पुस्तकालयभाग २३

१ सावण शहिनशाही सम्मत दस हरि भगत दवार जेठूवाल ज़िला अमृतसर रात नूं

सावण कहे मेरा प्रविष्टा पहला आज, आजज़ हो के सब नूं सीस निवाईआ। मेरे परम पुरख परमात्म आत्म सब दा बदल रिवाज, मानस मानव मानुख एका रंग रंगाईआ। जुग जुग जगत उधारना तेरा काज, करनी दे करते तेरे हथ्थ वड्याईआ। सति धर्म दी खोल्ह जाग, जागरत जोत कर रुशनाईआ। कलयुग कूड़ मेट दे आग, अग्नी अग्ग ना लागे राईआ। फड़ फड़ हँस बणा काग, गुरमुख गुर गुर नाम मोती चोग चुगाईआ। गृह गृह दीपक जोत जगा चिराग़, अंध अंधेरा दे मिटाईआ। हर हिरदे तेरे प्यार दा उपजे वैराग, वैरी अन्दरों बाहर कढ्ढाईआ। त्रैगुण माया डसणी डस्से ना नाग, जगत तृष्ना कूड़ मिटाईआ। जन भगतां कर दे वड वड भाग, सिर सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। मेरे परम पुरख परमात्म दुरमति मैल धो दाग़, पतित पुनीत बणाईआ। धुन आत्मक सुणा राग, रसना जिह्वा ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। सावण कहे मेरा दिवस सुहञ्जणा आया, प्रभ देणी माण वड्याईआ। मैं निव निव सीस झुकाया, दर तेरे लागा पाईंआ। जन भगतां मेला लैणा मिलाया, मिलणी हरि जगदीश कराईआ। भाण्डा भरम देणा भन्नाया, हउँमे हंगता गढ़्ह तुड़ाईआ। गृह मन्दिर देणा सुहाया, दर ठांडे वज्जे वधाईआ। दीपक दीप देणा जगाया, अंध अंधेरा रहे ना राईआ। मैं दोए जोड़ वास्ता पाया, परम पुरख तेरी सरनाईआ। नव नौ चार पिच्छों चल के आया, नौ सौं चौरानवे चौकड़ी जुग मेरी दए गवाहीआ। अवतार पैग़म्बर गुरु गुरदेव गवाह बणाया, शहादत शब्द गुरु भुगताईआ। अन्त कन्त भगवन्त तेरी ओट तकाया, तकवा अवर ना कोए रखाईआ। तूं किरपा निधान श्री भगवान बेपरवाहया, बेपरवाही विच समाईआ। जिस जुग जुग वेस वटाया, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणी खेल खिलाईआ।

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे आस रखाईआ। सावण कहे मेरा वक्त सुहेला, साजण मीत जणाईआ। करे खेल प्रभ परम पुरख अकेला, अकल कलधारी आपणी कल वरताईआ। जो लेखा जाणे गुरु गुर चेला, चेला गुर आपणी बणत बणाईआ। वसणहारा धाम नवेला, सचखण्ड साचा इक वड्याईआ। जिस ने भगत भगवान कराया मेला, मिलणी हरि जगदीश कराईआ। ओह अचरज खेल अगम्मी खेला, ख़ालक ख़लक अगम्म अथाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे आस रखाईआ। सावण कहे मेरा वक्त सुहावा लोकमात, धरनी धरत धवल धौल वज्जे वधाईआ। मेरी ख़ुशीआं वाली रात, ढोले गावां गोबिन्द माहीआ। जिस झगड़ा मेटणा ज़ात पात, दीन दुनी इक्को रंग रंगाईआ। लेखा रहे ना काग़ज़ात, कागद कलम शाही दए गवाहीआ। आत्म परमात्म दस्स अगम्मी जात, जोती जाता पुरख बिधाता करे पढ़ाईआ। अमृत आत्म दे के बूँद स्वांत, निजर झिरना आप झिराईआ। शब्द नाद जणा इकांत, बिन रसना जिह्वा ढोले आप दृढ़ाईआ। जोती जोत कर प्रकाश, नूर नुराना नूर चमकाईआ। जन भगतां पूरी करे आस, तृष्ना कूड़ जगत मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मेला आप मिलाईआ। सावण कहे प्रभू मेरा दिवस सुहञ्जणा चंगा, सति सच तेरी शरनाईआ। ख़ुशीआं मनावे यमुना सरस्वती गोदावरी गंगा, गंगोत्री ढोले सोहले गाईआ। तेरा नाम निधान दा सुणन मृदंगा, नाद अनादी देणा शनवाईआ। नाले निगाह मार लै तक्क लै तीर्थ तट सरोवर कन्ढ्ढा, बिन नेत्रां नैण उठाईआ। अमृत रस जलधार रिहा ना ठण्डा, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। पवित दिसे कोए ना पंडा, बोध अगाध ना कोए समझाईआ। चारों कुण्ट भेख पाखण्डा, सति विच ना कोए समाईआ। निरगुण निरवैर निरँकार तेरा आत्म हो गया रंडा, परम पुरख कन्त सुहाग नज़र कोए ना आईआ। शब्दी धार तेरा दिसे किसे ना खण्डा, खड़गां सारे रहे चमकाईआ। ज़रा निगाह मार लै विच ब्रह्मण्डां, ब्रह्मांड ध्यान लगाईआ। लेखा तक्क लै जेरज अंडा, उत्भुज सेत्ज खोज खुजाईआ। झगड़ा तक्क लै तत पंजा, पंचम धार शब्द सुणन कोए ना पाईआ। सावण कहे मेरे नेत्र वगदीआं अंझां, बिन नैणां नीर वहाईआ। तेरा हाथ ना आवे मुहाणा वञ्झा, थल अस्गाहां वेखां थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ। सावण कहे मेरा वक्त सुहाया आप, प्रभ देवे माण वड्याईआ। त्रैगुण माया मेट के ताप, जगत तृष्ना कूड़ गंवाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस के जाप, आत्म परमात्म करे पढ़ाईआ। सच संदेशा दे के पात, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। निरगुण धार जोड़ के नात, सरगुण मेला मेले सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। सावण कहे मैं ख़ुशीआं गावां गीत, ढोले धुरदरगाहीआ। मेरा पुरख अकाला मीत, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जो लख चुरासी बदलणहारा नीत, नीतीवान धुरदरगाहीआ। लहिणा देणा जाणे हस्त कीट, ऊँच नीचां वेख वखाईआ। चाढ़्हनहारा रंग मजीठ, जगत जहान उतर कदे ना जाईआ। उस दा खेल होणा अनडीठ, जग नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। जिस मिट्ठा कौड़ा करना रीठ, जन भगतां अमृत रस जाम चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक बेपरवाहीआ। झट नारद कहे की कहिंदे सावण जी, सांवरीआ दे जणाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले करना की, की करता पुरख खेल खिलाईआ। किस बिध तेरी धार बरखे मींह, मेघला की वड्याईआ। किस बिध तृप्त होवे जंत जीअ, तृष्ना तृखा बुझाईआ। लहिणा मुके साढे तिन्न हथ्थ सीअ, तन वजूदां पन्ध मुकाईआ। लेखा जाणे बीह इकीह, एकँकारा की आपणी कल वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर वड्डा वड वड्याईआ। नारद कहे सावणा सोहणया सुत्तया उठ, आपणी लै अंगड़ाईआ। तूं लुक्या केहड़ी गुट्ठ, चारे कुण्टां ध्यान लगाईआ। कवण धार पुरख अकाल रिहा तुठ, मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। कवण रस अगम्मा देवे घुट, जाम हकीकी इक प्याईआ। जिस नाल कूड़ कुड़यार दी रीती जावे छुट, छुटकी लिव ना कोए लगाईआ। ओह वेख लै किस बिध चार वरनां पैणी फुट्ट, फुटकल दिसे लोकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा फड़ लवां गुट्ट, बिन हथ्थां हथ्थ उठाईआ। दीन दुनी दा नाता जाए टुट, टुटयां फेर ना कोए जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म आप सुणाईआ। नारद कहे सावणा मैं आया नाल ज़ोर, सहिज नाल जणाईआ। जगत जहान वेख्या अंधेरा घोर, घोरी बैठे मुख छुपाईआ। पंच विकार तक्कया चोर, घर घर चोरी संन्ह लगाईआ। मनुआ ममता वाला पावे शोर, शौहर बांके भय ना कोए रखाईआ। मैं वेख्या कर के ग़ौर, बिन नैणां नैण उठाईआ। सृष्टी दृष्टी हो गई होर दी होर, अवर दा अवर रूप बदलाईआ। किसे दा दिसे ना भाग मथोर, मथन हुन्दी दिसे लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। नारद कहे सावणा मैं दूर दुराडा आया भज्जा, बिन कदमां कदम टिकाईआ। मैं नौ सत्त दी वेखी जग्हा, दीपां खण्डां फोल फुलाईआ। जिधर वेखां कूकदी कज़ा, कज़ाक कलयुग नाल मिलाईआ। प्रभ दी चले कोए ना विच रज़ा, राज़क रिज़क रहीम सीस ना कोए निवाईआ। मैं सब दीआं पार कर के आया हदा, हदूदां डेरा लाईआ। नाम कल्मयां वालीआं वेखीआं यदा, यदी आपणी अक्ख खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नारद कहे सावणा मेरी बोदी गई भीज, गिल्ली हो के की सुणाईआ। ओह तक्क लै कलयुग पूरी हुन्दी रीझ, आशा जगत नाल मिलाईआ। जिस दी सति दी चंगी लग्गे कोए ना चीज़, सति नाल ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ। सावण कहे सुण नारदा पंडया, ब्राह्मणा तैनूं दयां जणाईआ। पहलों वेख लै नव खंडया, धरनी धरत धवल धौल अक्ख उठाईआ। फेर तक्क लै आपणे पौड़ी डंडया, मंज़ल मंज़ल पन्ध मुकाईआ। फेर निगाह मार लै किस बिध जगत जहान वन्डया, दीनां मज़्हबां रंग रंगाईआ। फेर तक्क लै गोबिन्द धार खंडया, जिस दी धार सके ना कोए बदलाईआ। फेर रणभूमी वेख लै चण्ड प्रचंडया, चारों कुण्ट ख़ुशी बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। नारद कहे सावणा सज्जणा मैं की तक्कां, बिन अक्खीआं अक्ख उठाईआ। मैं हकीकत दस्सां हका, हक हक जणाईआ। मेरा साहिब दे नाल कौल इकरार पक्का, वायदा कूड़ ना कोए रखाईआ। मेरा प्रभू कदे करे ना किसे नाल धक्का, ज़बरदस्ती ज़ाबर हो ना कोए वखाईआ। ओह तक्क लै माछूवाड़े दी धार जो कलयुग नूं गोबिन्द ने दिता टका, धरनी धरत धवल धौल नाल मिलाईआ। फेर वेख लै सदी चौधवीं दा पट्टा, अलिफ़ ये इशारे नाल समझाईआ। बीसवीं वक्त जावे टप्पा, हज़रत ईसा ईसवीं नाल मिलाईआ। सतिगुर शब्द सज्जणा लाउण वाला आपणा अगम्मी ठप्पा, बिन अक्खरां अक्खर बदलाईआ। जिस कलयुग दी बदली सतिजुग दा करना वट्टा, वटांदरा समझ कोए ना पाईआ। दीन दुनी दा तन वजूदी चीथड़ वेख लै फटा, ओढण सीस ना कोए टिकाईआ। मानव धार तक्क लै रट्टा, झगड़ा सके ना कोए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर भेव आप चुकाईआ। नारद कहे सावण कुछ मैथों लै लै सिख्या, सज्जणा दयां समझाईआ। उठ तक्क लै बिना अक्खरां तों लेख लिख्या, काग़ज़ कलम शाही रंग ना कोए रंगाईआ। जेहड़ा जग नेत्र कदे ना दिसया, रसना जिह्वा सिफ्त ना कोए सलाहीआ। उस दी सतिगुर शब्द वंड वंडाउणी हिस्सया, दूसर हथ्थ ना कदे फड़ाईआ। जिस ने दीन दुनी जणाई मिथ्या, ओह मथन करे लोकाईआ। तूं केहड़ी सेजा लिटया, सावणा उठ के लै अंगड़ाईआ। केहड़ी ख़ुमारी दे विच टिक्या, मस्त मस्तान्यां होश बदलाईआ। नारद कहे मैं बोदी नूं हथ्थ ला ला पिटया, पटने वाले अग्गे दुहाईआ। जिस सब दा लेखा करना चिट्टया, काला दाग़ नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक दया कमाईआ। नारद कहे सावण मेरी बोदी वेख लै हस्सदी, चार जुग दीआं हस्तीआं रही जणाईआ।

बिन कदमां चरणां नस्सदी, दो जहानां भज्जे वाहो दाहीआ। ओह बण गई वणजारी जस दी, सिफ्ती सिफ्ती ढोले गाईआ। उस दी खेल अनोखी वक्ख दी, वक्खरी आपणी कार भुगताईआ। संदेसा देवे प्रभू ने खेल करनी नहीं किसे पक्ख दी, पारब्रह्म प्रभ आपणा हुक्म वरताईआ। उहदी आसा वणजारन होणी नहीं दीन मज़्हब वाले हट्ट दी, जगत नाम वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। नारद कहे सावणा मैं पंडत पुराणा, नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग दा हाल सुणाईआ। मेरा शब्द धार दा बाणा, तत्व तत ना कोए रखाईआ। मेरा बिना रसना तों गाणा, बिना अक्खर अक्खर जणाईआ। मैनूं सके ना कोए पहिचाणा, जग नेत्र वेखण कोए ना आईआ। मैं दीन दुनी दा तक्कया टिकाणा, नव सत्त वेखां थांउँ थाँईंआ। मैं जगत जहान खाधा नहीं कोई खाणा, तृष्ना प्यास ना कोए रखाईआ। मैं इक संदेशा देणा जो देवे श्री भगवाना, भगवन आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा साजण इक अख्वाईआ। सावण कहे नारदा तेरी बोदी की कुछ आखदी, सच दे दृढ़ाईआ नारद कहे एह शब्द अगम्मे भाखदी, जिस दी भाषा समझ किसे ना आईआ। एह वणजारन अलखणा अलाख दी, अलख अगोचर दए वड्याईआ। आह लेखणी तक्क लै जिस नूं जगत विद्या ना कोए वाचदी, बुद्धी नाल ना कोए समझाईआ। जिस विच खेल कमलापात दी, की पतिपरमेश्वर हुक्म वरताईआ। जिन कला मिटाउणी कलयुग अंधेरी रात दी, सतिजुग सति चन्द चमकाईआ। मेरी बोदी बिन रसना तों आखदी, बिन बुल्ल्हां बुल्ल्ह हिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा रिहा दृढ़ाईआ। बोदी कहे मैं आदि जुगादि इक सरूप, एका विच समाईआ। मेरा शहिनशाह शाहो भूप, हरि करता धुरदरगाहीआ। जो वसे चारे कूट, दहि दिशा रिहा समाईआ। जिस कलयुग कूड़ा मेटणा जूठ झूठ, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। भगत सुहेले बणाउणे आपणे सपूत, पिता पूत गोद टिकाईआ। पवित्र करने काया भाण्डे तत कलबूत, काया काअबे कर रुशनाईआ। मैं उस दा देण आया सबूत, सोहले ढोले सच सच सुणाईआ। दुनियादारो ओह मालक ख़ालक इक महबूब, मुहब्बत वाला नूर अलाहीआ। जे बाहर वेखो नज़र ना आवे अन्दर तक्को मौजूद, सन्मुख बैठा सोभा पाईआ। जिस दी इक्को होणी पूज, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। झगड़ा मेटणा दूई दूज, दुतीआ भाउ दए मिटाईआ। जन भगतां बख्श के आपणी सूझ, सोई सुरती दए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। बोदी कहे सावणा मैं आदि जुगादी बड़ी चलाक, जुग चौकड़ी दयां सुणाईआ। मेरा खेल निरगुण सरगुण घाट, ततां वंड ना कोए वंडाईआ। मेरी दो जहान वाट, बिन वजूदां भज्जां

वाहो दाहीआ। मेरी सेज अगम्मी खाट, सिंघासण अगम्म अथाहीआ। मेरी मंज़ल समझे कोए ना वाट, पाँधी पन्ध ना कोए मुकाईआ। मेरी समझे कोए ना ज़ात, ज़ात पाती वंड ना कोए वंडाईआ। मेरा मालक कमलापात, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। जिस नाल जोड़या नात, नाता बिधाता इक्को इक बंधाईआ। ओह अन्तिम मेरी पुच्छे वात, वातावरन वेखे ख़लक ख़ुदाईआ। मैं इक्को दस्सणी सब नूं बात, बातन भेव खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक अगम्म अथाहीआ। बोदी कहे मेरी बात इक अनोखी, वक्खरी दयां सुणाईआ। जन भगतो प्रभ दी मंज़ल बड़ी सौखी, जो प्रभ दे विच समाईआ। पढ़नी पए कोए ना पोथी, पुस्तक बग़ल ना कोए टिकाईआ। बुद्धी होवे कदे ना थोथी, मन मति ना कोए हल्काईआ। इक्को वेखो निर्मल जोती, जोती जाता नज़री आईआ। जिस दे आत्म धार सारे गोती, गौतम दा लेखा रिहा समझाईआ। पैग़म्बरां उसे दे इशारे दी लाई सोटी, सोई सुरत जगाईआ। जेहड़ी मंज़ल पाई वेदी सोढी, सो पुरख निरँजण भेव चुकाईआ। बोदी कहे मैं हथ्थ लाया नहीं किसे दी गोडीं, ततां वाला गुरु ना कोए मनाईआ। मैं कमली नहीं कोझी, मतहीण ना जगत अख्वाईआ। मैं आदि आदि जुगादि जुगादि इक्को दी हो गई, दूजा कन्त ना कोए मनाईआ। एके दी सेजा सो गई, जिथ्थे सुत्तयां ना कोए उठाईआ। आपणी दो जहान दी मैल धो गई, दुरमति रही ना राईआ। इक्को प्यार मुहब्बत विच मोह गई, नाता सके ना कोए तुड़ाईआ। परम पुरख दी जोत नाल छोह गई, अन्त जोत विच मिल के जोत रूप नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। बोदी कहे सावणा मेरा सतिगुर मेघ बरसदा, बूँदा बांदी समझ किसे ना आईआ। जिथ्थे हरि भगत सुहेला होवे (तरसदा), रहमत रहीम आप कमाईआ। दुखड़ा मेटे अन्दरों दु:ख रोग सोग हरख दा, चिन्ता चिखा दए चुकाईआ। बिना भगती तों भगतां नूं जदों परखदा, नैण नैणां नाल मिलाईआ। उहदा प्यार भरया हरस दा, रहमत विच वड्याईआ। ओह लेखा लावे जन भगतां कीती अर्ज़ दा, मंज़ूरी आपणे हथ्थ रखाईआ। ओह सदा प्यासा प्रेमीआं वाली गर्ज़ दा, आपणी गर्ज़ ना कोए रखाईआ। उस दा खेल जुगो जुग असचरज दा, अचरज लीला आप वखाईआ। उहदा रूप रंग रेख नहीं कोई नारी मर्द दा, तन वजूद ना कोए वड्याईआ। उहदा नाम भण्डारा निधाना ठण्डक सर्द दा, अग्नी तत ना लागे राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक बेपरवाहीआ। नारद कहे सावणा मेरे कोल बहुत पुराणीआं चिट्ठीआं, चार जुग दे शास्त्र कहिण किछ ना पाईआ। जिन्हां विच ख़बरां बिना अक्खरां तों मिट्ठीआं, मिट्ठास विच आस पूर ना कोए कराईआ। जिस दे नाल जुग चौकड़ीआं गईआं नजिट्ठीआं, सतिजुग

