१४ सावण शहिनशाही सम्मत दस टांडा बलवन्त सिँघ सूरमे दे मिलण समें उन्हां दे नवित
जन भगतां आख़र निभे तोड़, लग्गी प्रीत प्रीतम ना कोए तुड़ाईआ। जो सतिगुर शब्द चढ़ावे अगम्मे घोड़, दो जहानां पन्ध मुकाईआ। जिस नूं आदि जुगादि जुग चौकड़ी मन्नया सब ने बन्दी छोड़, छुटकी लिव दए लगाईआ। धुर हुक्म नाल
मनुआ दहि दिशा तों लवे होड़, दीन दुनी ना उठ उठ धाहीआ। रातीं सुत्तयां दिने जागदयां दो जहानां श्री भगवाना अन्तर आत्म जावे बौहड़, दूर दुराडा नेरन नेरा आपणा पन्ध मुकाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला जिस नूं कहिंदे ब्रह्मण गौड़, गौड़ीआं तों बाहर आपणा भे खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक इक अख्वाईआ। सच प्रीती जिस नाल गई लग्ग, लग मात्र डेरा ढाहीआ। आत्म धार कदे ना करे अलग, परमात्म आपणा मेल मिलाईआ। कूड़ कुड़यार कल कल्पणा मेट के अग्ग, अमृत मेघ अगम्म बरसाईआ। दरस दिखाए सूरा सरबग, शाह पातशाह शहिनशाह आपणा भेव चुकाईआ। जोती जाता पुरख बिधाता नज़री आए उपर शाह रग, नव नव दर दा पन्ध मुकाईआ। जिस दा नाम निधान बिन सुर ताल तों जाए वज्ज, आत्मक धुन धुन प्रगटाईआ। निरगुण निरगुण आपणे मेलण दा आपे बणा सबब्ब, मेल मिलावा करे चाँईं चाँईंआ। जिथ्थे दीन दुनी दी नहीं कोई हद्द, ओथे भगतां आपणा गृह वखाईआ। जिस मन्दिर विच जोती धार निराकार निरँकार इक्को रूप रही जग, बिन तेल बाती डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, घर साचे मेल मिलाईआ। लग्गा प्रेम कदे ना टुट्टदा, जगत विछोड़ा रहे ना राईआ। एह कोई नाता नहीं बुल्ल्हां बुट दा, रसना जिह्वा ना कोए चतुराईआ। जिस दा जाम अगम्मी हकीकी घुट दा, बिन रसना तों रस चखाईआ। ओह भगत सुहेले गुरु गुर चेले आपणे सीने ला के घुट्टदा, फड़ बाहों आप उठाईआ। नाता जोड़ के आत्मा धार परमात्मा पिता पुत दा, पूत सपूत वेखे चाँईं चाँईंआ। लहिणा देणा लेखा जाणे आपणी रुत्त दा रुतड़ी नाम नाल महकाईआ। सतिगुर दा नाता प्यार नहीं कोई काया पंज तत बुत दा, बुतखान्यां बाहर आपणा खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच आपणे रंग रंगाईआ। सतिगुर मेला नहीं कोई ततां वाला शरीर, तन वजूद ना कोए वड्याईआ। ओह दाता गहर गम्भीर, गुणवन्त इक अख्वाईआ। ओह जदों चाहे बदल देवे तकदीर, तदबीर आपणे हथ्थ रखाईआ। जिस दी सिफ्त विच सिफ्त कर के गया कबीर, मकबरयां विच रोवन मारन धाहींआ। ओह कलयुग अन्तिम शरअ दे कटण आया ज़ंज़ीर, शाह हकीर इक्को रंग रंगाईआ। जिस दी खिच सके ना कोए तस्वीर, ओह लातसव्वर आपणी खेल खिलाईआ। ओह पीरां दा पीर, पैग़म्बर नूर अलाहीआ। जिस पिछले लेखे उत्ते मारनी लकीर, लाईन अगली दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। सतिगुर नाता नहीं कोई जगत प्यार, मुहब्बत कूड़ ना कोए रखाईआ। सच स्वामी अन्तरजामी पावणहारा सार, घट निवासी पुरख अबिनाशी वेखे चाँईं चाँईंआ। बिन जगत नैणां ते देवे दीदार, निज नेत्र लोचन अक्ख
