१८ हाढ़ शहिनशाही सम्मत दस हरि भगत दवार जेठूवाल ज़िला अमृतसर सवेरे शादीआं समें
हरि भगत दवार कहे सुण मेरे भगवाना, भगवन भगवन्त कन्त ध्यान लगाईआ। मालक ख़ालक वाली दो जहानां, ब्रह्मण्ड खण्ड निवासी बिन नैणां नैण उठाईआ। शाहो भूप बिन रंग रूप सुल्ताना, शहिनशाह पातशाह तेरी बेपरवाहीआ। निरगुण निरवैर निराकार निरँकार नौजवाना, जोती जाते अगम्म अथाहीआ। तेरे चरण कँवल मेरी परम पुरख प्रणामा, निव निव सीस झुकाईआ। तेरा धर्म दी धार सुणां कलामा, कलमा कायनात बाहर दृढ़ाईआ। मेरे ज़ाहर ज़हूर अमामा, अमलां तों रहित नूर अलाहीआ। तेरा वज्जे इक दमामा, दीन दुनी दए उठाईआ। निगाह मार लै धुर दे रामा, धुर रमईए दा भेव खुल्हाईआ। मेरे नरायण नर घनईया शामा, शबे रोज़ वेख वखाईआ। तूं गहर गम्भीर गुण निधाना, गुणवन्ता इक अख्वाईआ। मैं वेख के होया हैराना, चारों कुण्ट अंधेरा छाईआ। कोई कर ना सके इंतजामा, गुर अवतार पैग़म्बर तेरी ओट तकाईआ। दीन दुनी शरअ शरीअत विच होई ग़ुलामा, ग़फ्लत नींद ना कोए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सगले संगी होणा आप सहाईआ । भगत दवार कहे मेरे भगवन्त, भगवन तेरी आस रखाईआ। सच स्वामी अगम्मे कन्त, कन्तूहल तेरी वड्याईआ। मेरे विच इक्को दस्सदे बिना शरअ तों मंत, मंतव दीन दुनी हल्ल कराईआ। ठग्ग चोर बणा दे सन्त, कोझयां कमल्यां दे वड्याईआ। धर्म दी धार प्रगटा दे बणत, घड़न
भन्न्हणहार आपणी दया कमाईआ। तेरी महिमा सदा अगणत, बेअन्त तेरी सरनाईआ। गढ़्ह तोड़ दे हउँमे हंगत, हँ ब्रह्म दे जणाईआ। बोध अगाधा बण पंडत, बुद्धी तों परे कर पढ़ाईआ। कलयुग वेख लै जंत, लख चुरासी खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक होणा सहाईआ। भगत दवार कहे मेरे परम पुरख स्वामी, सति पुरख निरँजण तेरी वड्याईआ। आदि जुगादी अन्तरजामी, जुग जुग वेखणहार गुसाँईंआ । तेरा नाम निधाना बिना अक्खरां वाली बाणी, दो जहानां करे शनवाईआ। तेरा अमृत रस अगम्मा पाणी, जल थल महीअल हथ्थ किसे ना आईआ। तूं शहिनशाह शाहो भूप सुल्तानी, भूपत भूप तेरी बेपरवाहीआ। मेहरवाना मेहर करीं आपणी मेहरवानी, मेहर नज़र इक उठाईआ। जन भगत तक्क लै जीव प्राणी, पुराण अठारां जिस दी देण गवाहीआ। कलयुग कूड़ तक्क निशानी, चारों कुण्ट नज़री आईआ। जिधर तक्कां बेईमानी, बेवा होई ख़लक ख़ुदाईआ। झगड़ा तक्क जिस्म जिस्मानी, तन वजूद रहे टकराईआ। शरअ सच ना रही इस्लामी, इस्म आज़म ना कोए वड्याईआ। धर्म दी दए ना कोए कुरबानी, करबले वाले रोवण मारन धाहीआ। तूं आदि जुगादि जाण जाणी, जानणहार इक अख्वाईआ। नाम दा दिसे ना कोए विद्वानी, जगत विद्या होई हल्काईआ। मंज़ल चढ़े ना कोए रुहानी, पाँधी पन्ध ना कोए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। भगत दवार कहे प्रभू धुर दे परवरदिग़ारा, बेऐब नूर अलाहीआ। मेरे लाशरीक सांझे यारा, यामबीन तेरी ओट तकाईआ। तूं कुदरत कादर करता पुरख करनेहारा, करीम रहीम आप अख्वाईआ। मेरा खेल तक्क जुग चौकड़ी चारा, नव नव चार ध्यान लगाईआ । मेरीआं आसां रखीआं तेई अवतारा, अवतरी तेरी ओट तकाईआ। पैग़म्बरां कीता इशारा, शरीअत विच समझाईआ। गुरुआं दस्स किनारा, अन्त दिता दृढ़ाईआ। दीन दुनी होणा जगत ख्वारा, ख़ालक रंग ना कोए रंगाईआ। फिर आवे चव्हीआं अवतारा, जिस नूं जन्मे कोए ना माईआ। कलि कल्की होए उज्यारा, निहकलंका नाउँ प्रगटाईआ। अमाम अमामा होवे ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर करे रुशनाईआ। फेर सुहञ्जणा करे दीन दुनी हरि भगत दवारा, भगवन इक्को रंग रंगाईआ। इक्को नाम होवे जैकारा, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई इक पढ़ाईआ। इक्को इष्ट होवे निरँकारा, दूजा देव ना कोए मनाईआ। इक्को गृह होवे घर बाहरा, दर सुहञ्जणा इक सुहाईआ। इक्को नूर जोत होवे उज्यारा, दीआ बाती अवर ना कोए डगमगाईआ। इक्को नाद होवे धुन्कारा, अनादी धुन शनवाईआ। इक्को अमृत रस होवे ठण्डा ठारा, बूँद स्वांती आप टपकाईआ। इक्को हुक्म चले सच्ची सरकारा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। इक्को भगतां करे प्यारा, प्रेमी प्रीतम इक अख्वाईआ। इक्को मेटे कलयुग धुँदूकारा, अंध अंधेर रहिण ना पाईआ। इक्को
