पुस्तकालयभाग २३

१० सावण शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड रुढ़का कलां ज़िला जलन्धर हरिसंगत नवित

सचखण्ड कहे बिना तार सितार सुणे जैकारे, आवाज़ राज़ विच आपणे ढोले गाईआ। झट उथे भगत जन लग्गे लावण नाअरे, बिन रसना जिह्वा सुणाईआ। बिना अक्खां तों देण इशारे, बिन सैनत सैनत समझाईआ। नाले हस्स के कहिण उठ प्रभू प्यारे, प्रीतम धुरदरगाहीआ। लोकमात दे तक्क नज़ारे, बिन नैणां नैण उठाईआ। सम्मत शहिनशाही दस दी पा सारे, दस सावण नाल मिलाईआ। की धरनी धरत धवल धौल उत्ते नज़ारे, जो नज़रीआ सब दा दए बदलाईआ। भगत सुहेले तक्क जेहड़े डिग्गे मूँह दे भारे, नैण मूंद तेरे चरण ध्यान रखाईआ। उन्हां दे कारज पूरे करने सारे, महासार्थी होणा आप सहाईआ। फिरदे रहिण ना विच मँझधारे, समुंद सागरां पार देणा कराईआ। अन्त ल्याउणा आपणे सच दवारे, जिथ्थे द्वारका वासी बैठे आसण लाईआ। एह भगत जन कोई इक दो नहीं तिन्न चारे, चार जुग दे साथी पिछले नज़री आईआ। बिना भगती तों भगवन माण देणा सच्चे दरबारे, दरगाह साची देणी वड्याईआ। वड्डे छोटे बृद्ध बाल सोहण तेरे बंक दवारे, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। पंज तत रो रो ना करन पुकारे, जगत नैणां नीर वहाईआ। आत्मा दे नाल भगतां दे शरीर जाण तारे, एह तेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच देणी माण वड्याईआ। सचखण्ड कहे मेरे अन्दर होईआं ख़ुशीआं, ख़ुशहाली ढोले गाईआ। मैं भगतां कोलों गल्लां पुछीआं, प्रेम नाल मंग मंगाईआ। उन्हां मंज़लां चढ़ के दस्सीआं उच्चीआं, ऊच अगम्म अथाह की आपणा खेल खिलाईआ। जिस भगतां दीआं आत्मा कीतीआं सुच्चीआं, संजम आपणा इक दृढ़ाईआ। लेखे ला के काया बुतीआं, बुतख़ान्यां रंग चढ़ाईआ। जगत जहान विच्चों आत्मा उठा के सुत्तीआं, सुत्तयां आपणी गोद टिकाईआ। सावण दस दीआं सुहाईआं रुतीआं, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। जगत जहान नालों करा के अन्त छुटीआं, छुटकी लिव आपणे नाल लगाईआ। जिन्हां दीआं सचखण्ड विच्चों जड़ां फेर जाण ना पुट्टीआं, जड़ चेतन दा लेखा दए मुकाईआ। सच दवार इक सुहा के कुटीआ, कोटन कोटि जन्म दा लहिणा देणा झोली पाईआ। जन भगतां जन्म जन्म दीआं रहिण ना देवे तरुटीआं, कर्म कर्म दा डेरा ढाहीआ। जिन्हां

दे अन्दरों वैराग दीआं लहरां फुट्टीआं, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। पन्ध मार घसाईआं जुत्तीआं, भज्जे वाहो दाहीआ। उन्हां दे अन्दर भाव रहे ना दुतीआ, दोहरा आपणा रंग रंगाईआ। मंज़लां जगत जहान मुकीआं, मुकम्मल आपणे घर वसाईआ। जिन्हां ने धारां गाईआं दो तुकीआं, तूं मेरा मैं तेरा राग अल्हाईआ। ओह आत्मा सच निशाने कदे ना उकीआं, जगत निशान्यो बाहर भज्जण वाहो दाहीआ। जो साहिब सतिगुर दे चरणां विच झुकीआं, झुक झुक सीस निवाईआ। ओह जगत जहान विच गईआं लुटीआं, सतिगुर लुटेरा हो के लुट लुट आपणे घर लै जाईआ। जिन्हां फेर कदे नहीं लटकणा पुठीआं, मात गर्भ ना फेरा पाईआ। ओह निरगुण धार हो के निरवैर हो के आपणी गोदी चुकीआं, निराकार आपणा रंग रंगाईआ। जन भगतो सचखण्ड दवार कहे तुहाडीआं मेरे घर विच सदा लग्गीआं रहिण रुचीआं, वासना जगत ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस तुहाडीआं ख़बरां पुछीआं, बेख़बरो ख़बर आपणी आप जणाईआ।

१० सावण शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड डलेवाल लाल सिँघ प्रेम सिँघ गुरदेव सिँघ नवा पिण्ड हज़ूरा सिँघ गुराया नछत्र कौर गुराया नाजर सिँघ लाडूवाल त्रलोक सिँघ हरीपुर बेअन्त कौर धनेता

पंज तत कहिण प्रभ परम पुरख निरँकारी, निरवैर निराकार तेरी ओट तकाईआ। बिन नैणां निगाह मारी, परम पुरख परमात्म आपणी दया कमाईआ। जोती जाते पुरख बिधाते पाउणी सारी, पतिपरमेश्वर होणा आप सहाईआ। तूं शाह पातशाह शहिनशाह सिक्दारी, दो जहानां श्री भगवाना तेरी वड वड्याईआ। श्री भगवन्त धुर दे कन्त बेनन्ती सुण हमारी, हम साजण तेरे अग्गे सीस निवाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी जगत जहान लग्गदी रही यारी, यराने दीन दुनी नाल बणाईआ। लख चुरासी भाउंदे रहे वारो वारी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज फिरे वाहो दाहीआ। पुरख अकाले दीन दयाले साडी पैज ना किसे संवारी, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। असीं रूप बणदे रहे पुरख नारी, नर नरायण तेरी सेव कमाईआ। गुर अवतार पैग़म्बरां करदे रहे दारी, तन वजूदां संग बणाईआ। शरअ दे बणदे रहे शस्त्र धारी, खण्डे खड़ग चिल्ले तीर कमान उठाईआ। मरदे रहे वारो वारी, जम्म जम्म आपणा रूप बदलाईआ। तैनूं लभ्भदे रहे वड संसारी, खोजदे रहे थांउँ थाँईंआ। तेरे नाम कलमे जुग जुग रहे उच्चारी, रसना जिह्वा बत्ती दन्द ढोले गाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ गुरदवारे बणदे रहे पुजारी, सिल पूजस आपणा वक्त लँघाईआ। अक्खरां नाल अक्खर बदल के बोलदे रहे जैकारी, सिफ्तां नाल तेरे ढोले गाईआ। सतिजुग

