१ हाढ़ शहिनशाही सम्मत दस हरि भगत दवार जेठूवाल ज़िला अमृतसर रात नूं
सतिगुर शब्द कहे अवतार पैग़म्बर गुरु गुरदेव मारो ताड़ीआं, आह कहि के ख़ुशी मनाईआ। शंकर नूं हुज्जां मारो कहि दिऊ उठ के वेख लै आपणीआं हाढ़ीआं, हाढ़े कढ्ढण वाल्या ध्यान लगाईआ। ब्रह्मया ब्रह्म धार दीआं तक्क लै तन वजूद लाड़ीआं, लाड़े रहे तजाईआ। विष्नूं विश्व दी धार तक्क लै खाड़ीआं, दो जहान नैण उठाईआ। झट गोबिन्द कहे मेरा
खण्डा वेखे जगत जहान दीआं वाड़ीआं, आपणा बल प्रगटाईआ। मेरे पुरख अकाले दीन दयाले निगाह मार लै गोबिन्द दी धार ने कट लईआं दाढ़ीआं, दाहड़ां हेठ देणा चबाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी याद कराउणीआं मेरीआं चालीआं मुकतिआं वालीआं झाड़ीआं, घर बाहर रहिण कोए ना पाईआ। तेरे प्यार विच जिदां आपणीआं छातीआं पाड़ीआं, तन वजूद चिराईआ। उन्हां दीआं तक्क लै मास हड्डीआं नाड़ीआं, नर नरायण ध्यान लगाईआ। जे सतिगुर शब्द तां तन वजूदां भन्न दे चबाड़ीआं, चारों कुण्ट हुक्म वरताईआ। तेरीआं ख़ुशीआं वालीआं रहीआं ना मूल फुलवाड़ीआं, पत्त टहिणी ना कोए महकाईआ। की तक्कदा पिछा अगाड़ीआ, अगला पन्ध समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर भेव आप चुकाईआ। सतिगुर शब्द कहे गुर अवतार पैग़म्बर बण जाओ शस्त्रधारी, खण्डा नाम वाला वखाईआ। अज्ज तों अगांह दी करो तैयारी, अगला लेखा लेखे नाल बदलाईआ।, तुसीं मेरा नूर मेरी जोत उज्यारी, दूजा नज़र कोए ना आईआ। मैं शहिनशाह सिक्दारी, धुर दा हुक्म सुणाईआ। अन्त आई मेरी वारी, वारस हो के दयां सुणाईआ। सब ने बोलणा इक जैकारी, तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे धुर दा वर, वर दाता बेपरवाहीआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण सुण सतिगुर शब्द अगम्मे यार, यारड़े देईए सुणाईआ। असीं निराकार रूप निरँकार, नाता तेरे नाल रखाईआ। दस्स केहड़ा पहनीए हथियार, शस्त्र कवण हथ्थ उठाईआ। की जणाईए ललकार, भय की वखाईआ। केहड़ी कूटे होईए ख़बरदार, कवण दिशा वंड वंडाईआ। असीं सारे जुग जुग मज़्हबां दे बणे सिक्दार, जगत जुग वंड वंडाईआ। हुक्म विच हुक्म मन्नया सच्ची सरकार, सिर सक्या ना कोए उठाईआ। भविक्ख्तां विच दिता उच्चार, संदेशयां विच फ़रमाने गए सुणाईआ। बौहड़ी दरोही अन्त आया ते आएगा कलि कल्की अवतार, जो कलमा सब दा दए बदलाईआ। दस्स केहड़ी करीए कार, केहड़ी खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। झट नारद आया कहिंदा सारे पुट्ठीआं वजाओ तालीआं, सिध्धा हथ्थ ना कोए रखाईआ। नाले जीभां करो कालीआं, जो कलयुग कूड़े ढोले गाईआ। नाले फल वेखो आपणीआं आपणीआं डालीआं, तन वजूदां ध्यान लगाईआ। मैं पुराणा भगत गुर अवतार पैग़म्बरो सच पुछो ते सदा भगतां नूं पैंदीआं गालीआं, गलीआं कूचे वाले धक्के मारन थांउँ थाँईंआ। अग्गे प्रभू दीआं सिफ्तां सब ने लिखीआं बाहलीआं, गिणती गणित ना कोए गिणाईआ। नाम कलमे दीआं देंदे रहे दलालीआं, विचोले जगत जुगत बणाईआ। हुण मैं दस्सण आया प्रभू तेरे बिना सब दीआं झोलीआं ख़ालीआं, ख़ालक ख़लक ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर मालक धुरदरगाहीआ।