सतिजुग सच करे चमत्कारा, जोती जाता पुरख बिधाता इक अख्वाईआ। इक्को होवे एकँकारा, अकल कलधारी खेल खिलाईआ। इक्को देवे सच भण्डारा, जन भगतां आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी आस रखाईआ। भगत दवार कहे मेरे परम पुरख प्रभ मीत, मित्रा देणी वड्याईआ। अमृत धार बख्शणी ठांडी सीत, अग्नी तत्व तत बुझाईआ । मानव ज़ाती इक्को दस्सणी रीत, दूजी वंड ना कोए वंडाईआ। झगड़ा मेटणा मन्दिर मसीत, काअब्यां खोजणा थांउँ थाँईंआ। तेरी आसा रखी इक अतीत, त्रैगुण अतीते देणी वड्याईआ। तेरा सांझा होवे गीत, गोबिन्द ढोला धुरदरगाहीआ। तूं पापीआं करीं पुनीत, पतित पावन इक अख्वाईआ। जन भगतां वसीं चीत, ठगौरी रहे ना राईआ। लेख मुकावीं हस्त कीट, ऊचां नीचां पर्दा देणा उठाईआ। साहिब बणना बीठलो बीठ, नामां छींबा नाल मिलाईआ। मेरा खेल होवे अनडीठ, अनडिठड़ी कार कमाईआ। मिट्ठे कौड़े करने रीठ, जो आवण चल सरनाईआ। हथ्थ रखाउणा पुश्त पनाह पीठ, देणी माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक होणा सहाईआ। भगत दवार कहे मेरे काहन घनईए एक, एकँकार तेरी वड्याईआ। मैनूं बख्श दे साची टेक, टिकटिकी तेरे नाल लगाईआ। मैं आपा आप करां भेंट, तेरे चरण सरन टिकाईआ। तूं बणना खेवट खेट, मौला धुरदरगाहीआ। हरिजन वेखणे बेटी बेट, पिता पूत गोद टिकाईआ। नाम दुशाले लैणे लपेट, फड़ बाहों जगत उठाईआ। दर्शन देणा हो के नेतन नेत, निज नेत्र लोचन नैण कर रुशनाईआ। सति सच दा खोल्हणा भेत, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। भगत दवार कहे प्रभू मेरा लेखा वेख लै जग, जग जीवण दाते ध्यान लगाईआ। तूं साहिब सूरा सरबंग, हरि करता धुरदरगाहीआ। भगत भगवान तेरे नालों कदे ना होए अलग, एह मेरी मंग, तेरे चरणां विच टिकाईआ। सब नूं चाढ़्ह ख़ुशी दा रंग, रंगत इक वखाईआ। मैनूं इयों जापदा तेरे चरणां विच भगतां दे प्यार दी वगदी रहे गंग, गंगोत्री आपणा सीस निवाईआ। भरमां वाली ढाउणी कंध, भाण्डा कूड़ रहिण ना पाईआ। औह तक्क लै किस बिध निशान मिटणा तारा चन्द, सदी चौधवीं नैण उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी वड्याईआ । भगत दवार कहे प्रभू मैं सब दा प्यारा सांझा, शरअ दी वंड ना कोए वंडाईआ। जगत दा झक्खड़ वेख लै झांजा, चारों कुण्ट अंध अंधेरा छाईआ। नौ जुग दा आपणा पिछला तक्क लै लांघा, जो रस्ते रसतिआं विच्चों बदलाईआ । शरअ मज़्हब दीआं मारदा रिहों पलांघां, नव सत्त आपणा चरण टिकाईआ। दीन दुनी वखाउंदा रिहों धर्म दीआं कांगा, जल धारा बाहर दृढ़ाईआ। रोज़े नमाज़ सिखाउंदा
रिहों बांगां, उच्चे मम्बरां उत्ते चढ़ाईआ। अवतारां फड़ाउंदा रिहों शस्त्र डांगां, डंके नाल हुक्म सुणाईआ। भेव दस्सदा रिहों कर्म कांडां, तत वजूदां पर्दा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। भगत दवार कहे जन भगतो असीं इक्ट्ठे हो जाईए दो, सरगुण सरगुण धार समझाईआ। आपणा पहलों बणाईए मोह, मुहब्बत इक दूजे नाल रखाईआ। फेर हक दा नाअरा लाईए सो, बिन रसना जिह्वा ढोला गाईआ। हँ ब्रह्म आपे जाईए हो, दूजा नज़र कोए ना आईआ। बल धारो प्रभू दे कोलों आपणा हक लईए खोह, वस्त सके ना कोए छुपाईआ। मेहरवान हो के साडे अन्दर अंमिओं रस देवे चोअ, बूँद स्वांती आप टपकाईआ। जिस दा भेव ना जाणे कोअ, भरमां भुल्ली जगत लोकाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया नालों होईए निरमोह, मुहब्बत इक्को नाल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा लेखा दए मुकाईआ। भगत दवार कहे जन भगतो पक्का करो इरादा, धीरज धर्म धार जणाईआ। सब दा जीवण होवे सादा, ज़िंदगी