त्रेता द्वापर कलयुग कोटन कोटि बैठे आपणा पन्ध मुकाईआ। अवतार पैग़म्बरां गुरुआं दीआं धारां जिस दे विच लिटीआं, अनन्त लिटां वाले शंकर उसे विच समाईआ। उस दीआं खेलां मैं बिना अक्खां तों डिट्ठीआं, डिट्ठड़ा हाल जणाईआ। जिस दे विच सब दीआं सुरतीआं टिकीआं, टिकटिकी विच सारे नैण उठाईआ। उस दीआं बीत गईआं पता नहीं कितनीआं मितीआं, गिणती गणित ना कोए गिणाईआ। उस दीआं हुण नवीआं चलणीआं थितीआं, वार थित सीस निवाईआ। शब्द दी धार बदलणीआं लिपीआं, अक्खर अक्खरां रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर मालक बेपरवाहीआ। नारद कहे सावणा धुरदी चिट्ठी की कुछ लिखदी, लग मात्र संग ना कोए रखाईआ। की शरअ होणी इक सिख दी, सिख्या सिख विच किस बिध प्रगटाईआ। की धार बदलणी मुन रिख दी, ·षी ·षीशर वेखण नैण उठाईआ। की खेल होणी हार जित्त दी, जीवण जगत समझ कुछ ना पाईआ। की वड्याई होणी अगम्मे मित दी, मित्र प्यारा की दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ। नारद कहे चिट्ठी दा लेख वक्खरा, वक्खरा दयां जणाईआ। जिस लहिणा देणा मेटणा इट्टां पत्थरा, पाहन रोवण मारन धाहीआ। जिस लेखा पूरा करना गोबिन्द सथरा, यारड़ा सेज हंढाईआ। जिस दीन दुनी नालों धर्म दा रूप करना वक्खरा, मज़्हबी वंड ना कोए वंडाईआ। जिस दे हुक्म दा हुक्म विच परते कोए ना पत्रा, पत्रका जगत ना कोए वड्याईआ। उस दा लेख लिख्या जाए ना विच सतरा, गणती गणित ना कोए गिणाईआ। मैनूं उस दा सदी चौधवीं दिसदा ख़तरा, जो ख़ातर मुहम्मद दी उम्मत दा लहिणा दए मुकाईआ। किसे दा हिसाब रहिणा नहीं छर्ता बक्करा, ईदा बकरीदा वेखण नैण उठाईआ। मज़्हबां दी धार लगाउणी टकरा, बिन मस्तक मस्तक दए टकराईआ। जिस दे हुक्म दा चलणा चक्रा, चक्रवरतीआ ख़ाक मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आपणे हथ्थ रखाईआ। चिट्ठी कहे सावणा मेरा सुणना बोला, अनबोलत की जणाईआ। ना पर्दा रहे ना ओहला, भेव अभेद खुल्हाईआ। सब दा इक्को होणा ढोला, तूं मेरा मैं तेरा राग दृढ़ाईआ। पुरख अकाल ने दर दरवाजा इक्को होणा खोल्हा, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जिस दा जोती जामा शब्द धार दा होणा चोला, चोली समझ कोए ना पाईआ। दीन दुनी दा तक्कणा रौला, खेल वेखणा थांउँ थाँईंआ। जिस नूं सजदयां विच सब ने कहिणा मौला, मालक अगम्म अथाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप समझाईआ। चिट्ठी कहे सावणा मैं पत्रका नहीं पाती, पतणां उत्ते कदे ना जाईआ। मेरा दिसे ना कोए जमाती, विद्या जगत ना कोए वड्याईआ। मेरी नज़र ना आवे कापी, अक्खर अक्खर

ना कोए समझाईआ। मेरा वेख लै वड प्रतापी, दो जहान बैठे सीस निवाईआ। पर याद कर लै अन्तिम तकणे कलयुग कूड़ कर्म दे पापी, जगत जहान वेख वखाईआ। मेरा सतिगुर शब्द दूहला इक्को होणा साथी, दूजा नज़र कोए ना आईआ। मेरा खेल तक्के पुरख समराथी, हरि करता वड वड्याईआ। मैं आदि जुगादि जिस दी मन्ना आखी, दूसर अक्ख ना कदे मिलाईआ। गुर अवतार पैग़म्बरां उस दे नाम शब्द दी सुणावां गाथी, सिफ्तां नाल सलाहीआ। मेरे विच्चों निरगुण धार हथ्थ ना आवे भावें कोटन कोटि करन तलाशी, नेत्र नैणां वेखण कोए ना पाईआ। मैं इक दिन हस्स के किहा शंकर कैलाशी, ख़ुशीआं नाल जणाईआ। उठ वेख लै जगत वाली बदमाशी, तन वजूदां ध्यान लगाईआ। ब्रह्मे इशारा कीता किथ्थे तेरा ब्रह्म नूर प्रकाशी, जोती जोत ध्यान लगाईआ। विष्नूं किहा क्यों दीन दुनी दिसे उदासी, रिज़क भण्डारी की तेरी वड वड्याईआ। अवतार पैग़म्बरां गुरुआं किहा आपणी मंज़ल दी तक्को रासी, महिफ़ल नाम कल्मयां नाल लगाईआ। तन शरीरां तक्को पोशाकी, जो वस्त्र शस्त्र आए जणाईआ। तन वजूद वेखो ख़ाकी, बिन नैणां नैण उठाईआ। क्यों ना तुहाडे हुन्दयां अन्दरों खुल्ल्हे बन्द किवाड़ी ताकी, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। शब्द घोड़ चढ़े कोए ना राकी, जगत जहान पार ना कोए कराईआ। माया ममता वेख लोकमाती, लालच लोभ नाल हल्काईआ। निगाह मारो ज़ात पाती, ऊँच नीचां खोज खुजाईआ। मन मनसा तक्को वेखो नार कमज़ाती, सति विच ना कोए समाईआ। क्यों ना मिले बूँद स्वांती, निजर झिरना ना कोए झिराईआ। पत्रका कहे मैं बिना अक्खरां तों आदि दी इक्को पाती, पतिपरमेश्वर दिता बणाईआ। मेरी समझे ना कोए हयाती, जीवण समझ किसे ना आईआ। मेरी सिफ्त सलाह काग़ज़ाती, चार जुग दे शास्त्र रहे गुण गाईआ। मेरा लहिणा देणा मेरे विच बाकी, बकायदा दयां समझाईआ। नाले हथ्थ मारां उत्ते छाती, छत्रधारीआं दयां सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर साहिब इक अख्वाईआ। पत्रका कहे सावणा मेरे विच डूँग्घा राज़, पर्दा सके ना कोए चुकाईआ। मेरे विच अगम्मी आवाज़, जगत सरवण सुणन कोए ना पाईआ। मेरा खेल अनोखा ते मैं वक्खरी साजण लवां साज, साजण मीत मैनूं दए वड्याईआ। हुण मेरा दिल करदा अगला बदल देवां समाज, समग्री नाम वाली वरताईआ। इक्को हुक्म इक्को होवे राज, रईयत इक अख्वाईआ। इक्को कर्म इक्को होवे काज, कूड़ी क्रिया ना कोए वड्याईआ। इक्को धार इक होवे सांझ, दूसर वंड ना कोए वंडाईआ। प्रेम प्यार मुहब्बत विच सब दी वगे आंझ, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। भरांत भुलेखा रहे ना तत पांज, पंचम पर्दा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर स्वामी दया कमाईआ। चिट्ठी कहे मेरा अक्खरां वाला नहीं कोई प्रनोट, जगत जहान वंड ना कोए वंडाईआ। मेरा

लहिणा देणा जुग चौकड़ी कोट कोट, कोटन कोटी जुग गए विहाईआ। मेरी धार दी धार नालों लग्गे चोट, चोटी चढ़ के दयां सुणाईआ। इक्को पुरख अकाल दी ओट, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। जिस आदि दा आदि अन्त दा अन्त कढ्ढया खोट, सति सच नाल मिलाईआ। मैं उसे ते हो गई मोहत, मुहब्बत विच समाईआ। जिस दा नूर इक्को निर्मल जोत, जोती जाता अगम्म अथाहीआ। जिस दी सोची जाए कोई ना सोच, बुद्धी विच ना कोए वड्याईआ। ओह मेरी आशा मनसा पूरी करे लोच, लोचा आपणी नाल मिलाईआ। मैं उस मंज़ल ते गई पहुंच जिथ्थे अगला पन्ध रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। पत्रका कहे मैं सदा रहिंदी मग्न, सच नाल सुणाईआ। जन भगतो तुहाडे वास्ते मंगाया सगन, शब्दी शब्द नाल वड्याईआ। तुहाडी अन्दरों लग्ग जाए लग्न, बाहरों सके ना कोए तुड़ाईआ। घर घर विच दीपक जोती जगण, अंध अंधेर रहे ना राईआ। तुहाडा मेला नाल गोपाल मूर्त मदन, मध सूदन वेख वखाईआ। तुहानूं सुत्तयां नूं लोकमात आए सद्दण, फड़ बाहों आप उठाईआ। पूरब दे लेखे लहिणे मुताबिक तुहाडे पर्दे आवे कज्जण, सिर सिर हथ्थ टिकाईआ। पत्रका कहे जन भगतो नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग दे पुराणे सज्जण, लेखा पिछला दयां समझाईआ। चरण धूढ़ी कर लओ मजन, अग्गे दुरमति मैल रहे ना राईआ। तुहाडा पवित्र होवे बदन, पंज तत दा लेखा रहे ना राईआ। सीस रहे किसे ना नग्न, ओढण आपणा नाम जणाईआ। लख चुरासी विच्चों आया कढ्ढण, फड़ बाहों पार कराईआ। आत्म धार लडावे लडण, परमात्म हो के दया कमाईआ। तुहाडा लहिणा देणा वेखे जगत जहान डूँग्घी खड्डण, भव सागरां ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक होए सहाईआ। चिट्ठी कहे प्रभू तेरा वायदा तारने भगत, बिन भगतीउँ पार कराईआ। हुण वेला वक्त वेख लै जगत, जागरत जोत बिन वरन गोत डगमगाईआ। सच सुहञ्जणा कर दे वक्त, वेला आपणे रंग रंगाईआ। तूं जुग जुग आवें कारन भगतां फ़कत, फ़िकरा ढोला आपणा नाम दृढ़ाईआ। तेरी आदि दी आदि शक्ति, शक्तीशाली तेरे हथ्थ वड्याईआ। लेखे ला लै बूँद रक्त, तन वजूदां हो सहाईआ। एह तेरे जिगरे लख़त, सुत दुलारे लैणे मिलाईआ। आपणा असूल ना रखीं सख्त, सहिज नाल समझाईआ। की होया जे हुण सृष्टी ते पैणा वखत, दीन दुनी कुरलाईआ। भगतां दी भगती विच कर लईं बचत, एह तेरे हथ्थ वड्याईआ। पत्रका कहे जे मेरे उत्ते अक्खरां वाली नहीं लिख्त, निरअक्खर तेरा दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। निरअक्खर कहिण चिट्ठीए असीं सदा मौजूद, साडा रूप ना कोए बदलाईआ। ना बदले साडा महबूब, जो साडी मुहब्बत

विच समाईआ। असीं इस दे प्यार विच गए झूज, आपणा आप मिटाईआ। रूप बणाया ना दुतीआ दूज, एका रंग समाईआ। जे असीं ना होईए ते लोकमात ग्रन्थां दी आए कोई ना सूझ, अक्खर अक्खर ना कोए वड्याईआ। प्रभू दा मिले ना कोए सबूत, पारब्रह्म सिफ्त ना कोए सलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। निरअक्खर कहिण जे असीं ना बणीए साथी, निरगुण धार संग बणाईआ। की खेल करे पुरख समराथी, अकल कलधारी बेपरवाहीआ। बिना साथों शब्द धार नाल जगत चले कोए ना गाथी, अवतार पैग़म्बर गुर धुर दा ढोला ना कोए सुणाईआ। साडी मंज़ल दूर नज़र ना आवे घाटी, तट किनारा वेखण कोए ना पाईआ। साडा पन्ध समझे कोए ना वाटी, आदि जुगादि कहिण कुछ ना आईआ। असीं सच दस्सीए साडा लहिणा देणा लेखा बहु बिध भांती, जुग जुग खेल खिलाईआ। नाम कलमे सिफ्तां वाली बाती, बातन दा भेव खुल्हाईआ। हुक्म विच हुक्म दी मिले पाती, पत्रका पत्रका नाल बणाईआ। जिस नूं सतिगुर शब्द बिना सके कोए ना वाची, वाचक नज़र कोए ना आईआ। चिट्ठी कहे सावणा मैं अग्गों पिच्छों रहिंदी गवाची, जिस वेले जुग बदलणा होवे ते मैं प्रगट होवां चाँईं चाँईंआ। सज्जणा ना कोई मेरा साक सैण भ्रा भैण ना चाचा चाची, सौहरा पेईआ वंड ना कोए वंडाईआ। मेरा नाता निरगुण धार नाल जिस दा रूप अनूप ओह मालक जोत ज़ाती, जोती जाता इक अख्वाईआ। मैं उस दी खेल अगम्मी इक आखी, पहली सावण दयां सुणाईआ। दुनियादारो दुनिया विच अन्त करनी नहीं किसे ने किसे दी राखी, रक्षक नज़र कोए ना आईआ। किसे कम्म नहीं आउणी काया माटी वाली लाशी, लशकर ख़ाक ख़ाक विच मिल जाईआ। जे मिल जाए इक पुरख अबिनाशी, अबगतिओ गतीआं तों आपणा घर वखाईआ। कोई मंज़ल पन्ध रहे ना वाटी, झगड़ा झगड़यां वाला चुकाईआ। शब्द दी धार नाल चाढ़्ह देवे आपणी घाटी, जिथ्थे मंज़ल वाली मंज़ल ना कोए बदलाईआ। सच दवारा एकँकारा देवे आप अबिनाशी, हरि करता धुरदरगाहीआ। पहली सावण कहे जन भगतो मेरी बेनन्ती हे प्रभू जन भगतां आत्मा तेरे प्यार दी सदा रहे प्यासी, प्यास दयां प्यारयां स्वास स्वास आपणी प्यास रखाईआ। जिंना चिर इन्हां दा जन्म दा लेखा ना लावें रासी, रस्ता दीन दुनी बदलाईआ। इन्हां नूं हुक्म ना देवे शंकर कैलाशी, राय धर्म चित्रगुप्त लेख ना कोए जणाईआ। लहिणा मंगे ना लाड़ी मौत लोकमाती, लेखा जगत वाला जणाईआ। प्रभू तेरे भगत मातलोक चार जुग वास्ते रह जाण सौग़ाती, जिन्हां दा नाम जस गा के दीन दुनी आपणा शुकर मनाईआ। क्यों जेहड़े तेरी मन्नदे आखी, तेरयां अक्खरां विच्चों आपणे अक्खर गए बदलाईआ। तूं मालक खालक बेपरवाह इक नहीं कोट जन्म दी दे दे मुआफ़ी, मेहर नज़र नाल तराईआ। जे गुरमुख भुल्ल विच कर जाए गुस्ताख़ी, फिर वी बाहों फड़ के गोदी लैणा

टिकाईआ। पहली सावण कहे प्रभू मैं इक बेनन्ती कीती साची, सच सच सच दयां सुणाईआ। जन भगतां दे रोम रोम रोम विच राची, रचना आपणी दईं वखाईआ। की होया जे काया माटी काची, कंचन गढ़्ह दिआ मालका काया दे अन्दर तेरा गढ़्ह कंचन नज़री आईआ। जिथ्थे आत्मा परमात्मा परमात्मा आत्मा मिल जाओ साथी, दूजे साथ दी लोड़ रहे ना राईआ। जिथ्थे सुरत शब्द दी मन्ने आखी, बिन अक्खरां तों कर पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा रूप अनूप सतिगुर शब्द जगत नज़र दिसे ना कोए पोशाकी, बाणा दो जहानां तेरा सोभा पाईआ।

३ सावण शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड दाउदपुर ज़िला कपूरथला पाल सिँघ सरमैल सिँघ सूरत सिँघ डाला
हज़ारा सिँघ फतू चक्क चरण कौर ढिलवां सुरजीत कौर ढिलवां गुरचरण सिँघ पंडोरी
सन्त सिँघ राए पुर पीर बख्श हज़ारा सिँघ ढिलवां डीपू

पंज तत कहिण प्रभ जुग जुग तेरे बरदे, नित नित सेव कमाईआ। लख चुरासी फिरदे रहे डरदे, जुग चौकड़ी भज्जे वाहो दाहीआ। तेरा नाम निधाना रहे पढ़दे, रसना जिह्वा बत्ती दन्द सिफ्त नाल सलाहीआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ गुरदवार रहे वड़दे, ग्रन्थ शास्त्रां सीस निवाईआ। शरअ दी धार हो के रहे लड़दे, गुर अवतार पैग़म्बर देण गवाहीआ। दीन दुनी दी मंज़ल रहे चढ़दे, भज्जे वाहो दाहीआ। तेरा सरगुण धार दर्शन रहे करदे, ततां वेख वखाईआ। हुण भेव खोल्ह दे आपणे घर दे, गृह पर्दा आप चुकाईआ। असीं वणजारे रहिणा नहीं जल थल दे, महीअल पन्ध मुकाईआ। सानूं वस्त अगम्मा फल दे, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। साडे लेखे पूरे कर दे कलयुग कल दे, कलकाती पन्ध मुकाईआ। लहिणे दे दे नानक धार इक गल्ल दे, गल पल्लू पा के मंग मंगाईआ। निशाने तक्क लै राजे बलि दे, की बावन हुक्म वरताईआ। तेरे हुक्म संदेशे सदा सदा अटल दे, जुग चौकड़ी सके ना कोए मिटाईआ। साडा पासा परम पुरख आप उथल दे, करवट आपणी आप बदलाईआ। साडा विचोला सतिगुर शब्द घल्ल दे, घाल घालण दी लोड़ रहे ना राईआ। सानूं धाम अगम्मा निहचल अटल दे, दूसर ओट ना कोए रखाईआ। असीं वणजारे रहिणा नहीं हड्ड मास नाड़ी खल्ल दे, ख़ालक ख़लक तेरी सरनाईआ। सच दवार एकँकार तेरा मल्लदे, मल मूत्र दा डेरा ढाहीआ। तेरा दीपक जोत होईए बलदे, मिट्टी ख़ाक ना वंड वंडाईआ। अप तेज वाए पृथ्मी आकाश तेरे विच होईए रलदे, दूसर रंग ना कोए रंगाईआ। विछोड़े होण

ना घड़ी पल दे, पारब्रह्म प्रभ तेरी ओट तकाईआ। झगड़े रहिण ना पंच विकारे दल दे, दलिद्रां देणा मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। पंज तत कहिण प्रभ तेरा खेल बेमिसाल, मिसल सके ना कोए बणाईआ। तूं शहिनशाह शाह पातशाह पुरख अकाल, अकल कलधारी तेरी वड वड्याईआ। तेरा दर्शन कर के जोती जाते होईए निहाल, पुरख अकाले हरस हवस मिटाईआ। असीं पंज तत निमाणे भगत रूप तेरे बाल, दूसर नज़र कोए ना आईआ। जुग चौकड़ी घालदे रहे घाल, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग सेव कमाईआ। तूं परम पुरख परमात्म दीनां बंधप दीन दयाल, दयानिध तेरी वड्याईआ। साडे उत्ते किरपा कर दे जिस तरह मेहर कीती सिँघ पाल, बाल्मीक दा लहिणा पूरब पूर कराईआ। लेखे लाई पंच ज़ीरो ज़ीरो वाली घाल, सिफ्त नाल सफ़र दिता मुकाईआ। सतिगुर शब्द विचोला बण दलाल, दलिद्री डेरा ढाहीआ। सम्बल दे मालक सब दी सुरत संभाल, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जन भगतां पोह ना सके काल, लाड़ी मौत ना कोए चतुराईआ। राय धर्म चित्रगुप्त लेखा सके ना कोए वखाल, हुक्म हुक्म ना कोए बदलाईआ। मेरे पुरख अकाले दीन दयाले तेरी वक्खरी होवे चाल, अचल देणी समझाईआ। पंज तत कहिण साडी बेनन्ती इक इक्को इक सवाल, दूसर अवर ना कुछ दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सच तेरी वड्याईआ। पंज तत कहिण प्रभ तार दे, तारनहार गोबिन्द। साडी पैज संवार दे, साहिब सतिगुर बख्शिंद। आवण जावण गेड़ निवार दे, साडी नेत्र वगदी हिंझ। चरण प्रीती इक दवार दे, भाग लगा दे जीउ पिण्ड दर तेरे कूक पुकारदे, झगड़ा मेट दे जेरज अंड। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, वड स्वामी गुणी गहिन्द। पंज तत कहिण प्रभ जिन्हां गुरमुखां सीस बन्नीआं दस्तारां, दस्त सब दे सीस टिकाईआ। जिन्हां निरगुण धार कीतीआं निमस्कारां, डण्डावत बन्दना ख़ुशी बणाईआ। उन्हां दा लहिणा देणा कर्ज़ उधारा, मकरूज़ लेखा देणा चुकाईआ। तूं मालक ख़ालक एकँकारा चव्हीआं अवतारा, अवतर तेरी ओट तकाईआ। पंज तत कहिण असीं तेरे भगत सुहेले फेर जगत ना आईए दुबारा, जनणी कुक्ख ना अग्न तपाईआ। सच प्रीत बख्शणा इक सहारा, दरगाह साची मंग मंगाईआ। तूं शाह पातशाह शहिनशाह कल्की अवतारा, अवतर तेरी ओट तकाईआ। तूं अमाम अमामा नूर नुराना अलाही रूप उज्यारा, बिन रूप रंग रेख सोभा पाईआ। तेरे चरण कँवल निमस्कारा, निव निव सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी आस रखाईआ। पंज तत कहिण साडा लेखा लेखे ला लै अज्ज, अजब तेरी वड्याईआ। किरपा कर विच जग, जागरत जोत कर रुशनाईआ। साडे अन्दर बुझा दे अग्ग, अमृत