सतिगुर शब्द कहे अवतार पैग़म्बर गुरु इक्को प्यार दा पाओ गिद्धा, ताल समझ कोए ना पाईआ। इशारा दयो प्रभू सब दा मार्ग कर दे सिध्धा, जगत वंड ना कोए वंडाईआ। तेरे मिलण दी इक्को होवे बिधा, बिधी आपणी देणी समझाईआ। तेरा भगत बणीं दा किदां, किधरे दा किधरे ते किधरे दा किधरे लेखा देणा मुकाईआ। वेखीं किते ऐस वेले आ जावीं ना विच जिदा, आपणा हठ ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर दा मालक इक अख्वाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु कहिण प्रभू असीं खेल वेखीए हक दे, हकीकत दे मालक देणे वखाईआ। असीं जुग चौकड़ी आए तक्कदे, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेख वखाईआ। तेरे हुक्म विच कदे नहीं थक्कदे, भज्जे वाहो दाहीआ। असीं कमरकसे कदे नहीं खोल्हे लक्क दे, तन वजूदां ना कोए वड्याईआ। असीं प्रेमी तेरे हुक्म पक्क दे, पक्की तरह सुणाईआ। जो संदेशे आए यक दे, यके बाद दीगरे दित्ते जणाईआ। असीं राह बणाए मज़्हबां वाली हद्द वट्ट दे, बन्ने नाम तेरे वाले पाईआ। नाले पेशीनगोईआं दे गए डट के, धुर शब्द नाल सुणाईआ। जगत जहान दी (वट्ट) कदे नहीं पद्धरी होणी बिनां जट्ट दे, जटा जूट सिर ना कोए उठाईआ। वणजारे रहे तेरे हट्ट दे, जगत जुग नाम वरताईआ। हुण दुखड़े मेट दे चार जुग दे फट्ट दे, जो दीनां मज़्हबां विच फट्टड़ कीती लोकाईआ। एका निगाह नाल सब दे दुखड़े कट दे, लोकमात रहिण कोए ना पाईआ। असीं आपा आप तेरे चरण कँवलां विच सट्ट दे, माण ताण ना कोए वड्याईआ। चरण दी छोह नाल कलयुग धरती दे विच्चों पट्ट दे, पटने वाल्यां आपणा बल दे वखाईआ। फेर असीं सारे फिरीए टप्पदे, टापूआं विच तेरे नाम दे ढोले गाईआ। साडे अन्दरों शरअ दी डोरी कट दे, ज़ंज़ीर जगत रहिण कोए ना पाईआ। लेखे पूरे कर दे हज़रत ईसा दी सलीव वाले पट दे, पाटल हो के आपणा पर्दा लाहीआ। कुछ हुक्म संदेसा छेती ते जल्दी हुण झट दे, झटके हलाली वाले शंकर दा राह तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी बेपरवाहीआ। नारद कहे वाह मेरे प्रभू मेरया जजमाना, सीस दे के की तैनूं जणाईआ। बिना ततां तों तारन वाले भगवाना, की तेरी बेपरवाहीआ। सति दे मालक सति सरूप रामा, की तेरी खेल अगम्म अथाहीआ। बिना तन वजूद दे कान्हा, की काहन तेरी वड्याईआ। मेरे शाहां दे शाह शहिनशाह सुल्ताना, आपणा भेव देणा खुल्हाईआ। सच दस्स किस बिध लेखा मुकावें विच जहाना, जहालत कूड़ी कूड़ चुकाईआ। तूं योद्धा सूरबीर बीर मर्द मर्दाना, बेपरवाह नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सतिगुर शब्द कहे अवतार पैग़म्बर गुर इक्को वार तक्को जग, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। आपणे आपणे करो अलग, वक्खरी वक्खरी गणित गिणाईआ।