ज़िंदगी विच्चों बदलाईआ। हुण जगत शर्म हया काहदा, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। जो साहिब सरन सरनाई लागा, लग मात्र डेरा देणा ढाहीआ। बिन अक्खीआं नेत्रां जाणां जागा, आलस निंद्रा देणी मिटाईआ। सब दा होवे वड वड भागा, भगवन देवे माण वड्याईआ। गृह मन्दिर जगे चराग़ा, जोती जोत डगमगाईआ। शब्दी धार सुणाया नादा, अनहद नादी नाद शनवाईआ। दीन दुनी नालों इक्ट्ठे बदल दयो समाजा, समग्री प्रभ दा नाम नाल रखाईआ। जो सतिगुर नानक इशारा दे के गया मर्दाने नाल रबाबा, रब्बी नूर इक दरसाईआ। जिथ्थे ना कोई पुन्न ना सवाबा, कर्म कांड ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। भगत दवार कहे प्रभू क्यों मेरी बणाई बणत, घड़न भन्न्हणहार देणा समझाईआ। क्यों मेरे अन्दर हुन्दी मंत, हरिजन निव निव सीस झुकाईआ। मैं कोई साध नहीं सन्त, सूफ़ीआं रंग ना कोए वखाईआ। मेरा रूप नहीं कोई जीव जंत, ततां तत ना कोए वड्याईआ। मैं जपदा नहीं कोई मंत, रसना ढोले गाईआ। मैं कोई बुद्धी वाला नहीं पंडत, जगत शास्त्रां परे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। भगत दवार कहे प्रभू क्यों मेरे अन्दर आउंदे भगत, भगवन देणा समझाईआ । क्यों वड्याई देंदे विच जगत, जोती जाते दया कमाईआ। की मेरे अन्दर शक्त, शक्तीशाली देणा समझाईआ। मेरा किहो जेहा अगला होणा वक्त, पर्दा परदयां विच्चों दे चुकाईआ। मेरा भेव खोल्ह दे जो राम इशारा दिता भरत, जिस वेले अयोध्या जगत तजाईआ। की चहु यारां नाल मुहम्मद लाई शर्त, शरअ दा संग समझाईआ। की गोबिन्द इशारा कीता
उत्ते अर्श, अर्शी प्रीतम वल्ल वेख वखाईआ। क्यों वड्याई मिली एस धरनी वाले फ़र्श, बाल्मीक की जणाईआ। की वेद व्यासे नाल शर्त, सप्तस ·षी केहड़ी ओट रखाईआ । की सुहञ्जणा होणा बरस, कवण मास वज्जे वधाईआ। क्यों मेरे अन्दर जगत जहान मिटे हरस, हवस कूड़ रहे ना राईआ। सच दस्स पभू भगतां उत्ते कदों करना तरस, रहमत आपणी हक कमाईआ। तूं मालक वाली अर्श, अर्शी प्रीतम इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच आपणा रंग रंगाईआ। भगत दवार कहे मेरे अन्तर क्यों भगत सुहेले आउंदे, दूर दुराडे पन्ध मुकाईआ। क्यों इक्को नाम ध्याउंदे, इक्को तेरी सिफ्त सलाहीआ। क्यों इक्को इष्ट मनाउँदे, दूजी ओट ना कोए रखाईआ। किस बिध तेरा दर्शन पाउंदे, परम पुरख देणा समझाईआ। किस बिध हंगता माण हँकार गवाउंदे, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। किस बिध शरअ कूड़ मिटाउंदे, इक्को रंग समाईआ। किस बिध साचा नहाउण नहांदे, दुरमति मैल धुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक दया कमाईआ। भगत दवार कहे प्रभू क्यों मेरे अन्दर तेरी प्रीत मित्र मित दी, मित्रा दे जणाईआ। क्यों चतुराई रहे ना चित दी, मन ठगौरी ना कोए रखाईआ। क्यों खेल मिटदी नित दी, नवित दा मालक मिले चाँईं चाँईंआ। की धार तेरी पित दी, पतिपरमेश्वर देणी समझाईआ। की खेल पत्थर इट्ट दी, पाहनां नाल वड्याईआ। ओह वेख कलयुग कूड़ कुड़यार दी धार पिटदी, पटने वाले अग्गे वास्ता पाईआ। आह लेखणी वेख लै उस अगम्मी चिट्ट दी, जिथ्थे चिट्टा काला हरफ़ नज़र कोए ना आईआ। धरनी वेख लै लिटदी, लिटां खोल्ह के दए दुहाईआ। सदी चौधवीं आशा वेख लै पिटदी, बौहड़ी बौहड़ी कर कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। भगत दवार कहे प्रभू मेरे अन्दर तक्क लै आप, आपणी दया कमाईआ। जिथ्थे सब दा इक्को जाप, दूसर करे ना कोए पढ़ाईआ। तूं पुरख अकाले बणना माई बाप, परवरदिग़ार होणा सहाईआ। लेखा रहे ना तीनो ताप, त्रैगुण अतीते देणा मिटाईआ। जन भगतां मेटणा रोग संताप, संसा कूड़ देणा चुकाईआ। लेखे लाउणी हरिजन मिट्टी राख, रक्षक होणा थांउँ थाँईंआ। निरगुण धार बणना साक, सज्जण बेपरवाहीआ। तेरे मेरे दर ते झगड़ा रहे ना ज़ात पात, ऊँच नीच दा डेरा ढाहीआ। मन मति कुलखणी दिसे ना नार कमज़ात, सच सति देणा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी सरनाईआ। भगत दवार कहे जन भगतो तुसीं ततां वाले बन्दे, जगत जहान नज़री आईआ। अन्दरों निरगुण धार अगम्मी चन्दे, नूर नुराने डगमगाईआ । जुग जुग तुहाडे प्रभू मिलण दे धन्दे, जगत रीती चली आईआ। सदा सद गाए इक्को छन्दे, तूं मेरा मैं