मेघ नाम बरसाईआ। जगत जहान ना रहीए अल्पग, सरबग देणी माण वड्याईआ। मेहरवान हो के पंज तत कहिण दर आपणे लैणा सद्द, सदके वारी घोल घुमाईआ। साडी शरअ दी रहे कोई ना हद्द, हदूद जगत देणी मिटाईआ। तेरे नूर विच मिल के तेरे नूर दी होईए यद, ततां फेर जन्मे कोए ना माईआ। तूं भगत सुहेला इक अकेला एकँकार आपणा बख्श दे अद्ध, अधवाटे पन्ध देणा मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। पंज तत कहिण प्रभ तेरे दर खलोते, ख़ालक ख़लक तेरी शरनाईआ। साथों दुरमति मैल पाप जाण ना धोते, पतित हो के तेरी ओट तकाईआ। जगत जहान विच खाईए गोते, गौतम दा लेखा वेखणा चाँईं चाँईंआ। जन्महीण ना बणीए खोटे, खोटे खरे लैणे बणाईआ। असीं बाल अंझाणे छोटे, वड्डी मति ना कोए चतुराईआ। सानूं लालच नहीं कोए लोभे, चुरासी ख़ुशी ना कोए बणाईआ। साडे तत तेरे प्यार विच जाण सोधे, सुदी वदी वंड ना कोए वंडाईआ। अन्तिम होईए तेरे जोगे, जगत दे मालक तेरे विच समाईआ। तेरा दवारा एकँकार साचा सानूं सोभे, दूसर दर नज़र कोए ना आईआ। जोत धार विच माणीए मौजे, मजलस शब्द गुरु नाल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक भेव चुकाईआ। पंज तत कहिण प्रभ असीं तेरे भगत निमाणे, निम्रता विच सीस निवाईआ। सद रखणा आपणे विच भाणे, भावी चले ना कोए चतुराईआ। तेरा दर्शन करीए गुण निधाने, गुणवन्त तेरी वड्याईआ। दूसर इष्ट ना कोए पहचाने, दृष्ट इक्को इक खुल्हाईआ। तूं शहिनशाह नौ जवाने, तख्त निवासी सोभा पाईआ। सानूं वसाउणा आपणे सच घराने, गृह मन्दिर पर्दा देणा चुकाईआ। तेरा धर्म दा इक्को होवे निशाने, दूजा नज़र कोए ना आईआ। असीं भगत भगवन्त तेरा नूर महाने, महिमा गणित ना कोए गिणाईआ। तूं आदि पुरख अपरम्पर स्वामी साडी मित जाणें, गतमित तेरे चरण टिकाईआ। अज्ज ख़ुशीआं दा दिन महाने, सावण तिन्न दए गवाहीआ। पंज तत तत ना रहिण बेगाने, दर ठांडे लैणे प्रनाईआ। नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग दे साडे पूरे करने निशाने, निशाना दीन दुनी बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साहिब स्वामी गुण निधाने, गुणवन्त कन्त भगवन्त आदि अन्त तेरी ओट तकाईआ।

४ सावण शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड सरांई अमरीक सिँघ मेला सिँघ सरांई मलहार सिँघ बैरमपुर
हरभजन सिँघ बैरमपुर राम सिँघ फतोवाल बलदेव कौर कंधाला शेख़ा

पंज तत कहिण प्रभ साडी अगम्म मंगा, मांगत हो के झोली डाहीआ। नाम सति वजा मृदंगा, अनादी धुन प्रगटाईआ।

अमृत बख्श निजर धार दी गंगा, बूँद स्वांती वहिण वहाईआ। निरगुण धार देणा आपणा संगा, सगला संग बणाईआ। पंज विकार मेटणा दंगा, गृह मन्दिर ना कोए लड़ाईआ। साडा सीस होवे ना नंगा, ओढण बख्शणा चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सच तेरी शरनाईआ। पंज तत कहिण साडे परम पुरख करतार, करते पुरख तेरी शरनाईआ। आदि जुगादी एकँकार, अकल कलधारी तेरी ओट रखाईआ। पतिपरमेश्वर सांझे यार, परवरदिग़ार वेखणा चाँईं चाँईंआ। निगाह मारनी विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी नाल मिलाईआ। भेव चुकाउणा तेई अवतार, त्रैगुण लेखा रहे ना राईआ। पैग़म्बरां लहिणा देणा कर्ज़ देणा उतार, मकरूज़ लेखा सब दी झोली पाईआ। गुरु गुरदेव भेव खोल्ह सच दरबार, दर दरबारा इक दृढ़ाईआ। असीं जुग चौकड़ी चुरासी भरमदे रहे वारो वार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग बण बण पाँधी राहीआ। साडी नमो नमो निमस्कार, डण्डावत बन्दना सजदयां विच सीस झुकाईआ। तूं करनी दा करता कुदरत दा कादर करनेहार, करता पुरख इक अख्वाईआ। साडा आवण जावण गेड़ निवार, तत्व तत दा लहिणा दे मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सच तेरी वड्याईआ। पंज तत कहिण प्रभ आदि जुगादी मीत, मित्र प्यारे सीस निवाईआ। जुग चौकड़ी तेरी वेखी रीत, बिन नेत्र लोचन नैण नैण उठाईआ। नित नवित तेरे गाउंदे रहे गीत, ढोले सोहले सिफ्त सलाहीआ। तत्व तत करदे रहे प्रीत, प्रीतम तेरी सेव कमाईआ। अन्त बिरहों विच साडे अन्तष्करन विच्चों निकले चीक, कूक कूक सुणाईआ। साडा मेट अंधेरा तारीक, नूर नूराने डगमगाईआ। तेरे विच हक तौफ़ीक, कुदरत कादर तेरी वड वड्याईआ। असीं तेरे होईए अजीज, आज़म तेरी ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। पंज तत कहिण असीं भगत निमाणे जग, जागरत जोत तेरा ध्यान लगाईआ। किरपा निधान सूरे सरबग, शाह पातशाह शहिनशाह तेरी ओट तकाईआ। कूड़ तृष्ना अन्दरों बुझा दे अग्ग, आंच माटी कांच रहिण ना पाईआ। दर्शन दे दे उपर शाहरग, नव नव दा पन्ध चुकाईआ। कूड़ कुड़यार मेट ते हद्द, हदूद आपणी दे समझाईआ। नाम ख़ुमारी बख्श दे मध, मधुर धुन नाल शनवाईआ। घर स्वामी ठाकर काया काअब्यों तैनूं लईए लभ्भ, हँकारा गृह मन्दिर देणा दब्ब, सिर सके ना कोए उठाईआ। बिन हुजरयों तेरा करीए हज्ज, हाजत सब दी पूर कराईआ। तेरा नाम नगारा एकँकारा साडे अन्दर जाए वज्ज, वजूदां देणी माण वड्याईआ। भगत सुहेले तेरी यद, यदी पर्दा देणा उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साची आस रखाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडे अन्दरों कढ्ढ दे खोट, खोटे खरे लै बणाईआ। असीं जन्म कर्म दे आल्हणिउं

डिगे बोट, बोटी बोटी रहे तुड़ाईआ। साडा वसा दे काया कोट, किला गढ़्ह इक वखाईआ। साचे नाम दी ला दे चोट, चोटी चढ़ के वेखणा चाँईं चाँईंआ। प्रकाश करदे निर्मल जोत, जोती जाता डगमगाईआ। तेरा सुणीए इक सलोक, सोहला धुरदरगाहीआ। पन्ध मुका दे चौदां लोक, चौदां तबक चरणां हेठ दबाईआ। आवण जावण रहे ना हरख सोग, चिन्ता ग़म दा डेरा ढाहीआ। तूं पुरख अकाला दीन दयाला सतिगुर इक्को बहुत, दूसर ओट ना कोए तकाईआ। असीं तेरी धार विच तेरा होईए गोत, गौतम दा लेखा वेखणा चाँईं चाँईंआ। सानूं फेर मारे कदे ना कोई लाड़ी मौत, मलकुलमौत ना कोए प्रनाईआ। तूं मालक ख़ालक प्रितपालक इक्को खौंत, ख़सम ख़समाने तेरे हथ्थ वड्याईआ। जगत जहान श्री भगवान जन भगतां गृह गृह आपे पहुंच, बिन कदमां कदम उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी बेपरवाहीआ। पंज तत कहिण प्रभ साडी पाउणी सार, महासार्थी ध्यान लगाईआ। जुग चौकड़ी बीते विच संसार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग पन्ध मुकाईआ। साडा लहिणा देणा जुड़दा रिहा नाल पैग़म्बर गुर अवतार, तन वजूदां मिल के वज्जदी रही वधाईआ। नाम संदेशे सुणदे रहे वारो वार, कलमे कायनात विच गाईआ। दर ठांडे करदे रहे पुकार, पुनह पुनह सीस झुकाईआ। राह तक्कदे रहे तेरे ठांडे दरबार, दरगाह साची बिन नैणां नैण उठाईआ। कवण वेला साडी पावे सार, मेहरवान मेहर नज़र नाल तराईआ। सो बेनन्ती सुणनी एकँकार, दर तेरे अलख जगाईआ। जगत जहान देणा अधार, उदर दा लेखा रहे ना राईआ। तूं परम पुरख परमात्म निरगुण सरगुण खेल अपार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सति सच दा भेव चुकाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडी वेख लै गिरयाज़ारी, दिवस रैण ध्यान लगाईआ। जगत जहान होई ख्वारी, ख़ालस रंग ना कोए चढ़ाईआ। आत्म धार बणे ना कोए वपारी, वणज वेखे थांउँ थाँईंआ। बिन तेरी किरपा पाए कोए ना सारी, सिर सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। चारों कुण्ट धूंआँधारी, जगत जहान अंधेरा छाईआ। निरगुण नूर ना दिसे उज्यारी, सूर्या चन्द बैठे मुख छुपाईआ। साडी पुनह पुनह निमस्कारी, डण्डावत बन्दना सजदयां विच सीस झुकाईआ। तूं शाहो भूप सिक्दारी, शहिनशाह अगम्म अथाहीआ। कलयुग अन्तिम आई तेरी वारी, वारस हो के वेखणा चाँईं चाँईंआ। फड़ बाहों पार उतारी, उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण जन भगतां लेखा रहे ना राईआ। सच स्वामी पैज संवारी, पंचम पंचम रंग चढ़ाईआ। अप तेज वाए पृथ्मी आकाश तेरे दर भिखारी, मन मति बुद्ध नाल मिलाईआ। साडा लहिणा देणा होवे ना दूजी वारी, लेखा तेरे कदमां विच टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मस्तक लेख बणाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडा वेख लै अन्तष्करन,

निरन्तर आपणा ध्यान लगाईआ। सच प्रीत बख्श दे चरण, चरणोदक जाम प्याईआ। झगड़ा मेट दे जन्म मरन, मर जीवत तेरे विच समाईआ। तूं सब किछ करनी करन, करता पुरख इक अख्वाईआ। निरगुण धार बंधाउणा आपणे लड़न, पल्लू गंढ ना कोए छुडाईआ। भगत सुहेले तेरी मंज़ल चढ़न, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। दरगाह साची सचखण्ड दवारे वड़न, विष्न ब्रह्मा शिव वेखण चाँईं चाँईंआ। तख्त निवासी पुरख अबिनाशी तेरे अग्गे खड़न, सन्मुख हो के सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मेला लैणा मिलाईआ। पंज तत कहिण प्रभ सानूं आपणा बणा लै सरूप, तन माटी ख़ाक ना कोए वड्याईआ। तूं शहिनशाह शाहो भूप, भूपत भूप इक अख्वाईआ। तेरा रंग रेख ना कोए रूप, अनूप आपणी धार जणाईआ। असीं तेरा ताणा पेटा रूप होईए सूत, सूत्रधारी पन्ध देणा चुकाईआ। जे आत्मा भगतां तेरा सपूत, तत आपणे लेखे विच रखाईआ। असीं भरमीए ना चारे कूट, दहि दिशा ना उठ उठ धाहीआ। साडा नाता जुड़े ना नाल जूठ झूठ, कपट विकार हँकार विभचार संग ना कोए रखाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले साडे उपर तुठ, मेहरवान मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। असीं पंज तत जन भगत लख चुरासी विच्चों इक्को मुट्ठ, बहुती गणित ना कोए गिणाईआ। तेरी धारों धार बण के गए उठ, नूर नूर नाल चमकाईआ। अन्त कन्त भगवन्त आपणे नाल मिला लै घुट, लेखा जगत रहे ना राईआ। आवण जावण जाए छुट, छुटकी लिव नाल मिलाईआ। तेरा प्यार ना जाए टुट, टुटयां गंढ पवाईआ। असीं आसा तेरे उत्ते दिती सुट्ट, दूसर आस ना कोए बणाईआ। जगत जहान श्री भगवान बणा लै आपणे सुत, अपराधी लै तराईआ। तूं पारब्रह्म अबिनाशी अचुत, चेतन सुरती दे कराईआ। साडी सुहञ्जणी होवे रुत, रुतड़ी तेरे नाल महकाईआ। भाग लगा दे काया पंज तत बुत्त बुतख़ान्यां वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पर्दा ओहला भेव रहे ना लुक, अलोकक आपणी दया देणी कमाईआ।

४ सावण शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड कोटला कालू वाला सोमराज सिँघ अर्जन सिँघ सलीमपुर मुणशी राम मयाणी मलाराम भ्रा बेगोवाल जुगिन्दर सिँघ फ़तिह गढ़्ह गुरमीत कौर कराला

पंज तत कहिण प्रभ बंक सुहा दे मन्दिर, साढे तिन्न हथ्थ तन वजूद माटी ख़ाक दे वड्याईआ। दीआ बाती कमलापाती जोत जगा दे अन्दर, नूर नुराने शाह सुल्ताने आपणी दया कमाईआ। सच प्रकाश कर अंधेरी कन्दर, जोती जाते पुरख

बिधाते डगमगाईआ। निरगुण धार निरँकार बजर कपाट तोड़ दे जन्दर, कुण्डा खिड़की आप खुल्हाईआ। मनुआ दहि दिश उठ धाहे ना बन्दर, बन्दगी आपणी विच समाईआ। दूई द्वैती शरअ शरैती ढाह दे कंधन, पर्दा ओहला बण विचोला आप उठाईआ। साडी निमस्कार डण्डावत तेरे अग्गे बन्दन, सजदयां विच सीस जगत जगदीश निवाईआ। धूढ़ी ख़ाक बख्श दे धर्म धार दा चन्दन, टिक्के धूढ़ ख़ाक रमाईआ। निज नेत्र रहे कोई ना अंधन, लोइन अक्ख देणी प्रगटाईआ। दर दवार तेरा स्वामी लँघण, बिन कदमां कदम टिकाईआ। तूं लेखा वेख लै तत पंजम, पंचम तेरे अग्गे वास्ता पाईआ। तूं आदि जुगादी सो पुरख निरँजण, हरि पुरख निरँजण तेरी ओट तकाईआ। एकँकारे तूं होणा दर्द दु:ख भय भंजन, भव सागर पार कराईआ। तेरा नूर ज़हूर जोती जाते सारे तक्कण, दो जहानां श्री भगवाना नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। पंज तत कहिण प्रभ तूं मालक इक हज़ूर, हाज़र हो के सीस निवाईआ। साडी बेनन्ती कर मंज़ूर, दर ठांडे सीस झुकाईआ। जन्म जन्म दा बख्श कसूर, कसर इशारीए नाल उडाईआ। तूं सर्ब कला भरपूर, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। कुछ लेखा तक्क लै जो मूसा आसा रखी उत्ते कोहतूर, तुरीआ तों बाहर खोज खुजाईआ। जो संदेशा दे के गया मनसूर, मनसा मन तों बाहर जणाईआ। जिस दा पन्ध नहीं नेड़े कोई दूर, मंज़ल समझ किछ ना आईआ। सच प्यार मुहब्बत दा दे सरूर, सुरती शब्द नाल जणाईआ। नाता तोड़ के अन्दरों कूड़, कूड़ी क्रिया बाहर कढ्ढाईआ। चतुर सुघड़ बणा लै मूढ़्ह, मुग्ध आपणे गले लगाईआ। दीन दयाल बख्श दे धूढ़, टिक्के चरण ख़ाक रमाईआ। साचा रंग चाढ़्ह दे गूढ़्ह, दो जहानां उतर कदे ना जाईआ। साडी आसा मनसा करदे पूर, पारब्रह्म प्रभ तेरी ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच सच तेरी शरनाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडी वेख लै आसा मनसा, ख़ाहिश तेरे चरण टिकाईआ। साडा रूप बणा दे हँसा, गुरमुख गुर गुर गोद टिकाईआ। मन हँकारी रहे ना कंसा, तन वजूद कर सफ़ाईआ। असीं पंज तत तेरा इक्को बंसा, सरबंस दे मालक देणी वड्याईआ। असीं जन्म लए कोटन कोटि जगत विच सहँसा, सहँसर मुख शेष दए गवाहीआ। पुरख अकाले दीन दयाले निरगुण साची बणा दे बणता, घड़न भन्न्हणहार तेरी वड्याईआ। साडा लेखे ला लै अन्तिम अन्ता, अन्त तेरे चरण टिकाईआ। असीं भरम थक्के लख चुरासी विच जीव जंता, जागरत जोत अन्त तेरा दर्शन पाईआ। गढ़्ह तोड़ दे हउँमे हंगता, हँ ब्रह्म दे समझाईआ। तूं बोध अगाधा पंडता, बुद्धी तों परे तेरी पढ़ाईआ। लेखा मुका दे माया वाले मन का, ममता मोह ना कोए हल्काईआ। झगड़ा रहे ना वजूद तन का, तत्व तत देणा समझाईआ। तेरा भगत सुहेला गुरु गुर चेला फेर रहे

