पहली भाद्रों शहिनशाही सम्मत दस हरि भगत दुआर जेठूवाल ज़िला अमृतसर रात नूं
भाद्रों कहे नारदा बिना भाई तों तेरी आई भरजाई, गंगा भज्जी वाहो दाहीआ। गोदावरी देंदी फिरे दुहाई, कूक कूक सुणाईआ। सरस्वती नैणां नीर वहाई, नेत्र रो रो रही वखाईआ। यमुना कहे मेरा माही, गल पल्लू वास्ता पाईआ। सरस्वती कहे मैं इशारा देवां इक गुसांई, बिन इशारे अक्ख उठाईआ। चारे इक्ट्ठीआं हो के कहिण बिन रसना देईए सुणाई, सोहणा रंग दृढ़ाईआ। रावी आपणे चुक के भज्जे बूटे काही, कायनात नूं रही वखाईआ। उठो वेखो नेत्र खोल्हो की रुत जगत विच आई, जुगती समझ कोए ना पाईआ। खुल्ल्हे केस वखावे हवा माई, आदम दोवें हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। भाद्रों कहे नारदा की कहिंदी तेरी भाबी, भाबो की जणाईआ। की धार इस दी दोआबी, दोहरी खेल खिलाईआ। कुछ आवाज़ सुण लै एस दी विच्चों नाभी, की धुनां नाद दृढ़ाईआ। की एस दा रूप रंग रेख जगत वाला पंजाबी, पंजां ततां नाल वड्याईआ। की एस दे कोल कोई लेखा बग़दादी, जो नानक आया समझाईआ। की एस दा प्यार हकीकी ते मजाज़ी, की मुहब्बत रही दृढ़ाईआ। ज़रा निगाह मार शताबी, बिन नैणां नैण उठाईआ। उह वेख की सितार कहे अगम्मी रबाबी, रबी नूर नूर जणाईआ। जिस दी खेल सब तों सादी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ । भाद्रों कहे नारदा की कहिंदी तेरी भाबो, भेव की खुल्हाईआ। गंगा कहे मैं कूक के कहां उह शेर शेर जिस नूं ततां वाला रूप दिता सी ताबो, जिस दी ताब्या विच दो जहान नज़री आईआ। जिस दी ख़ुशी विच होई बाग़ बाग़ो, ख़ुशीआं ढोले गाईआ। जिस दा घर घर जगणा चराग़ो, चरागाहां करे रुशनाईआ। संदेशा देवे दुनियादारो दुनिया कूड़ी त्यागो, त्रैगुण अतीता की जणाईआ। उठ उठ सारे सतिगुर शब्द दुआरे भागो, भज्जो वाहो दाहीआ। उह माही महबूब तकणा तको देस माझो, मजलस
भगतां नाल रखाईआ। जिस दा इक इक रिवाजो, रसम कसम नाल दए बदलाईआ। चरणी ढहि जाओ शाह नवाबो, तख्त निवासीओ तख्तां दा लेखा दयो मुकाईआ। आ जाओ वक्त सुहञ्जणा बण जाओ हँस कागो, कागों हँस बणाईआ। दुरमति मैल धोवे दाग़ो, पतित पुनीत आप अख्वाईआ। जिस दी इक्को इक इमदादो, दूसर लोड़ रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। भाद्रों कहे नारदा की संदेशा देवे तेरी भरजाई, भागां भरी की दृढ़ाईआ। गंगा कहे मैं देण आई दुहाई, दो जहानां दयां सुणाईआ। यमुना सरस्वती गोदावरी नाल मिलाई, गृह इक्को रंग रंगाईआ। इशारा दिता रावी तूं वी भज्जणा चाँईं चाँईं, आपणा पैंडा पन्ध मुकाईआ। अर्जन दा लेखा दस्सणा थांउँ थाँईं, थान थनंतर मिले वड्याईआ। बौहड़ी साडीआं पंजां दीआं खड़्हीआं बाहीं, कूक कूक सुणाईआ। साडा अमृत जल किसे दी मेट सके ना छाही, दुरमति मैल ना कोए धुआईआ। अठसठ तीर्थ रोवण मारन धाही, इक्को तेरा ढोला गाईआ। किरपा कर हरि गुसांई, मेहरवान तेरी शरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। नारद कहे भाद्रों मेरी भाबो लै के आ गई पाती, पत्रका समझ किसे ना आईआ। ना लिखी कलम दवाती, शाही रंग ना कोए वटाईआ। इस दा झगड़ा दिसे ना काग़ज़ाती, अक्खर अक्खर ना कोए समझाईआ। एह खेल बहु बिध भांती, भेव अभेदा रही जणाईआ। उठो वेखो खेल कमलापाती, की पतिपरमेश्वर आपणा हुक्म वरताईआ। जिस कूड़ निशाना मेटणा कलयुग काती, कालख टिक्के दए धुआईआ। उह वेस वटाए लोकमाती, धरनी धरत धवल धौल सुहाईआ। जिस दा झगड़ा नहीं कोई ज़ाती, अज़ाती रंग ना कोए रंगाईआ। साची देवे नाम सौग़ाती, वस्त अमुल अतुल वरताईआ। मैं उस दी चरण धूड़ नहाती, इश्नान अवर ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर भेव आप चुकाईआ। नारद कहे भाद्रों मेरी भाबो दा सुण लै बचन, की ढोले रही गाईआ। एह कहिंदी सब दा माही इक्को सज्जण, महबूब नूर अलाहीआ। जिस दे नाम नगारे घर घर अन्दर वजण, गृह गृह करे शनवाईआ। उह भगतां भगती धार आया सद्दण, संदेसे आप सुणाईआ। लख चुरासी विच्चों आया कढण, फड़ बाहों बाहर कढ्ढाईआ। कूड़ क्रिया मेट के हद्दण, हदूद इक्को इक वखाईआ। जिथ्थे दीपक जोती इक्को जगण, नूर नूर नूर कर रुशनाईआ । जन भगत सुहेले लभ्भण, दूजा वेखण कोए ना पाईआ। उथे तत शरीर नहीं कोई बदन, आत्म प्रमातम मिलके वजे वधाईआ। उह इक संदेशा देवे इक्को सुणावे बचन, संदेशा इक दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच पर्दा आप उठाईआ। नारद कहे भाद्रों मेरी भाबी दी सुण लै ख़बर, बेख़बरां
