पुस्तकालयभाग २३

१५ सावण शहिनशाही सम्मत दस दिल्ली दरबार धीर पुर किंगज़वे कैंप हरिसंगत नवित

पंज तत कहिण प्रभ साडी पूरी कर दे मनसा, ख़ाहिश तमन्ना जगत अवर रहे ना राईआ। सच स्वामी अन्तरजामी धर्म दी धार बणा लै बंसा, विछोड़ा दीन दुनी नज़र कोए ना आईआ। सति सरूपी शाहो भूपी रूप जणा दे हँसा, गुरमुख गुर गुर तेरी ओट तकाईआ। असीं तन वजूद भगत सुहेले पुरख अकाले तेरा बंसा, बंसी वाला काहन गया दृढ़ाईआ। कोटां विच्चों वेख लै इक दो चार लभ्भ लै विच्चों सहँसा, गिणती जगत गणित ना कोए गिणाईआ। साडे अन्तर मनुआ मन हँकारी मार दे कंसा, काम क्रोध लोभ मोह हँकार देणा मुकाईआ। धर्म धार दी एकँकार बणा दे बणता, घड़न भन्न्हणहार समरथ तेरी वड वड्याईआ। गढ़्ह तोड़ दे अन्दरों हउँमे हंगता, हँ ब्रह्म दे समझाईआ। साडा लेखा लहिणा देणा जगत धार रहे ना विच पंगता, सरगुण सरगुण वंड ना कोए वंडाईआ। साडा अन्तष्करन तेरा होया मंगता, भावना तेरे चरण टिकाईआ। तेरा नूर तक्कीए इक्को अगम्मी चन्न दा, चन्द चांदना देणा वखाईआ। साडा लेखा मुका दे हरख सोग ग़म दा, चिन्ता चिखा ना कोए जणाईआ। साडा होए ना विछोड़ा तेरे धार ब्रह्म दा, पारब्रह्म प्रभ आपणा रंग रंगाईआ। तेरा जीव ईश फेर फिरे ना जम्मदा, जम्मण मरन विच कदे ना आईआ। साडा लेखा ला लै दम दा, साह साह तेरे गुण गाईआ। साडा लहिणा मुक जाए मरन जन्म दा, जन्म जन्म फेर ना कोए भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी शरनाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडे एकँकार, अकल कल धारी तेरी बेपरवाहीआ। सो पुरख निरँजण पाउणी सार, हरि पुरख निरँजण दया कमाईआ। आदि जुगादी वेखणहार, ब्रह्म ब्रह्मादी खोज खुजाईआ। साडी जिंदगी जीवण तक्क हयाती, बिन नैणां नैण उठाईआ। तूं मालक ख़ालक निरगुण सरगुण दिसे लोकमाती, मता आपणे नाल रखाईआ। तत कहिण प्रभ दरगाह साची जोड़ लै नाती, सचखण्ड साचे मेल मिलाईआ। बिन अक्खरां तों गोबिन्द वाली पढ़ के वेख लै पाती, पत्रका आपणी आप खुल्हाईआ। जन भगतां धार तन वजूद बणना धुर दा साथी, सगला संग बणाईआ। किरपा कर पुरख समराथी, दर तेरे मंग मंगाईआ। तूं साहिब सुल्ताना नौजवाना हउँ अनाथ अनाथी, दीनन हो के वास्ता

पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सच तेरी वड्याईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडी सुण अरदास, बिन रसना जिह्वा देईए सुणाईआ। आत्म तेरा तेरे वसे धाम, घर साचे सोभा पाईआ। क्यों जुग जुग असीं हुन्दे रहे नास, मढ़ीआं गोरां विच आपणा आप मिटाईआ। मकबरयां विच सड़दी रही लाश, तन वजूद रहे कुरलाईआ। की लहिणा देणा नाल शंकर कैलाश, कलधारी देणा समझाईआ। साडे कोल तेरे बिना अक्खरां तों लेखा ख़ास, ख़ाहिश तेरे अग्गे टिकाईआ। जिस वेले कलयुग अन्त निरगुण नूर जोत होवे प्रकाश, नूर नुराना डगमगाईआ। जन भगतां तन वजूद मानस जन्म करे रहिरास, रस्ता आपणा इक वखाईआ। झगड़ा मेट के दस दस मास, मात गर्भ दा पन्ध कटाईआ। हुण साडी पूरी कर दे आस, दर तेरे मंग मंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सच तेरी सरनाईआ। पंज तत कहिण असीं तेरे दर ते कूकदे, दरोही तेरा नाम दुहाईआ। क्यों जुग जुग सानूं रहे फूकदे, अग्नी तत जलाईआ। क्यों ना लेखे मिटे काया बुत दे, बुतख़ाने रहे कुरलाईआ। पर्दे लाह दे मालक अगम्मे उच्च दे, अगम्म अथाह भेव खुल्हाईआ। असीं एकँकार तेरे कोलों पुछदे, बिन रसना जिह्वा मंग मंगाईआ। ओह वक्त सुहञ्जणे साचे ढुकदे, जिस दे चार जुग राह तकाईआ। अन्त असीं वणजारे हो गए इक तुक दे, तुखम तासीर गए बदलाईआ। क्यों नहीं फिर साडे पैंडे मुकदे, तत ततां विच समाईआ। असीं तेरे चरण झुकदे, निव निव लागे पाईआ। असीं खेल वेखदे तेरे उच्च दे, उच्च अगम्म अथाह देणे वखाईआ। साडे निशाने लोकमात विच्चों पुट्ट दे, पटने वाला नाल मिलाईआ। तत कहिण आत्मा दे नाल सानूं सचखण्ड विच सुट्ट दे, जिथ्थों बाहर ना कोए कढ्ढाईआ। तेरे प्यार दे नाते प्रभू कदे ना टुटदे, लोकमात सके ना कोए तुड़ाईआ। वक्त सुहञ्जणे कर दे साची रुत्त दे, रुतड़ी आपणी नाल महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच द संग आप बणाईआ। पंज तत कहिण प्रभ मैं ततां धार निमाणी, जगत जुगत ना कोए वड्याईआ। मैं तेरा जीव प्राणी, पुनह पुनह सीस निवाईआ। मेरी जुग जुग दी कथा कहाणी, कहि कहि के दयां दृढ़ाईआ। सुण मेरे शाह सुल्तानी, शहिनशाह तेरे अग्गे वास्ता पाईआ। मैं निरगुण नूर जोत नहीं नुरानी, पंज तत तत तेरे हुक्म विच समाईआ। क्यों सचखण्ड दवारा बणया रिहा साडी जूह बेगानी, जुग चौकड़ी वड़न कोए ना पाईआ। अन्त कन्त भगवन्त करनी मेहरवानी, मेहर नज़र उठाईआ। मैं पंज तत तन वजूद चरणी तेरी कन्या अन्जाणी, अनबोलत दयां जणाईआ। मेरी इक बेनन्ती मानीं, मनसा तेरे चरण टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक दया कमाईआ। पंज तत कहिण तूं दाता बेपरवाह,

