१७ हाढ़ शहिनशाही सम्मत दस हरि भगत दवार जेठूवाल ज़िला अमृतसर रात नूं
सतारां हाढ़ कहे नव अज़ मज़ी ज़वले उज़ यक जफ़ा चश्मे नज़ नूरे अलाह ज़वज़ी नज़ुद चाविकसे ज़मुद ताविज़ले अमी माज़ूहल ज़वा ज़ामुशते दुआ नाखिसतो मुहिम अर्शो ज़मिम पाविज़ीउ ज़मा शाहे गुमा ज़ावस्ती मजिस ज़ाखूने कलिस नूरे अलाह पामिशते मुज़ा वज़ीउल वहिक नाज़मतो ज़मी नरशे मबीं कज़ूने कवद नूरे ज़वद अमाववज़े मबलू फ़र्शे तकलू ज़मीउल अवां बेऐबे बेपरवाह ज़खलू बहुला ज़मू जहदम ता ज़ीउन कोमे ज़मां ज़लफ़सल मुबल मज़ल तीबे ज़बा ज़कमी नाअवल्लकल मज़िदल ज़ीबल ज़बा काविस्तो दामिस चूअज़ला अलाह बहुख़त्म बहस्तल समूते समत चश्मे कमत नूरे रुशना रहमते ख़ुदा ख़ुद मालक बेपरवाहीआ। सतारां हाढ़ कहे मेरा इक्को इक संदेश, सँध्या सरघी बाहर जणाईआ। सो पुरख निरँजण मेरा नरेश, हरि पुरख निरँजण बेपरवाहीआ। एकँकारा जाणे लेख, आदि निरँजण भेव चुकाईआ। अबिनाशी करता सुहञ्जणा करे वेस, श्री भगवान पर्दा लाहीआ। पारब्रह्म मेरा वेखणहारा देस, रूप अनूप आप दरसाईआ। सतिगुर शब्द दे संदेश, सुनेहड़ा इक्को धुरदरगाहीआ। जिस दा खेल आदि जुगादि विशेष, दिशा समझ कोए ना पाईआ। सो लहिणा देणा वेखे कल कलेश, कल काती फोल फुलाईआ। जो आसा रख के गया गोबिन्द दस दशमेश, दहि दिशा ध्यान लगाईआ। जिस झगड़ा मेटणा मुल्ला मुसायक शेख़, शरअ शरीअत पन्ध मुकाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला परवरदिग़ार सांझा यार हर घट रिहा वेख, लख चुरासी डेरा लाईआ। जिस निरगुण सरगुण धार बदलणी रेख, ·षी ·षीशरां बाहर करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप समझाईआ। सतारां हाढ़ कहे मेरी बन्दना इक प्रणाम, पतिपरमेश्वर सीस निवाईआ। मेरा सजदा अगम्म सलाम, धुरदरगाही लागां पाईंआ। जिस दे सुणां जुग चौकड़ी
पैग़ाम, बिन अक्खरां अक्खर दए समझाईआ। उस दा निरगुण धार दीन दुनी दा इक कलाम, कलमा कायनात दृढ़ाईआ। सब दा मालक ख़ालक इक अमाम, अमलां तों रहित नूर अलाहीआ। जो हकीकी देवे इक्को जाम, हकीकत पर्दा दए खुल्हाईआ। जिस नूं कहिंदे धुर दा राम, रमईआ राम रूप समाईआ। जेहड़ा सुबह तों दिसे शाम, घनईया अगम्म अथाहीआ। जिस दा मन्त्र सतिनाम, अक्खर अक्खरां नाल दृढ़ाईआ। ओह निरगुण निरवैर निराकार निरँकार करन वाला इंतज़ाम, दो जहानां वेख वखाईआ। जिस दे नाम कलमे जुग चौकड़ी लहिणयां वाले बनाम, दीन दुनिया जगत जुगत समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दा भेव आप चुकाईआ। सतारां हाढ़ कहे प्रभू मैनूं कर लैण दे सजदा, परवरदिग़ार सांझे यार सीस झुकाईआ। मैं ग़ुलाम तेरा होवां बरदा, बन्दगी बन्दीख़ान्यों बाहर देणा कढ्ढाईआ। तूं जुग जुग खेल अगम्मा करदा, करनी दा करता नूर अलाहीआ। ना जन्मे ना कदे मरदा, मरन जम्मण विच कदे ना आईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु तेरे कोलों डरदा, भय विच भज्जण वाहो दाहीआ। तेरा शरअ दा असूल वेख्या लड़दा, कलमा नाम नाल टकराईआ। दीन दुनी तेरा खेल वेख्या गढ़्ह दा, हँकार विच वड्याईआ। माया विच तेरा जगत जहान वेख्या सड़दा, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। बिन तेरी किरपा तूं मेरा मैं तेरा अक्खर कोए ना पढ़दा, निरगुण निरगुण विच ना कोए समाईआ। तूं मालक जल थल दा, महीअल तेरी बेपरवाहीआ। कुझ लहिणा देणा दस्स दे मेरे मालका कलयुग कल दा, की कल काती खेल खिलाईआ। की फ़रमान संदेसा बावन दवारे बल दा, भेव अभेदा देणा दृढ़ाईआ। मैनूं इयों जापदा तेरा वेला कदे नहीं टल्दा, टल्लीआं वाले देण गवाहीआ। ओह वेख लै तेरा शब्द शब्द संदेसे घलदा, बिना अक्खरां अक्खर समझाईआ। सच सिंघासण आसण मलदा, जिस दी बाडी बणत ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा पर्दा आप खुल्हाईआ। सतारां हाढ़ कहे प्रभू मैनूं कर लैण दे डण्डावत, बन्दगी वाल्या चरणां सीस निवाईआ। तूं मालक ख़ालक सही सलामत, आदि जुगादि इक अख्वाईआ। मैनूं बख्श दे सति धर्म दी न्यामत, वस्त अमोलक अगम्म वरताईआ। तूं मेरा स्वामी इक्को होवें मालक, दूजा नज़र कोए ना आईआ। तेरा खेल ख़ालक दा वेखां संचालक, जो संजे कृष्ण दिता दृढ़ाईआ। तेरे हुक्म हक दी वेखां अदालत, अदल इन्साफ़ देणा समझाईआ। तेरे पिच्छे पैग़म्बरां पाई शहादत, शरअ दे मालक पर्दा देणा उठाईआ। मैनूं इयों दिसदा एसे साल विच पा देणी बग़ावत, बग़लगीर रहिण कोए ना पाईआ। अज्ज मेरा ख़ुशीआं दा दिहाढ़ा सब नूं दे दे दावत, मैख़ाने महबूब सब देणे भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। सतारां हाढ़ कहे प्रभू मैनूं चरणीं ला लैण दे धूढ़, मस्तक
टिक्का ख़ाक रमाईआ। मैं तेरा नन्हा बच्चा मूर्ख मूढ़्ह, मुग्ध अणजाण नज़री आईआ। नौजवाना श्री भगवाना आपणा रंग चाढ़्ह दे गूढ़्ह, दो जहानां उतर कदे ना जाईआ। नाता तोड़ दे सृष्टी दी दृष्टी नालों कुड़, कूड़ कुटम्ब देणा मिटाईआ। शरअ दा रहे ना कोए मग़रूर, मगरब मशरक वेखणा चाँईं चाँईंआ। मेहरवाना मेहर करनी ज़रूर, ज़रूरत सब दी आपणे चरणां विच टिकाईआ। जो मूसा इशारा दे के गया उत्ते कोहतूर, तुरीआ तों बाहर दिता जणाईआ। जो सलीव लैंदयां ईसा ने तेरा हुक्म कीता मशहूर, मशवरा तेरे कलमे नाल बणाईआ। जिस कारन तैनूं हज़रत मुहम्मद ने किहा मेरा ग़फ़ूर, आलीज़ाह ऐली अल्ला नूर अलाहीआ। नानक निरगुण धार तेरा मन्नया दस्तूर, दस्त बदस्त सीस निवाईआ। गोबिन्द हस्स के किहा मेरा महबूब खेल करे ज़रूर, ख़ालक ख़लक ध्यान लगाईआ। मेरे मेहरवाना श्री भगवाना नौजवाना मैं की तक्कां तेरा नूर, नूर नुराने देणा चमकाईआ। मैं चाकर आदि जुगादि तेरा मज़दूर, जुग जुग तेरी सेव कमाईआ। मेरा पिछला पैंडा रिहा ना दूर, अग्गे नेड़े गया आईआ। साची मस्ती दा दे सरूर, सुरती शब्द नाल मिलाईआ। ओह वेख लै लैहंदे चढ़दे तेरे हुक्म दा प्या फ़तूर, फ़तवा देणा