की जणाईआ। प्रभ दा हुक्म अगम्मा ज़बर, ज़ालमां ज़ुल्म दए मिटाईआ। जो आशा रखी मुहम्मद ने वड़न लग्गयां विच कबर, मकबरा की सुणाईआ। मेरे परवरदिगार सांझे यार ने सब दा तोड़ना सबर, सबूरी रहिण कोए ना पाईआ। जिस मानव ज़ाती इक बणाउणा टब्बर, कुनबा इक्को इक वखाईआ। मेरी दुहाई वे ओह पाउण लग्गा ग़दर, गदागर करे लोकाईआ। सतिगुर शब्द दी पूरी होवे सधर, सदमे विच दिसे लोकाईआ । मैं उस दी अवाज़ सुणी जिस दा गीत अनोखा ते धुन सुणी मधुर, ख़ुशी ख़ुशी नाल जणाईआ। जिस ने भगतां दा करना कदर, कुदरत दा कादर नूर अलाहीआ। मैनूं इयों जापदा साल बसाला सृष्टी ने फिरना उस दे मगर, पिच्छे भज्जण वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप रखाईआ। भाद्रों कहे नारदा तेरी भाबो बड़ी चलाक, मेरे अन्तर आई हैरानी। नारद कहे भाद्रों ज़रा खोल्ह के वेख लै ताक, हथ्थ रख के आपणी उत्ते पेशानी। एह रूप नही कोई मिट्टी ख़ाक, ततां वाली नहीं जवानी। एह इक इक दी ज़ात, एहदा नूर नूर नुरानी। एहदी अगली समझण वाली बात, अक्खरां वाली नहीं कहाणी। झट गंगा बोली सुणो मैथों हालात, हालत दयां जणाईआ। जेहड़ा लेखा लिख्या नहीं नाल कलम दुआत, जिस दी कागज़ दए ना कोई गवाहीआ। मेरे पुरख अकाले दीन दयाले खेल करना आपणी भांत, बहु भांती समझ किसे ना आईआ। आह वेखो बिना अक्खरां तों पत्रका पात, पढ़ के सके ना कोए समझाईआ। उह आया लोकमात, मता सतिगुर शब्द नाल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दा रंग आप वखाईआ। गंगा कहे नारदा तूं क्यों मैनूं किहा भाबी, सच दे सुणाईआ। मैं बणी नहीं किसे दी बांदी, बन्दना विच सीस ना किसे निवाईआ। मैं किसे दा कुछ नहीं पींदी खांदी, दूसर ओट ना कोए तकाईआ। किसे दे गृह मन्दिर नहीं जांदी, घराणे वंड ना कोए वंडाईआ। किसे दी रिधी कदे नहीं हाण्डी, जगत वासना ना कोए जणाईआ। मैं वणजारन बणी नहीं रुपै सोने चांदी, सूर्या चन्द्रमा मेरी देण गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दा मालक इक अख्वाईआ। गंगा कहे नारदा मैनूं क्यों किहा भरजाई, की तेरी वड्याईआ। मैनूं भेद दे खुल्हाई, तैनूं सच रही सुणाईआ। तूं चार जुग दा पाँधी राही, मैं वी जुग चौकड़ी भज्जां वाहो दाहीआ। मैं इक्को मंग मंगाई, दूसरी वंड ना कोए वंडाईआ। जे मेरा दयोर बणना मैनूं दस्स दे क्यों गोबिन्द ने किहा लेखा मुके मेरा ढाई, ढईए की चतुराईआ। सोहणया अज्ज पहली भाद्रों तों दवा दे गवाही, शहादत अक्खरां नाल भुगताईआ । नहीं ते आपणे मूंह ते ला लै श्याही, लाअनत दिआ मारया मुख जाणा भुआईआ। मैं अजे तक कोटन जुग ना किसे नाल मंगी ते ना किसे नाल व्याही, नेत्र अक्ख ना कोए मिलाईआ।
मैनूं इयों दिसदा तैनूं कलयुग ने कर दिता शुदाई, पिछल्यां जुगां विच तूं एह बचन ना दिता सुणाईआ। हुण तेरे गल विच मैं पा लैणी फाही, एह फाही फाँसी यसूह वाली लेखा रही समझाईआ। उस ने दोवें हथ्थ चुक्क के दिती दुहाई, वाहिद अल्ला तेरी ओट तकाईआ। नाले किहा मुरीदो तुहाडे मुर्शद दा मुर्शद जिस वेले आया धुर दा माही, महबूब नूर अलाहीआ। उह बड़ा होवेगा वड्डा दाई, आपणा दाउ ना किसे समझाईआ। आपणी खेल खेली जाएगा चाँईं चाँईं, चाउ घनेरा इक रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा साहिब इक गुसांईआ। गंगा कहे नारदा मैं आदि जुगादि कँवारी, किसे कंवर नाल ना कदे परनाईआ। मेरा जुग चौकड़ी इक्को शृंगारी, वेस अवेस ना रूप वखाईआ। मेरी धार सदा ठण्डी ठारी, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। मैं भज्जी जावां वारो वारी, अगे हो ना कोए अटकाईआ। ना मैं पुरख ना मैं नारी, तन वजूद ना कोए जणाईआ। शंकर मेरी पावे सारी, जटा जूट जिस दी दए गवाहीआ। मैं इक दी पूजा करां ते बणां पुजारी, इक इक नूं सीस निवाईआ। जुग जुग जिस दी खेल न्यारी, नित नित वेखां चाँईं चाँईंआ। तूं उठके निगाह मारी, बिन नैणां नैण तकाईआ। उह कलि कल्की अवतारी, हरि करता धुरदरगाहीआ। जिस नूं पैग़म्बरां किहा अमाम अमामा सब दा सिक्दारी, महबूब अगम्म अथाहीआ। मैं उस दे चरण कवल पनिहारी, जुग जुग सीस निवाईआ। उस दे दर ते देवां बहारी, धूड़ी ख़ाक ख़ाक रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। नारद कहे गंगा बेशक मेरा नहीं कोई भ्रा, भाबी तैनूं ल्या बणाईआ। मसख़री करना मेरी अदा, मेरे प्रभ ने दिती वड्याईआ। गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती साहमणे लए बुला, रावी आपणे नाल रखाईआ। मैं इक संदेशा देवां सुणा, जो ढोला धुर दरगाहीआ। तुसां सुणना नाल चाअ, चाउ घनेरा इक रखाईआ। नाले आपणीआं उठावो बांह, बहीआं दयो वखाईआ। रसना बोलो इक्को नाँ, जो नाउँ निरँकारा दयां सुणाईआ। सारीआं कहो साडा पिच्छे पिच्छा रिहा ना थाँ, थान थनंतर ना कोए वड्याईआ। इक्को पुरख अकाला दीन दयाला सब दा पिता माँ, मात पित इक अख्वाईआ। जिस दी चरण सरन सरना, चरण कवल वड्याईआ। नी कमलीओ नैण खोल्हो तुहानूं उह साहिब दयां वखा, जिस वखरे वखरे रूप धारन करके अवतार पैग़म्बर गुरु दिते बणाईआ। उस ने मैनूं सिख्या दिती सिखा, सहिज नाल समझाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। नारद कहे गंगा भाबो आख्या होया की, मैनूं दे जणाईआ। तूं अगों कहिणा सी जी, सति सच नाल सुणाईआ। अगे वास्ते धर्म दी बणदी लीह, लाइन इक वखाईआ। सतिजुग दी रखदे नींह, धर्म धार वड्याईआ। झगड़ा मुकदा जगत सींअ, हिस्से वंड ना
कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जुग जुग आपणा हुक्म वरताईआ। गंगा कहे नारदा मैं की दस्सां तेरा रिश्ता, रिश्तेदारी की जणाईआ। आह वेख लै संदेशा लै के गया जबराईल फ़रिश्ता, मेकाईल असराईल असराफ़ील आपणे नाल मिलाईआ। की हाल दस्से गुज़शतह, माज़ी की समझाईआ। वेख लै कढ के बहि गया नक्शा, ख़ाका ज़िमीं असमान समझाईआ। नी कमलीओ मेरे महबूब ने सब दा हाल करना ख़सता, ख़सारा तकणा थांउँ थाईंआ। वे मेरी दुहाई अन्त इक्को रहिणा भगत दुआरा वसदा, दूजा नज़र कोए ना आईआ। नौ खण्ड वेख्यो नसदा, भज्जे वाहो दाहीआ। अन्धेरा होणा रैण अन्धेरी मस्स दा, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। झगड़ा पैणा हथ्थो हथ्थ दा, जगत खंडयां ख़ाक मिलाईआ । झट नारद बोलया गंगा गंगोत्रीए एहो लहिणा सी जो गोबिन्द सथ्थर यार दा घतदा, आसण कंडयां उत्ते लाईआ । उस वेले नेत्र वसदा सी पत्त दा, टहणीआं कूक कूक सुणाईआ। कलयुग ख़ुशीआं दे विच हसदा, तालीआं रिहा वजाईआ। नाले तीर अणयाले कसदा, बिना चिल्ल्हे रिहा उठाईआ। उह वक्त आउणा गोबिन्द शब्द अगम्मे जट्ट दा, जो जटा जूटां ख़ाक मिलाईआ। वेख्यो मेरा ढईआ किस बिध जांदा टपदा, आपणा पन्ध मुकाईआ। फेर वक्त सुहञ्जणा होणा परमेश्वर पति दा, पत्रका पिछली दए गवाहीआ। एह मानस प्यासा होणा प्यो पुत दी रत दा, रत्न अमोलक हीरा नज़र कोए ना आईआ। साध सन्त भरोसा रखे कोई ना यति दा, सति विच ना कोए समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप खुलाईआ । नारद कहे गंगा की होया जे भाबी दिता आख, अक्खरां नाल अक्खर बदलाईआ। मैनूं शुरू तों प्रभू ने बणाया गुस्ताख़, शरारत इक्को इक दृढ़ाईआ। मैं इक गल्ल आखी सी गोबिन्द नूं जिस वेले सिखी बणाई पहली बैसाख, इक सत्त पंज छे नाल मिलाईआ। क्यों ख़बर अगम्मी गई भाख, किसे बेख़बर ने दिती सुणाईआ। मैं सक्या मूल ना वाच, मेरी चली ना कोए चतुराईआ। फेर सुणी अगम्मी बात, किसे अन्दरों दिती सुणाईआ। नारदा उठ वेख लै कलयुग अन्धेरी रात, चारो कुण्ट अन्धेरा छाईआ। किसे मिले ना अमृत बूँद स्वांत, गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती ख़ाली कलस रहीआं वखाईआ। नाले शब्दी धार बिन अक्खरां लिख्या पात, जिस नूं पत्रका कहे लोकाईआ। उस विच एस वेले दा हालात, जो हालत दिसे लोकाईआ। नारद कहे गंगा ना पहली ना दूजी ना तीजी ना चौथी दिसे जमात, पंजवीं वंड ना कोए वंडाईआ। नी तुसीं पंजे धारां फिरो विच कायनात, भज्जो वाहो दाहीआ। ज़रा निगाह मारो झात, बिन अक्खां अक्ख मिलाईआ। किस दा किस नाल जुड़या नात, कवण कौण किस दा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पड़दा आप उठाईआ। गंगा कहे नारदा
छड देईए जगत वाली कहाणी, देवर भाबी मात पित भैण भाई की चतुराईआ। आ इक शब्द ते इक गाईए बाणी, जो बाण अणयाला तीर चलाईआ। सानूं पता नहीं साडा किधर गया अमृत रस ठंडा पाणी, कलयुग अग्नी अग्ग दिती तपाईआ। साडे विच नहाउण वाल्यां नूं आत्मा परमात्मा मिले किसे ना हाणी, पारब्रह्म ब्रह्म मेल ना कोए मिलाईआ। एह पिछली कथा पुराणी, पुराण अठारां चार लख सतारां हज़ार सलोक देण गवाहीआ। अगे खेल तक्कीए महानी, की महिमा बेपरवाहीआ। जिस दा रूप रंग रेख बेपहचानी, जग नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। उस दी इक्को सतिगुर शब्द शब्द दिसे निशानी, निशाने दीन दुनी बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। नारद कहे गंगा छड दईए पिछली कथा, कथनी दी लोड़ रहे ना राईआ। इक्को इक तक्कीए जिस दा खेल यथार्थ यथा, यदी आपणा हुक्म वरताईआ। इक्ट्ठे हो के उस नूं टेक देईए मथ्था, मस्तक धूड़ी ख़ाक रमाईआ। जेहड़ा भगतां दे सथ्थर लथ्था, भगती आपणी सेज बणाईआ। उह देवे अगम्मी वथा, वस्त अमोलक इक वरताईआ। क्यों उस दे विच सर्ब समरथा, समरथ पुरख नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। नारद कहे गंगा क्यों भाद्रों हो गया चुप, ख़ामोशी विच समाईआ। गंगा कहे नारदा एहदी बड़ी करड़ी धुप्प, सब नूं रही सताईआ। भाद्रों कहे मित्रों मैनूं दिसदा जगत अन्धेरा घुप, साचा नूर ना कोए चमकाईआ। सति सच गया छुप, पर्दा सके ना कोए उठाईआ। झगड़ा प्या प्यो पुत, पिता पूत ना कोए वड्याईआ। अपराधी हो गए सुत, मईआ नैण नैण शरमाईआ। की खेल करे अबिनाशी अचुत, हरि करता धुरदरगाहीआ। जो आपणी बदलण वाला रुत, रुतड़ी वेख कूड़ लोकाईआ। चारों कुण्ट दिसे लुट्ट, लुटेरा कलयुग भज्जे वाहो दाहीआ। सब दा नाता रिहा तुट, टुटया सके ना कोए मिलाईआ। सृष्टी भाग रहे निखुट्ट, भागमंद दिसे लोकाईआ। ओह तक लै दोस्ता मूसा ईसा मुहम्मद दी धार रही जुट, झगड़ा लहिंदी दिशा वखाईआ। झट गंगा ने उंगल रख लई आपणे बुल्ल्हां उत्ते बुट, फिर ठोडी उत्ते टिकाईआ। नारद फड़ के ज़ोर दी गुट, हलूणा दिता वखाईआ। भाद्रों हस के कहे कुछ मैथों अग्गा लओ पुछ, सहिज नाल समझाईआ। उह वेखो सज्जण सज्जणां नाल रहे रुस, रशीआ इशारे नाल दृढ़ाईआ। मैनूं इयों जापदा मेरे अगले समें आउण तों पहलां होणा कुछ दा कुछ, कसम नाल दयां समझाईआ । किसे दा हथ्थ किसे दी दाढ़ी ते किसे दी होणी मुछ, मुश्किल समझ किसे ना आईआ। एह प्रभ दा हुक्म वरतणा तुछ, तुछ मातर दिता समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। भाद्रों कहे नारदा होर सुण लै पेशीनगोई, पश्चिम वल ध्यान
