९ भाद्रों शहिनशाही सम्मत दस फ़िरोज़पुर छाउणी राम सिँघ गुरचरण कौर फ़िरोज़पुर शहर,
संपूरन सिँघ फ़िरोज़शाह, सुलखण सिँघ मुगला रुकना, गुरदीप सिँघ तूत, रमेश चन्द फ़िरोज़पुर शहर,
जुगिंदर सिँघ बस्ती खलील, सरदूल सिँघ बालसचन्द्र
पंज तत कहिण प्रभ साडे मीत सज्जणा, स्वामी अन्तरजामी तेरी ओट तकाईआ। चरण धूड़ कराउणा अगम्मा मजना, दुरमति मैल दो जहान रहिण किछ ना पाईआ। काया माटी ठीकर अन्तिम सब दा भज्जणा, तन वजूद हक महबूब लोकमात रहिण ना पाईआ। तेरा नाम नगारा एकँकारा इक्को वजणा, दो जहानां करे शनवाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले साडा पड़दा कजणा, समरथ सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। तेरे प्रकाश दा इक्को दीपक जगणा, जोती जाते पुरख बिधाते अन्ध अन्धेर देणा मिटाईआ। लोकमात मेहरवान हो के लभ्भणा, खोजणा थांउँ थाईंआ । असीं आसा रखी सभना, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश रहे सुणाईआ। साडे नूर अलाही रबना, यामबीन तेरी वड्याईआ। धुर दे गोपाल मूर्त मदना, मद सूदन तेरी सरनाईआ। साडी पिछली मेट दे हदना, हदूद नज़र कोए ना आईआ। साडा लेखे ला लै बदना, बदीआं दा पन्ध मुकाईआ। तेरी सरन सरनाई आहला अदना, अदल इन्साफ़ लैणा कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर तेरे मंग मंगाईआ। पंज तत कहिण प्रभ आपणे लेखे लैणा ला, वखरा जुज़ ना कोए रखाईआ। निरगुण धार बणना मलाह, सरगुण बेड़ा आप उठाईआ। साडे वाहिगुरु नूरी अल्ला, राम राम तेरी दुहाईआ। नूरी मालक हक ख़ुदा, ख़ादम हो के सीस झुकाईआ। भगत उधारना तेरी अदा, अदब नाल मंग मंगाईआ। पूरब वायदा पूर करा, करनी दे करते होणा सहाईआ। तेरा नूर ज़हूर होवे रुशना, जोती जाते डगमगाईआ। अन्ध अन्धेरा देणा गुआ, कूड़ कूड़यार दा लेखा रहे ना राईआ। सच स्वामी अन्तरजामी तेरी ओट लई तका, आसरा इक्को इक रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे मंग मंगाईआ। पंज तत कहिण प्रभू असीं तेरे दर दे मंगते, मांगत हो के झोली डाहीआ।
गढ़्ह तोड़ दे हउमे हंगते, हँ ब्रह्म दे समझाईआ। बोध अगाधी धुर दे पंडते, बिन अक्खरां अक्खर दे दृढ़ाईआ। झगड़े मेट दे कूड़े मन दे, मनसा आपणे नाम विच समाईआ। प्रकाश देदे नूरी चन्द दे, जोती जाते डगमगाईआ। खेल वेखीए तेरे अगम्म दे, अगम्म अगम्मड़े पड़दा देणा उठाईआ। असीं प्यारे प्रीतम तेरी धार ब्रह्म दे, पारब्रह्म मेला मेलणा चाँईं चाँईंआ। साडे लहिणे मुकाउणे काया माटी चम्म दे, चम्म दृष्टी देणी बदलाईआ। वणजारे होईए तेरे दम दे, स्वास स्वास तेरा नाम ध्याईआ। झगड़े मिटा दे चिन्ता ग़म दे, ग़मख़्ठार होणा सहाईआ। असीं फेर रहीए ना जम्मदे, जम्मण मरन विच कदे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साहिब सच तेरी वड्याईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडा लेखा तेरे चरण कवल जाए लग, मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र नाल तराईआ। सानूं हँस बणा लै कग, दुरमति मैल धुआईआ। तूं साहिब सूरा सरबग, हरि करता इक अख्वाईआ। असीं कलयुग जीव अल्पग, तेरी ओट तकाईआ। सानूं दर्शन देणा उपर शाह रग, नव दुआरयां डेरा ढाहीआ। त्रैगुण माया साड़े ना अग्ग, अग्नी अग्ग ना कोए तपाईआ। इक्को परसीए तेरे पग, दूसर सीस ना कदे झुकाईआ। किरपा कर दे स्वामी झब, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। साडे नूर अलाही रब्ब, यामबीन तेरे हथ्थ वड्याईआ। सानूं चुरासी विचों कढ, जम की फाँसी दे तुड़ाईआ। साडे लेखे ला लै मास नाड़ी हड, रक्त बूंद तेरी भेंट चढ़ाईआ। दरोही लोकमात जाईं ना छड, सचखण्ड मेला मेलणा चाँईं चाँईंआ। तेरा धर्म दा धर्म निशाना देईए गड्ड, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे आस रखाईआ। पंज तत कहिण साडी आसा करदे पूरी, पूरन ब्रह्म दे जणाईआ। तेरा दर्शन तक्कीए नूरी, नूर नुराना नज़री आईआ। जो इशारा दिता मूसा उत्ते कोहतूरी, तुरीआ तों परे पड़दा लाहीआ। कलयुग अन्तिम साडी तक मजबूरी, बिन नैणां नैण उठाईआ। तेरी मंज़ल होई दूरी, दूर दुराडा पन्ध ना कोए मुकाईआ । असीं दर्शन करना चाहुंदे हज़ूरी, हज़रतां दे हज़रत तेरी ओट तकाईआ। बिना भगतां तों तेरी करे ना कोए मशहूरी, मशवरे वाला नज़र कोए ना आईआ। साडी पूरबले जन्म दी दे दे मज़दूरी, दर तेरे मंग मंगाईआ । साडी शरअ नहीं कोई कूड़ी, कूड़ कुटम्ब दिते तजाईआ। तेरे चरण दी मस्तक लाईए धूड़ी, टिक्के ख़ाक रमाईआ । आपणी ख़ुमारी दे दे मस्ती वाली गूढ़्ही, दो जहान उतर कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी आसा इक रखाईआ। पंज तत कहिण साडी आसा तक लै तृष्ना, तृखा तेरे चरण कवल टिकाईआ। साडा लेखा पुछ लै कोलों शिव ब्रह्मा विष्ना, विश्व दे मालक ध्यान लगाईआ । लहिणा तक लै जो संदेशा दे के गया रामा कृष्णा, काहन घनईया इक दृढ़ाईआ। कलयुग अन्त तेरी
किरपा बिन मनुआ किसे नहीं टिकणा, धीरज धीर ना कोए रखाईआ। दीन दुनी ने शरअ दे हट्ट विच विकणा, अन्त कीमत कोए ना पाईआ। अन्तष्करन किसे ना जितणा, ममता मोह लोभ हल्काईआ। तन वजूद अन्दर कूड़ी क्रिया कर कर पिटणा, सांतक सति ना कोए रखाईआ। आत्म सेज सुहञ्जणी किसे ना लिटणा, धूंणीआँ जगत ख़ाक रमाईआ। नूर नुराना शाह शहाना श्री भगवाना किसे ना दिसणा, निज नेत्र लोचन नैण अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। मेल मिला धुर दे पितना, पतिपरमेश्वर गोद ना किसे उठाईआ। बिना साहिब सुल्तान भगतां कारज ना किसे नजिठणा, सिर सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। करवट विच आपणी बदल लै पिठना, सनमुख हो के सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे अलख जगाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडी इक्को इक अलख, अलख अगोचर देईए सुणाईआ। सानूं दर्शन दे प्रतख, नूर नुराना डगमगाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया विच्चों रख, रक्षक होणा थांउँ थाँईंर्आ। असीं तेरा विछाया सथ, सथर यारड़े सेज लैणी हंढाईआ। निज नेत्र खोल्ह दे अक्ख , बिन अक्खरां कर पढ़ाईआ। दीन दुनी तों होईए वख, वखरा घर देणा वखाईआ। जिथ्थे तेरी जोत जोती जाते जगे लट लट, नूर नुराने डगमगाईआ। शब्द अगम्मी मार सट्ट, धुन अनादी नाद जणाईआ। साडा लहिणा देणा लेखा पूरा करदे झट, मेहरवान मेहर नज़र नाल तराईआ। तेरी सरन सरनाई बिन कदमां तों जाईए ढठ, फड़ बाहों लैणा उठाईआ। निगाह मार लै असीं संगी बणे अठ्ठ, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुद्ध नाल रलाईआ। जगत जहान दी मंज़ल जाईए टप, टापूआं दा पैंडा रहे ना राईआ। पिछला लेखा पिच्छे देणा ठप, अगे आपणा हुक्म सुणाईआ। सानूं करना पए कोई ना तप, जगत तप्सया ना कोए रखाईआ। तूं परमेश्वर स्वामी पति, पारब्रह्म प्रभ देणी दया कमाईआ। सानूं आउणा पए फेर ना वत, वतनां दे मालक बेवतना आपणे घर वसाईआ। निरगुण धार जोड़ लै आपणा नत, सरगुण हो के देईए सुणाईआ। लेखा रहे ना साडा रत, रत्न अमोलक हीरे आपणे लै बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप अपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, घर सच देणी वड्याईआ । पंज तत कहिण साडे आदि निरञ्जणा, आदि पुरख तेरी सरनाईआ। धुर दाते दर्द दु:ख भय भञ्जणा, भव सागर पार कराईआ। निज नेत्र नाम दा पा के अंजणा, लोचन नैण देणा खुल्हाईआ। इक्को तेरा सुणीए नदना, नादी धुन देणी दृढ़ाईआ। तूं गोपाल मूर्त मदना, सति सरूप सोभा पाईआ। तेरा दीपक जोती इक्को जगणा, दो जहानां डगमगाईआ। सानूं आपणे गृह विच सद्दणा, सदके वारी घोल घुमाईआ। असां तेरा दुआरा लँघणा, अगे हो ना कोए अटकाईआ। साडा भाग होए ना मंदना, मंद भागां देणी वड्याईआ। साडा पन्ध मुका दे विच वरभण्डणा, ब्रह्मांड दा पन्ध चुकाईआ। झगड़ा रहे ना जेरज