बेपरवाही विच समाईआ। असीं भगत शरीर होए स्वाह, तन ख़ाकी रूप बदलाईआ। भगत दवारा साडा गवाह, सत्त सावण नाल मिलाईआ। सच संदेशा दयां सुणा, पुरख अकाले सीस झुकाईआ। सदा चलीए तेरी विच रज़ा, तूं देणी माण वड्याईआ। मैनूं मौत दे विच मुहब्बत दा अया मज़ा, ख़ुशीआं ढोले गाईआ। जिस दी समझे ना कोई वज्हा, वज़ूहात ना कोए दृढ़ाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले मैनूं तेरे चरण सरन दी इक्को चंगी लग्गे जग्हा, दूसर भूमिका नज़र ना कदे उठाईआ। जिथ्थे कोटन कोटि धार वगदी गंगा, गंगोत्री भज्जे वाहो दाहीआ। जिथ्थे होवे प्रकाश बिना सूर्या चन्दा, चन्द चांदना करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ। पंज तत कहिण प्रभ तेरा सोहे इक दवार, धुर दरबारा वड वड्याईआ। जिथ्थे मेरा होया संस्कार, ख़ुशीआं रंग रंगाईआ। मैं वेखी अजब बहार, गुलशन तेरा नज़री आईआ। जिथ्थे भगत सुहेले तेरा करन दीदार, बिन नैणां दर्शन पाईआ। बिन सीस होवे निमस्कार, जगदीश तेरी वड्याईआ। इक्को ढोला रहे उच्चार, बिन रसना सोहला गाईआ। तेरे नूर दा तक्क चमत्कार, जोती जाते वेख वखाईआ। मैं बन्दना डण्डावत कीती निमस्कार, निव निव सीस झुकाईआ। किरपा कर मेरे निरँकार, दर ठांडे दे वड्याईआ। झट हुक्म दिता सच्ची सरकार, संदेसा इक सुणाईआ। उठ छेती हो हुशियार, जगत होश ना कोए बणाईआ। त्रैगुण तों बाहर हो तैयार, त्रैगुण अतीता रिहा दृढ़ाईआ। झट पहुंचणा दिल्ली दरबार, आप आपणा पन्ध मुकाईआ। उच्ची कूक कहिणा ललकार, संदेशा सति देणा दृढ़ाईआ। मैं भगतो तुहाडे नाल करन आई प्यार, मुहब्बत मुहब्बत नाल बणाईआ। मैं चरणी नहीं प्रभू चरण दा शृंगार, तन वजूद ना कोए वड्याईआ। मेरी मिट्टी ख़ाक नींह हेठ दबाउणी नाल प्यार, चारे कुण्टां देणी दबाईआ। बीस गुरमुख गुर सतिगुर शब्द करे तैयार, त्रैगुण अतीता भेव खुल्हाईआ। इकीसा नाल आप होवे निरँकार, निरवैर दए वड्याईआ। जिस वेले भगतो भगत दवारा दिल्ली दयोगे उसार, सोहणी बणत बणाईआ। फिर चारों कुंट होणी हाहाकार, बौहड़ी बौहड़ी करे लोकाईआ। मेरे साहिब नूं खोजणगे जुग चार, वेखण चाँईं चाँईंआ। दीन दुनी तरसे करन दीदार, नेत्र नैण नैण उठाईआ। एह इक दो तिन्न चार साल दा विहार, विवहारी आपणी खेल खिलाईआ। फिर सच पुच्छो खेल होणा अपर अपार, अपरम्पर स्वामी आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दा लेखा लेख लिखण तों बाहर, भेव अभेद सके ना कोए खुल्हाईआ।

१६ सावण शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड नानक पुर भान सिँघ प्रीतम सिँघ सोहण सिँघ ठाकर सिँघ बीड़ अमीन जगतार सिँघ बीड़ अमीन निरँजण सिँघ सरदूल सिँघ अजीत सिँघ गुरमेज सिँघ कुरुक्षेत्र