फेर दस्सो की कलयुग जीव होवे अल्पग, सरबग तेरी ओट ना कोए तकाईआ। बिना कलम शाही तों लेख लिखो दीनां मज़्हबां वाले होए कग, हँस रूप ना कोए वटाईआ। फेर बेनन्ती करो प्रभू जिस कूटे चाहें ला दे अग्ग, हरख सोग साडे अन्दर किछ ना आईआ। क्यों कलयुग दी वाअ तत्ती गई वग, सांतक सति ना कोए वरताईआ। असीं वेख्या सारे भज्ज भज्ज, बैठे पन्ध मुकाईआ। तेरा नाम निधाना किते ना रिहा वज्ज, अनहद नादी नाद ना कोए शनवाईआ। दीपक जोती जोत ना रिहा जग, चार कुण्ट ना कोए रुशनाईआ। जिधर वेख्या तेरे नालों तेरे हो गए अड्ड, आत्म परमात्म रंग ना कोए समाईआ। बग़ले बपड़े हो गए बग, हँस रंग ना कोए रंगाईआ। तेरी मंज़ल चढ़या कोए ना हद्द, जगत पन्ध ना कोए मुकाईआ। पर इक गल्ल प्रभू नारद कहे मैं दस्सां ज़बान दब्ब, हौली जेही सुणाईआ। तेरे भगत सुहेले मैं ओह वेखे जिन्हां दे सीस ते बन्न्ही पग्ग, पगड़ी वाले पग तेरे सीस निवाईआ। मैं मुहम्मद नूं पुच्छया यार दस्स ओह केहड़ा तेरा रब्ब, मकबरे विच आसण लाईआ। फेर हथ्थ मारया उहदी तहिमत वाली विच डब्ब, जो कमर नाल बंधाईआ। उस ने किहा नारद एह गल्ल छड, कुछ अग्गे दे दृढ़ाईआ। मैं फेर लेखा ल्या कढ्ढ, आयता तों बाहर वेख वखाईआ। हज़रत जी एहदे विच लग्गणा नहीं कोई पज्ज, पंज पंज देण गवाहीआ। जिस उम्मत विच बैठों सज, सज्जणा हथ्थ छाती उत्ते टिकाईआ। एहदा सदी चौदवीं तक्क दर्शन कर लै रज्ज, फेर लम्भयां शायद हथ्थ कदे ना आईआ। हुण ते एह वी तैनूं कहिंदे रब्ब, यामबीन कहिके सीस निवाईआ। झट मुहम्मद किहा नारदा मैं वी उसे नूं ल्या सद्द, सदके वारी घोल घुमाईआ। जिस ने बिना शरअ छुरी तों दीन दुनी नूं करना जबह, ज़बह होणी ख़लक ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक हथ्थ वड्याईआ। नारद कहे यार मुहम्मद रसूल, रसम रिवाज अगला दे समझाईआ। की तैनूं आपणे ख़ुदा दा हुक्म काबूल, काअबे वाल्यां देणा दृढ़ाईआ। की तेरी उम्मत मंनूं तेरा असूल, असल विच देणा जणाईआ। मुहम्मद कहे नारदा मेरे मालक दा हुक्म इक माकूल, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। सदी चौधवीं दा अन्त पता नहीं कवण कातिल ते कवण मक्तूल, कवण लेखे रिहा चुकाईआ। मैनूं इयों जापदा मेरे ख़ुदावंद करीम ने इस विच करनी नहीं भूल, अभुल्ल आपणी खेल खिलाईआ। नारद कहे हज़रत जी की तुसीं वी उस दे कदमां दी लाओ धूल, धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। मुहम्मद कहे जिस वेले मैं धूल लाई ते चौदां सदीआं दा लहिणा उस तों कर लैणा वसूल, वसल यार दा लै के यार दे वसल विच समाईआ। फेर पता नहीं उहदी किहो जेही फुल्लवाड़ी जावे फूल, पत्त टहिणी की महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर संदेसा इक समझाईआ। नारद कहे अवतार पैग़म्बर