त्रेता द्वापर कलयुग तेरा राह तक्कदे रहे जोत निरँकारी, बिन नैणां नैण उठाईआ। सो वक्त सुहेला पहुँचया आपणी धारी, धरनी धरत धवल धौल दया देणी कमाईआ। असीं पंज तत निमाणे तेरे चरण बलिहारी, बलि बलि आपणा सीस निवाईआ। तूं दाता दयावान साडी जाणां पैज संवारी, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। अमृत रस निजर देणा ठण्डा ठारी, अग्नी तत बुझाईआ। नाद शब्द धुन अनहद सुणा सच्ची धुन्कारी, अनरागी राग दृढ़ाईआ। जोती जोत कर उज्यारी, काया मन्दिर होए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे आस रखाईआ। पंज तत कहिण प्रभू असीं राह रहे तकदे, बिन नैणां नैण उठाईआ। साडे लहिणे दे दे हक दे, हकीकत धुर दी झोली पाईआ। असीं वणजारे रहीए ना मन मति दे, गुरमति देणी समझाईआ। लेखे मुका दे काया मति दे, तत्व तत दृढ़ाईआ। भेव खुल्हा दे ब्रह्म मति दे, पारब्रह्म आपणा रंग रंगाईआ। यारड़े तेरा सथ्थर घत्तदे, सेज सुहञ्जणी देणी सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी वड्याईआ। पंज तत कहिण असीं तन वजूद ख़ाक, माटी दीन दुनी जणाईआ। साडा अन्दरों खोल्ह दे ताक, पर्दा दूई रहे ना राईआ। तेरे बरदे बणीए चाक, दर ठांडे सेव कमाईआ। सब दा पूरा कर दे भविक्ख्त वाक, वाक्या तक्क ख़लक ख़ुदाईआ। कलयुग मेट अंधेरी रात, निरगुण नूर कर रुशनाईआ। ग़रीब निमाणयां पुछ बात, बातन पर्दा आप उठाईआ। तूं पुरख अकाला कमलापात, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। सति सच दी दे के दात, दयावान आप वरताईआ। तेरे नूर दी इक्को होवे प्रभात, इक्को वजदी रहे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। पंज तत कहिण प्रभ असीं भगत निमाणे विच दुनी, दीन दयाल वेखणा चाँईं चाँईंआ। पुरख अकाल बेनन्ती इक सुणीं, सच स्वामी अन्तरजामी तेरे अग्गे वास्ता पाईआ। तूं गुण निधान वड गुण गुणी, गहर गम्भीर बेनज़ीर तेरी बेपरवाहीआ। सानूं लख चुरासी विच्चों छाणी पुणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज चारे खाणी ध्यान लगाईआ। इक्को आपणे नाम दी देणी धुनी, धुन आत्मक राग दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। पंज तत कहिण प्रभ असीं एका वार बोलदे, एकँकार तेरी ओट तकाईआ। साचा शब्द अगम्मे कंडे तोलदे, तराजू जगत ना कोए रखाईआ। बजर कपाटी अन्दरों कुण्डा खोल्हदे, पर्दा ओहला आप उठाईआ। नाम निधाना इक अनमोल दे, अनमुलड़ी दात आप वरताईआ। साडे मालक स्वामी निज घर कोल दे, कौल इकरार पूरे देणे कराईआ। लेखे तक्क लै धरनी धरत धवल धौल दे, धर्म दी धार नाल समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच

दा भेव आप चुकाईआ। पंज तत कहिण प्रभ तेरा खेल बहु बिध भाती, भेव कोए ना पाईआ। तूं सब दा पिता माती, पुरख अकाल नूर अलाहीआ। अन्तिम साडी पुछ वाती, वारस हो के लै उठाईआ। असीं आदि जुगादि तेरी ज़ाती, जोती जाते तेरी ओट तकाईआ। सच मुहब्बत जोड़ लै नाती, रिश्ता इक्को इक बणाईआ। साडा झगड़ा रहे ना काग़ज़ाती, अलिफ़ ये ना वंड वंडाईआ। साडा लहिणा नहीं अल्फ़ाज़ी, हरफ़ हरूफ़ ना कोए चतुराईआ। तेरा मिले मेल इत्फिाकी, इत्फिाकीआ मेल मिलाया बेपरवाहीआ। कलयुग मेट अंधेरी राती, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। सतिजुग दे दे धर्म दी दाती, वस्त अगम्म अथाह झोली पाईआ। जो झगड़ा मेटे ज़ात पाती, वरन बरन दा डेरा ढाहीआ। तेरा हुक्म दस्से इक सफाती, सफा हस्ती हस्त समझाईआ। तूं शाहो भूप करनहार इन्साफ़ी, अदल आदल देणा दृढ़ाईआ। साडी तक्की ना कोए गुस्ताख़ी, निव निव सीस झुकाईआ। दर ठांडे मंगीए मुआफी, मुश्किल हल देणी कराईआ। धरनी धरत तेरी पावे रासी, बिन गोपी काहन नाच नचाईआ। तूं शाहो भूप शहिनशाह पुरख अबिनाशी, हरि करता धुरदरगाहीआ। साडा बिना विषयां तों तेरे उत्ते विश्वासी, विश्व दे मालक होणा आप सहाईआ। चिन्ता ग़म मेटणी जन भगतां अन्दरों उदासी, हरख सोग रहे ना राईआ। तेरा नूर नुराना नूर ज़हूर इक्को जोत होवे प्रकाशी, प्रकाशवान तेरा दर्शन पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंज तत कहिण साडी कर बन्द खलासी, बन्धन जगत जुगत तुड़ाईआ।

११ सावण शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड रहाणा खुरद नसीब कौर डविडा रिहाणा
दर्शन सिँघ दुसांझ साधू सिँघ फगवाड़ा

पंज तत कहिण सतिगुर शब्द बिधाते, बिधना दे मालक दीन दयाल दया कमाईआ। निरगुण धार आपणे नाल जोड़ लै नाते, दूसर संगी संग ना कोए अख्वाईआ। आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द धार धुर दे पित माते, परम पुरख परमात्म तेरी ओट तकाईआ। निरवैर निराकार निरँकार इक्को तेरी गाईए गाथे, दूसर अवर ना कोए पढ़ाईआ। तूं पुरख अकाला दीन दयाला साहिब समराथे, हरि करता इक अख्वाईआ। हउँ बाल अंजाणे अनाथ अनाथे, दीनन तेरी ओट तकाईआ। सच स्वामी अन्तरजामी सगला बख्शणा साथे, संगी इक अख्वाईआ। निरगुण जोत लिलाट जगा माथे, मस्तक तेरी धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। साडा लहिणा देणा दे दे हथ्थो हाथे, अग्गे उधार ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा

कर, एका देणा साचा वर, सच दा मेला लैणा मिलाईआ। पंज तत कहिण प्रभ तेरा मेला होव सति सति सतिवादी देणी वड्याईआ। अन्तरधार देणी ब्रह्म मति, पारब्रह्म प्रभ आपणा रंग रंगाईआ। नाम बीजणा अगम्मे वत, पत्त टहिणी फल फुल्ल आप महकाईआ। लेखे लाउणी हड्ड मास नाड़ी रत, रत्न अमोलक हीरे लैणा बणाईआ। धीरज सन्तोख देणा जत, धर्म दी धार इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे अलख जगाईआ। पंज तत कहिण प्रभ किरपा कर एकँकारे एक, अकल कलधारी तेरी ओट तकाईआ। सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी अन्तष्करन कर बिबेक, बुद्धी आपणे रंग रंगाईआ। त्रैगुण तत्व तत ना लागे सेक, अग्नी अग्ग ना कोए जलाईआ। दरस दिखा दे नेतन नेत, निज नेत्र लोचण नैण कर रुशनाईआ। काया मन्दिर अन्दर वड़ खोल्ह दे भेत, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। सति सतिवादी तेरा दर्शन लईए पेख, गृह मन्दिर अन्दर वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, मांगत हो के मंग मंगाईआ। पंज तत कहिण प्रभ निरगुण धार अन्दर वड़, जोती जाते आसण लाईआ। मंज़ल हकीकी आपे चढ़, हकीकत दे मालक दया कमाईआ। सुरती शब्द धार फड़, दूसर ओट रहे ना राईआ। किला हँकारी तोड़ गढ़्ह, हउँमे हंगता दे मिटाईआ। कर प्रकाश बहत्तर नड़, नूर नुराना डगमगाईआ। भेव खुल्हा दे सीस धड़, चेतन जड़ दा लेखा रहे ना राईआ। एकँकार निरअक्खर इक्को जाईए पढ़, दूसर अवर ना कोए पढ़ाईआ। झगड़ा मेटणा गोर मड़्ह, तन वजूद पंज तत तेरे अग्गे वास्ता पाईआ। सति स्वामी आपणे गृह निरगुण धार खड़, दरगाह साची चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी वस्त नाम वरताईआ। पंज तत कहिण साडे उत्ते करदे मेहरा, मेहरवान महबूब दया कमाईआ। दरस दिखा दे नेरन नेरा, निज घर आपणा डेरा लाईआ। अन्तष्करन बख्श दे चाउ घनेरा, ख़ुशी विच ख़ुशीआं ढोले गाईआ। इक्को रंग रंगा लै गुरु चेरा, चेला गुरु इक्को रूप दरसाईआ। झगड़ा रहे ना तेरा मेरा, तूं मेरा मैं तेरा राग दरसाईआ। जोती जाते पुरख बिधाते तन मन्दिर पा लै फेरा, फिरत फिरत आपणा पन्ध मुकाईआ। तेरा इक्को गृह होवे वसेरा, साढे तिन्न हथ्थ रंग रंगाईआ। असीं लख चुरासी तरसदे कर के बैठे रहे वड्डा जेरा, जुग चौकड़ी तेरा ध्यान लगाईआ। अन्त कन्त भगवन्त मेट अंधेरा, अंध अज्ञान देणा मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सच तेरी सरनाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडे अन्तर ला लै आसण, आसा तेरे उत्ते रखाईआ। तूं साहिब पुरख अबिनाशण, हरि करता धुरदरगाहीआ। कोटन कोटि जन्म दे दुखड़े नासण, तन वजूद रहिण ना पाईआ। दीवा बाती जोती धार कर प्रकाशण, नूर नुराने डगमगाईआ। झगड़ा

मुका दे पृथ्मी आकाशण, गगन गगनंतरां डेरा ढाहीआ। लेखे ला स्वास स्वासण, साह साह तेरा नाम ध्याईआ। तूं इक्को पित मातण, पुरख अकाल इक अख्वाईआ। साडी अन्तिम पुछ वातण, वारस हो के दे वड्याईआ। जे आत्मा नाल जोड़े नातन, नाल ततां दे तराईआ। तेरा खेल तक्कीए बातन, मेहरवान तेरी बेपरवाहीआ। अन्त अखीर बेनज़ीर निरगुण निरवैर तैनूं आए आखण, परवरदिग़ार सांझे यार हक हक सुणाईआ। साडा पन्ध मेट दे वाटण, चुरासी फाँसी दे कटाईआ। लेखे ला लै काया माटण, माटी भाण्डे तेरे अग्गे टिकाईआ। फेर विकीए ना किसे हाटण, हटो हट्ट ना जगत फिराईआ। तूं आदि जुगादी मालक लोकमातण, मातलोक तेरी ओट रखाईआ। असीं दीनन दीन अनाथ अनाथन, समरथ तेरी बेपरवाहीआ। कथनी कथ सकीए किछ ना काथन, रसना कहिण ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच वस्त इक वरताईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडा दीपक जोत जगा दे जोती, जोती जाते दया कमाईआ। साडी सुरत रहे ना सोती, सुरती शब्द नाल उठाईआ। आत्म धार बणा लै गोती, परमात्म आपणे रंग रंगाईआ। शब्दी धार बणा लै माणक मोती, अनमुलड़े आपणे रंग रंगाईआ। साडी मंज़ल पूरी कर दे जो जन्म लए कोटन कोटी, गिणती गणित ना कोए वड्याईआ। निगाह मार लै हक महबूब सचखण्ड दवार दी चढ़ के चोटी, बिन नैणां नैण उठाईआ। जन भगत सुहेले इक अकेले तेरी रखदे ओटी, ओड़क तेरा ध्यान लगाईआ। पन्ध मुका दे लोक परलोकी, सच सलोक इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण निरवैर निराकार निरँकार तेरी खेल सदा अनौखी, अनक कलधारी तेरा भेव कोए ना पाईआ।

११ सावण शहिनशाही सम्मत दस गुरमीत सिँघ चरण कौर पिण्ड फराला राम सिँघ मनसा सिँघ फराला
गणेशा सिँघ कोट कला साधू सिँघ सलार पुर महिन्दर सिँघ दौलत पुर चरण कौर महल गहिला
गुरदेव सिँघ सतिनाम सिँघ प्रेम सिँघ सवरन सिँघ फराला

पंज तत कहिण प्रभ साडे मालक सुल्हकुल, कुल मालक ख़ालक तेरी ओट तकाईआ। आदि जुगादी शहिनशाह अभुल्ल, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तेरी बेपरवाहीआ। आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी सानूं दे वस्त नाम अनमुल, अतोट अतुट वरताईआ। जगत जहान श्री भगवान जाईए ना भुल्ल, भुल्ल्यां मार्ग देणा दरसाईआ। कूड़ी क्रिया माया ममता विच जाईए ना रुल, जगत

विकार रंग ना कोए रंगाईआ। निरगुण निरवैर तोलणा आपणे तुल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म आप सुणाईआ। पंज तत कहिण साडी वेख लै अन्तष्करन दी धार, निरन्तर पर्दा आप चुकाईआ। साडा लहिणा तक्क लै दीन दुनी तों बाहर, जगत तन वजूद ना कोए चतुराईआ। बेनन्ती करीए दर ठांडे दरबार, सचखण्ड साचे मंग मंगाईआ। तूं देवणहार निरँकार, निरवैर तेरी बेपरवाहीआ। असीं मंगते बणे भिखार, भिक्खकां झोलीआं देणीआं भराईआ। तेरे हुक्म विच फिरदे रहे जुग चार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणा पन्ध मुकाईआ। हुण लहिणे देणे पूरे कर दे कलयुग अन्तिम वार, कलि कल्की तेरी ओट रखाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म तेरा नूर होवे उज्यार, उजाला गुपाला तेरा सति सरूप नज़री आईआ। लहिणा देणा साडा पूरा कर दे कर्ज़ हुदार, दर तेरे मंग मंगाईआ। डण्डावत बन्दना सजदयां विच करीए निमस्कार, निव निव धूढ़ी ख़ाक ख़ाक रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दा संग आप रखाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडा लेखा वेख लै बिना शाही कलम दवात, अक्खरां वंड ना कोए वंडाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले साडे अन्दरों मेट अंधेरी रात, नूरी चन्न चन्न चमकाईआ। अन्त कन्त श्री भगवन्त पुछ लै वात, कलयुग कूक कूक सुणाईआ। वस्त अगम्म अथाह मेहरवां हो के दे दात, महिबान बीदो आपणी दया कमाईआ। तेरा दर्शन करदे रहीए इक इकांत, इक इकल्ले नूर ज़हूर देणा चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी आशा पूर कराईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडी आशा तक्क लै बिना जगत दी ख़ाहिश, ख़ालक देईए दृढ़ाईआ। निरगुण धार कर प्रकाश, सरगुण पर्दा आप चुकाईआ। किरपा कर शाहो शाबाश, शहिनशाह आपणा रंग रंगाईआ। साडी लोकमात ततां वाली रुले ना लाश, मिट्टी ख़ाक ना कोए उडाईआ। साडा लहिणा देणा लेखा उत्ते कर लै आकाशां आकाश, अकल कलधारी आपणी दया कमाईआ। सानूं तेरे उत्ते विश्वास, विषयां तों बाहर देणा जणाईआ। हुक्म संदेशा दे दे शंकर कैलाश, शब्दी शब्द दृढ़ाईआ। भोले नाथ मेरे भगतां दा होणा दास, सेवा सच सच कमाईआ। इन्हां आत्मा धार आउणा मेरे पास, पंज तत तत ना कोए बदलाईआ। लहिणा देणा वेखणा स्वास स्वास, साह साह आपणा रंग रंगाईआ। गृह मन्दिर बख्शणा इक प्रकाश, तन वजूद सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ। पंज तत कहिण प्रभ आदि जुगादी देवी देव, देव आत्मा तेरा ध्यान लगाईआ। साडी घाल लेखे ला लै सेव, चाकर हो के सीस निवाईआ। तेरे गुण गाउंदे रहे रसना जेहव, बत्ती दन्दां सिफ्त सलाहीआ। तूं वसणहारा सदा धाम निहकेव, निहचल बैठा आसण लाईआ। सच प्यार दा दे दे