मोहण सिँघ गढ़्ही लांगरी मान सिँघ बोडी बचन सिँघ निबा

पंज तत कहिण प्रभ साडी बेनन्ती सुण लै ज़रा, ज़र्रा ज़र्रा दो जहान ध्यान लगाईआ। पुरख अबिनाशी घट निवासी साडी दीन दी मेट दे शरअ, शरअ वजूद वंड ना कोए वंडाईआ। परम पुरख परमात्म आत्म धार जणा दे आपणा दरा, दर दरवाज़ा ग़रीब निवाजा इक वखाईआ। परवरदिग़ार सांझे यार तेरा सुहञ्जणा होवे घरा, गृह मन्दिर अन्दर वज्जदी रहे वधाईआ। इक्को हुक्म संदेशा नर नरेशा दे दे खरा, बीखैरी या अलाह तेरी ओट तकाईआ। साडा भय भउ चुका दे डरा, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। तत विचारा तेरी सरन सरनाई परा, परा पसन्ती मद्धम बैखरी तों बाहर कर पढ़ाईआ। निरगुण धार दे दे वरा, सरगुण तेरी आस रखाईआ। पंज तत कहिण पता नहीं कोटन वार जन्मा मरा, मर मर जीवत आपणा खेल वखाईआ। अन्त कन्त भगवन्त आपणे नुहा दे साचे सरा, अमृत धार धार नुहाईआ। चुरासी विच्चों कर दे बरा, बन्दी छोड़ तेरी बेपरवाहीआ। चरण कँवल सरनाई तेरी नरायण नरा, नर हरि इक रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार बेपरवाहीआ। पंज तत कहिण प्रभ साडी तक्क लै कथा कहाणी, कथनी कथ सके ना राईआ। तूं शहिनशाह शाह सुल्तानी, भूपत भूप इक अख्वाईआ। सो पुरख निरँजण करनी मेहरवानी, हरि पुरख निरँजण । एकँकार इक्को मंज़ल बख्श रुहानी, आदि निरँजण डगमगाईआ। अबिनाशी करते बिन अक्खरां सुणीए तेरी बाणी, निरअक्खर देणा दृढ़ाईआ। अबिनाशी करते तेरी वज्जदी रहे शनवाई, बिन ढोल मृदंग सुणाईआ। पारब्रह्म तेरा तक्कीए नूर अलाही, जोती जाता नज़री आईआ। सतिगुर शब्द शब्दी धार कर कुड़माई, नाता जगत कूड़ तुड़ाईआ। साचे घर वज्जे वधाई, ख़ुशीआं ढोले गाईआ। दीन दुनी होए जुदाई, नाता कूड़ कुड़यार तुड़ाईआ। परम पुरख परमात्म पंज तत कहिण साडे गुसाँईं, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सानूं आत्मा नाल देणी वड्याई, मेल मिलाउणा सहिज सुभाईआ। साडी माटी ख़ाक देंदी ना रहे दुहाई, कूक कूक सुणाईआ। मढ़ी गोर साडा नाता तोड़ना चाँईं चाँईं, चाउ घनेरा इक वखाईआ। असीं भगत सुहेले पंज तत तेरे सचखण्ड दे राही, मुसाफ़र ग़ाफ़ल नज़र कोए ना आईआ। तूं मेल मिलाउणा फड़ फड़ बाहीं, बिन हथ्थां हथ्थ उठाईआ। तेरा सहारा एकँकारा इक्को धुर दे माही, महबूब देणी वड्याईआ। दीन दयाल ठाकर तेरे नालों ना होए जुदाई, पंज तत वास्ता पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,

एका देणा साचा वर, सच वस्त नाम वरताईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडी कर लै जाणकारी, जानणहार तेरी शरनाईआ। चारों कुण्ट निगाह मारीं, दहि दिशा ध्यान लगाईआ। साडी अन्तर निरन्तर सुण पुकारी, पुनह पुनह सीस निवाईआ। तूं शाहो भूप सिक्दारी, शहिनशाह धुरदरगाहीआ। जोती जाते पुरख बिधाते तेरी आई वारी, वारस हो के तक्कणा थांउँ थाँईंआ। तेरे चरण कँवल साडी मंज़ूर होवे निमस्कारी, नमो नमो डण्डावत बन्दना विच सीस झुकाईआ। सदा सदा सद तेरी करीए ताबयादारी, सेवक चाकर लोकमात अख्वाईआ। तेरे नाम दे होईए पुजारी, इष्ट देव इक्को इक देणा दरसाईआ। साचे शब्द सुणाउणी धुन्कारी, धुन आत्मक राग देणा दृढ़ाईआ। अमृत बूँद स्वांत बख्शणी ठण्डी ठारी, अग्नी तत बुझाईआ। असीं भगत सुहेले तेरे दर ठांडे रहे पुकारी, कूक कूक सुणाईआ। तूं निरगुण नूर जोत निरँकारी, निरवैर तेरी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक होणा सहाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडा वेख लै मूल, पूरब ध्यान लगाईआ। तूं मालक इक कन्तूहल, कन्त अगम्म अथाहीआ। साडी बख्शणी भूल, अभुल्ल तेरी वड्याईआ। तेरा नाम पंघूड़ा लईए झूल, झलक आपणी देणी वखाईआ। तेरा धर्म दा मन्नीए असूल, असल असल विच्चों समझाईआ। तेरा नाम कलमा होवे माकूल, मुंकमल देणा दृढ़ाईआ। इशारा वेख लै की देंदा शंकर नाल त्रिशूल, त्रैगुण अतीते तेरी बेपरवाहीआ। पुरख अकाले तेरे चरण दी मिलदी रहे धूढ़, धूढ़ी टिक्के ख़ाक रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। पंज तत कहिण प्रभ मालक हक हज़ूरी, हज़रतां दे हज़रत बेपरवाहीआ। धुर दे राम राम भरपूरी, भरपूर रिहा सर्ब ठाईंआ। धुर दे काहनां दे काहन दस्तूरी, जुग जुग आपणा हुक्म वरताईआ। सतिगुर शब्द धार तेरा खेल ज़रूरी, ज़रूरत समझ किसे ना आईआ। लेखा तक्क लै शरअ वाला मनसूरी, ऐनुलहक दा हक देणा पहुंचाईआ। मूसा धार तक्क लै कोहतूरी, तुरीआ बाहर वेख वखाईआ। ईसा दी फाँसी वेख लै सूली, की सलीब कहि के रही जणाईआ। मुहम्मद दी सदी चौधवीं मूल ना भूली, अभुल्ल तेरी वड्याईआ। गुरु गुर धार तेरी नहीं मामूली, गोबिन्द की की जणाईआ। ओह तक्क लै कलयुग फुलवाड़ी कूड़ कुड़यार नाल फली फुली, माया ममता मोह लोभ हँकार प्रफुल्लत रिहा बणाईआ। जुग बदलणा परम पुरख तेरा खेल मामूली, मेहरवान श्री भगवान एह तेरे हथ्थ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दी वस्त अगम्म वरताईआ। पंज तत कहिण प्रभू असीं तेरे बरदे, जगत ना होईए ग़ुलाम, शरअ ज़ंज़ीर ना कोए बंधाईआ। तूं मालक नूर अलाह होवे अमाम, अमलां तों रहित इक अख्वाईआ। साडी तेरे चरण कँवल होवे प्रणाम, धुर दे राम तेरी वड्याईआ। साडे सति स्वामी