अक्ख खुल्हाईआ। तन वजूद महबूब रहिण देवे ना धूंआँधार, अज्ञान अंध देवे मिटाईआ। अमृत रस निजर झिरना बूँद स्वांती दे के ठण्डी ठार, नाभी कँवल कँवल उलटाईआ। सच शब्द दी दे धुन्कार, अनहद नादी नाद सुणाईआ। कमलापाती दीआ बाती घर घर विच कर उज्यार, जोत उजाला नूर नुराना इक्को इक डगमगाईआ। एह खेल सच्ची सरकार, आदि जुगादि जुग चौकड़ी करनी दा करता करदा आईआ। भगत विछोड़ा होए ना दूजी वार, मिल्या मेल ना कोए तुड़ाईआ। जिस दा लहिणा देणा निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण धार, निरवैर निराकार निरँकार परवरदिग़ार सांझा यार आपणा रंग रंगाईआ। सो वेखे विगसे पावणहारा सार, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणा भेव चुकाईआ। जिस दा बिना जगत नेत्रां तों हुन्दा दीदार, दीदा दानिस्ता नज़री आईआ। उस साहिब सतिगुर नूं सदा सदा सद निमस्कार, निव निव आदि जुगादि ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर जिमीं असमान लख चुरासी सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। भगत कहे मेरी प्रीती तेरे नाल भगवान, भगवन देणी वड्याईआ। मेरे आदि जुगादी काहन, दो जहानां दाते बेपरवाहीआ। उठ वेख मेरा निशान, बिना निशान्यां ध्यान लगाईआ। मैं दीन दुनी विच होया बेपहचान, रूप रंग रेख मेरा वेखण कोए ना पाईआ। मेरा तेरे उत्ते माण, तूं निमाणयां होएं सहाईआ। तूं शाहो भूप सुल्तान, शहिनशाह इक अख्वाईआ। दर ठांडे देणा दान, मांगत हो के झोली डाहीआ। मेरा जीउ पिण्ड तत तेरे लेखे लग्गे प्राण, साह साह तेरे विच समाईआ। मेरा सिदक भरोसा धर्म सब दे मालक तेरा इक ईमान, अमलां तों रहित तेरी ओट तकाईआ। मेरा नाता तुट्टे ना कदे विच जहान, दीन दुनी सके ना कोए तुड़ाईआ। सदा सदा सद तेरे चरण कँवल रहे ध्यान, दूसर नज़र किसे ना आईआ। मेरी बेनन्ती धुर दे कन्त करीं परवान, परम पुरख प्रभ तेरी ओट रखाईआ। तूं शाहो भूप शहिनशाह सुल्तान, मर्द मर्दान इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक ख़लक दा खालक वस्त अनमुल्ल अतुल्ल जन भगतां अन्तर निरन्तर आपणे हुक्म नाल टकराईआ। प्रीती कहे भगतो मैं कदे ना टुट्टदी, तोड़नवाला नज़र कोए ना आईआ। मैं कोई वणजारी नहीं जगत वाले घुट्ट दी, हथ्थां नाल हथ्थ ना कदे मिलाईआ। मैं बुलारन नहीं रसना जिह्वा वाले बुट्ट दी, बत्ती दन्दां ना सिफ्त सलाहीआ। मैं डरन वाली नहीं किसे कुण्ट दी, भय विच भाउ ना कोए रखाईआ। मैं प्यारी नहीं किसे धी ते पुत्त दी, जगत नाता संग ना कोए बणाईआ। मैं ते सदा खेल वेखदी उस अबिनाशी अचुत दी, जो चेतन सब नूं रिहा कराईआ। सच पुछो मैं प्रीत बिना प्रीतम दी किरपा तों काया मन्दिर अन्दर कदे ना उठदी, आप आपणी लै अंगड़ाईआ। भगतां दे उत्ते मुहब्बत विच कदे ना तुठदी, मेहरवान हो के मेहर नज़र
टिकाईआ। तुहानूं पता नहीं आत्मा परमात्मा दी धार इक जुट दी, दूजी वंड ना कोए वंडाईआ। मन दी धार विच सच दी धार छुटदी, सतिगुर छुटकी लिव फेर दए लगाईआ। हुण तुसां खेल वेखणी उस प्रभू दी सुहञ्जणी रुत्त दी, जेहड़ा रुतड़ी सब दी दए महकाईआ। दुनिया वणजारन होणी तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म धार दो तुक दी, जिस दे नाल दो जहानां पन्ध मुकाईआ। बलवन्त कन्त सतिगुर दी प्रीती प्यार विच कदे ना मुकदी, अन्त अन्त अन्त कहिण किछ ना पाईआ। एह कोई खेल नहीं जीव जंत दी, जगत जिज्ञासुआं वंड ना कोए वंडाईआ। जुग चौकड़ी भगत उधारना रीती चली आई भगवन्त दी, भगवन हो के भगवान सद भगतां आपणा रंग वखाईआ। एह कोई सिफ्त वड्याई नहीं अक्खरां वाले मंत दी, निरगुण भेव दिता दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दा मालक बेपरवाहीआ।