थांउँ थाँईंआ। पता नहीं किस दा होणा कसूर, कसूर वाले कसर इशारीए नाल देणे उडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे मंग मंगाईआ। हाढ़ सतारां कहे प्रभू मैनूं लैण दे झुक, झुक झुक सीस निवाईआ। मैनूं पढ़ लैण दे अगम्मी तुक, जो तुखम ताअसीर सब दी दए बदलाईआ। ओह वक्त सुहञ्जणा तेरा रिहा ढुक, सदी चौधवीं दए गवाहीआ। चारों कुण्ट अंधेरा घुप्प, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। निगाह मार लै धुर दे बाप आपणे लख चुरासी वाले वेख लै सुत, बिन नैणां नैण उठाईआ। जिधर वेखें कूड़ क्रिया पई लुट्ट, लुटेरा कलयुग भज्जे नाल वाहो दाहीआ। सब दे भाग गए निखुट, भागहीण लोकाईआ। तेरे नालों तेरे गए रुट्ठ, पासा दीन दुनी बदलाईआ। कोटां विच्चों भगत सुहेले कढ्ढ लै मुट्ठ, मुट्ठी आपणी विच टिकाईआ। मैनूं इयों दिसदा हाढ़ सतारां कहे झगड़ा छिड़ना लैहंदे वाली गुट्ठ, मगरब लै रिहा अंगड़ाईआ। ओह वेख लै मुहम्मद ईसे वाली दिसे फुट्ट, फुटकल होणी जगत लोकाईआ। सब दा नाता अन्दरों जाणां टुट्ट, टुटयां सके ना कोए बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक होणा सहाईआ। हाढ़ सतारां कहे प्रभू मैनूं चरणीं जाण दे ढट्ठ, ढैह ढहि सीस निवाईआ। बाकी दीन दुनी दे साल रह गए अठ, अट्ठां ततां खेल खिलाईआ। मैं वी समां वेखणा नट्ठ नट्ठ, भज्जणा वाहो दाहीआ। सदी चौधवीं उम्मत उम्मती होणा इक्ट्ठ, चार यारी संग मुहम्मद दए गवाहीआ। हज़रत ईसा रहे मूल ना वक्ख, वक्खरी गंढ ना कोए बंधाईआ। मूसा धार हो प्रतख, चौथे जुग दए गवाहीआ। नानक बोल जैकार अलख,
शब्द शब्द नाल सुणाईआ। गोबिन्द शब्द धार प्रतख, दो जहानां वेख वखाईआ। किसे दी अन्दरों खुल्हणी नहीं अक्ख, तेरा भेव कोए ना पाईआ। की दीन दुनी दी कीमत कौडी रहिणी नहीं कक्ख, शाह सुल्तानां ख़ाक नाल मिलाईआ। ओह वेख लै सब दी जीवण ज़िंदगी दिसे भक्ख, प्रेम विच ना कोए समाईआ। तूं पुरख अकाला दीन दयाला अलखणा अलख, अलख अगोचर तेरे हथ्थ वड्याईआ। कुछ मैनूं आपणा भेत दस्स, दहि दिशा दा पर्दा लाहीआ। मैं फिरां हस्स हस्स, भज्जां वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मेला लैणा मिलाईआ। हाढ़ सतारां कहे प्रभू मैनूं चरणां विच जाण दे लेट, आपणा आप मिटाईआ। तूं मालक खेवट खेट, मलाह धुरदरगाहीआ। मैं तेरी रखी टेक, टिक्के मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। आपा आप कर देवां भेंट, बाकी अवर ना कुछ रखाईआ। किस बिध लहिणा मेटणा दीन दुनी दे सेठ, पर्दा देणा चुकाईआ। किस नूं रखे साया हेठ, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच साची मंग मंगाईआ। हाढ़ सतारां कहे प्रभू मैं दर तेरे दा मंगता, मांगत हो के झोली डाहीआ। मेरा अन्तष्करन मूल ना संगदा, आसा मनसा तेरे चरण टिकाईआ। सदी चौधवीं वक्त जांदा लँघदा, भज्जे वाहो दाहीआ। की खेल होणा कलयुग मलंग दा, मैनूं दे समझाईआ। की लहिणा सिंघासण तेरे ख़ाली पलँघ दा, शाह सुल्तानां ख़ाक मिलाईआ। किसे नूं दाणा हथ्थ नहीं आउणा डंग दा, डंका कलयुग देणा वजाईआ। सुख रहिणा नहीं आत्म अनन्द दा, अनन्दपुर वाला दए गवाहीआ। ओह वेख लै निशान इशारा देंदा तारा चन्द दा, चन्द सितार नाल मिलाईआ। झगड़ा पैणा दीन दुनी बन्द बन्द दा, बन्दगी वाले भज्जण वाहो दाहीआं। किसे दा लेखा मुकणा नहीं तत पंज दा, पंचम रंग ना कोए रंगाईआ। तेरा भेत नहीं आउणा मुहाणे वञ्झ दा, डूँग्घे सागर गहर गवर तेरा अन्त कोए ना पाईआ। आपणा खेल तक्क लै सवेर सञ्झ दा, जगत थित वार वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। हाढ़ सतारां कहे मैं प्रभू करां निमस्कारा, निव निव सीस झुकाईआ। तूं आदि जुगादी परवरदिग़ारा, जल्वागर नूर अलाहीआ। तेरा निरगुण निरवैर निरँकार निराकार धाम न्यारा, दरगाह साची सचखण्ड सोभा पाईआ। तेरा नूर ज़हूर उज्यारा, जोती जाता पुरख बिधाता डगमगाईआ। तेरा रूप अनूप सति सरूप सांझे यारा, सगला साथी नज़री आईआ। तैनूं सब ने कहिणा कलि कल्की अवतारा, निहकलंक तेरी वड वड्याईआ। अमाम अमामे तेरा भेव पाए कोए ना सारा, पर्दा सके ना कोए उठाईआ। मैं कूक के करां पुकारा, दरोही तेरा नाम ख़ुदाईआ। चारों कुण्ट दिसे हाहाकारा, हौक्यां विच जगत लोकाईआ। तूं निरगुण सरगुण धार आयों दुबारा, दो
जहानां तेरी वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ। सतारां हाढ़ कहे सुण मेरे मित्रा जगत सिंघासणा, ख़ाली वेख के की जणाईआ। किसे दा कायम नहीं रहिणा आसणा, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। फिरनी दरोही पृथ्मी आकाशणा, गगन गगनंतर ध्यान लगाईआ। की हुक्म वरते पुरख अबिनाशणा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। की इशारा मिले शंकर कैलाशणा, कलधारी की दृढ़ाईआ। किस बिध कलयुग कूड़ कुड़यार नाचणा, चारों कुण्ट आपणा ताल बणाईआ। धुर दा शब्द किसे ना वाचणा, अक्ल बुद्धी ना कोए वड्याईआ। सतारां हाढ़ कहे मेरे पुरख समराथणा, मेरी तेरे अग्गे दुहाईआ। अन्तिम कन्ढ्ढा वेख लै घाटणा, घट घट फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे आस रखाईआ। सतारां हाढ़ कहे प्रभू मेरीआं तक्क लै आशा, बिन इशारयों दयां जणाईआ। मेरीआं वेख लै रासां, दो जहान बिना गोपी काहन नाच नचाईआ। मेरीआं वेख लै कलासां, बिन अक्खरां निरअक्खर धार पढ़ाईआ। मेरीआं वेख लै बिन हड्डीआं तों लाशां, लशकर नज़र कोए ना आईआ। मैं सच दस्सां दीन दुनी दा तेरे सतिगुर शब्द ने ज़रूर बदल देणा पासा, सार पाशे दी खेल समझ कोए ना आईआ। तेरी सब तों वक्खरी कलमे कलाम तों बाहर भाषा, जगत भाषा ना कोए वड्याईआ। जे तूं वेखणा दीन दुनी दा तमाशा, तमाशबीन हो के नूर अलाहीआ। चौदां तबक चौदां लोक तेरी करन तलाशा, खोजण थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। सतारां हाढ़ कहे प्रभू मेरा दिवस सुहावणा