लगाईआ। जिस नूं दुनियादार समझे ना कोई, जगत विद्या ना कोए चतुराईआ। फिरनी फर्श उत्ते दरोही, अर्श दा मालक वेखे चाँईं चाँईंआ। जगत जुगत मिले ना ढोई, जिज्ञासू चले ना कोए चतुराईआ। एह इशारा दिता कबीर ने लोई, लोयण दोहां हथ्थां नाल दबाईआ। कमलीए उह वेख लै कलयुग दा अन्त सदी चौधवीं बिना कसाई तों कसम नाल दुनिया जाणी कोही, छत्रे बकरे सारे देण गवाहीआ। ऐहो जेही होणी जेहड़ी पिच्छे कदी नहीं होई, होका दे के काहन कृष्ण रिहा सुणाईआ। कायनात शरअ दे दो धड़ विच जाणी परोई, पंडतां दे थाँ कलयुग प्रोहत बण के सब नूं थाँ थां जगत गृह नक्षत्र दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। भाद्रों कहे नारदा मैनूं किहा भारदुआज, सप्तस ·षीआं विच्चों जणाईआ। सो मैं दस्सण लग्गा आज, आजज़ हो के प्रभ नूं सीस झुकाईआ। मेरे साहिब तेरी करनी तेरा काज, करते पुरख तेरे हथ्थ वड्याईआ। जगत दीन दुनी दा डुब्बण वाला जहाज़, बेड़ा पार ना कोए कराईआ । क्यों कलयुग ने कूड़ी क्रिया दा चलाया रिवाज, रसम मोह ममता वाली रखाईआ। गोबिन्द दा उडदा दिसे किसे ना बाज़, बाज़ां वाला की आपणा भेव छुपाईआ। जिस ने शब्दी धार दी नवीं साजणा लई साज, साजण बणे धुर दा माहीआ। उस दे हुक्म विच हुक्म दी पैणी भाज, सृष्टी दृष्टी भज्जे वाहो दाहीआ। दीन दुनी लंगड़ी लूल्ही दिसे अपाहज, सच रंग ना कोए समाईआ। जो इशारा कीता हज़रत मुहम्मद ने अली आपणे दामाद, दम आख़री स्वास नाल सुणाईआ। मेरा अमाम अमामा नूर अलाह सदी चौधवीं आपणे हुक्म दी हुक्म करे इमदाद, दूसर लोड़ ना कोए रखाईआ। जिस आउणा अवतारां पैग़म्बरां गुरुआं तों बाद, बांग अज़ां आपणा हुक्म सुणाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संगी इक अख्वाईआ। भाद्रों कहे मैं दस्सां बात भली, प्रेम नाल समझाईआ। जिस वेले स्वासे छडण लग्गा अली, अलाह इक ध्यान रखाईआ। मेरी शहादत तेरी बली, बलधारी तेरी बेपरवाहीआ। गोबिन्द दी धार जिस सीस सुहाउणा तली, जगत तल्ब ना कोए रखाईआ। तूं सच दुआरा परवरदिगारा इक्को बैठा मली, मालक ख़ालक तेरी वड वड्याईआ। उह वेख लै तेरे हुक्म दी सदी चौधवीं लँघदी चली, भज्जे वाहो दाहीआ। तेरे हुक्म तों बिना जाए ना ठल्ल्ही, अगे हो ना कोए अटकाईआ। मैनूं इयों दिसदा जिस वेले हरि भगत दुआर विच जन भगतां वजाई टल्ली, टाल मटोल दे सारे लेखे ख़त्म कराईआ। इक्को यार रहिणा ते इक्को रहिणी यार दी गली, गलवकड़ी इक्को नाल पाईआ। उस वेले मुहम्मद दी उम्मत होणी फली, अन्तिम फल फुल्ल तेरी भेंट कराईआ। मेरा दुलदुल नहीं फिरना विच दली, दिलदार तेरी ओट रखाईआ। तूं वाहिद मालक नूर नुराना तेरी धार इकल्ली, कलमा कायनात बदलाईआ। सब दी अन्तर अन्तर
जाए सली, सलल तेरा हुक्म बेपरवाहीआ। फिरनी दरोही जली थली, महीअल देण दुहाईआ । चरागां विच रहिणी नहीं तेल दी पली, साडे मकबरे रोवण मारन धाहीआ। तेरा वेस होणा अछल अछल्ली, वल छलधारी तेरी समझ कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर मालक अगम्म अथाहीआ। भाद्रों कहे नारदा सारे मिलके कहीए वाह वाह, वाहवा तेरी बेपरवाहीआ। गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती रावी दी लईए सलाह, मशवरा इक्को इक बणाईआ। फेर इक दूजे दे बणीए गवाह, शहादत देईए भुगताईआ। फेर इक्को प्यार मुहब्बत विच बणाईए मलाह, बेड़ा इक्को कंध टिकाईआ। फेर भगतां नूं देईए सुणा, सुनेहड़ा चाँईं चाँईंआ। गुरमुखो सब दा इक्को पिता इक्को माँ, पुरख अकाल नूर अलाहीआ। इक्को इष्ट लैणा मना, सीस जगदीस इक झुकाईआ। इक्को ढोला लैणा गा, जो दस्सया गोबिन्द माहीआ। इक्को मौला लैणा मना, जो मनसा पूर कराईआ। इक्को कौल इकरार लैणा निभा, जो वायदे नाल समझाईआ। इक्को सब ने करनी दुआ, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। इक्को सब दा हक ख़ुदा, ख़ालक ख़लक नूर अलाहीआ। जो कदे ना होवे जुदा, जुज़ वखरी वंड ना कोए वंडाईआ। सारे उसे तों होईए फ़िदा, आपणा आप मिटाईआ। जिस ने मार्ग करना सिधा, सति सच समझाईआ। जन भगतां मिलण दी बणा के बिधा, मेला मेले सहिज सुभाईआ । भाद्रों कहे नारदा सारे मिल के पाईए गिध्धा, ताड़ी बिन हथ्थां हथ्थ वजाईआ। आह वेख लै मैं उस दी सरनी डिग्गा, निव निव सीस झुकाईआ। प्यार मुहब्बत दे विच भिज्जा, प्रेम विच समाईआ। मैं पिछले सतिजुग