ना जन्मदा, जन्म जन्म विच कदे ना आईआ। आपणा भेव चुका दे पारब्रह्म ब्रह्म दा, ईश जीव आपणे रंग रंगाईआ। लहिणा लेखे ला लै हड्ड मास नाड़ी चम्म दा, चम्म दृष्टी अन्दरों बाहर कढ्ढाईआ। झगड़ा रहे ना हरख सोग ग़म दा, चिन्ता चिखा ना कोए जलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक दया कमाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडा लेखा जाए लग्ग, दर ठांडे सीस निवाईआ। फिर आउणा पए ना जग, लोकमात ना कोए वड्याईआ। किरपा कर सूरे सरबग, हरि करते धुरदरगाहीआ। तेरी शरन सरनाई गए लग्ग, लग मात्र डेरा ढाहीआ। आपणे नालों ना करीं अलग, विछोड़े विच विछड़ कदे ना जाईआ। घर स्वामी लैणा सद्द, सदके वारी घोल घुमाईआ। तेरे प्यार दा सुणीए नद, अनहद नादी धुन कर शनवाईआ। जगत कूड़ दी मिटे हद्द, हदूद तेरी वेख वखाईआ। जिथ्थे इक्को दीपक जोत रिहा जग, बिन तेल बाती डगमगाईआ। तूं मालक ख़ालक नूर अलाही रब्ब, यामबीन तेरी ओट रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी वस्त नाम वरताईआ। पंज तत कहिण प्रभ असीं बरदे तेरे ग़ुलाम, जुग जुग सेव कमाईआ। निगाह मार लै धुर अमाम, बिन नैणां नैण उठाईआ। सारे मंगदे हकीकी तेरा जाम, बिना शरअ तों देणा प्याईआ। साडा पूरन होवे काम, काम क्रोध लोभ मोह हँकार दा डेरा ढाहीआ। झगड़ा रहे ना सुबह शाम, घड़ी पल ना वंड वंडाईआ। तेरा नूर ज़हूर दिसे तमाम, तम्हां कूड़ी बाहर कढ्ढाईआ। तेरा संदेशा हकीकत वाला सुणीए पैग़ाम, पैग़म्बरां तों बाहर देणा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साहिब सच तेरी शरनाईआ। पंज तत कहिण प्रभू तेरा मंगदे इक्को दर, दरवेश हो के झोली डाहीआ। सच सुहञ्जणा बख्श घर, गृह मन्दिर मिले वड्याईआ। कृपाल हो के किरपा देणी कर, करते पुरख तेरी सरनाईआ। साडा आवण जावण भय भाओ चुका दे डर, नाता जगत जुगत दृढ़ाईआ। तेरे सच सरोवर नहाईए अगम्मे सर, जलधारा लोड़ रहे ना राईआ। ना जम्मीए ना जाईए मर मर जीवत तेरा रूप वटाईआ। तूं मालक इक्को नरायण नर, नर हरि तेरे हथ्थ वड्याईआ। सच सरनाई जाईए पर, दूसर ओट ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, वस्त धुर नाम वरताईआ। पंज तत कहिण प्रभ असीं तेरे दर दरवेश, भिखक हो के झोली डाहीआ। तूं मालक इक नरेश, निरगुण सरगुण खेल खिलाईआ। असीं वेखीए तेरा सुहञ्जणा देस, देस देसन्तर डेरा ढाहीआ। साडा फेर ना होए कलेश, कलमा कायनात ना कोए पढ़ाईआ। तेरे विच रहीए हमेश, जोती जाते तेरे विच समाईआ। तूं शाहो भूप इक नरेश, शहिनशाह तेरी वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण

नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा लहिणा देणा आदि जुगादि ब्रह्म ब्रह्माद परम पुरख सच विशेष, विषयां तों बाहर नज़री आईआ।

५ सावण शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड दसूहा ख्याल सिँघ वतन सिँघ सरींह पुर जीआ लाल तलवाड़ा दलजीत सिँघ तलवाड़ा आत्म चन्द तलवाड़ा ज्ञान चन्द तलवाड़ा सुरिन्दर सिँघ रूपो वाल धन्ना सिँघ कुलीआ

पंज तत कहिण प्रभ दे अगम्मी दात, दाते दानी दीन दयाल दया कमाईआ। आत्म परमात्म परम पुरख सति सतिवादी बणा नात, पारब्रह्म ब्रह्म मेला मेलणा सहिज सुबाईआ। तन वजूद हक महबूब मेट अंधेरी रात, जोती जाते पुरख बिधाते नूरी चन्द कर रुशनाईआ। तन शरीर बेनज़ीर झगड़ा रहे ना ज़ात पात, पतिपरमेश्वर परम पुरख देणी माण वड्याईआ। निगाह मार लै सचखण्ड निवासी लोकमात, धरनी धरत धवल धौल ध्यान लगाईआ। आपणा खेल तक्क लै बहुभांत, बिन नेत्र नैण लोचण अक्ख उठाईआ। सुरती रही ना किसे इकांत, अकल कलधारी तेरे रंग ना कोए समाईआ। अन्तष्करन होवे किसे ना शांत, शांतक सति ना कोए कराईआ। शब्द सुणा अगम्मी बात, बातन पर्दा आप चुकाईआ। तूं निरगुण सरगुण कमलापात, पति पतिवन्ते तेरी ओट तकाईआ। जन भगतां पुछ अन्तिम वात, वातावरन तक्क ख़लक ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी सरनाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडी वेख लै आसा, आशा तेरे चरण टिकाईआ। निरगुण धार बख्श भरवासा, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। साचे मण्डल पा रासा, बिन गोपी काहन खेल खिलाईआ। नाम निधान दे स्वास स्वासा, रसना जिह्वा जगत वड्याईआ। तेरा खेल तक्कीए पृथ्मी आकाशा, गगन गगनंतरां खेल खिलाईआ। तेरे बालक बणीए दानी दाता, सेवक हो के सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सच तेरी सरनाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडे वस जा खेड़े, खहिड़ा दीन दुनी छुडाईआ। मालक स्वामी आ जा नेड़े, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। मनसा मन रहिण ना झेड़े, झगड़ा जगत ना कोए लड़ाईआ। चुरासी फाँसी वाले मेट दे गेड़े, तत निमाणे रहे कुरलाईआ। सानूं चाढ़्ह लै आपणे बेड़े, नईया नौका नाम रखाईआ। असीं जन्म भोग लए बथेरे, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज फोल फुलाईआ। कलजुग अन्त लाईं ना देरे, भगवन्त तेरी आस रखाईआ। भगवान कर दे मेहरे, मेहरवान मेहर नज़र नाल तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप निभाईआ। पंज तत कहिण प्रभ धुर दे संगी, सगला संग

आप बणाईआ। इक्को वस्त दर तेरे तों मंगी, मांगत हो के झोली डाहीआ। साडी जन्म मरन दी मेट दे तंगी, दु:ख जगत रहे ना राईआ। सानूं आपणे लगा लै अंगी, अंगीकार आप अख्वाईआ। साडी पुश्त रहे ना नंगी, पिट्ठ आपणा हथ्थ टिकाईआ। तूं मालक खण्ड ब्रह्मण्डी, वरभण्डी वेखणा चाँईं चाँईंआ। तूं साहिब सूरा सरबंगी, हरि करता धुरदरगाहीआ। सानूं उठा लै आपणे कंधी, बेड़ा जगत जहान पार कराईआ। सतिगुर शब्द करा दे संधी, बिन हरफ़ हरूफ़ होवे लिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडे परम पुरख अलख, अलख अगोचर तेरी ओट तकाईआ। साडे वेख लै भाण्डे सख, काया पर्दे आप उठाईआ। मेहरवान हो के आपणा नाम निधान अन्दर रख, बिन दस्त वस्त टिकाईआ। तूं सर्ब कला समरथ, हरि करता धुरदरगाहीआ। तेरे दरस नाल सगल वसूरे जाण लथ्थ, जगत रोग देणा मिटाईआ। पंज विकारा देणा मथ, नाम निधाना इक चलाईआ। वाहिदा पूरा कर दे जो राम बेटा कहि के गया दशरथ, दहि दिशा ध्यान लगाईआ। साडा लहिणा देणा तक्क लै अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध तत अठ, नवां दरां खोज खुजाईआ। दस्म दुआरी एकँकारी धार वस, वास्ता आपणे नाल जुड़ाईआ। अंमिओं निजर धार दा दे रस, रसना रस ना कोए चखाईआ। बिन अक्खां तों खोल्ह अक्ख, निज नेत्र डगमगाईआ। साडे गृह हो प्रतख, घर आपणा आप सुहाईआ। तेरे नालों रहीए ना वक्ख, वक्खरी वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे आस रखाईआ। पंज तत कहिण प्रभ निरगुण धार पुरख निरँजण सो, साहिब तेरी सरनाईआ। सति सरूपी आपे हो, होका देणा चाँईं चाँईंआ। निरगुण धार बख्श दे लो, अंध अंधेर देणा मिटाईआ। तुध बिन अवर ना दिसे को, कूक कूक रहे सुणाईआ। साडी दुरमति मैल धो, पतित पुनीत दे बणाईआ। अमृत रस अगम्मा चो, बूँद स्वांती आप टपकाईआ। गृह स्वामी प्रगट हो, आप आपणा पर्दा लाहीआ। आत्म परमात्म धार रहे ना दो, दूआ एके विच मिलाईआ। सुरती शब्द शब्द सुरती गए छोह, छोहर बांके वेखणा चाँईं चाँईंआ। असीं तत निमाणे बिन नैणां रहे रो, बिन हन्झूआं हार रहे बणाईआ। साडे अन्तर पंज तत ना रहे गिरोह, काम क्रोध लोभ मोह हँकार देणा मिटाईआ। सच वस्त दा ढोआ दे ढोअ, बिन ढोलक छैणे तेरा नाम सुणीए चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा मेला आप मिलाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडी मंज़ल तक्क लै वाट, धुर दे मालक ध्यान लगाईआ। साडी सेज सुहञ्जणी वेख लै खाट, खटीआ तेरे रंग रंगाईआ। साडा गृह मन्दिर तक्क लै हाट, हटवाणे खोज खुजाईआ। आपणा नूर तक्क लै जोत अगम्मी लाट, ललाटी पर्दा आप चुकाईआ। वजूद वेख

लै काया माट, मटके भाण्डे फोल फुलाईआ। असीं सरगुण निरगुण तेरे कोलों मंगदे दात, दाते दानी दया कमाईआ। साडी अन्तिम पुछ वात, वारस हो के वेख वखाईआ। दरोही साडी लोकमात, तेरे नाम वाली दुहाईआ। चरण प्रीत बख्श दे नात, नाता आपणा लैणा जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी बेपरवाहीआ। पंज तत कहिण प्रभ साडे अन्दर मार लै झाती, बिन नैणां नैण उठाईआ। तूं मालक कमलापाती, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। साथों तेरी धार ना जाए पछाती, बेपहचान तेरी बेपरवाहीआ। तूं अइयों लोकमाती, मता सतिगुर शब्द नाल रखाईआ। जिस दी समझ ना आवे ज़ाती, जोती जाते पर्दा सके ना कोए उठाईआ। अन्तिम साडी पुछ वाती, वास्ता तेरे अग्गे पाईआ। चारों कुण्ट अंधेरी राती, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। पता नहीं तेरा दीपक किथे जगदा बिन तेल बाती, बातन वेखण कोए ना पाईआ। मेरे साहिब स्वामी अन्तरजामी परम पुरख कमलापाती, पति पतिवन्ते दे माण वड्याईआ। बिन तेरी किरपा आए ना शांती, सति विच ना कोए समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा खेल आदि जुगादि जुग चौकड़ी बहु भांती, भेव भाव समझ किछ ना आईआ।

५ सावण शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड पंज ढेरा करतार सिँघ लाल सिँघ हरभजन सिँघ नवां पिण्ड
दयाल सिँघ डड्ड राम सिँघ गालड़ीआ दरबारा सिँघ मंगल सिँघ गालड़ीआ रेशम सिँघ पंज ढेरा

पंज तत कहिण प्रभ साडे पैंडे कदे ना मुकदे, आदि जुगादि जुग चौकड़ी लख चुरासी भज्जीए वाहो दाहीआ। पुरख अकाले दीन दयाले सानूं प्यार मिले ना तेरी इक तुक दे, तूं मेरा मैं तेरा रूप अनूप नज़र कोए ना आईआ। तन वजूदां सदा सुहेले रहे झुकदे, अवतार पैग़म्बर गुर सीस निवाईआ। बिरहों वैराग विछोड़े विच रहे सुकदे, हड्ड मास नाड़ी पिंजर जगत वखाईआ। जूहां कन्दरां विच रहे लुकदे, टिल्ले पर्वत चोटीआं चढ़ के भज्जे वाहो दाहीआ। पता नहीं कितने रूप धरे मानस मनुख दे, मानव आपणी वंड वंडाईआ। वणजारे बणदे रहे जनणी वाली कुक्ख दे, दस दस मास अग्न तपाईआ। नाम कलमे बोलदे रहे सहारे मुख दे, रसना जिह्वा बत्ती दन्द नाल वड्याईआ। दरोही झगड़े मुके ना उलटे रुक्ख दे, आवण जावण पतित पावन पन्ध ना कोए मुकाईआ। असीं सरगुण धार भरे दु:ख दे, निरगुण तेरा रंग ना कोए रंगाईआ। साडे मन ममता वाले भुक्ख दे, तृष्ना दूर ना कोए कराईआ। असीं जुग जुग सुक्खणां आए सुखदे, कवण वेला मिले धुर दा

माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तूं मालक इक अख्वाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडे तन वजूद वेख शरीर, माटी ख़ाक ध्यान लगाईआ। निगाह मार लै बेनज़ीर, नज़र तों ओहले पर्दा आप उठाईआ। साडी बदले ना कोए तकदीर, तकबर सके ना कोए मिटाईआ। असीं बज्झे शरअ दी विच ज़ंज़ीर, बन्धन सके ना कोए तुड़ाईआ। साडी मंज़ल वेख लै अख़ीर, आख़र तेरी ओट तकाईआ। तूं दाता गुणी गहीर, गहर गवर इक अख्वाईआ। बिना शकल तों तेरी तक्कीए असल तस्वीर, जिस नूं तसव्वर मुशव्वर ना कोए समझाईआ। तूं शहिनशाह शाह पातशाह पीरां दा पीर, पैग़म्बर नूर अलाहीआ। सच स्वामी सानूं बख्शणी धीर, धीरज धुर दा नाम धराईआ। साडे ओढण वस्त्र पाटे वेख लै चीर, चिरीं विछुन्ने लैणे मिलाईआ। पिछले कर्म ते मार लकीर, लेखा अगला आपणे नाल रखाईआ। तेरे हथ्थ सर्ब तदबीर, तरीका तरह तरह देणा समझाईआ। तूं पातशाह शहिनशाह असीं तेरे हकीर, दर दर बैठे अलख जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार आपणा रंग रंगाईआ। पंज तत कहिण प्रभ असीं आदि जुगादी तेरा तक्कदे राह, रहिबर तेरी ओट तकाईआ। तूं मालक वाहिद इक ख़ुदा, नूर नुराना नज़री आईआ तेरे नालों ना होईए जुदा, जुज़ वक्खरा वंड ना कोए वंडाईआ। मालक ख़ालक तेरी कदम धार विच होईए फ़िदा, फ़ैसला इक्को इक सुणाईआ। सूफ़ीआं उधारना तेरी अदा, अदल इन्साफ़ इक जणाईआ। सद तेरी चलीए विच रज़ा, राज़क रिज़क रहीम देणी वड्याईआ। बिन कदमां सीस देईए झुका, निव निव लागीए पाईआ। तूं आत्म धार परमात्म साडा बणना रहिनुमा, मार्ग इक्को इक समझाईआ। घर दीपक जोत जगा दे शमा, शबे रोज़ नूर कर रुशनाईआ। सानूं तेरे मिलण दी तम्हा, लालच कूड़ दा डेरा ढाहीआ। पुरख अकाले दीन दयाले साडे उत्ते करनी खिमा, याचक हो के मंग मंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच वस्त आप वरताईआ। पंज तत कहिण प्रभ असीं तैनूं रहे लभ्भदे, जुग जुग खोज खुजाईआ। तूं लेखे वेख लै सब दे, सबब्ब नाल मिल्या धुर दा माहीआ। आवाज़ सुणा दे आपणे नद के, धुन आत्मक राग सुणाईआ। जाम प्या दे अमृत मध दे, सच सरूर इक चढ़ाईआ। झगड़े मुका दे काया वाले हज्ज दे, हुजरा इक्को इक वखाईआ। जिथ्थे तेरे दीपक जोत जगदे, जागरत जोत इक्को डगमगाईआ। साडे झगड़े रहिण ना दीन दुनी दी हद्द दे, हदूद आपणी देणी वखाईआ। जिथ्थे अवतार पैग़म्बर गुरु सयदे, दरगाह साची सोभा पाईआ। असीं दर्शन करीए तेरे नूर अलाही रब्ब दे, यामबीन तेरी ओट तकाईआ। सानूं लख चुरासी विच्चों कढ्ढदे, कढ्ढणहार तेरी वड्याईआ। साडा धर्म निशाना गड्ड दे, सचखण्ड साचे वज्जे वधाईआ। विछोड़े रहिण ना कदे अलग दे,

मेला मेलणा चाँईं चाँईंआ। जन्म लैणे पैण ना फेर कदी भग दे, भावना तेरे विच टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे आस रखाईआ। पंज तत कहिण प्रभ अन्तिम साडी पुछ लै वात, मालक हो के ध्यान लगाईआ। सच प्रीत बख्श दे नात, नातवां आपणा जोड़ जुड़ाईआ। लेखा वेख लै कमलापात, पतिपरमेश्वर ध्यान लगाईआ। ग़रीब निमाणयां पुछ बात, अन्त कन्त भगवन्त हो सहाईआ। अमृत बख्श दे बूँद स्वांत, अग्नी तत देणा गंवाईआ। तेरा दर्शन करीए बहु बिध भांत, अकल कलधारी पर्दा देणा उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच आसा पूर कराईआ। पंज तत कहिण प्रभ असीं निर्धन धार जग, जग जीवण दाते दईए दृढ़ाईआ। सड़दे दीन दुनी दी विच अग्ग, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। हँस रूप होए कग, कलयुग कूड़ कुड़यार मुख लगाईआ। तेरा दर्शन मिले ना उपर शाहरग, नव दर दा पन्ध मुकाईआ। आपणे मिलण दा आपे बख्श सबब्ब, सभा मलेछ अन्दरों बाहर कढ्ढाईआ। तेरा नूर ज़हूर तक्कीए मेरे मालक अगम्मी रब्ब, यामबीन तेरा दर्शन पाईआ। साडी पिछली पिच्छे रह जाए हद्द, अग्गे आपणे गृह देणी वड्याईआ। पुरख अकाले दीन दयाले परवरदिग़ार सांझे यार सानूं आपणे घर सद्द, गृह देणी माण वड्याईआ। कूड़ विकारा साडे अन्दरों बध्ध, बधक दा लेखा वेखणा चाँईं चाँईंआ। तेरे सचखण्ड दवार एकँकार जाईए सज, सज्जणा देणी माण वड्याईआ। अन्त परमात्म आपणा करा लै हज्ज, हाजत अवर रहे ना राईआ। तेरे घर स्वामी अन्तरजामी तेरा नूर नुराना श्री भगवाना जोत जाए जग, जागरत जोत बिन वरन गोत तेरे विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द धार एकँकार सुणा दे नद, धुन आत्मक राग बिन वैराग देणा दृढ़ाईआ।

६ सावण शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड ज़हूरा गुरचरण सिँघ गुरतख्त सिँघ ज़हूरा तारू सिँघ जंडीरा
गुरनाम कौर महिंदर कौर सुसाणा

पंज तत कहिण प्रभ साडी वेख लै रासी, रहमत मेहरवान महिबान बीदो आप कमाईआ। जुग चौकड़ी साडे अन्तष्करन रही उदासी, चिन्ता ग़म ग़मख़ार ना कोए मिटाईआ। तूं मेहरवान महबूब करता पुरख अबिनाशी, एकँकार परवरदिग़ार इक अख्वाईआ। तेरी मण्डल मण्डप अगम्मी रासी, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ वज्जदी रही वधाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले साडी कर दे बन्द खुलासी, बन्धन जगत वाले तुड़ाईआ। शाहो भूप सुल्तान सचखण्ड निवासी, दर तेरे मंग मंगाईआ।

जन्म जन्म असीं चढ़दे रहे धर्म राए दी फ़ासी, काल नाल वज्जदी रही वधाईआ। सरगुण धार निरगुण तेरी रखदे रहे आसी, तृष्ना अन्तर अन्तर इक प्रगटाईआ। संदेसा देंदे रहे शंकर कैलाशी, कलाधार अनबोलत राग जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी सरनाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडा लेखा ला लै आप, आपणी दया कमाईआ। जुग जन्म तेरा जपदे रहे जाप, रसना जिह्वा ढोले सिफ्त सलाहीआ। चरण प्रीती बन्न्हदे रहे नात, रिस्ता इक्को इक बणाईआ। अन्त लेखा मुका दे विच्चों कायनात, कर्म कांड दा डेरा ढाहीआ। परम पुरख परमात्म साडी पुछ बात, वास्ता तेरे अग्गे पाईआ। चारों कुण्ट तक अंधेरी रात, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। साडे अन्तर मूल ना आवे शांत, सति विच ना कोए समाईआ। साडा झगड़ा वेख लै दीन मज़्हब वाले भरांत, हिस्से दीन दुनी जणाईआ। तूं साहिब सुल्ताना नौजवाना श्री भगवाना इक इकांत, एकँकार नूर अलाहीआ। अन्त कन्त भगवन्त साडे वल्ल झाक, झाकी आपणी इक वखाईआ। मेहरवाना महबूबा साडी पुछ वात, बिन नैणां रो रो देईए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी वड्याईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडे लहिणे मुका दे जग, जग जीवण दाते दया कमाईआ। असीं फेर ना सड़ीए विच अग्ग, आंच तत ना लागे राईआ। तूं साहिब सूरा सरबग, करता पुरख इक अख्वाईआ। सच ख़ुमारी नाम मस्ती वाली प्या दे मदि, मधुर धुन कर शनवाईआ। जगत वासना मेट दे हद्द, हदूद आपणी दे वखाईआ। असीं तेरी होईए इक्को यद्द, दूजी वंड ना कोए वंडाईआ। दरोही सानूं करी अन्त ना अड्ड, वक्खरा गढ़्ह ना कोए बणाईआ। साडा लेखे लाउणा नाड़ी मास हड्ड, रक्त बूँद तेरे चरण टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साहिब सुल्तान इक अख्वाईआ। पंज तत कहिण प्रभ चरण कँवल दे प्रीत, प्रीतम दया कमाईआ। सानूं कर दे ठांडे सीत, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। साडा इक्को होवे गीत, आत्म परमात्म ढोला सहिज सुभाईआ। साडा सति सरूप बणा दे काया काअबा मन्दिर मसीत, शिवदुआला मठ इक जणाईआ। नज़र आ त्रैगुण अतीत, त्रैभवन धनी आपणा पर्दा दे चुकाईआ। सच स्वामी वसणा बीच, भीतर बहि के सोभा पाईआ। तूं निरगुण धार धुर दा मीत, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। तेरे विछोड़े विच साडी निकले चीक, दरोही तेरा नाम ख़ुदाईआ। तूं बख्शणहारा साडी पूरी कर उम्मीद, तृष्ना तेरे अग्गे रखाईआ। असीं बालक होए अज़ीज़, आजज़ तेरी ओट तकाईआ। साडी पूरी करनी रीझ, मेल मेलणा सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी आशा पूर कराईआ। पंज तत कहिण साडे पुरख समराथी, समरथ तेरी सरनाईआ। निरगुण धार असीं सरगुण तेरे साथी,

अवतार पैग़म्बर गुर देण गवाहीआ। जिन्हां दे संग मिल के तेरी गाई गाथी, जोत शब्द धार नाल वड्याईआ। साडी रसना जिह्वा तेरा बणया अगम्मा पाठी, बत्ती दन्दां सिफ्त सलाहीआ। अन्त मुका दे हरि जी वाटी, पैंडा जगत रहे ना राईआ। कलयुग अन्त तक्क लै वाटी, वेखणा चाँईं चाँईंआ। साडी मुश्किल रहे ना घाटी, घाटा पूरा देणा कराईआ। भाग लगा दे काया माटी, मटके ख़ाली दे भराईआ। निरगुण जोत जगा ललाटी, नूर ज़हूर कर रुशनाईआ। साडे बिस्तर सिंघासण बहि जा खाटी, जिस दी पावा चूल नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा मेला लैणा मिलाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडा मुका दे पन्ध, पाँधी हो के सीस निवाईआ। तेरी मंज़ल जाईए लँघ, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। तूं निरगुण धार लगाउणा अंग, सरगुण अंगीकार अख्वाईआ। चरण धूढ़ सरोवर बख्श दे गंग, दुरमति मैल धुआईआ। असीं मंगां रहे मंग, ख़ाली झोलीआं अग्गे डाहीआ। तूं साहिब सूरा सरबंग, देवणहार गुसाँईंआ। असीं निमाणे तत पंज, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश तेरी बणत बणाईआ। साडा लहिणा देणा मुका दे सवेर सञ्झ, सगले संगी होणा सहाईआ। साडे नेत्र नीर वहाउंदे अंझ, हन्झूआं हार बणाईआ। साडा लहिणा देणा वेख लै विच धार मंझ, मुहाणा बख्शणा नाम आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक वेख वखाईआ। पंज तत कहिण प्रभ वेख लै जगत डूँग्घा सागर, गहर गम्भीर दया कमाईआ। निगाह मार लै साडे तत सागर, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। तूं करता करीम कादर, कुदरत दा मालक नूर अलाहीआ। साडा वणज करा सौदागर, सौदा आपणा इक्को झोली पाईआ। तेरे हथ्थ इन्साफ़ अदल, आदल इक्को देणा जणाईआ। असीं जन्म मरन दी धार विच बणीए ना रूप मक्तूल कातिल, कत्लगाह दा डेरा ढाहीआ। सानूं बख्श दे धाम बैतल, मुक्दस इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, देवणहार तेरे हथ्थ वड्याईआ। पंज तत कहिण प्रभ भगत सन्त असीं रहे बणदे, सूफ़ीआं रंग रंगाईआ। खेल खेलदे रहे मन दे, मति बुद्ध नाल चतुराईआ। वणजारे हुन्दे रहे कन्न दे, कायनात खेल खिलाईआ। भाण्डे सुहाउंदे रहे ब्रह्म दे, पारब्रह्म तेरा रंग रंगाईआ। बेशक असीं बणे होए हड्ड मास नाड़ी चम्म दे, पंचम पंच पंच वड्याईआ। मर मर के फेर रहे जम्मदे, जम्म जम्म आपणा रूप बदलाईआ। वणजारे रहे तेरे दम दे, स्वास स्वासां नाल चलाईआ। साडे अन्तष्करन वेख लै भरे होए ग़म दे, चिन्ता सके ना कोए मिटाईआ। साडे मेल मिला दे नाल धुर दे चन्न दे, जो गोबिन्द चन्न शब्द नूर अलाहीआ। गढ़्ह हँकारी अन्दरों भन्न दे, भाण्डा भरम भाउ भनाईआ। इक्को धुर दा अगम्मा नाम दे, जिस दे नाम कलमे सिफ्त सलाहीआ। असीं वणजारे फेर ना

रहीए अन्न दे, रसना रस ना कोए हल्काईआ। साडा अन्त बेड़ा बन्न्ह दे, बन्न्हणहार तेरे हथ्थ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा मार्ग इक दरसाईआ। पंज तत कहिण प्रभ असीं बणदे रहे जोगी जती, जंगम जटा जूट धार अख्वाईआ। मन्नदे रहे तैनूं इक्को कमलापती, पतिपरमेश्वर अगम्म अथाहीआ। तेरे प्यार विच हुन्दे रहे सती, सति सतिवादी तेरी ओट तकाईआ। तूं किरपा करदे किरपा निधान रती, रत्न अमोलक हीरे दे बणाईआ। सब दी पवित्र कर दे मती, मति मतांतर डेरा ढाहीआ। निरगुण धार जोड़ लै नती, नाता इक्को इक अख्वाईआ। तेरी याद विच नाम कलमे राग गाए छत्ती, छतीसे बतीसे तेरी वड वड्याईआ। अन्त कन्त साहिब सुल्तान साडी पैज रखीं, रक्षक हो के होणा सहाईआ। नूर नुराने शाह सुल्ताने तेरा दर्शन करीए बिना जगत दी अक्खी, निज लोचन नैण देणा खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एथे ओथे दो जहान मेहरवान, पंज तत कहिण जन भगतां पत रखीं, पतिपरमेश्वर तेरी ओट तकाईआ।

६ सावण शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड खहिरा मजा रेशम सिँघ दौलत सिँघ कपूरथला गुरदयाल सिँघ
करतार सिँघ अमर कौर कपूरथला साधू सिँघ कपूरथला बसन्त कौर कड़ाल कलां
सुरजीत कौर गौसल किशन सिँघ सुरख पुर

पंज तत कहिण सतिगुर शब्द साडी भर दे हामी, हम साजण हो के संग बणाईआ। किरपा करे पुरख निहकामी, हरि करता धुरदरगाहीआ। जो आदि जुगादि अन्तरजामी, साडी अन्तरगत वेखे चाँईं चाँईंआ। धुर दी बेनन्ती इक मानी, मनसा तेरे अग्गे रखाईआ। जुग चौकड़ी साडे तन वजूद हुन्दे रहे फ़ानी, अन्त रहिण कोए ना पाईआ। नाता छुटदा रिहा आत्मा धार प्राणी, सगला संग ना कोए बणाईआ। असीं चार जुग दे शास्त्र सुणे अक्खरां वाली बाणी, बाण अणयाला तीर ना कोए लगाईआ। साडी चुरासी वाली तक्क लै कहाणी, कथनी बिन कथा तेरे अग्गे दृढ़ाईआ। साडा मेल मिले ना हाण हाणी, साचा संग ना कोए रखाईआ। बौहड़ी लहिणा देणा मुका दे चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज वंड ना कोए वंडाईआ। साची मंज़ल दस्स दे इक रुहानी, रूह बुत दा लेखा आप चुकाईआ। तूं शहिनशाह शाह पातशाह सुल्तानी, सतिगुर शब्द तेरे हथ्थ वड्याईआ। साडा जुग चौकड़ी दा लेखा वेख लै दीवानी, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण धार चलया आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी वस्त इक वरताईआ। पंज तत कहिण

प्रभ साडे उत्ते कर दे तरस, रहमत हक हकीक जणाईआ। तूं मालक ख़ालक वाली अर्श, अर्शी प्रीतम तेरे हथ्थ वड्याईआ। मेघ अगम्मा करते पुरख वरस, बरस मास महीने वंड ना कोए वंडाईआ। साडी जन्म जन्म दी मेट हरस, हवस अग्नी दे चुकाईआ। नूर नुराने शाह सुल्ताने तेरा करीए दरस, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। साडा तन वजूद हक महबूब हकीकत दा काअबा बणा दे चर्च, चराग़ाहां दा लेखा दे मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सति सच तेरी सरनाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडे उत्ते कर मेहरवानी, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। साडी मुक जाए आवण जाणी, चुरासी पन्ध रहे ना राईआ। तूं मालक ख़ालक शहिनशाह गुण निधानी, गुणवन्त तेरी वड्याईआ। असीं आदि आदि पंज तत तेरी किरपा वाली ख़ानदानी, ख़ानाबदोष हो के फिरदे वाहो दाहीआ। साडी सुरत सम्बल दे मालक ना किसे संभाली, सिर सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। हुण रैण अंधेरी कलयुग दिसदी काली, कलकाती पन्ध ना कोए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे दे साचा वर, दर घर साचे आस रखाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडा मेट अंधेरा, अंध अज्ञान चुकाईआ। नूर दरसा दे नेरन नेरा, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। सुरत धार बणा लै सतिगुर शब्द चेरा, चिरी विछुन्ने जोड़ जुड़ाईआ। अमृत बख्श दे कर के मेहरा, मेहर नज़र उठाईआ। तन वजूद माटी ख़ाक सब कुछ दिसे तेरा, तेरे चरणां विच टिकाईआ। तूं पुरख अकाला दीन दयाला सूरबीर वड शेरा, भय विच सारे सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक होणा सहाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडे अन्दरों कढ्ढ दे रोग, चिन्ता ग़म रहिण ना पाईआ। जन्म मरन दा रहे ना सोग, हरस हवस देणी मिटाईआ। निरगुण धार आपणा बख्शणा भोग, भस्मड़ तेरा रूप बदलाईआ। इक्को नाम निधान दा बख्शणा जोग, जुगती बिन अक्खरां देणी समझाईआ। घर ठांडे माणीए मौज, मजलस तेरे नाल रखाईआ। भेव अभेदा खोल्ह दे गोझ, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। तेरा दर्शन होवे रोज़, नूर नुराने नज़री आईआ। बुद्धी तों पर्हे दस्स दे बोध, अनुभव लेखा देणा समझाईआ। आत्म धार परमात्म करना संजोग, जगत विछोड़ा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर वस्त अगम्म वरताईआ। पंज तत कहिण प्रभ असीं तेरे तन वजूद माटी ख़ाक, जगत जहान नज़री आईआ। किरपा निधान खोल्ह दे ताक, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। तत शरीर कर दे पाक, पतित पुनीत बणाईआ। झगड़ा अवर रहे ना मात, निरगुण देणी माण वड्याईआ। तत विचारे रहे आख, बिन रसना जिह्वा सुणाईआ। साडा मेट रोग संताप, संसा कूड़ मिटाईआ। जन्म जन्म दे बख्श दे पाप, कर्म कर्म दा डेरा ढाहीआ। दर्शन दे दे साख्यात,

घर घर विच नज़री आईआ। साडी बेनन्ती सुण लै कमलापात, पतिपरमेश्वर ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा हुक्म संदेशा आदि जुगादी साचो साच, सच स्वामी अन्तरजामी निरगुण आपणी दया कमाईआ।

७ सावण शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड हरी पुर महिंगा सिँघ हरभजन सिँघ आदम पुर जीत कौर जलपोता
हरभजन कौर कोटली थान सिँघ जरनैल सिँघ सगवाल इकबाल सिँघ जगपाल पुर

पंज तत कहिण प्रभ तेरी खेल अगम्मढ़ी, अगम्म अथाह बेपरवाह देणी माण वड्याईआ। तूं आदि जुगादि ब्रह्म ब्रह्माद मात पित अंमढ़ी, पिता पुरख अकाल तेरी सरनाईआ। दीन दयाल साडी लेखे ला लै काया माटी वाली चम्मढ़ी, चम्म दृष्टी सृष्टी विच्चों दे बदलाईआ। करनी दे करते साडी करनी होई निकम्मढ़ी, निहकामी तेरे अग्गे वास्ता पाईआ। दरोही साडी कीमत रही ना दमढ़ी, कलयुग हट्टो हट्ट विकाईआ। साडी आशा होई निकम्मढ़ी, स्वास स्वास साह साह ना कोए ध्याईआ। साडी तृष्ना वेख लै मंदड़ी, मंदभाग देईए दुहाईआ। साडी अक्ख हो गई अंधड़ी, निज नेत्र लोचन नैण ना कोए खुल्हाईआ। भरमां ढाहे कोए ना कंधड़ी, भुलेखा सके ना कोए मुकाईआ। साडी जगत धर्म दी धार चाल हो गई लंगड़ी, कदम कदम ना कोए उठाईआ। साडी पुश्त पनाह होई नन्गढ़ी, सिर सिर हथ्थ ना कोए रखाईआ। निरगुण धार सरगुण लाए कोई ना अंगड़ी, अंगीकार ना कोए अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडी कीमत रिहा कोई ना मुल्ल, कूड़ कलयुग हट्ट विकाईआ। तूं पुरख अकाल दीन दयाल सदा अभुल्ल, बेपरवाह नूर अलाहीआ। असीं पंज तत विचारे तेरे आदि दे फुल्ल, महक तेरी नाल महकाईआ। साडे विच आत्म धार तेरी कुल, कुलवन्ते वेख वखाईआ। क्यों सति दा दीपक होया गुल, बिन तेल बाती ना कोए रुशनाईआ। साडे सिफ्तां वाले हिलण बुल्ल्ह, रसना जिह्वा नाल मिलाईआ। दरोही बजर कपाटी सके किसे ना खुल्ह, ख़ालक ख़लक भेव ना कोए चुकाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया विच गए रुल, फड़ बाहों बाहर ना कोए कढ्ढाईआ। तेरे नाम तराज़ू गए ना तुल, तोलणहारे वेखणा चाँईं चाँईंआ। सिंमल वांग गए हुल, फल फुल रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। पंज तत कहिण प्रभ दर तेरे कूक पुकार दे, पुनह पुनह सीस निवाईआ। निरगुण सरगुण रोग निवार दे, दुखियां दु:ख मिटाईआ। पतिपरमेश्वर

पैज संवार दे, पंज तत दे वड्याईआ। आवण जावण गेड़ निवार दे, लख चुरासी रहे ना राईआ। जन्म विच्चों जन्म संवार दे, कर्म कर्म दा पन्ध मुकाईआ। आपणा नाम निधाना सच्ची सरकार दे, वस्त अगम्म आप वरताईआ। अमृत रस निजर झिरना ठण्डी ठार दे, बूँद स्वांती आप टपकाईआ। धुन अनादी अनहद धुन्कार दे, अनरागी राग सुणाईआ। बिरहों विछोड़े दा वैराग दे, वैरी अन्दरों बाहर कढ्ढाईआ। जोती जाते निरगुण जोत दा अगम्म चराग़ दे, बिन बाती तेल डगमगाईआ। सचखण्ड एकँकारा आपणा इक महिराब दे, महबूब पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। सति स्वामी अन्तरजामी साडा कारज संवार दे, स्वार्थ तेरे हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दा लेखा आप मुकाईआ। पंज तत कहिण प्रभ आपणे मण्डल वखा दे रासी, रहमत रहीम आप कमाईआ। लेखा मुका दे पृथ्मी आकाशी, गगन गगनंतरां पन्ध मुकाईआ। निरगुण जोत दिने गृह मन्दिर होवे प्रकाशी, जोती जाते नज़री आईआ। साडी पूरन होवे आसी, तृष्ना कूड़ मिटाईआ। तूं मालक ख़ालक शाहो शाबाशी, शहिनशाह शाह अगम्म अथाहीआ। एकँकार दरगाह साची सचखण्ड निवासी, दर ठांडे सोभा पाईआ। साडी तृष्ना ना रहे निराशी, दर तेरे अलख जगाईआ। विषयां तों बाहर बख्श विश्वासी, विश्व दा पर्दा लाहीआ। साडा लेखा फेर रहे ना दस दस मासी, गर्भ अग्न ना कोए तपाईआ। तूं परम पुरख अबिनाशी, करता धुरदरगाहीआ। साडी चिन्ता मेट उदासी, ग़मी ग़मखार दे गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दा खेल आप समझाईआ। पंज तत कहिण प्रभ असीं तेरे लथ्थे सथ्थर, यारड़े सेज हंढाईआ। नेत्र विरोलीए अथ्थर, नैणां नीर टपकाईआ। सिफ्ती गाईए अक्खर, ढोले सोहले रागां नादां नाल जणाईआ। मेहरवाना श्री भगवाना साडा लेखा कर दे वक्खर वक्खर, आपणा हुक्म सुणाईआ। लहिणा देणा रहे ना ढाई सतर, ढईआ गोबिन्द वाला दए गवाहीआ। आपणे नाम निधान दा दे पत्र, बिन अक्खरां अक्खर समझाईआ। साडा रूप बणा लै हीरे रत्न, अमोलक कीमत आप चुकाईआ। दर ठांडे तेरे आए पतण, घाट बैठे डेरा लाईआ। तूं होवें पत रखण, रखया करनी थांउँ थाँईंआ। सानूं मोड़ीं मूल ना सक्खण, ख़ाली झोली देणी भराईआ। असीं चाहुंदे लोकमात दा छडीए वतन, बेवतन देणी माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दे मालक दया कमाईआ। पंज तत कहिण प्रभ असीं झुक झुक करीए सलाम, सीस सजदयां विच झुकाईआ। तूं मालक इक अमाम, नूर नुराना नूर अलाहीआ। असीं बरदे तेरे ग़ुलाम, ग़ुरबत अन्दरों देणी कढ्ढाईआ। शरअ दा झगड़ा मेट तमाम, तमन्ना तेरे नाल रखाईआ। हकीकी दे आपणा जाम, आबे हयात बिन मुख मुख चुआईआ। साडे सगले पूरे होवण काम, काम दृष्टी देणी मिटाईआ।

पुरख अकाले परवरदिग़ार साडा कर लै इंतज़ाम, अन्तिम तेरे हथ्थ वड्याईआ। तूं मालक ख़ालक धुर दा राम, रमईआ इक अख्वाईआ। तेरे जुग चौकड़ी नाम मन्त्र सति सति नाम, ढोले सोहले अक्खरां सिफ्तां सलाहीआ। तूं किरपा कर कृपानिध श्री भगवान, भगवन तेरी ओट तकाईआ। पंज तत तत कर परवान, परम पुरख तेरी सरनाईआ। गुणवन्ते गुण निधान, अन्त तेरी ओट रखाईआ। सच दवार बख्श दे अगम्म मकान, जिथ्थे छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। तेरा दीपक जोत जगे महान, नूर नुराना डगमगाईआ। साडा नाता फेर रहे ना विच जहान, दीन दुनी ना रंग रंगाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडी बेनन्ती मान, मनसा तेरे चरण टिकाईआ। तूं आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी वाली दो जहान, निरगुण सरगुण तेरी दोहरी धार सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लहिणा मुका दे आवण जाण, जावण आवण आपणी निरगुण धार विच समाईआ।

७ सावण शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड आहम पुर गुरबचन सिँघ अवतार सिँघ तरसेम सिँघ
हुक्म सिँघ अजीत सिँघ फुंमण सिँघ गुरबचन कौर भागवन्ती आहम पुर
प्रीतम सिँघ कोटली इबराहिम दर्शन कौर पातड़