ठण्ड दा, ठण्डक मेरे अन्दर आईआ। भगतां सगन मनाया आपणी गंढ दा, नाता धुर दा धुर दे नाल जुड़ाईआ। जे तूं नाम निधान वंडदा, ग़रीब निमाणयां झोली पाईआ। झगड़ा मेट करीर जंड दा, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। पन्ध मुका दे खण्ड ब्रह्मण्ड दा, ब्रह्मांड दा डेरा ढाहीआ। सुख दे दे सच अनन्द दा, अनन्द अनन्द विच्चों कर रुशनाईआ। लेखा रहे ना अगले पन्ध दा, पाँधी हो के पन्ध मुकाईआ। तूं मालक ख़ालक रूप बख्शंद दा, बख्शिश रहमत देणी कमाईआ। मैं सम्मत शहिनशाही दस विच इक्को मंग मंगदा, दर तेरे ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक होणा सहाईआ। सतिगुर शब्द कहे सुण मित्रा हाढ़ सतारां, तैनूं सुत्तयां दयां जणाईआ। बिन अक्खां तों तक्क बाहरा, बिन नैणां नैण उठाईआ। संदेशा दे दे तेई अवतारा, अवतरी आपणा हुक्म जणाईआ। तेरीआं पैग़म्बरां नाल बहारा, ख़ुशीआं ढोले गाईआ। तेरीआं सतिगुरुआं नाल वज्जणा सतारां, सत्हा बुलंदी देणा सुणाईआ। तेरा सब तों वक्खरा विवहारा, जिस दी समझ कोए ना आईआ। चार जुग दे शास्त्र कहिण बेअन्त
बेअन्त बेअन्त मालक सब दा परवरदिग़ारा, नूर नुराना इक अख्वाईआ। ज़रा उठ के वेख नौ खण्ड पृथ्मी दीआं धारा, सत्तां दीपां नाल मिलाईआ। आ तैनूं वखावां डूँग्घीआं गारा, जलां थलां खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। हाढ़ कहे सतिगुर शब्द मैं तेरा इक्को मीत, मित्रा तैनूं दयां जणाईआ। पहलों भगत प्यारे कर दे ठांडे सीत, सब दे अन्दरों अग्नी तत बुझाईआ। आत्म धार दस्स प्रीत, प्रीतम हो के मेल मिलाईआ। जे सतिगुर शब्द ते वस जा चीत, मेरी अज्ज दी रात दए गवाहीआ। सब दी अन्तष्करन चों बदले नीत, नीतीवान तेरी वड वड्याईआ। जिधर जाण तेरा गाण गीत, दूजा ढोला रसन ना कोए सुणाईआ। आपणा धाम वखा अनडीठ, बिना नेत्रां दे जणाईआ। जे सुत्ता अन्दर दे कर पीठ, मेरी याद विच करवट लै बदलाईआ। पुरख अकाल तेरी करे तस्दीक, शहादत हुक्म वाली भुगताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। सतिगुर शब्द कहे हाढ़ ओए मित्रा मीतया, आ सज्जणा दयां वखाईआ। उठ वेख प्रभू दी रीतया, की रीतीवान दृढ़ाईआ। जिस खेल खेलया हस्त कीटया, ऊचां नीचां संग बणाईआ। जो वसे सब दे चीतया, चित वित ठगौरी रहे ना राईआ। जिस पिछले कर्म ते मारनी लीक्या, लाईन अगली देणी बदलाईआ। नाम निधान दे भर के ख़ीस्या, ख़ाली मुड़न कोए ना पाईआ। जिस नूं कहिंदे जगत जगदीस्या, सो भगतां बणे पिता माईआ। जिस दा नाम निधान अनडीठिआ, जग नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। ओह चाढ़्हे रंग मजीठिआ, जगत जन्म विच उतर कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। हाढ़ कहे प्रभू मैं नहीं मन्नदा, निम्रता विच दयो सुणाईआ। मैं वणजारा नहीं किसे कन्न दा, अक्खरां वाली ना कोए वड्याईआ। मैं सज्जण नहीं किसे तन दा, ततां रंग ना कोए रंगाईआ। मैं चाहुंदा सब नूं भेव खोल्ह दे आपणे ब्रह्म दा, पारब्रह्म पर्दा दे चुकाईआ। मार्ग ला दे इक्को धर्म दा, नौ खण्ड पृथ्मी तेरी वज्जे वधाईआ। क्यों लख चुरासी आत्म धार तेरे विच्चों जन्म दा, दूसरी जम्मण वाली कोए ना माईआ। क्यों झगड़ा पाया भरम दा, भाण्डा भरम देणा भनाईआ। लहिणा मुका दे अज्ज दी रात कूड़े कर्म दा, कांड दा झगड़ा देणा चुकाईआ। तूं मालक करनी करन दा, करता पुरख नूर अलाहीआ। की तेरे दर ते लेखा वरन बरन दा, ज़ात पात दा डेरा ढाहीआ। इक्को ढोला नाम दस्स दे पढ़न दा, साचे कल्मयां नाल शनवाईआ। मार्ग दस्स दे हकीकी मंज़ल चढ़न दा, सुरती शब्द नाल दे भजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे आस रखाईआ। सतिगुर शब्द कहे ओए सतारां हाढ़ तूं बड़ा पुराणा यार, यारड़े दयां समझाईआ। उठ तक्क लै
खेल अपार, अपरम्पर स्वामी रिहा वखाईआ। जेहड़ा रूप रंग रेख तों वसया बाहर, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। ओह जोती जाता हो उज्यार, दो जहानां डगमगाईआ। तेरा लहिणा देणा पूरब कर्ज़ दए उतार, उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण लेखा दए मुकाईआ। भगत सुहेले गुरु गुर चेले निरगुण सरगुण धार देवे तार, तारनहारा इक अख्वाईआ। काया मन्दिर अन्दर जोती जोत कर उज्यार, अंध अंधेरा दए मिटाईआ। सतिगुर शब्द दे धुन्कार, धुन आत्मक राग दए सुणाईआ। अमृत झिरना बूँद स्वांती बख्श के ठण्डा ठार, जगत तृष्ना दए मिटाईआ। कूड़ी क्रिया रहे ना अंध अंध्यार, सांतक सति करे रुशनाईआ। उठ वेख लै भगत सुहेले बैठे हरि भगत दवार, सोहणे सोभा पाईआ। ओह वेखण आया जिस भाण्डे घड़े बण के आप ठठिआर, सुन्यार आपणा रूप बदलाईआ। जिथ्थे वेरवा नहीं पुरख ते नार, बृद्ध बाल जवान वंड ना कोए वंडाईआ। ओह नूर नुराना शाह सुल्ताना नौजवाना श्री भगवाना, इक इकल्ला एकँकार, अकल कलधारी इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। सतारां हाढ़ कहे सतिगुर शब्द मैं कोई निक्का जेहा नहीं काका, मैं चार जुग दे कल्मयां वाल्यां वेखां चाँईं चाँईंआ। तेरा जुग जुग वजदा वेख्या डाका, दीन दुनी खोज खुजाईआ। मैनूं सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग दा याद साका, सच दयां सुणाईआ। तूं सब दा बण के मालक आका, अक्ल बुद्धी दिती भुलाईआ। शाह सुल्तानां मिला के विच ख़ाका, नाम निशान दित्ते उडाईआ। मैंनूं याद आउंदा जो अवतार पैग़म्बरां गुरुआं लिख्या भविक्ख्त वाका, पेशीनगोईआं देण गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर साजण इक अख्वाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरे सज्जणा सुण लै मेरी बात, बातन दयां जणाईआ। जिस दा लेखा लिखे ना कोए कलम दवात, काग़ज़ चले ना कोए चतुराईआ। ओह खेल करे कमलापात, पतिपरमेश्वर नूर अलाहीआ। ओह वेखणहारा कलयुग अंधेरी रात, बिन नैणां नैण उठाईआ। जिन्ह झगड़ा पाया दीन मज़्हब ज़ात पात, मानव मानव रंग रंगाईआ। ओह खेल खेले आप समराट, हरि करता धुरदरगाहीआ। जिस दे कोल लहिणा देणा दो जहानां रखे आपणे हाथ, दूसर हथ्थ ना कोए फड़ाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग चलावणहारा राथ, रथ रथवाही बेपरवाहीआ। वेखणहारा अनाथां नाथ, दीनां होए सहाईआ। उस दी सुण अगम्मी गाथ, बिन अक्खरां दयां समझाईआ। जिस लहिणा देणा मुकाउणा मस्तक माथ, वेखणहारा चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। हाढ़ सतारां कहे प्रभू क्यों सतिगुर शब्द ने पाईआं वंडीआं, की तेरी बेपरवाहीआ। की खेल ब्रह्मण्ड ब्रह्मण्डीआं, पर्दा देणा उठाईआ। की मालक तेरीआं डण्डीआं, डण्डावत की जणाईआ। क्यों जगत चमकाईआं चण्डीआं,