गुरु साहिबानों इक दूजे नूं आपो आपणीआ दस्सीए तंगीआं, दीन दुनी वल्ल ध्यान लगाईआ। फेर वेखीए असीं उस साहिब तों की की मंगां मंगीआं, ख़ाली झोलीआं डाहीआ। केहड़ीआं केहड़ीआं किस बिध सदीआं लँघीआं, आपणा पन्ध मुकाईआ। साडीआं पेशीनगोईआं किधरे धर्म दवारे ना रहिण टंगीआं, वाचण वाला वाचक हो के ना वेख वखाईआ। साडीआं पाईआं ना रहिण गंढीआं, गंढ जगत ना कोए खुल्हाईआ। साडीआं दिसदीआं ना रहिण वंडीआं, जो वंडां आए वंडाईआ। असीं बैठे ना रहीए उत्ते कन्ढ्ढीआं, घाटां डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सतिगुर शब्द कहे अवतार पैग़म्बर गुरु बिन हथ्थां मारो मुकीआं, चोट नज़र कोए ना आईआ। खेलां वेखो लुकीआं, जो करता पुरख पुरख कराईआ। आवाज़ां सुणो दो तुकीआं, जो जन भगत ढोले गाईआ। जो जगत रोटीआं खांदे सुक्कीआं, भुक्खे रह के झट लँघाईआ। उन्हां दीआं प्रभू करन आया बुत्तीआं, बुतख़ान्यां वेख वखाईआ। कूड़ कुड़यार दीआं गट्ठड़ीआं आपणे कंधे चुक्कीआं, हरिजन हौले भार रखाईआ। जो मंज़ल चढ़दीआं मूल ना रुकीआं, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। जिस भाग लगाउणा जनणी कुक्खीआं, देवे माण मात वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। नारद कहे अवतार पैग़म्बरो गुरु साहिबानो वेखो बदल चलया समां, समझ किसे ना आईआ। सारे दस्सो क्यों अज होए जमां, पहली हाढ़ नाल मिलाईआ। की लालच की तमा, तामस तृष्ना दयो समझाईआ। की ज़रूरी पै गया कम्मा, भज्जे वाहो दाहीआ। सारे कहिण प्रभू असीं झगड़ा वेखदे हड्ड मास नाड़ी चम्मा, चम्म दृष्टी विच सृष्ट हल्काईआ। साडयां दीनां मज़्हबां अन्दर पै गया ग़मा, ग़मी ग़मखार ना कोए चुकाईआ। सच दस्सीए तेरा नाम जपे ना कोए स्वास नाल दमा, दामनगीर पल्लू ना किसे फड़ाईआ। असीं बेनन्ती करदे दीन दयाल सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी अज्ज सानूं निक्का जेहा हुक्म सुणा दे नवां, ते नौवां खण्डां विच फेर देवीं वरताईआ। असीं फिरीए नाल चवां, चाओ घनेरा साडे अन्दर देणा टिकाईआ। फेर असीं तक्कीए साडे साहिब दा हुक्म होणा रवां, रवानगी कलयुग हथ्थ फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक दया कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे सुणो सारे हाल अगम्मी इक, एकँकार रिहा जणाईआ। बिना प्रभू दी किरपा मनुआ किसे नहीं जाणां टिक, सांतक सति ना कोए वखाईआ। कलयुग कूड़ कुकर्म ने सब दी पाड़नी हिक्क, हिकमत नाल आपणा तीर चलाईआ। इयों जापदा जगत जहान दा झगड़ा सकणा नहीं किसे नजिट्ठ, सच रंग ना कोए वखाईआ। सज्जणां सज्जणां नूं देणी पिट्ठ, पासा दीन दुनी जाए बदलाईआ। नाले छोटी जही नारद कढ्ढ के वखाए चिट, बिन अक्खरां