मेव, रस अमृत नाम चखाईआ। साचा मस्तक ला दे थेव, कौस्तक मणीआं रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा मेला आप मिलाईआ। पंज तत कहिण प्रभ असीं आदि जुगादि तेरे संगी साथी, जुग जुग संग बणाईआ। तूं सब दा चलावणहारा राथी, रथ रथवाही बेपरवाहीआ। दस्सणहारा अगम्मी गाथी, बिन अक्खरां अक्खर बणाईआ। लहिणा देणा चुका दे मस्तक माथी, पूरब सब दा झोली पाईआ। साडी बेनन्ती मन्न लै आखी, आखर तेरी ओट तकाईआ। चार जुग दी बख्श गुस्ताख़ी, मेहरवान मेहर नज़र नाल तराईआ। असीं पंज तत तन वजूद जन भगत सारे मंगदे मुआफ़ी, निरगुण तेरे अग्गे वास्ता पाईआ। तेरे प्यार विच सानूं देवे कोए ना फाँसी, राय धर्म चले ना कोए चतुराईआ। तेरे दरगाह साची सचखण्ड दवार दे होईए वासी, तत तत तेरे रूप विच समाईआ। साडी मेटणी जगत वाली उदासी, चिन्ता कूड़ देणी मिटाईआ। तूं शहिनशाह शाहो शाबाशी, सतिगुर शब्द तेरी बेपरवाहीआ। साडा लहिणा पूरा करना स्वास स्वासी, साह साह तेरा नाम दृढ़ाईआ। साडी ख़ाहिश तेरे प्यार दी प्यासी, धुर दा जाम देणा प्याईआ। जन्म कर्म दी मेट उदासी, सुख सागर विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निरगुण धार सरगुण कर बन्द खलासी, बन्दी छोड़ तेरे हथ्थ वड्याईआ।

१२ सावण शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड सोढ्ढीआं सन्तोख सिँघ प्रीतम सिँघ फगवाड़ा
मिलखा सिँघ सैला खुरद प्रीतम कौर माहल गहिला

पंज तत कहिण प्रभ साडी पैज संवार दे, पंचम पंचम आपणे रंग रंगाईआ। निरगुण सरगुण दुरमति मैल उतार दे, कूड़ी क्रिया बाहर कढ्ढाईआ। दीन दयाल निज घर दर्शन अगम्म अपार दे, निज नेत्र लोचन नैण कर रुशनाईआ। शब्द अनादी सच्ची धुन्कार दे, अनहद नादी नाद कर शनवाईआ। अमृत रस बूँद स्वांती ठण्डी ठार दे, अग्नी तत बुझाईआ। घर घर विच आपणा मन्दिर सच वखाल दे, बाहर खोजण दी लोड़ रहे ना राईआ। जोती जल्वा नूर जमाल दे, परवरदिग़ार सांझे यार पर्दा आप उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडा लहिणा देणा तक्क लै आप, आपणी दया कमाईआ। सच प्रीत जोड़ लै नात, रिश्ता आपणे नाल रखाईआ। दरोही साडी हालत वेख लै मात, धरनी धरत धवल धौल ध्यान लगाईआ। झगड़ा तक्क लै ज़ात

पात, दीन दुनी करे लड़ाईआ। साचा मिले ना कोए साक, सच सरूप ना कोए समाईआ। साडी इक बेनन्ती इक्को अगम्मी बात, बातन देईए जणाईआ। साडा लहिणा देणा पूरा कर दे बिन कलम दवात, कागद शाही वंड ना कोए वंडाईआ। निरगुण धार मेट अंधेरी रात, सति सच चन्द कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडे मीत अगम्मड़े, अगम्म अथाह तेरी सरनाईआ। साडे तक्क लै काया माटी चम्मड़े, चम्म दृष्टी विच हल्काईआ। साडी कीमत रही ना दमड़े, जगत हाट ना कोए विकाईआ। बिन तेरी किरपा होए निकम्मड़े, तन वजूद ना कोए चतुराईआ। सच स्वामी बेड़ा कोए ना बन्न्हड़े, कंधे कंध ना कोए रखाईआ। सुख मिले ना कोए अनन्दड़े, अनन्द अनन्द विच ना कोए समाईआ। साडे भाग रहे ना चंगढ़े, भागहीण रोईए मारीए धाहीआ। साडी बेनन्ती तुध बिन कोए ना मन्नड़े, मनसा पूर ना कोए कराईआ। नेत्रहीण होए अंधड़े, निज लोचन ना कोए रुशनाईआ। प्रकाश किसे कम्म ना आवण सूर्या चन्दड़े, चन्द चांदना इक्को दे चमकाईआ। भाग लगा दे साढे तिन्न हथ्थ मन्दिरे, काया काअबा इक्को इक सुहाईआ। तेरे त्रैगुण माया वज्जे रहिण ना जन्दरे, धातू ताले देणे खुल्हाईआ। निगाह मार लै डूँग्घी अंधेरी कन्दरे, दर तेरे वास्ता पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे मंग मंगाईआ। पंज तत कहिण साडा अन्दरों कट अंधेरा, अंध आत्म दे मिटाईआ। निज घर कर सवेरा, सुबह शाम वंड ना कोए वंडाईआ। बिन ख़ुशीआं दे चाउ घनेरा, घर वजदी रहे वधाईआ। तूं स्वामी ठाकर मेरा, मेहरवान इक अख्वाईआ। तन वजूद तेरा चेरा, आत्म देवणहार गवाहीआ। बिना ततां तों तेरे नूर दा होए ना किते वसेरा, जगत मन्दिर ना कोए सुहाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले निरगुण साडे अन्दर ला लै डेरा, गृह आपणा आप वसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच वस्त नाम वरताईआ। पंज तत कहिण आ जा प्रभ आपणे खेड़े, खिड़की कुण्डी आप खुल्हाईआ। निरगुण धार चाढ़्ह लै बेड़े, बेड़ा नईया नौका नाम जणाईआ। असीं भरम भरम थक्के चुरासी वाले गेड़े, चारे खाणीआं रंग रंगाईआ। तुध बिन लहिणा देणा ना कोए नबेड़े, अन्त करन कोए ना आईआ। साडे जगत शरअ दे मेट दे झेड़े, छुरी धार बणे ना कोए कसाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले लै जा आपणे वेहड़े, ततां दा रूप अप तेज वाए पृथ्मी आकाश ततां विच ना फेर समाईआ। सानूं बख्श दे चाउ घनेरे, घनईया रमईआ तेरी ओट तकाईआ। परवरदिग़ार सांझे यार कर दे मेहरे, मेहरवान महिबान बीदो तेरा इक्को नूर ज़हूर करे रुशनाईआ। असीं जुग जन्म जन्म लै के वेख लए वथेरे, मर आपणा वेस वटाईआ। हुण आ गए दर तेरे, दर ठांडे सीस निवाईआ। तूं सतिगुर शब्द गहर गम्भीर बेनज़ीर