अंडणा, उत्भुज सेत्ज ना कोए वखाईआ। सच स्वामी इक्को बख्श अनन्दना, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। असीं पंज तत तेरे भगत सुहेले साडी मन्ज़ूर कर लै बन्दना, बन्दगी विच सारे सीस निवाईआ। फेर समां कदे नहीं लभ्भणा, जुग चौकड़ी बैठे राह तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्को दर दवारा बख्शणा पदणा, गृह इके विच रखाईआ।
१० भाद्रों शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड शेख़ हरजिंदर कौर परसिंन कौर धर्मजीत कौर माया कौर
पंज तत कहिण सो पुरख निरञ्जण साडे मेहरवान, हरि पुरख निरञ्जण तेरी सरनाईआ। एकँकार देणा दान, आदि निरञ्जण दया कमाईआ। अबिनाशी करते होणा मेहरवान, श्री भगवान तेरी ओट तकाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म होणा निगहबान, बिन नैणां नैण तकाईआ। सतिगुर शब्द आपणे गृह करीं परवान, पतिपरमेश्वर तेरी आस रखाईआ। असीं अप तेज वाए पृथ्मी आकाश जगत निशान, दीन दुनी रूप वखाईआ। त्रैगुण माया साडा बणया विधान, जगत तृष्ना नाल रलाईआ। नव दुआर वेख दुकान, नव रस जगत जगत हल्काईआ। आत्म दरसी नौजवान, गृह मन्दिर पड़दा देणा चुकाईआ। तूं शाहो भूप सुल्तान, निरवैर पुरख अगम्म अथाहीआ । असीं आजिज़ हो के मंगीए दान, ग़रीब निमाणयां झोली डाहीआ। तेरे बालक बाल नादान, बाली बुद्ध ना कोए चतुराईआ। करते पुरख साडी बेनन्ती करीं परवान, पारब्रह्म आसा आसा पूर कराईआ। जन भगत भगती धार विच्चों पहचान, सतिगुर शब्द नाल वड्याईआ। बिन अक्खरां तों निरअक्खर धार दे ज्ञान, अनबोलत आपणा राग सुणाईआ। अमृत रस निझर झिरना दे पीण खाण, बूंद स्वांती नाभी कवल टपकाईआ। तेरे शब्द दी शब्द सुणीए धुन्कान, अनहद नादी नाद देणा वजाईआ। जोती जोत तेरा तक्कीए रूप महान, बिन रंग रेख सोभा पाईआ। साडे आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी सति सरूपी साचे काहन, रहमत रहीम रहमान देणी कमाईआ। तेरे चरण कवल तत निमाणे बिना सीस तों सीस झुकाण, जगदीस तेरी बेपरवाहीआ। साडा काया काअबा पवित्र कर मकान, गृह मन्दिर दे वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, घर स्वामी होणा सहाईआ। पंज तत कहिण प्रभू साडा सुहा दे मन्दिर, तन वजूद महबूब तेरी वजे वधाईआ। भाग लगा दे डूंग्घी कंदर, काया कुटीआ वेख वखाईआ। बजर कपाट तोड़ दे जंदर, त्रैगुण लेखा रहे ना राईआ । मनुआ दहि दिश उठ ना धाहे बन्दर, नव नव दा पन्ध मुकाईआ। प्रकाश दे दे बिना सूर्या चन्द्र, जोती जाता डगमगाईआ। भाग लगा दे साडे अंगण, गृह मन्दिर होए रुशनाईआ। असीं तत विचारे
एकँकारे तेरा दर आए मंगण, मांगत हो के झोली डाहीआ। तूं सहिब सूरा सरबंगण, शाह पातशाह शहिनशाह इक अख्वाईआ। पुरख अकाले चाढ़्ह दे रंगण, रंग रंगीले आपणा रंग रंगाईआ। लेखे ला लै तत पंजण, पंचम देणी माण वड्याईआ। पन्ध रहे ना दीन दुनी जगत ब्रह्मण्डण, ब्रह्मांड दा डेरा ढाहीआ। लेखा मुका दे जेरज अंडण, उत्भुज सेत्ज रूप ना कोए बणाईआ। दूई द्वैती ढाह दे कंधन, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। आपणी चरण धूड़ बख्श दे चन्दन, टिक्के ख़ाकी ख़ाक रमाईआ। सच दुआर बख्श अनन्दन, अनन्द अनन्द विच्चों वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडे अंतश बख्श दे नूर, नूर नुराने दया कमाईआ। तेरा वेखीए सच ज़हूर, ज़ाहर ज़हूर डगमगाईआ। सानूं शब्द सुणा दे आपणी अगम्मी तूर, तुरीआ दा भेव रहे ना राईआ। साडी आसा मनसा पूर, तृष्ना कूड़ जगत चुकाईआ। तेरा दर्शन करीए हाज़र हज़ूर, हज़रतां दा मालक इक्को नज़री आईआ। तेरे शुकराने विच होईए मशकूर, शुक्रिया कहि के सीस निवाईआ। साडे अन्दरों तोड़ना गढ़्ह ग़रूर, ग़ुरबत देणी मिटाईआ। मनसा मन ना पाए फ़तूर, फ़तवा पंजां देणा थांउँ थाईंआ। साडी बेनन्ती कर मन्ज़ूर, दर तेरे मंग मंगाईआ। पूरब पिछला बख्श कसूर, कसर इशारीए नाल उडाईआ। तूं सर्ब कला भरपूर, भरपूर रिहा सर्ब ठांईआ। असीं चाकर तेरे मज़दूर, जुग जुग सेव कमाईआ। सानूं बख्श दे नाम सरूर, सुरती शब्द नाल मिलाईआ। तेरा प्यार करीए मशहूर, मुहब्बतां विच वड्याईआ। तेरा पन्ध रहे ना दूर, नेरन नेरा अन्दरों नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर सच मिले वड्याईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडा अन्तष्करन खोल्ह दे पड़दा, भेव अभेद रहे ना राईआ। तेरा गृह मन्दिर तक्कीए साचे गढ़्ह दा, सच दुआरा सोभा पाईआ। जिथ्थे सूर्या ना कदे डुबदा ना कदे चढ़दा, थित वार वंड ना कोए वंडाईआ। भय विच कोई ना डरदा, भाउ सीस ना कोए जणाईआ। आत्म धार ना जन्मे ना मरदा, मर जीवत रूप ना कोए दरसाईआ। तेरा खेल तक्कीए नरायण नर दा, नर हरि देणी माण वड्याईआ। पड़दा लाह दे निहचल धाम अटल दा, सचखण्ड साचा इक वखाईआ। लहिणा रहे ना जल थल दा, महीअल पन्ध देणा मुकाईआ। लेखा पूरा कर दे कलयुग कल दा, कूड़ी क्रिया बाहर कढ्ढाईआ। तेरा विछोड़ा होवे ना घड़ी पल दा, पलकां दे पिच्छे मिलणा साचे माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी बेपरवाहीआ। पंज तत कहिण प्रभ साडे अन्दरों खोल्ह दे ताकी, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। लेखे ला लै तन ख़ाकी, वजूद महबूब तेरे चरण टिकाईआ। मनुआ मन रहे ना आकी, मनसा कूड़ देणी मिटाईआ। आपणी धार बणा लै जाती, जोती जाते वेख वखाईआ। निरगुण
धार जोड़ लै नाती, दर तेरे पन्ध मुकाईआ। तेरा खेल सदा बहु भांती, बिध आपणी दे समझाईआ। साडी रहे कोई ना ज़ाती, जोती जाते तेरे विच समाईआ। तेरा तक्कीए खेल इकांती, एकँकार देणा वखाईआ। साडा लहिणा मुका दे लोकमाती, तन वजूद रहे कुरलाईआ। पंज तत कहिण प्रभ सानूं दे दे अन्तिम शांती, सति विच रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे अलख जगाईआ। पंज तत कहिण प्रभ असीं भगत सुहेले तेरे मित, मित्र प्यारे देणी वड्याईआ। निरगुण सरगुण करना हित, हितकारी हो के वेख वखाईआ। ठगौरी रहे कोई ना चित, चेतन सुरती देणी कराईआ। तेरा दर्शन होवे नित, निरगुण मिलणा साचे माहीआ। तूं आदि जुगादी पित, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। साडी सुहञ्जणी कर दे थित, घड़ी पल आपणे रंग रंगाईआ। साडी पूजा रहे ना पत्थर इट्ट, पाहन सीस ना कोए निवाईआ। सुरती शब्द विच सतिगुर जाए टिक, टिकटिकी तेरे नाल रखाईआ। तेरी सेजा जाईए लिट, सच सिँघासण लैणा सुआईआ। साडा लहिणा देणा अन्तिम लैणा नजिठ, कूक कूक सुणाईआ। करवट धार बदल लै पिठ, सनमुख साचे सोभा पाईआ। साडी अन्दरों मंज़ल वेख लै सवा गिठ, धुर दा बण के पाँधी राहीआ। तैनूं खोजदे कोटन कोटी कित, केते ध्यान लगाईआ। पंज तत कहिण प्रभ तूं सदा वसणा साडे विच, विचला भेव चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच वस्त नाम वरताईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडा लेखे ला लै हड्ड मास नाड़ी चाम, चम्म दृष्टी दे बदलाईआ। तूं मालक ख़ालक अगम्मी राम, रम्ईआ तेरी ओट तकाईआ। अन्ध अन्धेरा मेट दे शाम, शमअ नूर जोत कर रुशनाईआ। जल्वागर अगम्म अमाम, अमलां तों रहित तेरी वड वड्याईआ। सच संदेसा दे पैग़ाम, पैग़म्बरां तों बाहर पढ़ाईआ। तेरा नाम इक्को सतिनाम, नाम सति सति समझाईआ। अमृत धार तेरा जाम, गोबिन्द देवणहारा माहीआ। तूं आदि जुगादी शहिनशाह शाह पातशाह इक सुल्तान, श्री भगवान इक अख्वाईआ। साडे उत्ते होणा मेहरवान, मेहर नज़र नज़र तकाईआ। साडा कर देणा कल्याण, कायनात विच लेखा रहे ना राईआ। पंज तत कहिण असीं ना ज़िमीं रहीए ना असमान, इस्म तेरे विच समाईआ। जिथ्थे भगत आत्मा करें परवान, उथे ततां लेखा लैणा लगाईआ। साडी बन्दना डण्डावत सजदयां वाली प्रणाम, नमों नमों नमों कहि के सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी शब्द अनादी ब्रह्म ब्रह्मादी नौजुआन, जोबनवन्ते श्री भगवन्ते धुर दे कन्ते तेरे हथ्थ वड्याईआ।
