पुस्तकालयभाग २४

२८ भाद्रों शहिनशाही सम्मत दस हरि भगत दुआर जेठूवाल दरबार निवासी संगत नवित

पंज तत कहिण प्रभ साडी पूरी करदे मनसा, माया ममता मोह विकार हँकार बाहर कढ्ढाईआ। साडा रूप सति सरूप बणा लै हँसा, पतिपरमेश्वर श्री भगवान तेरी ओट तकाईआ। असीं तन वजूद माटी ख़ाक तेरा होईए बंसा, बंसरी वाले काहन बिन नैणा वेखणा चाँईं चाँईंआ। तेरे हुक्म विच कोटन कोटि जुग बीते सहँसा, सहँसर मुख शेष नाग दए गवाहीआ। कूड़ी क्रिया हउमे हंगता मन ममता मार दे कंसा, काहनां दे काहन तेरी इक सरनाईआ। तूं मालक ख़ालक प्रितपालक आदि जुगादी बेअन्ता, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर परवरदिगार नूर अलाहीआ । सति सरूप शाहो भूप बणा लै सन्ता, साजण मीत पतित पुनीत आपणी दया कमाईआ। दीन दुनी दे मालक साडे अन्तष्करन विच्चों मेट दे चिन्ता, ग़मी ग़मख़ार देणी गुवाईआ। सति धर्म दी धार बणा बणता, घड़न भन्न्हणहार आपणा रंग रंगाईआ। तूं मालक स्वामी इक्को होवें कन्ता, कन्त कन्तूहल तेरी ओट तकाईआ। तन वजूदां रंग चाढ़्ह बसन्ता, एथे उथे दो जहान उतर कदे ना जाईआ। जगत कूड़ा मोह मेट दे ममता, माया मनसा ना कोए हल्काईआ। मैं तेरे दर दा मंगता, भिखक हो के झोली डाहीआ। मेरा लेखा रहे ना जीअ जंत दा, जागरत जोत कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडे शाहो भूप राजना, शहिनशाह तेरी ओट तकाईआ। मित्र प्यारे संवारना काजना, करते पुरख तेरे हथ्थ वड्याईआ। लहिणा देणा मुकाउणा कल कि आजना, अगला पन्ध देणा चुकाईआ । शब्दी धार मार अवाज़ना, सोई सुरत सुरत उठाईआ। सच सरनाई तेरी लागना, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ । बिन तेरी किरपा मूल ना जागणा, बिन नेत्र लोचण नैण अक्ख दे खुल्हाईआ। मेरे मोहन माधव माधना, मधुर धुन देणी सुणाईआ। सद तैनूं इक अराधना, दूजा इष्ट ना कोए रखाईआ। अन्त कन्त भगवन्त साडा संवार काजना, करता पुरख होणा सहाईआ। दुरमति मैल धोणा दाग़णा, पतित पुनीत आप कराईआ। तेरा सुणीए ढोला अगम्म नादना, नादी धुन करनी शनवाईआ। त्रैगुण माया बुझाउणी

आगना, तृष्ना तृखा ना कोए रखाईआ। लख चुरासी विचो काढणा, जम दी फाँसी देणी तुड़ाईआ। लेखे लाउणा हड्ड मासना, नाड़ी नाड़ी रही कुरलाईआ। तेरा सच दुआर एकँकार होवे वासना, वासा इक्को इक समझाईआ। तेरा जोत नूर होवे प्रकाशना, अन्ध अन्धेर मिटाईआ। तूं शाहो भूप शाबाशना, शहिनशाह नूर अलाहीआ। पुरख अकाले दीन दयाले अन्तिम साडी पत राखणा, पतिपरमेश्वर आपणे रंग रंगाईआ। तूं निरगुण धार सच्चा साकणा, मित्र प्यारा अगम्म अथाहीआ। अन्त जन भगतां पड़दा काजणा, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक दया कमाईआ। पंज तत कहिण प्रभ तेरी डण्डावत करीए बन्दना, जगत जगदीश सीस निवाईआ। तूं बख्शणा इक अनन्दना, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। तेरा नूर नुराना तक्कीए चन्दना, जोती जाते वेख वखाईआ। इक्को दर दुआर तेरा मंगणा, दूसर अगे ना झोली विछाईआ। तूं दीना नाथ दर्द दु:ख भय भञ्जणा, भव सागर पार देणा कराईआ। नेत्र नाम निधान पाउणा अंजना, लोचन नैण रुशनाईआ। तुध बिन पड़दा किसे ना कजणा, सिर सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक दया कमाईआ। पंज तत कहिण प्रभ तूं आदि जुगादी एका मालक, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। दीन दुनी दा सच्चा ख़ालक, मख़लूक तेरी ओट तकाईआ। मैं नन्हा बच्चा तेरा बालक, पंज तत भगत रूप दरसाईआ। तूं लहिणा देणा पूरा कर संचालक, सँध्या सरघी वंड ना कोए वंडाईआ। तूं एथे ओथे दो जहाना प्रितपालक, पतिपरमेश्वर तेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। पंज तत कहिण प्रभ आदि जुगादी तेरे दर दे मंगते, मांगत हो के झोली डाहीआ। नाम निधाने चोली रंग दे, रंगत इक्को इक समझाईआ। अंगीकार हो के आपणा अंग दे, गृह इक्को मिले वड्याईआ। दर सवाली हो के मंगदे, ख़ाली झोली देणी भराईआ। असीं वणजारे रहीए ना काया काची वंग दे, तन वजूद दा पन्ध मुकाईआ । विछोड़े होण ना तत पंज दे, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश सीस निवाईआ। की तेरे लहिणे देणे मन कल्पणा जंग दे, झगड़े वेखणे थांउँ थाईंआ। पिछले तेरे जुग वेखे लँघदे, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग भज्जे वाहो दाहीआ । हुण खेल तक लै कलयुग मलंग दे, चारों कुण्ट भज्जे वाहो दाहीआ। सुखआसण माण रहे ना किसे पलँघ दे, सेज सुहञ्जणी ना कोए वड्याईआ। भरम भुलेखे कढ दे दुवैती कंध दे, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। साडे लहिणे देणे पूरे कर दे तत पंज दे, पंचम नाद शब्द धुन कर शनवाईआ। विछोड़े रहिण ना नार दुहागण रंड दे, कन्त सुहागी देणी माण वड्याईआ। असीं वणजारे होईए ना नवखण्ड दे, सत्त दीप ना भज्जीए वाहो दाहीआ। इक्को नाम निधाना श्री भगवान

आपणा वंड दे, वस्त अमुली अमुल अतुल आप वरताईआ। जुग जन्म दीन दुनी आपणे नाल गंढ्ढ दे, गंढ्ढणहार गोपाल स्वामी आपणा रंग चढ़ाईआ। सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्दी धार आपणी ठंड दे, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। निरगुण धार सरगुण आपणा सच अनन्द दे, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पन्ध मुका दे मुहाणे वञ्झ दे, दूसर ओट ना कोए तकाईआ।

पहली अस्सू शहिनशाही सम्मत दस हरि भगत दुआर जेठूवाल
ज़िला अमृतसर रात नूं

अस्सू कहे मैं जुग जुग आसा रखी, बिन आस आस बणाईआ। जो संदेसा दिता काहन ने सख़ी, राधका रिध सिध तों बाहर समझाईआ। कलयुग खेल वेखणा बिना नेत्र लोचन अक्खी, नैण नैण बदलाईआ। धर्म दा होणा नहीं कोई पक्खी, पशू पंछी देण गवाहीआ। मिलणे साक करोड़ी लखी, लिख्या लेख ना कोए मिटाईआ। कूड़ कूड़यार होणा बहुभखी, सति सच धर्म नूं खाईआ। मन कल्पणा फिरनी नस्सी, भज्जणी वाहो दाहीआ। लाड़ी मौत खिड़ खिड़ा के हस्सी, ताली दुहरी धार लगाईआ। मैनूं सच ख़बर अगली दस्सी, काहनां दे काहन की करनी खेल अगम्म अथाहीआ। किस बिध मेरा लेखा होणा लख चार नाल अस्सी, चुरासी वेख वखाईआ। सृष्टी दृष्टी जगत विकार विच होणी फसी, फ़ैसला सके ना कोए कराईआ। दीन दुनिया बन्धन होवे दीन मज़्हब दी रस्सी, रस्ता हक ना कोए जणाईआ। कूड़ कुड़यार दी गंढ्ढ होणी कसी, कसम नाल सके ना कोए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर हुक्म आप दृढ़ाईआ। अस्सू कहे मैं आसावंद, बिन जगत दलील बणाईआ। धुर दे हुक्म दा बण पाबन्द, दर ठांडे सीस निवाईआ। बोल सकां ना मुख दन्द, रसना जिह्वा ना कोए चतुराईआ। मैं संदेशा देवां जो दिता गोबिन्द पुरी अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ । कलयुग कूड़ धार दा होणा बन्द, बन्धन दीन दुनी समझाईआ। नूरी दिसे कोई ना चन्द, चांदनी जगत ना कोए रुशनाईआ। भरमां ढाहे कोए ना कंध, भाण्डा भरम ना कोए भनाईआ। तूं मेरा मैं तेरा गाए कोई ना छन्द, आत्म परमात्म वजे ना कोए वधाईआ। फिरनी दरोही जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज रही कुरलाईआ। खेल खिलाउणा नवखण्ड, ब्रह्मण्ड नाल वड्याईआ। शब्दी धार चण्ड प्रचण्ड, दीन दुनी वेख वखाईआ। किसे अन्तर पए मूल ना ठण्ड, सांतक सति

ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। अस्सू कहे मैं आशा रखी तमाम, बिन ख़ाहिश ख़ाहिश जणाईआ। जो संदेशा दिता सीआ ने राम, राम सीआ गया समझाईआ। कलयुग तक लै धुर दा लए कोए ना नाम, निरँकार नर ना कोए दृढ़ाईआ। शरअ दी शरअ होई ग़ुलाम, बन्धन सके ना कोए तुड़ाईआ। अन्तर दिसे ना कोए ज्ञान, अन्ध अन्धेरा छाईआ। धर्म दा धर्म ना रहे निशान, कलयुग डंका कूड़ वजाईआ। राम राम रसना सारे गाण, हिरदे राम ना कोए वसाईआ। उह लेखा तक लै श्री भगवान, की भगवन भेव खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। अस्सू कहे मैं आस अगम्मी तकी, तकवा इक रखाईआ। मेरा मालक हकीकी हकी, नूर नुराना नूर अलाहीआ। जो आदि जुगादि कदे ना होवे शक्की, शिकवे सारे दए मिटाईआ। जिस अवतार पैग़म्बर गुरुआं नाल कीती पक्की, मशवरा, शब्द गुरु बणाईआ । उसदा खेल वेखणा हथ्थो हथ्थी, जगत जुगत ध्यान रखाईआ। जो पुरख अकाला दीन दयाला पुरख वड समर्थी, गहर गम्भीर बेनज़ीर इक अख्वाईआ। जिस दे सथ्थर आदि जुगादि दीन दुनी दी भगती लथ्थी, भगवन देवणहार माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर पर्दा आप चुकाईआ। अस्सू कहे मेरी आस अगम्मी, अगम्मे दिती वड्याईआ। जगत धार कदे ना जम्मी, जुग चौकड़ी रूप ना कोए वखाईआ। जिस दी हद्द नहीं कोई बंनी, हदूदां वंड ना कोए वंडाईआ। सरवण सुणे कुछ ना कन्नी, कायनात दी कथनी ना कोए चतुराईआ। जगत धनाढ कोए ना धनी, ममता मोह ना कोए हल्काईआ। वसेरा करे ना छप्पर छन्नी, महल अटल ना कोए रखाईआ। जनणी कुक्खों किसे ना जणी, जणेंदी बणे कोए ना माईआ। किसे दी दुख़तर बणी ना चन्नी, नूर नूर ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। अस्सू कहे मेरी आसा आदि आदि पुराणी, पुनह पुनह सीस निवाईआ। जिस दा भेव खोल्हे कोए ना बाणी, पर्दा अक्खर अक्खर ना कोए चुकाईआ। चार जुग दी नहीं कहाणी, शरअ दी वंड ना कोए वंडाईआ। लेखा नहीं नाल चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज संग ना कोए निभाईआ। जिस दा आदि जुगादि मिल्या कोए ना हाणी, आसू पूर ना कोए कराईआ। मेरी आशा दी तरल जवानी, जोबनवन्ती आपणा रूप प्रगटाईआ। बोले बोल बिना ज़बानी, रसना रस ना कोए चतुराईआ। जिस दी कथा अकथ कहाणी, कथनी कथ सके ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। अस्सू कहे मेरी आशा विच यार मित्र नारद मुन, मुनीश्रां बाहर जणाईआ। मेरी आवाज़ लए सुण, बिन

रसना जिह्वा दृढ़ाईआ। आ के दस्से आपणा गुण, भेव अभेद खुल्हाईआ। जगत मार्ग लवे चुण, रस्ता इक समझाईआ। झट नारद कहे मैं पहुंच गया हुण, आपणा पन्ध मुकाईआ। मेरा मालक इक कुन, गहर गम्भीर अख्वाईआ। जिस दी शब्द अगम्मी धुन, धुन आत्म राग दृढ़ाईआ। लख चुरासी करे छाण पुण, मानस मानव मानुख खोज खुजाईआ। उस दा भेव जाणे कौण, गत कहिण किछ ना पाईआ। जिस दे विछोड़े विच सारे रोण, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। आपणी पत आपे खोहण, जगत मिले ना कोए वड्याईआ। जिस दा राह तके पाणी पौण, पवण पवणां रिहा तकाईआ। उह जुग जुग उजड़े आए वसाउण, वसदयां लेखा दए मुकाईआ। गढ़ हँकारी आए ढाउण, जगत जहान रहिण ना पाईआ। धुर दा नाम आए वरताउण, नाम निधान इक वरताईआ। जन भगत सुहेले आप आए पर्चाउण, परम पुरख आपणी दया कमाईआ। जुग जन्म दे विछड़े आए मिलाउण, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। घर मन्दिर दीप आए जगाउण, जोती जाता कर रुशनाईआ। सच संदेशा आए सुणाउण, नाद अनादी धुन उपजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। नारद कहे अस्सू जी मैं पुज्जा, पूजण योग किस नूं सीस निवाईआ। मैं तेरा इशारा बिना रमज़ तों बुज्झा, सैनत दी लोड़ रहे ना राईआ। कुछ भेव दस्स दे गुज्झा, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। दुतीआ भाउ रहे ना दूजा, दोए जोड़ सीस निवाईआ। किस बिध धुर दा हुक्म होणा उग्घा, उग्घण आथण मिले वड्याईआ। जिस दा लए कोए ना भुग्गा, हिस्सा वंड ना कोए वंडाईआ। जो शरअ मेटे कलयुगा, सतिजुग आपणा रंग रंगाईआ। उह लेखा तक लै जो इशारा दे के बुध्धा, बुद्धी तों परे दृढ़ाईआ। मालक ख़ालक निरगुण धार निरँकार आउणा उत्ते वसुधा, धरनी धरत धवल धौल वेख वखाईआ। जिस दा शब्दी धार अगम्मी युद्धा, युधिष्टर दा लहिणा झोली पाईआ। जो हनवन्त नूं राम ने दस्सया मुद्दा, मुदतां दा भेव खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। नारद कहे अस्सू जी मैं आ गया तेरे कोल, कौल इकरार वेख वखाईआ। कुछ शब्द अगम्मा बोल, की अनबोलत रिहा दृढ़ाईआ। की खेल होणा उपर धौल, धर्म नाल समझाईआ। मैं बैठा मस्त हो अडोल, डुल कदे ना जाईआ। मैनूं सच दस्स दे किस किस दा होणा घोल, कवण कूटे ध्यान लगाईआ । कवण मारे पहलों ढोल, की मूसा आपणे हथ्थ उठाईआ। कि ईसा पड़दा देवे खोल्ह, ख़ालक ख़लक जणाईआ। कि मुहम्मद आपणा पूरा करे रोल, नम्बर सब दा दए समझाईआ। क्यों न्आज़ वंडी हज़रत ने सवा पा चौल, चुली चुली पाणी हथ्थ किसे ना आईआ। किउ गोबिन्द ने हथ्थां नाल छकाई पाहुल, पंज पंज तुपके दिते टपकाईआ । एह वक्त हुण पुजणा जिस दा भेव खुल्हाया कृष्ण कला

सौल, बिन अक्खरां अक्खर दृढ़ाईआ। दुनियादार नूं दुनिया करे मख़ौल, मसखरी जगत उडाईआ। नारद कहे मैं सज्जणा सब दा कढणा पोल, भुलेखा भरांत रहे ना राईआ। तैनूं मित्रा पूरा तोलणा पैणा तोल, अस्सू तेरी आस नाल मिलाईआ। बचन दस्स इक निरोल, की निर्भय रिहा सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। अस्सू कहे नारदा मैनूं चढ़या चाउ घनेरा, की घनईया गया सुणाईआ। की बावन कीतीआं मेहरां, बलि दुआर दए वड्याईआ। की काहन ने काहन दा वक्त दस्सया नेरा, नेरन नेर नेर दरसाईआ। की पैग़म्बरां भेव खुल्हाया सञ्झ सवेरा, शबे रोज़ की चतुराईआ। की नानक गोबिन्द नाम दृढ़ाया तेरा मेरा, मेरा तेरा खेल की वखाईआ। कुछ लहिणा देणा दस्स दे बण दलेरा, हौसला हिम्मत आपणी नाल रखाईआ। किस बिध नौ खण्ड पृथ्मी पैणा घेरा, घुम्मण घेरी विच लोकाईआ। कौण चलाए चुरासी वाला बेड़ा, कवण कंध उठाईआ । दस्स दे पहलों केहड़ा उजड़ना खेड़ा, सत्तां दीपां देणा जणाईआ। मैं चाहुंदा इक दो चार चार दो तिन्न इक तिन्न ते इक दे विच इक दा हो जाए झेड़ा, झगड़ा सके ना कोए मिटाईआ। नारद कहे अस्सू जी मैं वी ओथे जा के लावां डेरा, वेखां नैण उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा करता बेपरवाहीआ। अस्सू कहे नारदा तूं बहुत पुराणा मीत, मित्रा दे जणाईआ। तूं जुग जुग वेखी रीत, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग भज्जया वाहो दाहीआ। की लेखा मन्दिर मसीत, काअबे की रहे सुणाईआ। की लहिणा देणा त्रैगुण अतीत, त्रैभवण धनी की दृढ़ाईआ। किस बिध लख चुरासी परखी नीत, घर घर अन्दर वेख वखाईआ। उह वेख लै सदी चौधवीं रही बीत, आप आपणा पन्ध मुकाईआ। कलयुग सब नूं रिहा जीत, बलधारी आपणा बल प्रगटाईआ। सब दी नंगी होई पीठ, पुश्त पनाह हथ्थ ना कोए टिकाईआ। कलयुग जीव कौड़ा होया रीठ, अमृत रस ना कोए भराईआ। की साहिब दा खेल होणा अनडीठ, जग नेत्र लोचन नैण वेखण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। नारद कहे अस्सू जी मैं प्रभ दी सुणावां डुग डुगी, बिन ताल ताल बणाईआ। कलयुग दी औध दिसदी पुगी, वेखां नैण उठाईआ। मेरा लहिणा जुग जुगी, सतिजुग त्रेता द्वापर नाल मिलाईआ। जगत जहान दी पवित्र रही ना बुद्धी, मतहीण होई लोकाईआ। लेखा समझ ना आए वदी सुदी, अन्ध अन्धेर ना कोए मिटाईआ। उह वेख लै धरती रोंदी भुब्बी भुब्बी, बिन नैणां नीर वहाईआ। मैं जगत विचार दे कीचड़ खुभ्भी, बाहर ना सके कोए कढ्ढाईआ। मेरी धार रही ना दुद्धी, रस नज़र कोए ना आईआ। मेरी सुरती होई बेसुधी, मतहीण जगत कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा देणा साचा

वर, सच आसा पूर कराईआ। नारद कहे अस्सू मैं वजावां ढोल ढमक्का, बिन जगत ताल सुणाईआ। किसे दा कोई रहे ना सका, सज्जण मीत नज़र कोए ना आईआ। मेरा प्रभ नाल वायदा कौल इकरार पक्का, पक्की तरह सुणाईआ। दुनियादारो तुहाडे नाल प्रभ ने करना नहीं कोई धक्का, ज़बरदस्ती ना कोए वखाईआ। तुहाडा लालच तकणा पैसा टका, माया ममता मोह वेख वखाईआ। मैंनूं ऐंउं जापदा सृष्टी लँघाउणी विच्चों सूई दे नक्का, नाका बन्दी करे ख़लक ख़ुदाईआ। नारद कहे जे मैं सच दस्सां ते दस्सां हकीकत हका, हक हक नाल जणाईआ। ज़रूर तीजे साल नूं खेल होणा मदीना मक्का, काअब्यां पए दुहाईआ। नेत्र रोवे बूरा कक्का, कलमा नज़र कोए ना आईआ । एह इक्को हुक्म यका, वाहिद अल्ला रिहा दृढ़ाईआ। आपणा आपणा सब ने वेखणा पटा, सदी सदीवीं खोज खुजाईआ। मैं चारों कुण्ट फिरदा नठा, नारद कहे भज्जा वाहो दाहीआ। मेरी बोदी नूं सारे करदे ठठ्ठा, मख़ौल रहे उडाईआ। मैं वी ताली मार के आख्या दुनियादारो मैं वीं सतिगुरु शब्द दा पठ्ठा, दूजा मुर्शद ना कोए मनाईआ। वेख्यो घर घर पुआवांगा रट्टा, रिटन दा लेखा समझे कोए ना राईआ। जिन्हां ने खाधा वच्छा कट्टा, कटाकश नाम वाला लगाईआ। मज़्हबां वाल्यो मज़्हबां नाल होणा दीन दुनी दा बटा, ज़ीरो ज़ीरो दिसे ख़लक ख़ुदाईआ। किसे नूं घर नहीं लभ्भणा छटा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। नारद कहे अस्सू जी मैं वजावण आया तालीआं, तल्बां वाल्यां दयां जणाईआ। मैं गल्लां नहीं करनीआं बाहलीआं, बहुती ना कोए चतुराईआ। मैं संदेशा देवां दीन मज़्हबां दे मालीआं, अवतार पैग़म्बरां गुरुआं जणाईआ। आपणीआं आपणीआं झोलीआं वेखो ख़ालीआं, ख़ालक ख़लक की दृढ़ाईआ। फल रिहा किसे ना डालीआं, पत्त टहणी गई कुमलाईआ। तुसां रसमां दस्सीआं सुखालीआं, ग्रन्थ शास्त्रां नाल पढ़ाईआ। अन्दरों मिटीआं ना शाहीआं कालीआं, कालख टिक्का ना कोए गंवाईआ। कलयुग अन्तिम करे ना कोए दलालीआं, विचोला नज़र कोए ना आईआ। आपणीआं वेखो हक हलालीआं, हकीकत खोज खुजाईआ। किसे दे मस्तक चढ़ीआं दिसण ना लालीआं, लाल गुलाला रंग ना कोए रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक गुसांईआ। नारद कहे अस्सू मैं दस्सां ख़बर अणहोणी, दो जहान जणाईआ। प्रभ दा रूप कोई जगत दिसे ना मोहणी, तन वजूद ना कोए चतुराईआ। जिस दे हुक्म ने सृष्टी सारी कोहणी, कोह काफ़ां पए दुहाईआ। खेल नज़र ना आए लोयणी, नेत्र अक्ख ना कोए वड्याईआ । सृष्टी कलयुग धार नाल परोणी, दिवस आपणे वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। नारद कहे अस्सू जी मैं अवतार पैग़म्बरां गुरुआं देवा सद्दा, हथ्थ पुठ्ठे सिध्धे कराईआ।