असीं तेरे बणीए चेरे, चेला गुर तेरा रूप नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दा भेव अभेद चुकाईआ। पंज तत कहिण प्रभ धुर दा भेव खोल्ह दे जग, जग जीवण दाते दया कमाईआ। साडी तृष्ना बुझा दे अग्ग, अग्नी तत ना लागे राईआ। तूं साहिब सूरा सरबग, हरि करता धुरदरगाहीआ। की होया जे असीं तत जीअ अल्पग, कूड़ी क्रिया नाल वड्याईआ। तूं मालक ख़ालक सानूं वक्खरा चाढ़्ह दे रंग, रंगत इक वड्याईआ। दर ठांडा रहे मंग, भिक्खक हो के झोली डाहीआ। सच सति सदा बख्श दे संग, सगले संगी होणा सहाईआ। असीं जगत जहान दी मंज़ल जाईए लँघ, अग्गे अवर ना कोए अटकाईआ। सच नाम सुणा मृदंग, धुन नाद नाल शनवाईआ। साडी आत्म सेज सुहा पलँघ, बिन पावा चूल जिस दी बणत बणाईआ। तेरी धार दा तेरा होवे छन्द, दूसर अवर ना कोए पढ़ाईआ। साडा लेखे ला लै बन्द बन्द, बन्दगी विच तेरे ढोले गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप समझाईआ। साचा संग बख्श दे जग, दर ठांडे मंग मंगाईआ। दर्शन दे उपर शाह रग, नौ दवारे डेरा ढाहीआ। जगत जहान रहे ना हद्द, हदूद आपणी दे वखाईआ। जिथ्थे दीपक जोत रिहा जग, बिन तेल बाती डगमगाईआ। फेर कदे ना होईए अड्ड, गृह मन्दिर देईए सुहाईआ। साडा लेखा ला लै मास नाड़ी हड्ड, बूँद रक्त तेरे चरणां विच टिकाईआ। पुरख अकाले पंज तत कहिण असीं तेरे भगत सुहेले लोकमात जाईं ना छड, विछोड़े विच विछड़ कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच दवार एकँकार अकल कलधारी लैणा सद्द, सद्दा हुक्म नाम शब्द जणाईआ।

१२ सावण शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड रंगीलपुर जगीर सिँघ लछमन सिँघ धनौरी भजन सिँघ मेहर सिँघ शेख़पुर प्रीतम सिँघ राजे माजरा सरूप कौर गोसला बचन सिँघ ध्यानपुर सरजीतम सिँघ घड़ूआ गुरशरन सिँघ नन्गल

कृपाल सिँघ धनौरी सुरजीत सिँघ जगत पुर सुरजीत सिँघ राजे माजरा

पंज तत कहिण प्रभ साडा अन्तष्करन कर दे शुद्ध, दूई द्वैती शरअ शरायती रंग ना कोए वखाईआ। निरगुण निराकार निरँकार साडी उज्जल कर दे बुद्ध, बिबेक विवेकी आपणी खेल वखाईआ। सच स्वामी अन्तरजामी साडी पवित्र होवे सुद्ध, सुदी वदी वंड ना कोए वंडाईआ। साडा अन्तर निर्मल कर दे दुद्ध, कलयुग कूड़ा दाग़ मिटाईआ। पंज विकार एकँकार साडे अन्दर करे ना युद्ध, काम क्रोध लोभ मोह हँकार दा लेखा देणा मुकाईआ। निगाह मार लै मेहरवाना उत्ते बसुद्ध, धरनी

धरत धवल धौल वेख वखाईआ। अन्त किनारा तक्क लै कलकाती कलयुग, चार कुण्ट दहि दिशा फोल फुलाईआ। परम पुरख परमात्म साडी औध रही पग्ग, अन्त कन्त भगवन्त दईए जणाईआ। साडा इशारा एकँकार बिन रसना जिह्वा बुज्झ, बुझारत तेरे अग्गे रखाईआ। पड़दा ओहला चुका दे गुज्झ, नूर नुराने नूर नूर कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक हो सहाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडा वेख लै जुग जुग दा लेखा, दर तेरे मंग मंगाईआ। कूड़ कुड़यार दा तक भुलेखा, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। असीं सुणया पेशीनगोईआं वाला तेरा संदेशा, जिस दा सँध्या सरघी संग ना कोए बणाईआ। तेरा हुक्म फुरमाणा एकँकार इक विषेषा, विषयां तों बाहर तेरी पढ़ाईआ। की आसा रख के बैठा विष्नूं सेज बाशक शेषा, शाह पातशाह शहिनशाह तेरी ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मेला आप मिलाईआ। पंज तत कहिण प्रभ तेरा मेला होवे धुर संजोग, विछोड़ा जगत रहिण ना पाईआ। आदि जुगादी कट दे रोग, हउमै हंगता गढ़्ह तुड़ाईआ। तूं मेरा मैं तेरा अग्गे होवे ना कोए विजोग, सगले साथी सगला संग निभाईआ। जन्म जन्म दा कर्म कर्म दा दिसे कोए ना रोग, सोग चिन्त देणी मिटाईआ। सतिगुर शब्द शब्द दा देदे जोग, जोगी जुगीशर जिस नूं सीस झुकाईआ। तेरे नाम रस दा इक्को होवे भोग, भस्मड़ तेरे रंग समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक हो सहाईआ। पंज तत कहिण प्रभ बख्श दे आपणा नूर, रहमत हक हक कमाईआ। तूं सर्ब कला भरपूर, देवणहार इक गुसाँईंआ। असीं लोकमात होए मजबूर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। साडा नाता तोड़ दे कूड़, कूड़ी क्रिया रहिण ना पाईआ। मस्तक ला अगम्मी धूढ़, धूढ़ी ख़ाक ख़ाक रमाईआ। निरगुण सरगुण चाढ़्ह रंग गूढ़्ह, दो जहानां उतर कदे ना जाईआ। साडे उत्ते किरपा करनी ज़रूर, ज़रूरत तेरे चरण टिकाईआ। अन्दरों गढ़्ह तोड़ ग़रूर, ग़ुरबत बाहर देणी कढ्ढाईआ। साची ख़ुमारी नाम दे सरूर, सुरती शब्द नाल मिलाईआ। तूं सर्ब कला भरपूर, भरपूर रिहा सर्ब ठाईंआ। साडी बेनन्ती कर मंज़ूर, दर तेरे सीस झुकाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडा लेखा मुकाउणा हाज़र हज़ूर, हज़रतां तों बाहर तेरी ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब कला भरपूर, आदि जुगादि इक अख्वाईआ।

१३ सावण शहिनशाही सम्मत दस बीर सिँघ पिण्ड बठलाणा जेठा सिँघ बठलाणा सन्त सिँघ माणक पुर कलर
गुरदेव सिँघ माणक पुर कलर हजारा सिँघ चुनी प्यारा सिँघ रोड़ा सवरन सिँघ बरक्त पुर