१० भाद्रों शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड हरिराए पुर हरचन्द सिँघ तारा सिँघ धन्न कौर चक फ़तिह सिँघ,
जगीर सिँघ बरे, बखतावर सिँघ ख्याली वाला, साधू सिँघ गामी वाला, प्रीतम कौर रूप कौर ख्याली वाला,
सरदारा सिँघ छाज़ला, मल सिँघ अकाल गढ़, करनैल सिँघ मलूका
पंज तत कहिण प्रभू साडी नमों नमों निमस्कारा, डण्डावत बन्दना विच सीस निवाईआ। तूं किरपा निधान निरगुण निरवैर निराकारा, जोती जाता पुरख बिधाता बेपरवाहीआ। सच स्वामी अन्तरजामी साडी पा सारा, महासार्थी हो के वेख वखाईआ। कलयुग कूड़ क्रिया साडे अन्दरों मेट अँधयारा, नूर नुराना कर रुशनाईआ। साचे शब्द नाद दी दे धुन्कारा, अनहद नादी नाद शनवाईआ। अमृत रस देदे ठंडा ठारा, बूंद स्वांती आप टपकाईआ । पुरख अकाले दीन दयाले तेरा तक्कीए सच दुआरा, सचखण्ड निवासी होणा सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सति सच तेरी वड्याईआ। पंज तत कहिण सति सच दी दे ख़ुमारी, नाम निधान रस प्याईआ। आदि जुगादी तेरे नाल रहे यारी, ब्रह्म ब्रह्मादी विछड़ कदे ना जाईआ। साडा लेख रहे ना कोए पुरख नारी, नर नरायण तेरी ओट तकाईआ। तूं निरवैर साडा बण अधारी, उदर दा लेखा दे मुकाईआ। सति सच बख्श चरण प्रीती यारी, प्रीतम हो के दया कमाईआ। मनुआ मन ना करे ग़द्दारी, मनसा कूड़ ना कोए हल्काईआ। सतिगुर शब्द शब्द दी दे उडारी, पुरीआं लोआं ब्रह्मण्डां खण्डां पन्ध मुकाईआ। सच दुआर एकँकार तेरा दरस करीए अपारी, अपरम्पर तेरा नूर नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे आस रखाईआ। पंज तत कहिण प्रभ सानूं इक्को दे दे रस, रस्ता हरि जगदीश जणाईआ। असीं तेरे होईए वस, वास्ता तेरे नाल रखाईआ। अन्दरों मेट रैण अन्धेरी मस, जोती नूर कर रुशनाईआ। शब्दी धार गाईए जस, रसना जिह्वा ना कोए वड्याईआ। जगत जहान पैंडा मुके नस्स, भज्जीए वाहो दाहीआ। तीर अणयाला मार कस, अणयाला आप चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, देवणहार तेरी बेपरवाहीआ। पंज तत कहिण प्रभ असीं भगत सुहेले तेरे मीत, मित्र प्यारे देईए जणाईआ। तूं हिरदे वसणा चीत, चित ठगौरी रहे ना राईआ। किरपा कर त्रैगुण अतीत, त्रैभवण धनी तेरी सरनाईआ। काया करदे ठांडी सीत, अग्नी अग्ग अग्ग बुझाईआ। तूं मेरा मैं तेरा गाईए गीत, गोबिन्द ढोला इक शनवाईआ। साडा झगड़ा मिटा दे मन्दिर मसीत, काया काअबा इक रुशनाईआ। कूड़ कुकर्म ते मार दे लीक, लाईन ऐन दे समझाईआ। ख़ालक मालक तेरे विच हक तौफ़ीक, मेहरवान मेहर नज़र नाल तराईआ। निरगुण दाते पुरख बिधाते तेरी करदे रहे उडीक, परवरदिगार सांझे यार होणा सहाईआ। सतिगुर
शब्द शब्द करे तस्दीक, शहादत इक्को इक भुगताईआ। साडा लहिणा मुका दे हस्त कीट, ऊँच नीच ना वंड वंडाईआ। मिट्ठे कौड़े कर दे रीठ, रस नाम राम भराईआ। करवट विच बदल लै पीठ, सनमुख हो के सोभा पाईआ। एका चाढ़्ह दे रंग मजीठ, दुतीआ भाउ ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच आसा पूर कराईआ। पंज तत कहिण प्रभ परम पुरख साडे सज्जणा, मित्रा तेरी बेपरवाहीआ। तुध बिन पड़दा किसे ना कजणा, सिर हथ्थ ना कोए रखाईआ। चरण धूड़ करा दे मजणा, दुरमति मैल धुआईआ। नाम अनादी सुणा दे नदना, अनहद आपणा राग दृढ़ाईआ। बिन तेरी किरपा दीपक जोत कदे ना जगणा, जोती जोत ना डगमगाईआ। तूं गोपाल मूर्त मदना, मध सूदन इक अख्वाईआ। सति सतिवादी चाढ़्ह दे रंगणा, रंगत इक्को इक जणाईआ। तेरा दुआरा इक्को सब ने मंगणा, मांगत हो के झोली डाहीआ। तूं दीन दयाल दर्द दु:ख भय भञ्जणा, भव सागर पार कराईआ । नेत्र नाम निधान पा दे अंजणा, लोचन नैण निज कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन रख लै आपणे अंगणा, अंगीकार इक अख्वाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडा लेखा वेख हिसाब, निरअक्खर धार ध्यान लगाईआ। तूं मित्र प्यारा इक अहिबाब, महबूब नूर अलाहीआ। साडे मालक हक जनाब, शहिनशाह तेरी ओट तकाईआ। साडी सति दी साजणा साज, सच सच दे वड्याईआ। मानस जन्म दा पूरा करना काज, करनी करते आपणे रंग रंगाईआ। तैनूं कहीए गुरु महाराज, पारब्रह्म तेरी ओट तकाईआ। साडी बेनन्ती सुण अगम्मी आवाज़, दर तेरे रहे सुणाईआ। साडा पूरन कर दे काज, करते पुरख आपणी दया कमाईआ। मेहरवाना आपणे सन्त बणा लै साध, साधना इक समझाईआ। बिना रसना तों तैनूं लईए अराध, पवण स्वास ना कोए वड्याईआ। तूं आदि जुगादी लेखा जानणहारा विच ब्रह्माद, परम पुरख तेरी वड वड्याईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक दया कमाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडे धुर दे ठाकरा, स्वामी गहर गम्भीर। निगाह मार लै काया गागरा, लेखा तक लै शाह फ़कीर। साडा निर्मल कर्म कर उजागरा, लहिणा रहे ना जगत कीर। दर आपणे दे दे आदरा, पंजां ततां बख्श दे धीर। तूं सूरबीर बहादरा, तेरा लेखा अन्त अख़ीर। तूं करता करीम कादरा, कुदरत दा मालक बेनज़ीर। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी बदल दे तकदीर। पंज तत कहिण साडे मेहरवान महबूबा, मिहबान बीदो तेरी ओट तकाईआ। सानूं दस्स दे आपणी इक हदूदा, हद जगत ना कोए जणाईआ। तेरा तक्कीए आलीशान अरूजा, अर्श फर्श तेरी वजे वधाईआ। सानूं वखा दे आपणी मंज़ल हक मकसूदा, दरगाह साची सच जणाईआ। कूड़ क्रिया कर दे नेस्तो
नाबूदा, लोकमात रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अनुभव भेव खुल्हा दे गूझा, पर्दा पर्दानशीं देणा उठाईआ।
११ भाद्रों शहिनशाही सम्मत दस फ़रीदकोट शहर इकबाल सिँघ, राज सिँघ, कृपाल सिँघ,
गुरदेव कौर, जुगिंदर कौर गोलेवाल, अजैब सिँघ फ़रीदकोट
पंज तत कहिण प्रभ साडीआं आसा होण पुन्नीआं, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर देणी माण वड्याईआ। तूं मालक ख़ालक आदि जुगादी गुण गुनीआ, गहर गम्भीर बेनज़ीर इक अख्वाईआ। जुग चौकड़ी तेरीआं कथा कहाणीआं सुणीआं, अक्खरां नाल अक्खर वजदी रही वधाईआ। लहिणा देणा तक्कया रिख़ीआं मुनीआं, अवतार पैग़म्बरां गुरुआं संग बणाईआ। हुण लेखे पूरे कर दे जन भगतां जिन्हां सीस रखीआं चुन्नीआं, दस्तारां नाल वड्याईआ। हर घट अन्दर तेरीआं उपजण धुनीआं, धुन आत्मक राग सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि साचा संग बणाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडी अन्तिम रखणी लाज, मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। असीं लंगड़े लूल्हे होए अपाहज, तन वजूद ना कोए वड्याईआ। साडी नवीं साजणा लईं साज, साजण मीत आपणी दया कमाईआ। मानस जन्म दा पूरा करीं काज, करनी करते आपणा रंग चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा लेखा देणा समझाईआ । पंज तत कहिण प्रभ असीं तेरे दासी दास, निरगुण सरगुण सेव कमाईआ। साडे गृह कर प्रकाश, घर मन्दिर होए रुशनाईआ। जगत तृष्ना ना रहे प्यास, ममता मोह देणा मिटाईआ। विषयां तों बाहर आपणा दे विश्वाश, विश्व दे मालक हो सहाईआ। साडा लेखा हथ्थ ना रहे शंकर कैलाश, कल धारी सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। असीं आत्मा नाल सदा चलीए तेरे साथ, सगला संग बणाईआ। साडा रूप अप तेज वाए रहे ना पृथ्मी आकाश, आकाशां तों परे तेरे विच समाईआ। जोत दी धार विच पाईए अगम्मी रास, रस्ता साहिब देणा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप रखाईआ। पंज तत कहिण प्रभ किरपा करीं आप निरँकार, निरवैर दया कमाईआ। सानूं लै के जाणा सच दुआर, सचखण्ड साचे विच टिकाईआ। जिथ्थे ततां दा नहीं कोई अधार, रूप रंग रेख ना कोए वखाईआ। चुरासी वंड ना कोई संसार, संसारी भण्डारी सँघारी वेखण कोए ना पाईआ। तेरा मेला होए जगदीस अपर अपार, अपरम्पर स्वामी देणी वड्याईआ। दर ठांडे भिच्छया देणी अन्त होए भिखार, भिखक हो के झोली