सब दे अग्गे रखाईआ। नाले दुहथ्थड़ा मार के प्या पिट, बिन नैणां नीर वहाईआ। फेर ज़िमीं ते गया लिट, आपणा आप गंवाईआ। फेर इक्ट्ठा हो के सवा गिट्ठ, रूप अनूप दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। झट हाढ़ कहे कुझ मेरी लै लओ सलाह, सलाहकार जिस दा इक अख्वाईआ। आपणा आपणा सारे वेखो राह, रहिबर बिन नैणां नैण तकाईआ। दीन मज़्हब दा तक्को लाअ, कानून काइदे हथ्थ उठाईआ। परम पुरख दा वेखो नाँ, जो नाम कल्मयां विच जणाईआ। फेर सारे लभ्भो केहड़ा सुहञ्जणा थाँ, जिथ्थे बैठा धुर दा माहीआ। जिस दा इक्को नूर नूर रुशना, दूजा रूप ना कोए वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी खेल आप समझाईआ। नारद कहे हाढ़ जी तुसां की दस्सणा, सति सच दयो जणाईआ। हाढ़ कहे मैं भेत गुझा नहीं कोई रखणा, सहिज सहिज नाल सुणाईआ। किरपा करे अलख अलखणा, अलख अगोचर अगम्म अथाहीआ। जिस ने जगत जहान रचाँईं रचना, वेखणहारा थांउँ थाँईंआ। मैनूं ते ऐं जापदा मेरे नाल सृष्टी ने काया मन्दिर अन्दर तपणा, तपदयां शांत ना कोए कराईआ। एह खेल पुरख समरथणा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। मैनूं ख़ुशी एह ज़रूर नज़ारा तक्कणा भगतां नाल अक्खणा, अक्खां नाल देणा वखाईआ। नवां खण्डां विच्चों कोई खण्ड रहिणा नहीं सक्खणा, जिथ्थे खण्डा खण्डे नाल ना जाए टकराईआ। एह नज़ारा तक्कणा विच वरभण्डणा, बिन नैणां नैण उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग इक अख्वाईआ। हाढ़ कहे मैं इक्को दस्सणी बात, बहुती गल्ल ना कोए सुणाईआ। जन भगतो तुहाडी सुहञ्जणी आउणी सतारां हाढ़ दी रात, रुतड़ी आपणी नाल लिआईआ। मेरा साहिब वेखणा कमलापात, पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ। जिस भगतां पुछणी वात, वेखे थांउँ थाँईंआ। आत्म परमात्म जोड़या नात, नाता सके ना कोए तुड़ाईआ। हरिजन बणा के पारजात, परम पुरख आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। पहली हाढ़ कहे जन भगतो सतारां हाढ़ नूं पैणीआं ठण्डां, ठण्डक सतिगुर शब्द वरताईआ। मैं ओह हरि भगतां आपणीआं आपणीआं कन्नी दे के आउणीआं गंढां, बिना सतिगुर शब्द हुक्म तों गंढ ना कोए खुल्हाईआ। एह जगत जहान तों वक्खरी वंडा, वंड पिछली दए चुकाईआ। जिस घर घर खाधा गंढा, उस दा पर्दा चार जुग दा दए समझाईआ। माझा मालवा दुआबा जम्मू इक इक बणा के ल्याउणगे फंदा, जिस विच सतिगुर नूं लैण बंधाईआ। सब दा सोहँ निशान होवेगा उत्ते सज्जा कंधा, स्त्री मर्द वंड ना कोए वंडाईआ। तेज भान बणया होवेगा पंडा, मस्तक सोहणी त्रशूल बणाईआ। हथ्थ शंकर वाला होवेगा डण्डा, पैरीं खड़ांव राम वाली टिकाईआ।