पंज तत कहिण प्रभ साडे उत्ते किरपा कर आप, परम पुरख परमात्म आपणी दया कमाईआ। विकार हँकार दुरमति मैल धोअ पाप, पतित पुनीत आप बणाईआ। आत्म परमात्म निरगुण धार बख्श दे जाप, पारब्रह्म ब्रह्म आपणे रंग रंगाईआ। हरख सोग चिन्ता रहे ना कोए संताप, ग़मी ग़मखार देणी मिटाईआ। सति स्वामी अन्तरजामी अन्त कन्त पुछणी वात, भगवन आपणी दया कमाईआ। साडा लहिणा देणा लख चुरासी रहे ना विच मात, लोक परलोक होणा सहाईआ। निरगुण तेरे नाल जुड़या रहे नात, सरगुण देणी माण वड्याईआ। पुरख अकाले दीन दयाले साडा डूँग्घा वेख लै खात, खालक तेरी ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। पंज तत कहिण प्रभ असीं तेरा तत कबीला, कामल मुर्शद ध्यान लगाईआ। तेरा नाम निधान होए वसीला, विश्व दे मालक देणी वड्याईआ। सति सच सतिगुर आपणी विखाल लीला, लहिणा लहिणे विच्चों प्रगटाईआ। कूड़ी क्रिया अन्दरों बदल दे दलीला, बुध बिबेक विवेक कराईआ। तेरा दर्शन करीए तक्कीए शहिनशाह शाह छैल छबीला, शाहो भूप इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडी पाउणी सार, माहसार्थी दया कमाईआ। असीं तेरा करदे रहे इंतज़ार, जुग जुग तेरी ओट तकाईआ। जम्मदे मरदे रहे विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी खेल तक्कया चाँईं चाँईंआ। जुग चौकड़ी लँघदे गए वारो वार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग भज्जे वाहो दाहीआ। संदेसे देंदे गए पैग़म्बर गुर अवतार, नाम कलमा सोहले ढोले रागां नादां नाल जणाईआ। जोती जाते पुरख बिधाते तेरी जोत दा मंगदे रहे दीदार, बिन नैणां नैण देणा दरसाईआ। सो वक्त सुहञ्जणा साडी पाउणी सार, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। बिना नैणां तों निगाह मार, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। तूं शाहो भूप सिक्दार, शहिनशाह अगम्म अथाहीआ। दर तेरे मंगते बणे भिखार, भिक्खक झोली देणी भराईआ। तूं देवणहार दातार, दाता दानी इक अख्वाईआ। असीं पंज तत निमाणे दर ठांडे करीए निमस्कार, निव निव सीस झुकाईआ। परम पुरख परमात्म दे उधार, उदर दा लेखा देणा मुकाईआ। जन्म मरन तों करना बाहर, लख चुरासी विच ना कोए भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडी मंज़ूर कर लै मिन्नत, निव निव सीस झुकाईआ। निगाह मार लै चारे सिम्मत, चारे कूटां वेख वखाईआ। साडी रही कोए ना हिम्मत, अन्त हौसले

बैठे ढाहीआ। साडे काया मन्दिर अन्दर मनुआ करे इलत, दहि दिशा उठ उठ धाहीआ। साडी पोशाक रही ना कोए खिल्लत, जगत ख्वारी विच दुहाईआ। जिधर वेखीए तन वजूद सारे बणे निन्दक, तेरा नाम ढोला सोहला राग ना कोए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी बेपरवाहीआ। पंज तत कहिण निरगुण धार साडी बौहड़ी, दरोही तेरा नाम दुहाईआ। परम पुरख परमात्म अन्तिम बौहड़ी, दो जहानां पन्ध मुकाईआ। अन्त कन्त भगवन्त तेरी लोड़ी, लुड़ींदे साजण मंग मंगाईआ। पंजां ततां नाता आपणे नाल जोड़ी, भगत भगवान मिल के वज्जे वधाईआ। सति वस्त देणी ना थोड़्ही, अतोट अतुट देणी वरताईआ। सतिगुर शब्द चाढ़ना घोड़ी, शाह संवारे आपणा रंग रंगाईआ। कूड़ी क्रिया साडे तन अन्दरों होड़ी, होड़ा सस्से वाला दए गवाहीआ। हाहे टिप्पी भाग करीं मथोरी, मथन करनी कूड़ लोकाईआ। मनुआ मन पावे ना शोरी, चार कुण्ट ना कोए कुरलाईआ। सानूं धार बख्श दे दोहरी, सुरती शब्द नाल बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण धार सब दे मोहरी, मेहरवान नौजवान श्री भगवान आपणी दया कमाईआ।

१३ सावण शहिनशाही सम्मत दस करनैल सिँघ पिण्ड बड़हेड़ी निर्मल सिँघ अमृतसर बन्ना सिँघ करतार पुर
गुरदेव सिँघ दुसांझ खुरद जगीर सिँघ भड़ी अमर चन्द पंजा कोहा हरचरण सिँघ अवतार सिँघ चण्डीगढ़्ह
प्यारा सिँघ नखनोर गुरनाम सिँघ जनेतपुर

पंज तत कहिण प्रभ साडीआं अन्तिम मुका दे वाटीआं, पाँधीआं पन्ध रहे ना राईआ। मंज़लां पूरीआं कर दे घाटीआं, शाह सुल्तानां नौजवाना दया कमाईआ। साडीआं तन वजूदां लीरां पाटीआं, चीथड़ आपणे रंग रंगाईआ। दुरमति मैलां जाण काटीआं, पतित पुनीतां कर सफ़ाईआ। दाग़ रहे ना काया माटीआं, तत्व तत देणी वड्याईआ। जगत दी विकीए कूड़ ना हाटीआ, कीमत शरअ ना कोए रखाईआ। लहिणा देणा पूरा कर दे नाल गुर अवतार पैग़म्बर अलाटीआं, निरगुण निरवैर निरँकार आपणा रंग रंगाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी सरगुण धार हो के फिरीआं नाठीआं, भज्जीआं वाहो दाहीआ। तीर तलवार शस्त्रां खंडयां नाल खाधीआं लाठीआं, खड़गां वंड वंडाईआ। साडे लहिणे देणे तक्क लै रसना जेहवा वाल्यां पाठीआं, जुग जुग सिफ्ती ढोले सोहले गाईआ। साडीआं धारां तक्क लै उत्ते तीर्थ अट्ठ सठ साठीआं, बिन नैणां नैण उठाईआ। जोती

जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी सरनाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडे दुरमति मैल दे धो दे मुखड़े, मेहर नज़र नज़र नाल तराईआ। उलटे गर्भ रहीए ना कुखड़े, जन्म जन्म ना कोए भवाईआ। तन वजूदां मेट दे दुखड़े, रोग सोग गंवाईआ। असीं तेरे दर प्यासे भुखड़े, तृष्ना तृप्त देणी कराईआ। दरोही आपणे मार्ग उतों उखड़े, साचा पन्ध ना कोए जणाईआ। दर तेरे स्वामी झुकड़े, निव निव लागीए पाईंआ। साडे भाग जगा दे सुतड़े, निरगुण निराकार निरँकार दे अंगड़ाईआ। दीन दुनी साडे फेर करीं ना टुकड़े, हिस्सयां वंड वंडाईआ। असीं तत अधारी तेरे बुतड़े, बुतख़ाने हो के दईए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सच तेरी सरनाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडी धो दे दुरमति मैल मिट्टी, ख़ाकी ख़ाक तेरी चरण धूढ़ रमाईआ। साची धार एकँकार वखा दे चिट्टी, निरवैर आपणे रंग रंगाईआ। दुरमति मैल धो दे ओट तेरे उत्ते सिट्टी, साहिब सुल्ताने होणा आप सहाईआ। साडा इष्ट रहे ना पत्थर इट्टी, जोती जाते इक्को तेरा दर्शन पाईआ। ओह तक्क लै की इशारा देवे हाहे उत्ते टिप्पी, संदेशा की दृढ़ाईआ। बिना पुरख अकाल तों अन्त पंचम धार ना जाए नजिट्ठी, सिर सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। पंज तत कहिण प्रभ सानूं कर दे साफ़ सुथरे, सोहणी बणत बणाईआ। तेरी धार अगम्मी साडे विच उतरे, उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण वज्जे वधाईआ। असीं भगत सुहेले तेरे बणीए पुत्तरे, पिता पूत गोद लैणे टिकाईआ। निरगुण धार आपणे चुक्क लै कुछड़े, फड़ बाहों लोकमात उठाईआ। असीं तेरे प्यार दे भुक्खड़े, जगत तृष्ना ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी वड्याईआ। पंज तत कहिण प्रभ सानूं चाढ़्ह दे रंग चलूल, चोले ख़ाकी दे रंगाईआ। निरगुण धार तैनूं ना जाईए भूल, अभुल्ल देणी माण वड्याईआ। तूं मालक कन्त कन्तूहल, कुदरत दा कादर इक अख्वाईआ। तेरा धर्म दा धर्म वेखीए असूल, नियम सच सच समझाईआ। झगड़ा मेट कातिल मक्तूल, मकबरयां लेखा रहे ना राईआ। नव सत्त दा सति होवे असूल, असल असल विच्चों प्रगटाईआ। तेरा नाम पंघूड़ा लईए झूल, हुलारा दो जहान वखाईआ। चरण चरण लाईए धूल, धूढ़ी मशतक ख़ाक रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे आस रखाईआ। पंज तत कहिण साडी आदि जुगादी आसा एक, एकँकार देईए जणाईआ। सो पुरख निरँजण तेरी रखी टेक, हरि पुरख निरँजण सच तेरी सरनाईआ। एकँकारे पुरख अगम्मे आपे वेख, आप निरँकार जोत धार कर रुशनाईआ। अबिनाशी करते धुर दे खोल्ह भेत, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। श्री भगवान आपणा सुहञ्जणा कर देस, पारब्रह्म

ब्रह्म आपणा रंग रंगाईआ। सतिगुर शब्द सुणा संदेश, धुर दा सोहला ढोला इक दृढ़ाईआ। तूं आत्म धार परमात्म सब दा नरेश, नरायण नर इक अख्वाईआ। दरोही साडे अन्दरों कूड़ी क्रिया कल दा कढ्ढ कलेश, कल कातीआं डेरा ढाहीआ। सो लेखा लहिणा देणा पूरा कर दे जो कहि के गया गोबिन्द दस दशमेश, दहि दिशा ध्यान लगाईआ। तेरा हुक्म संदेशा मन्नदे दो जहान हमेश, हम साजण की तेरी बेपरवाहीआ। की संदेशा देवे दो सहँसर जेहव शेष, विष्नूं विश्व धार की समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण लर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा हुक्म आदि जुगादि सदा हमेश, हम साजण तेरी बेपरवाहीआ।

१३ सावण शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड दुराहा गज्जण सिँघ नछत्र सिँघ भाग सिँघ गुरनाम कौर दुराहा गुरनाम सिँघ इन्द्र सिँघ प्रेम सिँघ भीम सिँघ गुरदेव सिँघ बंत सिँघ हरबंस सिँघ श्री राम मकसूदड़ा

जरनैल सिँघ चैंचल सिँघ महौण गुरदेव सिँघ ललहेड़ी बग्गा सिँघ नत सरदारा सिँघ रौणी
जगदीश सिँघ अजनौध अंर्गेज़ कौर भरपूर गढ़्ह गुरमीत सिँघ चक्क माफी

पंज तत कहिण प्रभ साडे परम पुरख अबिनाशी, हरि करते तेरी ओट तकाईआ। निरगुण धार सरगुण करनी रहिरासी, मेहरवान महबूब मेहर नज़र उठाईआ। आदि जुगादी साडी पिछली मेट उदासी, चिन्ता चिखा रहिण कोए ना पाईआ। साचे मण्डल तेरी तक्कीए रासी, गोपी काहन श्री भगवान आपणा खेल देणा वखाईआ। तेरा नूर ज़हूर वेखीए पृथ्मी आकाशी, गगन गगनंतरां ध्यान लगाईआ। साडी तृष्ना पूरी कर दे आसी, आसावंद हो के मंग मंगाईआ। साडा नाता तोड़ दे नालों शंकर कैलाशी, तन वजूदां दए ना कोए सज़ाईआ। चढ़ना पए ना धर्म राए दी फाँसी, चित्रगुप्त लेखा ना कोए रखाईआ। लाड़ी मौत साडे नाल करे ना हासी, काल नगारा सीस ना कोए वजाईआ। तूं शहिनशाह शाहो शाबाशी, हरि करता धुरदरगाहीआ। साडा लेखा रहे ना दस दस मासी, मात गर्भ दा पन्ध देणा मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी ओट तकाईआ। पंज तत कहिण साहिब बख्शंद, सति तेरी सरनाईआ। साडा ख़ुशी कर दे बन्द बन्द, बन्दगी आपणी इक दृढ़ाईआ। बिना चन्न तों चाढ़्ह दे चन्द, जोती जाते कर रुशनाईआ। बिन रसना जिह्वा तेरा गाईए छन्द, तूं मेरा मैं तेरा ढोला बेपरवाहीआ। साडा अन्तर नेत्रहीण रहे ना अंध, लोचन नैण देणा चमकाईआ।

मेहरवाना श्री भगवाना असीं मंगां रहे मंग, पंज तत निमाणे झोली डाहीआ। निरगुण सरगुण धार चाढ़्ह दे रंग, रंग मजीठ इक चढ़ाईआ। साडा झगड़ा रहे ना नाल पंज, पंच विकारा लेखा रहे ना राईआ। भेव खुल्हाणा ब्रह्म हं, पारब्रह्म प्रभ आपणा पर्दा लाहीआ। दीन दुनी विच फेर ना पईए जम्म, जन्म मरन दा लेखा देणा चुकाईआ। साडा पूरब तक लै कर्म, कर्म कांड दा डेरा ढाहीआ। साडे अन्तष्करन विच्चों मेट दे भरम, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। तूं सतिगुर दाता तरनी तरन, तारनहार इक अख्वाईआ। आदि जुगादी करनी करन, करता पुरख बेपरवाहीआ। साडे नाल सतिगुर शब्द धार कर लै धर्म, धर्म दे नाल तेरे अग्गे सीस निवाईआ। इक्को ओट देणी आपणे चरण, सरन अवर ना कोए तकाईआ। निरगुण धार फड़ना साचा लड़न, पल्लू सके ना कोए छुडाईआ। अप तेज वाए पृथ्मी आकाश तेरी मंज़ल हकीकी चढ़न, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। दर दवारे तेरे खड़न, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप निभाईआ। पंज तत कहिण प्रभ निगाह मार ले आपणी धार, धरनी धरत धवल धौल वेख वखाईआ। साडी सुण पुकार, पुनह पुनह सीस निवाईआ। तूं शहिनशाह शाह पातशाह सिक्दार, जुग जुग तेरा हुक्म अथाहीआ। तूं वेखे विगसें वेखणहार, पारब्रह्म प्रभ तेरी बेपरवाहीआ। हउँ दर ठांडे तेरे भिखार, भिखक हो के झोली डाहीआ। जुग चौकड़ी जम्मदे मरदे रहे वारो वार, लख चुरासी भज्जे वाहो दाहीआ। सानूं मिल्या ना कोए सहार, सगला संग ना कोए बणाईआ। नाम कलमे पढ़दे रहे पैग़म्बर गुर अवतार, रसना जिह्वा ढोले सिफ्त सलाहीआ। पुरख अकाले दीन दयाले तेरा नूर नूर जोत ना मिल्या दीदार, जोती जाते पुरख बिधाते तेरा दरस कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे अलख जगाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडी वस्त दा दे दे दान, देवणहार तेरी सरनाईआ। असीं आदि जुगादी तेरे बाल निधान, बचपन तेरे चरण टिकाईआ। तूं शहिनशाह शाहो भूप सुल्तान, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। असीं खेल तक्कदे रहे सीता राम, कृष्ण काहन काहन नाल वड्याईआ। पैग़म्बरां बणे रहे ग़ुलाम, सुल्हकुल तेरी सेव कमाईआ। गुरु गुरदेवा करदे रहे परवान, निव निव सीस झुकाईआ। ढोले सोहले गाउंदे रहे गाण, रसनां जिह्वा बत्ती दन्द हिलाईआ। काया काअबा तक्कदे रहे मकान, हुजरा हक हक वेख वखाईआ। निगाह मारदे रहे ज़िमीं असमान, मण्डल मण्डप तक्के चाँईं चाँईंआ। आलम फ़ाज़ल बणदे रहे विद्वान, विद्दत हो के तेरी धार रंग रंगाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले तेरा अन्त ना मिल्या निशान, निशाने दीन दुनी तजाईआ। किरपा कर श्री भगवान, दर तेरे मंग मंगाईआ। दर दर्शन देणा आण, अनक कलधारी आपणा रूप बदलाईआ।

