१८ हाढ़ शहिनशाही सम्मत दस हरि भगत दवार जेठूवाल ज़िला अमृतसर रात नूं
अठारां हाढ़ कहे वेखो आ गए पुराण अठारां, अक्खर अक्खर मिल के वज्जे वधाईआ। गिणती गणित दा लेखा दस्सण चार लख सलोक हज़ार सतारां, भेव अभेद जणाईआ। ऊची कूकण मारन नारा, दो जहान शनवाईआ। साडा रिहा ना किसे प्यारा, प्रेमी प्रेम विच ना कोए समाईआ। सुण साहिब सिरजणहारा, दर तेरे सीस निवाईआ। साडा जगत जहान लेखा तक्क लै आप निरँकारा, निरवैर वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। पुराण अठारां कहिण नाल युगती, सहिज सहिज सुणाईआ। सानूं पढ़ के जुड़े किसे ना सुरती, सुरत शब्द ना कोए समाईआ। की तेरी खेल अकाल मूर्ती, अकल कलधारी देणी वड्याईआ। की तेरी आवाज़ अगम्मी तूर दी, तुरीआ तों बाहर समझाईआ। असीं आशा रखी तेरे इक्को नूर दी, नूर नुराने नूर लैणा प्रगटाईआ। साडी मिन्नत चुकाउणी पिछले जुग मज़दूर दी, मज़दूरी सहिज नाल वरताईआ। मंज़ल वेख लै पिच्छे वाली दूर दी, अग्गा नेड़े नज़री आईआ। जगत जहान आशा तक्क लै कूड़दी कूड़ कुटम्ब वेख ख़लक ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। पुराण अठारां कहिण साडे विच्चों वेख लै पुराण भविख, बिन नैणां नैण उठाईआ। जिस दा लेख अगम्मा दिता लिख, भेव अभेद दिता दृढ़ाईआ। जिस नूं समझे कोए ना मुन रिख, जगत जिज्ञासू भेव कोए ना पाईआ। तूं निरगुण धार सरगुण तेरी सिख्या लै सिख, साख्यात पर्दा आप उठाईआ। साची पावे कोए ना भिख, मांगत रोवण मारन धाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सच तेरी शरनाईआ। पुराण अठारां कहिण साडा लेखा वेख लै जग, जग जीवण दाते ध्यान लगाईआ। सानूं पढ़न वाले होए अल्पग, बुद्धी बुध बिबेक ना कोए बणाईआ। त्रैगुण माया लग्गी सब नूं अग्ग, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। तेरा दर्शन मिले ना किसे उपर शाह रग, शहिनशाह मिलण किसे ना आईआ। साडा वास्ता साडी अन्तिम मेट दे हद्द, हदूद
अवर रहिण ना पाईआ। तेरी इक्को होवे यद, यदी भेव देणा चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। अठारां पुराण कहिण साडे विच्चों वड्डा पुराण सकंद, इकासी हज़ार सलोक नाल वड्याईआ। जिस विच लहिणा देणा सूर्या चन्द, मण्डल मण्डप नाल सुहाईआ। जिस विच गोबिन्द दी धार लेखा लिख्या पुर अनन्द, अक्खर अक्खरां नाल बदलाईआ। जगत ध्याए भेव खोल्हे तूं मेरा मैं तेरा गाउणा छन्द, शहिनशाह भेव रहे ना राईआ। जिस विच कलयुग कूड़ी क्रिया जाए लँघ, पाँधी हो के आपणा पन्ध मुकाईआ। तन वजूद पवित्र रहिणा नहीं कोई तत पंज, पंचम मिलण कोए ना पाईआ। जिधर वेखणा घर घर होणा रंज, रंजश सके ना कोए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। सकंद कहे मैनूं लिख्या नाल सलोक हज़ार इकासीआं, अकल कलधारी दिती वड्याईआ। मैनूं ख़ुशीआं आवण हासीआं, मेरे अन्दर वज्जे वधाईआ। मैं मण्डल तक्कां रासीआं, मण्डपां वेख वखाईआ। मैं खेलां जाणां पृथ्मी आकाशीआं गगन गगनंतरां फोल फुलाईआ। मैं कलयुग अन्दर सब दे गल विच वेखां फाँसीआं, तन्दी तन्द ना कोए कटाईआ। अन्तिम लहिणा मुकणा मदिरा मासीआं, धरनी धरत धवल धौल रहिण कोए ना पाईआ। सतिगुर शब्द ने बिना तन वजूद तों ततां दीआं लैणीआं तलाशीआं, गृह गृह पर्दे आप खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। पुराण कहिण साडे अन्दर प्रभू दा खेल बहु बिध भांती, वेद व्यास दिता जणाईआ। कलयुग अन्त ज़रूर आवे कूड़ करांती, जिस नूं मेट सके कोए ना राईआ। झगड़ा वेखणा लोकमाती, मातृ भूमी ध्यान लगाईआ। मानव तक्कणी मनुक्खां वाली जमाती, मानस पर्दा आप खुल्हाईआ। किसे दी मंज़ल पन्ध मुके ना वाटी, पौड़ी डण्डा चढ़न कोए ना पाईआ। आपणी नज़र ना आए घाटी, घाटा होवे ख़लक ख़ुदाईआ। नूर दिसे ना जोत ललाटी, नूर नुराना डग ना कोए मगाईआ। सब दी खुल्ही मेंढी सीस होवे झाटी, मेंढी हक ना कोए गुंदाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर मज़्हबां दे बणन अलाटी, हद्द शरअ वाली वखाईआ। दीन दुनिया अक्खरां दी होणी पाठी, बिन रसना धुन ना कोए शनवाईआ। खेल वेखणा तीर्थ अट्ठ सट्ठ ताटी, किनारयां ध्यान लगाईआ। उस वेले दुरमति मैल कितों नहीं जाणी काटी, पतित पुनीत ना कोए बणाईआ। दुरमति मैल धोवे कोई ना काया माटी, पापां करे सफ़ाईआ। आत्म सेज सुहञ्जणी होए किसे ना खाटी, खटका अन्दरों ना कोए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। पुराण अठारां कहिण जन भगतो असीं तुहाडे पुराणे सज्जण, सजणो दईए जणाईआ। सतिगुर शब्द जुग जुग आवे पर्दे कज्जण, सिर सिर आपणा हथ्थ
टिकाईआ। जन भगतां प्रेम कराए मजन, धूढ़ी इक इसनान समझाईआ। सच प्यार दा कर के सगन, सगले संगी लए उपजाईआ। ख़ुशीआं नाल अन्दरों बुझा के अग्न, अमृत मेघ बरसाईआ। सच नाम दी चाढ़्ह के रंगण, रंगत इक वखाईआ। हरिजन हरि दवारे आवे मंगण, मांगत हो के झोली डाहीआ। प्रभ मेहर करे सूरा सरबंगण, मेहरवान दया कमाईआ। नेत्र नाम दा पावे अञ्जण, लोचन नैण अक्ख खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। पुराण अठारां कहिण साचा वेखो जगत नज़ारा, नज़रीआ दीन दुनी बदलाईआ। असीं पुज्जे अन्त किनारा, घाट पतण डेरा लाईआ। जिथ्थे प्रभू दा अन्त सहारा, दूजी ओट ना कोए तकाईआ। जिस दा इशारा देवण चार यारा, मुहम्मद सैनत नाल समझाईआ। जिस दा अमाम अमलां तों रहित नूर उज्यारा, नूर नुराना डगमगाईआ। ओह वेखण आया आप संसारा, संसारी भण्डारी सँघारी नाल मिलाईआ। जिस निरगुण धार खेल खिलाया दुबारा, दोहरा आपणा पर्दा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सब दा मेला आप मिलाईआ। पुराण कहिण अठारां वेखो अट्ठ दस दी धार, धर्मीओ दयो जणाईआ। की खेल करे करतार, हरि करता धुरदरगाहीआ। जिस दा लहिणा देणा नाल पैग़म्बर गुर अवतार, अवतरी हो के आपणा लहिणा दए चुकाईआ। जो आदि जुगादि ब्रह्म ब्रह्माद शब्द अनाद पावे सार, महासार्थी हो के भज्जे वाहो दाहीआ। सो स्वामी अन्तरजामी वेखणहारा आप करतार, कुदरत दा कादर नूर अलाहीआ। जिस दा सदा सदा जगत अक्खरां वाला जैकार, ढोले शब्द गीत नाद अनाद सुणाईआ। सो आ गया सब दा सांझा यार भगतां मीत मुरार, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। जिस वक्त सुहञ्जणा कीता जन भगतो भगत दवार, भगवन हो के दए वड्याईआ। तुहाडा दर आयां दा मानस जन्म दए सुधार, जगत सुध बुध दी लोड़ रहे ना राईआ। फेर आउणा पए ना दूजी वार, जन्म जन्म ना कोए बदलाईआ। जो दर आ के ख़ुशीआं नाल बोल के जावण पंज जैकार, सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ढोले गाईआ। सब दे लहिणे