खड़गां नाल सुहाईआ। क्यों अन्त किनारे कीते कन्ढ्ढीआं, सतिजुग त्रेता द्वापर पन्ध मुकाईआ। क्यों अवतारां पैग़म्बरां मंगां मंगीआं, ओटां तेरे उत्ते रखाईआ। किस बिध पिछलीआं जुग चौकड़ीआं लँघीआं, पर्दा देणा चुकाईआ। क्यों जगत प्यार विच तेरीआं याद आउंदीआं अनन्दीआं, सुख सागर संग बणाईआ। की लहिणा देणा प्रकिृती पंझीआं, पंजां ततां नाल समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी बेपरवाहीआ। सतिगुर शब्द कहे हाढ़ सतारां मैं ख़ुशीआं दे विच हस्सां, हस्स हस्स दयां जणाईआ। तैनूं ख़बर अगम्मी दस्सां, बिन अक्खरां अक्खर पढ़ाईआ। मैं उस प्रभू दे हुक्म अन्दर वसां, जिस दा वास्ता नाल ख़लक ख़ुदाईआ। जिस दी सिफ्त करां जसा, ढोले सोहले राग दृढ़ाईआ। उस दा वक्त सुहञ्जणा आया मसां, मस्या रैण अंधेरी कलयुग दए गवाहीआ। मैं चारों कुण्ट ख़ुशीआं दे विच नस्सां, भज्जां वाहो दाहीआ। धुर दे हुक्म दा तीर अणयाला कसां, बिन चिल्ले कमान उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। सतिगुर शब्द कहे हाढ़ सतारां अज्ज दी वेख लै घड़ी सुलखणी, सोहणयां दयां जणाईआ। जिन्हां दी साहिब ने पत रखणी, सिर सिर हथ्थ टिकाईआ। एह कौल कीता सी कृष्ण ने जिस वेले सख़ीआँ तों खाधी मखणी, बिन रसना भोग लगाईआ। कलयुग जिस वेले माया डसेगी डस्सणी, साधां सन्तां उत्ते डंग चलाईआ। बिना प्रभू तों पैज किसे नहीं रखणी, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। जूठ झूठ दी हद्द टप्पणी, नौ खण्ड दा पन्ध मुकाईआ। दर्द रहिणा नहीं पति पत्नी, नेत्र नैण ना कोए जगत शरमाईआ। नाम मिले ना रत्त रत्नी, हीरा अमोलक रूप ना कोए बदलाईआ। सब दी अन्दरों काया झोली होणी सक्खणी, नाम निशान ना कोए टिकाईआ। निज नेत्र खुल्ल्हे ना अक्खणी, नैण मूंद रोवन मारन धाहींआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक दया कमाईआ। हाढ़ सतारां कहे सतिगुर शब्द मैं जाणदा पुराणीआं रीतीआं, सच दयां सुणाईआ। मैनूं भुल्लीआं नहीं जुग चौकड़ी दीआं कीतीआं, नाम कलमे संग रखाईआ। मेरे विच नौ सौ चौरानवे चौकड़ीआं बीतीआं, भेव अभेदा आपणे विच टिकाईआ। मैं कोटन वार वेखे मन्दिर मसीतीआं, शिवदुआले मट्ठां रंग रंगाईआ। बिना प्रभू तों रूहां वेखीआं चीकीआं, रोवन मारन धाहींआ। तपदीआं वेखीआं अंगीठीआं, गुर अवतार पैग़म्बर डेरे लाईआ। शब्द कहाणीआं सुणीआं मीठीआं, ढोले अक्खरां वाले गाईआ। खेल तक्के हस्त कीटीआं, ऊचां नीचां रंग समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक होए सहाईआ। सतिगुर शब्द कहे हाढ़ सतारां सुत्तया, आपणी लै अंगड़ाईआ। उठ मेरे लाडले पुत्तया, तैनूं लवां जगाईआ। जिस आदि जुगादि सब दा बेड़ा चुक्कया, बिन कंधे कंध
टिकाईआ। उस दा पैंडा कदे ना मुक्कया, ना कोई अगला पन्ध वखाईआ उस दा हुक्म कदे ना रुक्या, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। उस दी सुण लै इक तुक दो तुक्या, तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाईआ। किते राहों फिरी ना घुस्सया, नैण लैणा खुल्हाईआ। किते जगत जहान फिरी ना रुस्सया, आपणी लै अंगड़ाईआ। पर याद कर लै हाढ़ सतारां बिना प्रभू तों भगतां नूं कदे किसे नहीं पुच्छया, फड़ बाहों ना गले लगाईआ। लाड करे नाँ वांग पुत्तया, गोदी गोद ना कोए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मेला लए मिलाईआ। हाढ़ सतारां कहे मेरे धर्म धार दे बापू, पिता पुरख अकाल तेरी सरनाईआ। दीन दुनी दे पवित्त पाकू, अज्ज पतित पुनीत दे कराईआ। आत्म धार दे सच्चे साकू, सज्जण धुर दे इक अख्वाईआ। तेरे बिना इन्हां दा पर्दा कवण ढाकू, सिर सिर हथ्थ कवण रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा मेला लैणा मिलाईआ। सतिगुर शब्द कहे भगतो हुण सांझी आ गई वारता, हाढ़ सतारां पला गया छुडाईआ। की लहिणा देणा तुहाडा तुहाडे यार दा, यारड़े दे यरान्यां वाल्यो देणा समझाईआ। की लेखा ते हुक्म उस सच्ची सरकार दा, जिस नूं शहिनशाह कहि के सारे सीस निवाईआ। ओह जिस लेख बणाया पैग़म्बर गुर अवतार दा, लोकमात खेल रिहा वखाईआ। जिस लेख जणाया शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान दा, काअब्यां पर्दे दित्ते उठाईआ। की लहिणा देणा लेखा उस मेहरवान दा, महिबान बीदो बी ख़ैर या अल्ला अलाही नूर की आपणा हुक्म वरताईआ। की तुहाडा लेखा उस नाल इस जहान दा, जिस जहालत तुहाडे अन्दरों देणी कढ्ढाईआ। ओए तुहाडा झगड़ा रहिण नहीं देणा काल महाकाल दा, राय धर्म ना दए सज़ाईआ। चित्रगुप्त किसे दा लेखा ना कदे विखालदा, जिन्हां सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जे तुहाडा दीपक बुझ गया ते हुण वेख्यो किस तरह अन्दर बालदा, बिन तेल बाती करां रुशनाईआ। एह खेल होवे बेमिसाल दा, जिस दी मिसल सके ना कोए बणाईआ। ओह मेरा झगड़ा नहीं किसे तलवार ढाल दा, शब्द दे खण्डे नाल करां सफ़ाईआ। भगत सुहेले जिथ्थे होण उथे पालदा, एह मेरी बेपरवाहीआ। अगला वक्त नहीं कोई जवाब ते सवाल दा, अन्दर वड़ के वेखां सब नूं थांउँ थाँईंआ। फल देणा तुहाडे काया वाले तत डाल दा, पत्त टहिणी देणी महकाईआ। तुहानूं सृष्टी कहेगी ओह कोई यार सी इन्हां दे नाल दा, जेहड़ा यराना गया निभाईआ। इहनूं पुत्तर ना समझयो सिँघ पाल दा, एह दाता नूर अलाहीआ। हुण वेला आ गया देणा हुक्म आपणे इकबाल दा, अक्ल बुद्धी वाल्यो समझणा चाँईं चाँईंआ। खेल वेख्यो शब्द दी उछाल दा, अछल अछल की आपणी कार भुगताईआ। हुण रूप नहीं कोई पातशाह जां कंगाल दा, शहिनशाह हो के शहिनशाही दो जहान दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी खेल आप वखाईआ। ओए हाढ़ सतारां बच्चू आ जा नेड़े, ओए जुग चौकड़ी दयां विछड़यां तैनूं दयां समझाईआ। भगतां दा भगवान भगतां दे वड़ जाणां विच खेड़े, काया दी खिड़की कुण्डे पर्दे अन्दरों लाहीआ। जुग जन्म दे विछड़े जेहड़े, फड़ फड़ बाहों लैणे मिलाईआ। बिना बेड़ी वञ्झ मुहाणे चप्पू तों चाढ़्ह के आपणे नाम दे बेड़े, बेड़ा दो जहानां पार कराईआ। लै जाणां उस नूर अलाही दे वेहड़े, जिथ्थे दूजा नज़र कोए ना आईआ। दीन मज़्हब दे जिथ्थे नहीं कोई झेड़े, कलमा कायनात ना कोए दृढ़ाईआ। चुरासी दे फेर पैणे नहीं गेड़े, आवण जावण पन्ध मुकाईआ। हुण तुहानूं ज़रूर दुनिया करदी बखेड़े, ताअने दे दे रहे सुणाईआ। पर तुहाडे उस साहिब दे चरणां विच डेरे, जिथ्थे जन्मे फिर कदे ना माईआ। तुसीं उस दे गृह वसदे जेहड़ा आत्मा दे नेड़े, बाहरों जगत वेखण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी खेल आप खिलाईआ। ओए हाढ़ सतारां तूं बड़ीआं रखीआं उडीकां, उडीक उडीक ध्यान लगाईआ। उठ वेख लै सम्मत शहिनशाही दस दीआं आ गईआं तरीकां, तरीका तैनूं दयां दृढ़ाईआ। जिस नूं कहिदे नीकन नीका, नेरन नेरा धुरदरगाहीआ। मेटणहारा जगत शरीका, शरीकत दए मिटाईआ। सब दीआं आसा मनसा पूरीआं करे उम्मीदा, आपणी दया कमाईआ। आत्म धार बख्श प्रीता, प्रीतम देवे माण वड्याईआ। तुहाडीआं सब दीआं अन्दरों बदल के नीतां, नीतीवान होए आप सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे ओए सिंघासणा तूं क्यों हो गया नंगा, सच दे सुणाईआ। सिंघासण कहे प्रभ मेरे उत्ते वेख लै ख़ाली हथ्थ दा पंजा, पंजां ततां वाल्यां देणा समझाईआ। अगला खेल सतिगुर शब्द तेरा किसे नूं लगणा नहीं चंगा, बौहड़ी बौहड़ी बौहड़ी करे लोकाईआ। ओह वेख लै दुहाई देंदी गंगा, यमुना सरस्वती गोदावरी नाल मिलाईआ। ओह तक्क लै भगतां दे अन्तष्करन विच रंजा, कबीर कूक कूक सुणाईआ। ओह वेख अवतार पैग़म्बरां गुरुआं कीता जंगा, खण्डे खड़ग तीर कमान तरकश कंध्याँ उत्ते उठाईआ। ओह वेख की पुकारदा, निशान तारा चन्दा, सदी चौधवीं अक्ख उठाईआ। किसे दा प्यार विच प्यार मुहब्बत विच मुहब्बत दीन विच दुनी दा रहिणा नहीं कोई बन्दा, बन्दगी वाले बन्दगी विच ना कोए समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा आपणा हुक्म वरताईआ। सिंघासण कहे मैं जगत दिसदा ख़ाली, ख़ालक ख़लक तेरी सरनाईआ। तूं मालक धुर दा वाली, शहिनशाह तेरी वड वड्याईआ। मेरी धार तेरे बिना किसे ना भाली, खोजण खोज ना कोए खुजाईआ। तूं वक्त वेख लै हाली, की हालत बदली लोकाईआ। फल रिहा किसे ना डाली, तन वजूद गए कुमलाईआ। तेरे नाम
दी जगत माया वाली दलाली, टकयां वणज कराईआ। हक दी रही ना कोए हलाली, सच विच ना कोए समाईआ। आपणा खेल तक्क लै शाली, तैनूं निउँ निउँ सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। सिंघासण कहे मेरे उत्ते नहीं कोई विछाउणा, जगत विषयां तों बाहर मेरा रूप नज़री आईआ। मैं ते इक्को परम पुरख तैनूं पाउणा, दूजी ओट ना कोए तकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाउणा, बिन रसना जिह्वा सिफ्त सलाहीआ। बिना सीस तों सीस झुकाउणा, बिना चरण तों चरण ख़ाक रमाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले इक्को तेरा इष्ट मनाउणा, दूसर नज़र कोए ना पाईआ। दर तेरे वास्ता पाउणा, निव निव लागां पाईंआ। मेरे परवरदिग़ारा सांझे यारा कलयुग कूड़ा अन्त मुकाउणा, सदी चौधवीं नाल रखाईआ। हँकार बुरज जगत दा ढाउणा, मन मनसा मेट मिटाईआ। सति धर्म दा सति वरताउणा, सच सच नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। सिंघासण कहे मेरे कूकदे चारे पावे, पारब्रह्म प्रभ तेरा ध्यान लगाईआ। जगत जहान दे झूठे तक्क लै दाअवे, दाअवेदार नज़र कोए ना आईआ। आपणे नाम दे वेख लै नावें, नौ खण्ड खोज खुजाईआ। सच नाम ना कोई ध्यावे, ध्यान विच ना कोए रखाईआ। शाह सुल्तान पए विच हावे, हौक्यां विच दुहाईआ। भगत भगवन्त तेरी सेज कोई ना रावे, कन्त कन्तूहल ना कोए मनाईआ। बिन तेरी किरपा तोल हुन्दे ना सांवें, साचा संग ना कोए बणाईआ। मैनूं इयों दिसदा शाह पातशाह हो जाणे निथावें, ख़ाली सिंघासण हथ्थ किसे ना आईआ। किसे दे सीस रहिणी नहीं छांवे, जगत मिले ना माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। सिंघासण कहे प्रभू मेरी चढ़दी दिशा मार लै झाती, बिन नैणां नैण उठाईआ। लैहंदी दिशा अंधेरी राती, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। दक्खण रही ना कोए प्रभाती, भाण्डा भरम ना कोए भनाईआ। पहाड़ मिले ना बूँद स्वांती, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। मैनूं इयों जापदा काअबे दे कोलों लग्गण वाली चुआती, अग्नी अग्ग जलाईआ। मूसा दा खेल होणा ज़िंदगी हयाती, आपणी वंड वंडाईआ। जो हज़रत ईसा लेख दस्सया बिना कलम दवाती, धुर कलमे नाल समझाईआ। मेरा मालक नूर अलाह आवे शताबी, बीस बीसा फेरा पाईआ। जिस दा इश्क ना हकीकी ते ना होवे मजाज़ी, दोहां तों बाहर आपणा हुक्म समझाईआ। ओह जगत जहान दा बण के हाजी, हुजरा हक हक सुहाईआ। नूर अलाही धुर अमाम आपणा आप बण इमदादी, दूसर लोड़ ना कोए रखाईआ। जो शब्द इशारा दिता सतिगुर नानक विच बग़दादी, धुर दा हुक्म इक दृढ़ाईआ। ओह झगड़ा मेटे दीन दुनी समाजी, समझ तों बाहर उस दी होवे पढ़ाईआ। उस दा हुक्म इक अहिलादी,