दा गिज्झा, उसे दा राह तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मस्तक लेख बणाईआ। नारद कहे भाद्रों मित्रा मेरया, सज्जण सुण लै मीत। मेरे अन्दर चाउ घनेरया, दस्सां साची रीत। पहलों पिछलीआं ढाह लै ढेरीआं, झगड़ा मुका दे मन्दिर मसीत। शरअ दीआं छड दे घुंमण घेरीआं, मसल्यां वाली नहीं कोई रीत। हुण करनीआं पैणीआं दलेरीआं, हौसला करना चीत। मैनूं ऐं जापदा लहिंदयों चलणीआं हनेरीआं, जिस सब दी पुट्ठी करनी नीत। समुंदरां विच पैणीआं घुंमण घेरीआं, सागराँ मारनी चीक। शाह सुल्ताना ढाउणीआं ढेरीआं, कलयुग अन्तिम समां रिहा उडीक। हज़रत नूह ने डोबणीआं बेड़ीआं, जिस नूं ख़ुदा ने दिती हक तौफ़ीक। उह वेख सब दीआं जड़ां दिसण उखेड़ीआं, सदी चौधवीं वेला नज़दीक। पता नहीं बचणीआं केहड़ीआं केहड़ीआं, किस दा लेखा जाणे लाशरीक। उठ वेख लै तन वजूदां खेड़ीआं, निगाह मार लै नाल बारीक। प्रभ दीआं जुग जुग धारां केहड़ीआं, जो खेले खेल हस्त कीट। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक साहिब अनडीठ। नारद कहे गंगा मैं पिछला बोलया दिता छड्ड, छडी जगत लोकाईआ। आपां
हो जाईए अड्ड, वखरा वखरा गृह सुहाईआ। झट भाद्रों लेखा बैठा कढ्ढ, पूरब रिहा वखाईआ। निगाह मारो प्रभ धर्म निशाना रिहा गड्ड, गाॅड हो के आपणी कार भुगताईआ। खुशीआं विच लडावे लड, मेहर नज़र नज़र उठाईआ। जिस दे हुक्म नाल कलयुग कूड़ कूड़यारा जावे भज्ज, भज्जे वाहो दाहीआ । सतिजुग साचा जावे सज, साजण मिल के वजे वधाईआ। सारे मिल के बेनन्ती करीए अज्ज, भाद्रों रिहा सुणाईआ । नारदा तूं बोल जैकारा गज्ज, गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती रावी नाल मिलाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले तेरे चरण कवल बहीए सज, सज्जणा देणी माण वड्याईआ। तूं सानूं लोकमात लैणा लभ्भ, वेखणा थांउँ थाईंआ। तूं नूर अलाही अगम्मा रब्ब, यामबीन तेरी सरनाईआ। जन भगत सुहेले आपणे दर ते सद्द, सदके वारी घोल घुमाईआ। तैनूं वेखदे रहे जुग चौकड़ी कद, कदीम दे मालक ध्यान लगाईआ। आपणी कलयुग अग्नी वेख लै अग्ग, अगला भेव चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप उठाईआ। नारद कहे नी गंगा ना कोई देवर ना कोई भाबी, जगत नाता ना कोए रखाईआ। उठ निगाह मार शताबी, शरअ तों बाहर वेख वखाईआ। इक जल्वा जोत नूर जल्वागर आफ्ताबी, जिस नूं रवि शशि सीस निवाईआ। जिहदी सूरत सब तों वखरी सादी, सदके वारी घोल घुमाईआ। जिस दा हुक्म पुराणा माज़ी, कदीम दा चलया आईआ। जिस दे हुक्म विच नाम कलमे शरअ निमाज़ी, जगत जुगत वड्याईआ। जिसने गुर अवतार पैग़म्बरां दीन मज़्हब दी दिती आराज़ी, राज़क रिज़क रहीम अख्वाईआ। उह शहिनशाह शाह नवाबी, पातशाह बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर मेला आप मिलाईआ। गंगा कहे नारदा साडी जगत वाली नही गाथा, दीन दुनी समझाईआ। साडा संसारीआं वाला नहीं साथा, जम्मे ते मर जाईआ। साडा मालक इक रघुनाथा, जिस नूं रघुपति सीस निवाईआ। जो सदा अनाथ अनाथा, निमाणयां दए वड्याईआ। उस दे चरण टेकीए माथा, मस्तक धूड़ी ख़ाक रमाईआ। जिस ने सतिजुग त्रेता द्वापर चलाया राथा, रथवाही हो के वेख वखाईआ। उस दा इक्को सिमरन इक्को पूजा इक्को पाठा, नाम कलमा इक दृढ़ाईआ। इक्को मन्दिर मस्जिद शिवदुआला माठा, चर्चां गुरुदुआरयां इक्को रंग वखाईआ। इक्को सति सरूप दिसे तीर्थ ताटा, गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती जिस दे निव निव लागे पाईआ। इक्को अमृत रस निझर सरोवर देवे बाटा, बूंद स्वांती आप टपकाईआ। जिस जुग जुग मेटणीआं वाटां, कलयुग अन्तिम लहिणा दए चुकाईआ। जन भगतां पूरा करे घाटा, वस्त अगम्म नाम वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच स्वामी सहिज सुखदाईआ। नारद कहे भाद्रों कुछ भगतां देईए दस्स, दहि दिशा ध्यान लगाईआ। झट गंगा बोली हस, नेत्र
लोचण नैण नैण बिगसाईआ। गोदावरी आई नस्स, कूक कूक सुणाईआ। झट मैं गोबिन्द दे लए चरण झस, हथ्थ तलीआं हेठ रखाईआ। पर उहने मैनूं नहीं किहा बस, मस्त हो के बैठा सेज हंढाईआ। मेरे अन्दर आया रस, रोम रोम वजी वधाईआ। मैं ख़ुशीआं विच गाया जस, ढोले सिफ्त सालाहीआ। झट गोबिन्द ने मेरे हथ्थ उत्ते हथ्थ दिता रख, आपणी तली हेठ टिकाईआ। नाल इशारा दिता खेल वेख पुरख समरथ, की करनी कार कमाईआ। जिस वेले सति धर्म दा बुरज गया ढठ, धरनी धरत धवल धौल रहिण ना पाईआ। माण रहिणा नहीं अठसठ, तीर्थ तट नेत्र नैणां नीर वहाईआ। गोदावरी उस वेले आउणा उस नठ, जो मैनूं आपणी गोद टिकाईआ। उलटी गेड़नी लठ, नव सत्त भुआईआ। तुहाडा सब दा करना इक्ट्ठ, इक्को दर वखाईआ। जोत नूर जगाउणा लट लट, ज़हूर आपणा इक चमकाईआ। दीन दुनी ने उस नूं कहिणा जट्ट, जटा जूट समझ कोए ना पाईआ। जिस शरअ दी मेटणी वट्ट, वटणे भगतां नाम चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मेला