देणे देवे कर्ज़ उतार, मकरूज़ आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। पुराण अठारां कहिण असीं की दस्सीए, दहि दिशा ध्यान लगाईआ। असीं ख़ुशीआं दे विच हस्सीए, हस्ती तक्क बेपरवाहीआ। अक्खरां दा अक्खर रूप हो के नच्चीए, टप्पीए कुद्दीए चाँईं चाँईंआ। जोड़ जुड़ा के नाम जपीए, जग जीवण दाते ढोले गाईआ। फिर गंढ पाईए पक्कीए, आदि जुगादि ना कोए तुड़ाईआ। फिर पुरख अकाला दीन दयाला बिन तन वजूद तों तक्कीए, नूर नुराना नज़री आईआ। फिर आपणा पर्दा प्रभ दे चरणां हेठ ढक्कीए, दूसर ओढण ना कोए रखाईआ। आपणा आप सरन सरनाई
घत्तीए, धूढ़ी ख़ाक ख़ाक रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग इक रंगाईआ। पुराण कहिण जन भगतो तुहानूं मिले वधाई, वाधा जगत विच कराईआ। तुहाडा मालक जो वसे थल अस्गाही, महीअल महबूब डेरा लाईआ। ओह वेखणहारा चाँईं चाँईं, बिन नैणां नैण उठाईआ। इस वक्त सुहञ्जणा कीता भगत दवार रिहा सुहाई, सोहणा रंग रंगाईआ। हरिजन पकड़ उठाए फड़ के बाहीं, फड़ बाहों गले लगाईआ। सति मार्ग रिहा पाई, पारब्रह्म प्रभ आपणी दया कमाईआ। जो लहिणा देणा पूरा करे थांउँ थाँईं, थान थनंतर खोज खुजाईआ। तुसीं जन भगतो पन्ध मारया ख़ुशीआं नाल हिलाउंदे आए बाहीं, बाहू बल प्रगटाईआ। ढोले गीत आए गाई, रसना जिह्वा सिफ्त सलाहीआ। दूर दुराडा पन्ध मुकाई, भगत दवारे पहुंचे चाँईं चाँईंआ। पुराण कहिण जन भगतो जोत धार दा दर्शन करना जो मालक इक्को माही, जो महबूब नूर अलाहीआ। जो जन्म जन्म दी मेटे शाही, दुरमति मैल धुआईआ। सब दी आशा पूर कराई, पूरन ब्रह्म दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरि वड्डा वड वड्याईआ। पुराण अठारां कहिण जन भगतो साचे साहिब निवावो सीस, सिर सिर हथ्थ टिकाईआ। तुहाडा मालक इक जगदीश, जगदीश्र अगम्म अथाहीआ। जिस दे छत्तर झुलणा सीस, निरगुण सरगुण वेखे आपणी खेल बेपरवाहीआ। जिस दा भेव जाणे ना बीस इकीस, एका दूआ वंड ना कोए वंडाईआ। जिस सृष्टी दृष्टी अन्दर देणी हदीस, हज़रतां तों बाहर करे पढ़ाईआ। सब तों वक्खरी चला के रीत, मन्दिर मसीत पन्ध मुकाईआ। आत्म धार बन्न्ह के प्रीत, प्रीतम हो के मेला लए मिलाईआ। जन भगतो जिस दा सोहँ गाउंदे गीत, ओह गोबिन्द इक अख्वाईआ। जिस रंग रंगाउणा इक्को हस्त कीट, ऊचां नीचां दए वड्याईआ। तुहाडे आउंदयां दे मुख तक्के ते जांदयां हथ्थ रखे उत्ते पीठ, पुश्त पनाह आपणी इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। पुराण कहे जन भगतो इक सुहञ्जणी होई धरत, धवल मिली वड्याईआ। जिथ्थे चार जुग दी लग्गी शर्त, शरअ वाले कसमां गए खाईआ। जिस उत्ते आया परत, पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ। उस दा निरगुण धार करो दरस, सन्मुख हो के डेरा लाईआ। जन्म जन्म दी मेटो हरस, हवस कूड़ देणी मिटाईआ। ओह तुहाडे उत्ते करे आपे तरस, रहमत सच कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मेला आप मिलाईआ। पुराण कहिण जन भगतो तुहानूं मिलदीआं ख़ुशीआं, ख़ुशीआं दे ढोले गाईआ। तुहाडे कोलों कर्म कांड दीआं कोई नहीं गल्लां पुछीआं, मेहरवान मेहर नज़र नाल तराईआ। पतित पुनीत बणा के सुच्चीआं, संजम आपणे विच रलाईआ। आत्म धार बदल के रुचीआं, रचना आपणी दिती समझाईआ। तुहाडीआं मंज़लां बणा के उच्चीआं,