जन भगतां विचार होवेगा लम्बा, आपणी दलील ना कोए रखाईआ। सब दा मस्तक लाल होवे रंगा, पोटा सज्जा हथ्थ नाल छुहाईआ। भगत दवारे दी धार होवेगी गंगा, गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती जिथ्थे सेव कमाईआ। इक कोल सिंघासण डाहया होवेगा नंगा, वस्त्र उत्ते ना कोए टिकाईआ। इक रखया होवे उत्ते पंजा, बाज़ू नाल ना कोए वड्याईआ। नाल लिख्या होवे हरफ़ यक छम्बा, तेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। हाढ़ कहे जन भगतो सतारां हाढ़ आउणा नाल चाअ, चौबीसे ध्यान लगाईआ। ख़ुशीआं विच कहिणा वाह वाह, वाहवा तेरी बेपरवाहीआ। इक दूजे दे भगत दवारे विच बणिओ गवाह, बाहर दी शहादत ना कोए भुगताईआ। फेर मुहम्मद दी आसा कारन सारे मंगिओ दवा, ख़ाली हथ्थ वखाईआ। फेर मुच्छां नूं दयो ताअ, मुक्खों कहिणा साडा प्रभू धुर दा माहीआ। जिस झगड़ा मुकाउणा सूर ते गां, गऊ ग़रीब निमाणयां होए सहाईआ। जिस लहिणा देणा पूरा करना आदि शक्ति यक छम्बे माँ, सिँघ अस्वार दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। पहली हाढ़ कहे भगतो मैं बहुत कुछ करना याद, हाढ़ सतारां दयां सुणाईआ। ज़रूर दसांगा तुहानूं किथे किथे करना आबाद, कवण धाम टिकाईआ। तुहाडी सब दी रखणी याद, याददासत ना कदे भुलाईआ। तुहानूं जगत वाले रहिण नहीं देणा साध, साधना धुर दी देणी दृढ़ाईआ। तुहाडी सुत्तयां दे अन्दर वड़ के वजाउणी रबाब, सितार आपणे नाम नाल हिलाईआ। जे तुहाडा शहिनशाह आ गया विच पंजाब, ते पंजे ला के सब नूं पार कराईआ। जेहड़ा परम पुरख किसे नूं दिसया नहीं सी विच ख्वाब, साहमणे हो के दर्शन देवे चाँईं चाँईं। जिस नूं सजदयां विच सब ने कीता अदाब, कदमबोसीआं कर के झट लँघाईआ। पहली हाढ़ कहे सो साहिब मेरा प्रगट हो के देस माझ, समाज जगत वाला बदलाईआ। जिस सम्बल विच बहि के सम्बल दा कीता राज, ओह रईयत दीन दुनी वेख वखाईआ। जिस दी शब्द धार ने शब्द दा बदल देणा मजाज़, शब्द दी सिख्या शब्द नाल भुगताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। पहली हाढ़ कहे जन भगतो पंजां पंजां गुरमुखां पंज पंज ल्याउणीआं कलीआं, माझा मालवा दुआबा जम्मू वंड वंडाईआ। पंजां कोल पंज पंज होणगीआं टल्लीआं, जो भगत दवारे दे चारे कुण्टां देण खड़काईआ। पंजां पंंजां दे कोल होणगीआं निक्कीआं निक्कीआं लूण दी डलीआं, लूण खा के तुहाडा सतिगुर निमक हराम ना कदे बण जाईआ। सब ने तेल ला के आउणा घरों आपणे पैरां दीआं विच तलीआं, अग्गे धर्म राए तल्बां दी लोड़ रहे ना राईआ। लँघणा पए ना विच्चों भीड़ीआं गलीआं, चुरासी विच ना कोए भवाईआ। जेहड़ीआं आत्मा प्रभू दे चरणां