डाहीआ। कोटां विच्चों तेरे भगत सुहेले थोड़े दो चार, चौथे जुग आपणा रंग रंगाईआ। लख चुरासी विच्चों करना बाहर, जम की फाँसी रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा गृह इक सुहाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडी जगत होवे ना वंड, हिस्सा दीन दुनी ना कोए रखाईआ। फेर आईए ना जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज ना बणत बणाईआ। नाता रहे ना नवखण्ड, नव नव दा पन्ध मुकाईआ। तेरे दर कूक के पाईए डण्ड, डण्डावत विच सुणाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले सानूं पाउणी ठंड, अग्नी तत तत बुझाईआ। आत्म धार आपणे नाल लै गंढ्ढ, नाता सके ना कोए तुड़ाईआ। निरगुण धार बख्शणा अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों रखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर मालक होणा सहाईआ। पंज तत कहिण प्रभ असीं तेरा रूप होईए अपार, अपरम्पर देणी माण वड्याईआ। छडीए जगत संसार, नाता दीन दुनी तुड़ाईआ। तूं करना हक प्यार, प्रीतम प्रेम देणा समझाईआ। फड़ बाहों कढणा बाहर, बिन हथ्थां हथ्थ छुहाईआ। लै जाणा सचखण्ड सच्चे दरबार, दरगाह साची सोभा पाईआ। जिथ्थे आत्मा उथे भगतां दे तत तेरा रूप होण निरँकार, निरवैर तेरे विच समाईआ। नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग पिच्छों अर्ज़ दिती गुज़ार, निव निव सीस झुकाईआ। परम पुरख परमात्म पाउणी सार, पारब्रह्म तेरी ओट तकाईआ। तूं वाहिद परवरदिगार, यामबीन नूर अलाहीआ। तेरा लेखा लहिणा देणा होए ना दूजी वार, दूसर वंड ना कोए वंडाईआ। इक्को बख्शणा सच्चा घर बाहर, गृह मन्दिर तेरे वजदी रहे वधाईआ। इक्को सुणीए शब्द सची धुन्कार, अनहद नादी नाद देणा सुणाईआ। इक्को जोत होवे उज्यार, नूर नुराने तेरा नूर नज़री आईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडी पाउणी सार, महासार्थी तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दा भेव आप चुकाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडा बणना आप मलाह, खेवट खेटा इक अख्वाईआ। चार जुग दे भगत बणाउणे गवाह, कबीर रविदासा नाल मिलाईआ। जो देवणहार सच सलाह, सिफ्त सिफ्त नाल वड्याईआ। जिन्हां दा भेव खुल्हाया नाल कलम शाह, काग़ज़ां रंग रंगाईआ। सूफ़ी मंगदे रहे दुआ, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। अन्तिम कहि के गए हक ख़ुदा, ख़ुद मालक ख़ालक तेरी बेपरवाहीआ। तूं ततां नालों आत्मा रूह नालों बुत करदा रिहों जुदा, जुज़ वखरा वंड वंडाईआ। मढ़ीआं गोरां विच दिते दफ़ना, मकबरयां विच टिकाईआ। सड़ सड़ हुंदे रहे सुआह, दीन दुनी भज्जे वाहो दाहीआ। अन्त कन्त भगवन्त वास्ता रहे पा, निव निव सीस रहे झुकाईआ। पंज तत कहिण प्रभू साडा ना कोई पिता ना कोई माँ, साक सज्जण सैण ना कोए अख्वाईआ। जो साढे तिन्न हथ्थ सींआ दिती थाँ, थनंतर जगत रंग रंगाईआ। एह वी तेरे चरण कवल देईए टिका,
आपणी वंड ना कोए वंडाईआ। असीं चाहुंदे सचखण्ड जाईए नाल चाअ, चाउ घनेरा देणा बणाईआ । सतिगुर शब्द फड़ा दे बांह, पल्लू आपणे नाल बंधाईआ। असीं भगत सुहेले पंज तत तेरा ढोला गाउंदे नाँ, नाउं निरँकार तेरा वड्याईआ। साडा पैंडा मुका दे थल अस्गाह, दो जहान रहिण ना पाईआ। निरगुण धार सानूं आत्मा परमात्मा आपणे विच रला, वखरा जुज़ ना कोए रखाईआ। तूं नूरी अलाह इक ख़ुदा, ख़ुद मालक बेपवराहीआ। साडी कबूल कर दुआ, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। लहिणा देणा आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी दे मुका, मुकम्मल आपणे घर वसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सदा सुहेले इक इकेले एकँकार देणी ठण्डी छाँ, अग्नी तत तत ना लागे राईआ।
११ भाद्रों शहिनशाही सम्मत दस कोटकपूरा शहर खेम सिँघ माधो सिँघ बठिंडा
नछत्तर सिँघ सुरजीत सिँघ इकबाल सिँघ बठिंडा
पंज तत कहिण प्रभ खेल वेख लै भगतां तन का, ततव तत ध्यान लगाईआ। निरगुण निरवैर निराकार निरँकार फेर लै मणका, मनसा मनसा विच समाईआ। हरिजन मीत बणा लै आपणे जन का, आपे हो जणेंदी माईआ। नाद राग सुणना पए ना जगत कन्न का, अनहद नादी धुन देणी उपजाईआ। लालच लोभ रहे ना धन का, नाम भण्डारा देणा भराईआ। झगड़ा मेटणा ख़ुशी ग़म का, गृह मन्दिर आपणा रंग रंगाईआ। भेव खुल्हाउणा आपणे ब्रह्म का, पारब्रह्म देणी वड्याईआ। अन्तिम लेखा रहे ना जम का, जम फास देणी कटाईआ । तेरा मार्ग इक्को नज़री आवे धर्म का, धर्म दी धार देणा दृढ़ाईआ। सहारा बख्श दे आपणी सरन का, सरनगति इक अख्वाईआ। पतिपरमेश्वर करता करनी करन का, कुदरत कादर नूर अलाहीआ। मार्ग दस्स दे काया मन्दिर अन्दर आपणे गृह वड़न का, नव दुआर दा डेरा ढाहीआ। ढोला समझा दे तूं मेरा मैं तेरा पढ़न का, निरअक्खर अक्खर विच्चों प्रगटाईआ। नाता तोड़ दे जगत वासना वरन बरन का, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी बेपरवाहीआ। पंज तत कहिण प्रभ साडा वसा दे घर, गृह मन्दिर मिले वड्याईआ। इक्को इक दरसा दे दर, दहि दिशा दा पन्ध मुकाईआ। तेरा नूर ज़हूर तक्कीए नरायण नर, निरगुण देणी माण वड्याईआ। किरपा निधान किरपा कर, मेहरवान महबूब आपणा पड़दा दे खुल्हाईआ। सच स्वामी अन्तरजामी आपणी किरपा दा दे दे वर, किरपा निध होणा सहाईआ। निरभउ भय चुका दे डर, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। अमृत
धार नुहा दे अगम्मे सर, दुरमति मैल रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरे हथ्थ वड्याईआ । पंज तत कहिण प्रभ दे दे साचा नाम निधान, निरअक्खर अक्खर समझाईआ। तूं मालक ख़ालक श्री भगवान, भगवन तेरी ओट तकाईआ। आदि जुगादी निरगुण सरगुण निगहबान, बिन नेत्र लोचन नैणां वेख वखाईआ। साडी बेनन्ती कर परवान, परम पुरख तेरी ओट तकाईआ। साडा लहिणा देणा लेखा लख चुरासी रहे ना विच जहान, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज वंड ना कोई वंडाईआ। तेरा दर्शन करीए नौजुआन, दूसर नज़र कोए ना आईआ। जे भगतां आत्मा करी परवान, परम पुरख आपणे विच समाईआ। सानूं ततां नूं दे दे दान, दाते दानी ख़ाली झोली दे भराईआ। असीं नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग पिच्छों तैनूं लग्गे सुणाउण, बिन रसना जिह्वा ढोले गाईआ । अप तेज वाए पृथ्मी आकाश साडा मेला तेरे नाल होवे भगवान, ततां विच फेर तत ना कदे मिलाईआ। सचखण्ड दुआर वसाउणा हक मकान, हकीकत दे मालक देणी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच स्वामी होणा सहाईआ। पंज तत कहिण प्रभ तेरी मंज़ल जाईए चढ़, जगत दुआर ना कोए चतुराईआ। सानूं आपणे गृह खड़, जगत जहान पन्ध