मैं धुर दे हुक्म दा बध्धा, बन्दगी विच प्रभ नूं सीस झुकाईआ। धुर दे हुक्म सुणा के नदा, अनादी नाद दृढ़ाईआ। आपणा लेखा वेखो जो जगत धार दी अद्धा, हिस्सा जगत जुग वंडाईआ। नाम ख़ुमारी तको मधा, मधुर धुन नाल मिलाईआ। मंज़ल हक दा समझो पदा, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक बेपरवाहीआ। नारद कहे अवतार पैग़म्बर गुरु आदि जुगादी मेरे मित्रो, सज्जणो मेरी दुहाईआ। निरगुण धार विचों नितरो, निरवैर आपणा रूप बदलाईआ। अगला करो फ़िकरो, पिछला लेखा रहिण ना पाईआ। चोटी चढ़ के वेखो सिख़रो, मंज़ल मज़ल रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ । नारद कहे गुर अवतार पैग़म्बर आ गए धर्म दुआर, सोहणा पन्ध मुकाईआ। जोती दा चमत्कार, नूर नुराना नूर अलाहीआ। बिन रसन करन गुफ़तार, गुफ़त शनीद शनवाईआ। चारों कुण्ट वेखण नैण उग्घाड़, बिन नैणां नैण तकाईआ। की खेल करे करतार, हरि करता धुरदरगाहीआ। जिस नूं किहा कल्की अवतार, निहकलंका नाउँ समझाईआ। ब्राह्मण गौड़ा हो तैयार, पूत सपूता वेस वटाईआ। अमाम अमामा नूर उज्यार, नूर नुराना डगमगाईआ। जिस दे चौदां लोक हट्ट बाज़ार, चौदां तबकां वेखे चाँईं चाँईंआ। जिस दे कलमे नाम आए उच्चार, रसना जिह्वा ढोले बत्ती दन्द गाईआ। जिस दे चरण कवल सजदयां विच कीती निमस्कार, निव निव लागे पाईआ । जिस दी मंज़ल सब ने दस्सी दुष्वार, पौड़ी डण्डा चढ़न कोए ना पाईआ। सो जोती जाता पुरख बिधाता खेल करे अगम्म अपार, अलख अगोचर आपणा खेल वखाईआ। उस दे नाल काहदा तकरार, निव निव सीस जगदीश झुकाईआ। जो बीस बीसा हरि जगदीसा हो के आया ख़बरदार, बेख़बरां ख़बर सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा लहिणा पूर कराईआ। नारद कहे अवतार पैग़म्बर गुरु वेखो सतिगुर आपणा मीत, शब्द इक्को नज़री आईआ। जिस ने जुग जुग चलाई रीत, रीतीवान अगम्म अथाहीआ। हुण तुहाडी बणावण आया प्रीत, प्रीतम हो के मेल मिलाईआ। तुसीं इक्को कलमा रखणा चीत, चित वित ठगौरी रहे कोए ना राईआ। तुहाडा लहिणा देणा नाल त्रैगुण अतीत, त्रैभवण धनी मेला मेले सहिज सुभाईआ। झगड़ा छडणा मन्दिर मसीत, काया काअबा इक समझाईआ। उह वेख लओ सब दा वक्त सुहञ्जणा रिहा बीत, सदी सदीवी देवे नाल गवाहीआ। तुहाडे धर्म दी दु:ख विच निकले चीक, चीक चिहाढ़ा रिहा पाईआ। की तुहाडे विच तौफ़ीक, पुरख अकाल कहे मैनूं दयो समझाईआ। की मार्ग जगत बारीक, नेत्र नैणां वेखण कोए ना पाईआ। सच दस्सो किस बिध करदे रहे उडीक, बिन नैणां नैण उठाईआ। आपणे भविख्त दा वक्त तको तारीख, तवारीख बिन अक्खरां फोल फुलाईआ। जोती

जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आपणे हथ्थ रखाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण सतिगुर शब्द तेरे बरदे, बन्धन जगत जुगत दीन दुनी वड्याईआ। असीं प्रेमी तेरे घर दे, गृह मन्दिर डेरा लाईआ। तेरा नाम कलमा रहे पढ़दे, तेरी सिफ्त सालाहीआ। जुग जुग रहे डरदे, आप आपणा बल ना कोए प्रगटाईआ। तन वजूद साडे जम्म के रहे मरदे, ततां चली ना कोए चतुराईआ। हथ्थीं तीर कमाना रहे फड़दे, शस्त्रां खंडयां नाल लड़ाईआ। वंडां वंडदे रहे सीस धड़ दे, हिस्से दीन दुनी समझाईआ। भेव खुल्हाउँदे रहे चोटी जड़ दे, जड़ चेतन नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच स्वामी दया कमाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण वक्त सुहञ्जणा होया पहली अस्सू, आसा इक जणाईआ। सयदे विच कहे यसूह, मसीह मसल्यां बाहर दृढ़ाईआ। नारद कहे मैं ख़ुशीआं दे विच हसूं, हस्ती तकां अगम्म ख़ुदाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी नसूं, भज्जां वाहो दाहीआ। किसे दे मज़्हब विच ना फसूं, शरअ रंग ना कोए रंगाईआ । आपणा कमरकसा आपे कसूं, कसम नाल आपणा बल प्रगटाईआ। प्रभ नूं कहिणा जिन्हां ने खाधे ढोर पशू, पंछीआं खल्ल लुहाईआ। उहनां दा दुआरा राय धर्म दुआरे वसू, दूसर धाम नज़र कोए ना आईआ। एह इशारा दिता समुंद सागराँ विच कछू, कछप गया समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच स्वामी वेख वखाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण प्रभ तेरा खेल आदि जुगादी, जुग जुग तेरी सेव कमाईआ। तूं पारब्रह्म ब्रह्मादी, ब्रह्मांड तेरी वड्याईआ। तेरी वस्त अगम्मी तेरे कोलों लाधी, अन्त तेरे विच टिकाईआ। बिसमिल बिसमिल होए विस्मादी, विश्व दे मालक तेरी ओट रखाईआ। तूं मालक ख़ालक बोध अगाधी, परा पसन्ती मद्धम बैखरी तों परे करें पढ़ाईआ। तेरी दीन दुनिया जुग जुग तेरे हुक्म नाल साधी, सदके वारी घोल घुमाईआ। तेरी शरअ नाल बांधी, बन्दना समझाउण वाल्या बन्दगी विच तैनूं सीस निवाईआ । एस विच साडी वड्याई काहदी, कलमे पढ़ाउण वाल्या कलमा तेरा नाम जणाईआ। तैनूं जुग बदलणा आदि जुगादि दी वादी, वायदे सब दे वेख वखाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु कहिण बौहड़ी तेरे सतिगुर शब्द ने धुर हुक्म नाल कर देणी बर्बादी, आबादी रहिण कोए ना पाईआ। तेरे अगे हो सके ना कोए बाग़ी, बग़लगीर वेखणे चाँईं चाँईंआ। साडा ना कोई सवाल ना जवाबी, जवाब तल्बी तेरे चरण टिकाईआ। बिन तेरे दिसे ना कोए इमदादी, सगला संग ना कोए बणाईआ। साडी लेखे लग्गी तेरे पिच्छे मास नाड़ी हाडी, चम्मढ़ी चम्म ना कोए वड्याईआ। की संदेसा दिता बिना स्वास तों यसूह दी बाडी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे मंग मंगाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण तूं मालक पीरन पीरा, पारब्रह्म तेरी सरनाईआ। तेरा लेखा शाह हकीरा,

शहिनशाह तेरे हथ्थ वड्याईआ। लहिणा देणा तक ग़रीब अमीरा, अमरापद दे मालक पड़दा आप उठाईआ। चार जुग साडीआं सिफ्तां वालीआं तकरीरां, तेरे नाम ढोले सोहले गए गाईआ। तेरीआं शरअ वालीआं शमशीरां, शरीअत दे मालक जगत उठाईआ। तूं स्वामी गहर गम्भीरा, गवर नूर अलाहीआ। तेरा लहिणा बेनज़ीरा, जग नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। तेरा रूप लातस्वीरा, तसव्वर कर ना कोए समझाईआ। की संदेशा दिता कबीरा, कहिके गया दृढ़ाईआ। की हथ्थ फड़ के कौडी रूप कसीरा, रवीदास चमार जणाईआ। लहिणा किस बिध होणा अख़ीरा, कलयुग कूड़ मिटाईआ। किस बिध देवे धीरा, धीरज धीर समझाईआ। ओढण सीस दिसे किसे ना चीरा, चिरी विछुंने ना कोए मिलाईआ। सरगुण कढ के गए लकीरा, लाईन तेरी इक समझाईआ। तेरा लेखा नाल फ़कीरा, फ़िकरयां विच वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल खिलाईआ। अस्सू कहे मैनूं चढ़दीआं जांदीआं मस्तीआं, मस्त दीवाना हो के दृढ़ाईआ। मैं तक के गुर अवतार पैग़म्बरां हस्तीआं, हस के दयां सुणाईआ। नाले वेखो मज़्हबां वालीआं बस्तीआं, घराने खोज खुजाईआ। जिथ्थे तुहाडीआं अक्खरां वालीआं बाणीआं होईआं सस्तीआं, कीमत सके कोए ना पाईआ। तुहाडे सिक्खां मुरीदां मनसा वेखो नसदीआं, भज्जण वाहो दाहीआ। भरीआं नहीं प्रेम रस दीआं, रस्ते घुथ्थीआं मारन धाहीआं। नौवां दुआरयां दे विच ढठदीआं, फड़ बाहों ना कोए उठाईआ। वणजारनां होईआं तत अठ्ठ दीआं, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुद्ध नाल मिलाईआ। कूड़ दुआरा फिरन टपदीआं, कदम कदम नाल बदलाईआ। वणजारनां हो गईआं काया मट दीआं, मटके हथ्थ किसे ना आईआ। कूड़ विकार रस चटदीआं, रसना जिह्वा नाल हल्काईआ। आपणा आप आपे फटदीआं, पट्टी नाम ना कोए बंधाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। नारद कहे अवतार पैग़म्बर गुरु साहिबानो पै गया ग़ज़ब, मेरी हौके नाल दुहाईआ। तक लओ आपणा आपणा मज़्हब, दीन दुनी वेखो चाँईं चाँईंआ। शरअ वाल्यो ना होयो तअज्जुब, हैरानी अन्दर ना कोए रखाईआ। मैं सच दस्सां नारद कहिंदा कोई झगड़ा पैणा विच मग़रब, सोहणी वंड वंडाईआ। नौवां देशां हलूणा मिलणा विच्चों अरब, अरब खरब दा लेखा रहे ना राईआ। नौवां नूं नौवां नाल फेर देणी ज़रब, ईसा मूसा मुहम्मद देणे डिगाईआ। फेर मशरक नूं बदल ल्यो करब, कदम कदम नाल उलटाईआ। धन दौलत रहिणा नहीं किसे दरब, मेरी ख़ुशीआं वाली दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच स्वामी आपणा हुक्म वरताईआ। अवतार पैग़म्बर कहिण नारदा साडी सुण लै बात, बातन देईए जणाईआ। साडा लेखा तक लै बिना कलम दुआत, बिन कागद शाही जो लेखा लिखाया धुरदरगाहीआ। असीं ख़ुशीआं विच झोली डाह के मंगी दात,

बेनन्ती कर कर सीस निवाईआ। तूं पुरख अकाला दीन दयाला पारब्रह्म परमेश्वर पात, पारब्रह्म नूर अलाहीआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त मेटणी अन्धेरी रात, सतिजुग साचा चन्द चढ़ाईआ। झगड़ा चुकाउणा ज़ात पात, दीन मज़्हब ना कोए वखाईआ। आत्म परमात्म जोड़ना नात, पारब्रह्म ब्रह्म मेला मेलणा चाँईं चाँईंआ । एका शब्द सब नूं देणी दात, काया मन्दिर अन्दर आप टिकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा होवे ज़ात, दूसर अवर ना कोए पढ़ाईआ। धुर दे राम तेरा होवे वड प्रताप, काहनां दे काहन तैनूं मिले वड्याईआ। तूं नज़री आवें भगतां साख्यात, सनमुख हो के सोभा पाईआ। ग़रीब निमाणे कोझे कमले बणाउणे पारजात, मेहर मेहर मेहर नज़र नाल तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण नारदा साडी तक लै ख़ुशहाली, ख़ुशीआं विच ढोले गाईआ। साडा सब दा इक्को माली, मालक ख़ालक नूर अलाहीआ। जिस दे दर दे सारे सवाली, मांगत हो के झोलीआं डाहीआ । साडे पुरख अकाले दीन दयाले असीं तेरी सेव कमा लई बाहली, तेरे हुक्म विच भज्जे वाहो दाहीआ। हुण आपणा भेव चुका दे शाली, शहिनशाह आपणा रंग रंगाईआ। तेरी तक्कीए चाल निराली, नरायण देणी दृढ़ाईआ। नाले बिन हथ्थां मारीए ताली, दो जहानां देईए सुणाईआ। उह तक लओ ख़लक दा वाली, वारस इक्को इक अख्वाईआ। जिस ने घर घर अन्दर दीपक जोती बाली, लख चुरासी डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे सीस निवाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण साडी ख़ुशीआं होई रुत, गुरु गुरदेव रंग रंगाईआ। सतिगुर शब्द इक्को दुलारा धुर दा सुत, जिस नूं जन्मे कोए ना माईआ । जिस दा प्यारा अबिनाशी अचुत, पारब्रह्म इक अख्वाईआ। जिस सुहञ्जणी करनी रुत, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया पुट, हरि हिरदिउँ बाहर कढ्ढाईआ। शौह दरयाए देवे सुट, जगत जहान रहिण ना पाईआ। फेर भाग लगाए काया बुत, बुतख़ानयां करे सफ़ाईआ। अमृत जाम प्या के घुट, निझर झिरना दए झिराईआ। सोई सुरती जाए उठ, आपणी लए अंगड़ाईआ। मनुआ मनसा वाला लुक के गुठ, आपणा नैण शरमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। अस्सू कहे अवतार पैग़म्बरो मेरे नाल पूरी कर लओ शर्त, शरतीआ दयां सुणाईआ। गुरु गुरदेव वेखो उत्ते धरत, धरनी धवल धौल ध्यान लगाईआ। सब दा मालक इक्को आया परत, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। जिस नूं कहिंदे योद्धा सूरबीर मर्दाना मर्द, जोबनवन्ता अगम्म अथाहीआ। जो ग़रीब निमाणयां वंडे दर्द, दुखियां होए सहाईआ। शरअ छुरी रहिण ना देवे करद, कातिल मक्तूल दा डेरा ढाहीआ। कलयुग मेट अन्धेरा गरद, सतिजुग नूरी चन्द चमकाईआ। जिस दा खेल होणा असचरज,

अचरज लीला इक दरसाईआ। जो लहिणा देणा पूरा करे राम लेखा नाल भरत, कैकेई कुशल्या रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच स्वामी वड वड्याईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण हरि साचे सच स्वामीआ, प्रभ तेरी एका ओट। आदि जुगादी अन्तरजामीआ, शब्द नगारे ला दे चोट। तेरीआं जुग जुग मेहरवानीआं, मेहरवान मेहर करे अतोट। तेरे उत्तों दितीआं कुरबानीआं, शहादतां होईआं कोटी कोट। तेरे लेखे लाईआं जवानीआं, मेल मिलाया निर्मल जोत। साडीआं मंज़लां कर आसानीआं, दीन मज़्हब रहे ना सोच । सब दीआं मंज़लां इक्को होण रूहानीआं, झगड़ा मेट दे ओत पोत। तूं आत्म धार सब दा काहनीआं, काहन कान्हा तेरा इक्को सुणीए सलोक। लेखे ला लै चारे बाणीआं, तेरा नाम निधाना इक्को बहुत। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा सच सच प्रगटाईआ। अस्सू कहे प्रभ तेरा नाम निधाना सच, हरि सच तेरी वड्याईआ। जगत जहाना दिसे कच, कंचन गढ़्ह ना कोए वखाईआ। मन ममता विच रिहा नच, नटुआ आपणा स्वांग बणाईआ। बिन तेरी किरपा तेरा नाम लूं लूं जाए किसे ना रच, रोम रोम ना कोए समाईआ। तूं पुरख अकाला परमेश्वर पत, पारब्रह्म तेरी वड्याईआ। जन भगतां लेखे ला लै हड्ड मास नाड़ी रत, रत्न अमोलक हीरे लै बणाईआ। जेहड़े तेरे चरण दुआरे आए वत, बेवतनां आपणे घर वसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ । सच दी करनी कार कमाएगा। दीन दयाल दया कमाएगा। भेव अभेदा आप खुल्हाएगा। अछल अछेद पड़दा लाहेगा। वेद कितेब लेखे पाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताएगा। सच आपणा हुक्म वरतावेगा। सो पुरख निरञ्जण दया कमावेगा। हरि पुरख निरञ्जण भेव चुकावेगा। एकँकारा रंग रंगावेगा। आदि निरञ्जण जोत रुशनावेगा। अबिनाशी करता डगमगावेगा। श्री भगवान आपणा घर सुहावेगा। पारब्रह्म दर मन्दिर इक वडयावेगा। सति सतिवादी साची कार कमावेगा। शब्द अनादी सुत प्रगटावेगा। ब्रह्म ब्रह्मादी वेख वखावेगा। विष्न ब्रह्मा शिव नाल रलावेगा। करोड़ तेतीसा गंढ्ढ पुआवेगा। गण गंधरव रंग चढ़ावेगा। किन्नर यशप राग सुणावेगा। सूर्या चन्द नूर रुशनावेगा। मण्डल मण्डप आप सुहावेगा। लोक परलोक वेख वखावेगा। ज़िमीं असमानां पड़दा लाहवेगा। चौदां तबक आप दृढ़ावेगा। चौदां लोक पन्ध मुकावेगा। सच सलोक इक गावेगा। पन्ध मुका के जुग चौकड़ी कोटन कोट, अन्त आपणा हुक्म वरतावेगा। शब्दी शब्द लगा के चोट, चोटी चढ़ के वेख वखावेगा। कलयुग अन्तिम अन्दरों कढ्ढके खोट, खोटे खरे आप बणावेगा। प्रकाश दे के निर्मल जोत, जोती जाता डगमगावेगा। आत्म परमात्म दस्सके गोत, गोर मढ़ी दा डेरा ढाहवेगा। हरिजन कदे ना

होवे फ़ौत, पारब्रह्म ब्रह्म आपणे घर वसावेगा। ख़सम ख़समाना बणके ख़ौंत, शौहर आपणा दर दृढ़ावेगा। भगत सुहेला कदे ना जाए औंत, जुग जुग बंस सरबंस सुहावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलावेगा। साचा खेल आप खिलावेगा। दीन दयाल दया कमावेगा। भगत सुहेले आप उठावेगा। गुर चेले जोड़ जुड़ावेगा। सज्जण सुहेले वेख वखावेगा। धाम नवेले आप बहावेगा। अमृत रस नाम मुख चुआवेगा। जन भगतां पूरन कर काम, जन्म मरन दा दु:ख मिटावेगा। घर नगर सुहा के ग्राम, गृह मन्दिर डेरा लावेगा। कूड़ी क्रिया मेट तमाम, तमा लालच लोभ चुकावेगा। अन्तर रहे ना अन्धेरी शाम, शमअ दीप जोत नूर रुशनावेगा। साचे नाम दा दे पैग़ाम, संदेशा इक्को इक सुणावेगा। जन भगतो तुहाडा करा आप इंतज़ाम, बन्दोबस्त आपणे हथ्थ रखावेगा। अन्तर आत्म दे कलाम, कलमा कइनात तों बाहर सुणावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमावेगा। हरि करता कार कमावेगा। दीन दयाल आपणे रंग रंगावेगा। भगत सुहेले मेल मिलावेगा। काल महाकाल पन्ध चुकावेगा। चित्रगुप्त ना लेख वखावेगा। राय धर्म चुरासी वंड ना कोए वंडावेगा। लाड़ी मौत नाल ना कोए परनावेगा। सतिगुर शब्द शब्द उठावेगा। आत्म आपणे रंग रंगावेगा। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां पार करावेगा। दरगाह साची सचखण्ड आप टिकावेगा। जुग जन्म दी टुट्टी धार गंढ्ढ, गंढ्ढणहार गोपाल आपणे घर वसावेगा। जिथ्थे आदि जुगादी ठण्ड, जुग जुग अग्न ना कोए तपावेगा। नाता तुट्टे तत पंज, पंचम मेला मेल मिलावेगा। जिस दी हथ्थ ना आवे मुहाणयां वञ्झ, वहिणां तों पार आप करावेगा। जन भगत सुहेला जगत दुहेला पन्ध जाए लँघ, फड़ बाहों पार करावेगा। साची सेज सुहञ्जणी वखा पलँघ, बिन पावा चूल दरसावेगा। जिथ्थे इक्को उपजे अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटावेगा। जन भगत सुहेले चाढ़्ह के आपणे चन्द, सचखण्ड डगमगावेगा। पहली अस्सू कहे जन भगतो जेहड़े तुसीं मार के आए पन्ध, पाँधीओ तुहाडा अगला पन्ध मुकावेगा। तूं मेरा मैं तेरा सोहँ गाया जिस ने छन्द, शंकर ब्रह्मा विष्न तिस दा रंग रंगावेगा। तुहाडा लहिणा देणा फेर नहीं होणा जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज विच्चों बाहर कढावेगा। ख़ुशी विच कदे ना आवे रंज, ग़मी ग़मख़ार मिटावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणावेगा। नारद कहे अवतार पैग़म्बर गुरु साहिबानो खेल तक लओ भगत भगवान, हरि करता आप जणाईआ। जिन्हां धर्म दा धर्म बणाया निशान, निशाना जगत ना कोए वखाईआ। इक्को इष्ट इष्ट मनाण, दूसर सीस ना कोए झुकाईआ। इक्को नाम कलमा गाण, ढोला इक सुणाईआ। सोहँ शब्द कर परवान, अल्ला हू अन्ना हू रंग वखाईआ। सतिगुर शब्द बणा के राम,

सीता सुरती विच टिकाईआ। निरगुण धार अगम्मा काहन, राधा रिध सिध तों बाहर सीस निवाईआ। पैग़म्बरां दा पैग़म्बर नूर अमाम, अमलां तों रहित इक अख्वाईआ। योद्धा सूरबीर बली बलवान, बलधारी वड वड्याईआ। निहकलंका नौजवान, कलि कल्की आपणी कल वरताईआ। भगत सुहेले कर पहचान, फड़ फड़ अन्दरों मेल मिलाईआ। नव सत्त बणा विधान, कायदा कानून इक जणाईआ। जिस नूं मन्नण राज राजान, शाह सुल्तान सीस निवाईआ। जिस दा लेखा ज़िमीं असमान, दो जहानां वेख वखाईआ। सो भगत सुहेले कर परवान, परवाने धुर दे लए बणाईआ। जेहड़े चरण दुआरे पहुंचे आण, दीन दुनी दा पन्ध मुकाईआ। उन्हां दे भाग लगाए काया मकान, साढे तिन्न हथ्थ अन्दर वेख वखाईआ। बिना मंग्यां देवे दान, नाम निधाना भगतो तुहाडी झोली पाईआ। तुसीं अजे बाल अंञाण, बाली बुद्ध अख्वाईआ। तुहाडे लेखे लाए स्वास प्राण, साह साह विच आपणा नाम टिकाईआ। तुहाडा परवान करे पीण खाण, पवण पाणीआं लेखा रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सच तेरी वड्याईआ। अस्सू कहे मेरी आस अनोखी, बिन अक्खरां दयां जणाईआ। जन भगतो प्रभ दी मंज़ल तक लओ सौखी, सजणो सच नाल समझाईआ। जेहड़ी धार पहली दूजी तीजी नहीं कोई चौथी, चौथे पद दा आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणे घर वसाईआ। आपणे घर वसावण आया, करता धुरदरगाही । पिछला पन्ध चुकावण आया, बण अगम्मा माही। जन्म जन्म दे विछड़े जोड़ जुड़ावण आया, वेखणहारा थांउँ थाईं। साचा नाम निधाना जाम प्यावण आया, जगत जहान तृष्ना रिहा मिटाई। इक्को घर वसावण आया, दूसर कोई दिसे नाहीं। तूं मेरा मैं तेरा नाम जपावण आया, ढोला सोहँ गाउणा चाँई चाँई। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सच तेरी सरनाई। नारद कहे जन भगतो किरपा करे हरि जगदीश, जगदीश्र हथ्थ वड्याईआ। जिस दे छत्र झुले सीस, शाह पातशाह शहिनशाह नूर अलाहीआ । जिस लहिणा देणा मुकाउणा बीस इकीस, इकीसा इक्को इक बेपरवाहीआ। आसा पूरी करे तीस बतीस, अक्खर अक्खर नाल वड्याईआ। जिस दा हक हक दा कलमा सच सच हदीस, हज़रतां बाहर पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। साचा रंगे रंग प्रभ, आपणी दया कमांयदा। भगत सुहेले जगत लभ लभ, लोभ मोह हँकार मिटांयदा। अमृत रस चुवा के कवल नभ, बूंदा बांदी आप टपकांयदा। तृष्ना हवस मेट के सभ, सबब नाल आपणा जोड़ जुड़ांयदा। भावें तत समझो भावें जोत समझो अलाही रब्ब, नूर नुराना डगमगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमांयदा। भिन्नड़ी रैण कहे