१४ सावण शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड बुढेल गुरनाम सिँघ धन्ना सिँघ ढैह पई हरी सिँघ महिमा सिँघ वाला
पाखर सिँघ मोही नाहर सिँघ रकबा बलवन्त सिँघ गुजरवाल गुरदयाल कौर बोपा राए
पंज तत कहिण प्रभ साडा इक बणा दे इष्ट, इष्टदेव परमात्म इक जणाईआ। सब दी अन्दरों खोल्ह दे दृष्ट, दृष्टांत आपणा नाम समझाईआ। ओह लहिणा देणा पूरा कर दे जो राम गुरु किहा विशिष्ट, विषयां तों बाहर समझाईआ। निगाह मार लै दीन दुनी विच सृष्ट, श्रेष्ट आपणा पर्दा लाहीआ। अन्तर वासना सब दी होणी भृष्ट, सति विच ना कोए समाईआ। तेरा धर्म धार दा धर्म हुन्दा जाए निष्ट, सच रंग ना कोए रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी सरनाईआ। पंज तत कहिण साडे शाहो भूप, शहिनशाह तेरी सरनाईआ। साडा मेट दे अंध कूप, अज्ञान अन्दर रहे ना राईआ। धर्म धार आपणे बणा लै सपूत, पिता पूत लै गल लगाईआ। पंच विकार हँकार साडे अन्दरों कर दे कूच, कूचा गली कर सफ़ाईआ। नाम निधाना बख्श दे सूच, सुच्च संजम इक समझाईआ। दु:ख रहे ना काया पंच भूत, भाण्डा भरम देणा भनाईआ। आत्म परमात्म तेरा खेल ताणा पेटा सूत, सूत्रधारी पर्दा देणा उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर वस्त अगम्म वरताईआ। पंज तत कहिण प्रभ तेरा इक्को होवे नाम, नाम निधाना दे जणाईआ। शरअ तों बाहर दस्स पैग़ाम, पैग़म्बरां बाहर पढ़ाईआ। तेरा इक्को होवे कलाम, कलमा कायनात दे समझाईआ। तेरा इक्को नूर नज़री आए अमाम, अमलां तों रहित नूर अलाहीआ। तेरा इक्को होवे हकीकी जाम, जगत मध दा लेखा देणा मुकाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट तमाम, तम्हा लालच जगत रहे
ना राईआ। अन्त कन्त भगवन्त सब दा लै अंजाम, आप आपणा हुक्म वरताईआ। तूं नौजवाना श्री भगवाना शहिनशाह मेहरवान, मेहर नज़र इक उठाईआ। निगाह मार लै विच जहान, जहालत कूड़ी वेख वखाईआ। सति धर्म दा धर्म दे निशान, निशाने दीन दुनी बदलाईआ। साडी बेनन्ती कर परवान, परम पुरख प्रभ तेरी ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक दया कमाईआ। पंज तत कहिण प्रभ तैनूं सारे होण झुकदे, बिन कदमां सीस निवाईआ। वणजारे होवण इक्को तुक दे, तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाईआ। झगड़े मुका दे कलयुग कूड़ अपराधी सुत दे, सोई सुरती लै जगाईआ। एह खेल वेखीए तेरे अबिनाशी अचुत दे, चेतन दीन दुनी कर लोकाईआ। वक्त सुहञ्जणे कर दे आपणी रुत्त दे, रुतड़ी बिना बसन्त महकाईआ। असीं ग़रीब निमाणे निव निव दर ते पुछदे, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। सानूं नाम निधाना दात अगम्मी तुछ दे, मेहरवान मेहरवान मेहरवान आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडीआं शब्दी धार बदल दे बोलीआं, अनबोलत राग जणाईआ। असीं वक्ख वक्ख रहीए विच ना टोलीआं, हिस्से दीन दुनी ना कोए जणाईआ। शरअ दी धार विच खेलीए ना होलीआं, खण्डे खड़ग खड़ग खड़काईआ। तेरी मुहब्बत विच सब आत्मा होण मौलीआं, मौला आपणा रंग देणा रंगाईआ। निगाह मार लै उपर धौलीआ, धवल दा लेखा देणा चुकाईआ। इकरार तक्क लै कौलीआ, कमलापती आपणी अक्ख उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक होणा सहाईआ। पंज तत कहिण प्रभ तेरा इक्को गीत होवे गोबिन्द, गहर गम्भीर गवर देणा दृढ़ाईआ। तूं निरगुण धार सागर सिन्ध, सरगुण करनी आप सफ़ाईआ। तन वजूद आपणी