विच पलीआं, ओह पलकां विच पारब्रह्म पतिपरमेश्वर विच समाईआ। जदों वेखो हाज़र हज़ूर खलीआं, दर ठांडे बिना सीस तों सीस निवाईआ। जेहड़ीआं आपणे प्यार विच विहार विच लोकमात घल्लीआं, फिर घर लै के जावे चाँईं चाँईंआ। पहली हाढ़ कहे जन भगतो तुहाडीआं आत्मा कदे रहिण ना देवे इकल्लीआं, इकल्ले इकल्ले दे नाल आपणा संग लए बणाईआ। बाहरों तुहानूं कोई ना वेखे अन्दर तुहाडे ज़रूर पावेगा जलीआं, मस्ती विच आपणी मस्ती दए चढ़ाईआ। वक्त आउणा ते तुहाथों लहरां जाणीआं नहीं ठल्ल्हीआं, हलूणे दे दे सब नूं दए हिलाईआ। हुण कहिंदे सारे वलीआ छलीआ, फिर सब ने कहिणा इहो धुर दा माहीआ। क्यों वक्त आउणा ते सब दे अन्दर जोतां दिसणीआं बलीआं, बिन तेल बाती डगमगाईआ। भाग लग्गणे तुहाडे काया माटी पंज तत दीआं खल्लीआं, खल्लां विच अलाह नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतो प्यार दीआं माणे रंग रलीआं, रल मिल आपणा झट लँघाईआ।
२ हाढ़ शहिनशाही सम्मत दस अमृतसर शहर ठेकेदार ठाकर सिँघ दे गृह
पंज तत कहिण प्रभ साडी इक अरदास, बेनन्ती कर के सीस झुकाईआ। साडा अन्तर लेखे लाउणा पवण स्वास, साह साह तेरा नाम ध्याईआ। तूं मालक ख़ालक पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर तेरी वजदी रहे वधाईआ। साडी पूरी करनी आस, आशा तेरे चरण टिकाईआ। सदा सदा सद तेरे सेवक रहीए दास, याचक जगत जहान अख्वाईआ। मेहरवाना श्री भगवाना साडा तेरे उत्ते विश्वास, विश्व दा लेखा देणा मुकाईआ। निरगुण नूर तेरा तक्कीए जोत प्रकाश, काया मन्दिर अन्दर नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक होणा सहाईआ। पंज तत कहिण साडी इक्को इक बेनन्ती, निम्रता विच मंग मंगाईआ। गढ़्ह तोड़ दे हउँमे हंगती, हँ ब्रह्म इक समझाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म साडी होवे पंगती, दूसर अवर ना कोए पढ़ाईआ। साची विद्या दे दे बिना पंडती, निरअक्खर अक्खर धार जणाईआ। मेल मिलावा बख्श धर्म धार दी संगती, सगला संग जणाईआ। पैज रख लै आपणे जन दी, जनक दा लेखा नाल मिलाईआ। वासना कूड़ रहे ना मन दी, ममता मोह देणा मिटाईआ। वस्त बख्श दे नाम धन दी, काया मन्दिर अन्दर टिकाईआ। सूझ बख्श दे आपणे ब्रह्म दी, पारब्रह्म प्रभ पर्दा लाहीआ। मर्यादा बख्श दे आपणे धर्म दी, मार्ग इक्को इक समझाईआ। चिन्ता रहे ना किसे वरन दी, ज़ात पात दा पन्ध मुकाईआ। इक्को ओट तेरे चरण दी, चरण
चरणोदक जाम देणा प्याईआ। साडी खेल ना रहे जन्म मरन दी, पंज तत निव निव सीस झुकाईआ। तेरी किरपा होवे सचखण्ड खड़न दी, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। मंज़ल बख्श दे आपणे चढ़न दी, जगत दवारयां पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दा मेला आप मिलाईआ। पंज तत कहिण साडी इक्को इक दलील, दूसर ओट ना कोए तकाईआ। दरगाह सच सच अपील, सचखण्ड निवासी सुणनी चाँईं चाँईंआ। शरअ दा विच दिसे ना कोए वकील, वुकला रूप ना कोए दरसाईआ। निगाह मार लै उत्ते