मैनूं चढ़ी ख़ुमारी, अस्सू आस रखाईआ। जन भगतो भगती धार लग्गे प्यारी, प्रेमीओ प्रेम नाल जणाईआ। सब तों सची साहिब सतिगुर नाल यारी, जगत यराना कम्म किसे ना आईआ। जो शाहो भूप सदा तुहाडी करे वफ़ादारी, शहिनशाह हो के सेव कमाईआ। तुहाडे अन्दरों कढे ग़द्दारी, कूड़ी क्रिया बाहर सुटाईआ। इक्को जेहा माण दे के पुरख नारी, बृद्ध बालां होए सहाईआ । तुहानूं धर्म दी चाढ़्ह के खारी, रंग इक्को इक रंगाईआ। फिर जन्म लैणा ना पए दुबारी, चुरासी विच ना कोए भुआईआ। तुहाडे वास्ते इक अटारी, सचखण्ड दिती सुहाईआ। जिथ्थे जगे जोत निरँकारी, नूर नुराना नज़री आईआ। तुहाडी ख़ुशीआं वाली होवे बहारी, सोहणी रुत सुहाईआ। तुहाडी आत्मा रहिण ना देवे कँवारी, परमात्म हो के आप परनाईआ। ज़रूर दरस दिआ करेगा वारो वारी, घर सुत्तयां लए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मेला आप मिलाईआ। अस्सू कहे जन भगतो मेरी आसा बड़ी लम्मी, लमह लमह दए गवाहीआ। मेरा प्यार नहीं काया माटी चम्मी, चम्म दृष्टी दयां जणाईआ । जे भगतो जीणा ते जीउ प्रभू नाम दे दमी, स्वास स्वास उसे दा नाम ध्याईआ। ना ख़ुशी रहे ना ग़मी, चिन्ता चिखा ना कोए जलाईआ। ना लालच रहे ना तमी, तृष्ना कूड़ ना कोए हल्काईआ। तुहानूं कदे याद ना आवे आपणी अम्मी, पिता हो के पूत आपणी गोद उठाईआ। तुहाडा बेड़ा रिहा बन्न्ही, फड़ फड़ आपणी गंढ्ढ बंधाईआ। धुर दा हुक्म सुण लओ नाल कन्नीं, कायनात दा मालक रिहा जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। अस्सू कहे जन भगतो तुहाडी लेखे लग्गे मज़दूरी, जो साह साह कमाईआ। तुहाडे अन्दर बख्शे चन्द नूरी, नूर नुराना आप चमकाईआ। जो इशारा दिता मूसे उत्ते कोहतूरी, तुरीआ तों बाहर वखाईआ। तुहाडी सुत्तयां सुत्तयां ज़रूर आसा करेगा पूरी, पूरन सतिगुर नूर नुराना नज़री आईआ। तुहाडी काया चोली रंग चाढ़े्हगा गूढ़्ही, दो जहानां उतर कदे ना जाईआ। हरिजन कोई रहे ना मूर्ख मूढ़्ही, चतुर सुघड़ दए बणाईआ। साची बख्श के चरण धूड़ी, टिक्के ख़ाक रमाईआ। तुहाडे कोट जन्म दे मेट कसूरी, कसर इशारीए नाल उडाईआ। मनुआ मन ना पाए फ़तूरी, फ़तवा दे के दए सज़ाईआ । अन्दरों कढ मग़रूरी, निवण सु अक्खर इक पढ़ाईआ। पन्ध मुका के नेड़े दूरी, काया मन्दिर इक सुहाईआ। तुहाडी नौ खण्ड पृथ्मी करनी मशहूरी, मशवरा शब्द गुरु रखाईआ। जिस कारन नानक मोढे ते चुक्की भूरी, खेसी तन उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सच आप जणाईआ। अस्सू कहे जन भगतो उह वेख लओ सीता आई भज्जी, राम संदेश सुणाईआ। जिस दी अड्डी तको सज्जी, सहिज नाल उठाईआ। ख़ुशीआं नाल रज्जी, ढोले रही गाईआ। ग़रीब

निमाणयां इक्को दी तार वेखो वज्जी, जो सितार रही हिलाईआ। जोत निराली जगी, जोग अभ्यास समझाईआ। जगत बुझावे अग्गी, तृष्ना कूड़ मुकाईआ। दरस देवे शाह रगी, नौ दुआरे डेरा ढाहीआ। जोत प्रकाश वखावे बग्गी, बग्गे अस्व सोभा पाईआ । एह राम रामा नूर अलाही रब्बी, जिसनूं यामबीन कहि के सारे सीस निवाईआ। एह प्यार मुहब्बत दा बड़ा जे लबी, जगत लोभ वाल्यो आपणे नाम दा लोभ लए कराईआ। पर एह आउँदा कदी कदी, कदीम दे विछड़े लए मिलाईआ। तुहाडी इक्को पुश्त ते इक्को यदी, दशरथ दा बेटा राम दए गवाहीआ । एह कौल इकरार कीता सी वहिंदी धार सुरजू नदी, जलां थलां अस्गाह बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप अपाणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक इक अख्वाईआ। अस्सू कहे जन भगतो तुहाडी आशा होवे पुन्नी, पूरन ब्रह्म दृढ़ाईआ। बणावे वड गुणी, गहर गम्भीर समझाईआ। सुणावे नाद धुनी, धुन आत्मक राग प्रगटाईआ। चुरासी विच्चों कर के छाण पुणी, लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। याद रखयो जदों शहिनशाही सम्मत आया उन्ही, इक नौ लेखा दए मुकाईआ। किसे दे सीस रहिणी नहीं चुन्नी, ओढण वेखण कोए ना पाईआ । सब दी चोटी जाणी मुन्नी, मौला आपणा हुक्म वरताईआ। भाग लगणा नहीं किसे दी कुल्ली, कुल मालक खेल खिलाईआ। उम्मत वाल्यो किसे हथ्थ नहीं आउणी गुल्ली, शरअ दा ग़ुलाम रहिण कोए ना पाईआ। जे तुसीं नाम कलमा पढ़दे बुल्ल्हीं, लबां दे रस वाल्यो लबां तुहाडीआं दितीआं कटाईआ। बिना सतिगुर शब्द तों फुलवाड़ी कदे ना फुली, पत्त टहणी ना कोए महकाईआ। उह तको अवतार पैग़म्बरो गुरुओ भगतां दी धार प्रभ दे चरण घोल घुली, घोली घोल घुमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। अस्सू कहे प्रभ तेरे भगत निमाणे जग, जग जीवण दाते तेरी ओट रखाईआ। कलयुग तृष्न बुझा दे अग्ग, अग्नी तत ना लागे राईआ। फड़ फड़ हँस बणा दे कग, सोहँ माणक मोती चोग चुगाईआ। जे सतिगुर शब्द ते दर्शन दे दे उपर शाह रग, शहिनशाह हो के नज़री आईआ। भगतां दी आत्म सेजा एसे तरह जाणी सज, सज्जण हो के मिलणा चाँईं चाँईंआ। जदों अन्दर वड़ें तेरा नाम नगारा जावे वज, सोई सुरती लैणी उठाईआ। फेर तेरा घर बैठयां काअबे तों परे हो जाए हज्ज, हाजत अवर रहे ना राईआ। वेखीं भगतां नाल कदी ना लावीं पज्ज, अछल अछल्ल ना खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देणा एका वर, दर साचे आस रखाईआ। अस्सू कहे प्रभ मेरी आसा तक लै आप, आपणी दया कमाईआ। जो जन तेरा करदे जाप, तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाईआ। कोट जन्म दे मेट दे पाप, पतित पुनीत दे बणाईआ। जगत रोग ना रहे संताप, सतिगुर शब्द होणा सहाईआ। अन्त कन्त भगवन्त पुछणी वात, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। कलयुग

वेख अन्धेरी रात, तुध बिन साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। मेरी इक बेनन्ती निक्की जेही बात, बातन भगतां पड़दा देणा उठाईआ। तूं आत्म दा परमात्म आदि जुगादी पिता मात, पतिपरमेश्वर तेरे हथ्थ वड्याईआ। किरपा निधान श्री भगवान पहली अस्सू कहे दर आया नूं दे दे आपणे प्यार दी दात, दाता दानी हो के आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, घर साचा आप सुहाईआ। घर सुहा सुहञ्जणा, तन मन्दिर इक वजूद। तूं मालक आदि निरञ्जणा, नूर अलाही हक महबूब। दीन दयाल दर्द दु:ख भय भञ्जणा, तेरा आलीशान अरूज। तेरा नाम नगारा इक्को वजणा, नव सत्त मेटणी हदूद। तूं गोपाल मूर्त मदना, हर घट रिहा मौजूद। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी मंज़ल बख्शणी हक मकसूद।

५ अस्सू शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड मलूवाल ज़िला अमृतसर आत्मा सिँघ फ़ौजा सिँघ दरबारा सिँघ
प्यारा सिँघ जीवण सिँघ दर्शन सिँघ किशन सिँघ मलूवाल गुरदयाल सिँघ मैणीआ,
प्रीतम कौर जगीर कौर मैणीआ, गुलज़ार सिँघ रूपोवाल,

पंज तत कहिण प्रभ आत्म नाल सानूं तेरी लोड़, लुड़ींदे साजण देईए जणाईआ। परम पुरख आपणे नाल नाता जोड़, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश हो के देईए सुणाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त आपे बौहड़, बौहड़ी तेरा नाम दुहाईआ। मिट्ठे कर लै रीठे कौड़, अमृत रस नाम भराईआ। सच दुआर दा ला दे पौड़, पौड़ी डण्डे दीन दुनी पन्ध मुकाईआ। तेरी दरगाह साची सचखण्ड दुआर जाईए दौड़, अगे हो ना कोए अटकाईआ। तूं परम पुरख परमात्म ब्राह्मण गौड़, वेद व्यासा पुरख अबिनाशा तेरी दए गवाहीआ। सति सच चढ़ा लै आपणे घोड़, रासां निरगुण आपणे हथ्थ रखाईआ। जगत जहान दे बाहर कढ लै विच्चों जोहड़, जलां थलां विच ना कोए भुआईआ। तेरा भगत सुहेला इक विच्चों लख करोड़, कोटां विच्चों सोभा पाईआ। तेरे नाम दा पाईए शोर, शौहर बांके वेखणा चाँईं चाँईंआ। सदी चौधवीं अन्तिम तक लै कर के ग़ौर, गहर गम्भीर देईए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सच तेरी सरनाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडे पैंडे जाण मुक, पाँधी अगे रहीए ना राईआ। असीं तूं मेरा मैं तेरा गाई तुक, सोहँ ढोला अगम्म अथाहीआ । साडी मंज़ल जाए ना रुक, रुकमणी कृष्ण दी धार दए गवाहीआ। तेरे निशान्यों जाईए कदी ना उक, निरगुण सरगुण वेखणा

चाँईं चाँईंआ। साडा पैंडा जाए मुक, चुरासी फाँसी रहिण कोए ना पाईआ। तेरे चरण कवल एका जाईए झुक, निव निव सीस निवाईआ। साडा अन्त कन्त भगवन्त रिहा ढुक, वेला वक्त दए गवाहीआ। दरोही असीं वणजारे बणना नहीं टुक, जगत तृष्ना ना कोए रखाईआ। फेर कदे ना आईए जनणी कुक्ख, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। साडा उजल कर दे मुख, पंज तत भगतां रहे कुरलाईआ। सचखण्ड दुआर एकँकार सानूं दे दे सुख, आत्मा नाल साडा पन्ध मुकाईआ। तेरे लाडले जगत असीं सुत, दुलारे सोभा पाईआ। तूं स्वामी अबिनाशी अचुत, करनी दा करता इक अख्वाईआ। साडी सुहञ्जणी करदे रुत, रुतड़ी आपणे नाम नाल महकाईआ। दीन दुनिया नालों साडा नाता जाए टुट्ट, रिश्ता तेरे नाल बणाईआ। सानूं सीने लाउणा घुट्ट, फड़ बाहों गले लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सच तेरी सरनाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडे उत्ते दया कमा, करते पुरख तेरी सरनाईआ। साडी कबूल करीं दुआ, रहमत करनी धुरदरगाहीआ। दर ठांडे मंग रहे मंगा, ख़ाली झोली देणी भराईआ। तूं पातशाह शहिनशाह, शाह पातशाह तेरी बेपरवाहीआ। तूं अगम्म अगम्मड़ा इक ख़ुदा, ख़ुद मालक नूर अलाहीआ। असीं तेरे उत्तों होईए फ़िदा, आप आपणा भेंट कराईआ। पंज तत कहिण सानूं मार्ग दस्स दे सिधा, सिध सादकां बाहर पढ़ाईआ । तेरे मिलण दी तेरे विच्चों मिले बिधा, बिदना दा लेखा रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सच तेरी वड्याईआ। पंज तत कहिण प्रभ तेरा वेखीए दर सुहञ्जणा, सोभावन्त बेपरवाह। किरपा कर दे आदि निरञ्जणा, नूर नुराने नूर रुशना। तूं दीन दयाल दर्द दु:ख भय भञ्जणा, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर अगम्म अथाह। आत्म धार साचा सज्जणा, सतिगुर शब्द शब्द मलाह। तन कहिण साडा अन्तिम ठीकर भज्जणा, थिर रहे कोए ना। सानूं आपणे दुआरे सदणा, प्रभू तेरे मिलण दा चाअ। जगत दीन दुनी दुआरा तजणा, लख चुरासी देणा पन्ध मुका। सच प्रीती तेरी विच बज्झणा, नाता सके ना कोए तुड़ा। अन्त तेरे गृह वंञणा, वञ्झ मुहाणा दे दे नाम अलाह। नेत्र पा निधान अंजणा, निज लोचन कर रुशना। तुध बिन पड़दा किसे ना कजणा, सिर सिर होए ना कोए सहा। परम पुरख परमात्म सानूं पए कोई ना लभणा, घर घर भगतां आपणा दरस दिखा। लेखा रहे ना आहला अदना, शाह कंगाल इक्को रंग रंगा। तेरा दीपक जोती दो जहान जगणा, जागरत जोत कर रुशना। पंज तत कहिण प्रभू असां सचखण्ड दुआरे वसणा, आत्म नाल लहिणा देणा दे चुका। तेरा जोती दर्शन कर कर हसणा, बिन नैणां दर्शन पा। तेरे चरण कवलां झसणा, बिन हथ्थां हथ्थ टिका। तूं मार्ग अगम्मा दस्सणा, पर्दा अन्दरों देणा उठा। असां बिन कदमां तेरे सचखण्ड दुआरे वसणा, मंज़ल मंज़ल पन्ध चुका। फेर ख़ुशीआं दे विच हसणा, हस्ती

तेरी तक नूर अलाह। पंज तत कहिण प्रभ जन भगतां तेरे नाम दा लैणा रसना, रस्ता अगम्म देणा दरसा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां होणा अन्तिम आप सहा।

६ अस्सू शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड मागा सराए ज़िला अमृतसर सुरजण सिँघ महिन्दर सिँघ प्रीतम सिँघ
अजीत सिँघ बचन सिँघ जसवन्त सिँघ करतार चरण सिँघ चन्नण सिँघ मागा सराए,
केसर सिँघ मैसम पूरा, जगीर सिँघ मैणीआ,

पंज तत कहिण प्रभ तूं दाता बेपरवाह, आदि जुगादि परम पुरख अख्वाईआ। निरगुण निरवैर निराकार निरँकार अगम्म मलाह, बेड़ा दो जहान श्री भगवान आप चलाईआ। दोए जोड़ सीस जगदीस देईए निवा, चरण धूड़ी ख़ाक ख़ाक रमाईआ। पतिपरमेश्वर पारब्रह्म साडी आशा पूर करा, मेहरवान महबूब आपणे रंग रंगाईआ । जुग जुग सड़ सड़ हुन्दे रहे सुआह, मिटी ख़ाक रूप बदलाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले सानूं मिल्या ना सचखण्ड थाँ, दरगाह साची नज़र कोए ना आईआ। अन्त कन्त भगवन्त पकड़े कोई ना बांह, सहायक नायक तेरा मेल ना कोए मिलाईआ। मकबरयां विच दिता दबा, कबरां साडी धार दबाईआ। असीं भगत सुहेले सूफ़ी तेरे अगे करीए दुआ, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। तूं मालक इक ख़ुदा, नूर नुराना नूर अलाहीआ। तेरा ज़हूर दो जहां, जोती जाते तेरी बेपरवाहीआ। साडी ख़ाली झोली दे भ्रा, वस्त अगम्म अथाह वरताईआ। पंज तत कहिण सानूं चुरासी वाली भुगतणी ना पए सज़ा, चारे खाणी लेखा देणा मुकाईआ। असीं चलीए तेरी विच रज़ा, राज़क रिज़क रहीम तेरी ओट तकाईआ। आत्मा मेलणा तेरी आदि आदि अदा, अदल दे मालक तेरे हथ्थ वड्याईआ । सानूं तेरे सचखण्ड दुआर जाण दा चाअ, चाउ घनेरा इक दरसाईआ। असीं कलयुग अन्त दुक्खां विच भरीए आह, हौकयां विच रहे सुणाईआ। बिन हथ्थां साडी पकड़ीं बांह, बलधारी होणा आप सहाईआ। इक्को तेरा नगर खेड़ा इक्को तेरा तक्कीए गराँ, जिथ्थे बिन सूर्या चन्द होवे रुशनाईआ। साडा नाता रहे ना पिता माँ, जगत तत ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। पंज तत कहिण असीं प्रभ जुग जुग रहे मिटदे, तन वजूदां पन्ध मुकाईआ। अप तेज वाए पृथ्मी आकाश रहे टिकदे, भज्जे वाहो दाहीआ। चुरासी विच रहे विकदे, करते कीमत कोए ना पाईआ। अन्त सहारे तके तेरे इक दे, एकँकार तेरी सरनाईआ। साडे लेख अनोखे

लिख दे, लिखणहार तेरी बेपरवाहीआ। सानूं प्यार दे दे साचे सिख दे, सिख्या इक्को इक समझाईआ। असीं वणजारे जगत ना होईए भिख दे, भिक्ख्या मंगण कदे ना जाईआ। तेरे चरण कवलां होईए लिटदे, लिट्हां खोल्ह के सीस झुकाईआ । साडे लहिणे देणे मुक जाण पत्थर इट्ट दे, पाहनां सीस ना कोए निवाईआ। साडे नाते टुट जाण बूँद रित दे, मात गर्भ ना अग्न तपाईआ। असीं दर्शन मंगदे नित दे, निज नेत्र लोचन नैण कर रुशनाईआ। प्यारे होईए तेरे हित दे, हितकारी हो के वेखणा चाँईं चाँईंआ। हुक्म संदेशे सुणे शब्द गुरु गुर मित दे, मित्र प्यारा की समझाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त जन भगतां लहिणे आप नजिठ दे, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सच तेरी वड्याईआ । पंज तत कहिण प्रभ असीं भगतां तन शरीर, जगत वजूद सोभा पाईआ। तूं शहिनशाह शाह गहर गम्भीर, गवर इक अख्वाईआ। साडी बदल दे तकदीर, तदबीर आपणी इक जणाईआ। तूं बेपरवाह बेनज़ीर, नज़रीए नाल देणा बदलाईआ। साडे वस्त्र वेख लै चीर, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। साडे ओढण होए लीरो लीर, अल्फ़ी गल ना कोए चतुराईआ। तूं शहिनशाह असीं हकीर, फ़कीर दरवेश मंग मंगाईआ। तूं शहिनशाह पीरां दा पीर, पैग़म्बरां दा पैग़म्बर नूर अलाहीआ। तेरे कलमे दी इक्को पढ़ीए तकबीर, ढोला सोहला इक जणाईआ। साडी मंज़ल तक अख़ीर, आख़र तेरे अगे वास्ता पाईआ। जो इशारा दे के गया कबीर, कबरां तों बाहर सुणाईआ। तेरे चरण कवल साडा नेत्र वगे नीर, नैण रहे कुरलाईआ। साचे नाम दा बख्श दे धुर दा सीर, सुरती शब्द नाल मिलाईआ। बजर कपाटी पड़दा लाह चीर, चिरी विछुन्ने जोड़ जुड़ाईआ। नौ दुआर कट दे भीड़, वासना कूड़ रहे ना राईआ। दस्म दुआरी आपणी वखा तस्वीर, जोती जाता नज़री आईआ। बूँद स्वांती अमृत रस दे ठांडा हस्त कीर, कीट कीटां आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा मेला आप मिलाईआ। पंज तत कहिण प्रभ असीं काया भगतां चोले, दीन दुनी नज़री आईआ। तूं वसणा साडे कोले, घर मन्दिर डेरा लाईआ। भेव चुका दे पड़दे ओहले, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। असीं बिना रसना तों सुणीए तेरे ढोले, गीत गोबिन्द देणा जणाईआ। सब दे पड़दे देणे खोल्हे, ख़ालक ख़लक आपणा रंग रंगाईआ। असीं तत विचारे आले भोले, जगत विद्या ना कोए चतुराईआ। तेरे दर दे होए गोले, सेवक हो के सेव कमाईआ। सानूं राय धर्म ना अन्त विरोले, चित्रगुप्त लेख ना कोए समझाईआ। लाड़ी मौत ना गावे ढोले, कज़ा कज़ाक नाल मिलाईआ। साडी सुरती तेरे शब्द विच मौले, मौला आपणा रंग रंगाईआ। असीं पड़दे तेरे अगे खोल्हे, भेव अभेद ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा

हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तुध बिन पूरा तोल कोई ना तोले, तोलणहार एकँकार निराकार निरँकार नज़र कोए ना आईआ।

६ अस्सू शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड कादराबाद ज़िला अमृतसर बख्शीश सिँघ, करनैल सिँघ, सवरन सिँघ,
अजीत सिँघ, संपूरन कौर, कर्म सिँघ, महिन्दर सिँघ कादराबाद, गुरबचन सिँघ, अजीत कौर बाबोवाल,
मस्सा सिँघ बल, अमराउ सिँघ बल, जुगिंदर कौर मलूवाल

पंज तत कहिण प्रभ आपणा वेख सुहञ्जणा वक्त, जगत जहान श्री भगवान ध्यान लगाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले साडी लेखे ला लै बूँद रक्त, तन वजूद हक महबूब तेरे चरण टिकाईआ। श्री भगवाना नौजवाना मर्द मर्दाना आपणी बख्श दे शक्त, शख्सीयत वलदीअत आपणी इक समझाईआ। निरगुण धार निरवैर निरँकार तेरे होईए भगत, भावनी सब दी पूर कराईआ। तेरा हुक्म नाम निधाना जगत ना होवे सख्त, मेहरवान मेहर नज़र नाल तराईआ। तेरी मंज़ल विच जाए कोई ना अटक, रैहबर रस्ता इक्को देणा वखाईआ। मानस जन्म रहे ना भटक, भावना कूड़ रहे ना राईआ। मात गर्भ ना आईए लटक, दस दस मास ना अग्न तपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। पंज तत कहिण प्रभ तेरे लेखे जाईए लग्ग, लग मातर डेरा ढाहीआ। तूं साहिब सूरा सरबग, हरि करता अगम्म अथाहीआ । फड़ फड़ हँस बणा कग, सोहँ माणक मोती चोग चुगाईआ। दर्शन दे उपर शाह रग, नौ दुआरे डेरा ढाहीआ । कलयुग कूड़ी क्रिया पोह सके ना अग्ग, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। दीन दुनी दी पार करा दे हद्द, हदूद आपणी दे वखाईआ। असीं आत्मा नाल तेरी होईए यद, यदी देणी माण वड्याईआ। की होया जे बण गए रूप मास नाड़ी हड, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश दीन दुनी रंग रंगाईआ। साहिब सतिगुर किरपा निधान अन्त ना छड, छुटकारा एकँकारा चुरासी विच्चों देणा कराईआ। निरगुण निरवैर तेरे नालों ना होईए अड्ड, वखरा गृह ना कोए वसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे मंग मंगाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडा गृह सुहा सुहञ्जणा, सोभावन्त दे वड्याईआ। किरपा कर आदि पुरख निरञ्जणा, नर नरायण तेरी सरनाईआ। तूं दाता दानी दर्द दु:ख भय भञ्जणा, भव सागर पार देणा कराईआ। नेत्र नाम निधाना पा दे अंजणा, जोती जाते कर रुशनाईआ। सच स्वामी दर तेरा इक्को मंगणा, दूसर ओट ना कोए रखाईआ। परवरदिगार सांझे यार चाढ़्ह दे रंगणा, दुरमति मैल दे