बणाउणे बिन्द, जो वृंदावन दा काहन आशा गया रखाईआ। साडी सगली मेटणी चिन्द, चिन्ता चिखा ना कोए तपाईआ। तूं मालक ख़ालक गुणी गहिन्द, पुरख अकाला दीन दयाला इक अख्वाईआ। तेरी करे कोई ना निन्द, निन्दकां दा डेरा देणा ढाहीआ। एह तेरा सुहञ्जणा होए जीउ पिण्ड, इंड ब्रह्मण्ड वेखणा चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे आस रखाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडी इक्को होवे आवाज़, अनबोलत देणी जणाईआ। जिस विच तेरा खुल्ल्हे राज़, राज़क रिज़क रहीम पर्दा देणा चुकाईआ। झगड़ा रहे ना रोज़ा नमाज़, कलमा शरअ वंड ना कोए वंडाईआ। आपणा भेव खोल्ह आगाज़, बेपरवाह आपणी दया कमाईआ। इक्को तेरा नूर दिसे वाहिद, दूजा नज़र कोए ना आईआ। दीन दुनी आत्म धार कर आबाद, पारब्रह्म प्रभ आपणा गृह सुहाईआ। लख चुरासी अन्दर तेरी होवे याद, नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप इक्को मन्दिर देणा सुहाईआ। तेरे शब्द दा शब्दी
वज्जे नाद, नाद अनादी धुन देणी शनवाईआ। तूं मालक ब्रह्म ब्रह्माद, ब्रह्मांड दा पर्दा देणा उठाईआ। असीं भगत सुहेले पंज तत तैनूं रहे अराध, राधका कृष्ण वाली सीस निवाईआ। साडे अन्तर रहे ना वाद विवाद, विख देणी बाहर कढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तूं मालक सदा जुगादि आदि, आदि जुगादी इक अख्वाईआ।
१४ सावण शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड पक्खोवाल नाजर सिँघ साधू सिँघ सरदारा सिँघ कर्म सिँघ सरवण सिँघ मंगल सिँघ पक्खोवाल हरजीत सिँघ लील गुरमेज सिँघ हरी सिँघ बुरज पलटू राम सुधार चैंचल सिँघ सुधार
हरचरण सिँघ डांगो भाग सिँघ बसरावां गुरदयाल सिँघ नन्गल खुरद
पंज तत कहिण प्रभ तेरे चरण कँवल वास्ता, वास्तक अस्तिक हो के सीस निवाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले सानूं इक्को दस्स दे रास्ता, राह बेपरवाह अगम्म अथाह देणा जणाईआ। खेल दस्स दे परम पुरख़ आपणी अगम्मी रास दा, मण्डल मण्डप निरगुण निरगुण आपणा रंग रंगाईआ। साडा झगड़ा रहे ना रसना रस स्वास दा, जग जीवण दाते पुरख बिधाते एका नाम देणा दृढ़ाईआ। तूं मालक ख़ालक पारब्रह्म पृथ्मी आकाश दा, गगन गगनंतर तेरी ओट तकाईआ। साडा सच टिकाणा इक्को होवे तेरे चरण निवास दा, दूजा गृह ना कोए वखाईआ। लेखा मुका दे हड्ड नाड़ी मास दा, रक्त बूँद दा डेरा ढाहीआ। रूप अनूप दरसा दे कमलापात दा, पतिपरमेश्वर आपणा पर्दा लाहीआ। साडा लहिणा देणा धरती धरत धवल धौल रहे ना ज़ात पात दा, पतिवन्ते होणा आप सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडी सुण फ़रयाद, दर ठांडे मंग मंगाईआ। तूं बणत बणाई आदि, आदि पुरख तेरी सरनाईआ। तेरा खेल खेलया जुग जुगादि, चौकड़ी भज्जे वाहो दाहीआ। लख चुरासी कीती आबाद, तन वजूदां नाल सुहाईआ। रसना जिह्वा लैंदे रहे स्वाद, रस रसक रसक तेरा वेख वखाईआ। तेरा खेल तक्कया विच ब्रह्माद, ब्रह्मांड देणा नैण उठाईआ। तूं साहिब स्वामी अन्तरजामी दे दे दाद, वस्त अमोल अमुल्ल वरताईआ। धुन आत्मक सुणा दे साडे अन्दर नाद, नादी धुन कर शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडे सगले संगी, साजण तेरी ओट तकाईआ। सानूं कर लै आपणे कार अंगी, अंगीकार इक अख्वाईआ। धुर दी वस्त दे दे मंगी, मांगत हो के झोली डाहीआ। साडा लेखा