तेरा नाम सिफ्त सलाहीआ। एसे तरह नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग लँघे, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग पन्ध मुकाईआ। हुण वेखो दीन दुनी दे हाल मंदे, मंद भागां ख़लक ख़ुदाईआ। किसे दा भार चुक्के कोए ना कंधे, पल्लू सारे गए छुडाईआ। बजर कपाट टुट्टण ना जंदे, ज़िंदगी सके ना कोए बदलाईआ। निज नेत्र हो गए अंधे, लोचन अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। सेज सुहञ्जणी होए ना कोए पलँघे, आत्म परमात्म रंग ना कोए रंगाईआ। जो अवतार पैग़म्बर गुरु मंग गए मंगे, धुर मालक अग्गे वास्ता पाईआ। जिस वेले कलयुग अंधेरा होवे अंधे, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। फिरे दरोही विच वरभण्डे, ब्रह्मण्ड देण दुहाईआ। तूं आउणा विच सचखण्डे, सचखण्ड निवासी फेरा पाईआ। जन भगत चढ़ाउणे नाम दे डण्डे, डण्डावत सब दी देणी बदलाईआ। जगत जहान मेटणे पन्धे, पाँधी पन्ध ना कोए वखाईआ। जन भगत सुहेले बणाउणे चंगे, चंगी देणी वड्याईआ । नाम निधाने नाल जाण रंगे, दुरमति मैल देणी धुआईआ। आपणे खेल दस्सणे अचंभे, अचरज लीला देणी जणाईआ। जो लेख लिख्या सिंघासण उत्ते यक छम्बे, शरअ दा डेरा देणा ढाहीआ। भगत दवार कहे जन भगतो अज्ज ख़ुशीआं नाल आपणे सतिगुर नूं पा दयो फंदे, तुहाडी कैद विच्चों बिना अहिद तों निकल कदे ना जाईआ। नाले वखा दयो आपणे ख़ाली पंजे, पंजा जगत वाला दए गवाहीआ। जो आदि जुग चौकड़ी मंगां गए मंगे, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग झोलीआं डाहीआ। ओह हुक्मनामे बिना अक्खरां तों मूल रहिण ना टंगे, बिना हस्त कँवलां लए उठाईआ। जिस दी धार विच चमके चण्ड प्रचण्डे, चण्डका आपणा रूप बदलाईआ। वेखणा खेल अगम्मे खण्डे, जो खड़गां नाल टकराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। भगत दवार कहे जन भगतो मेरी बेनन्ती लओ मन्न, मनसा कूड़ी बाहर कढ्ढाईआ। सतिगुर धार नूं लओ बन्न्ह, माझा मालवा दुआबा जम्मू फंदे हथ्थ उठाईआ। सूरबीर बहादर बणो जन, आपणी लओ अंगड़ाईआ। कोई तुहाडा लुट्ट ना लवे ऐंवे धन, भेख पखण्डा आपणी खेल वखाईआ। लेखा तक्को जिस दा खेल बिन छप्परी छन्न, बिन मन्दिरां अन्दरां रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। भगत दवार कहे जन भगतो ओह तक्क लओ नारद बोदी आवे हिलाउंदा, नाल शंकर रिहा जणाईआ । त्रिशूल तेज भान हथ्थ वेख वखाउंदा, खड़ांव राम वाली दुहाईआ। पुट्ठे हथ्थां ताली फेर वजाउंदा, टल्लीआं प्रेम नाल खड़काईआ। आपणीआं दलीलां बणाउंदा ढाउंदा, सोहणा संग समझाईआ। लम्मा पै पै शुकर मनाउँदा, डण्डावत विच सीस निवाईआ। बिन रसना जिह्वा ध्याउंदा, बिन बुल्ल्हां बुल्ल्ह हिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। नारद कहे जन भगतो
मैं आ गया जुग चौकड़ी थक्का, सहिजे सहिजे पन्ध मुकाईआ। मित्रो पहलों मैं लुक लुक के गया विच मक्का, काअब्यां खोज खुजाईआ। फेर निगाह मारी की खेल होणा विच बूरा कक्का, कामल मुर्शद की समझाईआ। मैं जिधर तक्कया मैनूं पैंदा धक्का, प्रेम नाल ना कोए बहाईआ। मेरी कीमत पैंदी दिसी टका, टकयां विच हट्ट विकाईआ। जिन्हां गुरमुखां ने इक इक पैसा कोल रखा, ओह गिणती गिण के दयो चढ़ाईआ। जिस दा लेखा नहीं कोई लखा, करोड़ी गंढ ना कोए बंधाईआ। ओह बण के सच्चा सखा, साजण इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। नारद कहे मैं ख़ुशीआं नाल मारां थापीआं, दो जहान दयां वखाईआ। गुर अवतार पैग़म्बरो कढ्ढ लओ आपणीआं भविक्ख्तां वालीआं कापीआं, जिस दी