धुआईआ। दर ठांडे सीस जगदीस झुकाईए विच बन्दना, सजदयां विच निव निव लागीए पाईआ। तूं सब नूं लाउणा आपणे अंगणा, अंगीकार इक अख्वाईआ। नाम निधान श्री भगवान अगम्मा वंडणा, काया मन्दिर अन्दर टिकाईआ। शब्दी शब्द दे अनन्दना, अंमिओं रस बूँद स्वांती आप टपकाईआ। झगड़ा रहे ना तत पंजना, पंचम देणी माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। पंज तत कहिण प्रभू साडे लेखे लाउणे तत, ततव तत तत दृढ़ाईआ। अन्तर बख्श दे ब्रह्म मति, पारब्रह्म समझाईआ। जिस नाल फेर ना आईए वत, बेवतना वतन देणा वखाईआ। जिथ्थे झगड़ा होवे मूल ना रत, रत्न अमोलक हीरे लैणे बणाईआ। इक्को मार्ग होवे सति, सच नाल वड्याईआ। अन्त कन्त भगवन्त साडी रखणी पत, पतिपरमेश्वर तेरी ओट तकाईआ। तूं सर्ब कला समरथ, हरि करता नूर अलाहीआ। तेरे दुआर बोलीए अलख, अलख अगोचर देणी माण वड्याईआ। सतिगुर धार होणा प्रतख, सनमुख हो के सोभा पाईआ। पंज तत कहिण प्रभ जिउँ भावे तिउँ लैणा रख, भगत सुहेले हो के आस तकाईआ। बिन रसना जिह्वा तेरा गाईए जस, बिन सिफ्तां सिफ्त सालाहीआ। साडा वसेरा होवे कदे ना वख, वखरा गृह ना कोए जणाईआ। तेरी सरन सरनाई गए ढठ, सरनगति इक समझाईआ। उह लेखा तक लै पंज तिन्न अठ्ठ, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुद्ध नाल रलाईआ। साडा लहिणा देणा रहे ना अठसठ, गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती लेखा अवर ना कोए समझाईआ। झगड़ा मुकाउणा मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ, काअब्यां पड़दा देणा चुकाईआ। तूं सर्ब कला समरथ, हरि करता धुरदरगाहीआ। असीं तत निमाणे जोड़ीए हथ्थ, निव निव सीस झुकाईआ। तूं सर्ब कला समरथ, परम पुरख इक अख्वाईआ। तेरे चरण कवल जाईए ढठ, ममता मोह ना कोए जणाईआ। सचखण्ड दुआर एकँकार आत्मा नाल साडा करना इक्ट्ठ, इक्को रंग देणा रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सदा सद तेरा गाईए जस, सिफ्तां नाल सिफ्त सिफ्त सलाहीआ।

७ अस्सू शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड निज़ामपुर ज़िला अमृतसर जसवन्त सिँघ, प्रीतम सिँघ धन्नतो,
बलवन्त सिँघ, ठाकर सिँघ, गुरदित सिँघ निज़ामपुर, बचन कौर मलकपुर, इन्द्र कौर
सरमुख सिँघ तरनतारन, चरणजीत कौर दीवाना ज़िला हिसार,

पंज तत कहिण प्रभ साडे अन्तर जगा दे जोती, जोती जाते पुरख बिधाते आपणी दया कमाईआ। सच स्वामी साडी

सुरत रहे ना सोती, शब्दी धार हरि निरँकार लैणी उठाईआ। परम पुरख परमात्म जे आत्म तेरा गोती, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश आपणे रंग रंगाईआ। साडे अन्दरों कढ वासना खोटी, खोटे खरे लै बणाईआ। मंज़ल चाढ़्ह के वेख चोटी, हकीकत दे मालक पड़दा आप उठाईआ। असीं जन्म भोग लए कोटन कोटी, राय धर्म देंदा रिहा सज़ाईआ। साडी आशा तेरे चरण रोती, बिन नैणां नीर वहाईआ। साडी आयू होर होवे ना बहुती, चारे खाणी संग ना कोए बणाईआ। लेखा पूरा कर दे जो इशारा दे गया रवीदास चमारा मोची, भगत भगवान आपणे रंग रंगाईआ। वेखीं जगत धार कदे ना सोची, सोच विच कदे ना आईआ। साडी आशा पूरी कर दे लोची, निज लोचन नैण तेरा दर्शन पाईआ। दुरमति मैल जाए धोती, पतित पुनीत देणा कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे अलख जगाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडा रंग रंग दे आप, आपणी दया कमाईआ। तेरा अन्तर इक्को होवे जाप, दूसर अवर ना कोए वड्याईआ। तूं आदि जुगादी माई बाप, पिता पुरख अकाल तेरी सरनाईआ। कूड़ी क्रिया हउमे हंगता मेट दे ताप, त्रैगुण अतीते होणा सहाईआ। अन्तर रहे ना अन्धेरी रात, नूरी चन्द देणा चमकाईआ। जे आत्म तेरी ज़ात, पंज तत कहिण गृह आपणे दे वड्याईआ। अमृत बख्श दे बूँद स्वांत, नाभी कवल कवल उलटाईआ। दर्शन दे दे बहु बिध भांत, रूप अनूपा आप जणाईआ। सदा रहीए तेरे चरण कवल इकांत, चुरासी वंड ना कोए वंडाईआ। खाणी बाणी मुके वाट, रसना जिह्वा जगत ना कोए पढ़ाईआ। मंज़ल हकीकी दे दे सचखण्ड दुआरा घाट, दरगाह साची सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप निभाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडा लेखा वेख लै जगत जहान, भगत जन हो के सीस निवाईआ । तूं आदि जुगादी एका काहन, काहन कान्हा नूर अलाहीआ। तेरा सति दा सति निशान, निशाने दीन दुनी बदलाईआ। तेरे धर्म दा धर्म ईमान, अमान तक ख़लक ख़ुदाईआ। निरगुण होणा निगहबान, निरवैर आपणी अक्ख उठाईआ। पतिपरमेश्वर देणा दान, परम पुरख झोली देणी भराईआ। परवरदिगार सांझे यार तेरी मंज़ल होवे आसान, अगे हो ना कोए अटकाईआ। दर ठांडे देणा माण, निमाणे हो के सीस झुकाईआ। साडे अन्दरों कढ पंज शैतान, शरअ कूड़ रहिण ना पाईआ। तूं मेरा मैं तेरा तेरा होवे गान, आत्म परमात्म मिल के वजे वधाईआ। साडा बंक दुआर सुहा दे मकान, काया काअबा सोभा पाईआ। तूं योद्धा सूरबीर जुआन, मर्द मर्दान इक अख्वाईआ। पंज तत कहिण असीं तेरे बाल निधान, बाली बुध ना कोए चतुराईआ। साडी आप करीं पहचान, बेपहचान वेखणा चाँईं चाँईंआ। सचखण्ड दुआर बख्श अस्थान, थान थनंतर बहि के वजे वधाईआ । जे भगतां आत्मा करें परवान, पंजां ततां देणी नाल

सरनाईआ। तूं शाहो भूप सुल्तान, शहिनशाह अगम्म अथाहीआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, देवणहार तेरी वड्याईआ। पंज तत कहिण प्रभ भगत सुहेले तेरे मीत, साजण सज्जणां वेख वखाईआ। त्रैगुण नालों कर अतीत, त्रैभवण धनी दे वड्याईआ। दिवस रैण वसणा चीत, ठगौरी मन देणी गंवाईआ। असीं तेरी चलाईए रीत, रीतीवान तेरी सरनाईआ। सति सच दा दस्सणा गीत, गोबिन्द ढोला धुरदरगाहीआ। झगड़ा मेटणा हस्त कीट, ऊँच नीच वंड ना कोए वंडाईआ। साडी नंगी ना होवे पीठ, पुश्त पनाह हथ्थ देणा टिकाईआ। तेरा नाम रस सदा चखीए मीठ, कूड़ी क्रिया बाहर कढ्ढाईआ। तेरा इक्को कलमा होवे हदीस, हज़रतां तों बाहर तेरी पढ़ाईआ। छत्र तक्कीए तेरे सीस, जगदीश इक्को नज़री आईआ। जुग जुग लख चुरासी पीसण ल्या पीस, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज भज्जे वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक आपणा रंग चढ़ाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडी अन्त अन्त अरज़ोई, आरज़ू तेरे चरण टिकाईआ। तुध बिन अवर ना दीसे कोई, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जगत जहान मिले ना ढोई, ढोला गीत सुहागी तेरा ना कोए सुणाईआ। दुरमति मैल जाए ना धोई, पतित पुनीत ना कोए बणाईआ। आत्म परमात्म जाए ना मोही, मुहब्बत विच ना कोए समाईआ। दरोही साडी पत गई खोही, ख़लक दे मालक तेरी ओट तकाईआ। तेरा नाम कलमा तेरी कदमां दी दरोही, महिबान बीदो बीखैरीया अल्ला तेरी आस रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा मेला लैणा मिलाईआ। पंज तत कहिण किबले अज़ मबलू चश्मे नविश ख़ज़िलतो ज़वा अवज़ी मबू नूरे यशा रहमते ख़ुदा ख़ुद वज़ी वज़ीउल ज़मा काज़ुसता महस्ता अज़ा नज़ीबे नगिस कोशे कुना कुनिंदे गुमा ज़वीते ज़हिब अदाबे महबूब आलीशान अर्शे अरूज मंज़ले हक मकसूद नूर नुराने नूर नूर अलाहीआ। पंज तत कहिण प्रभ चरण कवल दे सहारा, सहायक नायक इक्को नज़री आईआ। धर्म दी धार मिले दुआरा, नर निरँकारा गृह मन्दिर देणा सुहाईआ। तेरा शब्द दा शब्द होवे जैकारा, निरअक्खर धार देणा पढ़ाईआ। अन्तर खोल्ह दे बन्द किवाड़ा, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। अमृत बूँद दे दे ठण्डी ठारा, अग्नी तत तत बुझाईआ। अनादी नाद सुणीए धुन्कारा, धुन आत्मक राग दृढ़ाईआ। तेरा नूरी जोत होवे उज्यारा, जोती जाते डगमगाईआ। तेरे चरण सरन निमस्कारा, डण्डावत बन्दना विच सीस झुकाईआ। तूं मेहरवान परवरदिगारा, सांझा यार अगम्म अथाहीआ। पंज तत कहिण प्रभ साडा जन्म ना होवे दुबारा, जनणी कुक्ख ना कोए टिकाईआ। चुरासी विच्चों कढणा बाहरा, फाँसी राय धर्म ना कोए वखाईआ। लाड़ी मौत ना करे शृंगारा, काल रंग ना कोए रंगाईआ। सतिगुर शब्द दा देणा सहारा, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ।

जन भगतां भगवन बख्श आपणा दुआरा, सचखण्ड साचा दरगाह साची इक वखाईआ। जिथ्थे निरगुण दीप जोत होवे उज्यारा, तेल बाती नज़र कोए ना आईआ। तूं शाहो भूप होवे सिक्दारा, शहिनशाह तेरी वड वड्याईआ। थिर घर बहि के आत्मा नाल करीए निमस्कारा, निव निव लागीए पाईआ। अन्त कन्त भगवन्त पंज तत कहिण तेरा दरस करीए अपारा, अपरम्पर देणी माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा लहिणा देणा आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण धार विच संसारा, संसारी भण्डारी सँघारी दर ठांडे बैठे सीस निवाईआ।

७ अस्सू शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड वेरका ज़िला अमृतसर हरजीत सिँघ, गुरनाम सिँघ, पिशौरा सिँघ, हरनाम कौर, जुगिंदर कौर, नरायण सिँघ वेरका, रत्न कौर, गुरदयाल सिँघ, हरबंस कौर मूधल,

कुंदन सिँघ पंडोरी, हज़ारा सिँघ जेठूनंगल, आशा चन्द कांगढ़ा,
जगदीश कौर अमृतसर, सूरत सिँघ गिलवाली,

पंज तत कहिण प्रभ साडी पूरी करदे आसा, आसा राम दा तत जन भगतां नाल मिलाईआ। धुर दा चरण कवल दे भरवासा, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणी दया कमाईआ। साचे मण्डल पा रासा, सुरती शब्दी गोपी काहन खेल खिलाईआ। साडा लेखे ला लै पवण स्वासा, साह साह तेरे विच समाईआ। तूं पारब्रह्म पतिपरमेश्वर अलखणा अलाखा, अलख अगोचर अगम्म अथाह तेरे हथ्थ वड्याईआ। एथे उथे दो जहानां होणा राखा, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। तूं साहिब सुल्तान आदि जुगादी देणा साथा, सगला संग बणाईआ। हउँ तत विचारा अनाथ अनाथा, दीनन दीन दीन अख्वाईआ। सरगुण धार हो के निरगुण तेरी गावे गाथा, गहर गम्भीर बेनज़ीर दस्सणी सच पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी वड वड्याईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडे अन्तर कर प्रकाश, नूर नुराने नूर कर रुशनाईआ। तन वजूद पवित्र कर दे लाश, पंज विकारां लशकर दे मिटाईआ। साडा लेखा रहे ना नाल शंकर कैलाश, कलाधारी आपणा रंग देणा रंगाईआ। कूड़ कूड़यार हउमे हँकार अन्तर निरंतर करना विनाश, विषयां तों बाहर देणी वड्याईआ। साडा तेरे उत्ते अहिसास, एहसान सिर ना कोए रखाईआ। लेखे लाउणा नाड़ी हड्ड मास, मस्त दीवाने देणे बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। पंज

तत कहिण प्रभ आदि जुगादी कलाधारी, कलयुग अन्त कन्त भगवन्त वेख वखाईआ। असीं रोईए ज़ारो ज़ारी, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर पावीं सारी, श्री भगवान नौजवान मर्द मर्दान वेखणा थांउँ थाँईंआ। चारों कुण्ट रैण अँधयारी, नूरी चन्द देणा चमकाईआ। पर्दा ओहला रहे ना नौ दुआरी, दस्म दी धार देणी प्रगटाईआ। अमृत बूँद बख्शणी ठण्डी ठारी, सांतक सति सति कराईआ। तेरे नाम शब्द दी सुणीए अगम्म धुन्कारी, अनहद नादी नाद देणा जणाईआ। निरगुण जोत होवे उज्यारी, उजाला दो जहान वखाईआ। सुरत शब्द तेरे दर होवे भिखारी, दर दरवेशा रूप अलख जगाईआ। तूं करता पुरख करनेहारी, नर नरायण तेरी बेपरवाहीआ। जिस तरह आत्मा परमात्मा करें प्यारी, परम पुरख आपणे रंग रंगाईआ। जन भगतां तत कहिण सानूं लै जा सचखण्ड दुआरी, दरगाह साची धाम टिकाईआ । जिथ्थे आउणा पए ना फेर दुबारी, चुरासी वंड ना कोए वंडाईआ। तूं शाह पातशाह शहिनशाह सिक्दारी, हउ सेवक जुग जुग तेरी सेव कमाईआ। भगतन तत कहिण प्रभ भेव ना जाणना नर नारी, बृद्ध बाल जुआन इक्को रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर घर साचे मंग मंगाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडा लेखा वेख लै निरगुण धार, सरगुणां लहिणा देणा चुकाईआ। तूं जोती जाता पुरख भतार, कन्त कन्तूहल इक अख्वाईआ। जो आत्मा तेरी निरवैर पुरख नार, नर नरायण आपणे रंग रंगाईआ। साडी पैज दे संवार, पंचम रो रो मारीए धाहीआ। तूं सब कुछ करनेहार, करते पुरख तेरी वड्याईआ। कोटां विच्चों तेरे भगत सुहेले दो चार, चुरासी विच्चों आपणे रंग रंगाईआ। किरपा निधान कढ लै बाहर, फड़ बाहों गले लगाईआ । तेरे चरण कवल होईए पनिहार, निव निव सीस झुकाईआ। तूं साजण साहिब मीत मुरार, मित्र प्यारा अगम्म अथाहीआ। साडा जन्म मरन ना होवे विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी दा लहिणा देणा मुकाईआ। साडा मेला नाल होवे सतिगुर शब्द सांझे यार, यराना अवर ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडी वेख लै अन्तिम हालत, बिन नैणां नैण उठाईआ। बेनन्ती सुण विच हक अदालत, अदल इन्साफ़ दे मालक दर तेरे दईए जणाईआ। तन वजूदां अन्दर मनुआ करे बग़ावत, बग़लगीर संग ना कोए बणाईआ। साचे नाम दी बख्श निआमत, निरगुण सरगुण झोली दे भराईआ। साडा लहिणा देणा लेखा नाल किसे क्यामत, सच मुकाम देणा पहुंचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरे हथ्थ वड्याईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडे वेख लै तन वजूद शरीर, माटी ख़ाक ख़ाक वड्याईआ। तूं मालक गहर गम्भीर, गवर इक अगम्म अथाहीआ। साडी बदल दे तकदीर, तदबीर आपणी

इक जणाईआ। असीं जगत होए हकीर, वस्त हथ्थ ना कोए उठाईआ। आपणी दस्स सच तस्वीर, नूर नुराने नूर चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच नाम नाम समझाईआ। पंज तत कहिण प्रभ असीं भगत तेरे निक्के बाले, जगत जुगत ना कोए वड्याईआ। तुध बिन सार ना कोए संभाले, सम्बल दे मालक दूजा नज़र कोए ना आईआ। साडे लेखे मुका दे शाह कंगाले, जगत कीमत ना कोए रखाईआ। साडा सब कुछ तेरे हवाले, अहिवाल आपणा देणा दृढ़ाईआ। फल रिहा ना साचे डाले, पत्त टहणी गई कुमलाईआ। तेरी घाल कोई ना घाले, घायल हुन्दी वेख लोकाईआ। पतिपरमेश्वर साडी करे ना कोए प्रितपाले, प्रितपालक हो के वेखणा चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक दया कमाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडे मालक ख़ालक ख़लक, मख़लूक वेख लोकाईआ। की तेरा नज़ारा तक्कीए उत्ते फ़लक, अर्शां बाहर वेख वखाईआ। साडा विछोड़ा होवे ना पलक, पलकां दे ओहले बैठा नज़री आईआ । जोती जाते पुरख बिधाते तन मन्दिर अन्दर दे दे आपणी झलक, नूर नुराने नौजुआने आपणा रंग वखाईआ। सच प्यार एकँकार विच संसार पए ना फ़र्क, हिस्सा वंड ना कोए वंडाईआ। असीं दीन दुनी करीए तरक, तुरत आपणे नाल लैणा मिलाईआ। साडा वायदा पूरी कर दे शर्त, शरअ दे मालक तेरे अगे मंग मंगाईआ। लहिणा देणा लेखा रहे ना उपर धरत, धरनी धरत धवल दा पन्ध देणा मुकाईआ। वासा कदे ना होवे विच नरक, स्वर्गां दा लहिणा देणा भगतां दे चरणां हेठ रखाईआ। तूं योद्धा सूरबीर मर्दाना मर्द, शाह पातशाह शहिनशाह अगम्म अथाहीआ। पंज तत कहिण प्रभ भगतां वंडीं दर्द, दुखियां होणा सहाईआ। बेनन्ती मन्ज़ूर करीं अर्ज़, आरज़ू तेरे चरण टिकाईआ। सब दी आशा पूरी करनी ग़रज़, ग़रज़ आपणी ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप रखाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साचे धुर दे संगी, सगला संग लैणा बणाईआ। लाउणा आपणे अंगी, अंगीकार अख्वाईआ। काया चोली जाए रंगी, तन वजूद मिले वड्याईआ। दर वस्त अगम्मी मंगी, मांगत झोली देणी भराईआ। तेरे नाम दी कदे ना आवे तंगी, तंग दस्त होवे लोकाईआ। साडी पिठ करीं ना नंगी, पुश्त पनाह हथ्थ रखाईआ। लेखे लाउणीआं प्रकृतीआं पंझी, पंजां ततां देणी वड्याईआ। तूं योद्धा सूरबीर बहादर जंगी, जंगजू इक अख्वाईआ। मनुआ मनसा वाला मारना फ़रंगी, फ़ारस दा लेखा देणा चुकाईआ। साडी आशा रहे ना लम्बी, लमह लमह तेरा ध्यान लगाईआ। नाता तोड़ना करीर जंडी, पाहनां सीस ना कोए झुकाईआ। जिथ्थे लोड़ रहे ना पंडत पंडी, विद्या चले ना कोए चतुराईआ। सचखण्ड दुआर एकँकार इक्को दस्सणी डण्डी, डण्डावत इक दृढ़ाईआ। झगड़ा मुक जाए जेरज

अंडी, उत्भुज सेत्ज लेखा देणा मुकाईआ। तेरे नाल निरँकार पावे गंढ्ढी, गंढ्ढ सके ना कोए खुल्हाईआ । साडी अग्नी तत तेरी पवण वेखे ठण्डी, जिथ्थे उनन्जा पवण सीस झुकाईआ। परवरदिगार सांझे यार साडी आशा होवे ना रंडी, कन्त सुहाग देणी माण वड्याईआ। अन्त किनारा तक लै कन्ढ्ढी, कन्ढ्ढी बैठे राह तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा गृह इक वखाईआ। पंज तत कहिण प्रभ आपणा दस्स दे सच घराना, गहर गम्भीर भेव खुल्हाईआ। जिथ्थे दीपक जगे नूर नुराना, बिन तेल बाती होए रुशनाईआ। बिना रसना तों शब्द दा होवे तराना, तुरीआ तों बाहर देणा दृढ़ाईआ। बिना ततां तों तेरा होवे बाना, जोती जाता वेख वखाईआ। नज़री आवे इक्को कान्हा, राम रम्ईआ एका सोभा पाईआ। एको होवे नूर अमामा, नूर ज़हूर तेरा तक्कीए चाँईं चाँईंआ। खेल वेखीए सति सति श्री भगवाना, भगवन आपणा पड़दा देणा उठाईआ। असीं भगत सुहेले मंगदे दाना, दर ठांडे अलख जगाईआ। तेरा तक्कीए सचखण्ड मकाना, मुकामे हक वेख वखाईआ। जिथ्थे फेर ना होवे आवण जाणा, पाधीआं पन्ध रहे ना राईआ। साडी बेनन्ती कर परवाना, परम पुरख दिती सुणाईआ। तूं शाहो भूप सुल्ताना, शहिनशाह तेरे हथ्थ वड्याईआ। एथे उथे मालक दो जहाना, निरगुण सरगुण आपणी खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी बेपरवाहीआ। पंज तत कहिण प्रभ तेरे कदमां विच सलाम, सही सलामत सीस निवाईआ। साडे शाहो भूप अमाम, नूर नुराने नूर अलाहीआ। तेरे बरदे होईए ग़ुलाम, ग़ुरबत अन्दरों देणी कढ्ढाईआ। शरअ दा लेखा मेट तमाम, तमअ लालच लोभ रहिण ना पाईआ। नाम हकीकी प्या दे जाम, रस अंमिओं रस आप चखाईआ। धुर कलमे दा दे पैग़ाम, पैग़म्बरां तों बाहर कर पढ़ाईआ। जिथ्थे अक्खरां दा नहीं कोई निशान, निरअक्खर धार दे जणाईआ। साडा झगड़ा रहे ना माटी चाम, चम्म दृष्टी दे बदलाईआ। नज़री आए इक्को राम, काहन कान्हा रूप देणा दृढ़ाईआ। कलयुग मेट अन्धेरी शाम, शमअ नूर जोत कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच स्वामी अन्तरजामी आपणा भेव खुल्हाईआ। पंज तत कहिण प्रभ आपणा भेव खोल्ह, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। नाम निधाना दे अनमोल, अनमुलड़ी दात वरताईआ। आपणा घर दरसा दे कोल, गृह मन्दिर इक जणाईआ। तेरे शब्द दा सुणीए ढोल, बिन ढोलक छैणे दे खड़काईआ। तेरी खेल तक्कीए उपर धौल, धरनी धरत धवल देणी माण वड्याईआ। वेखीं भगतां नाल ना मारीं रोल, अछल अछल्ल तेरे अगे मंग मंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडा इक दरसाईआ। पंज तत कहिण प्रभ तेरा ठांडा होवे दरबारा, दर दरवाज़ा दे खुल्हाईआ। जिथ्थे बिन तेल बाती

नूर होवे उज्यारा, नूर नुराना डगमगाईआ। बिन मन्दिर मस्जिद शिवदुआले ठाकर तेरा दर्शन करीए निरगुण धारा, जोती जाता पुरख बिधाता इक्को नज़री आईआ। बिना शास्त्रां तेरा सुणीए धुन्कारा, शब्द अनादी नाद देणा दृढ़ाईआ। बिना गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती अठसठ तीर्थ तेरे नाम दा रस लईए ठंडा ठारा, अग्नी तत तत बुझाईआ। अन्तष्करन मेट दे काम क्रोध लोभ मोह हँकारा, मन मति बुद्ध आपणे रंग रंगाईआ। परम पुरख परमात्म साचे चरण कवल बख्श प्यारा, प्रीतम हो के आपणा प्रेम समझाईआ। कलयुग वेख लै धूंआँधारा, साचा चन्द ना कोए रुशनाईआ। तुध बिन सार पाए कोए ना मीत मुरारा, मित्र प्यारा नज़र कोए ना आईआ। तूं पारब्रह्म पतिपरमेश्वर निहकलंकी अवतारा, अमाम अमामा नूर अलाहीआ। पंज तत कहिण प्रभू तेरे चरण कवल उपर धवल साडी निमस्कारा, डण्डावत बन्दना साहिब सुल्तान श्री भगवान सीस जगदीस निवाईआ।