उच्च अगम्म अथाह होए सहाईआ। तुहाडीआं रूहां रहिण ना सुत्तीआं, सुत्तयां लए जगाईआ। जे तुहाडीआं पन्ध मारदयां घस गईआं जुत्तीआं, चमड़े वाल्यो तुहाडी चम्मढ़ी दी कीमत बिना दमड़यां दए चुकाईआ। सतिगुरु हो के तुहाडीआं करे बुतीआं, बुतख़ान्यां वेख वखाईआ। तुहाडीआं धारां रहिण ना रुस्सीआं, रुस्सयां लए मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ। हाढ़ कहे मैं अठारां वाला दिन, दिन दीवी ध्यान लगाईआ। सब दीआं आशा लईआं मिण, नाम पैमानां हथ्थ उठाईआ। मैं ख़ाहिशां लईआं सिण, जन भगतो तुहाडे अन्दर वेख वखाईआ। मैं फिर के आया विच छिन, आपणा पन्ध मुकाईआ। मेरा नज़र ना आया चिन्न्ह, जग नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। मैं की महिमा दस्सां गिण, सिफ्तां विच की सिफ्त सलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। सतिगुर शब्द कहे जन भगतो तुहानूं मिले धर्म दा वर, धर्मी उँ धर्म धार दयां जणाईआ। ख़ुशीआं नाल जाणां आपणे घर, गृह मन्दिर वेख वखाईआ। इक्को जेहा माण नारी नर, बृद्ध बाल जवानां इक्को रंग रंगाईआ। इक्को सब दा सांझा हरि, जो हर हिरदे विच समाईआ। अज्ज तों चुरासी दा सभने अन्दरों कढ्ढ देणा डर, फाँसी राय धर्म कोए ना पाईआ। जेहड़ी गंढ दे के आए लड़, कन्नी सतिगुर नाल बंधाईआ। ओह मंज़ल मंज़ल तुहानूं लै के जावे चढ़, दो जहानां पन्ध मुकाईआ। सचखण्ड दवारे जावे वड़, आउंदा जांदा वेखण कोए ना पाईआ। तुसां सिरफ तूं मेरा मैं तेरा अक्खर लैणा पढ़, दूजी लोड़ रहे ना राईआ। फेर आपे तुहाडे साफ़ करेगा धड़, माटी भाण्डे पोच पुचाईआ। जो वेखणहारा चेतन जड़, हरि करता धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। सतिगुर शब्द कहे जन भगतो तुहाडीआं मेहरवानीआं, जगत जहान नज़री आईआ। नव सत्त दिसण निशानीआं, निशाने कलयुग कूड़ कूड़ बदलाईआ। तुहाडीआं सिफ्तां वालीआं कहाणीआं, अक्खरी अक्खर ढोले गाईआ। प्रभू दी किरपा नाल तुहानूं पढ़नीआं पईआं नहीं बाणीआं, बाण अणयाला तीर तुहाडे अन्दर दिता लगाईआ। तुहाडा झगड़ा मुक गया चारे खाणीआं, ख़ालक आपणे आपणे रंग रंगाईआ। तुहाडा लहिणा रिहा ना जीव प्राणीआं, पुराण अठारां देण वड्याईआ। तुसां जगत वालीआं पिच्छे ख़ुशीआं माणीआं, मन मनसा नाल रलाईआ। अग्गे किरपा करे गुण निधानीआं, हरि करता धुरदरगाहीआ। जो हर घट अन्तर जाणी जाणीआं, जानणहार इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक इक अख्वाईआ। सतिगुर शब्द कहे जन भगतो तुहाडा आउणा जाणां होया मंज़ूर, ख़ाली रहिण कोए ना पाईआ। भगत उधारना प्रभू दा दस्तूर, जुग चौकड़ी रीती चली आईआ। तुहाडा
लहिणा देणा मुकाया ज़रूर, ज़रूरत सब दी वेख वखाईआ। अज्ज तों पिछले सारे माफ़ कीते कसूर, शब्दी शब्द नाल सतिगुर शब्द करे सफाईआ। नाम निधाने नाल करे भरपूर, जो भरपूर रिहा सर्ब थाँईंआ। तुहाडा पन्ध लेखे लाए जो आए नेड़े दूर, दूर दुराडे पन्ध मुकाईआ। आत्म धार बख्श के नूर, नूर नुराना डगमगाईआ। शब्दी शब्द दे सरूर, मस्ती नाम वाली चढ़ाईआ। मनुआ मन ना पाए फ़तूर, दहि दिशा ना उठ उठ धाहीआ। सच स्वामी अन्तरजामी मिले आप हज़ूर, हज़रतां दा मालक नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि हाज़र हज़ूर, अन्त कन्त भगवन्त इक्को नज़री आईआ।