मुकाईआ। तेरे दुआरे जाईए वड़, अगे हो ना कोए अटकाईआ। तेरा निरगुण धार फड़या लड़, सरगुण लेखा देणा मुकाईआ। साडा झगड़ा फेर रहे ना गोर मड़्ह, पवण मसाण ना कोई चतुराईआ। साडा नवां घाड़न लैणा घड़, धुर दी बणत लैणी बणाईआ। असीं तेरा पंजां ततां वाला भगतां वाला धड़, जिस विच तेरा आत्मा झट लँघाईआ। जे उस उत्ते किरपा दिती कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दुआर इक वखाईआ। पंज तत कहिण प्रभ असीं मंगदे तेरा गृह, अस्थान भूमिका दूजी नज़र कोए ना आईआ। जिथ्थे आदि जुगादी निरगुण धार रहे, जोती जाते पुरख बिधाते आसण लाईआ। जिथ्थे इक्को निरगुण धार दा इक्को तेरा अमृत धार वहिण वहे, जल पाणी नज़र कोए ना आईआ। जिथ्थे चरण कवल कोटन कोटि अवतार पैग़म्बर गुरु गए बहि, थिर घर आपणा डेरा लाईआ। जिथ्थे एकँकार निरगुण धार तेरी शक्ती शवै, दूसर नज़र कोए ना आईआ। तूं बेपरवाह अगम्म अथाह इक इकल्ला निर्भय, भाउ सब नूं रिहा जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच घर देणी वड्याईआ। पंज तत कहिण प्रभ आपणा घर वखा सुहञ्जणा, सचखण्ड साचा नज़री आईआ। तूं आदि पुरख निरञ्जणा, नूर नुराना नूर रुशनाईआ। जुग चौकड़ी दर्द दु:ख भय भञ्जणा, भव सागराँ पार कराईआ। तेरे प्यार दा करीए मजना, बिन धूड़ी ख़ाक रमाईआ। जे तूं आत्मा दा बणें सज्जणा, क्यों भगतां दे ततां लोकमात
रुलाईआ। हुण तैनूं सचखण्ड दुआर पएगा सद्दणा, सद्दा धुर दा शब्द जणाईआ। लेखे लाउणा पएगा भगत सुहेला आहला अदना, ऊँच नीच वंड ना कोए वंडाईआ। तूं नूर अलाही रब्बना, यामबीन बेपरवाह अख्वाईआ। असां तेरे दीपक विच दीपक हो के जगणा, जोती जाते तेरे विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच दुआर निरगुण धार आपे सद्दणा, बिन रसना जिह्वा बत्ती दन्द धुर दा शब्द शब्द कर शनवाईआ।
१२ भाद्रों शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड पंज ग्रांई सुहावा सिँघ बिशन सिँघ जसवन्त सिँघ राजेआणा सुरजीत कौर चन्नण कौर माढ़ी मुसतफ़ा गुरनाम सिँघ गालब रण सिँघ बसन्त कौर समालसर
पंज तत कहिण प्रभ साडी धार तक अदमुची, दूर दुराडे ध्यान लगाईआ। आपणी मंज़ल पन्ध मुका दे उच्ची, मुसाफ़रां सफ़र रहे ना राईआ। आपणी खेल प्रगटा दे सुची, संजम सच धर्म समझाईआ। निरगुण धार तेरे नाल रहे रुची, रचना आपणी देणी वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी वड्याईआ। पंज तत कहिण प्रभ तूं मालक अगम्म अथाह, अथाह देणी वड्याईआ। तूं स्वामी बेपरवाह, बेपरवाह इक अख्वाईआ। सानूं मार्ग दे दे इक्को राह, रैहबर हो के भेव खुल्हाईआ। पंजां ततां बण मलाह, बेड़ा आत्म नाल तराईआ। सानूं सचखण्ड जाण दा चाअ, चाउ घनेरा इक दृढ़ाईआ। अगे सके ना कोए अटका, पाँधीआं पन्ध देणा मुकाईआ। तूं शहिनशाह शाह पातशाह, परम पुरख तेरी सरनाईआ। असीं इक्को ध्याउँदे तेरा नाँ, दूजा ढोला गीत ना कोए सुणाईआ। तूं आदि जुगादी पिता माँ, परम पुरख तेरी शरनाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त पकड़ी बांह, बिन हथ्थां हथ्थ उठाईआ। सतिगुर धार सीस देणी ठण्डी छाँ, अग्नी अग्ग ना लागे राईआ। तेरा सुहञ्जणा तक्कीए सच दुआर गराँ, दरगाह साची सोभा पाईआ। जिथ्थे इक्को दीप जोत होवे रुशना, नूर नुराना डगमगाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले उस दे विच जाईए समा, समाप्त होवे पिछली जगत लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडा कर लै आप मिलाप, ततव तत रहिण कोए ना पाईआ। तूं आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी धुर दा बाप, पतिपरमेश्वर तेरी ओट तकाईआ। आत्म धार परमात्म तेरा जाप, जग जीवण दाते तेरा ढोला गाईआ। कोट जन्म दे दुरमति मैल धो दे पाप, पतित पुनीत कराईआ। लहिणा देणा रहे ना लोकमात, धरनी धरत धवल धौल लेखा देणा मुकाईआ।
असीं पंज तत तेरी बणीए ज़ात, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश तेरे विच समाईआ। साडी मेट अन्धेरी रात, नूर नुराने कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, गृह वजदी रहे वधाईआ। पंज तत कहिण प्रभ असीं सोहीए तेरे चरण, दूसर दर नज़र कोए ना आईआ। झगड़ा मेट दे वरन बरन, ज़ात अज़ाती डेरा ढाहीआ। तूं मालक करनी करन, करता पुरख इक अख्वाईआ। साडा जगत जहान ना होवे मरन, मर जीवत तेरे विच समाईआ। साडा शब्दी धार होवे परन, परा पसन्ती मद्धम बैखरी तों बाहर देणा दृढ़ाईआ। सानूं बन्न्हणा आपणे लड़न, पल्लू गंढ्ढ ना कोए खुल्हाईआ। सानूं सचखण्ड दुआरे दस्सदे चढ़न, भज्जीए चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक मेल मिलाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडा निरगुण धार कर लै मेला, मिलणी हरि जगदीश कराईआ। साडा लेखा तक गुरु गुर चेला, सुरत शब्द तों बाहर वंड वंडाईआ। तूं आदि जुगादि मालक अकेला, एकँकार नूर अलाहीआ। निरगुण धार सज्जण सुहेला, सतिगुर शब्द बेपरवाहीआ। साडा आवण जावण धर्म राय कट दे जेल्हा, लख चुरासी ना कोए भुआईआ। सानूं दस्सदे धाम नवेला, सचखण्ड साचा सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। पंज तत कहिण प्रभ सानूं दे दे अगम्मा माण, निमाणयां दे वड्याईआ। बेनन्ती कर परवान, परम पुरख तेरी सरनाईआ। साडा मुके आवण जाण, जूनी गर्भ ना कोए भुआईआ। असीं वेखीए तेरा धर्म निशान, सच दुआर देणा जणाईआ। तेरा नाम अमृत रस होवे पीण खाण, दूजी तृष्न ना कोए रखाईआ। शब्द नाद देणी धुन्कान, बिन कन्नां राग सुणाईआ। अन्तर जोत वेखीए महान, नूर नुराने नज़री आईआ। सानूं वसाउणा सचखण्ड सच मकान, जिथ्थे मकबरा मढ़ी गोर नज़र कोए ना आईआ। साडा तेरे उत्ते इक ईमान, दूजा धर्म इष्ट दृष्ट विच ना कोए समाईआ। तूं करनी दा करता करता पुरख बलवान, बलधारी बेपरवाहीआ। असीं बालक तेरे अंञाण, नन्हे हो के सीस झुकाईआ। सचखण्ड निवासी हुक्म दे फ़रमान, संदेसा धुरदरगाहीआ। तेरा सतिगुर शब्द सानूं करे परवान, पारब्रह्म प्रभ आपणी दया कमाईआ। साडा नाता तुटे जगत जहान, दो जहानां पन्ध मुकाईआ। साडे तत तेरे विच मिल जाण, जोती जोत विच मिलाईआ । तूं समरथ पुरख सरगुण निरगुण शहिनशाह नूर अलाही तैनूं झुकदे ज़िमीं असमान, पुरी लोअ ब्रह्मण्ड खण्ड मण्डल मण्डप निव निव लागण पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चरण प्रीती साची रीती निरगुण धार बख्श इक ध्यान, बिन नेत्र लोचन नैणां नैण नाल मिलाईआ।
१२ भाद्रों शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड नाथेवाल नाज़र सिँघ हरजीत कौर पूरन सिँघ सौदागर सिँघ
महिन्दर सिँघ प्रीतम सिँघ मिस्तरी प्रीतम सिँघ इन्द्र सिँघ नाथेवाल बंसत कौर पतोहीरा,
गुलज़ार सिँघ सरूप सिँघ ढुडी, मुकन्द सिँघ मर्हाज़