१२ अस्सू शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड जंडयाला ज़िला अमृतसर सुरैण सिँघ तेजा सिँघ दलीप सिँघ
सन्तोख सिँघ गुलज़ार सिँघ जरनैल सिँघ सवरन सिँघ सुरैण सिँघ त्रिलोक सिँघ जंडयाला गुरु,
शृंगारा सिँघ पखो के, दलीप सिँघ टांगरा, बंती धारड़, जुगिंदर कौर धारड़,
हरबंस कौर ठठीआं, अमर कौर बंडाला, जुगिंदर कौर धन्नतो बंडाला

पंज तत कहिण प्रभ साडी जुग जन्म दी टुट्टी गंढ्ढ, गंढ्ढणहार गोपाल दयाल आपणी दया कमाईआ। आत्मा नाल जन भगतां धार लै जा सचखण्ड, दरगाह साची सच सच टिकाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले निरगुण साडी करीं फेर ना वंड, हिस्सा दीन दुनी जणाईआ। लहिणा देणा लेखा मुक जाए जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज रूप ना कोए दरसाईआ। तेरा वेखे खेल विच ब्रह्मण्ड, ब्रह्मांड दा भेव देणा मिटाईआ। असीं भिखारी होए पंज, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश संग बणाईआ। साडा जन्म जन्म दा मेटणा रंज, कर्म कर्म दा डेरा ढाहीआ। निरगुण धार आपणे लाउणा अंग, अंगीकार इक अख्वाईआ। साडी तृष्ना पूरी कर दे मंग, मांगत हो के झोली डाहीआ। तूं साहिब सूरा सरबंग, हरि करता अगम्म अथाहीआ। चुरासी फाँसी रहे ना पन्ध, भटकणा जगत ना कोए रखाईआ। शब्दी धार दे अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। साचे नूर चाढ़्ह दे चन्द, जोती जाते आपणे रंग रंगाईआ। दो जहाना मंज़ल जाईए लँघ, अगे अवर ना कोए अटकाईआ। सचखण्ड दुआर एकँकार शब्द सिँघासण वखा पलँघ, जिस दी पावा चूल बाडी बणत ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप

आपणी किरपा कर, देवणहार तेरी सरनाईआ। पंज तत कहिण साडे वल तक, बिन नैणां नैनण नैण उठाईआ । मार्ग दे हकीकत हक, हक हक नाल समझाईआ। सानूं दीन दुनी कायनात विच्चों चक्क, जगत जहान दा पन्ध मुकाईआ। चुरासी विच असीं गए थक, थकावट विच तेरी दुहाईआ। तेरे चरण कवल रगढ़ीए नक, धूड़ी ख़ाक रमाईआ। साडा वायदा पूरा करदे पक्क, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणी दया कमाईआ। तूं मालक ख़ालक वाहिद यक, यके बाद दीगरे अवतार पैग़म्बर गुर तेरी देण दुहाईआ। पूरब लेखा सब दा करदे पक्क, हुक्म फ़रमाना इक समझाईआ। किरपा कर मेहरवान परमेश्वर पति, परम पुरख तेरी ओट तकाईआ। साडी लेखे ला लै हड्ड मास नाड़ी रत, रत्न अमोलक हीरे लै बणाईआ। साचा नाम निधान दे सति, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी नाद जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी वड्याईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडी बेनन्ती कर मन्ज़ूर, दर तेरे सीस झुकाईआ। तूं शहिनशाह पातशाह शाह हज़ूर, हज़रतां दा मालक नूर अलाहीआ। जुग बदलणा तेरा दस्तूर, जुग चौकड़ी दए गवाहीआ। कुछ आसा तक लै मनसूर, की दीन दुनी समझाईआ। जगत शरअ दा वेख कसूर, नव सत खोज खुजाईआ। तूं शाहो भूप सर्ब कला भरपूर, पारब्रह्म इक अख्वाईआ। धुर दा जोती बख्श दे नूर, नूर नुराना दे चमकाईआ। लहिणा देणा लेखा पूरा कर दे जो वायदा कीता मूसा उत्ते कोहतूर, तुरीआ तो परे आपणा पड़दा दे उठाईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी तेरा पन्ध रहे ना नेड़ा दूर, इक्को रंग देणा रंगाईआ। हउं चाकर सेवक तेरा मज़दूर, ख़ाकी ख़ाक तन रमाईआ। तेरा नाम कलमा जुग जुग करदे रहे मशहूर, ढोले सोहले सिफ्तां वाले गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सच सच तेरी सरनाईआ । पंज तत कहिण प्रभ आपणा सचखण्ड वखा दे घर, गृह मन्दिर इक जणाईआ। जिथ्थे आत्मा मिले वर, परमात्म होए सहाईआ। निरभउ भय चुका दे डर, धीरज धीर धीर धराईआ। तत वजूद जन भगतां लए वर, कन्त कन्तूहल रूप बदलाईआ। दीन दुनी विच कदे ना जावण मर, मर जीवत रूप वटाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। पंज तत कहिण प्रभ तेरा वेखीए घर सुहञ्जणा, सोभावन्त देणा वखाईआ। तूं मालक आदि जुगादि निरञ्जणा, नूर नुराना नूर अलाहीआ । दीन दयाल दर्द दु:ख भय भञ्जणा, भव सागर पार कराईआ। इक्को नाम निधान पा दे अंजणा, नूर नुराने नूर कर रुशनाईआ । घर मिलावा होवे धुर दे सज्जणा, गृह मन्दिर ख़ुशी मनाईआ। इक्को प्रेम चाढ़्ह दे रंगणा, दूसर रंग ना कोए वटाईआ। सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी इक्को तेरा दुआरा मंगणा, दूजा इष्ट ना कोए वखाईआ । सच दुआर एकँकार तेरे

हुक्म नाल लँघणा, जगत पाँधी पन्ध ना कोए समझाईआ। सानूं लेखे ला लै तत कहिण पंजणा, पंचम मेला सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दुआर इक दरसाईआ। पंज तत कहिण प्रभ तेरे गृह रहीए वसदे, वसल यार देणा दृढ़ाईआ । ख़ुशीआं विच रहीए हसदे, हस्ती तक्कीए बेपरवाहीआ। बिन कदमां रहीए नसदे, भज्जीए वाहो दाहीआ। ढोले गाईए तेरे जस दे, बिन रसना सिफ्त सलाहीआ। इशारे दे दे बिना अक्ख दे, बिन अक्खरां कर पढ़ाईआ। साडे विछोड़े चंगे नहीं तैथों वख दे, वखरा गृह ना कोए बणाईआ। तेरा खेल तक्कीए अलखणा अलख दे, अलख अगोचर देणी वड्याईआ । तेरे चरण कवल सथ्थर आपणा घतदे, घायल हो के सीस निवाईआ। नज़ारे वेखीए परमेश्वर पति दे, पति पतिवन्ते देणी वड्याईआ। पंज तत कहिण असीं भगत सुहेले तेरी चरण प्रीती नत दे, नाता बिधाता इक्को देणा जणाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरे आदि जुगादि भण्डारे सति दे, सति सतिवादी शब्द देणी वड्याईआ।

१३ अस्सू शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड वैरोवाल जिला अमृतसर, उतम सिँघ चन्नण सिँघ वैरोवाल, सोहण सिँघ
रामपुर जरनैल सिँघ सरलीखुरद, अवतार सिँघ ऐकल गडा, उजागर सिँघ खडूर साहिब

पंज तत कहिण प्रभ पुरख समराथी, हरि करते पुरख तेरी वड्याईआ। आत्मा नाल सानूं बणा लै साथी, जन भगत सन्त सूफ़ी रहे सुणाईआ। साडा लहिणा देणा वेख लै मस्तक माथी, निगहबान बिन नैणां नैण उठाईआ । तूं दीन दयाल ठाकर स्वामी अनाथ अनाथी, हरि करता धुरदरगाहीआ। कूड़ी विस साडी अन्तर जाए लाथी, ममता मोह देणी मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। पंज तत कहिण प्रभ असीं भगतां तन वजूद, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश सीस निवाईआ। तूं मालक ख़ालक साडा हक महबूब, मुहब्बत तेरी विच समाईआ। सानूं बख्श दे आलीशान अर्श अरूज, आलीज़ाह तेरी वड्याईआ। चुरासी वंड ना रहे हदूद, फाँसी जगत ना कोए लटकाईआ। जिधर तक्कीए दिसे मौजूद, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। आत्मा नाल सानूं बख्श दे मंज़ल मकसूद, दरगाह सच सच सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साहिब सच तेरी सरनाईआ। पंज तत कहिण प्रभ जन भगत हो करीए अरदास, निव निव सीस झुकाईआ। निरगुण तेरे वसीए पास, सरगुण तेरे विच समाईआ । साडा लहिणा देणा लेखे ला लै रास, रस्ता बावस्ता आपणे नाल कराईआ। झगड़ा रहे ना दस दस मास, अग्नी

गर्भ ना कोए तपाईआ। तेरी याद विच तेरा निकले स्वास स्वास, साह साह तेरा रंग रंगाईआ। सानूं लेखा ना देणा पए शंकर कैलाश, कलाधारी मेला मेलणा सहिज सुभाईआ। जगत विषयां तों बाहर देणा विश्वाश, विश्व दे मालक दया कमाईआ। जे आत्मा तेरा नूर जोत प्रकाश, अन्त तेरे रंग समाईआ। साडा लहिणा देणा मुका दे पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतरां पन्ध मुकाईआ। तेरे चरण कवल भिखारी होईए दासन दास, सेवक साची सेव कमाईआ। तूं पुरख अकाला दीन दयाला इक अबिनाश, अबिनाशी करते तेरे हथ्थ वड्याईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, अलख अगोचर अगम्म अथाह आपणी दया कमाईआ। पंज तत कहिण प्रभ तेरे दर दे होईए मंगते, मांगत हो के झोली डाहीआ। तूं लेखे लेखे ला लै साडे अंग अंग दे, अंगीकार आप हो जाईआ। आत्मा नाल भगतां काया चोली रंग दे, दुरमति मैल रहे ना राईआ। नाम मुहाणा इक्को वञ्झ दे, शौह सागराँ पार कराईआ। तेरे प्यार विच सारे होईए लँघदे, अगे हो ना कोए अटकाईआ। सुख देणे सतिगुरु अनन्द दे, अनंदपुर वाला गोबिन्द गया दृढ़ाईआ। लेखे वेखीए तेरे सच सिँघासण पलँघ दे, जिस दी बाडी बणत ना कोए बणाईआ। साडे तत रहिण ना तत पंज दे, पंचम दा मेला आपणे विच लैणा मिलाईआ। साडे झगड़े मेट दे रंज दे, विछोड़े विच रहे कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साचा दे दे नाम उधार, उदर दा लेखा दे मुकाईआ। मंगण आए तेरा दुआर, दर ठांडे सीस झुकाईआ। तूं आदि जुगादी एकँकार, अकल कलधारी इक अख्वाईआ। शाह सुल्ताना भूप सिक्दार, शहिनशाह शाह नूर अलाहीआ। तेरे अतोट अतुट भरे भण्डार, निखुट्ट कदे ना जाईआ। किरपा कर सची सरकार, सच सच नाल समझाईआ। जे आत्मा तेरा नूर उज्यार, अन्त तेरे विच समाईआ। असीं उसे दे मित्र प्यार, नाता दीन दुनी जुड़ाईआ। तूं भगत वछल गिरधार, मेहरवान महिबान बीदो बीख़ैर या अलाह इक अख्वाईआ । तेरे चरण कवल बिना सीस जगदीश निमस्कार, नमो नमो कहि के सीस झुकाईआ। साडा लहिणा देणा पूरा कर दे विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी विष्न ब्रह्मा शिव देण गवाहीआ। असीं तत विचारे तेरे दर करीए पुकार, पुनह पुनह सीस निवाईआ। तूं बख्शणहार सदा करतार, करनी दा करता नूर अलाहीआ। सानूं बख्श दे सचखण्ड दुआर, दरगाह साची सच दे वड्याईआ। थिर घर बहि के तेरा नूर जोत करीए दीदार, नूर नुराने तेरा दर्शन पाईआ। नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग दा साडा लहिणा देणा कर्ज़ दे उतार, मकरूज़ साडा लेखा दे मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी बेपरवाहीआ । पंज तत कहिण प्रभ असीं जाईए खण्ड सच, आत्मा नाल मिलके वजे वधाईआ। की

होया जे साडा माटी भाण्डा कच्च, हड्ड मास नाड़ी रंग रंगाईआ। साडा लूं लूं तेरे प्यार विच गया रच, रचना आपणी दए वखाईआ। असीं दीन दुनी तों गए बच, बचपन तेरी झोली पाईआ। जगत अग्न ना जाईए मच, त्रैगुण तत ना लागे राईआ। साडी जगत ना उबले रत, रत्न अमोलक हीरे लै बणाईआ। तूं स्वामी परमेश्वर पति, पारब्रह्म अगम्म अथाहीआ। साडा लहिणा देणा पूरा कर लै वत, बेवतनां आपणे वतन लैणा पहुंचाईआ। असीं सथर बैठे घत, यारड़े तेरी सेज हंढाईआ। साडे सगल वसूरे जाण लथ, दर्शन देणा चाँईं चाँईंआ। तूं अगम्म अथाह पुरख समरथ, हरि करता इक अख्वाईआ। साडा लहिणा देणा दे दे हथ्थो हथ्थ, दो जहान निरगुण सरगुण उदार ना कोए जणाईआ। तेरे चरण कवल सरनाई स्वामी रहे ढठ, निव निव सीस झुकाईआ। तूं वसणहारा घट घट, वेखणहारा थांउँ थाईंआ। लेखे ला लै काया माटी मट, मटकी नाम रस भराईआ। तुध बिन अवर ना दिसे कोए किनारा तट, तीर्थ अठसठ रोवण मारन धाहीआ। गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती खेड़ा होया भठ, भठियाला कलयुग अग्नी नाल तपाईआ। अन्त कन्त भगवन्त तेरे चरण दुआरे कीता इक्ट्ठ, इक इकल्ले तेरी ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच स्वामी अन्तरजामी घट निवासी आपणा रंग रंगाईआ। पंज तत कहिण प्रभ तेरी मंज़ल तक्कीए अगम्म, अगम्मड़े देणी माण वड्याईआ। साडा लेखे ला लै माटी चम्म, चम्म दृष्टी दे बदलाईआ। असीं तेरी धार ब्रह्म, पारब्रह्म वेखणा चाँईं चाँईंआ । साडा उजल कर दे कर्म, कर्म कांड दा डेरा ढाहीआ। साडे अन्दर रहे ना भरम, भाण्डा भरम देणा भनाईआ । लोकमात फिर ना लईए जरम, जन्म जन्म दा लेखा देणा चुकाईआ। तूं करनी दा करता सब कुछ करन, हरि करते तेरे हथ्थ वड्याईआ। साडा लहिणा देणा मेट दे वरन बरन, ज़ात अज़ाती नज़र कोए ना आईआ। पुरख अकाले सचखण्ड तेरी इक्को होवे सरन, सरनगति इक्को अख्वाईआ। तूं आदि जुगादी तारन तरन, तारनहार देणी माण वड्याईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म धार भगत सुहेले तेरा ढोला पढ़न, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। अन्त अख़ीर बेनज़ीर लाशरीक तेरी मंज़ल हकीकी चढ़न, अगे हो ना कोए अटकाईआ। दर दुआर एकँकार परवरदिगार सांझे यार तेरे खड़न, दरगाह साची सचखण्ड दुआर मुकामे हक तेरा नूर नज़री आईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडी अन्त कन्त पुकार, भगवन भगवन्त तेरे चरण रखाईआ। लहिणा देणा लेखा करना स्वीकार, साहिब सुल्तान नौजवान देणी माण वड्याईआ। दर ठांडे दरवेश हो के होए भिखार, भिच्छया भिखकां देणी पाईआ। जोती जाते पुरख बिधाते तेरे नूर दा होवे दीदार, दीन दयाल दर तेरे दर्शन पाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडी पैज देणी संवार, सिर सर आपणा हथ्थ टिकाईआ। असीं भगत सुहेले तेरे मीत मुरार, मित्र प्यारा एकँकारा इक्को

इक बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान शाहो भूप सची सरकार, शाह पातशाह शहिनशाह तेरी ओट ओट तकाईआ।

१३ अस्सू शहिनशाही सम्मत दस रात नूं पिण्ड जलालबाद ज़िला अमृतसर ऊधम सिँघ, गुलज़ार सिँघ, बलवन्त सिँघ, मुख्त्यार सिँघ, धर्मबीर जलालाबाद, फौजा सिँघ, भजन सिँघ, महिन्दर सिँघ,

शृंगारा सिँघ, सुचा सिँघ, तरसीम सिँघ भलाईपुर, महिन्दर सिँघ लाट, तेजा सिँघ,
रछपाल सिँघ सठिआला, गुरचरण सिँघ, दरबारा सिँघ फेरूमान

पंज तत कहिण प्रभ साडी सुण फ़रयाद, पुरख अकाले दीन दयाले मेहरवान महबूब आपणी नज़र उठाईआ । आदि पुरख अपरम्पर स्वामी सति सच दी देदे दाद, वस्त अमोलक काया गोलक आप टिकाईआ। तेरा नाम निधाना श्री भगवाना सुणीए नाद, अनहद नादी धुन देणी उपजाईआ। तेरा खेल तक्कीए विच ब्रह्म ब्रह्माद, ब्रह्मांड दा पर्दा देणा उठाईआ। जुग चौकड़ी साडा लेखा तक लै आदि दा आदि, जुग जगादि तेरी सेव कमाईआ। रसना जिह्वा तेरा नाम कलमा लईए अराध, राधा कृष्ण साडी दए गवाहीआ। निरगुण धार तेरे विच होईए विस्माद, बिस्मिल हो के तेरी ओट तकाईआ। तूं मालक ख़ालक इक्को वाहिद, महबूब तेरी बेपरवाहीआ। नाम निधाना दे बोध अगाध, बुद्धी तों परे दे समझाईआ। हरि हिरदे अन्दर तेरी होवे याद, यादव दा लहिणा देणा लेखा वेखणा चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक दाया कमाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडी पवित्र कर बुद्ध, बुध्ध दी आसा वेख वखाईआ। अन्तष्करन होवे शुद्ध, हरि हिरदे देणी माण वड्याईआ। तेरे प्यार दी उपजे सुध, सुदी वदी दा लेखा देणा मुकाईआ। पंच विकार करे ना युद्ध, मनमति जगत ना कोए हल्काईआ। तेरा दुआरा एकँकारा जावे सुझ, भेव अभेदा देणा खुल्हाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले भाग लगाउणा काया बुत, बुतख़ाने वजदी रही वधाईआ । सच स्वामी अन्तरजामी साडी सुहञ्जणी कर दे रुत, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। जे आत्मा तेरा सुत, दुलारे पंज तत लए बणाईआ। तूं ठाकर स्वामी पारब्रह्म अचुत, पतिपरमेश्वर अगम्म अथाहीआ। आवण जावण पतित पावन साडा मेट दे दु:ख, दीनन हो के दर तेरे अलख जगाईआ। सचखण्ड दुआर एकँकार देणा सुख, सुख सागराँ विच समाईआ। जनणी फेर आउणा पए ना कुक्ख, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त जन भगतां आपणी गोदी चुक, चार कुण्ट वेखणा थांउँ थाईंआ। दरगाह साची सचखण्ड दुआर दर ठांडे

रहे झुक, निव निव सीस जगदीस झुकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म गाईए तुक, सोहँ ढोला अगम्म अथाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गृह मन्दिर आपणा देणा उच्च, दरगाह साची सच सुहाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडे वल कर निगाह, बिन नैणां नैण उठाईआ। असीं पुजीए तेरी दरगाह, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। एकँकारे बण मलाह, बेड़ा आपणे कंध उपर उठाईआ। सतिगुर शब्द होवे गवाह, शहादत इक्को वार भुगताईआ। तेरा धुर दा दिसे राह, रैहबर इक्को देणा वखाईआ। तूं आदि जुगादि पिता माँ, पुरख अकाल तेरी वड्याईआ। जन भगत कहिण असीं ना सूर खाधा ना गाँ, पशू पंछीआं खल्ल ना कोए लुहाईआ। सचखण्ड दुआर बख्श दे आपणा गराँ, थिर घर वजदी रही वधाईआ। सदा सद तेरा गाईए नाँ, नांउ निरँकार देणा दृढ़ाईआ। बिना हथ्थां तों फड़ लै बांह, पारब्रह्म प्रभ आपणे रंग रंगाईआ। धुर दी धार देणी सरना, सरनगति इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सच तेरी सरनाईआ। पंज तत कहिण प्रभ खोल्ह दे आपणा भेत, भेद अभेद जणाईआ। स्वामी हो के वसणा नेतन नेत, निज नेत्र लोचण नैण कर रुशनाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स दे हेत, हितकारी हो के खोज खुजाईआ। साडी रुत बसन्ती कर दे चेत, चेतन सुरती आप जगाईआ। कूड़ी क्रिया काया माटी अन्दर कर दे खेत, खण्डा खड़ग नाम चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। पंज तत कहिण प्रभ तेरा दर दरवाज़ा जाए खुल्ह, भीतर पर्दा रहे ना राईआ। भाग लगा दे आपणी कुल, कुल मालक दया कमाईआ। जे तेरे प्यारे तेरा प्यार गए भुल, अभुल देणी माण वड्याईआ। जन भगतां हिरदे वस हलाउणे पैण कदे ना बुल्ल्ह, रसना रस ना कोए वड्याईआ। सच प्रीती तेरी जाण घुल, घोली घोल आपा आप कराईआ। नाम निधान श्री भगवान दे अनमुल, अनमुलड़ी दात वरताईआ । तूं मालक ख़ालक आदि जुगादी सुल्हकुल, सति स्वामी अन्तरजामी नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, वर दाते आपणी दया कमाईआ। पंज तत कहिण प्रभ देदे वस्त अगम्मी, अगम्मड़े दया कमाईआ। भाग लगा दे काया माटी चम्मी, चम्म दृष्टी दे बदलाईआ। जन्म जन्म दी पूरी कर दे कमी, वस्त अतोट अतुट झोली पाईआ। साची धार बख्श दे नवीं, नव दुआर दा डेरा ढाहीआ । आत्म सेज सुहाउणी सवीं, सुख आसण डेरा लाईआ। तख्त निवासी गृह मन्दिर आपणे बहवीं, सच दुआर डेरा ढाहीआ। नाम निधाना श्री भगवाना इक आपणा कहवीं, कहि कहि समझाईआ। तूं पतिपरमेश्वर अवतार चवी, चौबीसा जगदीसा इक अख्वाईआ। जो इशारा दे के गया रवीदास चमारा रवी, बिन अक्खरां अक्खर समझाईआ। उस दा लहिणा देणा अन्तिम दवीं, दो जहाना

वेख वखाईआ। सोहला ढोला गीत अनोखा गवीं, शब्दी शब्द शब्द प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर भेव अभेद खुल्हाईआ । पंज तत कहिण प्रभ तेरी मंज़ल तक्कीए हदूद, मुकामे हक ध्यान लगाईआ। तेरा आलीशान अरूज, अर्श फर्श दा पन्ध देणा मुकाईआ। तेरी मंज़ल इक मकसूद, मेहरवान देणी दरसाईआ। दर दरवाज़ा जाए बूझ, सूझ सूझ विच्चों समझाईआ। लेखा पूरा कर दे जो हज़रतां गाया हज़ारा दारूद, दरोही तेरा नाम ख़ुदाईआ। तूं ठाकर स्वामी आदि जुगादी सद मौजूद, मुफ़लिसां देणी माण वड्याईआ। असीं पंज तत जगत विचारे कलबूत, पंज भूतक रूप दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरे हथ्थ वड्याईआ। पंज तत कहिण प्रभ दे दे वस्त अनमुल्ली, अनमुल आप वरताईआ। भाग लगा दे काया कुल्ली, कुल मालक होणा आप सहाईआ। तेरा नाम जपणा पए ना भगतां बुल्ल्हीं, शब्द अनादी धुन कर शनवाईआ । तेरी फुलवाड़ी वेखीए फुल्ली, पत्त टहणी देणी महकाईआ। तेरी अमृत धार आदि जुगादि कदे ना डुल्ल्ही, बिन रसना रस देणा चखाईआ। तेरे चरण कवल मस्तक लगे धूली, धूड़ टिक्के ख़ाक रमाईआ। ओह लेखा वेख लै जो इशारा कीता ईसा चढ़दयां सूली, सलीव गल विच लटकाईआ। जुग बदलणा तेरा खेल मामूली, लहिणा देणा सब दा लेखे पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी तेरा धर्म धार असूली, असल दे मालक वसल हक देणा जणाईआ।