नकल करन वाला नज़र कोए ना आईआ। आपणे सीने फोलो छातीआं, छत्रधारी हो के लओ अंगड़ाईआ। आपणीआं मंज़लां तक्को घाटीआं, पाँधी हो के पन्ध मुकाईआ। शरअ दीआं वेखो वाटीआं, वेला अन्तिम गया आईआ। हुण पकड़नीआं नहीं डांगां ते लाठीआं, प्रभ उलटी लट्ठ गिढ़ाईआ। जिस फंदा पवाया कोलों साथीआं, सगला संग बणाईआ। दया कमाए नाथ अनाथीआ, दीनां रंग रंगाईआ। विद्या समझे कोए ना पंडत काशीआं, कसमां वाले रोवण मारन धाहीआ। जन भगतो दोंह चौंह सालां सब ने करनीआं हासीआं, ख़ुशीआं दे ढोले गाईआ। जिस मूसा नूं चढ़ाया उत्ते फाँसीआ, शब्द शब्द नाल समझाईआ। ईसे दे गल विच पा के सत्तां रंगां वालीआं टाकीआ, सलीब दिता लटकाईआ। मुहम्मद मूँह दे भार डिगाया विच मकबरयां चुकाईआं उदासीआं, शरअ शरअ दे रंग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। नारद कहे जन भगतो सतिगुर शब्द नूं लओ नरड़, घुट्ट के लओ बंधाईआ। जो लेखा लिख्या विच पुराण गरड़, पूरा दयो कराईआ। तुहाडे प्यार विच रहे कोई ना फरड़, सिध्धा लेखा देणा बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक होणा सहाईआ। नारद कहे जन भगतो वेख लओ जुग चौकड़ी दा चोर बध्धा, बन्दगी वाल्यो दयां समझाईआ। जेहड़ा भगत दवारे विच्चों लद्धा, बाहर खोजण दी लोड़ रही ना राईआ। जिंना चिर तुहाडा लेख ना देवे अद्धा, उनां चिर गंढ सके ना कोए खुल्हाईआ। एह समां मिलदा कदी कदा, कदीम दा मालक हथ्थ किसे ना आईआ। जिस दी समझे कोए ना वजा, वज़ूहात ना कोए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। फंदा कहे मैनूं चारों तरफ खिच्चो, खिच्च खिच्च दयो वखाईआ। आपणा भेव खोल्ह लओ विच्चों, पर्दा विचला विच्चों उठाईआ। जिस ऊचो कीता नीचो, नीचों ऊँच ऊँच तों नीच उसदा हुक्म
रहे ना कच्चा, कच्ची गंढ ना कोए पवाईआ। नाले वायदा करो जे सतिगुर शब्द है अज्ज तार के जावीं बच्चा बच्चा, बचया रहिण कोए ना पाईआ। आपणे नाम दा ला दे ठप्पा, मोहर शब्द वाली जणाईआ। ओए जे तेरे नाम नूं इक्को अक्खर पप्पा, पूरन सतिगुर हो के देणा वखाईआ। जे तूं तारया मच्छा कछा, ग़रीब निमाणयां होणा सहाईआ। तेरे हुक्म विच फ़र्क पवे ना रता, रत्न अमोलक गुरमुख हीरे लैणे बणाईआ। जिस कारन गोबिन्द ने डंक वजाया फ़ता, फ़ातिहा कूड़ दा देणा पढ़ाईआ। इक्को भगतां नाल तेरा होवे मता, भगत दवारा दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक दया कमाईआ। नारद कहे जन भगतो अज्ज सारे कर लओ इक नूं मज़ाक, फेर मज़ाक दी लोड़ रहे ना राईआ। जेहड़ा जुग जुग वंडदा रिहा ज़ात पात, हिस्से शरीरां वाले पाईआ। कदी दिवस बणाया कदी वखाई रात, रुतड़ी रुतड़ी विच्चों बदलाईआ। नाम कलमा पढ़ाया इस्म आजम जणाया दस्सया धुर दा साक, सज्जण इक अख्वाईआ। अज्ज इस तों मंज़ूर करा लओ जिंना चिर ओह सतिगुर भगतां दा ना खोल्हे ताक, फेरा बन्धन ना कोए तुड़ाईआ। जे पिछला पन्ध ना मुकावें ते फिर किस तरह मुकेगी अगली वाट, अग्गे लेखा रहे ना राईआ। सानूं चाढ़्ह लै आपणे घाट, घाटे पिछले आपणी झोली पाईआ। नाले सारे लओ डांट, गुस्से विच लओ डराईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा लेखा तुहाडे हथ्थ फड़ाईआ। नारद कहे मैं लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां मारां आवाज़ा, ज़िमीं असमानां दयां सुणाईआ। ओह वेखो धुर दे मालक दा अगम्मी काजा, की करता कार कमाईआ। जिस माण दवाया अवतारां पैग़म्बरां ते गुरुआं नाल वाला बाजा, गोबिन्द गोबिन्द गोबिन्द रंग रंगाईआ। जिस जगत जहान सीस पहनाया ताजा, तख्त निवासी इक अख्वाईआ। ओह पता नहीं किथ्थे सोया ते किथ्थे जागा, किस बिध आपणा फेरा पाईआ। जिस ने खेल खिलाया विच पंजाबा, पंजां दी धार दए गवाहीआ। ओह मित्र प्यारा भगतो तुहाडा होवे अहिबाबा, साक सज्जण इक अख्वाईआ। उहदा लिबास वेखो ज़िंदगी वाला सादा, तन वजूदा समझ कोए ना पाईआ। पर हुक्म विच शब्द दी धार विच ओह डाहढा, दो