पंज तत कहिण प्रभ तेरे होए दीन, दुनी जगत जुगत तजाईआ। तूं मालक ख़ालक नूर अलाही यामबीन, जोती जाता पुरख बिधाता इक अख्वाईआ। परम पुरख परमात्म साडी बेनन्ती तूं दिसें आज़म अज़ीम, ऐलीजाह तेरी शरनाईआ। साडी जुग जुग दी तक्क लै तक्सीम, हिस्से जगत जहान वेख वखाईआ। तूं कुदरत दा कादर इक कदीम, आदि जुगादि तेरी वड वड्याईआ। तेरा मार्ग दिसे महीन, जग नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। पंज तत कहिण प्रभ तेरा खेल विच ब्रह्मण्डीआ, ब्रह्मांड ध्यान लगाईआ। तूं लेखा जाणे जेरज अंडीआ, उत्भुज सेत्ज तेरी वड वड्याईआ। निरगुण सरगुण बिना अक्खां तक्क लै वंडीआं, हिस्से दीन दुनी जगत जणाईआ। तेरे नाम निधाने श्री भगवाने तन वजूदां पाईआं वंडीआं, रहिबर सतिगुर शब्द शब्द समझाईआ। जिस दे हुक्म विच कोटन कोटि जुग चौकड़ीआं लँघीआं, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग बैठे पन्ध मुकाईआ। साडीआं गुर अवतार पैग़म्बरां नाल वेख लै संधीआं, बिन कागद कलम शाही नाल लिखाईआ। दर तेरे तेरा नाम गाउंदे रहे तन वजूद नाल दन्दीआं, रसना जिह्वा ढोले सिफ्त सलाहीआ। पुरख अकाले दीन दयाले साडीआं कट दे अन्तिम फंदीआं, फाँसी

गल ना कोए लटकाईआ। जे भगतां आत्मा तैनूं लगदीआं चंगीआं, निरगुण वेखे थांउँ थाँईंआ। क्यों नहीं सानूं लाउंदा अंगीआं, अंगीकार दया कमाईआ। असीं दर तेरे मंगां मंगीआं, ख़ाली झोली अग्गे डाहीआ। पंज तत कहिण प्रभ साडे उतों तोड़ पाबन्दीआं, इक्को आपणा रंग रंगाईआ। साडीआं आशा रहिण ना लम्बीआं, अगला लेखा देणा मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार सच गुसाँईंआ पंज तत कहिण प्रभ साडा वेख लै हिसाब, बिन कुतबखान्यां फोल फुलाईआ। तूं मालक इक अहिबाब, मित्र प्यारा नूर अलाहीआ। सजदयां विच करीए अदाब, अदब नाल सीस झुकाईआ। तूं निरगुण धार सतिगुर शब्द शब्द महाराज, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। ओह लहिणा देणा लेखा तक्क लै जो नानक निरगुण सरगुण कहि के आया विच बग़दाद, बग़लगीर तेरी धार वखाईआ। अन्त अख़ीर वेख लै तेरे हुक्म दी केहड़ी वज्जणी रबाब, तार सितार कवण हिलाईआ। साडा लेखा मुका दे पंज आब, पंचम मीते दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर लेखा आप समझाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडी सुण फ़रयाद, निव निव सीस झुकाईआ। सति सच बख्श दे दाद, बिन दस्त दस्त फड़ाईआ। असीं तेरी चाहुंदे इमदाद, दूसर ओट ना कोए तकाईआ। तूं मोहण माधव माध, मध सूदन इक अख्वाईआ। निरगुण धार संवार काज, करनी करते वेखणा चाँईं चाँईंआ। दीन दुनी रख लाज, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। असीं लंगड़े लूल्हे अपाहज, तन वजूद ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दा संग आप रखाईआ। पंज तत कहिण प्रभ असीं आदि जुगादि थक्के मांदे बलहीण अख्वाईआ। जुग जुग फेरीआं रहे पांदे, विच चुरासी भज्जे वाहो दाहीआ। अण्डज जेरज रूप रहे बदलांदे, उत्भुज सेत्ज रंग रंगाईआ। मानस मानव मानुख रहे अखवांदे, सरगुण तेरे हथ्थ हथ्थ वड्याईआ। तेरा ढोला गीत सुहञ्जणा रहे गांदे, नाम कलमे सिफ्त सलाहीआ। चारों कुण्ट नैण रहे उठांदे, उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण वेख वखाईआ। दर दवार एकँकार वास्ता रहे पांदे, निव निव सीस झुकाईआ। सानूं माण बख्श दे आपणे थाँ दे, दरगाह साची सच समझाईआ। असीं रूप ना रहीए काँ दे, हँस हँस देणे बदलाईआ। फेर वणजारे रहीए ना किसे माँ दे, जनणी कुक्ख ना कोए टिकाईआ। झगड़े तक्कीए ना सूर गाँ दे, शरअ दे लेखे देणे मुकाईआ। गुण गाईए तेरे नाँ दे, नाउँ निरँकार इक्को देणा दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक हो सहाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडी पूरी कर दे लोड़, लोड़ींदे साजण दया कमाईआ। शब्द अगम्मे चढ़ के आ जा घोड़, पुरीआं लोआं ब्रह्मण्डां खण्डां चरणां हेठ दबाईआ। निरगुण सरगुण आपणा नाता जोड़, मेला मेलणा

सहिज सुभाईआ। आदि जुगादि सानूं इहो रही थोड़, गुर अवतार पैग़म्बरां अग्गे वास्ता गए पाईआ। सच संदेशा सब ने दिता जिस वेले आवे कलयुग अंधेरा घोर, चारों कुण्ट अंधेरा छाईआ। कोई भेव चुका सके ना तोर मोर, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। नव सत्त लहिणा देणा होवे पंचम चोर, पंच पंचाँइण भज्जे वाहो दाहीआ। मन मनसा पावे शोर, सांतक सति ना कोए कराईआ। उस वेले झगड़ा पैणा मढ़ी गोर, मकबरा मुहम्मद दा रिहा कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। पंज तत कहिण सानूं अवतार पैग़म्बरां गुरुआं दिती अगम्म सलाह, बिन अक्खरां अक्खर समझाईआ। तुहाडा मालक ख़ालक बेपरवाह, नूर नुराना इक अलाहीआ। जिस नूं कहिंदे वाहिद इक ख़ुदा, ख़ुदी तक्ब्बर डेरा दए ढाहीआ। जिस दे नालों तत शरीर होए जुदा, जुज़ वखरा वंड वंडाईआ। ओह कलयुग अन्त श्री भगवन्त निरगुण धार जावे आ, जोती जाता पुरख बिधाता फेरा पाईआ। तन वजूदां हक महबूबा बणे आप मलाह, फड़ फड़ बाहों कंध उठाईआ। जन्म जन्म दा कर्म कर्म दा लहिणा दए चुका, लेखा अवर ना कोए रखाईआ। नाम निधाना श्री भगवाना इक्को दए समझा, समझ रमझ आप जणाईआ। तत्व तत आपणे लेखे लवे ला, ब्रह्म मति नाल वड्याईआ। पंचम परपंच दए गवा, पंचम देवे शब्द धुन शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दा संग आप समझाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडा रिहा कोई ना बल, बलहीण अख्वाईआ। सानूं जुग जुग सब ने ल्या छल, अछल छलधारी तेरी बेपरवाहीआ। अग्नी सड़दे रहे रुड़्हदे रहे विच जल, थलां विच आपणा आप गंवाईआ। मकबरयां विच आसण बैठे मल्ल, विच्चों बाहर ना कोए कढ्ढाईआ। साडा मसला कीता किसे ना हल्ल, हुक्म हक ना कोए जणाईआ। अन्त तेरे दवारे आए चल्ल, निहचल बैठे सीस निवाईआ। साडा आदि जुगादी मेट सल्ल, सलल विछोड़ा दे मुकाईआ। तत्व तत तेरे नाल जाईए रल, आत्म नाल मिल के साची वज्जे वधाईआ। दरगाह साची मुकाम देणा इक अटल, सचखण्ड साचा सोभा पाईआ। तेरी निरगुण धार विच जाईए रल, जोती जाते तेरे विच समाईआ। सानूं विछोड़ा होए ना घड़ी पल, पलकां दे मालक देणी माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा लहिणा देणा आदि जुगादि जुग चौकड़ी वेखीए जल थल, महीअल तेरी धार एकँकार नज़री आईआ।

८ सावण शहिनशाही सम्मत दस हरि भगत दवार जेठूवाल ज़िला अमृतसर बीबी चरणी जो के सच्चे पातशाह जी दे चरणां विच सेवा करदी होई उन्हां दे हुक्म अनुसार आपणे स्वास पूरे करके सचखण्ड चली गई

उस दे अन्तिम संस्कार समें विहार होया

सत्त सावण कहे मेरीआं ख़ुशीआं भरीआं रस दीआं, रसना जिह्वा कहिण किछ ना पाईआ। मैं आदि जुगादि जुग चौकड़ीआं वेखीआं वसदीआं, सतिजुग त्रेता द्वापर ध्यान लगाईआ। शब्दी धार धुर दीआं धारां मैनूं ख़बरां दस्सदीआं, बिन अक्खरां अक्खर दृढ़ाईआ। गुर अवतार पैग़म्बरां जोतां वेखीआं नस्सदीआं, भज्जीआं वाहो दाहीआ। चमत्कारां वेखीआं रवि शशि दीआं, जोत नूर नाल रुशनाईआ। एह खेलां नहीं किसे दे वस दीआं, विष्न ब्रह्मा शिव रहे सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। सत्त सावण कहे मेरा वक्त सुहञ्जणा आया, ख़ुशी मिली वड्याईआ। भगत सुहेला श्री भगवान प्रनाया, मेल मेलया चाँईं चाँईंआ। पूरब लेखा बिन झोलीउँ झोली पाया, तन वजूद समझ किसे ना आईआ। निरगुण धार दरस दिखाया, जोती जोत जोत समझाईआ। तेरा लहिणा देणा निरगुण आपणे हथ्थ रखाया, सरगुण चले ना कोए चतुराईआ। पूरब धार दा पूरब लेखा पर्दा परदयां विच्चों समझाया, समझ तों बाहर समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा भेव चुकाईआ। भगत कहे मैं तन नहीं वजूद, माटी ख़ाक ना कोए वड्याईआ। मेरी जगत नहीं हदूद, दीन दुनी रंग ना कोए रंगाईआ। मेरा मालक इक महबूब, हरि करता धुरदरगाहीआ। जिस दी मेरे तत करदे पूज, सेवा विच समाईआ। भाउ मिटाए दूआ दूज, दुतीआ लेखा दए चुकाईआ। जिस मेरा पूरब लेखा ल्या बूझ, जन्म जन्म दा लहिणा आपणे हथ्थ रखाईआ। मैनूं सतिगुर शब्द ने दिती सूझ, बिन अक्खरां अक्खर पढ़ाईआ। किसे कम्म नहीं आउणा तत काया कलबूत, पंज तत ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। सत्त सावण कहे मैं अक्खां लईआं खोल्ह, दोह हथ्थां नाल दबाईआ। सुणया अगम्मी बोल, अणबोलत दिता जणाईआ। ओह तक्क लै भगत आया भगवान दे कोल, दो जहानां पन्ध मुकाईआ। सच दवारे होवे चोहल, चोली जगत रंग रंगाईआ। झट उसे वेले सतिगुर शब्द वजाया ढोल, मृदंगा अगम्म अथाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। सत्त सावण कहे मैं वेखी आत्मा धार, निरगुण निरगुण दिती जणाईआ। जो जगत छड संसार, भज्जी वाहो दाहीआ। दीन दुनी दा पन्ध निवार, ब्रह्मण्ड खण्ड तजाईआ। जिस नूं सारे करन निमस्कार, रवि शशि मण्डल मण्डप लागण पाईआ।

देवत सुर करन जैकार, गण गंधरव ढोले गाईआ। विष्न शिव ब्रह्मा जाण बलिहार, बलि बलि आपणा आप कराईआ। अवतार पैग़म्बर कहिण प्रभू तेरा भगत बड़ा होणहार, सूरबीर इक अख्वाईआ। जिस दीन दुनी छड्डया कूड़ प्यार, मुहब्बत तेरे चरण टिकाईआ। दरगाह साची पुज्जया आपणी आपणी वार, बण के धुर दा पाँधी राहीआ। घर दीआं बाती कमलापाती आपणे कर उज्यार, सचखण्ड साचे कर रुशनाईआ। एह आत्मा चरण कौर नहीं एह चव्हीए अवतार दा सरदार, सिरताज इक अख्वाईआ। जिस ने लेखा कीता भगत दवार, जन भगतां रीती भगतां वाली समझाईआ। असीं सारे इक्ट्ठे हो के करीए निमस्कार, निव निव सीस झुकाईआ। तेरे तेरे उतों बलिहार, तेरे तेरे रंग रंगाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले देणी पैज संवार, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक दया कमाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर वेख के ख़ुशी मनाउण, सोहणा रंग रंगाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव गावण गाउण, ढोले धुरदरगाहीआ। निरगुण धार निरगुण फुल्ल बरसाउण, जगत पत्त टहिणी कली नज़र कोए ना आईआ। प्यार मुहब्बत विच आपणा आप प्रचाउण, परचे भगती वाले तक्कण चाँईं चाँईंआ। जिस ने खेल खेलया सत्त सावण सौण, सोहणी बणत बणाईआ। उस दा संदेशा दो जहानां मिले बिना पाणी पौण, पवण उनन्जा बैठी सीस निवाईआ। एह भेव अभेदा जाणे कौण, (जगत) कहिण किछ कोए ना पाईआ। एह भगत प्यारा धर्म दवारा मार्ग भगती वाला आया दरसाउण, दरस कर के आपणी ख़ुशी मनाईआ। बुरज हँकारी दीन दुनी दा आया ढाउण, हंगता गढ़्ह तुड़ाईआ। भगत दवार आया वसाउण, सदा सद विच आपणा डेरा लाईआ। आपणे माता पिता नूं आया वरचाउण, ख़ुशीआं नाल सुणाईआ। मेरे मरन तों बाद मेरे कुटम्ब वाले कदी ना रोण, जीवत जीअ जीअ समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण पुरख अकाले साडी अगम्मी गल्ल मन्न, मनसा दो जहान नाल रखाईआ। भगत सुहेला तेरा चन्न, नूर नूर विच रलाईआ। लोकमात बेड़ा बन्न्ह, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। चरण कौर दा लेखे लाउणा तन, वजूद आपणे संग रखाईआ। जिथ्थे ना कोई हरख सोग ग़म, चिन्ता चिखा रहे ना राईआ। दुनी विच फेर पए ना जम्म, चुरासी वंड ना कोए वंडाईआ। तेरे विच मिल्या तेरा ब्रह्म, पारब्रह्म आपणा रंग रंगाईआ। अग्गे वास्ते साडा तेरे नाल धर्म, धर्म दे मालक देणी दया कमाईआ। एस दा वेखणा हड्ड मास नाड़ी चर्म, चम्म दृष्टी दा डेरा ढाहीआ। अवतार पैग़म्बर गुरु कहिण एहदीआं हड्डीआं मास नाड़ी राख नाल हरि भगत दिल्ली दवार दीआं नीहां भरन, एसे वास्ते एहदा लेखा दिता मुकाईआ। चार जुग दे शास्त्र एहदी गाथा पढ़न, अगला लेखा फेर समझाईआ। जोती जोत सरूप

हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा संग बणाईआ। आत्म धार मिली विच निरँकार, निराकार विच समाईआ। तन वजूद दा लहिणा विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी वेखो चाँईं चाँईंआ। सम्मत शहिनशाही दस रिहा ललकार, कूक कूक सुणाईआ। जिस पुरख अकाले दीन दयाले कलयुग कूड़ी क्रिया दीन दुनी चों कढ्ढणी बाहर, लोकमात रहिण ना पाईआ। ओह भगत दवारा करे तैयार, जमन किनारा इक सुहाईआ। जिथ्थे कृष्ण काहन ने मारी लकार, सख़ीआँ संग सुख़न दिता सुणाईआ। जिस वेले आवे कलि कल्की करनेहार, करते पुरख धुरदरगाहीआ। जिस भगतां दा करना भगती नाल विहार, भगतन आपणे रंग रंगाईआ। दीन मज़्हब तों वसे बाहर, ज़ात पात ना कोए रखाईआ। शाह सुल्तान शब्द दी मारे मार, नाम खण्डा इक चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण पंज तत जगत होणे स्वाह, मिट्टी ख़ाक नज़री आईआ। सतारां हाढ़ ने किहा भगतां दे भगत बणिओ गवाह, शहादत अवर ना कोए भुगताईआ। पंझी प्रकृतीआं दा लेखा दिता सी लिखा, पंजां ततां नाल मिलाईआ। पंझी पंझी फुट दा नाप आप समझा, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। उस लेखे नूं पूरा करना प्रभ दी आदि जुगादी अदा, अदल इन्साफ़ आपणे हथ्थ रखाईआ। बिना भगतां तों शहीदी सके कोए ना पा, शब्द शहीद ना कोए अख्वाईआ। पंजां गुरमुखां एहदीआं असथीआं खड़नीआं नाल चाअ, चाओ घनेरा नाल रखाईआ। जिथ्थे नौ खण्ड पृथ्मी सीस दए झुका, सत्त दीप लागण पाईआ। उस विच एहदा ततां वाला फोटू देणा टिका, टिक्के नाम वाले छुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप निभाईआ। पंज तत कहिण भगतो असीं करीए प्यार, प्रेमीउँ देईए जणाईआ। मेरा भगत दवार तों बाहर नहीं कोई घर बाहर, मात पित सौहरे पेईए दोवें दित्ते तजाईआ। मैं ना चरणी ना चरण कौर मैं सतिगुर चरण दा शृंगार, सोहणा रूप जणाईआ। मैं प्यार नाल कहां गुरमुखो मेरा भगत दवारे विच्चों बाहर कदे ना करयो संस्कार, मेरी माटी ख़ाक बाहर उडण कोए ना पाईआ। फिर चुक्क के लै जायो दिल्ली दरबार, आपणी ख़ुशी नाल उठाईआ। मैं सौवांगी नींहां हेठ पैर पसार, चार जुग दा आसण लाईआ। मेरे होणगे तिन्न दवार, दरवाज़े तिन्न तिन्न समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। तत कहिण सानूं अग्नी साड़ना की, कीमत करते लई पाईआ। असीं बथेरा जगत ल्या जीअ, जीवण सतिगुर भेंट कराईआ। झगड़ा मुक्कणा साढे तिन्न हथ्थ सींअ, रविदास चमारा लेखा रिहा लिखाईआ। मैनूं ख़ुशी होणी जिस वेले मैं आसण लाउणा दिल्ली दरबार दी विच नींह, नींहां हेठां आपणी सेज सुहाईआ। उस वेले मैनूं हथ्थ लाउणगे सिख वीह, इकीसा सतिगुर