१४ अस्सू शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड कल्ला ज़िला अमृतसर सुखदेव राज प्रीतम सिँघ जगीर कौर
कर्म सिँघ प्यार कौर गुरबचन सिँघ सरदारा सिँघ गुरमुख सिँघ पूरन सिँघ नाज़र सिँघ तारा सिँघ
सवरन सिँघ प्रीतम सिँघ दर्शन सिँघ साधू सिँघ करनैल सिँघ बीर कौर गेज़ा सिँघ मंगल सिँघ
जिंदर सिँघ प्रीतम सिँघ हरी सिँघ हरदीप सिँघ दयाल सिँघ कुंदन सिँघ ईश्र कौर कल्ला,
कश्मीर कौर तख्तू चक, तस्वीर कौर सरजा, कर्म सिँघ भलाई पुर, सवरन सिँघ फ़तिहबाद

पंज तत कहिण प्रभ साडे पुरख समरथ, समरथ अकथ तेरे हथ्थ वड्याईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी चलावण वाले रथ, रथ रथवाही अगम्म अथाह तेरी बेपरवाहीआ। सति सरूप शाहो भूप साडा तन वजूद तेरे सथ्थर गया लथ, यारड़े सेज लैणी हंढाईआ। साडा लहिणा देणा लेखा मुका दे हथ्थो हथ्थ, अगे उदार ना कोए जणाईआ। तेरे चरण दुआर निरगुण

धार टेकीए मथ, सरगुण हो के सीस निवाईआ। साडा सगल वसूरा जाए लथ, विख अन्दर रहिण ना पाईआ। नित नवित तेरा गवीए गथ, रसना जिह्वा ढोले चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सच तेरी सरनाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडे पुरख अकाल अगम्मड़े, अलख अगोचर तेरी सरनाईआ। साडे लेखे ला लै काया माटी चम्मड़े, चम्म दृष्टी देणी गंवाईआ । साडी कीमत रहे ना पैसे धेले टके दमड़े, दामनगीर देणी माण वड्याईआ। निरवैर पुरख आपणे चुक लै कंधड़े, फड़ बाहों लै उठाईआ। जग नेत्रहीण रहीए ना अन्धड़े, निज नेत्र लोचन नैण देणा खुल्हाईआ। तेरे गीत गोबिन्द गवीए चंगढ़े, सिफ्तां नाल सिफ्त सालाहीआ। साडे हाल होण ना मंदड़े, चुरासी विच ना कोए भुआईआ। सानूं धाम वखा दे ठण्डड़े, थिर घर दरगाह साची पड़दा आप उठाईआ। एकँकार निरँकार लाउणा आपणे अंगड़े, अंगीकार इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक दया कमाईआ। पंज तत कहिण प्रभ तेरा घर मन्दिर तक्कीए इक, एकँकार देणा दरसाईआ। दरगाह साची जाईए टिक, मस्तक टिक्के धूड़ी ख़ाक रमाईआ। परम पुरख परमेश्वर दर्शन करीए नित, निरगुण निरवैर नज़री आईआ। साडी ठगौरी मेट दे चित, चेतन सुरती आप कराईआ। सुरती शब्द करावे हित, हितकारी हो के वेख वखाईआ। बन्द किवाड़ी खोल्ह दे भित्त, दर दरवाज़ा ग़रीब निवाज़ा आप खुल्हाईआ। वक्त सुहञ्जणा कर दे थित, घड़ी पल आपणे रंग रंगाईआ। काया माटी तन वजूद अमृत रस नाल सिंच, सिंज हरी क्यारी आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरे हथ्थ वड्याईआ। पंज तत कहिण प्रभ असीं भगत निमाणे जग, जगजीवण दाते तेरी ओट तकाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया बुझा दे अग्ग, अमृत मेघ नाम बरसाईआ। दरस दिखा दे उपर शाहरग, नौ दुआर दा डेरा ढाहीआ। कूड़ी क्रिया मेट दे हद्द, हदूद आपणी इक समझाईआ। तेरे नाम निधान दा सुणीए नद, अनहद नादी नाद करे शनवाईआ। किरपा कर सूरे सरबग, हरि करते धुरदरगाहीआ। निरगुण धार हो के जन भगत सुहेले गुर चेले आप लभ्भ, नव सत खोजणा चाँईं चाँईंआ। शब्दी धार बणाउणा सबब, मेल मिलाउणा थांउँ थाँईंआ। पुरख अबिनाशी घट निवासी सचखण्ड दुआर एकँकार सद्द, सदके वारी घोल घुमाईआ। तत कहिण प्रभ आत्मा नालों होईए जगत अलग, सचखण्ड मिल के दोहां वजे वधाईआ। असीं होईए गद गद, ख़ुशीआं विच तेरे ढोले गाईआ। ठाकर स्वामी अन्तरजामी इक्को देणा पद, दर इक्को इक सुहाईआ। जे निरगुण धार आत्मा तेरी यद, यदी पंज तत कहिण सिर साडे हथ्थ टिकाईआ। असीं तूं मेरा मैं तेरा गाउँदे रहे छन्द, सोहँ ढोला चाँईं चाँईंआ। साडा ख़ुशी कर दे बन्द बन्द, बन्दना विच सीस झुकाईआ।

असीं तेरे प्यार दा माणीए इक अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों दरसाईआ। सच दुआर दे बणा दे धुर दे चन्द, चांदने आपणा नूर नाल रखाईआ । असीं ग़रीब निमाणे तत पंज, पंचम मिल के देईए दुहाईआ। तेरे वैराग अन्दर नेत्र वहाईए अंझ, हंझूआं हार बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर घर वजदी रहे वधाईआ । पंज तत कहिण प्रभ सानूं वखा दे सच घराना, गृह मन्दिर इक वखाईआ। जिथ्थे तेरा दीपक जोत नूर नुराना, दूजा नज़र कोए ना आईआ। बिन रसना तों शब्द तराना, तुरीआ तों बाहर पढ़ाईआ। बिना मदि तों तेरा दिसे मैख़ाना, सच सरूर देणा चढ़ाईआ। बिना तत वजूद तों नज़री आवीं रामा, कान्हा आपणा खेल खिलाईआ । किरपा करनी सच अमामा, अमलां तो रहित नूर अलाहीआ। तूं आदि जुगादी जाणी जाणा, जानणहार इक अख्वाईआ। बिन सजदयां तों करां सलामा, निव निव सीस झुकाईआ। किरपा करीं मेहरवाना, मेहर मेहर नज़र उठाईआ। पंज तत कहिण असीं शरअ दे रहीए ना अन्त ग़ुलामा, बन्धन जगत ना कोए बंधाईआ। तूं मेरा मैं तेरा गाईए गाणा, आत्म परमात्म तेरी सिफ्त सलाहीआ। तूं अन्त कन्त भगवन्त होणा निगहबाना, बिन नैणा नैण उठाईआ। साडा लहिणा देणा लेखा तेरे नाल पुराणा, चार जुग दे शास्त्र देण गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सच तेरी सरनाईआ। पंज तत कहिण प्रभ तेरे गृह मन्दिर जाईए वस, वास्ता तेरे नाल रखाईआ। साडी पूरी कर दे अस, आसा तेरे नाल मिलाईआ। मार्ग आपणा अगम्म दस्स, दहि दिशा तों बाहर पढ़ाईआ। तीर अणयाला मार कस, कसम खा के सीस निवाईआ । असीं दीन दुनी विच्चों करीए बस, अगे संग ना कोए रखाईआ। दर तेरे जाईए नस्स, सचखण्ड पुजीए चाँईं चाँईंआ । बिन रसना जिह्वा ढोला गाईए जस, सिफ्ती सिफ्त सलाहीआ। पुरख अकाले दीन दयाले आपणे प्यार दा देदे रस, रस्ता इक्को इक जणाईआ। जिथ्थे ना कोई रवि होवे ना शशि, सूर्या चन्द लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साडी पूरी करनी आस, तृष्ना तृखा जगत दीन दुनी पूर कराईआ।

१४ अस्सू शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड कंग ज़िला अमृतसर, नरैण सिँघ गुरनाम सिँघ कंग
कुंदन सिँघ मालचक, सोहण सिँघ मालचक, महिन्दर सिँघ सवरन सिँघ बाठ

पंज तत कहिण प्रभ साडीआं मुश्किलां कर दे हल, हालत जहालत वेख ख़लक ख़ुदाईआ। लहिणा देणा झोली पा

दे जो बावन इशारा कीता बलि, भेव अभेद अछल अछेद आपणा आप दृढ़ाईआ। सच स्वामी अन्तरजामी तेरे दुआरे आए चल, निहचल धाम धुर दे राम देणी सरनाईआ। तेरा खेल वेखीए जल थल, महीअल तेरा ध्यान लगाईआ। सच संदेशा नर नरेशा साडे काया मन्दिर अन्दर घल, बिन रसना जिह्वा ढोला गाईआ। तेरा विछोड़ा होए घड़ी ना पल, पलकां दे ओहले नज़री आउणा धुर दे माहीआ। झगड़ा मेटणा अन्दरों कलयुग कल, कल कातीआं डेरा ढाहीआ। जे आत्मा तेरे नाल जाए रल, पंजां ततां आपणी धार विच मिलाईआ। साडे अन्तर निरंतर दूई दुवैती मेटणा सल, साहिब सुल्तान मेहरवान आपणी दया कमाईआ। मानव ज़ाती लाउणा धर्म दा फल, फल फुल पत्त टहणी आप महकाईआ। पंज विकार अन्दरों मेट दे सल, दलिद्रीआं दलिद्र देणा मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, वस्त सच नाम वरताईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडा जगत विछोड़ा कट, कटाकश आपणा नाम लगाईआ। सच दुआर दा खोल्ह हट्ट, नाम निधाना दे वरताईआ। भाग लगा दे काया मट, नव नव दा डेरा ढाहीआ। इक्को सति सच तेरा प्यार लए रट, रट्टा अवर ना कोए रखाईआ। तूं वसणहारा घट घट, घट भीतर देणी माण वड्याईआ। दूई दुवैती शरअ शरैती अन्दरों कढ दे वट्ट, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। सच दुआर एकँकार तेरा होवे तट, किनारा इक्को इक वखाईआ। बिना वासना सुरती शब्दी धार आवे नठ, बिन कदमां कदम उठाईआ। लेखा रहे ना अठसठ, सर सरोवर चरण धूड़ देणा नुहाईआ। सरन सरनाई तेरी जाईए ढठ, बिन धूड़ी धूड़ी ख़ाक रमाईआ । जगत वासना कूड़ी क्रिया करदे भठ, अग्नी तत ना लागे राईआ। काया मन्दिर अन्दर निरगुण निरवैर मन मनसा भुआ दे लठ, गेड़ा कर्म कांड चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा गृह इक वसाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडे अन्दरों कट दे मैल, दुरमति तन वजूद रहे ना राईआ। नौ दुआरे रही फैल, दिवस रैण आपणा रंग रंगाईआ। जन भगतां धार पहलों कर लै वहल, पहली आपणी गंढ्ढ पुआईआ। जगत जहान विच हरिजन कोई ना होवे फ़ेल, फ़ैसला हको हक सुणाईआ। आत्मा जे मेलया आपणा मेल, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश पंजां ततां देणी माण वड्याईआ। आवण जावण लख चुरासी राय धर्म दी कट जेल, लेखा चित्रगुप्त ना कोए वखाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले तेरा वेखीए अचरज खेल, ख़लक दे ख़ालक देणा वखाईआ। तूं निरगुण सरगुण सदा सहाई सख़ा सुहेल, साजण मीत तेरी वड्याईआ । भेव चुका दे गुरु गुर चेल, चेला गुर आप दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। पंज तत कहिण पुरख समरथ, दर तेरे अलख जगाईआ। सगल वसूरे साडे जाण लथ, दुरमति मैल रहे ना राईआ। नाम

निधान दे दे वथ, वस्त अमोलक आप वरताईआ। लेखा पूरा कर दे जो कीता कौल राम बेटे दशरथ, सीता सति सतिवाद दृढ़ाईआ । लहिणा रहे ना धार जगत अठ्ठ, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुद्ध नाल रलाईआ। तेरी सरन सरनाई होए इक्ट्ठ, सच दुआर देणी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। पंज तत कहिण प्रभ जगत विछोड़ा मेट दे दु:ख, दर्दीआं दर्द वंडाईआ। माया ममता तृष्ना रहे ना भुख, लालच लोभ ना कोए हल्काईआ। जनणी पैणा पए ना कुक्ख, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। उलटा लटकीए फेर ना रुख़, मेहर नज़र नाल तराईआ। जे आत्मा तेरा सुत, परमात्म जोत नूर रुशनाईआ। साडी सुहञ्जणी कर दे रुत, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। की होया जे पंज तत काया बण गए बुत, बुतख़ाना रूप दरसाईआ। तूं पारब्रह्म अबिनाशी अचुत, देवणहार वड्याईआ। पुरख अकाले दीन दयाले अन्तिम सानूं दीन दुनी विचो चुक्क, सचखण्ड दुआर दे सरनाईआ। अधवाटे कदे ना जाईए रुक, अगे हो ना कोए अटकाईआ । साडी रसना जिह्वा बत्ती दन्द पढ़दी रही तूं मेरा मैं तेरा तुक, सोहला ढोला गाया चाँईं चाँईंआ। अन्त कन्त भगवन्त जन भगतां धार धार पुछ, पुश्त पनाह आपणा हथ्थ टिकाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दरगाह सच मिले सरनाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडा मेट दे चिन्ता रोग, ग़मी ग़मख़ार दे चुकाईआ। रहे हरख ना सोग, मेहरवान मेहर नज़र नाल तराईआ। चरण प्रीती बख्श दे योग, जोगीशरां बाहर पढ़ाईआ। जे आत्मा तेरी माणे मौज, ततां रंग रंगाईआ। आपणा भेव खोल्हणा गोझ, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। साडा जगत विकार लैणा सोध, सुदी वदी संग ना कोए बणाईआ। तूं दाता सूरबीर योद्धन योद्ध, बलधारी इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच चरण सरन बख्श सरनाईआ। पंज तत कहिण प्रभ किरपा करनी आप, आपणी दया कमाईआ। साडा जन्म कर्म दा मेट संताप, दीन दयाल दर्द दु:ख ना लागे राईआ। कूड़ी क्रिया मेट अन्धेरी रात, साचा चन्द कर रुशनाईआ। एथे ओथे दो जहानां बख्श नात, नाता बिधाता लैणा जुड़ाईआ। तूं स्वामी अन्तरजामी कमलापात, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। जे आत्मा तेरी ज़ात, पंजां ततां नाल देणी वड्याईआ। असीं दर दुआरे तेरे करीए अरदास, बेनन्ती बिन सीस जगदीस झुकाईआ। साडा लेखे लाउणा स्वास स्वास, साह साह तेरा नाम ध्याईआ। साडा झगड़ा मुका दे पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतरां पन्ध मुकाईआ। असीं चाहुंदे तेरी जोत दा नूर होवे प्रकाश, अन्त जोत जोत विच मिलाईआ। चुरासी वाला कट दे फास, ततव तत दा डेरा ढाहीआ। नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग पिच्छों जन भगतां तन पूरी कर दे आस, निरासा रहिण कोए ना पाईआ। परम पुरख परमात्म सानूं तेरे विच

विश्वाश, विषयां तों बाहर लहिणा देणा देणा मुकाईआ। साडा लेखा रहे ना नाल शंकर कैलाश, कलाधारी आपणी कल देणी वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी नौजवान पंज तत कहिण सदा सदा सद वसीए तेरे चरण कवल पास, पासा दीन दुनी विच्चों लैणा बदलाईआ।

१५ अस्सू शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड नौरंगाबाद ज़िला अमृतसर
मस्सा सिँघ दारा सिँघ करनैल सिँघ मक्खण सिँघ नोरंगाबाद
करनैल कौर शफ़ीपुर, अजैब कौर बाठ,
आत्मा सिँघ पटी, हरबंस कौर बाठ

पंज तत कहिण प्रभ साडे कन्त कन्तूहली, करता पुरख हरख सोग तों बाहर तेरी सरनाईआ। भगत उधारना तेरा खेल मामूली, मेहरवान महिबान श्री भगवान तेरी वड वड्याईआ। दरोही कलयुग अन्त किसे नाल करीं ना बेअसूली, असल दे मालक वसल देणा यार नूर अलाहीआ। प्रेम दी धार परम पुरख कदे ना भूली, हरिजन भुल्लयां मार्ग लैणा पाईआ। सच स्वामी अन्तरजामी चरण धूड़ दी पावीं धूली, बिन ख़ाक टिक्के देणे रमाईआ । तेरी फुलवाड़ी दो जहान श्री भगवान होवे फूली, भगत भगवन्त आपणे रंग लैणा रंगाईआ। तेरा जाप जप्या जाए बिना होठां बुल्ल्हीं, बिन रसना रस देणा चखाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर भाग लगाउणा काया कुल्ली, काअबा दो दोआबा इक्को घर सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, देवणहार तेरी बेपरवाहीआ। पंज तत कहिण प्रभ सानूं बख्श दे सच टिकाणा, दरगाह सच सच दरसाईआ। तूं आदि जुगादि सदा मेहरवाना, महिबान बीदो इक अख्वाईआ। जे आत्मा नाल तेरा यराना, विछड़यां कलयुग अन्त मिलाईआ। क्यों अप तेज वाए पृथ्मी आकाश समझें बेगाना, दर ठांडे देणी माण वड्याईआ। असीं सरगुण धार तेरे चरण कवल करीए ध्याना, धूड़ी टिक्के मस्तक ख़ाक रमाईआ। तूं शाहो भूप सुल्ताना, शहिनशाह अगम्म अथाहीआ। वस्त अमोलक दे दे दाना, दयावान देणी वरताईआ। तूं गहर गम्भीर गुण निधाना, गुणवन्त कन्त भगवन्त इक अख्वाईआ। साडा लहिणा देणा लेखा मुका दे दो जहाना, आवण जावण पतित पावन रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। पंज तत कहिण प्रभ सानूं मंज़ल

दे दे हक हकीकी, हकीकत दे मालक दया कमाईआ। तूं वाहिद लाशरीकी, नूर नुराना नूर अलाहीआ। तेरे विच अगम्म तौफ़ीकी, तेरे दर मंग मंगाईआ। साडी पिछली आयु जुग चौकड़ी बीती, चुरासी विच भज्जे वाहो दाहीआ। कलयुग अन्त सच दी तेरी तक्की प्रीती, प्रीतम दया देणी कमाईआ। आपणे रंग रंगाउणा जन भगत सुहेला हस्त कीटी, ऊँच नीच दा डेरा ढाहीआ। सच दा रंग चढ़ाउणा मजीठी, दो जहाना उतर कदे ना जाईआ। दरगाह धार दस्स अनडीठी, बिन अक्खां आप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। पंज तत कहिण प्रभ सानूं मिला लै धार आपणी जोती, जोती जाते दया कमाईआ। साडी आशा रहे ना रोती, जगत नैणा नीर ना कोए वहाईआ। जे आत्मा परमात्मा तेरी धार गोती, निरगुण निरगुण वेख वखाईआ। असीं वी जन्म भोगे पिच्छे कोटन कोटी, तेरे अगे वास्ता कदे ना पाईआ। पंज तत कहिण जे साडी वासना खोटी, खरे सतिगुर लै बणाईआ। साडी मंज़ल तक लै चढ़ के आपणी चोटी, चोट प्रेम वाली लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडा इक दरसाईआ । पंज तत कहिण प्रभ साडे उत्ते कर दे तरस, रहमत हक हक कमाईआ। अमृत मेघ अगम्मा बरस, जगत तृष्ना भुख मिटाईआ। दीन दुनी मेट दे हरस, हवस कूड़ रहिण ना पाईआ। जोती जाते देदे दरस, बिन नेत्र लोचन नज़री आईआ। साडा सुहञ्जणा वेख लै बरस, नव नौ चार पिच्छों मिले वड्याईआ। ना सोग रहे ना हरस, चिन्ता ग़म देणा गुआईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक तेरे हथ्थ वड्याईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडा अन्त नहीं रहिणा शरीर, तन वजूद ना नज़री आईआ। तूं शाहो भूप शहिनशाह गहर गम्भीर, गवर इक अख्वाईआ। निगाह मार लै बेनज़ीर, बिन नैणां नैण तकाईआ। तेरे चरण कवलां भेंट करीए आपणी ज़मीर, आशा अवर ना कोए रखाईआ। अमृत धार प्या दे सीर, सोई सुरत लै उठाईआ। सो लहिणा देणा पूरा करदे जो आसा रख करके गया कबीर, कबरां तों बाहर दृढ़ाईआ। शरअ दा कट जगत ज़ंजीर, छुरी रहे ना जगत कसाईआ। तेरे कलमे दी इक्को पढ़ीए तकबीर, तदबीर आपणी नाल समझाईआ। झगड़ा मुक जाए शाह हकीर, फ़कीर दरवेश तेरा नूर नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। पंज तत कहिण प्रभ तेरी दरगाह जाईए भज्ज, भजन बन्दगी तेरी झोली पाईआ। बिना काअब्यों साडा लेखे ला लै हज्ज, हाज़त अवर रहे ना राईआ। सच दुआरे जाईए सज, सज्जणा साडी आशा पूर कराईआ । साडा पड़दा अन्तिम लैणा कज, भगतां तत देण दुहाईआ। लोक परलोक रखणी लज, लाजावन्त तेरी सरनाईआ। निगाह मार लै विच

जग, जागरत जोत अक्ख खुल्हाईआ। दर्शन देणा उपर शाहरग, शहिनशाह आपणा पड़दा लाहीआ। तूं नूर अलाही रब्ब, यामबीन तेरी वड्याईआ। साडी दीन दुनी मुकाउणी हद्द, हदूद आपणी देणी वखाईआ। धुर दे हुक्म नाल लैणा सद्द, सदके वारी घोल घुमाईआ । पंज तत कहिण पुरख अकाले दीन दयाले अन्तिम करीं मूल ना अड्ड, वखरा गृह ना कोए वखाईआ। भगतन आत्मा नालों सानूं पिच्छे ना जाईं छड, विछोड़ा जगत रहे ना राईआ। साडा लेखे लाउणा मास नाड़ी हड, रक्त बूंद तेरे चरणां विच टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरे सच दुआर एकँकार जाईए सज, साजण मीत त्रैगुण अतीत त्रैभवण धनी देणी माण वड्याईआ।

१६ अस्सू शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड पंडोरी गोला तृप्त सिँघ सोहण सिँघ सन्ता सिँघ
सवरन सिँघ करतार कौर तरनतारन, दलीप सिँघ दयाल सिँघ
सन्त कौर तरनतारन, सन्ता सिँघ सरमुख सिँघ बुघे

पंज तत कहिण प्रभ आदि जुगादी शाह सुल्तानी, शहिनशाह बेपरवाह तेरे हथ्थ वड्याईआ। मेहरवान महबूब मुहब्बत विच कर मेहरवानी, मेहर नज़र बेनज़ीर उठाईआ। परम पुरख परमात्म निरगुण तक साडी कुरबानी, सरगुण हो के मंग मंगाईआ। जे आदि जुगादि जुग चौकड़ी आत्मा तेरी नूर नुरानी, जोती जाते नज़री आईआ। असीं पंज तत तेरी जगत वाली निशानी, निशाना दीन दुनी प्रगटाईआ। परम पुरख परमात्म अन्त भगतां गृह खावीं महिमानी, दर दर आपणा खेल खिलाईआ। साडी इक बेनन्ती मानीं, मनसा तेरे चरण टिकाईआ । तूं मालक ख़ालक परवदिगार इक रुहानी, रूह बुत तेरी वजदी रहे वधाईआ। साडी आशा तक पुराणी, पुनह पुनह सीस निवाईआ। साडा लेख बणा दे मस्तक विच पेशानी, पेशीनगोईआं पिछलीआं नाल मिलाईआ। तेरे चरण कवल इक्को होवे ध्यानी, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। बेशक तन शरीर अन्तिम होणा फ़ानी, तन वजूद रहिण ना पाईआ। तेरे नाम कलमे दी साडी होवे कुरबानी, शहादत अबादत वाली भुगताईआ। सानूं मंज़ल देणी असमानी, ब्रह्मण्डां खण्डां पार लँघाईआ। तेरी जोत नूर साडी जोबन वाली होवे जवानी, जोती जाते तेरे विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। पंज तत कहिण प्रभ तेरा मन्दिर तक्कीए महला, महबूब उच्च अरूज देणा वखाईआ। जिथ्थे एकँकार निराकार वसे आप इकल्ला,