दो जहान शनवाईआ। जिथ्थे ना कोई पुन्न ना सवाबी, शरअ रंग ना कोए रंगाईआ। इक्को हुक्म संदेशा देव अनादी, धुर नाद नाल पढ़ाईआ। बुद्धी तों परे हो के बोध अगाधी, धुर दा हुक्म दए समझाईआ। जुग बदलणा जिस दी वादी, वाइदे गुर अवतार पैग़म्बरां पूर कराईआ। ओह बण के निरगुण धार धार पाँधी, पाँधी आपणा पन्ध मुकाईआ। जिस कलयुग अन्तिम सम्बल आउणा सुक्खीं सांदी, संभल के आपणा आप टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा लेखा पूर कराईआ। सिंघासण कहे मेरे उत्ते कोई ना सके सज, सजणों दयां जणाईआ। सच दा रिहा कोई ना हज्ज, हुजरे वाल्यां दयां दृढ़ाईआ। हुण खेल वेख्यो उत्ते जग, जग जीवण दाता की आपणा हुक्म वरताईआ। चारे कुण्टां हुक्म दी लगणी अग्ग, ना सके कोए बुझाईआ। भार नाल लए कोई ना दब्ब, जल धार ना कोए टकराईआ। क्यों एह खेल करना उस अलाही रब्ब, जिस नूं यामबीन कहि के सारे सीस निवाईआ। शायद ओह पता नहीं किस नूं पवे लभ्भ, बिन खोज्जयां दरस दिखाईआ। बिना याद तों लवे सद्द, आपणा हुक्म सुणाईआ। जे तुसीं भगत नहीं फेर वी भगती दा देवे अद्ध, बिन मंग्गयां दात झोली पाईआ। रहिण देणा नहीं बगढ़ा बप, हँस गुरमुख रूप प्रगटाईआ। ख़ुशी नाल फड़ के बाहर कढ्ढ, आपणे नाल चलाईआ। पवित्र कर के मास नाड़ी हड्ड, रक्त बूँद आपणे लेखे लाईआ। जन भगतो तुसीं कदे नहीं जाणां छड, छुटकी लिव फेर देणी लगाईआ। तुहाडे अन्दर नाम निशाना देणा गड्ड, गाॅड हो के आपणा मार्ग देणा वखाईआ। तुसीं वड़ जाणां अन्दर डूँग्घी खड्ड, जिथ्थों लम्भयां हथ्थ किसे ना आईआ। तुहानूं खाण नहीं देणी मच्छी कोई डड्ड, डण्डावत सब दी देणी बदलाईआ। कूड़ विकार अन्दरों देणा कढ्ढ, शब्द खण्डा इक चलाईआ। सच प्रेम लडाउणा लड, गोदी धुर दी विच टिकाईआ। तुसां खेल वेखणा कलयुग अन्तिम होणा कद, कदीम दा लेखा कौण मुकाईआ। सच पुच्छो अठवें साल नूं सारी सृष्टी दी इक्को कर देणी यद, यादवां दा लेखा कौरव पांडव नाल कृष्ण गया समझाईआ। इक्को वार शब्द दी धार जाणी वग, जगत कूड़ दे वहिणां दए रुढ़ाईआ। जदों पुरख अकाल किरपा करे फिर रहे ना कोए जीव अल्पग, सरबग देवे माण वड्याईआ। अन्दर बन्न्ह के नाम दा तग, साची डोरी नाल बंधाईआ। जदों याद करोगे दर्शन मिलेगा उपर शाह रग, नवां दवारयां डेरा ढाहीआ। जोत रूप हो के जोत जावे जग, अंध अंधेरा अन्दरों दए मिटाईआ। अमृत नाम दी दे के मध, रस रसना तों बाहर चखाईआ। सच दवार वखा के हद्द, घर घर विच ख़ुशी बणाईआ। तुहानूं नहीं पता तुहाडे सतिगुर ने केहड़ा बणाउणा सबब्ब, राती सुत्तयां सुत्तयां अन्दरों करे सफ़ाईआ। एह वेला आउण वाला झब्ब, झबकरे वाले कृष्ण दे यार पिछली देण गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर,
सच दा मेला आप मिलाईआ। सिंघासण कहे मैं वजावां तालीआं, ख़ुशीआं ढोले गाईआ। मैं जुग चौकड़ीआं वेखीआं बाहलीआं, लोकमात भज्जीआं वाहो दाहीआ। मैं जगत जहान दीआं रूहां वेखीआं कालीआं, जो कलमे गईआं भुलाईआ। मैं फल वेखे तन वजूदा डालीआं, पंजां ततां ध्यान लगाईआ। मैं काया मटकीआं वेखीआं ख़ालीआं, तन वजूदां फोल फुलाईआ। मैं जुग जुग दुक्खां वालीआं झल्लीआं झालीआं, आपणा आप हेठां ढाहीआ। पर याद रखयो जिस वेले गोरख ने कन्नां विच मुन्दरां पाईआं वालीआं, आपणा ध्यान लगाईआ। मेरया नाथां दयां नाथा तेरीआं उडीकां सब नूं बाहलीआं, जिस काले लेखे देणे मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक इक अख्वाईआ। सिंघासण कहे सतिगुर शब्द वेख लओ फिरदा, जग नेत्र ध्यान लगाईआ। जो लहिणा देणा लेखे लावे चिर दा, चिंरी विछुन्नयां मेल मिलाईआ। साडा साफ़ करन आया हिरदा, अन्दर वड़ के करे सफ़ाईआ। जिस दा गेड़ा किसे कोलों नहीं गिढ़दा, ओह गेड़े चाँईं चाँईंआ। ओह मालक तुहाडे काया पिण्ड दा, तन बैठा सोभा पाईआ। जिस धाम वखाउणा घर थिर दा, गृह मन्दिर इक सुहाईआ। उस दा झिरना वेख्यो झिरदा, बूँद स्वांती दए टपकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सिंघासण कहे वेखो आ गया कोई परदेसी, परदेसां वाल्यो ध्यान लगाईआ। जिस दा सब तों वक्खरा वेसी, वेस अनेका रूप बदलाईआ। जिस दे कोल सब दी पेशी, पेशीनगोईआं बैठे हथ्थ उठाईआ। ओह मालक नर नरेशी, नूर नुराना नूर अलाहीआ। जिस दे अग्गे चले किसे ना शेख़ी, मुल्ला शेख़ मुसायक सारे सीस निवाईआ। ओह लेखा मुकावे हो के नेतन नेती, निज नेत्र ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा खेल आप खिलाईआ। सिंघासण कहे गुरमुखो रिहो कोई ना सुत्ता, सुत्तयां दयां जगाईआ। वेखो खेल अबिनाशी अचुता, जो चेतन रिहा कराईआ। हरिजन उठावे दया कमावे गोद उठावे पुत्ता, फड़ बाहों गले लगाईआ। सच सुहञ्जणी करे रुत्ता, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। हरि जन विछड़या कोई रहे ना टुट्टा, टुटयां लए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। सतिगुर शब्द कहे जन भगतो ख़ुशीआं नाल मार लओ तालीआं, अगली तल्ब रहे ना राईआ। फल लग्गा तुहाडी काया डालीआं, तन तन वज्जे वधाईआ। तुहाडीआं झोलीआं भरीआं ख़ालीआं, ख़ालक ख़लक दिती वड्याईआ। तुहानूं वड्याईआं मिलणीआं वाहलीआं, की बहुता देणा समझाईआ। तुसां बहुतीआं तकलीफ़ां झालीआं, जो चल के आए पाँधी राहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा संगी इक अख्वाईआ। सतारां हाढ़ कहे प्रभू ओह