नेत्र नज़र ना आए विच जहान, जागरत जोत जोत रुशनाईआ। पंज तत निमाणे आपणे दर कर परवान, परम पुरख प्रभ दया कमाईआ। असीं भगत सुहेले तेरे बाल अंजाण, फड़ बाहों गोद उठाईआ। आत्मा नाल वसीए सचखण्ड तेरे मकान, दरगाह साची सोभा पाईआ। साडा लेखा रहे ना मनुआ नाल शैतान, शरअ दा डेरा देणा ढाहीआ। तेरी जोत विच जोत तेरे रूप विच समाण, समां समाप्त कर लोकाईआ। नव नौ चार पिच्छों मंग्गया इक्को दान, दाते दानी देणा वरताईआ। असीं पंज तत रहिणा चाहुंदे नहीं विच जहान, दीन दुनी दुनी तजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साडी बेनन्ती करीं परवान, परम पुरख परमात्म दर ठांडे मंग मंगाईआ।

१३ सावण शहिनशाही सम्मत दस लुध्याणा शहर जसवन्त सिँघ हरबंस सिँघ लाल सिँघ हरनेक सिँघ गुरदेव सिँघ निरँजण सिँघ मलकीअत सिँघ सरदारा सिँघ निरवैर सिँघ मग्घर सिँघ मदन सिँघ हरचरण सिँघ सुरजण सिँघ

कुलदीप कौर फूला राणी हरवेल सिँघ महिन्दर सिँघ हरबंस कौर सुखवन्त कौर लुध्याणा
जुगिन्दर सिँघ दाखां दर्शन सिँघ अजनौध मुखत्यार सिँघ मुंडीआं भगवान सिँघ तनौड़
महिन्दर सिँघ दाखां पूरन सिँघ मंडयाणी शाम कौर मंडयाणी कर्म सिँघ गुड़े

पंज तत कहिण सुण मालक स्वामी मेरे, मेहरवान महबूब महिबान ध्यान लगाईआ। असीं आदि जुगादि जुग चौकड़ी वेस वटाए बथेरे, चारे खाणी भज्जे वाहो दाहीआ। ख़ुशीआं रंग माणे चाउ घनेरे, दीन दुनी नाल मिल के वज्जदी रही वधाईआ। नाता बणाउंदे रहे गुरु गुर चेरे, मुरीद मुर्शद तेरा रंग वखाईआ। अन्त श्री भगवन्त कलयुग फस गए विच अंधेरे, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। परम पुरख परमात्म साडे उत्ते कर दे मेहरे, मेहरवान दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा मेला आप मिलाईआ। पंज तत कहिण प्रभ तेरी तक्कीए हक अदालत, अदल इन्साफ़ देणा कमाईआ। दरगाह साची दे साचे मालक, अन्त तेरी ओट तकाईआ। सृष्ट दृष्ट ख़लक दे ख़ालक, मख़लूक दे मालक तेरी बेपरवाहीआ। निरगुण निराकार निरँकार साडा बण सालस, विचोला इक्को इक अख्वाईआ। आपणा भेव खोल्ह दे ख़ालस, ख़ालस तेरी ओट तकाईआ। जगत निंद्रा मेट दे आलस, तृष्ना कूड़ देणी मिटाईआ। दुरमति मैल धो दे कालख, चरण धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। दीन दुनी दी तक्क जहालत, चारों

कुण्ट अक्ख उठाईआ। बिन तेरे नाम कलमे दए ना कोए ज़मानत, सहायक नायक नज़र कोए ना आईआ। तूं मालक इक्को सही सलामत, सतिगुर शब्द शब्द अख्वाईआ। साची दे दे नाम न्यामत, बिन रसना रस चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडे देवणहार स्वामी, साहिब सुल्तान नौजवान श्री भगवान तेरी सरनाईआ। आदि पुरख अनादी अपरम्पर स्वामी, ब्रह्म ब्रह्मादी तेरा खेल वेख वखाईआ। साडी सजदयां तों बाहर तेरे चरण इक सलामी, बिन सीस सीस झुकाईआ। परम पुरख साडी शरअ दी कट ग़ुलामी, ज़ंज़ीर बेनज़ीर दे तुड़ाईआ। तूं परवरदिग़ार नूर अमामी, कामल मुर्शद इक अख्वाईआ। मुकामे हक दे हकीकत दे मालक धुर मुकामी, मुकामे हक तेरी ओट तकाईआ। तेरा गृह सुहञ्जणा इक अनामी, अनन्त कला दे मालक तेरी ओट तकाईआ। साडे तन वजूदां दी जूह रहिण नहीं देणी बेगानी, मेहरवाना आपणा रंग रंगाईआ। साडा लहिणा देणा लेखा पूरा कर दे शाह सुल्तानी, शहिनशाह तेरी ओट तकाईआ। तूं परम पुरख परमात्म करनहार मेहरवानी, महबूब अगम्म अथाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडी वेख लै कथा कहाणी, जगत कहिण दी लोड़ रहे ना राईआ। तेरी मुहब्बत आदि जुगादि सदा पुराणी, पुनह पुनह प्रभ तेरे चरण सीस निवाईआ। जुग चौकड़ी सतिगुर शब्द तेरी देंदे रहे कुरबानी, करबल्यां दे मालक कूक कूक सुणाईआ। तन वजूद माटी ख़ाक हुन्दे रहे फ़ानी, मकबरयां विच आपणे आसण लाईआ। साडा अन्त झगड़ा मेट जिस्मानी, जिस्म ज़मीर बेनज़ीर आपणे हुक्म नाल बदलाईआ। तूं मालक इक असमानी, इस्म आज़म इक जणाईआ। तेरे दर ते चाहुंदे पद इक निरबाणी, गृह इक्को देणा वखाईआ। जिथ्थे नाम शब्द धुन सुणीए धुन्कानी, बिन रसना राग दृढ़ाईआ। जोती जोत दिसे महानी, बिन तेल बाती डगमगाईआ। तूं साडे मालक बख्श दे चरण ध्यानी, नेत्र नैण नैण बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा लहिणा देणा आदि जुगादि ब्रह्म ब्रह्माद निरगुण धार दो जहानी, सरगुण सृष्टी दृष्टी अन्दर आपणा हुक्म वरताईआ।