पंज तत कहिण प्रभ साडा सरगुण धार देणा सोधी, वदी सुदी वंड ना कोए वंडाईआ। सानूं तेरे प्यार दी इक्को मिले चोगी, दूजा रस ना कोए वखाईआ। असीं जगत जिज्ञासू नहीं जोगी, तपीश्रां वंड ना कोए वंडाईआ। तूं मालक ख़ालक धुर संजोगी, हरि करता इक अख्वाईआ। आत्म रस तेरा रहे भोगी, भस्मड़ तेरे रंग समाईआ। तूं तन शरीरा हक हकीकत नाल सोधी, सो साहिब तेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी बेपरवाहीआ। पंज तत कहिण प्रभ साडा वेख लै अन्तष्करन, बिन नैणां नैण उठाईआ। तेरी मंगदे इक्को धूड़ी चरण, ख़ाकी ख़ाक देणी रमाईआ। इक्को ढोला तेरा चाहुंदे पढ़न, निरअक्खर धार सिफ्त सलाहीआ। असीं लख चुरासी चाहुंदे नहीं सड़न, जन्म मरन रूप ना कोए बदलाईआ। तूं आदि जुगादि घाड़न घड़न, घड़न भन्न्हणहार तेरी वड्याईआ। सानूं आपणे बन्न्ह लै लड़न, पल्लू सके ना कोए तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग इक समझाईआ। पंज तत कहिण प्रभ किरपा कर अबिनाशी अचुते, पारब्रह्म प्रभ दया कमाईआ । सरगुण धार तेरे सुते, पतित पुनीत देणे बणाईआ। साडी सुहञ्जणी कर दे रुते, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ । सानूं धरती उत्तों लै जा असमानां उत्ते, सचखण्ड आपणे विच समाईआ। साडी आशा दो जहान कदे ना रुके, अगे हो ना कोए अटकाईआ। आत्मा नाल साडे पैंडे जाण मुके, भगती धार तेरे विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दे मालक वेख वखाईआ। पंज तत कहिण प्रभ असीं पुजीए तेरे दरबार, ततां विच तत ना कोए मिलाईआ। आत्मा नाल सानूं देणा अधार, उदर दा लेखा देणा चुकाईआ। अप तेज वाए पृथ्मी आकाश दी पाउणी सार, महासार्थी हो के वेख वखाईआ। किरपा कर एकँकार, इक इकल्ले तेरे हथ्थ वड्याईआ। साडा नाता रहे ना रूप रंग रेख नाल संसार, संसारी भण्डारी सँघारी संग ना कोए बणाईआ। असीं चाहुंदे सचखण्ड पुजीए तेरे दरबार, दरगाह साची पन्ध मुकाईआ। जोती जाते पाउणी सार, पुरख बिधाते वेखणा चाँईं चाँईंआ। तूं शाहो भूप शहिनशाह सिक्दार, हुक्मरान इक अख्वाईआ। नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग पिच्छों तत कहिण असीं होए तेरे भिखार, भिखकां झोली देणी भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दा रंग इक रंगाईआ। पंज तत कहिण प्रभ असीं
भगती धार तेरे सज्जण, भगवन देणी माण वड्याईआ। जिस वेले साडे काया माटी भाण्डे भज्जण, नाता जगत जुग तुड़ाईआ। तूं निरगुण धार आत्मा आवें सदण, सतिगुर शब्द शब्द संग बणाईआ। उस वेले साडा लेखे लाउणा बदन, बन्दीख़ान्यों बाहर कढ्ढाईआ। असीं गुरमुख हीरे तेरे रत्न, अमोलक आपणे लैणे बणाईआ। सानूं करना पए कोई ना यतन, यथार्थ तेरी ओट तकाईआ। आत्मा नाल सानूं लै के जाणा आपणे वतन, माटी ख़ाक जगत नज़र कोए ना आईआ। तूं पुरख अकाल सदा समरथण, हरि करता इक अख्वाईआ। साडा लहिणा देणा देणा हथ्थो हथ्थन, जगत उधार ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर गृह इक वसाईआ। पंज तत कहिण प्रभ वसणा तेरे घर, गृह मन्दिर ख़ुशी बणाईआ। तूं मालक नरायण नर, हरि करता इक अख्वाईआ। आपणी किरपा देणी कर, किरपा निधान हो के वेख वखाईआ। तेरी सरन सरनाई गए पर, परा पसन्ती मद्धम बैखरी दा पन्ध देणा मुकाईआ। तेरा भाणा रहे जर, निव निव सीस झुकाईआ। तूं शरअ दी मेटणी शर, शरीअत डेरा ढाहीआ। सच दुआर एकँकार तेरे जाईए तर, तारनहार तेरी बेपरवाहीआ। जगत जहान विच्चों ज़िंदगी धार जाईए मर, मर जीवत रूप बदलाईआ । सचखण्ड दुआर खुल्हा रखणा दर, दर दरवाज़ा बन्द ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। पंज तत कहिण प्रभ असीं तेरा शुकर मनावांगे। सरगुण हो के ढोले गावांगे। निरगुण तेरा रंग रंगावांगे। तेरी नाद अनादी सुण धुन, धुन आत्मक राग दृढ़ावांगे। तूं मालक होणा कुल्ल, कुल मालक तेरा राह तकावांगे। तूं सच स्वामी सुल्हकुल, साहिब इक्को वेख वखावांगे। जे लोकमात गए भुल, अभुल तेरे अगे वास्ता पावांगे। जे आत्मा धार तेरी कुल, असीं पंज तत तेरे रंग समावांगे। साडा बूटा कदे ना जावे हुल, फल भगती वाला तेरे दर तों पावांगे। साडा रस जाए ना डुल्ह, अनरस तेरा रस चखावांगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप बणावांगे। जन भगत कहिण प्रभ साडी तन वजूद मिट्टी, जगत जहान जुग जुग नज़री आईआ । साडे दुआरे बणदे रहे पत्थर इट्टीं, जगत निशान वड्याईआ। साडी आशा तेरे चरण कवल लिटी, दूसर संग ना कोए रखाईआ। कलयुग अन्तिम सानूं धरनी धरत धवल उत्ते ना सिट्टीं, निरगुण धार आपणी गोद टिकाईआ । साडी जन्म कर्म दी रेख करनी चिट्टी, दुरमति मैल धुआईआ। असीं कोई हाहे वाली सदा नहीं रहिणी टिप्पी, सो पुरख निरञ्जण तेरे विच समाईआ। साडी धार दरगाह साची होवे लिटी, सचखण्ड साचे डेरा लाईआ। साडा लहिणा देणा अन्त नजिठ्ठी, डोरी तेरे हथ्थ फड़ाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले कदी ना देवी पिठ्ठी, करवट लोकमात ना कदे बदलाईआ। तेरी चरण प्रीती सानूं लग्गे मिट्ठी, अनरस
देणा चखाईआ। पंज तत कहिण साडे कोल बावन धार पुराणी चिठ्ठी, बलि दुआरा दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर ठांडे तेरे मंगदे आण, पंज तत करीं परवान, दरगाह साची सचखण्ड आत्म धार नाल मेलणा चाँईं चाँईंआ।
१३ भाद्रों शहिनशाही सम्मत दस मोगे शहर कपूर सिँघ हरदयाल कौर रत्न चन्द गुरदीप सिँघ मोगा,
गुरतेज सिँघ घल कलां, मल सिँघ रजीवाल, केहर सिँघ
पंज तत कहिण प्रभ साचा चाढ़्ह आपणा रंग, जन भगतां मेल मिलाईआ। निरगुण धार बख्श दे संग, सगले संगी बहुरंगी आपणी दया कमाईआ। दर ठांडे एकँकार मंगीए मंग, मांगत हो के झोली डाहीआ। जगत तृष्ना मेट दे भुख नंग, सांतक सति सति वरताईआ। अमृत धार वहा दे निझर गंग, अंमिओं रस आपणा आप चुआईआ। पंच विकार करे ना जंग, काम क्रोध लोभ मोह हँकार आपणे विच समाईआ। दिवस रैण तेरे नाम दा वजे मृदंग, नाद अनादी धुन देणी शनवाईआ। आत्म सेज सुहा पलँघ, सच सिँघासण डेरा लाईआ। असीं तत विचारे पंज, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश सीस निवाईआ। तूं साडी चिन्ता जगत मेट दे रंज, रंजश अन्दरों बाहर कढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सच तेरी सरनाईआ । पंज तत कहिण प्रभ साडे सूरे सरबगी, हरि करते धुरदरगाहीआ। साडे अन्तष्करन बुझा दे अग्गी, अमृत मेघ नाम बरसाईआ। असीं तेरी धार बणीए ना जगत अल्पगी, मेहरवान देणी वड्याईआ। साडे अन्तर आपणा दरस देणा उपर शाह रगी, नौ दुआर दा डेरा ढाहीआ। तेरीदस्म दुआरी दी धार वेखीए बग्गी, बग्गे अस्व वेखणा चाँईं चाँईंआ। तूं नूर अलाही रब्बी, आदि पुरख इक अख्वाईआ। तेरा मेल हुंदा सब्बी, साहिब सतिगुर तेरे हथ्थ वड्याईआ। तेरे इशारे दे के गए पैग़म्बर रसूल नबी, कलमा कायनात जणाईआ। तूं अमाम अमामा खेल कराई चौधवीं सदी, सदके वारी घोल घुमाईआ। साडी आशा तेरे चरणां हेठा दब्बी, बाहर सके ना कोए कढ्ढाईआ। असीं जगत प्यार विच तेरे दर दे होए लबी, लोभ मोह विकार हँकार देणा तजाईआ। साडी धार तेरे नाल रहे बध्धी, बन्दना विच दर तेरे सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सानूं लोकमात विच्चों कढ्ढीं, धरनी धरत धवल धौल कायनात दा पन्ध मुकाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडा वेख लै खेल अपार, अपरम्पर स्वामी तेरी ओट तकाईआ। जुग जुग जन्मे मरे विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी वेखदे रहे चाँईं चाँईंआ। लहिणा देणा तकदे रहे नाल पैग़म्बर गुर अवतार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग नित नित पन्ध मुकाईआ। चुरासी विच फिरदे रहे वारो वार, अण्डज जेरज उत्भुज