अगम्मे शाम, शम्हां नूर जोत कर रुशनाईआ। सच प्यार दा बख्श हकीकी जाम, ज़ामन हो के दे प्याईआ। साडी तम्हा मेट तमाम, तृष्ना कूड़ रहे ना राईआ। भाग लगा दे काया मन्दिर ग्राम, सब दे काअबे भेव खुल्हाईआ। तेरा इक्को सुणीए मन्त्र नाम, कलमा अगम्म अथाहीआ। फेर साडा लेखा रहे ना हड्ड मास नाड़ी चाम, चम दृष्टी देणी बदलाईआ। कूड़ी तृष्ना मेटणी राम, तमन्ना आपणे नाल रखाईआ। प्रकाश देणा बिना रवि शशि सूर्या भान, जोती जोत डगमगाईआ। साडी बेनन्ती कर परवान, परम पुरख तेरी शरनाईआ। असीं भगत सुहेले तेरे बाल नादान, बाली बुद्ध ना कोए चतुराईआ। तूं शाहो भूप सुल्तान, शहिनशाह अगम्म अथाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा विछोड़ा होए ना आदि जुगादि दो जहान, अन्त कन्त भगवन्त आपणे विच मिलाईआ।

१७ सावण शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड ठीकरी छन्ना हरबंस सिँघ सुरैण सिँघ कलसाणी, आसा सिँघ कलसाणी बलबीर सिँघ जीत नगर बंता सिँघ मुग़ल माजरा काला सिँघ कलसाना सन्ता सिँघ शरीफ गढ़्ह

चानण सिँघ हरनोला हजूरा सिँघ रोहतक लखा सिँघ बाउपुर सौदागर सिँघ भठमाजरा
संपूरन सिँघ ठीकरी सुरजीत कौर जीत नगर अर्जन सिँघ बलोच पुर