रहे ना प्रकृती पंझी, पंज तत रहे कुरलाईआ। वेख लै पिछली जुग चौकड़ी कोटन लँघी, आपणा पन्ध मुकाईआ। साडी धार होई ना ठण्डी, सांतक सति ना कोए वरताईआ। सति सच दवारे पाई किसे ना गंढी, नाता जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। साडी आयू बीत गई लम्बी, गिणती गणित ना कोए वखाईआ। सानूं दे दे सुख अनन्दी, अनन्द आपणे विच्चों प्रगटाईआ। कूड़ी क्रिया वासना अन्दरों कढ्ढ दे गंदी, सुगंध आपणी देणी वखाईआ। शरअ दी रहे ना कोए पाबन्दी, नाता बिधाता देणा तुड़ाईआ। गुर अवतार पैग़म्बरां नाल तेरी कलयुग अन्तिम संधी, पेशीनगोईआं वेखणीआं चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दे मालक होणा सहाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडे मित्रा मीत, साजणा देईए जणाईआ। सानूं कर दे पतित पुनीत, पतित पावन तेरे हथ्थ वड्याईआ। धर्म दी धार समझा दे रीत, मार्ग इक्को इक वखाईआ। झगड़ा मुका दे मन्दिर मसीत, काया काअबा हुजरा हक जणाईआ। त्रैगुण नालों कर अतीत, त्रैभवण धनी तेरी ओट रखाईआ। निरगुण सरगुण कर ठांडा सीत, अग्नी तत तत बुझाईआ। सदा सुहेले वसणा चीत, चित वित ठगौरी रहे ना राईआ। तेरे नाल होवे प्रीत, प्रीतम मिलणा चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक दया कमाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडा सुहा दे मन्दिर, दर ठांडे वज्जे वधाईआ। भाग लगा दे डूँग्घी कन्दर, काया किल्हा कोट वेख वखाईआ। प्रकाश बख्श दे सूर्या चन्द्र, नूर नुराना डगमगाईआ। साडी मनजूर करीं बन्दन, बन्दगी विच सीस निवाईआ। असीं तत विचारे पंजम, पंचम धुन करनी शनवाईआ। पुरख अकाले चाढ़्ह दे रंगण, रंग इक इक रंगाईआ। दूजा दर जाईए ना मंगण, दो जहानां अक्ख ना कोए उठाईआ। तेरी चरणां दी धूढ़ साडा मस्तक होवे चन्दन, नूर ज़हूर करना आप रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर वस्त नाम वरताईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडे लाशरीक, शरक्त अन्दरों दे कढ्ढाईआ। तूं मालक ख़ालक वाहिद तेरे विच हक तौफीक, तोफे नाम कलमे वाले झोली पाईआ। असीं आदि जुगादी तेरे रफ़ीक, मित्र प्यारे इक अख्वाईआ। साडे अन्दरों मेट अंधेरा तारीक, नूरी चन्द चन्द कर रुशनाईआ। तेरी इक्को सुणीए हक दी हक हदीस, कल्मयां तों बाहर होवे पढ़ाईआ। तूं मालक ख़ालक बीस इकीस, एकँकार तेरी ओट तकाईआ। साडी धार एकँकार परवरदिग़ार सांझे यार कर दे ठांडी सीत, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। कोटन कोटि जुग चौकड़ीआं तेरी याद विच गए बीत, बीती कथा कहाणी रहे सुणाईआ। साडी आशा मनसा पूरी कर दे उम्मीद, तृष्ना कूड़ देणी मिटाईआ। पंज तत कहिण प्रभ सानूं तेरे मिलण दी रीझ, मेल मिलाउणा चाँईं चाँईंआ। असीं बरख़ुरदार तेरे अज़ीज़, आज़ज़ तेरी ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि,
आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा दरस बिना नैणां तों होवे दीद, नूर नुराने शाह सुल्ताने नौजवाने मर्द मर्दाने श्री भगवाने इक्को ज़हूर देणा वखाईआ।
१५ सावण शहिनशाही सम्मत दस संग़रूर शहर हरबंस सिँघ सतिन्दर पाल कौर पटयाला सरदारा सिँघ छाजला
तरलोक सिँघ सनाम शाम सिँघ बरनाला हरदेव कौर बुरज लिटां
