा होणा सचखण्ड निवासी, थिर घर आपणा डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। पंज तत कहिण साडा लहिणा वेख लै अन्तिम कलयुग, कल काती तक्क ख़लक ख़ुदाईआ। साडा वक्त सुहञ्जणा गया पुज, पूजणयोग तेरी ओट तकाईआ। निरगुण निरवैर निरँकार सानूं शब्दी धार चुक्क, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। तूं मेरा मैं तेरा गाईए
तुक, सोहँ सच तेरी पढ़ाईआ। आवण जावण पतित पावन धुर दे बावन साडा पैंडा जाए मुक, अग्गे जन्म मरन दी लोड़ रहे ना राईआ। तेरी धार विच माणीए सुख, निरँकार तेरे विच समाईआ। आउणा पए ना फेर जनणी कुक्ख, अग्नी दस दस मास ना मूल तपाईआ। साडा उज्जल कर दे मुख, लोकमात तेरे नाम दी वज्जे वधाईआ। जगत तृष्ना रहे ना भुक्ख, कूड़ कल्पणा देणी मिटाईआ। उलटा फेर ना होवे रुक्ख, गर्भवास दा डेरा ढाहीआ। सच प्यार विच बणा लै आपणे सुत, अपराधी लै तराईआ। तूं पारब्रह्म अबिनाशी अचुत, चेतन आपणा रंग रंगाईआ। साडे पवित्र कर दे काया वाले बुत, बुतख़ाने कर सफ़ाईआ। तेरे चरण कँवल साडी सुहञ्जणी होवे रुत, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। सच दवार एकँकार निराकार निरँकार शब्दी धार खड़ना चुक्क, आउंदा जांदा दो जहान नज़र किसे ना आईआ। सो वक्त सुहञ्जणा आदि निरँजणा दु:ख, दर्द भय भञ्जणा तेरा गया ढुक, आपणा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच आपणा रंग रंगाईआ। पंज तत कहिण प्रभ सानूं वेख लै उत्ते धरत, धवल ध्यान लगाईआ। जो बावन धार लाई शर्त, शरअ तों बाहर पूर कराईआ। तूं निरगुण धार आयों परत, पतिपरमेश्वर वेख वखाईआ। तूं मालक ख़ालक फ़र्श अर्श, अर्शी प्रीतम तेरे हथ्थ वड्याईआ। साडे उत्ते करना तरस, रहमत रहीम आप कमाईआ। जोती जाते पुरख बिधाते अमृत मेघ बरस, (निजर झिरना) दे झिराईआ। जन्म कर्म दी साडी मेट दे हरस, हवस आपणयां कदमां विच रखाईआ। सानूं ख़ुशी होई तेरा कर कर दरस, दर्शन पाईए चाँईं चाँईंआ। सदा सुहावणा होवे बरस, बरस तेरा नाम वड्याईआ। साडी बेनन्ती मंज़ूर करीं अर्ज़, आरज़ू तेरे चरण कँवल रखाईआ। जुग जुग प्रभू तैनूं भगतां दी ग़रज़, बिना भगतां भगवान तेरा नाम कोए ना गाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी तेरा खेल असचरज, अचरज आपणी बणत बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच स्वामी अन्तरजामी अन्तष्करन विच्चों वंडणी दर्द, दीनन आपणी दया कमाईआ।