लए मिलाईआ। झट नारद कहे गंगा मैनूं समझीं ना देवर छोटा, मेरी आयू समझ किसे ना आईआ। मेरा पाटा ना वेखी लंगोटा, लंगोटी जगत ना कोए बंधाईआ। मैं जुग चौकड़ी वेखे कोटी कोटा, कोटन कोटि चौकड़ीआं ख़ुशी बणाईआ। मैं किसे माई ने जम्मया नही पुत ना उस दा अगे होया कोई पोता, पुत पोतरे बणत ना कोए बणाईआ। मैं सेज नहीं कोई सोता, जगत सिँघासण ना कोए विछाईआ। मैं हस्सया नहीं कदे रोता, नेत्र नैणां ना नीर वहाईआ । मैं हथ्थ ना फड़ी गढ़वी ना फड़या लोटा, शरअ विच कदे ना आईआ। मैं इक्को नूर नूर दी जोता, जोती जाते दिती वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि करता धुरदरगाहीआ । नारद कहे गंगा कुझ मैनूं दस्स गाउण, गावत गावत गावत ख़ुशी बणाईआ। नी तेरी ठण्डी धारा पौण, पाणीआं विच समाईआ। एस वेले उठ के निगाह मार लै प्रभू दे भगत कौण, अवतार पैग़म्बरां गुरुआं नाल मिलाईआ । किस नाम कलमे दी उच्ची धौण, कवण ग्रन्थ शास्त्र दए वड्याईआ। कवण जगत कूड़ कूड़यार दलिद्र आवे लौहण, पतित पुनीत बणाईआ। कौण नाम निधाने आवे प्रचाउण, पर्चा ज़िमीं असमान वखाईआ। कौण सचखण्ड दुआर आए बहाउण, दरगाह साची सच टिकाईआ। कौण विछड़े आए मिलाउण, मेला हरि जगदीस कराईआ। झट गंगा लगी समझाउण, समझ सहिज सहिज समझाईआ। नारदा उह परम पुरख परमात्मा जेहड़ा रुस्सयां नूं आया मनाउण, विछड़यां जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच रंग इक रंगाईआ। गंगा कहे नारदा वे सुण लै मेरी गल्ल, हथ्थ कन्नां उत्ते टिकाईआ। तूं नेत्र मीट लै पल, पलकां दे पिच्छे वेख धुर दा माहीआ। फेर निगाह मार लै बलख दुआरे राजे
बलि, बावन की समझाईआ। जिस दा हुक्म सदा अटल, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। की सुनेहड़े देवे घल, शब्दी शब्द शब्द जणाईआ। ज़रा उस दे वल चल, जो निहचल बैठा धुर दा माहीआ। जिस खेल खेलणा कलयुग कल, कलि कल्की इक अख्वाईआ। उस दा दुआरा लईए मल्ल, दर ठांडे डेरा लाईआ। उस दा भाणा लईए झल, जो आपणी झलक रिहा वखाईआ। नारद कहे गंगा पता नहीं उहदा केहड़ा होणा छल, वल छल धारी आपणा हुक्म वरताईआ। की खेल करे जल, समुंद सागर वेखण नैण उठाईआ। की लेखा जाणे थल, मारू रेत अक्ख खुल्हाईआ। की धरनी दा देवे फल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक बेपरवाहीआ। भाद्रों कहे प्रभू मेरी निमस्कार तेरे चरण, चरणोदक देणा जाम प्याईआ। झगड़ा मेटणा वरन बरन, दर साचे मंग मंगाईआ। तूं मालक करनी करन, करता पुरख बेपरवाहीआ। तेरा ढोला सारे इक्को पढ़न, दीन दुनी देणा समझाईआ। तेरी मंज़ल रैहबर महबूब तेरे प्यारे चढ़न, राह विच ना कोए अटकाईआ। निरगुण धार तेरा दर्शन करन, जोती जाते पुरख बिधाते देणी वड्याईआ। पुरख अकाले बख्शणी साची सरन, सरनगति रखाईआ। जन भगतां नेत्र खोल्ह दे हरन फरन, निज लोचण नैण कर रुशनाईआ । तेरे सच दुआरे वड़न, पूरब पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे मंग मंगाईआ। भाद्रों कहे प्रभू मैं मंगता, भागहीण जग मंद। मेल मिला दे साची संगता, अज्ञान अन्धेर मिटा दे अन्ध। गढ़्ह तोड़ दे हउमे हंगता, ख़ुशी करा दे बन्द बन्द। लेखा चुका दे भुख नंग दा, हरिजन चमका लै आपणे चन्द। लहिणा देणा पूरा कर दे हँ ब्रह्म दा, आवण जावण मिटा दे पन्ध। साडा निशाना तेरे धर्म दा, मेहरवान लगा लै अंग। साडा लेखा रहे ना कलयुग कर्म दा, आत्म धार बख्श अनन्द । लहिणा पूरा कर दे जन्म दा, जन भगतां तेरा गाया छन्द। वक्त दुहेला रहे ना भरम दा, भाण्डा भरम ढाह दे कंध। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर दरवाज़ा ग़रीब निवाज़ा इक्को तेरा ल्या मंग।
८ भाद्रों शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड वाड़ा पहूविंड, लक्षमण सिँघ बलवन्त सिँघ तलवंडी जल्हे खां,
जरनैल सिँघ शाहवाला, नछत्र सिँघ शाहवाला, करतार कौर रटौल,
सुरजीत कौर मनावां, मुखत्यार सिँघ कामल वाला
पंज तत कहिण प्रभ तेरी सरन सरनाई गए लाग, लग मातर जग खेत्र डेरा ढाहीआ। दीन दुनी दे मालक साडा
जगदा रहे चराग़, चरागाहां तेरी होवे रुशनाईआ। निरगुण दाते पुरख बिधाते साडी बुझा आग, अमृत मेघ इक बरसाईआ। निज नेत्र लोचण नैण खोल्ह दे जाग, जागरत जोत बिन वरन गोत नज़री आईआ। हँस रूप बणा दे काग, सोहँ हँसा माणक मोती चोग चुगाईआ। दुरमति मैल धो दे दाग़, पतित पुनीत तेरे हथ्थ वड्याईआ । अन्तर अन्तष्करन उपजा दे वैराग, वैरी अन्दरों बाहर कढ्ढाईआ। त्रैगुण माया ना डस्से नाग, त्रैगुण अतीते होणा आप सहाईआ। सच स्वामी बणना धुर दा कन्त सुहाग, कन्त कन्तूहल तेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। पंज तत कहिण प्रभ तेरी सरन सरनाई गए ढठ, जगत माण ना कोए वड्याईआ। साडा लेखा जाण लै अठ्ठ, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुद्ध नाल मिलाईआ। इक दुआरे होया इक्ट्ठ, गृह मन्दिर