पंज तत कहिण प्रभ साडी माटी तक्क लै ख़ाक, मकबरयां विच पैग़म्बर देण गवाहीआ। तन वजूद महबूब होए ना पाक, पाकीज़ा तेरे रंग ना कोए समाईआ। निरगुण निरवैर निरँकार अगम्मे झाक, बिन नेत्र नैणां नैण उठाईआ। साडा मित्र प्यारा दिसे ना कोई सज्जण साक, सैण संगी नज़र कोए ना आईआ। आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी सच स्वामी कमलापात, पतिपरमेश्वर तेरी ओट तकाईआ। चरण कँवल उपर धवल नात, बिधाता आपणे नाल रखाईआ। दीन दयाल दयानिध ठाकर दर्शन देणा इक इकांत, अकल कलधारी आपणा पर्दा लाहीआ। सच स्वामी अन्तरजामी बख्शणा अमृत बूँद स्वांत, अग्नी तत बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे आस रखाईआ। पंज तत कहिण प्रभ असीं छोटे नन्हे तेरे बाल नादाने, आयू चार जुग दी समझ किसे ना आईआ। तूं शाह पातशाह शहिनशाह सुल्ताने, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। निरगुण सरगुण तेरे जुग चौकड़ी वेखे बहाने, तन वजूदां खेल खेलया चाँईं चाँईंआ। अन्त कन्त भगवन्त तुध बिन सानूं ना कोए पहचाने, बेनज़ीर नज़र ना कोए मिलाईआ। असीं दीन दुनिया विच हुन्दे रहे फ़ाने, फाँसी गल्लां विच लटकाईआ। साडे अन्त दिसण ना कोए निशाने, निशान जगत जुगत ना नज़री आईआ। तूं किरपा कर गुण निधाने, गहर गम्भीर गवर तेरी आस रखाईआ। साडी बेनन्ती कर परवाने, परम पुरख प्रभ बेपरवाहीआ। सानूं लै जा सचखण्ड सच्चे मकाने, जिथ्थे तेरा आत्म नूर सोभा पाईआ। असीं तन वजूद जन भगत तेरे जुग चौकड़ी पुराणे, पुनह पुनह तैनूं सीस निवाईआ। साडा तेरे उत्ते माणे, माण अभिमान देणा गंवाईआ। तूं शाहो भूप शहिनशाह सुल्ताने, पातशाह तेरे हथ्थ वड्याईआ। अप तेज वाए पृथ्मी आकाश पंज तत तेरे दर खड़्हे निमाणे, नमो नमो कहि के सीस निवाईआ। असीं तेरे आदि जुगादि जुगा जुगन्त ना होईए बेगाने, वक्खरी वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी सरनाईआ। पंज तत कहिण प्रभ सानूं आपणे गृह दा दे दे थान, थनंतर इक्को नज़री आईआ। साडा रूप रंग रेख रहे ना विच जहान, मेला फेर ना कोए मिलाईआ। पौण पाणी तेरे विच समाण,
अग्नी तत तत नाल रलाईआ। पृथ्मी आकाश तेरा खेल महान, ख़ालक ख़लक देणी वड्याईआ। असीं तेरे नढ्ढे बाल अंञाण, बुद्धहीण तेरी ओट तकाईआ। जे भगतां आत्मा करें परवान, परम पुरख देवें माण वड्याईआ। क्यों साडा लेखा रहे विच जहान, दीन दुनी नाल मिलाईआ। अन्त साडी दिशा आप पहचान, हिस्सा आपणा मंग मंगाईआ। नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग कदे नहीं मंग्गया दान, ख़ाली झोली अग्गे डाहीआ। हुण कूक कूक के कहीए श्री भगवान, भगवन दईए जणाईआ। असीं तत निमाणे भगत सुहेले सचखण्ड तेरी दरगाह साची मुकामे हक दा तक्कीए अगम्म मकान, जिथ्थे छप्पर छन्न ना कोए सुहाईआ। दीआ बाती कमलापाती निरगुण जोत जगे महान, बिन तेल बाती डगमगाईआ। एकँकार तेरी आदि जुगादी इक्को बिना आवाज़ तों सुणीए धुन्कान, अनादी नाद देणा जणाईआ। दर ठांडे बेनन्ती परम पुरख करीं परवान, पारब्रह्म प्रभ आशा पूर देणी कराईआ। जन्म मरन दा लेखा साडा रहे ना विच जहान, आवण जावण तेरे चरण टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण चरण प्रीती देणा माण, मानव मानस मानुख हो के तेरी आस रखाईआ।
१५ सावण शहिनशाही सम्मत दस पटयाला शहर बलवन्त सिँघ भजन सिँघ चुपकी बलदेव सिँघ बूटा सिँघ वाला प्रेम सिँघ दौण कला मोहण सिँघ नाभा