वेख लै पूरब दा लहिणा, लहिणेदार सारे आस रखाईआ। जिस नूं अक्खरां विच किसे ना कहिणा, हरूफ़ां नाल ना कोए चतुराईआ। तैनूं बिना मंग्गयां पवेगा देणा, देवणहार तेरी वड्याईआ। मैं तेरी सरन सरनाई पैणा, निव निव सीस झुकाईआ। तूं धुर दा साक सैणा, सज्जण अगम्म अथाहीआ। कोई दिसे ना अवर त्रफैणा, दूजा रूप ना कोए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच आसा पूर कराईआ। सतारां हाढ़ कहे नारदा छेती आ जा जल्दी, जलधारा पार कराईआ। कुछ लेख दस्स कलयुग कल दी, की कलि कल्की हुक्म वरताईआ। की धार होणी थल दी, अस्गाहां पर्दा दे उठाईआ। किथ्थे किथ्थे अग्ग बलदी, चारों कुण्ट देणा जलाईआ। ख़बर देणी घड़ी पल दी, पलकां दे पिच्छे बहि के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक अगम्म अथाहीआ। नारद कहे सतारां हाढ़ मैनूं लै लैण दे साह, सतिगुर शब्द नाल मिल के ख़ुशी मनाईआ। मैनूं लभ्भ लैण दे इक मलाह, जो खेवट खेटा धुरदरगाहीआ। भगतां नूं कहि दे भगतां दे भगत बणिओ गवाह, शहादत इक दूजे दी भुगताईआ। सारे कहिण साडा इक्को पिता ते इक्को माँ, बिना पुरख अकाल तों दूजी दिसे कोए ना माईआ। साडा इक्को कलमा ते इक्को नाँ, इक्को अक्खर सिफ्त सलाहीआ। इक्को मन्दिर मस्जिद शिवदुआला मठ गुरदवार इक्को ग्रां, सचखण्ड साचा सोभा पाईआ। इक्को अस्थिल सोहे थाँ, थान थनंतर वज्जे वधाईआ। इक्को साहिब स्वामी अन्तरजामी पकड़नहारा बांह, दूसर नज़र कोए ना आईआ। इक्को फड़ फड़ हँस बणाए काँ, कागों हँस उडाईआ। इक्को देवणहारा ठण्डी छाँ, अग्नी हाढ़ ना लागे राईआ। इक्को साहिब मिलण दा चाअ, चाओ घनेरा इक जणाईआ। इक्को सतिगुर होवे वाहो वाह, वाहवा तेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। नारद कहे हाढ़ सतारां वेख लै जगत जहान अन्धा, जग नेत्र नज़र किछ ना आईआ। सब दे अन्दर दूई द्वैत दी कंधा, भाण्डा भरम ना कोए भनाईआ। मानस मानव लग्गे कोई ना चंगा, मानुख रंग ना कोए रंगाईआ। मनुआ ममता विच होया गंदा, पतित पुनीत ना कोए बणाईआ। तूं मेरा मैं तेरा गाए कोए ना छन्दा, सोहँ सच सरूप ना कोए समाईआ। सदी चौधवीं वक्त जांदा लँघा, संग मुहम्मद चार यार वेखण नैण उठाईआ। तूं की समझें नारद पंडा, भेव अभेद देणा दृढ़ाईआ। नारद कहे मैं निगाह मारी नव खण्डा, सत्तां दीपां ध्यान लगाईआ। खाणी वेखी जेरज अंडा, उत्भुज सेत्ज फोल फुलाईआ। चारों कुण्ट कूड़ कुड़यार दीआं वंडां, हिस्से कलयुग रिहा पाईआ। जगत जहान वेख्या भेख पखण्डा, कूड़ी क्रिया नाल हल्काईआ। मैनूं कुछ नहीं लग्गा चंगा, सच दयां सुणाईआ। मैं फेर गया यमुना सरस्वती गोदावरी गंगा,
गंगोत्री पुछिआ चाँईं चाँईंआ। गंगा कहे नारदा साडा सीना होवे ना ठण्डा, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। साडा पवित्र रिहा घाट कोए ना कन्ढ्ढा, तीर्थ तट रहे कुरलाईआ। बौहड़ी साडे विच नारी पुरुष नहाउंदा नंगा, लज पत ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नारद कहे मैं की दस्सां विचार, विचरके की जणाईआ। मैं फिरया विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी दयां सुणाईआ। मेरी सुणो पुकार, पुनह पुनह सीस झुकाईआ। निगाह मारो तेई अवतार, बिन नैणां नैण उठाईआ। पैग़म्बरो पाओ सार, कलमा कायनात खोज खुजाईआ। गुरु गुरदेव दयो अधार, हर हिरदे राम जणाईआ। क्यों तुहाडे हुन्दयां होया धूंआँधार, चारों कुण्ट अंधेरा छाईआ। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई मिले मेल ना सांझे यार, साचे मन्दिर ना कोए रुशनाईआ। क्यों झगड़ा वध्या तकरार, कलमा नाम करे लड़ाईआ। क्यों धरनी धरत धवल धौल होवे ख्वार, मिट्टी ख़ाक ख़ाक उडाईआ। सारे निगाह लवो मार, चारों कुण्ट खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। नारद कहे मैं सब नूं दिती भाख्या, जगत भाषन दी लोड़ रही ना राईआ। बिना अक्खर तों निरअक्खर विच आख्या, सोहला ढोला दिता दृढ़ाईआ। खेल तक्क लओ अलखणा अलाख्या, की अलख अगोचर कार कमाईआ। लहिणा देणा तक्को मस्तक माथिआ, पर्दा खोल्हो ख़लक ख़ुदाईआ। की लहिणा देणा मिलणा हथ्थो हाथिआ, दीन मज़्हब वेखणा चाँईं चाँईंआ। की भाणा वरते पुरख समराथिआ, हरि करता धुरदरगाहीआ। जिस कलयुग नेड़े कीती वाटया, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। जिस भगतां पूरा करना घाटया, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। उस दा खेल बाज़ीगर नाटया, स्वांगी आपणा स्वांग रचाईआ। जो मंज़ल वेखे घाटया, पौड़ी डण्डे फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर मालक नूर अलाहीआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा होणा वक्त सुहञ्जणा, सोहणी बणत बणाईआ। किरपा करे आदि निरँजणा, हरि करता धुरदरगाहीआ। दाता दानी दर्द दु:ख भय भंजना, भव सागर पार कराईआ। जिस भगतां धूढ़ी बख्शणा मजना, ख़ाकी ख़ाक रमाईआ। सो आत्म परमात्म हो के सज्जणा, मेला मेले सहिज सुभाईआ। जिस अन्तिम पर्दा कज्जणा, सिर सिर हथ्थ टिकाईआ। उस दा दीपक जोत इक्को जगणा, दो जहान करे रुशनाईआ। जिस दा नूर अगम्मी मघणा, नूर नुराना नज़री आईआ। उसनूं कहिणा मूर्त गुपाल मदना, मधुर धुन करे शनवाईआ। जिस भगत सुहेला सद्दणा, सधने दा लेखा झोली पाईआ। जिस पार कराउणा आहला अदना, ऊचां नीचां दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक इक अख्वाईआ। सतारां हाढ़ कहे प्रभू मेरी इक