जहानां आपणे चरणां हेठ दबाईआ। जिस दा नाम निशाना इक्को गाडा, जिस नूं गाॅड कहि के पैग़म्बर रहे सुणाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा लेखा वेख वखाईआ। नारद कहे मेरा जीअ करदा कुझ गल्लां दस्सां पुराणीआं, पुनह पुनह सब नूं सीस निवाईआ। जन भगतो तुहाडा हाण मिल्या नाल हाणीआं, मिल मिल के वज्जे वधाईआ। तुसीं नहीं जाणदे इस ने किदां खेलां रचाँईंआं विच चारे खाणीआं, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज वंड वंडाईआ। किदां हुक्म संदेशे नाम कलमे वजाए चारे बाणीआं, परा पसन्ती मद्धम बैखरी
वजदी रही वधाईआ। किस तरह ख़ाक विच रुलाया राजे राणीआं, राम सीता दए गवाहीआ। किस तरह वेख वखाया रंग अट्ठ सट्ठ तीर्थ पाणीआं, गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती भज्जे वाहो दाहीआ। किस बिध नारद जन भगतां रूहां छाणीआं, आप आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। नारद कहे जन भगतो वेख लओ आपणा जुग चौकड़ी दा पिछला चोर, चोरी करन वाला इक्को नज़री आईआ। जेहड़ा जदों संन्ह लावे ते लावे काया मन्दिर अन्दर विच अंध घोर, जगत नेत्र नज़र किसे ना आईआ। अन्दर वड़ के तुहाडे अन्तर नाम दा मन्त्र देवे फोर, फ़ुरने मन दे बन्द कराईआ। फेर आपणी किरपा करे दुनिया नालों विछोड़ के ते आपणे नाल लवे तोर, तुरीआ दी मंज़ल दा लेखा दए चुकाईआ। जिस दे अग्गे किसे दा नहीं ज़ोर, ज़ोरू जर ना कोए वड्याईआ । जिस दे सब कुछ कोल, कुल मालक इक अख्वाईआ। उस दे शब्द दा शब्द वज्जे ढोल, ढोलक छैणे ना कोए खड़काईआ। जे सतिगुर झूठा हो जाए ते उहदा कढ्ढ दयो फड़ के पोल, पोली गंढ ना कोए रखाईआ। जे भगतो तुहाडे नाल मारे रोल, रोल रोल के इहनूं धरती उत्ते दयो रगढ़ाईआ। जे पूरा तोल ना सके तोल, तोलणहारा ना आप हो जाईआ। फेर एहदे नाल प्यार ते मुहब्बत दा काहदा करना चोल्ह, इसदा चोला दयो छुडवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा लेखा इक समझाईआ। नारद कहे गुरमुखो तुहानूं देंदा आया दिलासे, दिलबरीआं नाल वड्याईआ। करदा आया हासे, ख़ुशीआं ढोले गाईआ। तुहाडे दुक्खां दे वेखदा आया तमाशे, जुग जुग एहदी रीती चली आईआ। एह कदी वसे उत्ते आकाशे, ते कदी पृथ्मी उत्ते भज्जे वाहो दाहीआ। इहनूं सारे कहिंदे पुरख अबिनाशे, प्रभ अबिनाशी करता इक अख्वाईआ। सारे कहिंदे करे हर घट अन्दर वासे, वास्ता आत्मा परमात्मा नाल जुड़ाईआ। कहिंदे नूर जोत प्रकाशे, नूर नुराना अगम्म अथाहीआ। तुसीं उस दे निक्के जिहे काके, बच्चयो तुहानूं दयां दृढ़ाईआ । जिन्हां ने एहदे पिच्छे छड दित्ते आपणे मापे, निक्के निक्के बच्चे भज्जे वाहो दाहीआ। सब दे अन्दरों पाप रहे कांपे, तन अन्दर लैण अंगड़ाईआ। फेर वी तुहाडा साहिब तुहाडा पर्दा ढाके, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। तुहाडे पूरे करे घाटे, जन्म जन्म दे लहिणे पूर कराईआ। जेहड़े तुसीं पन्ध मार के आ गए वाटे, भगत दवारे डेरा लाईआ। तुहाडे वास्ते इक विछाई खाटे, अद्धा हिस्सा तुहानूं दिता जणाईआ। तुहाडी मंज़ल विच विचकार रुका ना सके अधवाटे, विष्न ब्रह्मा शिव सारे तालीआं रहे लगाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु ख़ुशीआं दे बोल बोलण साचे, सच सच नाल सुणाईआ। आओ भगतो साचे गृह पाओ रासे, जो रस्ता दीन दुनी आए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा
मेला आप मिलाईआ। फंदा कहे मैं जुग जुग पावां फंद, मेरी समझ किसे ना आईआ। मैं बन्न्हां तत पंज, पंजां गंढ रखाईआ। मैनूं ना कोई रोग ना कोई रंज, ख़ुशी ग़मी वंड ना कोए वंडाईआ। मैं कोई शस्त्रां नाल लड़या नहीं जंग, ढालां तलवारां ना हथ्थ उठाईआ। मेरे कोल इक शब्द सतिगुरु दा सच्चा ढंग, जिस दा भेव कोए ना पाईआ। ओह एधरों तोड़ के एधर देवे गंढ, एह उहदी बेपरवाहीआ। जदों चाहे सृष्टी दी दृष्टी अन्दरों कर दए रंड, घुमंड विच सारे लए फसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक इक अख्वाईआ। फंदा कहे मैं उस नूं बन्न्हदा, जो बन्धन सब नूं रिहा पाईआ। जेहड़ा वणजारा नहीं किसे कन्न दा, चुगली निन्दयां विच सुणन कदे ना आईआ। जिस नूं सहारा नहीं किसे छप्पर छन्न दा, मण्डल मण्डपां बैठ ना डेरा लाईआ। उहनूं आधार नहीं किसे खाण पीण अन्न दा, निराधार आपणी खेल खिलाईआ। ओह वणजारा नहीं काया माटी चम्म दा, चम्म दृष्टी दा डेरा ढाहीआ। उहदा जदों प्यार वेखो ते वेखो सच ब्रह्म दा, पारब्रह्म इक अख्वाईआ। हुण खेल करन आया जिस मार्ग लाउणा इक्को धर्म दा, ज़ात पात दीन मज़्हब दा लेखा दए चुकाईआ। झगड़ा रहिण नहीं देणा किसे कांड कर्म दा, नेहकर्मी हो के आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सहारा दे के इक्को सरन दा, सरनगति इक दरसाईआ। नारद कहे प्रभू अज्ज वाहवा सोहणा फस्या, फाँसीआं देण वाल्या तेरा वक्त गया आईआ। ओह वेख सचखण्ड दवारा रिहा हस्सया, हस्स हस्स ख़ुशी बणाईआ। जिन्हां भगतां दे प्यार विच आयों नस्सयां, भज्जया वाहो दाहीआ। उहनां ने तैनूं किड्डे सोहणे ढंग नाल कस्या, कसम खाण वाल्या तेरी कसम दिती तुड़ाईआ। हुण दस्स गुरमुखां दी रात अंधेरी रहूगी मस्सया, कि आपणा जोती चन्द दएं चमकाईआ। ओह काहदे वास्ते होड़ा लाया उपर सस्सया, हाहे दी टिप्पी की आपणा रंग रंगाईआ। किस बिध तीर अणयाला तेरा होवे कस्या, बिन हथ्थां दएं चलाईआ। किस धार विच भगतां दे अन्दर होवें वसया, आपणा डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, भेव अभेदा देणा खुल्हाईआ। नारद कहे ओए मेरया प्रभू जजमाना, जमां तों छुडाउण वाल्या की तेरी बेपरवाहीआ। की तैनूं राम आखां कि कान्हा, कि घनईया कहि के सीस निवाईआ। पैग़म्बर आखां कि अमामा, की अमलां तों रहित नूर अलाहीआ। की सतिगुरु गुरदेव आखां कि तेरा नाम सतिनामा, की वजदी रहे वधाईआ। की शरअ दा मालक आखां कि आखां शरीअत दा ग़ुलामा, की तेरी वड्याईआ। मैं सच दस्सां, तूं आदि जुगादि गुण निधाना, गुणवन्त तेरा भेव कोए ना पाईआ। पर हुण वेख लै दीन दुनी ते जगत जहाना, चारों कुण्ट बिन नैणां नैण उठाईआ। की हो गया जे हुण पहन के जोती धार दा जामा, शब्द दा शब्दी डंक वजाईआ।
तेरा दीन दुनी विच नहीं कोई बेगाना, दूसर वंड ना कोए वंडाईआ। नारद कहे प्रभू तूं बड़ा गवईआ अज्ज सुणा दे कोई ख़ुशीआं वाला तराना, तरह तरह नाल जणाईआ। जे तूं भगवन ते तेरे भगत इन्हां नूं दस्स दे मैं किस तरह तुहाडा भगवाना, भाग तुहाडे दवां बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। नारद कहे प्रभू कोई नवां सुणा दे गीत, गोबिन्द गोबिन्द धुर दे माहीआ। किस बिध तेरी होवे तारीफ़, आपणा भेव देणा खुल्हाईआ। मेरी बिरहों विच निकले चीक, रो रो दयां दुहाईआ। निगाह मार लै हस्त कीट, जगत जहान वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा संग बणाईआ। नारद कहे प्रभू कलयुग वेख लै माटी चम्मा, चम्म दृष्टी वाल्या ध्यान लगाईआ। पवण स्वास तक्क लै दमा, साह साह वेख वखाईआ। तेरा खेल सब नूं जापदा नवां, नव सत्त वेखण चाँईं चाँईंआ । जन भगतां मेट दे अन्दरों ग़मां, चिन्ता चिखा गंवाईआ। तेरा सोहणा अगला होवे समां, समाप्त होवे कूड़ लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा धर्म धार जैकारा, जै जैकार जणाईआ। सब दा इक्को सांझा भगत दवारा, जिथ्थे मिले माण वड्याईआ। जिस नौ खण्ड पृथ्मी होणा उज्यारा, सत्तां दीपां ख़ुशी बणाईआ। ओह तक्क लओ जमन किनारा, बैठा नैण उठाईआ। जिथ्थे कृष्ण काहन दे के गया इशारा, बंसरी गऊआं नाल वजाईआ। सख़ीआँ नाल करे मंगलाचारा, सोहणा नाच नचाईआ। हस्स के किहा मैं शाम सुन्दर ओह मेरा नूरी नूर अपारा, अपरम्पर बेपरवाहीआ। जिस सृष्टी दृष्टी अन्दर पाउणी सारा, महासार्थी हो के वेख वखाईआ। उस दा सोहणा होणा भगत दवारा, भगवन आपणा रंग रंगाईआ। फेर गुरमुख धार दे सहारा, गुरमुख दवारे वंड