नाल मिलाईआ। मैं संदेशा देवां मैं इक्को परम पुरख परमात्म दी धार ते उसे दी धी, अन्त उसे विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मेला आप मिलाईआ। तत कहिण जन भगतो मेरी ख़ुशीआं वाली निमस्कार, प्रेम विच जणाईआ। मैं बिना नेत्रां तों तुहाडा करां दीदार, ख़ुशीआं विच ख़ुशी मनाईआ। मेरी आत्मा पहुंची सचखण्ड सच्चे घर बाहर, गृह आपणे आसण लाईआ। मैनूं दिसदा तुसीं ज़रूर मेरा करना संस्कार, अग्नी अग्ग अग्ग तपाईआ। टहिल सिँघ एहदा पूरा करे विहार, माचिस लैहंदयों चढ़दे नूं लगाईआ। मेरा वीर वीरो सब दा ख़िदमतगार, सच सच सुणाईआ। जेहड़ा सिदक भरोसा देंदा रिहा अधार, अन्दर वड़ वड़ समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। तत कहिण साडा चरणां नाल प्यार, चरणी नाउँ रखाईआ। असीं ख़ुशीआं विच कहिंदे जन भगतो एहदे उत्ते पाओ हार, जितने भगत दवारे विच सारे दयो टिकाईआ। फेर इक्की बोलो जैकार, सोहणे ढोले गाईआ। नाले प्रभू तों मंग मंगो असीं जाईए इसे तरह तेरे दरबार, दरगाह साची चाँईं चाँईंआ। मुड़ के आईए ना विच संसार, जनणी कुक्ख ना कोए वड्याईआ। मेरा अन्त सब नूं संदेशा सुणना नाल विचार, बिन रसना दयां दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। आत्मा कहे मैं ख़ुशीआं दे विच नच्चदी, उछलां कुदां चाँईं चाँईंआ। मैनूं जग्हा मिली सच दी, प्रभ सच दिती वड्याईआ। मैं वणजारी रही काया माटी कच्च दी, नाता जगत जगत तुड़ाईआ। मैं उस प्रभू विच रचदी, जिस दी रचना बेपरवाहीआ। मैं रूप हो गई सति दी, सति सति विच आपणा आप मिटाईआ। मैं इक्को दा सथ्थर घतदी, जिस दी गोबिन्द यारड़ा सेज हंढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मेला ल्या मिलाईआ। आत्मा कहे मैं मिली आपणे विच परिवार, परम पुरख दिती माण वड्याईआ। उथे भगत सुहेले सोंहदे जोत जोत विच निरँकार, निराकार आपणे रंग रंगाईआ। मेरा बंस सरबंस सोहणा दिसया दिसया आपणे घर बाहर, दरगाह साची सोभा पाईआ। मैं वी ख़ुशीआं दा कीता इज़हार, प्रेम दे ढोले गाईआ। धन्न भाग जे छुट्टया संसार, नाता कूड़ आई तुड़ाईआ। अग्गे इक दा कर दीदार, दीद इक दे नाल मिलाईआ। इके नूं कर निमस्कार, इक विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा संग आप बणाईआ। सतिगुर शब्द कहे शब्द सतिगुर भगतां दी धार, धरनी धरत धवल धौल वेख वखाईआ। जिस दा खेल सदा जुग चार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणा वेस वटाईआ। जिस नूं गाउंदे वारो वार, रसना जिह्वा बत्ती दन्द ढोले सिफ्त सलाहीआ। ओह पुरख अकाला दीन दयाला पावणहारा सार,

भगत सुहेला इक अकेला आपणी दया कमाईआ। जिस सेवा दा लहिणा दिता उफ़ हाए अन्त दु:ख झल्लणा प्या ना विच संसार, झलक विच पलक विच ख़लक दा नाता दिता तुड़ाईआ। आत्मा परमात्मा खिच्ची आपणे दवार, जिथ्थे द्वारका वासी कृष्ण आसा गया रखाईआ। सख़ी दा सख़ीआँ नाल मंगलाचार, बिन रसना जिह्वा ढोले गाईआ। जिथ्थे मेरे वीर प्यारे मेरे नाल करन प्यार, मनजीत जगदीश हस्सण कुद्दण चाँईं चाँईंआ। सच दस्स की खेल सच्ची सरकार, की आपणा हुक्म वरताईआ। मैं हस्स के किहा ओह मित्रां दा मित्र यारां दा यार, सज्जणां दा सज्जण नूर अलाहीआ। मैं इक ग़रीब निमाणा सिख सेवादार, सद सेवा विच समाईआ। मैनूं पता नहीं लग्गा मैं केहड़े अन्दर ते केहड़े बाहर, किस बिध कढ्ढ के आत्मा दरगाह आपणी विच ल्या पहुंचाईआ। मैनूं तिन्न दिन दर्शन विच दस्सदा रिहा मैं बोल ना सकी नाल ज़बान, किछ कहिण कहिण ना पाईआ। मैं वेख वेख के हुन्दी रही हैरान, की मैनूं रिहा वखाईआ। मैनूं दिसदे रहे बिन अक्खां तों बिबाण, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। मैं हस्सदी रही एह की खेल करे भगवान, की करनी कार कमाईआ। मैनूं पता नहीं सी मैं छड जाणां जहान, छिन्न विच आपणे रंग रंगाईआ। धन्न भाग जे सचखण्ड दवारे पहुंची आण, पिछला चेता रिहा ना राईआ। एथे भगत सुहेले तूं मेरा मैं तेरा गाण, सोहणा राग अल्हाईआ। धन्न भाग मेरा नाता तुट्टया जीअ प्राण, स्वासां लेखा रिहा ना राईआ। जन भगतो मैं ज़रूर तुहानूं मिल्या करांगी आण, कदी कदी दर्शन हस्सदी हस्सदी वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस ने मेरे प्यार विच दीन दुनी दा बणाउणा विधान, कानून कायदा भगती धार भगती वाला समझाईआ।

८ सावण शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड नूर पुर मनजीत कौर फ़कीर सिँघ मजीद पुर
भजन कौर नूरपुर महिन्दर सिँघ हरनाम पुर

पंज तत कहिण किरपा कर पुरख अलख, अगम्म अथाह आपणी दया कमाईआ। मेहरवाना श्री भगवाना साडी लज्जया लैणी रख, पतिपरमेश्वर आपणी दया कमाईआ। साडी झोली नाम नालों करीं कदे ना सख, भण्डारा धुर दा देणा वरताईआ। तेरे दर्शन दी सदा खुल्ही रहे अक्ख, निज नेत्र लोचन कर रुशनाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले होईए कदे ना वक्ख, वक्खरा गृह ना कोए बणाईआ। बिन तेरे साडी कीमत ना कोई कौडी कक्ख, जगत हट्ट कूड़ विकाईआ। साहिब सतिगुर सति सच तैनूं दईए दस्स, दहि दिशा ध्यान लगाईआ। अमृत नाम दा दे रस, बिन रसना जिह्वा आप चखाईआ। मन

मनुआ हो जाए तेरे वस, दहि दिशा ना उठ उठ धाहीआ। घर मेल मिलाउणा हस्स हस्स, हस्ती आपणी नाल जुड़ाईआ। तेरा निरगुण गाउंदे रहीए जस, ढोले सोहले सिफ्त सलाहीआ। साडी मेट रैण अंधेरी मस, निरगुण जोती जोत कर रुशनाईआ। तेरा प्रकाश तक्कीए बिना रवि शशि, बिन सूर्या चन्द कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा मेला आप मिलाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडी करनी आप संभाल, सम्बल निवासी दया कमाईआ। असीं भगत सुहेले तेरे लाल, जुग जन्म दे विछड़े मेल मिलाईआ। साडा झगड़ा रहे ना नाल काल, राय धर्म ना दए सज़ाईआ। सतिगुर शब्द बणा दलाल, विचोला इक्को इक वखाईआ। जो लै जाए सचखण्ड सच्ची धर्मसाल, दरगाह साची सच बहाईआ। जिथ्थे मेला मिले तेरे नाल पुरख अकाल, जोती जाते मिल के वज्जे वधाईआ। साडी जन्म जन्म दी पूरी कर दे घाल, घायल हो के सीस निवाईआ। साडी इक्को बेनन्ती इक्को सवाल, दर इक्को वास्ता पाईआ। तूं दीना बंधप दीन दयाल, दयानिध इक अख्वाईआ। आ के वेख मुरीदां हाल, मुर्शद आपणा फेरा पाईआ। सानूं लख चुरासी विच्चों कर बहाल, चारे खाणी लेखा रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दा रंग आप रंगाईआ। पंज तत कहिण प्रभ असीं सोहीए तेरे दर, दूसर गृह ना कोए वड्याईआ। किरपा करनी आप हरि, हरि करते होणा सहाईआ। सच सरोवर नहाउणा सर, दुरमति मैल धुआईआ। नाम भण्डारा देणा भर, ख़ाली तन रहिण कोए ना पाईआ। गृह मन्दिर सुहा दे घर, साढे तिन्न हथ्थ वज्जे वधाईआ। निरभउ भय चुका दे डर, लख चुरासी संग ना कोए निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक दया कमाईआ। पंज तत कहिण प्रभ तूं आदि जुगादी पित, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। कलयुग अन्तिम साडा कर हित, हितकारी हो के वेख वखाईआ। असीं जन्म बदलदे रहे नित, जुग जुग लोकमात भज्जे वाहो दाहीआ। अन्त साडी सुहञ्जणी कर दे थित, वार घड़ी पल आपणे रंग रंगाईआ। तूं पुरख अकाला दीन दयाला आदि जुगादी मित, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। पंज तत कहिण प्रभ असीं जगत जहान होए दीन, दीनन तेरी ओट तकाईआ। तूं मालक ख़ालक इक यामबीन, महिबान बीदो नूर अलाहीआ। साडी अग्गे करीं ना कोए तक्सीम, तरमीम आपणे हथ्थ रखाईआ। तूं मालक इक कदीम, कुदरत कादर इक अख्वाईआ। असीं पंज तत होए यतीम, सिर साडे हथ्थ ना कोए रखाईआ। सानूं अग्गे करीं ना किसे अधीन, निव निव सीस ना कोए झुकाईआ। साडी बेनन्ती कर तस्लीम, तसबी माला दा लेखा रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर,

धुर मेला लैणा मिलाईआ। पंज तत कहिण प्रभ सानूं दे दे अगम्म इशारा, बिन सैनत सैनत दे समझाईआ। तूं परम पुरख करतारा, हरि करता नूर अलाहीआ। असीं मंगदे तेरा दवारा, दर दवारे ख़ाली झोलीआं डाहीआ। तूं भरना सच भण्डारा, नाम निधाना झोलीआं पाईआ। असीं गाईए तेरा जैकारा, तूं मेरा मैं तेरा राग दृढ़ाईआ। तूं लख चुरासी करना पार किनारा, चारे खाणी लहिणा देणा मुकाईआ। डण्डावत बन्दना सजदयां विच करीए निमस्कारा, निव निव सीस झुकाईआ। पंज तत कहिण तेरे जन भगत जन्म फेर ना लैण दुबारा, जनणी कुक्ख ना कोए वड्याईआ। अग्नी तत ना तपे अंग्यारा, तन वजूद ना कोए जलाईआ। तूं सति सतिवादी देणा अगम्म दवारा, दरगाह साची सच सुहाईआ। जिथ्थे भगत सुहेले तेरा रंग मानण कन्त भतारा, ख़ुशीआं ढोले गाईआ। तूं आदि जुगादी एकँकारा, अकल कल अख्वाईआ। तेरे चरण कँवल निमस्कारा, निव निव सीस झुकाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडा लहिणा देणा विच संसारा, संसारी भण्डारी सँघारी नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी तेरा भरया रहे भण्डारा, भण्डारी तेरे हथ्थ वड्याईआ।

८ सावण शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड हेरां लाल सिँघ प्यारा सिँघ नगीना सिँघ हरिदयाल सिँघ जलन्धर शहर
जगीर कौर बाहमणीआं बचन कौर बोपा राए मल सिँघ ललीआं पाल सिँघ ललीआं
करतार सिँघ गांधरां सवरन सिँघ हेरां

पंज तत कहिण प्रभ चाढ़्ह दे रंग गूढ़्ह, गोबिन्द धार उतर कदे ना जाईआ। बिना माटी ख़ाक तों बख्श दे धूढ़, बिन चरण कँवल मस्तक टिक्के ख़ाक रमाईआ। साडी मति रहे ना मूढ़्ह, मन मनसा कूड़ी बाहर कढ्ढाईआ। तन गढ़्ह ना रहे ग़रूर, ग़ुरबत लेखा देणा मुकाईआ। साचे नाम दा बख्श सरूर, सुरती शब्द नाल मिलाईआ। साडी आशा पूरी कर दे जो संदेशा दे के गया मूसा उत्ते कोहतूर, तुरत आपणी दया कमाईआ। तेरा निरगुण तक्कीए नूर, नूर नुराने डगमगाईआ। साडी मनसा ख़ाहिश पूर, तमन्ना जगत रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच आशा पूर कराईआ। पंज तत कहिण प्रभ दुरमति मैल धो, मेहरवान दया कमाईआ। घर प्रकाश बख्श दे लोअ, लोयण नेत्र निज आप खुल्हाईआ। शब्द सुणा दे सोहँ सो, सो पुरख निरँजण दया कमाईआ। असीं तेरा रूप जाईए हो, दूसर रंग ना कोए रंगाईआ। अमृत निधाना निजर दे चो, अंमिओं रस आप टपकाईआ। तेरी वस्त साथों सके कोए ना

खोह, हिस्सा जगत ना कोए वंडाईआ। दीन दुनी नालों कर निरमोह, मुहब्बत आपणे नाल रखाईआ। घर ठाकर स्वामी आत्म नाल जा छोह, परमात्म आपणा मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच आशा पूर कराईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडीआं आशा वेख लै धुर दीआं, धुर मालक ध्यान लगाईआ। असीं यादां रखीआं शब्द सतिगुर दीआं, दूसर ओट ना कोए रखाईआ। साडीआं धारां तक्क लै अनन्दपुर दीआं, पुरी अनन्द ध्यान लगाईआ। जिथ्थे वड्याईआं नहीं किसे नर सुर दीआं, गण गंधरवां ना कोए चतुराईआ। उथे आत्मा परमात्मा नाल जुड़दीआं, जोड़ी जगत जहान बणाईआ। तेरीआं रहमतां बख्शीआं कदे ना थुड़दीआं, घाटा जगत ना कोए रखाईआ। साडीआं घाटां होण कदे ना मुरदीआं, मुरदे जीवत आपणे रंग रंगाईआ। साडीआं लाशां फिरन ना रुढ़दीआं, जलां थलां विच दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी सरनाईआ। पंज तत कहिण प्रभ दे दे साडी वस्त, अनमुल्ली आप वरताईआ। बिना ख़ुमारीयों कर दे मस्त, अलमस्त रूप जणाईआ। लेखा मुका दे कीट हस्त, ऊँच नीच ना वंड वंडाईआ। तेरा खेल अगम्मा जिस विच करे कोए ना हसद, द्वैत नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। पंज तत कहिण प्रभू असां मुड़ मुड़ नहीं कहिणा, बेनन्ती रोज़ रोज़ ना जणाईआ। आपणा लहिणा ज़रूर तेरे तों लैणा, लेखा पिछला रहे वखाईआ। निरगुण धार तैनूं ज़रूर पवेगा देणा, देवणहार तेरी सरनाईआ। तूं आदि जुगादी इक्को साक सैणा, सज्जण इक अख्वाईआ। ज़रा निगाह मार लै तक्क लै नाल नैणां, नेत्र लोचण नैण अक्ख खुल्हाईआ। असीं तेरे तन वजूद नहीं कोई त्रफ़ैणा, दूसर संग ना कोए रखाईआ। तेरे भगत सुहेले छडे साक भाई भैणां, नाता पित मात तुड़ाईआ। साडा नियम तेरे चरणां दे विच रहिणा, दूजे दर कदे ना जाईआ। सचखण्ड निवासी तेरे सचखण्ड दवारे बहिणा, थिर घर आपणा डेरा लाईआ। साडा लहिणा तक्क लै जो इशारा कीता बाल्मीक विच रमायणा, बजवाड़ा की समझाईआ। तेरा नाम निधान तेरे दर तों लैणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ। जन भगत कहिण प्रभ साडे तन वजूद नहीं कोई मिट्टी, मित्रा तैनूं दईए जणाईआ। असीं पूजा नहीं कराउणी कोई पत्थर इट्टी, पाहनां सीस निवाईआ। साडी मईआ सानूं कदे ना पिट्टी, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। साडी करनी तक्क लै बिना कलम शाही तों चिट्टी, काला दाग़ ना कोए वखाईआ। दीनां मज़्हबां विच गई ना भिट्टी, वरनां बरनां वंड ना कोए वंडाईआ। आपणी धार विच्चों कढ्ढ के वेख लै गोबिन्द वाली चिट्ठी, बिन अक्खरां अक्खर समझाईआ। जिस विच इशारा हाहे वाली टिप्पी, टीका टिप्पणी नज़र कोए

ना आईआ।। मेहरवाना श्री भगवाना साडा लेखा डूँग्घे खाते कदे ना सुट्टीं, सिट्टा अन्तिम देणा वखाईआ। सानूं खेल वखा दे अनडिठी, जग नेत्र दी लोड़ रहे ना राईआ। ओह तक्क लै सम्मत शहिनशाही दस दी आ गई मिती, मित्रा दईए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। तत कहिण प्रभू असीं जुग जुग तेरा हुक्म रहे मन्नदे, निरगुण सरगुण सेव कमाईआ। वणजारे रहे जगत कन्न दे, सरवणीं सुण सुण तेरा नाम ख़ुशी मनाईआ। सेवक रहे आपणे मन दे, भज्जे वाहो दाहीआ। प्यारे बणे माटी ख़ाक तन दे, वजूदां रंग रंगाईआ। प्रकाश मिले ना तेरे नूरी चन्न दे, चन्न चांदनां ना कोए चमकाईआ। इक्को नूर श्री भगवन दे, दर तेरे आस रखाईआ। साडे भेव खोल्ह दे ब्रह्म दे, पारब्रह्म दया कमाईआ। तेरे हुक्म विच रहे जम्मदे, लख चुरासी भज्जे वाहो दाहीआ। सानूं मार्ग दस्स दे धर्म दे, धर्म धार समझाईआ। साडे झगड़े मिट जाण वरन बरन दे, ज़ाती वंड ना कोए वंडाईआ। मार्ग मिल जाण तेरी मंज़ल चढ़न दे, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। सहारे बख्श दे चरण फड़न दे, बिन हथ्थां हथ्थ छुहाईआ। ढोले दस्स दे आत्म परमात्म पढ़न दे, तूं मेरा मैं तेरा राग अलाहीआ। साडे नाते तोड़ दे जुग जुग अग्नी विच सड़न दे, ततां आंच ना लागे राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच स्वामी होणा आप सहाईआ। पंज तत कहिण प्रभू खोल्ह दे आपणी गंढ, गंढणहार गुपाल स्वामी दया कमाईआ। कुछ आपणी धारों सानूं वंड, हिस्सा जगत ना कोए रखाईआ। साडा झगड़ा रहे ना नव खण्ड, नव नव दा डेरा ढाहीआ। असीं तेरी धार जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज मंग मंगाईआ। साडा लहिणा पूरा कर दे विच ब्रह्मण्ड, ब्रह्मांड तेरी ओट तकाईआ। दरोही असीं बिन रसना जिह्वा पाउंदे डण्ड, डण्डावत सब दी दे बदलाईआ। किरपा निधान आपणी करवट बदल लै कंड, पासा पास्सयां विच्चों उलटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ। पंज तत कहिण प्रभू मेट दे साडी वाटा, वटणा आपणा नाम लगाईआ। तेरे दर नहीं कोई घाटा, अतोट अतुट तेरी बेपरवाहीआ। साडी सुहञ्जणी करदे खाटा, दर दवार सोभा पाईआ। साडा चीथड़ रहे ना पाटा, ओढण नाम देणा टिकाईआ। जोती नूर बख्श लिलाटा, अंध अंधेरा दे गंवाईआ। साडा कूड़ कुकर्म जाए काटा, दुरमति मैल देणी धुआईआ। तेरा प्रेम हर हिरदे अन्दर मारे ठाठां, लहर लहर विच्चों बदलाईआ। फिरना पए ना तीर्थ अट्ठ साठा, गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती ना कोए चतुराईआ। सच दवार वखा दे हाटा, वस्त अमुल अतुल वरताईआ। साडा लेखा पूरा करदे निरगुण सरगुण धार गोबिन्द वाला बाटा, जगत बूँदां दी लोड़ रहे ना राईआ। पवित्र करदे काया माटा, मटकी आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप

हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी बेपरवाहीआ। पंज तत कहिण प्रभ भर दे साडीआं मटकीआं, मटक वाल्या आपणी दया कमाईआ। असीं जुग जुग रहीआं लटकदीआं, लिटां खोल्ह के दईए दुहाईआ। चुरासी विच रहीआं अटकदीआं, फड़ बाहों बाहर ना कोए कढ्ढाईआ। तेरे दरस नूं श्री भगवान रहीआं भटकदीआं, भटकणा पूर ना कोए कराईआ। राह तक्कदीआं रहीआं तेरीआं सड़क दीआं, चारों कुण्ट नैण उठाईआ। ठोकरां खा खा दीन दुनी विच्चों रहीआं परतदीआं, पतिपरमेश्वर तेरा मेल ना कोए कराईआ। वणजारीआं रहीआं अन्तिम धरत दीआं, जिस दी मिट्टी ख़ाक विच समाईआ। सानूं उडीकां रहीआं पुरख अकाले तेरी शर्त दीआं, जो अवतार पैग़म्बरां गुरुआं नाल लगाईआ। ओह आत्मा संग तन वजूदां फेर कदे ना परतदीआं, जिन्हां पतिपरमेश्वर आपणे विच मिलाईआ। असीं हुण भरीआं सारीआं हरख दीआं, गुस्सयां विच साडी दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी धार आप दरसाईआ। पंज तत कहिण प्रभ असीं रहीए मात ना रुलदे, चुरासी विच आपणा पन्ध बणाईआ। कूड़ दे कंडे रहीए ना तुलदे, जुग चौकड़ी कीमत कोए ना पाईआ। शरअ शरीअत विच रहीए ना भुलदे, भरमां रंग रंगाईआ। सानूं वस्त अगम्मी इक अमुल्ल दे, मेहरवान जिस दी कीमत ना कोए जणाईआ। असीं रूप अनूप सति सरूप तेरी कुल दे, कुल मालक वेखणा चाँईं चाँईंआ। तेरे प्यार विच निरँकार कदे ना भुल्लदे, अभुल्ल तेरी ओट तकाईआ। सानूं अवतार पैग़म्बरां गुरुआं दस्सया पुरख अकाल दे दवारे कदे कदे खुल्हदे, नव नौ चार दा पन्ध मुकाईआ। जिथ्थे जाप जपणे नहीं पैंदे कदी बुल्ल्ह दे, रसना जिह्वा ना कोए वड्याईआ। ओथे अमृत मेघ अगम्मे डुल्हदे, बूँद स्वांती आप टपकाईआ। जन भगत सुहेले रूप बणदे अनोखे फुल्ल दे, जिस दीआं पंखड़ीआं वेखण कोए ना पाईआ। जिन्हां दे धर्म निशाने झुलदे, जुग चौकड़ी ख़ुशी बणाईआ। ओह बूटे कदे ना हुलदे, पत्त टहिणीआं नाल महकाईआ। असीं प्यारे तेरे सुल्हा कुल दे, कुल मालक होणा सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा रूप अनूप सति सरूप तोल तोलणे आपणे अतुल दे, जगत तोल दी वंड ना कोए रखाईआ।

९ सावण शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड जंडयाला प्रीतम सिँघ करतार कौर खेड़ा जमशेर प्रेम सिँघ महिन्दर कौर
उजागर सिँघ सरींह भुपिन्दर सिँघ फराला महिन्दर कौर चीमा कलां

पंज तत कहिण साडे निरँकार, निराकार होणा आप सहाईआ। जोती जाते निगाह मार, जगत जहान वेख वखाईआ।

असीं जुग जुग हुन्दे रहे ख्वार, चुरासी फाँसी गल लटकाईआ। तन वजूदां वाले बणाउंदे रहे यार, मित्र मीत रूप दरसाईआ। नाम कल्मया दा लैंदे रहे सहार, जिह्वा सोहले ढोले गाईआ। तीरक तट्टां फिरदे रहे किनार, जल धारा विच समाईआ। रसना जिह्वा बोलदे रहे जैकार, ढोले तेरे सिफ्त सलाहीआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ झुकदे रहे गुरदवार, चर्चां वेख वखाईआ। चारों कुण्ट निगाह रहे मार, दोए दोए लोइन ध्यान लगाईआ। बौहड़ी साडा बेड़ा किसे ना कीता पार, पार उतारनहार अन्त तेरी ओट तकाईआ। तूं आदि जुगादी सांझा यार, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। असीं बरदे तेरे ख़िदमतगार, वरन गोत आदि ना कोए रखाईआ। साडा पूरब लहिणा देणा दे उधार, उदर दा लेखा दे मुकाईआ। अमृत बख्श दे ठांडा ठार, सति सरूपी जाम प्याईआ। नाद शब्द दे धुन्कार, अगम्मी आवाज़ सुणाईआ। दीपक जोत कर उज्यार, जोती जाते डगमगाईआ। साडा मेट दे धूंआँधार, अंध अंधेरा रहे ना राईआ। घर मन्दिर पैज संवार, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। साडी मंज़ल ना रहे दुष्वार, दुश्मण कूड़े बाहर कढ्ढाईआ। तेरे चरण चरण जाईए बलिहार, बलि बलि आपणा आप कराईआ। तूं करता पुरख करनेहार, कुदरत कादर नूर अलाहीआ। तत कहिण असीं भगत सुहेले भेव नहीं पुरख नार, नर नरायण देणी वड्याईआ। सच दवारा बख्शणा एकँकार, अकल कलधारी आपणा घर सुहाईआ। जिथ्थे आदि दा मंगलाचार, धुर दा शब्द शब्द शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा गृह इक सुहाईआ। पंज तत कहिण प्रभ असीं तेरे धार आदी, आदि पुरख निरँजण तेरी शरनाईआ। तेरा आत्मा ब्रह्म ब्रह्मादी, पारब्रह्म तेरी वड्याईआ। तेरा हुक्म शब्द अनादी, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। चार जुग साडा बणया ना कोए इमदादी, सगला संग ना कोए रखाईआ। अवतार पैग़म्बरां गुरुआं संदेशा दिता बोध अगाधी, बुद्धी तों परे परे समझाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला कलयुग अन्त लडावे लाडी, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। सब दी लेखे लावे नाड़ी मास हाडी, रक्त रक्ता वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप रखाईआ। पंज तत कहिण प्रभ सानूं जुग जुग मिलदे रहे दिलासे, निरगुण सरगुण मिलदी रही वड्याईआ। वेखदे रहे पृथ्मी आकाशे, गगन गगनंतरां ध्यान लगाईआ। तक्कदे रहे मण्डलां रासे, गोपी काहन वजदी रही वधाईआ। दीन दुनी तक्के तमाशे, जगत विकारां रंग रंगाईआ। तन साह वेखे स्वासे, पवण पवणां नाल वड्याईआ। अन्त रहे तेरे भरवासे, भावना तेरे अग्गे रखाईआ। बिन तेरी किरपा साडा जन्म ना होवे रासे, रहिबर रंग ना कोए रंगाईआ। आपणे भेव खोल्ह खुलासे, ख़ालक पर्दा दे चुकाईआ। निरगुण नूर कर प्रकाशे, अंध अंधेरा दे मिटाईआ। विषयां तों बाहर तेरा होवे विश्वाशे, विश्व दे मालक होणा सहाईआ। साडा लेखा

कोल रहे ना शंकर कैलाशे, कलाधारी तेरी ओट तकाईआ। सानूं इक्को तेरा सहारा जापे, जग जीवण दाते तेरी बेपरवाहीआ। साडी मेट अंधेरी राते, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। तुध बिन पत कोए ना राखे, रक्षक नज़र कोए ना आईआ। साडे अन्तष्करन विच भाखे, प्रभू मालक बेअन्त गुसाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा मीत आप हो आईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडे वेख लै अन्दरों पर्दे चुक्क, पर्दानशीं दया कमाईआ। बिन तेरी किरपा पैंडा जाए ना मुक्क, पाँधी पन्ध पूर ना कोए कराईआ। चारों कुण्ट अंधेरा घुप्प, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। जुग चौकड़ी असीं बैठे रहे चुप्प, भगवन जन भगतां देणी माण वड्याईआ। तूं परम पुरख अबिनाशी अचुत, चतर्भुज तेरे हथ्थ वड्याईआ। अन्तिम सब नूं आ के पुछ, पुश्त पनाह हथ्थ ना कोए टिकाईआ। तेरे दर तों जाईए ख़ुश, ख़ुशीआं ढोले गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दा संग आप समझाईआ। पंज तत कहिण प्रभ असीं लभ्भणा नहीं कोई होर, खोजण जगत जुग ना जाईआ। साडी तेरे हथ्थ डोर, बन्धन नाम नाल बंधाईआ। आपणे प्रेम दी ला दे मोहर, जिस दा हुक्म सके ना कोए बदलाईआ। सानूं आपणे नाल तोर, तुरत आपणे घर वसाईआ। जिथ्थे मन ना पावे शोर, मति कूड़ ना कोए वड्याईआ। पन्ध रहे ना अंधेरा घोर, निरगुण नूर कर रुशनाईआ। झगड़ा मुका दे कूड़े चोर, चिंरी विछुन्ने लै मिलाईआ। साडा होवे भाग मथोर, मिथ्या दिसे कूड़ लोकाईआ। झगड़ा मेट दे मढ़ी गोर, जलधारा वहिण ना कोए वहाईआ। असीं जाणां चाहुंदे तेरे कोल, कुल मालक देणी वड्याईआ। दीन दुनी नूं छडीए उत्ते धरत धौल, अन्त धवल दा पन्ध मुकाईआ। वायदा पूरा कर दे कौल, नव नौ चार दए गवाहीआ। साडे अन्तर जा मौल, मौला हो के सोभा पाईआ। असीं तेरे चरण प्यासे अनभोल, भुल्ल्यां मार्ग लाईआ। सच सति दवारा खोल्ह, अग्गे बन्द ना फेर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि सदा अडोल, अडुल तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ।

९ सावण शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड रुढ़का गुरमेज सिँघ सुरजीत सिँघ जगीर कौर केहर सिँघ जुगिन्दर सिँघ भजन कौर करतार सिँघ ऊधम कौर रुढ़का गुरनाम सिँघ सूरानसी जसबीर कौर दौलतपुर

पंज तत कहिण प्रभ साडी धार कर दे उग्घी, उगण आथण दया कमाईआ। असीं भरमदे रहे जुग जुगी, चौकड़ी भज्जे वाहो दाहीआ। साडी औध अजे ना पुग्गी, पन्ध सक्या ना कोए मुकाईआ। भेव पा सके कोए ना बुद्धी, अक्ल चले

ना कोए चतुराईआ। लेखा जाणे ना वदी सुदी, थित वार ना कोए वड्याईआ। तेरी खेल सदा सद गुज्झी, पुरख अकाले देणा समझाईआ। अन्त अख़ीर बेनज़ीर सानूं बेनन्ती इक्को सुझी, तेरे चरणां आस रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे मंग मंगाईआ। तत कहिण प्रभ जुग जुग फिरदे रहे धार सरगुण, जगत जहान भज्जे वाहो दाहीआ। किरपा कर निरँकार अन्त निरगुण, निरवैर दया कमाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले बिन अक्खरां पुकार सुण, बिन ढोले दईए दृढ़ाईआ। असीं रूप नहीं कोई रिख मुन, जगत वंड ना कोए वंडाईआ। सानूं आपणी किरपा नाल आपे चुण, लख चुरासी विच्चों खोज खुजाईआ। शब्दी धार शब्द दे धुन, आत्मक राग इक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच साची मंग मंगाईआ। पंज तत कहिण साडे पूरे करदे लेखे, लेख लेखणी ना कोए वड्याईआ। अन्त रहिण ना भरम भुलेखे, भाण्डा भरम भउ देणा भनाईआ। धुर दी मस्तक ला मेखे, जिस दी जड़ ना कोए उखड़ाईआ। तेरा नाम सदा वसेखे, विश्व दे मालक होणा सहाईआ। असीं सुणना चाहुंदे तेरे संदेशे, सँध्या सरघी तों बाहर जणाईआ। तूं मालक इक नरेशे, नर नरायण नूर अलाहीआ। तैनूं झुकदे विष्न ब्रह्मा शिव महेष गणेशे, इन्द इर्न्दासण बैठे सीस नवाईआ। तूं पुरख अक्ले दीन दयाले साडे रखणे चेते, चिन्ता देणी दूर कराईआ। तेरा दर्शन करीए नेतन नेते, निज लोचन नैण देणा खुल्हाईआ। आत्म परमात्म बख्शणे हेते, हितकारी हो के मेल मिलाईआ। नाम दुशाल लैणे लपेटे, पर्दा ओढण आप टिकाईआ। असीं आदि पुरख अपरम्पर तेरे बेटे, दूसर अवर ना कोए माईआ। सदा सद तेरी सेजा लेटे, जगत खटीआ ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दा रंग आप रंगाईआ। पंज तत कहिण असीं तेरे बच्चे नन्हे, नाना प्रकार खेल खिलाईआ। तूं बेनन्ती साडी मन्ने, मनसा तेरे चरण टिकाईआ। लेखे पूरे कर दे गोबिन्द वाले कन्ने, कायनात विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। की होया जे माल चराया धन्ने, दिती जट्ट जगत वड्याईआ। की होया जे भोग लगाया नामे वाले छन्ने, छप्पर छन्न सुहाईआ। असीं भगत सुहेले तूं आपणी धारों जने, जणेंदी अवर कोए ना माईआ। तुध बिन बेड़ा कोए ना बन्न्हे, मँझधार बेड़ा पार ना कोए कराईआ। सति प्रकाश दे दे धुर दे चन्ने, चन्न चांदनी इक रुशनाईआ। साडा वसेरा कर लै बिन छप्पर छन्ने, दरगाह साची सच सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर मेला लैणा मिलाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडा वेख लै जगत किनारा, बिन तेरे नाम नईया नौका नज़र कोए ना आईआ। दीन दुनी मिले ना कोए सहारा, सहायक नायक सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। तूं वेखणहारा एकँकारा, अकल कलधारी तेरी ओट तकाईआ।

असीं भगत जन तेरे जिन्हां दे सीस बन्न्हीआं दस्तारां, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। उन्हां दा लेखा पूरा कर दे विच संसारा, संसारी भण्डारी सँघारी वेखण चाँईं चाँईंआ। फिर लोकमात आउणा ना पए दुबारा, अग्नी अग्ग ना कोए तपाईआ। सद वसीए तेरे सच दवारा, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। जिथ्थे अमृत मिले ठण्डा ठारा, बूँद स्वांती अगम्म अथाहीआ। नाद शब्द सुणीए धुन्कारा, नाद अनादी वज्जे वधाईआ। जोती जोत दीपक होए उज्यारा, नूर नुराना डगमगाईआ। तेरा मन्दिर सोहे बंक दवारा, थिर घर वासी सचखण्ड साचे वज्जे वधाईआ। साडी बेनन्ती दोए दोए जोड़ निमस्कारा, नमो नमो विच सीस जगदीश झुकाईआ। साडा लहिणा देणा पूरा करना मीत मुरारा, मित्र प्यारे दया कमाईआ। पंज तत कहिण साडा लेखा रहे ना अवर उधारा, उदर दा लहिणा देणा मुकाईआ। नमो नमो नमो निमस्कारा, डण्डावत बन्दना सजदयां विच सीस झुकाईआ। तूं शाहो भूप सिक्दारा, हरि करता अगम्म अथाहीआ। तेरा अतोट अतुट भण्डारा, देवणहार तेरी बेपरवाहीआ। पंज तत कहिण असीं आत्म परमात्म लाईए नाअरा, तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाईआ। साडा दीन दुनी विच्चों अन्त करना पार किनारा, लोकमात जल थल अस्गाहां पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तुध बिन अवर ना कोए सहारा, सहायक नायक नज़र कोए ना आईआ।

१० सावण शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड रुढ़का आत्मा सिँघ दर्शन सिँघ गर्दावर सिँघ बंता सिँघ महिन्दर सिँघ
दर्शन सिँघ सुरजीत सिँघ करतार सिँघ बिलगा छिन्दो गुरदेव कौर बिलगा प्रकाश कौर सुनड़ा

पंज तत कहिण प्रभ कोटन कोटि जुग चौकड़ीआं लँघीआं, बण बण पाँधी आपणा पन्ध मुकाईआ। असीं निरगुण सरगुण धार तेरे कोलों मंगां मंगीआं, मांगत हो के झोली डाहीआ। असीं जन्म कर्म दीआं पता नहीं मंदीआं कि चंगीआं, आपणी समझ ना किछ रखाईआ। तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाउंदीआं छन्दीआं, धुर दा राग दृढ़ाईआ। साडीआं पुश्तां होण ना नंगीआं, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। साडे सीस जगत कूड़ दीआं वगीआं कंघीआं, दुरमति मैल साफ़ ना कोए कराईआ। जुग जुग तन वजूदां नाल हंढीआं, माटी ख़ाक विच समाईआ। अन्त तेरे नाल प्रीतां गंढीआं, प्रीतम हो के वेखणा चाँईं चाँईंआं। साडीआं धारां कर के ठण्डीआं, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। असीं बैठीआं पतण घाट अन्तिम कन्ढ्ढीआं, नईया नौका नाम देणा चढ़ाईआ। साथों वार सहे नहीं जांदे शस्त्र धार जगत दीआं चण्डीआं, चण्डका रूप नज़र कोए ना आईआ। झगड़ा

मुका दे जेरज अंडीआं, उत्भुज सेत्ज पन्ध रहे ना राईआ। मंज़ल पार करा दे दीन मज़्हब दीआं डण्डीआं, डण्डावत आपणी इक समझाईआ। लेखा रहे ना काजी पंडीआं, शरअ दा लहिणा देणा मुकाईआ। पूजा रहे ना पाहन जंडीआं, पत्थरां सीस ना कोए निवाईआ। इक्को तेरे नाम दी मिले अनन्दीआं, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। सानूं हिलाउणीआं पैण ना बत्ती दन्दीआं, रसना जिह्वा बाहर तेरी पढ़ाईआ। साडीआं पाटीआं वेख लै अंगीआं, अंगीकार अन्त आपणे अंग लगाईआ। जन्म मरन दीआं मेट दे तंगीआं, दु:ख दर्द ना लागे राईआ। साडी खलड़ी लहे ना नाल रम्बीआं, फाँसी गल ना कोए लटकाईआ। कीमत पए ना मज़्हबां वालीआं मंडीआं, जगत तोल ना कोए तुलाईआ। साडीआं धारां तेरे प्रेम विच जाण रंगीआं, रंगत इक्को इक रखाईआ। मेल मिला लै धुर दे संगीआं, सगला संग आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक दया कमाईआ। किरपा कर सूरे सरबंगन, साहिब सतिगुर तेरी ओट रखाईआ। निरगुण धार दे अनन्दन, अनन्द अनन्द विच्चों जणाईआ। मस्तक टिक्का रमा दे चन्दन, नाम निधाना नाल रलाईआ। नेत्रहीण रहीए ना अंधन, अंध अज्ञान देणा गंवाईआ। गृह भरमां ढाह दे कंधन, दूई द्वैत दा पन्ध मुकाईआ। आत्म धार बख्श दे संगण, परमात्म सगला संग बणाईआ। तेरा दर दवार एकँकार इक्को आईए लँघण, दूजा गृह ना कोए सुहाईआ। लोड़ रहे ना प्रकाश सूर्या चन्दन, जोती जाते इक्को तेरा नूर नज़री आईआ। साचा शब्द सुणा दे धुन अनादी नदन, अनरागी आपणा राग समझाईआ। झगड़ा रहे ना तत पंजण, पंचम देणी माण वड्याईआ। सति सच दा पा दे अंजण, नूर नुराने नूर देणा चमकाईआ। कूड़ी क्रिया कर दे खण्डन, खण्डा खड़ग नाम खड़काईआ। लहिणा देणा पूरा कर विच वरभण्डण, ब्रह्मण्ड तेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दी दात इक वरताईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडा तेरे नाल लेख, साखी नज़र कोए ना आईआ। जन्म कर्म दी बदल दे रेख, ·षी मुनी दी वंड ना कोए वंडाईआ। बिन नेत्र लोचन आपे देख, पर्दा परदयां विच उठाईआ। आपणा दस्स अवल्लड़ा भेख, भेखाधारी होणा सहाईआ। झगड़ा दिसे ना मुल्ला शेख़, शरअ शरीअत वंड ना कोए वंडाईआ। साडा सुहञ्जणा कर दे देश, साढे तिन्न हथ्थ रंग रंगाईआ। साडी बाल जवानी तक्क अल्हड़ वरेस, बृद्ध बालां खोज खुजाईआ। तेरा लहिणा देणा शब्द धार गोबिन्द दस दशमेश, दहि दिशा वेख वखाईआ। जन भगतां लेखे ला लै मुच्छ दाढ़ी केस, कसम खा के सारे मंग मंगाईआ। साडे अन्दरों कढ्ढ कलेश, कूड़ी क्रिया बाहर कढ्ढाईआ। आपणा दर्शन दे हमेश, दिवस रैण नज़री आईआ। तेरे दर ते होए पेश, पेशीनगोईआं हथ्थ उठाईआ। तूं मालक इक नरेश, नर नरायण देणी वड्याईआ। सच सुणा दे धर्म संदेश, धर्म दी

धार तेरी पढ़ाईआ। तेरा भगत जन रहे ना कोए मलेछ, बुध बिबेक देणी बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सहाई होणा सदा हमेश, हम साजण हो के आपणी दया कमाईआ।