अरदास, जगत अरदास्सयां बाहर जणाईआ। मेरी बुझा प्यास, अग्नी तत गंवाईआ। पूरी कर आस, तृष्ना रहे ना राईआ। तेरा खेल तक्कां उत्ते पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतरां वेख वखाईआ। साचे मण्डल पावे रास, धरनी धरत धवल धौल वज्जे वधाईआ। जन भगतां मानस जन्म कर दे रास, रस्ता इक्को दे वखाईआ। कोई खाए ना मदिरा मास, रसना जिह्वा ना कोए हिलाईआ। दर्शन दे दे साख्यात, सन्मुख हो के सोभा पाईआ। तूं परम पुरख कमलापात, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। झगड़ा मेट दे ज़ात पात, दीन दुनी वंड ना कोए वंडाईआ। सब दा इक्को जोड़ दे नात, आत्म परमात्म रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ। सतारां हाढ़ कहे प्रभू लेखे ला लै प्रेम दीआं कलीआं, कलि कल्की भेंट चढ़ाईआ। जन भगतां वेख लै वज्जदीआं टल्लीआं, टालमटोल दा लेखा देणा चुकाईआ। तेरे अग्गे रखीआं लूण दीआं पंज पंज डलीआं, निमक खा ना पल्लू लैणा छुडाईआ। तैनूं आदि जुगादि कहिंदे वलीआ छलीआ, अछल छल धारी तेरी बेपरवाहीआ। तेरी समझ ना आई हज़रत अलीआ, ऐली अलाह तेरी वड वड्याईआ। मैं चाहुंदा तूं फिरें भगतां दीआं काया अन्दर गलीआं, कूचा कूचा वेख वखाईआ। मनसा मन रहिण ना झल्लीआं, दुरमति मैल देणी धुआईआ। तेरे लभ्भण वास्ते देणीआं पैण ना बलीआं, पंछीआं पंखीआं सीस कटाईआ। चढ़ाउणीआं पैण ना तेल दीआं पलीआं, गुरमुखां दीआं तलीआं देण गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग देणा रंगाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं चाढ़्हां रंग लाल, टिक्के नाम रंग रंगाईआ। सब दी लेखे पावां घाल, जो चल्ल आए सरनाईआ। शब्दी धार होवां दलाल, विचोला दो जहान अख्वाईआ। सुरती शब्द लवां संभाल, सम्बल बहि के वेख वखाईआ। आपे वेखां मुरीदां हाल, मुर्शद हो के खोज खुजाईआ। निरगुण वक्खरी होवे चाल, सरगुण देवे माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। सतिगुर शब्द कहे जन भगतो तुहाडीआं ख़ुशीआं नवीआं, नव नव चार दा पन्ध मुकाईआ। तुहाडा मालक अवतार चव्हीआं, चौबीसा इक अख्वाईआ। जिस दीआं वारां ढाडीआं गवीआं, नाम कल्मयां नाल दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सतिगुर शब्द कहे हुक्म संदेशा अगला, ख़ुशीआं नाल सुणाईआ। जगत विकार होणा पगला, बुद्धहीण लोकाईआ। रूसा इशारा देवे योरप चिट्टा बग़ला, बपड़ी बुद्ध नाल मिलाईआ। की लेखा जगत धार कंगला, संदेशा नूर अलाहीआ। दरोही फिरनी विच जंगला, पहाड़ टिल्ले पर्वत रोवण मारन धाहींआ। शाह सुल्तानां घर होणा नहीं चार मंगला, ख़ुशीआं ढोले कोए ना गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा
वर, सच दा संग आप बणाईआ। सतारां हाढ़ कहे जन भगतो तुहाडी खुल्ही रहे सुरती, सुरत शब्द विच मिलाईआ। तुहाडी धार अकाल मूर्ती, बिन रूप रंग रेख वड्याईआ। आवाज़ सुणनी शब्द नाद तूर दी, तुरीआ तों बाहर सुणाईआ। मस्ती लैणी अमृत रस सरूर दी, झिरना निजर दए झिराईआ। ख्वारी मेटणी गढ़्ह ग़रूर दी, हँकार दा डेरा ढाहीआ। आसा पूरी करनी मूसा वाली कोहतूर दी, तुरीआ तों बाहर भेव खुल्हाईआ। आवाज़ सुणनी सूली चढ़े मनसूर दी, मनसा मनसा तों बाहर रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, अन्त निशानी मेटे कूड़ दी, कूड़ी क्रिया दीन दुनी बाहर कढ्ढाईआ। कूड़ी क्रिया कढ्ढ दे आप, दीन दुनी दया कमाईआ। सृष्टी दृष्टी अन्दर तेरा इक्को होवे जाप, तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले सब दा होणा माई बाप, पिता पूत दो जहान गोद उठाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेटणा रोग संताप, संसा ममता रहिण ना पाईआ। त्रैगुण माया मेट दे ताप, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। रूह बुत्त करदे पाक, पतित पुनीत देणी माण वड्याईआ। तेरी चरण धूढ़ मस्तक सारी सृष्टी लावे ख़ाक, जोत ललाट कर रुशनाईआ। बजर कपाट खोल्ह दे ताक, भगतां पर्दा दे उठाईआ। आत्म परमात्म इक्को नज़री आवे साक, सज्जण नूर अलाहीआ। भविक्ख्तां दा पूरा कर दे वाक, अवतार पैग़म्बर गुर बैठे नैण उठाईआ। ओह निशाने पूरे कर दे जेहड़े गोबिन्द ने किहा सम्मत शहिनशाही यारां विच खेल होणा विच महीने बैसाख, विसाह के आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी आसा पूर कराईआ। हाढ़ कहे प्रभू जन भगतां आसा कर दे पूरी, पूरन ब्रह्म ज्ञान दृढ़ाईआ। घर जोत जगा दे नूरी, नूर नुराना डगमगाईआ। शब्द अनाद सुणा दे तूरी, तुरत आपणा पर्दा लाहीआ। पन्ध मुका दे नेड़े दूरी, घर घर विच दे वखाईआ। मेरे सतिगुर शब्द पुरख अकाल साथ हुण तैनूं मिलणा पऊ ज़रूरी, ज़रूरत भगतां वेख वखाईआ। जे तैनूं लोड़ नहीं ते भगतां नूं होई मजबूरी, कलयुग कूड़ा चारों कुण्ट भज्जे वाहो दाहीआ। तूं शहिनशाह शाह पातशाह सब दी झोली पा मज़दूरी, जो जन तेरा नाम ध्याईआ। कलयुग क्रिया मेट दे कूड़ी, कूड़ कुटम्ब दा पन्ध मुकाईआ। शब्द नाल इक्को वार सब दे मस्तक ला दे धूढ़ी, धूढ़ी टिक्के ख़ाक रमाईआ। तेरी मस्ती मस्त मस्तान्या सदा लई चढ़ जाए गूढ़्ही, एथे ओथे दो जहान उतर कदे ना जाईआ। जे तूं ना करे ते प्रभू कौण करे तेरे भगतां दी मशहूरी, मशवरे किस दे नाल पकाईआ। बेशक तूं आदि जुगादि जुग चौकड़ी मर्यादा पुरुषोतम बड़ा दस्तूरी, हुक्म हुक्म नाल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दे मालक दया कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे जन भगतो जे तुसां प्रेम दा मारया पन्ध, पाँधीओ पन्ध मुकाईआ। तुहाडा लेखे
ला के बन्द बन्द, बन्दगी धुर दी झोली पाईआ। तुहाडे अन्दर बख्शणा इक अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। जगत जहान चाढ़्ह के चन्द, चन्द चांदनी देणी चमकाईआ। तुहाडा आत्म परमात्म बणाया संग, सगला संगी इक वखाईआ। वेखो शहादत देवे सिंघासण कोल ख़ाली पलँघ, वस्त्र चिट्टे उत्ते टिकाईआ। चार गिरह दी टाकी वाली वंड, उस दे उत्ते रखाईआ। ग्लास कौली चमच वाली गंढ, छोटे बाल्यां नाल मिलाईआ। जन भगतो प्रभू कदे ना देवे कंड, करवट सके ना मात बदलाईआ। तुहाडा झगड़ा मेट के जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज दा डेरा ढाहीआ। तुसां सोहँ गाउणा छन्द, तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म वजदी रहे वधाईआ। जगत जहान दी मंज़ल जाणां लँघ, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। सतिगुर दीन दयाल सदा बख्शंद, बख्शिश रहमत आप कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित निरगुण सरगुण दो जहानां श्री भगवाना मर्द मर्दाना नौजवाना करनहारा आप प्रबंध, अवतार पैग़म्बर गुर प्रबंधक आपणे हुक्म विच चलाईआ।