ज़मीन, बिन नैणां नैण उठाईआ। साडी बन्दगी कर तस्लीम, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। साडा अन्त ना होवे ग़मगीन, ग़मां दा डेरा देणा ढाहीआ। तूं शहिनशाह शाह प्रवीन, पातशाह धुरदरगाहीआ। दिवस रैण तेरा नाम रहे चीन, चिन्ता ग़म अन्दरों देणा कढ्ढाईआ। तेरी धर्म दी धार साडी होए तालीम, दूसर अवर ना कोए पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक होणा सहाईआ। पंज तत कहिण प्रभ असीं तेरे भगत सुहेले, जुग जुग तेरी सेव कमाईआ। आत्म धार मेल लै मेले, पंज तत लेखा नाल रलाईआ। असीं रहीए मूल ना अकेले, अकल कलधारी देणी माण वड्याईआ। इक्को रंग रंगा दे गुरु गुर चेले, सतिगुर शब्द तेरी बेपरवाहीआ। जुग जुग तुध बिन खेल कोई ना खेले, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग दए गवाहीआ। साची धर्म राए दी कट दे जेले, आवण जावण लख चुरासी रहे ना राईआ। तेरा प्रकाश तक्कीए जिथ्थे दीपक बले बिन बाती तेले, घृत लोड़ रहे ना राईआ। मेहरवान मेहरवान किरपा कर दे साडे धर्म राए दे वेले, वक्त वक्त नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। पंज तत कहिण साडा लेखा मेट दे वख, तत्व तत ध्यान लगाईआ। लज्जया लोकमात लैणी रख, जन भगत वास्ता पाईआ। दर्शन देणा प्रभू प्रतख, साख्यात नज़री आईआ। तूं साहिब सुल्ताना अलखणा अलख, अगम्म अथाह बेपरवाहीआ। पुरख अकाले दीन दयाले सब कुछ तेरे हथ्थ, दो जहान श्री भगवान तेरी आस रखाईआ। परम पुरख साडे समरथ, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। तेरे दर्शन नाल सगल वसूरे जाइण लथ्थ, रोग सोग दा डेरा ढाहीआ। चरण कँवल टेकीए मथ्थ, मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। नाम निधान दे दे वथ, वस्त अमोलक इक वरताईआ। तेरी सरन सरनाई चरण कँवल जाईए ढट्ठ, धूढ़ी ख़ाक ख़ाक रमाईआ। साडा लहिणा वेख लै अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुद्ध अठ, नवां दरां दा लेख चुकाईआ। दसवें तेरा नूर जोत प्रकाश वेखीए लट लट, नूर नुराने डगमगाईआ। धुन आत्मक शब्द दी मार सट्ट, सोई सुरत सुरत जगाईआ। अमृत धार निजर झिरना झट, बूँद स्वांती दे प्याईआ। साडी दुरमति मैल कट, जगत पापां कर सफाईआ।
सरन सरनाई जाईए ढट्ठ, निव निव सीस झुकाईआ। तूं वसणहारा घट घट, वेखणहारा थांउँ थाँईंआ। यारड़े तेरा सथ्थर बैठे घत्त, धर्म धार सेज हंढाईआ। तूं लहिणा देणा दे दे वत, बेवतनां वतन खुल्हाईआ। साडी लेखे ला लै रत्त, रुतड़ी लोकमात महकाईआ। किरपा कर स्वामी परमेश्वर पत, पतित पुनीत दे बणाईआ। पवित्र कर बुद्ध मति, उज्जल मन कर सफ़ाईआ। साडी बेनन्ती चरण कँवल कहिण पंज तत, तत्व तत ध्यान लगाईआ ,। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत आत्म अंमिओं रस आपणा घत, जगत अग्नी कूड़ तत मिटाईआ।