वंडाईआ। राजे बलि नाल इकरारा, सतिजुग साचा संग मिलाईआ। गुरदयाल सिँघ दा लेखा होवे विच संसारा, संसारी भण्डारी सँघारी दए गवाहीआ। फेर दिल्ली दरबार दा तक्कयो नज़ारा, नज़रां सब ने लैणीआं बदलाईआ। उस दीआं नारद कहे मैं अगम्मी सब नूं वखावां अख़बारा, बिन हरफ़ां हरूफ़ां जणाईआ। जिस दीआं पंझी प्रकृतीआं दी धार नाल पंझी पंझी फुट लम्बीआं चौड़ीआं होण दीवारा, सोहणी सोहणी बणत बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ । पंझी कहिण असीं नाम नहीं कोई इंच फुट्ट, फुटकल वेखणी जगत लोकाईआ। जो आत्मा परमात्मा नालों गई टुट्ट, विछड़यां मेला मेलणा सहिज सुभाईआ । जिस दे भगत दवार विच भगतां बन्न्हे गुट्ट, फांदी जगत वाली वखाईआ। ओह वाइदे कौल इकरार तों कदे ना जाए छुट, जिंना चिर भगतो तुहाडा छुटकारा लख चुरासी विच्चों ना आप कराईआ। एह ख़ुशीआं वाली लुट्ट, लुटेरयो लुट्टणा चाँईं चाँईंआ।
नाम रस दा पीओ प्याला बिना बुल्ल्हां बुट, अंमिओं रस अन्दरों दए चुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। यमुना कहे मेरा किनारा कन्ढ्ढा घाट, थल मारू रेता दए गवाहीआ। जिस ने कलयुग अन्तिम कटणी वाट, लेखा कूड़ी क्रिया दए गंवाईआ। ओह मालक स्वामी धुर दा कमलापात, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। जिस दा निरगुण धार निरगुण होवे नात, नाता जोड़े सहिज सुभाईआ। जिस दीन मज़्हब बणाउणी इक्को जात, दूसर वंड ना कोए वंडाईआ । सच प्रेम दी प्रगटा के इक प्रभात, सँध्या सरघी ना कोए दरसाईआ। सब दा पूरा करना भविक्ख्त वाक, वाक्या वेखे थांउँ थाँईंआ। दिल्ली दवार खोल्ह के ताक, भगत दवार दए वड्याईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। भगत दवार कहे भगतो मेरी इक अर्ज़ांई, बेनन्ती बिनै कर के दयां जणाईआ। किसे दी सुरत रहे ना सोई, सुत्तयो, लओ अंगड़ाईआ। बिना सतिगुर शब्द तों दो जहान मिले ना ढोई, अग्गे पिच्छे सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। एह वक्त संभालदा कोई कोई, बिना प्रभू किरपा तों मंज़ल चढ़न कोए ना पाईआ । जे तुहाडी आत्मा परमात्मा दे प्यार विच जाए मोही, मुहब्बत करन वाल्यो मुहब्बत दा लेखा पूरा दए कराईआ। तुहाड झगड़ा मेटे पंज गरोही, तन वजूद करे सफाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। नारद कहे मैं जुग जुग वेखदा आया अबादीआं, धरनी धरत धवल धौल ध्यान लगाईआ। मैं फिरदा रिहा वांग जगत लागीआं, भज्जया वाहो दाहीआ। मैं दीन दुनी दीआं तक्कदा रिहा शादीआं, शादिआने कूड़ कुड़यार सुणे चाँईं चाँईंआ। मैनूं कोटां विच्चों इक दो चार भगतां दीआं आत्मां लाधीआं, जिन्हां दी प्रभ नाल मिल के वज्जे वधाईआ। उन्हां दीआं ख़ाहिशां उन्हां ने आपणे अन्दरों अराधीआं, अराधना विच राधका सुरती बैठी सीस निवाईआ। उन्हां दीआं रीसां काहदीआं, जिन्हां नूं मिल्या धुर दा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। नारद कहे जन भगतो जगत दा भगत भगवान चलेगा समाज, समग्री प्रभू ने देणी वरताईआ । ज़रूर चार वरन दा होवेगा इक रवाज, मज़्हबी वंड ना कोए रखाईआ। सारी दीन दुनिया जाएगी जाग, जिस वेले कलयुग ने हलूणा दिता लगाईआ। चारों कुण्ट घर घर उडणे काग, हँस रूप ना कोए वखाईआ। बिना भगती तों भगतो कदे नहीं हुन्दे वड्डे भाग, भागहीण दिसे ख़लक ख़ुदाईआ। तुहाडे अन्दर जोती दा जगे चिराग़, जोती जाता डगमगाईआ। तुहाडे ख़ुशीआं दे कन्त सुहाग, लाड़ीआं लाड़यां नाल प्रनाईआ। जिन्हां दे अन्दर नाम दी वज्जदी रहे रबाब, सुरती शब्द दे ढोले गाईआ। उथे ना कोई सवाल ना जवाब, जवाब तल्बी ना कोए रखाईआ।
जन भगतो भगत दवारा कहे मैनूं ख़ुशीआं दा समां मिल गया आज, आजज़ हो के सीस निवाईआ। तुसां इक दूजे नाल मुहब्बत दी रखणी सांझ, जगत नाता ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दा लहिणा देणा लेखा आदि दा आदि अन्त दा अन्त आपणे हथ्थ रखाईआ।