सेत्ज चारे खाणी भज्जे वाहो दाहीआ। पुरख अकाले दीन दयाले तेरा सुणदे रहे शब्द धुन्कार, अक्खर अक्खरां नाल पढ़ाईआ। संदेसे दिते निरगुण धार, अवतरी तेरा भेव चुकाईआ। धन्न भाग तूं पाई सार, महासार्थी तेरे चरण कवल सीस निवाईआ। तूं लहिणा देणा पूरब कर्ज़ दे उतार, मकरूज़ साडे हथ्थ फड़ाईआ। असीं चाहुंदे जिथ्थे आत्मा दी पैज दिती संवार, दिती माण वड्याईआ। पंज तत भगतां तन जाईए तेरे दरबार, दरगाह साची सोभा पाईआ। रूप होईए तेरा जोत नूर उज्यार, नूर नुराने तेरे विच समाईआ। एह बेनन्ती कीती नव नौ चार पिच्छों पहली वार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडी चोली तक शरीर, सरगुण निरगुण वेख वखाईआ। तूं शहिनशाह गुणी गहीर, गहर गवर तेरी बेपरवाहीआ। सानूं देवे कोई ना धीर, धीरज नज़र कोए ना आईआ। साडे ओढण वस्त्र वेख चीर, चिरी विछुन्ने रहे कुरलाईआ। साडी बदल दे तकदीर, तदबीर आपणी इक दृढ़ाईआ। साडा नेत्र वगे नीर, हंझू हार रहे बणाईआ। तूं दाता बेनज़ीर, मेहर नज़र नाल तराईआ। साडी मंज़ल तक अख़ीर, आख़र तेरे अगे वास्ता पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरा इक्को नज़री आईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडे मालक हक हज़ूर, हाज़र हो के दया कमाईआ। बेनन्ती कर मन्ज़ूर, दर ठांडे सीस झुकाईआ। अगला पन्ध रहे ना दूर, पैंडा दीन दुनी मुकाईआ। जो इशारा कीता मूसा उत्ते कोहतूर, सो लहिणा साडी झोली पाईआ। जो हस के किहा मनसूर, सूली चढ़दयां दिता सुणाईआ । असीं मूर्ख मुगध मूढ़्ह, मतहीण दर ठांडे मंग मंगाईआ। साडा तत रहे ना कूड़, कूड़ी क्रिया डेरा देणा ढाहीआ। असीं चाहुंदे सचखण्ड अन्दर बिना तेरे चरण तों चरणां लाईए धूड़, बिना मस्तक तों मस्तक ख़ाक रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे अलख जगाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडा जगत तुटे नाता, चुरासी बन्धन रहे ना राईआ। तूं परम पुरख बिधाता, देवणहार गुसांईआ। निरगुण पिता माता, पुरख अकाल अख्वाईआ। जे आत्म धार तेरी ज़ाता, जोती जाते रंग रंगाईआ । अन्तिम साडी पुछ वाता, जन भगतां तन रहे कुरलाईआ। तूं सब तों वड्डा दाता, देवणहार गुसाईंआ। साडी मेट अन्धेरी राता, साचा चन्द नूर कर रुशनाईआ। असीं वेखणा चाहुंदे सचखण्ड तेरा अहाता, जिथ्थे सूर्या चन्द ना कोए रुशनाईआ। बिना रसना जिह्वा तों होवे गाथा, बिना अक्खरां अक्खर पढ़ाईआ। तेरा नूर ज़हूर नज़र आवे पुरख समराथा, जोती जाता डगमगाईआ। पंज तत कहिण प्रभ असीं तेरा मंगदे साथा, सगला संग देणा निभाईआ। तूं मालक नाथ अनाथा, दीनां आपणे गले लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि साचा संग बणाईआ।
पंज तत कहिण प्रभ असीं तेरे मित्र मीत, जगत भगत कहे लोकाईआ। निरगुण धार बख्श दे प्रीत, प्रीतम मेला मेलणा सहिज सुभाईआ। तेरा गाईए गीत, गोबिन्द ढोला धुरदरगाहीआ। साडी पवित्र करनी नीत, पतित पुनीत बणाईआ। पुरख अकाले वसणा चीत, चित ठगौरी रहे ना राईआ। काया काअबा वखाउणा हक मसीत, मन्दिर इक्को इक रुशनाईआ। तेरा दरस करीए त्रैगुण अतीत, त्रैभवण धनी देणी वड्याईआ। असीं भगत सुहेले ना वेखीं हस्त कीट, ऊचां नीचां इक्को रंग रंगाईआ । तेरा भाणा लग्गे मीठ, सिर सिर हथ्थ टिकाईआ। साडा तन कौड़ा ना होवे रीठ, अमृत रस देणा भराईआ। तेरा धाम सुहञ्जणा तक्कीए अनडीठ, सचखण्ड वेखीए चाँईं चाँईंआ। परम पुरख परमात्म सानूं कदे ना देवीं पीठ, करवट जगत ना कदे बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा गृह इक वसाईआ। पंज तत कहिण प्रभ तूं दाता बेपरवाहो, बेपरवाही विच समाईआ। तेरा खेल थल अस्गाहो, जल थल महीअल डेरा लाईआ। सानूं तेरे वेखण दा चाउ, चाउ घनेरा इक जणाईआ। शब्दी धार फड़ लै बाहों, बिन हथ्थां हथ्थ उठाईआ। साडा अन्तिम करीं न्याउँ, अदल इन्साफ़ इक जणाईआ। फड़ के हँस बणाईं काउँ, सोहँ माणक मोती चोग चुगाईआ। तूं ही पिता तूं ही माउं, परम पुरख तेरी गोद इक्को नज़री आईआ। तेरे नाम दा लेखा सभनी थाओं, थान थनंतर देणी माण वड्याईआ। इक्को जपाउणा साचा नाउँ, नर निरँकार इक अख्वाईआ। सदा कहिंदे रहीए वाहो वाहो, वाहवा तेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दे मीत दया कमाईआ। पंज तत कहिण प्रभ असीं आदि जुगादि थक्के मांदे, जुग जुग भज्जे वाहो दाहीआ। मानस देही तेरे ढोले गांदे, शब्दी शब्द नाद शनवाईआ। तेरा नैणां राह तकांदे, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। गल पल्लू वास्ता पाउँदे, निव निव सीस झुकाईआ। कोटन वार घोली घोल आपा आप घुमाउँदे, घोली घोल घुमाईआ। अवतार पैग़म्बरां गुरुआं कूक कूक सुणाउँदे, सोहले राग दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दा भेव अभेद खुल्हाईआ। पंज तत कहिण प्रभ खोल्ह दे धुर दा भेव, अभेद देणा जणाईआ। तूं सब दा देवी देव, देवत सुर तेरी सरनाईआ। तूं वसें निहचल धाम निहकेव, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। साचे नाम दा देवीं मेव, अंमिओं रस चखाईआ। साडी मन्ज़ूर कर लै सेव, सेवक सेवा चरण टिकाईआ। सिफ्तां गाए रसना जिह्वा, जिह्वा हरि गुण गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दा आदि अन्त पाए कोए ना भेत, अभेद आपणे विच रखाईआ।
१३ भाद्रों शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड रामूवाला गुरदयाल सिँघ, अवतार सिँघ रामूवाला, तारा सिँघ गाज़ीआणा, नरायण सिँघ निहाल सिँघ वाला, करतार सिँघ चड़िक, महिन्दर कौर चड़िक, नरायण कौर
दीदारे वाला, दलीप सिँघ बदनी, बुगढ़ सिँघ बरगाड़ी, करतार सिँघ रामूवाला
पंज तत कहिण प्रभ जुग जुग तकीआं तेरीआं खाणीआं, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज भज्जे वाहो दाहीआ। परम पुरख परमात्म शब्द अनादी सुणीआं बाणीआं, परा पसन्ती मद्धम बैखरी ढोले रहीआं गाईआ। चार जुग दे शास्त्र ग्रन्थ तेरी महिमा वालीआं कहाणीआं, सतिगुर शब्द शब्द शनवाईआ। अठसठ तीर्थ नहाते पाणीआं, गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती भज्जे वाहो दाहीआ। सुखआसण जगत सुहंजणीआ सेजां माणीआं, मन ममता नाल मिलाईआ। खेल खेले बण बण राजे राणीआं, शाह हकीरां रूप दरसाईआ। तूं किरपा निध स्वामी शाह पातशाह श्री भगवानीआ, हरि भगवन तेरी बेपरवाहीआ। साडीआं अन्त वेख निशानीआं, निशाने अवतारां पैग़म्बरां नाल मिलाईआ। बिरहों दे तीर चलदे रहे कानीआं, जो विछोड़े विच घायल करदे रहे थांउँ थाईंआ। साडीआं मंज़लां अन्तिम कर आसानीआं, असल दे मालक वसल आपणा इक जणाईआ। तूं आदि जुगादी हर घट जाण जाणीआं, जानणहार नूर अलाहीआ । साडे तन वजूद वेंहदे रहे खाणीआं, मिट्टी ख़ाक विच मिलाईआ। तूं मालक ख़ालक दो जहानीआं, निरगुण निरवैर निराकार निरँकार तेरे हथ्थ वड्याईआ। साडीआं मुश्किलां कर आसानीआं, एहसान सिर ना कोए रखाईआ। साडीआं मंज़लां तक रुहानीआं, रूह बुत नाल मिलाईआ। तूं मालक ज़िमीं असमानीआं, लोक परलोक वजदी रही वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक दया कमाईआ । पंज तत कहिण प्रभ साडा लेखा लहिणा तक, बिन नैणां नैण उठाईआ। हकीकत वेख लै हक, हरि करते धुरदरगाहीआ। तूं मालक वाहिद यक, नूर नुराना नूर अलाहीआ। असीं तेरे सथ्थर गए लथ, यारड़े सेज हंढाईआ। तूं सर्ब कला समरथ, हरि करता धुरदरगाहीआ। सानूं इक्को दे दे वथ, दूजी मंग ना कोए मंगाईआ । जिस वेले साडा बुरज जावे ढठ, नाता आत्म धार तुड़ाईआ। असीं बेनन्ती करीए अठ्ठ, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुद्ध नाल मिलाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले तेरे सचखण्ड जाईए नठ, राह विच ना कोए अटकाईआ। थिर घर दुआर एकँकार तेरी सरनाई जाईए ढठ, आपणा आप तेरी भेंट कराईआ। फेर ना आईए वत, बेवतना आपणे वतन लैणा टिकाईआ। साडा नाता जुड़े ना बूंद रक्त नत, तन वजूद ना कोए वखाईआ। साडे लेखे लाउणे निरगुण धार तत, ततव तत तेरे विच समाईआ। तूं साहिब स्वामी परमेश्वर पति, पारब्रह्म इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा
वर, दरगाह साची आस रखाईआ। पंज तत कहिण प्रभ तूं करनीआं आपणीआं मेहरा, मेहर नज़र उठाईआ। साडा मिट जाए कूड़ अन्धेरा, अन्ध अज्ञान रहिण ना पाईआ। इक वखाउणा सानूं सञ्झ सुवेरा, बिन शमअ दीप कर रुशनाईआ । तेरा वेखीए धर्म दुआरे डेरा, दरगाह साची पड़दा देणा लाहीआ। जिथ्थे इक्को राग तूं मेरा मैं तेरा, दूसर अवर ना कोए पढ़ाईआ। निरगुण जोत तेरा नूर नुराना कदे ना होए अन्धेरा, जोती जाता पुरख बिधाता इक्को नज़री आईआ। तत कहिण तूं सतिगुर साहिब असीं बिना शरीर तों तेरा चेरा, वख वख रूप तेरे विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्त कन्त भगवन्त साडा करना हक निबेड़ा, अदल इन्साफ़ जगत जहान आप कमाईआ।
१४ भाद्रों शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड डगरू सीतल सिँघ मेला सिँघ धन्ना सिँघ डगरू, हरबंस सिँघ
सुरजीत सिँघ निधां वाला, गुरबचन सिँघ गुरदयाल सिँघ सदा सिँघ वाला,
नंद सिँघ थमण वाला गहिणा सिँघ कलाश
पंज तत कहिण प्रभ सानूं आपणे बणा लै पुत्तर, पिता पूत गोद उठाईआ। असीं तेरा करीए शुकर, शुकराने विच सीस निवाईआ। निरगुण धार निराकार निरवैर हो के उतर, उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण ध्यान लगाईआ। मानव ज़ाती तक लै तड़फदी बिना टुक्कर, टुकड़े टुकड़े कर लोकाईआ। ग़रीब निमाणयां कोझयां कमल्यां चुक लै कुच्छड़, फड़ बाहों गले लगाईआ। दीन दयाले असीं तेरे प्यार दे भुखड़, परम पुरख देणी माण वड्याईआ । साडा दीन दुनी दा तक लै दुखड़, दुखी हो के रहे सुणाईआ। उलटा फेर होईए ना रुक्खड़, मात गर्भ ना अग्न तपाईआ। साडा भेव चुका दे दुत्तर, दुतीआ भाउ रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, सच दा मेला लैणा मिलाईआ। पंज तत कहिण सानूं बख्श दे चरण कवल सहारा, सहायक नायक तेरी ओट तकाईआ। तेरी धूड़ी लाईए मस्तक छारा, शरअ दा लेखा देणा मुकाईआ। तेरा गाईए नाम जैकारा, जै जै तेरा नाम सुणाईआ। साची शब्द दी दे धुन्कारा, अनहद नादी नाद दृढ़ाईआ। अमृत रस बख्श दे ठंडा ठारा, बूंद स्वांती आप टपकाईआ। जोती जोत कर उज्यारा, कमलापाती डगमगाईआ । साडा तेरे चरण कवल इक इशारा, बिन नैणा रहे लगाईआ। तूं शाहो भूप सिक्दारा, परवरदिगार नूर अलाहीआ। सानूं बख्श दे सचखण्ड दुआरा, दरगाह साची दे वड्याईआ। लेखा रहे ना विच संसारा, संसारी भण्डारी सँघारी लहिणा देणा
मुकाईआ। फेर आईए ना दूजी वारा, जन्म जन्म ना कोए भुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, घर वजदी रहे वधाईआ। पंज तत कहिण प्रभ तेरे चरण कवल होवे इक्को तृष्ना, दूजी ओट ना कोए तकाईआ। जो इशारा दिता ब्रह्मा शिव विष्ना, बिन रसना जिह्वा ढोले गाईआ। जो आशा रख के गया रामा कृष्णा, काहन घनईया नैण तकाईआ। जो नूर ज़हूर तेरा पैग़म्बरां दिसणा, ज़ाहर ज़हूर डगमगाईआ। जो नानक गोबिन्द धार लेखा लिखणा, बिन कलम शाही देणा समझाईआ। असीं चाहुंदे पंज तत तेरे सचखण्ड दुआरे लिटणा, दूसर थान ना कोए वड्याईआ। दीन दुनी विच साडा कूड़ निशाना मिटणा, दरगाह साची वजदी रहे वधाईआ। फेर संग रहे ना पत्थर इट्टना, पाहना सीस ना कोए निवाईआ। तेरी धार विच निरँकार तेरा रूप हो के टिकणा, दूसर रूप ना कोए दरसाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले साडे लेखे अन्तिम आप नजिठणा, दर ठांडे मंग मंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडे उत्ते करनी किरपा, कृपाल दया कमाईआ। दीन दुनी दी रहे ना बिपता, विप्रीत दए गवाहीआ। सानूं रूप बणाउणा साचे सिख दा, सति सति नाल समझाईआ। साडा लेख तुध बिन कोए ना लिखदा, गणती गणत ना कोए गिणाईआ । साडा रूप नहीं किसे मुन रिख दा, जगत हिस्सा ना कोए रखाईआ। असीं प्यार चाहुंदे इक्को हित दा, हितकारी देणी माण वड्याईआ। साडा नाता जोड़ना हित दा, हितकारी हो के वेख वखाईआ। झगड़ा मेटणा आवण जावण नित दा, नवित तेरे विच समाईआ। साडा वक्त सुहञ्जणा कर दे जित दा, हार दा लेखा रहे ना राईआ। लहिणा देणा तक लै आपणी साची थित दा, घड़ी पल वंड ना कोए वंडाईआ। पंज तत कहिण प्रभ तुध बिन अवर कोए ना दिसदा, नेत्र अक्ख ना कोए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा दुआरा सुहञ्जणा दिसे इक दा, एकँकार देणी माण वड्याईआ।
१४ भाद्रों शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड शाह बुकर बगीचा सिँघ फ़तिह गढ़्ह पंज तूर
इन्द्र सिँघ कादर वाला सोहण सिँघ चन्द सिँघ शाह बुकर
पंज तत कहिण प्रभ साडे जन्म मरन मेट दे दुखड़े, चुरासी फाँसी गल ना कोए लटकाईआ। उलटे मात गर्भ ना होईए रुखड़े, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। साडे उजल कर दे मुखड़े, दुरमति मैल धुआईआ। असीं तेरे दरस दे भुखड़े,
तृष्ना कूड़ दैणी मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडा आदि जुगादि मेट दे रोग, चिन्ता ग़म रहिण ना पाईआ। कूड़ी क्रिया रहे ना सोग, सगले संगी होणा सहाईआ। निरगुण देणा दरस अमोघ, सरगुण मेला मेलणा चाँईं चाँईंआ। तेरा चरण प्रीती होवे जोग, जुगती धर्म धार समझाईआ। आत्म रस बख्श दे भोग, भस्मड़ आपणी दया कमाईआ। जगत जहान ना होए विजोग, विछोड़ा अन्त रहिण ना पाईआ। आपणे नाल करना संजोग, धुर मेला लैणा मिलाईआ। सदा मुहब्बत दी बख्शणी मौज, मेला मेलणा सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडा खोल्ह दे अन्तर पड़दा, पर्दानशीं दया कमाईआ। एह खेल तेरा अगम्मे घर दा, गृह मन्दिर देणी वड्याईआ। तूं रूप नरायण नर दा, नर हरि इक अख्वाईआ। जुग जुग भगतां किरपा करदा, किरपन आपणे गले लगाईआ। धाम वखा दे धुर दे सर दा, सरोवर इक्को इक जणाईआ। जिस विच भगत सुहेला तरदा, दुरमति मैल मैल धुआईआ। पुरख अकाले दीन दयाले जे आत्म धार भगतां वरदा, तत वजूद आपणे रंग रंगाईआ। साडा खेल नहीं कोई हँकारी गढ़्ह दा, हउमे हंगता ना कोए रखाईआ। तूं मालक चेतन चोटी जड़ दा, लेखा वेखणा थांउँ थाँईंआ। तत कहिण बिना साथों तेरा नाम कोए ना पढ़दा, रसना जिह्वा ना कोए हिलाईआ। क्यों नहीं साडे उत्ते किरपा करदा, दरोही तेरा नाम दुहाईआ। पंज तत कहिण जुग जुग तेरा भगत शरीर रिहा छडदा, मढ़ी गोरां संग बणाईआ। आत्मा तेरे सचखण्ड दुआरे रिहा वड़दा, जोत जोत विच समाईआ। हुण लहिणा देणा दे दे साडे दर दा, दर ठांडे मंग मंगाईआ। साडा तत वणजारा होवे तेरे घर दा, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश तेरे विच समाईआ। तुध बिन घाड़न कोए ना घड़दा, घड़न भन्न्हणहार ना कोए अख्वाईआ। विछोड़ा होवे अगे ना घड़ी पल दा, पलकां दे पिच्छे बहण वाल्या देणी माण वड्याईआ। साडा लेखा रहे ना कलयुग कल दा, कलकाती देणा पन्ध मुकाईआ। तूं स्वामी जल थल दा, महीअल तेरी ओट तकाईआ। सानूं विछोड़ा होए ना घड़ी पल दा, पारब्रह्म ब्रह्म मेला मेलणा चाँईं चाँईंआ। हुण विछोड़ा देणा नहीं कलयुग कल दा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरे हथ्थ वड्याईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडी मेट दे हरस, हवस रहिण कोए ना पाईआ। सानूं चुक लै उत्तों फ़र्श, ज़िमीं मिट्टी ख़ाक ना कोए रुलाईआ। साडी मंज़ल बणा दे उत्ते अर्श, अर्शी प्रीतम होणा आप सहाईआ। निरगुण दाते पुरख बिधाते तेरा जोती धार करीए दरस, दूसर नज़र किछ ना आईआ। मेहरवाना श्री भगवाना साडे उत्ते करना तरस, रहमत रहीम देणी कमाईआ। अमृत मेघ अगम्मा देणा बरस, बूंदा बांदी जगत
नज़र कोए ना आईआ। साडा वायदा पूरा कर दे गुर अवतारां पैग़म्बरां वाली शर्त, शरअ दे मालक देणी माण वड्याईआ। तूं निरगुण धार निरवैर हो के आएयों परत, पतिपरमेश्वर तेरे हथ्थ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा आदि जुगादि जुग चौकड़ी खेल सदा असचरज, अचरज लीला देणी वखाईआ।