पंज तत कहिण प्रभ साडे लेखे पूरे कर दे हज्ज दे, दीन दुनी दा अन्तिम पन्ध मुकाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी रहे भज्जदे, सरगुण हो के चारों कुण्ट वाहो दाहीआ। दीन दयाले तैनूं रहे लभ्भदे, दो जहानां नैण उठाईआ। तेरे मेले कदे ना होए सबब्ब दे, पारब्रह्म तेरा दरस कोए ना पाईआ। लहिणे देणे तक्क लै चार जुग दी हद्द दे, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग नाल मिलाईआ। असीं वणजारे बणे रहे मढ़ी गोर अग्ग दे, तन ख़ाकी ख़ाक समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी वड्याईआ। पंज तत कहिण प्रभ असीं मढ़ीआं गोरां लाउंदे रहे आसणा, नव सत्त आपणा डेरा लाईआ। निगाह मार लै पुरख अबिनाशणा, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। जूहां जंगलां साडा वासणा, घर मन्दिर जगत तजाईआ। साडी दुहाई पृथ्मी आकाशणा, दरोही तेरा नाम सुणाईआ। साडा लेखे ला लै हड्ड नाड़ी मासना, रक्त बूँद रंग रंगाईआ। तेरे होईए दासी दासणा, निरगुण तेरी सेव कमाईआ। तूं शाहो भूप शाबाशणा, शहिनशाह इक अख्वाईआ। साडा लहिणा पूरा कर दे दस दस मासणा, मात गर्भ ना अग्न तपाईआ। कलयुग
मेट अंधेरी रातना, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। भेव खुल्हा दे आपणा बातना, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। सच स्वामी देणा साथना, सगला संग बणाईआ। हो अनाथ अनाथणा, दासी दास दास अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा मेला आप मिलाईआ। पंज तत कहिण प्रभ असीं भगत निमाणे जग, जग जीवण दाते दे वड्याईआ। तेरी सरन सरनाई जाईए लग, लग मात्र दा डेरा ढाहीआ। मेल मिलाउणा सूरे सरबग, हरि करते धुरदरगाहीआ। साडी वासना रहे ना मूल अल्पग, मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र नाल तराईआ। साडी बुद्धी वेख लै कग्ग, हँस रूप ना कोए दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। पंज तत कहिण प्रभ असीं तेरा जिस्म जिस्म जिस्माने, तन वजूद सोभा पाईआ। साडी अन्तर मंज़ल तक्क रुहाने, रूह बुत वेख वखाईआ। तूं मालक खालक साडा इक असमाने, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर नूर अलाहीआ। साडा लहिणा देणा वेख लै दो जहाने, एथे ओथे खोज खुजाईआ। जुग चौकड़ी सदा सद हुन्दे रहे फाने, अन्त नज़र कोए ना आईआ। साडी आदि दी मंग पुराणी , जुग जुग तेरी ओट तकाईआ। अक्खरां नाल तेरी सिफ्तां वाले गाउंदे रहे (अफ़साने), चार जुग दे शास्त्र देण गवाहीआ। दर मंगदे रहे पद निरबाणे, दरगाह साची ध्यान लगाईआ। अन्त कन्त प्रभू पहचाने, पारब्रह्म प्रभ बेपरवाहीआ। साडा जिस्म जगत रूप इन्साने, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश तेरी बणत बणाईआ। मातलोक तेरे हुक्म दी खेली खेल महाने, भज्जे वाहो दाहीआ। अन्त बख्शणा चरण ध्याने, दरगाह साची सच सच सरनाईआ। साडी मिटी ख़ाक उडे ना जगत जहाने, पौण पौणां विच समाईआ। आत्मा नाल साडा इक्को गृह सचखण्ड दवार होवे मकाने, मुकामे हक आपणा आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। पंज तत कहिण प्रभ असीं तेरा तन वजूद, माटी ख़ाक ख़ाक नज़री आईआ। तूं नूर अलाही हक महबूब, तेरी मुहब्बत बेपरवाहीआ। जिधर तक्कीए मौजूद, हाज़र हज़ूर वेख वखाईआ। साडी मंज़ल इक मकसूद, दर घर साचे मंग मंगाईआ। साडी अन्तष्करन दी आसा बूझ, रसना जिह्वा कहिण दी लोड़ रहे ना राईआ। असीं दीन दुनिया दी छडीए हदूद, धरनी धरत धवल धौल वंड ना कोए वंडाईआ। सचखण्ड दवार एकँकार असीं तेरी करीए पूज, दूसर सीस ना कोए निवाईआ। साडा नाता दुतीआ रखीं ना दूज, एका रंग लैणा रंगाईआ। जिस तरह आत्मा तेरा सति सतिवादी पूत, पिता परम पुरख तेरी शरनाईआ। एसे तरह पंज तत असीं तेरी काया भूप, तन वजूद रंग रंगाईआ। श्री भगवन्त सच दवार सानूं कर महिफूज, बाहर सके ना कोए कढ्ढाईआ। तेरी सचखण्ड दी सच होवे हदूद, लाईन ऐन देणी