वजे वधाईआ। पिछला पन्ध मुकाया नठ, अगे मार्ग इक दृढ़ाईआ। मन मनसा उलटी गेड़ दे लठ, मनुआ उठ ना दहि दिश धाईआ। कूड़ी क्रिया कर दे भठ, खेड़ा काया गढ़्ह सुहाईआ। झगड़ा मुका दे मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ, काया काअबा इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी सरनाईआ। पंज तत कहिण प्रभ असीं तेरे भगत सुहेले, जुग जुग सेव कमाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले मेले मेले, मिलणी हरि जगदीश कराईआ। आपणे दसणे खेल नवेले, निज घर पर्दा देणा चुकाईआ। किरपा करनी सजण सुहेले, दर ठांडे मंग मंगाईआ। दीन दुनी तों कर के वेहले, रंग आपणा देणा रंगाईआ। इक्को घर समझा दे गुरु गुर चेले, चेला गुर इक वड्याईआ। दीपक जोत जगा दे बिन तेले, बाती कमलापाती नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। पंज तत कहिण प्रभ तेरे चरण कवल नमस्ते, नमो नमो सीस झुकाईआ। सानूं पा लै आपणे रस्ते, रैहबर हो के दया कमाईआ। तेरा खेल तक्कीए हसदे हसदे, हस्ती वेखीए बेपरवाहीआ। झगड़े मेट दे रैण अन्धेरी मस दे, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। अमृत धार बख्श दे साचे रस दे, अंमिओं रस आप चुआईआ । मुख भरे होण सिफ्त सलाही तेरे जस दे, ढोले गाईए चाँईं चाँईंआ। खेल तक्कीए तेरे रवि शशि दे, सूरीआं चन्द नाल मिलाईआ। चरण कवल सदा रहीए वसदे, धरनी धौल देणी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक वेख वखाईआ। पंज तत कहिण प्रभ किरपा कर पुरख समरथ, हरि करते ओट तकाईआ। कूड़ी क्रिया साडी मथ, मस्तक धूड़ दे रमाईआ। नाम अगम्मी झोली पा दे वथ, अतोट अतुट आप वरताईआ। परम पुरख परमात्म सब कुझ तेरे हथ्थ, दूसर नज़र कोए ना आईआ। सगल वसूरे जाण लथ, निज नेत्र लोचन कर रुशनाईआ। लेखा पूरा
कर दे जो आशा रखी राम बेटे दशरथ, त्रेता जुग दए गवाहीआ। तूं गहर गम्भीर अलखणा अलख, कथनी कथ ना सके राईआ। कलयुग कूड़ कुकर्म मेट दे रथ, रथवाही बणके धुर दा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण निरवैर निराकार निरँकार सब कुझ तेरे हथ्थ, हथ्थो हथ्थ लहिणा देणा कलयुग अन्त कन्त भगवन्त देणा चुकाईआ।
९ भाद्रों शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड बस्ती तेगा सिँघ, वाली साधू सिँघ हरी सिँघ
महिन्दर सिँघ अर्जन सिँघ बसती खलील, तेज कौर वलूर
पंज तत कहिण प्रभ जुग जुग हुंदी रही राख, मिट्टी ख़ाक विच समाईआ। साडे अन्तष्करन अन्दर आई अन्तिम भाख, भाख्या दे के दईए जणाईआ। सच स्वामी तेरा सदा मंगीए साथ, सगला संग बणाईआ। सानूं रखणा दे कर हाथ, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा निरगुण तेरी गाईए गाथ, सूख़म ढोला अगम्म अथाहीआ। तूं पुरख अकाला दीन दयाला सर्ब कला समराथ, पति पतिवन्ता नूर अलाहीआ। असीं ग़रीब निमाणे अनाथा अनाथ, दीनन हो के मंग मंगाईआ। साडा लहिणा देणा पूरा कर दे मस्तक माथ, धूड़ी तेरे चरणां ख़ाक रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडी दीन दुनी उडदी धूड़, चारों कुण्ट कुण्ट दुहाईआ। साडा नाता जुड़या कूड़, कूड़ कुटम्ब दिसे लोकाईआ। असीं मूर्ख होए मूढ़्ह, ततव तत ना कोए चतुराईआ। किरपा निधान सच बख्श दे आपणी धूड़, टिक्के मस्तक ख़ाक रमाईआ। धुर दा नाम रंग चाढ़्ह दे गूढ़्ह, एथे ओथे उतर कदे ना जाईआ। लख चुरासी कट दे जूड़, जन्म जन्म ना कोए भुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा लेखा आप मुकाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडी तेरे अगे अरजोई, बेनन्ती विच सीस निवाईआ। सानूं मिले किते ना ढोई, चारे खाणी भज्जीए वाहो दाहीआ। साडा मित्र सुहेला बणया ना कोई, अवतार पैग़म्बर गुरु पल्ला गए छुडाईआ। दुरमति मैल किसे ना धोई, पापां करे ना कोए सफ़ाईआ। आत्म परमात्म तेरे नाल प्रोई, पारब्रह्म ब्रह्म तेरे विच समाईआ। अन्त तेरे अगे साडी दरोही, रो रो के नेत्र नैणां नीर वहाईआ, साडी पत पतिपरमेश्वर गई खोही, ख़लक दे ख़ालक देणी सरनाईआ। असीं पंज तत तेरे हुक्म दे गरोही, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश संग बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडा
वेख लै अन्त अख़ीर, आख़र देईए जणाईआ। सानूं इशारा दे के गए अवतार पैग़म्बर गुरु पीर, परा पसन्ती मद्धम बैखरी तों बाहर जणाईआ। तुहाडा लहिणा देणा पूरा करे बेनज़ीर, निरगुण नूर नूर अलाहीआ। जिस दी नज़र ना आवे तस्वीर, त्रैगुण अतीता धुर दा माहीआ। संदेसा दे के गया कबीर, कबरां तों बाहर सुणाईआ। मेरा पुरख अकाला दीन दयाला जिस वेले शरअ तोड़े ज़ंजीर, शरीअत वंड ना कोए वंडाईआ। तुहाडी बदल देवे तकदीर, तदबीर आपणी इक समझाईआ। झगड़ा मेट के शाह हकीर, दीन दुनी इक्को रंग वखाईआ। रविदास दा लेखे ला कसीर, कूड़ कुकर्म दा पन्ध मुकाईआ। मेहरवान होवे गुणी गहीर, गहर गवर आपणा भेव चुकाईआ। तुहानूं अन्तिम देवे धीर, धीरज नाल समझाईआ। जन्म मरन दी कट के भीड़, आप आपणे संग रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। पंज तत कहिण प्रभ तूं मालक बेपरवाह, बेपरवाह इक अख्वाईआ। साडी मिन्नत इक दुआ, दर ठांडे मंग मंगाईआ। अन्त तेरे विच जाईए समा, समाप्त होवे ख़लक ख़ुदाईआ। सतिगुर शब्द साडा गवाह, शहादत अवतार पैग़म्बर गुरु भुगताईआ । विष्न ब्रह्मा शिव नाल मिला, सगला संग संग वखाईआ। फेर लोकमात ना जाईए आ, मात गर्भ ना डेरा लाईआ। जोती जाते पुरख बिधाते आपणी जोत लैणा मिला, आत्म संग ततां पार कराईआ। बिन रसना तों तेरा ढोला गाईए वाह वाह, वहिगुरु तेरी वड वड्याईआ। तूं नूर नुराना इक अलाह, आलमीन इक अख्वाईआ । राम रामा काहन कान्हा रिहा अख्वा, आख़र तेरी ओट तकाईआ। दर ठांडे सीस देईए झुका, सीस जगदीस तेरे भेंट कराईआ। असीं पंज तत तेरे भगत सुहेले तूं मालक अगम्म अथाह, अगम्मड़े तेरे हथ्थ वड्याईआ। साडा हड्ड मास नाड़ी चम्मड़ा आपणे लेखे ला, चम्म दृष्टी अगे रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सानूं तेरे मिलण दा चाअ, चाउ घनेरा एकँकार इक्को इक जणाईआ।
९ भाद्रों शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड मुगला रुकना ज़िला फ़िरोज़पुर
हरबंस कौर दे अन्तिम संस्कार समें
आत्मा कहे मैं पुज्जी सचखण्ड सच्चे दरबार, दरगाह साची सोभा पाईआ। मेरी साहिब नूं निमस्कार, डण्डावत बन्दना विच सीस झुकाईआ। जन भगतो तुसीं मेरे धर्म धार दा परिवार, बंस सरबंस सोहणा नज़री आईआ। किरपा कीती आप निरँकार, निरवैर पुरख दिती वड्याईआ। गोबिन्द दा लहिणा देणा लेखा दिता निवार, पूरबला पूरब झोली पाईआ। मैं
छड जगत संसार, भज्जया वाहो दाहीआ। पंज तत जगत दा अधार, दीन दुनी रंग रंगाईआ। मेरी सब नूं जै जैकार, ख़ुशीआं ढोले गाईआ। सोहणा दिवस दिहाढ़ा दीन दुनी जगत शनिचरवार, भाद्रों नौ नव रंग रंगाईआ। मैं ख़ुशीआं दे करां इज़हार, सिफ्तां दे ढोले गाईआ। धन्नभाग मेरा वक्त सुहञ्जणा कीता आप निरँकार, कुदरत दे मालक दया कमाईआ। मेरा लेखा पूरा कीता निर्धन पाई सार, निरगुण आपणा रंग रंगाईआ। मेरा ख़ुशीआं वाला होए सस्कार, अग्नी अग्ग नाल वड्याईआ। मेरी मढ़ी दा पुकारे धूंआधार, पवण पवणां विच समाईआ। संदेशा देवे मेरा लेखा ज़िमीं असमाना बाहर, त्रैगुण दा संग रिहा ना राईआ। मैनूं कोई रोवे ना ज़ारो ज़ार, बच्चे बृद्ध बाल नेत्र नैणां नीर वहाईआ। मैं ख़ुशी नाल आपणे घर दी महकदी महकदी छडी गुलज़ार, चिन्ता जगत नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। आत्मा कहे मैं दस्सां आपणी वंड, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज चारे खाणीआं दितीआं तजाईआ। मैं तज के खण्ड ब्रह्मण्ड, पुरीआं लोआं गगन गगनंतरां पन्ध मुकाईआ। मैं पुजी दरगाह साची सचखण्ड, जिथ्थे सतिगुर शब्द दए वड्याईआ। मैं सदा सुहागण सुलखण सिँघ ना समझे आप नूं रंड, जगत विछोड़ा नज़र कोए ना आईआ। मेरा साहिब स्वामी मेरे गृह मेरे बच्चयां नूं पावण आया ठंड, सुख सागर विच रखाईआ। जिस दी प्यार मुहब्बत वाली धर्म धार वाली गंढ्ढ, दो जहान ना कोए खुल्हाईआ। सब ने इक्को ढोला गाउणा तूं मेरा मैं तेरा छन्द, सोहँ राग अगम्म अथाहीआ। जिस दे नाल लख चुरासी मुके पन्ध, जगत जन्म दा लेखा रहे ना राईआ। मेरे प्यार विच ढोले गावण मेरे फ़र्ज़ंद, इकबाल दिलबाग़ आपा संग बणाईआ। मैं उस प्रभ दा नूरी बणां चन्द, जिस दी दो जहान रुशनाईआ। मेरा मेल मिल्या जिस दा खेल पुरी अनन्द, अनन्द आपणे विच्चों प्रगटाईआ। मैं रूप सति सरूप होया ब्रह्म हँ, आत्मा परमात्मा विच मिलके वजी वधाईआ। जगत जहान दी मंज़ल गया लँघ, अगे हो ना कोए अटकाईआ । सतिगुर शब्द शब्दी धार सुआया उत्ते पलँघ, जिस दा पावा चूल बाडी बणत ना कोए बणाईआ। मेरा लहिणा देणा जगत दीन दुनी दा मुका संग, सगले संगी मिलके वजी वधाईआ। सारे ख़ुशीआं विच प्रभू कोलो मंगो खुशी वाली मंग, मांगत हो के झोली डाहीआ। साहिब सुल्ताना श्री भगवाना जन भगतां एसे तरह चाढ़्हीं आपणा रंग, रंगत आपणी नाल रंगाईआ। जिस दे चरणां विच यमुना सरस्वती गोदावरी बहै गंग, गंगोत्री भज्जे वाहो दाहीआ । उह मेरे लेखे लावे शरीर दे तत पंज, पंचम दा मेला मेले सहिज सुभाईआ। जन भगतो मेरे वलों करयो कोई ना रंज, ग़मी चिन्ता ना कोए रखाईआ। धन्नभाग गुरमुख गुरसिख आत्मा कहे मेरी ख़ुशी दी चढ़े अज्ज जंञ, लाड़ा धुर दा ल्या बणाईआ। नेत्र नीर वहावे कोई ना अंझ, ख़ुशीआं ढोले गाईआ। मेरा वक्त सुहञ्जणा
ना कोई सवेर ना सञ्झ, घड़ी पल वंड ना कोए वंडाईआ। जिस वेले मेरा संस्कार होवे अरंभ, जैकारे इक्की देणे लगाईआ । मेरा साहिब दीन दयाल सदा बख्शंद, रहमत रहीम रहमान आप कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द धार सतिगुर एथे ओथे दो जहाना संग, सगला संगी बहु रंगी आपणी दया कमाईआ।