पंज तत कहिण प्रभ साडी मेट दे तृख, तृष्ना कूड़ जगत मिटाईआ। साडा दीन दुनी नालों नवां लेखा लिख, धुर दे शब्द नाल समझाईआ। सदा सद आपणे बणा लै सिख, मुरीद मुर्शद रंग चढ़ाईआ। साडे अन्दरों कढ्ढ दे विख, दुरमति मैल धुआईआ। झगड़ा रहे ना कोए मुन रिख, रखीशरां पन्ध मुकाईआ। साडा लहिणा देणा सानूं दे दे हिस्स, दर ठांडे मंग मंगाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले तूं तारना अन्तिम किस, किस बिध दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे मंग मंगाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडी धार तेरा होवे मिलाप, मिलणी हरि जगदीश कराईआ। साडा दुरमति मैल धो पाप, पतित पुनीत कराईआ। मेहरवाना मेहर नज़र करनी आप, आप आपणे रंग रंगाईआ। त्रैगुण माया मेटणा ताप, त्रैगुण अतीते होणा सहाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म साडा होवे जाप, दूसर अवर ना कोए पढ़ाईआ। तूं मालक ख़ालक स्वामी कमलापात, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। साडी प्रीती प्रीतम जोड़ लै नात, नाता बिधाता इक्को इक समझाईआ। अन्तिम साडी पुछ बात, पुश्त पुनाह देणा हथ्थ टिकाईआ। जगत तक्क लै

अंधेरी रात, साचा चन्द ना कोए रुशनाईआ। तूं आदि जुगादी सब दा माई बाप, पिता पुरख अकाल तेरी शरनाईआ। अन्त साडी पुछ बात, वारस हो के वेख वखाईआ। दीन दुनी विच साडी वेख वफात, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सच तेरी सरनाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडा लेखा दस्स दे, दहि दिशा ध्यान लगाईआ। असीं जुग चौकड़ी वणजारे रहे तेरे जस दे, सिफ्तां नाल ढोले सोहले राग जणाईआ। साडे लहिणे देणे बख्श दे अमृत रस दे, बिन रसना जिह्वा रंग रंगाईआ। अगले खेल नहीं साडे वस दे, वास्ता तेरे अग्गे पाईआ। वक्त सुहञ्जणे तक्क लै रैण अंधेरी मस दे, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। जगत जहान तत कहिण वणजारे बणे रत्त दे, रत्ती रत्त कम्म किसे ना आईआ। परम पुरख परमात्म सानूं अगम्मी मति दे, मति मन बुध दा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडा तेरा होवे रूप, जगत वंड ना कोए वंडाईआ। इक्को बख्श दे सति सरूप, सोभावन्त तेरी सरनाईआ। कर प्रकाश अंध कूप, अज्ञान अंधेरा देणा मिटाईआ। साडा लेखे ला लै काया पंज भूत, तत्व तत ना कोए दृढ़ाईआ। साडा लहिणा देणा पूरा कर दे चारे कूट, काया कुटीआ कर सफ़ाईआ। लेखा रहे ना तन वजूद जूठ झूठ, माया ममता मोह विकार मिटाईआ। असीं आदि जुगादि जुग चौकड़ी तेरी करदे आए पूज, सिल्ह पूजस पाहनां सीस निवाईआ। नाम दी धार नाल जगत हुन्दी रही दूज, दुतीआ भाओ बदलाईआ। कलयुग अन्तिम साची दे दे सूझ, संजम इक समझाईआ। तेरे चरण कँवल उपर धवल जाईए झूज, आप आपा तेरी भेंट कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक दया कमाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडे ख़ाली भण्डारे भरदे, अतोट अतुट नाम वरताईआ। असीं वणजारे होईए इक्को हरि दे, हर हिरदे विच समाईआ। भउ मन्नदे रहीए तेरे डर दे, सिर सके ना कोए उठाईआ। सानूं भेव खोल्ह दे आपणे घर दे, गृह मन्दिर वेखीए चाँईं चाँईंआ। जिथ्थे भगत सुहेले जुग जुग रहे वड़दे, दर ठांडे सोभा पाईआ। तूं मेरा मैं तेरा रहे पढ़दे, दूसर अवर ना कोए पढ़ाईआ। सचखण्ड निवासी तेरी मंज़ल रहे चढ़दे, जगत पौड़ी डण्डा संग ना कोए रखाईआ। साडा नवां घाड़न घड़ दे, घड़न भन्न्हणहार तेरी ओट तकाईआ। साडे झगड़े मेट दे चोटी जड़ दे, चेतन आपणा संग समझाईआ। परम पुरख परमात्म पंज तत तेरे तरले कढ्ढदे, मिन्नतां विच सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साडी बणत अगम्मी जड़ दे, जोड़नहार तेरे हथ्थ वड्याईआ।