समझाईआ। तेरी मुहब्बत विच रहीए महिदूद, दूसर ओट ना कोए जणाईआ। तेरा आलीशान तक्कीए अरूज, अर्श फ़र्श दा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दा भेव आप चुकाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडा मिल्या रहे मेला, विछोड़ा जगत ना कोए कराईआ। एका रंग रंगा लै शब्दी गुरु गुर चेला, चेला गुर आपणा खेल बणाईआ। साडा वक्त सुहञ्जणा होए सुहेला, सोहणी बणत बणाईआ। तेरा धाम तक्कीए सचखण्ड दवार नवेला, दरगाह साची सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दी धार धार नाल मिलाईआ। पंज तत कहिण नाता तुट जाए नालों दीन दुनी, जगत जहान दी आस ना कोए रखाईआ। इक्को सच शब्द दी दे दे धुनी, सरवणां राग ना कोए वड्याईआ। तूं शाहो भूप वड गुण गुणी, गहर गम्भीर इक अख्वाईआ। तैनूं मालक ख़ालक कहिंदे कुनी, कुल मालक नूर अलाहीआ। लख चुरासी विच्चों जन भगतां तत छाणी पुणी, चारे खाणी वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ। पंज तत कहिण प्रभ असीं भगत सुहेले तेरे मित, साजण मीत देईए दृढ़ाईआ। साडे नाल करना हित्त, हितकारी हो के वेख वखाईआ। जिन्हां दे कारन आवें नवित, नित नित आपणा खेल खिलाईआ। साडे वजूद कर पवित, पतित पुनीत दे बणाईआ। ठगौरी रहे कोए ना चित, चेतन सुरती आप कराईआ। दीन दयाले बणना पित, पतिपरमेश्वर तेरी ओट तकाईआ। असीं मानस जन्म लईए जित्त, हार दा लेखा नज़र कोए ना आईआ। साडी सुहञ्जणी कर दे थित, घड़ी पल वज्जे वधाईआ। साडा लहिणा देणा मुका दे जगत वाली रित, हड्ड मास नाड़ी वंड ना कोए वंडाईआ। असीं जन्म भोगे कित, कोटन कोटि रूप बदलाईआ। अन्त आपणे नाल मिला लै विच, जोती जोत जोत समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दा नाम आप वरताईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडी वेख लै बूँद रक्त, निरगुण आपणा ध्यान लगाईआ। साडा लहिणा देणा जाण फ़कत, फ़िकरे ढोले तेरे अग्गे सुणाईआ। जुग चौकड़ी उडीकदयां नूं आया वक्त, घड़ी पल आपणी ख़ुशी बणाईआ। तेरी अवतार पैग़म्बरां गुरुआं नाल शर्त, पेशीनगोईआं तेरी देण गवाहीआ। निरगुण धार पतिपरमेश्वर आवे परत, पारब्रह्म प्रभ आपणा फेरा पाईआ। करे प्रकाश उत्ते धरत, धरनी धवल धौल डगमगाईआ। योद्धा सूरबीर बणे मर्द, मर्द मर्दाना इक अख्वाईआ। जन भगतां वंडे दर्द, दीनां आपणी गोद उठाईआ। जिस दा खेल होवे असचरज, अचरज लीला दए जणाईआ। जगत दी शरअ छुरी कसाइण मेटे करद, कातिल मक्तूल दा पन्ध मुकाईआ। जन भगतां होण ना देवे हर्ज, जन्म जन्म दे लहिणे झोली पाईआ। साडी बेनन्ती मंज़ूर करीं अर्ज़, आरज़ू तेरे चरण टिकाईआ।
सानूं सचखण्ड जाण दी ग़रज, दूजी लोड़ जगत ना कोए जणाईआ। साडा पूरब लहिणा दे दे कर्ज़, मकरूज़ कलयुग अन्तिम मंग मंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साडा लेख मुकाउणा लोकमाती गर्भ, ग़रीब निवाज आपणी दया कमाईआ।