दूसर नज़र कोए ना आईआ। साडा लहिणा देणा मुका दे जला थला, महीअल वंड ना कोए वंडाईआ। विछोड़ा होवे ना घड़ी पला, सदा सद तेरा दर्शन पाईआ। जे भगतां आत्मा तेरे विच रला, पंचम दे माण वड्याईआ। अप तेज वाए पृथ्मी आकाश दर दुआर तेरे होवे खला, ख़ालक ख़लक देणी माण वड्याईआ। तूं नूर अलाही आलमीन अल्ला, दूसर नज़र कोए ना आईआ। असीं वेखणा चाहुंदे तेरा महल अटला, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी दर ठांडे सोभा पाईआ। शब्दी धार एकँकार फड़ा दे पल्ला, बिन दस्त दस्त उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच आसा पूर कराईआ। पंज तत कहिण प्रभ तेरा वेखीए गृह मन्दिर, बिन भूमिका मिले वड्याईआ। जिथ्थे प्रकाश नहीं सूर्या चन्द्र, मण्डल मण्डप ना कोए वड्याईआ। इक्को नूर नुराना शाह सुल्ताना तेरा होवे अन्दर, छप्पर छन्न श्री भगवन सोभा कोए ना पाईआ। भाग लगा दे अन्धेरी डूंग्घी कंदर, काया पड़दा आप चुकाईआ। घर स्वामी ठाकर तोड़ दे जंदर, ज़िंदगी ज़िंदगी विच्चों बदलाईआ। मनुआ दहि दिश उठ ना धाहे बन्दर, मनसा मन ना कोए हल्काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दा संग आप बणाईआ। पंज तत कहिण प्रभ तेरा दुआरा तक्कीए बंक, बंक दुआरी देणी वड्याईआ। झगड़ा रहे ना राउ रंक, ऊँच नीच ना कोए रखाईआ। जो इशारा दे के गया जनक, शब्द संदेशे विच दृढ़ाईआ। कलयुग अन्तिम लेखा वेखे वासी पुरी घनक, घनईया अगम्म अथाहीआ। निरगुण धार जोती लावे तनक, इशारा शब्द गुरु समझाईआ। आत्म परमात्म दस्से बणत, मंत्र नाम दृढ़ाईआ। गढ़्ह तोड़ के हउमे हंगत, हँ ब्रह्म दए समझाईआ। बोध अगाधा बणके पंडत, बिन अक्खरां करे पढ़ाईआ। सब दा लेखा जाणे अन्त, अन्तष्करन वेख वखाईआ। जिस दी महिमा जुग जुग अगणत, गिणती गिण ना कोए समझाईआ। उह खेले खेल विच जीव जंत, निरगुण धार करनी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, देवणहार तेरी बेपरवाहीआ। पंज तत कहिण प्रभ तेरा देस सुहावा लईए वेख, बिन लोचन नैण नैण उठाईआ । जिथ्थे ना कोई रंग रूप रेख, जोती जाता पुरख बिधाता इक्को डगमगाईआ। सतिगुर शब्द शब्द देवे शंदेस, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। इक्को शाहो भूप शहिनशाह होए नर नरेश, नर नरायण इक्को नज़री आईआ। जो नित नवित निरगुण सरगुण धारे भेस, भेख अवलड़ा आपणे हथ्थ रखाईआ। जेहदीआं सिफ्तां करे दो सहँसर जिह्वा शेष, ढोले सोहले राग दृढ़ाईआ। जिस नूं झुकदे विष्न ब्रह्मा शिव गणेश, गणपति निव निव लागण पाईआ। तेती करोड़ करे आदेस, धूड़ी ख़ाक ख़ाक रमाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर भेव खुल्हावण संखेप, शब्दी नाद नाद कर शनवाईआ। तेरा नित नवित दा तक्कीए लेख, लेखणी दीन दुनी दए गवाहीआ।

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंज तत कहिण जन भगत दर तेरे होए पेश, पेशतर सब दा लहिणा देणा देणा मुकाईआ।

१६ अस्सू शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड जट्टा ज़िला अमृतसर दीदार सिँघ भगवन्त सिँघ जुगिंदर सिँघ जटा तेजा
सिँघ पूरन सिँघ चन्नण सिँघ निरञ्जण सिँघ अनोख सिँघ मोहन सिँघ हीरा नंद दलीप सिँघ
सजण सिँघ रत्न सिँघ करतार सिँघ चम्बल

पंज तत कहिण प्रभ तेरे दर सवाली, ख़ाली झोली ख़लक दे ख़ालक देणी भराईआ। निरगुण धार निरँकार निराकार असीं वस्त मंगीए ना बाहली, लालच लोभ ना कोए रखाईआ। साडे अन्दरों साही मेट दे काली, कलमा कायनात समझाईआ। दीन दयाल ठाकर साचे नाम दी चाढ़्ह दे लाली, लालन आपणा रंग रंगाईआ। तेरी नित नवित सेवा दी घाल घाली, घायल हो के दईए सुणाईआ। फल लगा दे साडी काया डाली, पत्त टहणी दे महकाईआ। तूं शाह पातशाह शहिनशाह साडा वाली, वारस एकँकार इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरे चरण कवल सरनाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडा मेला मेलणा घर गृह, दर तेरे आस रखाईआ। नाता रहे ना त्रैगुण त्रै, त्रैभवन धनी देणी माण वड्याईआ। वस्त अमोलक नाम निधान बख्श दे शैअ, वस्त शहिनशाह अगम्म वरताईआ। तुध बिन अवर दूजा कोई ना है, बेनज़ीर नज़र कोए ना आईआ। बेशक तेरी सृष्टी होवे लैअ, जन भगत सन्त वजदी रहे वधाईआ। जो चरण कवल उपर धवल तेरी बहि, सच सिँघासण पुरख अबिनाशण देणी माण वड्याईआ। निरभउ आपणा बख्शणा भय, भय भयानक विच होणा सहाईआ। जो अवतार पैग़म्बर गुरु गए कहि, भविख्तां विच दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरे हथ्थ वड्याईआ । पंज तत कहिण प्रभ साडी पाउणी सार, महासार्थी आपणी दया कमाईआ। तूं निरगुण निरवैर निराकार निरँकार, दूसर रूप ना कोए दरसाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले साडी पैज देणी सुआर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। असीं मांगत तेरे दर भिखार, भिच्छया भिखकां देणी पाईआ। सति सरूपी शाहो भूपी होणा सिक्दार, तख्त निवासी इक्को नज़री आईआ। तेरे शब्द गुरु दा शब्द होवे जैकार, दो जहानां जै जैकार कराईआ। विष्न ब्रह्मा शिव देवत सुर दूर दुराडे करन निमस्कार, धूड़ी ख़ाक ख़ाक रमाईआ। पंज तत कहिण तेरे भगत सुहेले जुग जुग तेरा मंगण दीदार, बिन नैणां नैण देणा खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप

आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साहिब सच तेरी सरनाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडा होणा सहायक, दूसर ओट ना कोए तकाईआ । तूं आदि जुगादी इक्को नायक, ख़सम मेरे बेपरवाहीआ। तेरा नाम निधाना सदा सुखदायक, गहर गम्भीर इक अख्वाईआ। ग़रीब निमाणयां कोझयां कमल्यां बणाउणा लायक, मन मति बुद्ध देणी समझाईआ। तेरा भेव अभेद जाणे कोए ना शायद, लेख लिख सके ना कोए राईआ। तूं नूर नुराना परवरदिगार इक्को वाहिद, वाहवा तेरे हथ्थ वड्याईआ। परवरदिगार सांझे यार आपणा तक लै कौल इकरारां वाला अहिद, बिन अलिफ़ ये ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। पंज तत कहिण प्रभ सानूं वेखणा नाल चाउ, ख़ुशीआं नैण उठाईआ। तूं मालक ख़ालक बेपरवाहो, पारब्रह्म नूर अलाहीआ। तेरा लहिणा देणा थाँईं थाओं, दो जहानां तकणा चाँईं चाँईंआ। तूं आदि जुगादी पिता माउँ, पुरख अकाला इक अख्वाईआ। भगत सुहेले गुरु गुर चेले शब्दी धार पकड़ लै बाहों, बिन हथ्थां हथ्थ उठाईआ। फड़ फड़ हँस बणाउणा काउं, सोहँ माणक मोती चोग चुगाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त तेरे हथ्थ न्याउँ, अदल इन्साफ़ देणा कराईआ। चार जुग दे लहिणे देणे तैनूं करन वाहो वाहो, वहिगुरु तेरे हथ्थ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, भेव अभेद आप खुल्हाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडा वेखणा अन्त, अन्तश्करण ध्यान लगाईआ। तूं साहिब श्री भगवन्त, भगवन इक अख्वाईआ। तेरा नाता लख चुरासी जीव जंत, चारे खाणी रिहा समाईआ। तेरा नाम निधान अगम्मा मंत, मंतव सब दे हल कराईआ। तेरी महिमा सदा अगणत, गत कहिण किछ ना पाईआ। तूं बोध अगाधा पंडत, बुद्धी तों परे करें पढ़ाईआ। गढ़्ह तोड़ के हउमे हंगत, हँ ब्रह्म देणा समझाईआ। जन भगतां लेखा रहे ना स्वर्ग बहिश्त जन्नत, सचखण्ड साचे दरगाह साची देणी माण वड्याईआ। झगड़ा रहे ना जेरज अण्डज, उत्भुज सेत्ज लहिणा देणा मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दा संग आप बणाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडा बणना संगी, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश ध्यान लगाईआ। नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग पिच्छों मंग मंगी, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आस ना कोए रखाईआ। तूं शाहो भूप सूरा सरबंगी, हरि करता इक अख्वाईआ। सानूं करना आपणे कार अंगी, अंगीकार इक अख्वाईआ। जुग जन्म दी मेटणी तंगी, दु:ख दर्द ना लागे राईआ। तेरी सिफ्त सलाह सानूं लागे चंगी, ढोले सोहले तेरे नाम गाईआ। साडा लहिणा देणा रहे ना प्रकृती पंझी, पंचम ततां देणी माण वड्याईआ । साडा नेत्र लोचन वेखणा अक्ख रहे ना अन्धी, अन्ध अँधयार देणा मिटाईआ। चुरासी वाली कट फंदी, राय धर्म ना दए सज़ाईआ।

अमृत धार बख्श ठण्डी, अग्नी तत बुझाईआ। साडी प्रीती निरगुण धार तेरे नाल जाए गंढ्ढी, गंढ्ढणहार गोपाल दयाल मेला मेलणा चाँईं चाँईंआ। जे आत्मा तेरा नूर धुर दा चन्दी, चन्द चांदने तेरे विच समाईआ। पंज तत कहिण प्रभ क्यों सानूं सचखण्ड जाण दी लाएं पाबन्दी, पारब्रह्म देणा समझाईआ। जन भगतां आशा पुरातन वेख लै लम्बी, जुग चौकड़ी वेख वखाईआ। हुण चुकणा पैणा आपणी कंधी, लैणा भार उठाईआ। पन्ध मुकाउणा दो जहाना पन्धी, ब्रह्मण्ड खण्ड ना कोए अटकाईआ। सच दुआर वसाउणा जिथ्थे इक्को होवे अनन्दी, अनन्दपुर वाला मिले गोबिन्द धुर दा माहीआ। तेरी शब्द गुरु गुर अवतार पैग़म्बरां नाल पिछली संधी, लेखा जगत नेत्र नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप अपाणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां धार निरगुण आपणे नाल गंढ्ढी, गंढ्ढणहार गोपाल तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ।

१७ अस्सू शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड वरयां दरबारा सिँघ वरयां गुरबचन सिँघ अर्जन सिँघ
पूरन सिँघ उसमा, फौजा सिँघ सरहाली, अजीत सिँघ चोहला साहिब, गोपाल सिँघ मुण्डा पिण्ड,
दर्शन सिँघ दरगाहपुर, गुरनाम कौर चोहला खुरद रूड़ सिँघ धुंन

पंज तत कहिण प्रभ साडा कबूल करीं सजदा, बिन सीस जगदीश निवाईआ। तेरे दर दा दर दरवेश होवे बरदा, तन ख़ाकी देणी माण वड्याईआ। भेव खुलाउणा अगम्मे घर दा, जिस गृह मन्दिर अन्दर वजे वधाईआ। इक्को नूर ज़हूर नज़री आए नर हरि दा, नर हरि पड़दा देणा चुकाईआ। तेरे हुक्म विच मनुआ होवे डरदा, दहि दिशा ना उठ उठ धाईआ। डण्डावत बन्दना होवे करदा, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा मेला लैणा मिलाईआ। पंज तत कहिण प्रभ तेरे दुआरे जगाया अलख, अलख अगोचर देणी माण वड्याईआ। जिउँ भावे तिउँ लैणा रख, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। नाले भण्डारे वेख लै सख, सच स्वामी वस्त देणी वरताईआ। निज नेत्र खोल्हणी अक्ख , नूर नुराने नूर देणा चमकाईआ। भेव अभेद देणा दस्स, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। बूंद स्वांती निझर देणा रस, नाभी कवल उलटाईआ। तेरी सिफ्त सलाह शब्दी धार होवे जस, अनबोलत राग देणा दृढ़ाईआ। अन्त कन्त भगवन्त होईए कदे ना वख, गृह मन्दिर घर ना कोए सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरे हथ्थ वड्याईआ। पंज तत कहिण प्रभ साची बख्श दे टेक, टिक्के धूड़ी ख़ाक रमाईआ।

तूं आदि जुगादी एकँकारा एक, अकल कलधारी इक अख्वाईआ। निरगुण सरगुण बुद्धी कर बिबेक, दूई दुवैती डेरा ढाहीआ। त्रैगुण माया ना लाए सेक, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। तेरा दर्शन लईए पेख, पेखत पेखत ख़ुशी बणाईआ। साडे जन्म जन्म दी बदल दे रेख, ·षीआं मुनीआं तों बाहर ओट तकाईआ। तूं मालक स्वामी सतिगुर दर दरवेश, दहि दिशा वेखणा चाँईं चाँईंआ। सदा सुहेला रहे हमेश, हम साजण इक अख्वाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया कढ कलेश, कुदरत दे मालक देणी वड्याईआ। दर ठांडे होईए पेश, पेशीनगोईआं तेरे अगे टिकाईआ। तूं शाह सुल्ताना इक नरेश, नूर नुराना नूर अलाहीआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर भेव अभेद आप खुल्हाईआ। पंज तत कहिण प्रभ सानूं देणा आपणा माण, निमाणे हो के मंग मंगाईआ। तूं शाहो भूप सुल्तान, शहिनशाह नूर अलाहीआ। वेखणहारा दो जहान, ज़िमीं असमानां भेव चुकाईआ। निरगुण धार लख चुरासी काहन, राम रहीम रहमान इक अख्वाईआ। आदि जुगादी देवणहारा दान, दाते दानी तेरे हथ्थ वड्याईआ। साडी बेनन्ती कर परवान, परम पुरख तेरे अगे वास्ता पाईआ। चरण कवल उपर बख्श ध्यान, धरनी धरत धौल तेरी ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच स्वामी आपणे रंग रंगाईआ। पंज तत कहिण प्रभ तूं सानूं दे सहारा, सहायक नायक दया कमाईआ। तेरा अन्त ना पारावारा, बेअन्त इक अख्वाईआ। नूर अलाही परवरदिगारा, सांझा यार अगम्म अथाहीआ। शब्दी नाद दे धुन्कारा, अनहद नादी नाद दृढ़ाईआ। अमृत बख्श ठण्डी ठारा, बूंद स्वांती आप टपकाईआ। जोती जाते हो उज्यारा, अन्ध अन्धेर दे मिटाईआ। जे आत्मा तेरा प्यारा, परम पुरख आपणे रंग रंगाईआ। पंज तत कहिण असीं मंगदे तेरा दुआरा, दर ठांडे सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सतिगुर सच सच तेरी सरनाईआ। पंज तत कहिण प्रभ चरण कवल बख्श दे ओट, ओड़क आपणी दया कमाईआ। धुर दे नाम दी ला दे चोट, चोटी चढ़ के वेख वखाईआ। घर प्रकाश होवे निर्मल जोत, जोती जाता नज़री आईआ। जे आत्मा तेरी गोत, क्यों ततां दएं जुदाईआ। सानूं तेरे मिलण दा शौक, सचखण्ड दुआर देणा पहुंचाईआ। साडा लेखा रहे ना चौदां लोक, चौदां तबक ना कोए वड्याईआ। तेरा नाम गाईए इक सलोक, सोहला धुर दा देणा समझाईआ। तेरी किरपा तेरे दुआरे जाईए पहुंच, अगे हो ना कोए अटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दे मालक इक सुणाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडी पाउणी सार, सतिगुर शब्द शब्द शरनाईआ। तेरे चरण निमस्कार, निव निव सीस झुकाईआ। तूं शाहो भूप सिक्दार, शहिनशाह अगम्म अथाहीआ। जुग चौकड़ी बीते विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी देण गवाहीआ। साडा लहिणा देणा नाल पैग़म्बर गुर

अवतार, अवतरी तेरी जुग जुग सेव कमाईआ। भगत सुहेले गुरु गुर चेले हो के मांगत बणे भिखार, दर ठांडे अलख जगाईआ। देवणहार दातार, दाता दानी अगम्म अथाहीआ। साडी पैज दे संवार, कलयुग अन्त श्री भगवन्त होणा आप सहाईआ। अप तेज वाए पृथ्मी आकाश पंज तत माटी ख़ाक लोकमात रहे ना छार, धूड़ी ख़ाक आपणे चरण लैणा बणाईआ। तेरा जोत दा जोत तक्कीए उज्यार, नूर नुराने नूर देणा दरसाईआ। थिर घर वासी पुरख अबिनाशी बख्शणा आपणा इक दुआर, देवणहार तेरी बेपरवाहीआ। असीं लोकमात आईए ना दूजी वार, जन्म जन्म ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर ठांडे अलख जगाईआ। पंज तत कहिण प्रभ तुध बिन अवर ना कोअ, कूक कूक सुणाईआ। सच मुहब्बत बख्श दे मोह, ममता मोह मात मिटाईआ। पंच विकार रहे ना गरोह, तन वजूद वजे वधाईआ। तेरा हुक्म संदेशा सुणीए सो, सो पुरख निरञ्जण देणा समझाईआ। आत्म परमात्म धार रहे ना दो, हँ ब्रह्म प्रभ पड़दा देणा चुकाईआ। निझर आपणा अमृत रस चो, बूंद स्वांती आप टपकाईआ। बिन नेत्र नैणां बख्श लोअ, निज लोचन इक खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच घर दा पड़दा आप चुकाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडा वेखणा लेखा अन्त, अन्तष्करन ध्यान लगाईआ। तूं साहिब श्री भगवन्त, भगवन बेपरवाहीआ। तेरा नाम गाईए मंत, हरि ढोला सिफ्त सलाहीआ। तेरी महिमा सदा अगणत, अलख लख सके कोए ना राईआ। साचा लहिणा देणा मुकाउणा विच्चों जीव जंत, लख चुरासी वंड ना कोए वंडाईआ। तेरे दर ते होए मंगत, ख़ाली झोली देणी भराईआ। साडा लेखा मुका दे तत पंकज, पंज तत दर तेरे वास्ता पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे नाम दी पाउणी बन्दश, बन्दगी बन्दना आपणे चरण कवल दरसाईआ।

१७ अस्सू शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड जौड़ा ज़िला अमृतसर मक्खण सिँघ जौड़ा, बली सिँघ कैरो,
दलीप सिँघ सुरजन सिँघ नूुरपुर, केशो राम सरहाली, कर्मी बरनाला

पंज तत कहिण प्रभ साडे धुर दे सईआ, शाह पातशाह शहिनशाह तेरी ओट तकाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर निरगुण धार फड़ लै बहीआ, परवरदिगार सांझे यार आपणी दया कमाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त साडी पार करा दे नईया, नौका नर नरायण आपणे कंध उठाईआ। साडा नाता कूड़ा तुट्टया भैणां भईआ, साजण मीत ना कोए वड्याईआ। लहिणा

देणा लेखा राय धर्म हथ्थ रहे ना वहीआ, चित्रगुप्त ना वंड वंडाईआ । आसा पूरी कर दे जो सुंभ निसुंभ सँघार के संदेसा दिता दुर्गा मईआ, अष्टभुज जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच स्वामी होणा सहाईआ। पंज तत कहिण प्रभ किरपा कर श्री भगवाना, भगवन आपणी दया कमाईआ। साडा वेख लै अन्त निशाना, निशाना दीन दुनी बदलाईआ। जुग चौकड़ी तेरा बदलदा रिहा ज़माना, ज़िमीं ज़मां दे मालक होणा सहाईआ। लेखा पूरब तक लै धुर दे रामा, काहन कान्हा नैण उठाईआ। की मुहम्मद पैग़म्बरां नाल तेरा अमामा, नूर नुराने नूर रुशनाईआ। तूं आदि पुरख अपरम्पर स्वामी अन्तरजामा, अन्तर आत्म वेख वखाईआ। पंज तत तेरा सदा सदा ग़ुलामा, नित नवित सीस झुकाईआ। मंनदे रहे दीन दुनी विच भाणा, सिर सक्या ना कोए उठाईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द तेरा गाउँदे रहे गाणा, ढोला सोहला इक दृढ़ाईआ। तूं अन्त श्री भगवन्त होणा आप मेहरवाना, मेहरवान महबूब तेरी ओट तकाईआ। साडे गुणवन्त गुण निधाना, गहर गम्भीर तेरी सरनाईआ। पंज तत तत कर परवाना, परम पुरख आपणे घर बख्श वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार आपणी दया कमाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडा लेखा लै तक, तकवा इक्को इक जणाईआ। लहिणा देदे हकीकत हक, हुक्म आपणा इक सुणाईआ। तेरा फ़रमान इक्को होवे यक, दूजी अवर ना कोए शनवाईआ। साडा पड़दा दीन दुनी विच ढक, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। तेरी सरन सरनाई एकँकार गए ढठ, निरँकार देणी वड्याईआ। साडा झगड़ा नहीं कोई मन्दिर मठ, शिवदुआले वंड ना कोए वंडाईआ। तेरा नूर नुराना शाह सुल्ताना जोत धार तक्कीए लट लट, बिन तेल बाती कर रुशनाईआ। तूं वसणहारा घट घट, जन भगत सुहेले तकणे चाँईं चाँईंआ। भाग लगा दे काया माटी मट, शब्द अनादी धुन कर शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, मेला मेलणा सहिज सुभाईआ । पंज तत कहिण प्रभ असीं तेरे भगत दुलारे, दूलहा इक्को नज़री आईआ। भिक्ख्या मंगीए बणके चरण भिखारे, दर ठांडे सीस झुकाईआ। तूं देवणहार निरँकारे, निरवैर तेरे हथ्थ वड्याईआ। याद विच जुग लँघ गए चारे, सतिजुग त्रेता द्वापर भज्जे वाहो दाहीआ। अन्त आसा पूरी कर दे धुर दे परवरदिगारे, सांझे यार तेरी वड्याईआ। साडे ख़ाली भर भण्डारे, अतोट अतुट नाम वरताईआ। जिस दे अवतार पैग़म्बर गुर दे के गए इशारे, बिन सैनत सैनत लगाईआ। तेरा दर सुहञ्जणा एका एकँकारे, अकल कल धारी नज़री आईआ। साडी पैज दे संवारे, स्वार्थ तेरे चरण टिकाईआ। फेर जन्म होए ना दूजी वारे, अग्नी अग्ग ना कोए तपाईआ । असीं पहुंचीए सचखण्ड सच्चे दरबारे, दरगाह साची सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका

देणा साचा वर, सच गृह आप वखाईआ। पंज तत कहिण प्रभ तेरा वेखीए अगम्म घराना, दरगाह सच सच जणाईआ। जिथ्थे इक्को नाद होवे तराना, शब्दी शब्द शब्द शनवाईआ। इक्को मन्दिर होवे मकाना, छप्पर छन्न ना कोए सुहाईआ। इक्को दीपक जोत जगे महाना, बिन तेल बाती रुशनाईआ। इक्को सिँघासण सोहे कान्हा, काहनां दे काहन तेरी वड्याईआ। इक्को तेरा वजे शब्द दमामा, निरगुण सरगुण धार दृढ़ाईआ। पंज तत कहिण प्रभ जगत शरअ करे ना कोए ग़ुलामा, दीन दुनी बन्धन ना कोए रखाईआ। साडा लहिणा देणा मेट तमामा, तमअ लालच ना कोए रखाईआ। जोती धार तेरा सतिगुर शब्द अगम्मी जामा, रूप रंग वेखण कोए ना पाईआ । पंज तत कहिण सानूं बख्श दे इक टिकाणा, टिक्के चरण धूड़ी ख़ाक रमाईआ। तूं मेहरवान होणा मेहरवाना, महिबान बीदो बीख़ैर या अलाह आलमीन तेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच वस्त नाम वरताईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडा लहिणा देणा दे दे मालक, ख़ालक ख़लक तेरी सरनाईआ । कलयुग अन्त वेख लै हालत, हाल हाल साडी दुहाईआ। चारों कुण्ट कूड़ जहालत, सच रंग ना कोए समाईआ। सब नूं अन्दरों भुल्ली तेरी अबादत, बांग अज़ां ना कोए शनवाईआ। तूं महबूब सदा सही सलामत, शाह पातशाह इक अख्वाईआ। सति सच दी दे निआमत, रस आपणा आप चखाईआ। असीं मूर्ख मुगध बाल अणजाणत, बुधहीण मात अख्वाईआ। तूं करी आप पहिचाणत, लख चुरासी विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। जे आत्मा तेरा साडे विच अमानत, अन्त तेरे विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि सच सच रंग रंगाईआ। पंज तत कहिण प्रभ सानूं रंगदे रंग चलूल, चौथे जुग दुहाईआ। समरथ ना जाईं भूल, अकथ अकथ तेरी वड्याईआ। भगत उधारना तेरा रूल, नीती नित नवित चली आईआ। तूं मालक कन्त कन्तूहल, हरि करता इक अख्वाईआ। मेहरवान जाईं ना भूल, अभुल देणी वड्याईआ। तेरा हुक्म इक माकूल, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। तेरे चरण कवल सद लाउँदे रहीए धूल, धूड़ी टिक्के ख़ाक रमाईआ। तत उधारना तेरा काम मामूल, आत्मा नाल भगतां तन देणी सरनाईआ। राय धर्म साथों लहिणा देणा ना करे वसूल, वसल यार आपणा देणा वखाईआ। साडी बेनन्ती कर कबूल, काअब्यां तों परे दिती जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी कन्त कन्तूहल, कुदरत दे कादर करते पुरख पुरख पुरखोतम तेरी ओट ओड़क इक तकाईआ।

१८ अस्सू शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड सिधवां ज़िला अमृतसर मनी राम सिधवां, मिलखा सिँघ
समुंद सिँघ माढ़ी मेघा, हरबंस कौर नारला, दर्शन सिँघ लाखणा, काबल सिँघ, जीतो बासरके,
गोपाल सिँघ, लक्षमण सिँघ भूरे, वीरो माढ़ी कम्बोके

पंज तत कहिण प्रभ जुग चौकड़ीआं लँघीआं बड़ीआं, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणा पन्ध मुकाईआ। दीन दयाल ठाकर स्वामी नित नवित तेरीआं वेखदे रहे घड़ीआं, पलकां दे पिच्छे ध्यान लगाईआ। तेरे हुक्म नाल सड़दे रहे कक्खां नाल विच मढ़ीआं, जगत मसाणां रूप वटाईआ। अनक बार तेरीआं नाम बाणीआं पढ़ीआं, रसना जिह्वा ढोले गाईआ। साडीआं धारां तेरी मंज़ल मूल ना चढ़ीआं, दरगाह सच ना कोए टिकाईआ। अन्त सरन सरनाई तेरे पड़ीआं, परम पुरख देणी माण वड्याईआ। साडीआं जगत जहान वालीआं तोड़ी कड़ीआं, शरअ ज़ंजीर ना कोए बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक वेख वखाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडे लहिणे वेख लै सब दे, भगवन भगती धार रहे कुरलाईआ। जुग जुग तैनूं रहे लभदे, खोजया थाँईं थाँईंआ। तेरे दरस ना पाए नूरी रब्ब दे, भेव अभेद ना कोए चुकाईआ। हुण लहिणे देणे तक सब दे, शाह पातशाह शहिनशाह आपणा भेव चुकाईआ। साडे पन्ध मुका दे सड़ने अग्ग दे, ततव तत ना कोए तपाईआ। साडे लेखे पूरे कर दे जग दे, जागरत जोत तेरी वड्याईआ। हुक्म सुणा दे शब्द अनादी नद दे, अनहद नाद कर शनवाईआ। पन्ध मुका दे दीन दुनी दी हद्द दे, हदूद आपणी इक वखाईआ। झगड़े मेट दे रहिण अलग दे, मेल मिलाउणा सहिज सुभाईआ। असीं झोली तेरे अगे अड्डदे, ख़ाली देणी भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, देवणहार तेरी सरनाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडे उत्ते हो कृपाल, कृपानिध दया कमाईआ। दीनां बंधप दीन दयाल, ठाकर स्वामी हो के वेख वखाईआ। असीं तेरी घालीए घाल, जुग जुग सेव कमाईआ। तूं साहिब बण प्रितपाल, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जे आत्मा तेरा लाल, तन भगतां दे वड्याईआ। अप तेज वाए पृथ्मी आकाश कहे असीं वसीए तेरी सची धर्मसाल, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। साडी सुरत आप संभाल, सम्बल दे मालक वेख वखाईआ। तेरी तक्कीए अगम्मी चाल, चाल निराली इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, घर सच इक सुहाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडी संभाल सुरत, शब्दी शब्द वेख वखाईआ। तेरा नूर अकाल मूर्त, भगवन तेरे हथ्थ वड्याईआ। नाद सुणा अगम्मी तूरत, बिन रसना जिह्वा ढोला गाईआ। साडी आसा मनसा पूरत, पारब्रह्म देणी माण वड्याईआ। तूं सर्ब कला भरपूरत, भरपूर रिहा

सर्ब ठांईआ। तेरे चरण लाईए धूड़त, धूड़ी ख़ाक रमाईआ। साडा लेखा रहे ना मूर्ख मूढ़्हत, मुगध अंञाण लैणे उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडे उत्ते तरस कमाउणा, रहमत रहीम आप कमाईआ। जे भगतां आत्मा आपणे नाल मिलाउणा, मिलणी हरि जगदीश कराईआ। भगतां तत सचखण्ड आपणे गृह वसाउणा, घर मन्दिर देणा टिकाईआ। दर तेरे वास्ता पाउणा, निव निव सीस झुकाईआ। असीं तेरी धार विच गूढ़्ही नींद सौणा, सुत्तयां फेर ना कोए उठाईआ। चुरासी विच फेर कदे ना आउणा, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज ना कोए भुआईआ। तेरा रूप तेरे विच समाउणा, तेरी धार तेरा रंग रंगाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले साडे उत्ते तरस कमाउणा, करनी दे करते देणी माण वड्याईआ। साडा पंज तत दा बुरज इक्को वार ढाउणा, फेर ढाउण दी लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ। पंज तत कहिण प्रभ सानूं लै चल चरण हज़ूर, जन भगत सीस निवाईआ। तेरा तक्कीए नूर नुराना नूर, जल्वागर देणा वखाईआ। तूं सर्ब कला भरपूर, पारब्रह्म अगम्म अथाहीआ। साडा नाता जगत तोड़ना कूड़, कूड़ी क्रिया विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। साडी मंज़ल रहे ना नेड़े दूर, दुतीआ भाओ देणा चुकाईआ। तूं योद्धा महाबली सूर, सूरबीर इक अख्वाईआ। हुण तेरे नाद शब्द दी सुणीए तूर, तुरत देणी दृढ़ाईआ। असीं तेरा सचखण्ड वेखणा चाहुंदे ज़रूर, ज़रूरत तेरे अगे रखाईआ। तत कहिण आसा तक लै जेहड़ी रखी मनसूर, मनसा तेरे नाल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक ख़ालक मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। पंज तत कहिण जे आत्मा तेरा गोती, गौतम बुध्ध गया सुणाईआ। निरगुण धार तेरा जोती, जोती जाते इक अख्वाईआ। पंज तत कहिण साडी आयू तक लै बहुती, जुग जुग तेरी सेव कमाईआ। साडी आसा वेख लै रोती, बिन नैणां नीर वहाईआ। असीं जन्म भोग लए कोटी, कोटन कोटि वेस वटाईआ। खेल खेलया बूँद रक्त बोटी, ततव ततां संग मिलाईआ। अन्त कन्त भगवन्त तेरी रखी ओटी, सहारा इक्को इक सुणाईआ। साडी बेनन्ती सुण लै छोटी, बहुती वंड ना कोए वंडाईआ। साडा झगड़ा मेट दे लोक परलोकी, दो जहानां पन्ध मुकाईआ। असीं तेरा गाया सलोकी, रसना जिह्वा ढोले गाईआ। सचखण्ड दुआरयों कदे ना रोकीं, रुकमणी दी आसा तक जो कृष्ण गया दृढ़ाईआ। असीं भगत सुहेले तेरे माणक मोती, चरण कवल लैणे टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा मेला आप मिलाईआ। पंज तत कहिण प्रभ असीं भगतां तन वजूद, माटी ख़ाक वजे वधाईआ। तूं मालक इक महबूब, मुहब्बत विच समाईआ। साडे नाल लेखा ना करी दूज, दुतीआ भाओ

देणा चुकाईआ। तेरा सतिगुर शब्द आदि जुगादी दूत, दो जहानां करे शनवाईआ। हरि थाँ तूं सदा मौजूद, मुफ़लिसां वेखणा थांउँ थाँईंआ। साडी दीन दुनी दी मेट हदूद , हद्द रहिण कोए ना पाईआ। सानूं बख्श दे आलीशान अरूज, शहिनशाह दरगाह सच दे वड्याईआ। तेरी इक्को कीती पूज, दूसर सीस ना कोए झुकाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, गृह मन्दिर आप सुहाईआ। पंज तत कहिण प्रभ आत्मा नाल सानूं दे माण, जन भगत सुहेले हो के सीस निवाईआ। तूं पतित पावन भगवान, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। किरपा कर दे धुर दे काहन, काहनां दे काहन वेख वखाईआ। मेहरवान हो के मेहर कर दे अगम्मे राम, रम्ईआ तेरी ओट तकाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त साडा कर इंतज़ाम, बन्दोबस्त तेरे हथ्थ नज़री आईआ। असीं ततां ने तत नहीं रहिणा ग़ुलाम, जगत ज़ंजीर कटाईआ। तेरे सचखण्ड दुआर एकँकार करीए आराम, दरगाह साची बहि बहि ख़ुशी बणाईआ। तेरे चरण कवल इक्को इक प्रणाम, नमस्ते कहि के सजदयां विच सीस झुकाईआ। साडा लहिणा देणा लेखा वेख तमाम, तमअ लालच अवर ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साडा पकड़ना निरगुण धार अगम्मी दाम, दामनगीर आप अख्वाईआ।

१८ अस्सू शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड कल्सीआं ज़िला अमृतसर मौता सिँघ दलीप सिँघ प्रताप सिँघ
फुम्मण सिँघ सुरजीत कौर सेवा सिँघ बीरो शाम सिँघ सज्जण सिँघ कल्सी, गुलाब कौर डल,
गंडा सिँघ दराज़के, अमरीक कौर डलीरी, गुरमुख सिँघ डलीरी,

पंज तत कहिण प्रभ सुण लै साडी गिरयाज़ारी, गहर गम्भीरे बेनज़ीर नज़रीआ नज़र विच्चों बदलाईआ। जुग चौकड़ी तन वजूद माटी ख़ाक साडी हुन्दी रही ख्वारी, परम पुरख परमात्म दर तेरे सीस झुकाईआ। आदि जुगादि ब्रह्म बहिमाद तेरी आत्मा नाल बज्झदी यारी, यराना नौजवाना श्री भगवाना इक जणाईआ। असीं अग्नी सड़ के बणदे रहे छारी, मिट्टी ख़ाक ख़ाक रूप वटाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग साडी आशा किसे ना कीती प्यारी, अवतार पैग़म्बर गुरुआं अगे वास्ता पाईआ। सच संदेशा नर नरेशा सुणा के गए अगम्मी धारी, धरनी धरत धवल धौल तेरी ओट तकाईआ। पंज तत कहिण साडी नमों नमों निमस्कारी, डण्डावत बन्दना सजदयां विच सीस झुकाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर सानूं अन्त कन्त भगवन्त पार उतारी, उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण लेखा जगत जहान रहिण ना पाईआ। तूं निरवैर निराकार निरँकारी, जोती

जाता इक अख्वाईआ। पंज तत कहिण प्रभ तेरे अगे सुणाईए बोल, कूक कूक जणाईआ। अन्त तोलणा पूरा तोल, तराज़ू नाम कंडा हथ्थ उठाईआ। सच दुआरा एकँकारा साडा पड़दा देणा खोल्ह, ख़लक दे ख़ालक दया कमाईआ। जे निरगुण धार आत्मा नाल करे चोहल, परमात्मा आपणा मेल मिलाईआ। क्यों विछोड़ा जन भगतां ततां देवें उपर धौल, धरनी दे मालक भेव खुल्हाईआ। अगे रहे ना पड़दा ओहल, भाण्डा भरम देणा भनाईआ। आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी बोल, कौल इकरारनामा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार तेरी वड्याईआ। पंज तत कहिण प्रभ सद तेरा करीए दरस, दर सच देणी सरनाईआ। साडी आदि आदि दी हरस, हवस देणी मिटाईआ। ग़रीब निमाणयां उत्ते करना तरस, रहमत हक कमाईआ। मेहर दा अमृत बरस, मेघ नाम जणाईआ। साडा ख़ुशीआं वाला होवे बरस, मास दिवस देणी वड्याईआ। चिन्ता सोग मेट दे हरख, क्रिया कूड़ मिटाईआ। बौहड़ी कलयुग अन्त करीं ना परख, पारखू रूप ना कोए दरसाईआ। साडा वायदा पिछला तक लै शर्त, शरअ तों बाहर जणाईआ। जे निरगुण धार आएयों परत, पतिपरमेश्वर आपणा वेस वटाईआ। साडा लहिणा देणा पूरा कर दे उत्ते धरत, धवल दे मालक होणा सहाईआ। साडा वसेरा होवे तेरे अर्श, अर्शी प्रीतम देणी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी बेपरवाहीआ। पंज तत कहिण प्रभ सानूं सचखण्ड वसाउणा आप, दरगाह सच देणी वड्याईआ । तेरा नित नवित जप्या जाप, जग जीवण दाते सेव कमाईआ। अप तेज वाए पृथ्मी आकाश कर दे पाक, ततां मैल रहे ना राईआ। थिर घर दा खोल्ह दे ताक, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। जे परमात्मा आत्मा तेरा साथ, भगतां दे तत आपणे रंग लैणे रंगाईआ। मंज़ल पन्ध मुका दे वाट, लेखा अगे रहे ना राईआ। असीं पुजीए तेरे घाट, पतण इक्को सोभा पाईआ। जिथ्थे जोती नूर ललाट, मस्तक जगत ना कोए वखाईआ। सच दुआर वखाउणा हाट, हटवाणे भेव खुल्हाईआ। साडा लहिणा देणा आवण जावण देणा काट, कटाकश आपणा नाम रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। पंज तत कहिण प्रभ तेरा वेखणा घर अथाह, थिर घर वासी देणा वखाईआ। साडा लेखा रहे ना जल थल अस्गाह, महीअल पन्ध मुकाईआ। तूं आदि जुगादी इक मलाह, खेवट खेटा नूर अलाहीआ। तैनूं मंनीए हक ख़ुदा, ख़ुद मालक देणी वड्याईआ। जो सूफ़ी आसा गए रखा, मनसा तेरे चरण टिकाईआ। सदी चौधवीं जन भगतां ततां देणी शफ़ा, शफ़कत आपणे हथ्थ रखाईआ। तूं स्वामी मेहरबां, महबूब नूर अलाहीआ। सानूं कदी ना करीं जुदा, जुज़ वखरा वंड वंडाईआ। साडी बेनन्ती तेरे अगे दुआ, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले जन

भगतां तत आपणे चरण कवल टिका, दरगाह सच दे सरनाईआ। विछोड़े विच फेर भरीए कदे ना आह, उफ़ हाए ना कोए सुणाईआ। तूं आदि जुगादि पिता माँ, मात पित इक अख्वाईआ। सचखण्ड दुआरा एकँकारा आपणा देणा थाँ, थान थनंतर इक सुहाईआ। सदा सुहेले इक अकेले देणी ठण्डी छाँ, अग्नी तत ना लागे राईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त करना हक न्याँ, अदल इन्साफ़ आप कमाईआ। पंज तत कहिण प्रभ तेरी सिफ्त करीए वाह वाह, वाहवा तेरे हथ्थ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण भगतां पकड़नहारा बांह, तुध बिन दूजा अवर नज़र कोए ना आईआ।

१९ अस्सू शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड गगोबूआ ज़िला अमृतसर दलीप सिँघ मुखत्यार सिँघ
गुरबख्श सिँघ कर्म सिँघ जगीर सिँघ चन्नण सिँघ भजन कौर गग्गोबूआ, करतार सिँघ
प्रताप कौर भोजीआं, सेवी ठठा, वीरो बघिआड़ी, जगीर सिँघ सबरा,

पंज तत कहिण प्रभ साडा जुग जुग मेट दे रट्टा, झगड़ा तत रहिण ना पाईआ। सब दा लेखे ला लै लिख्त वाला पटा, पाटल हो के ध्यान लगाईआ। कलयुग नाल सतिजुग कर दे वटा, वटांदरा आपणे हथ्थ रखाईआ । साडा चीथड़ वेख लै फटा, जुग चौकड़ी पुरातन देईए वखाईआ। साडा तन वजूद वेख लै मटा, अन्दर अन्दर ध्यान लगाईआ। मनुआ मनसा वाला फिरे ना नठा, भज्जे वाहो दाहीआ। लेखा रहिण ना देणा अठसठा, तीर्थ तट्टां पन्ध मुकाईआ। उलटी गेड़ पुरख अकाले लठा, गेड़ा गेड़े विच्चों बदलाईआ। दीन मज़्हब शरअ दा रहे कोई ना रट्टा, झगड़ा दिसे ना ख़लक ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दुआर इक वखाईआ। पंज तत कहिण प्रभ तेरा देखीए दर सुहावा, सोहणी देणी वड्याईआ। साडा तेरे उत्ते दाहवा, दाहवेदार जगत अख्वाईआ। दरगाह साची साडा ला लै नावां, नर निरँकार हो सहाईआ। साडा रूप रहे ना वांग कावां, हँस आपणे रंग रंगाईआ। तेरा भगत सुहेला मात रहे ना कोए निथावां, सचखण्ड देणी माण वड्याईआ। पंज तत कहिण आपणी गोदी चक लै बिना बाहवां, पतिपरमेश्वर मेहर नज़र उठाईआ । आत्मा नाल साडा वज़न कर दे सावां, इक्को कंडे तराज़ू तोल तुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, धुर दी वस्त आप वरताईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडी पूरी कर दे मनसा, ममता जगत ना कोए रखाईआ। जे आत्मा तेरी अंसा, तेरे रूप विच समाईआ। सानूं आपणा बणा लै बंसा, परवरदिगार

तेरी वड्याईआ। साडा अन्तर रहे ना संसा, चिन्ता रोग ना कोए सताईआ। धर्म दी धार बणा लै बणता, घड़न भन्न्हणहार वेख वखाईआ। साडा झगड़ा रहे ना मन दा, ममता मोह ना कोए हल्काईआ। जिस वेले नाता तुट्टे तन का, लोकमात रहिण ना पाईआ। फेर लेखा वेखणा आपणे जन का, बण जणेंदी माईआ। प्रकाश देणा आपणे नूरी चन्न का, चन्द चांदनी कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दी खेल आप खिलाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडा लेखा लग्गे तेरे कवल चरण, चरण कवल देणी वड्याईआ। तकी तेरी सरन, सरनगति इक रखाईआ। जे आत्मा मेलणा तेरा परन, जन भगतां देणी वड्याईआ। पंज तत तेरा लड़ फड़न, पल्लू इक्को गंढ्ढ वखाईआ। उह क्यों ना तेरी मंज़ल चढ़न, सचखण्ड पुज्जण चाँईं चाँईंआ। लेखा मुकाउणा चोटी जड़न, चेतन आपणे रंग रंगाईआ। जेहड़े जुग जुग अग्नी विच सड़न, सड़ सड़ धूड़ी ख़ाक उडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि साहिब तेरी बेपरवाहीआ। पंज तत कहिण प्रभ साडा रहे अन्त ना लेखा, जगत लेख देणा मिटाईआ। जगत भरांत ना रहे भुलेखा, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। तेरा निरगुण धार तक्कया वेसा, जोती जाते नज़री आईआ। साडा लहिणा देणा मुका दे देस पर्देशा, धरनी धरत धवल पन्ध देणा चुकाईआ। तेरे चरण कवल रहीए हमेशा, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। आत्मा उधारना जे तेरा पेशा, पंजां ततां नाल देणी वड्याईआ। साडा इक्को इक तेरे दर संदेशा, अणसुणत देईए सुणाईआ। आवण जावण पतित पावन मेट कलेशा, कल काती बहुभांती आपणा मेला लैणा मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरे चरण कवल इक आदेसा, दहि दिशा दे मालक देणी माण वड्याईआ।

१९ अस्सू शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड सोहल ज़िला अमृतसर पूरन सिँघ, हरी सिँघ, महिन्दर सिँघ,
बचन सिँघ, गुरदीप कौर सोहल, सुरजीत कौर, गुरदीप सिँघ भरोभाल, चरण कौर भुसे,
वरयाम सिँघ मलीआ, वीरो माढ़ी कम्बोकी, राज कौर खर

पंज तत कहिण प्रभ साडी पूरी कर दे आस, तृखा तृष्ना दीन दुनी मिटाईआ। साडा लहिणा देणा मुका दे नालों शंकर कैलाश, अकल कलधारी आपणी दया कमाईआ। गर्भ विच फेर ना होए निवास, जनणी कुक्ख ना कोए रखाईआ। राय धर्म ना देवे फास, फाँसी गल ना कोए लटकाईआ। तूं शहिनशाह शाहो शाबाश, हरि करता इक अख्वाईआ। जुग

जुग मालक पुरख अबिनाश, परम पुरख नूर अलाहीआ। हउँ सेवक तेरे दास, सेवा जुग जुग मात कमाईआ। साडी अन्तर मेट उदास, चिन्ता ग़म ना कोए रखाईआ। साडी तृष्ना ना करीं निरास, निरगुण होणा आप सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मेला आप मिलाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडा चुरासी तोड़ ज़ंजीर, बन्धन बंध ना कोए रखाईआ। तूं मालक बेनज़ीर, नज़रीआ आपणा लै बदलाईआ। साडी लेखे ला तकदीर, तक्ब्बर जगत ना कोए जणाईआ। तेरे हथ्थ तेरी तदबीर, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। अन्दरों साडी बदल ज़मीर, ज़ामन हो के वेख वखाईआ। साडी बेनन्ती इक अख़ीर, आख़र देईए सुणाईआ। साडे नेत्र वगे नीर, हंझूआं हार बणाईआ। तूं शहिनशाह शाह पीरां दा पीर, हरि करता नूर अलाहीआ। आदि जुगादी गहर गम्भीर, गवर अगम्म अथाहीआ। पंज तत कहिण जन भगतां लेखे ला शरीर, तन वजूद आपणे रंग रंगाईआ। लहिणा रहे ना हस्त कीर, कीट कीटां गोद उठाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले देणी धीर, धीरज धर्म धार समझाईआ। सच स्वामी अगम्मा अमृत बख्श दे सीर, तृखा दीन दुनी रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर सच देणी वड्याईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडी चोग ना जाए निखुट, लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। प्रीतम प्रीत जाए ना टुट, गंढ्ढणहार गोपाल वेखणा चाँईं चाँईंआ। तेरा दुआरा जाए ना छुट, छुटकी लिव लैणी लगाईआ। अमृत जाम प्या दे घुट, रसना रस रस चखाईआ। असीं आदि जुगादी तेरे सुत, पिता पूत लैणे गल लाईआ। कलयुग वेख अन्धेरा घुप, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। तेरे धर्म दा नूर गया छुप, पड़दा सके ना कोए उठाईआ। तेरे अगे दसीए दु:ख, दुखी हो के जगत जणाईआ । साडी तृसना मेट दे भुख, कामना काम ना कोए वड्याईआ। उलटा फेर होईए ना रुख़, रुख़सत दीन दुनी विच्चों कराईआ। तेरे दुआरे साडी सुहञ्जणी होवे रुत, रुतड़ी सचखण्ड महकाईआ। तूं पारब्रह्म अबिनाशी अचुत, पारब्रह्म इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दा संग इक रखाईआ। पंज तत कहिण प्रभ तेरे लेखे जाईए लग्ग, लग मातर डेरा ढाहीआ। दे वड्याई विच जग, जागरत जोत कर रुशनाईआ। कलयुग कूड़ बुझा दे अग्ग, तृष्ना तृखा ना कोए तपाईआ। साडे धुरदरगाही रब्ब, यामबीन तेरी सरनाईआ। सानूं चुरासी विच्चों लभ, जे मेला मेलया चाँईं चाँईंआ। हुण किरपा कर दे झब, अगला पन्ध ना कोए वखाईआ। सचखण्ड दुआर वखा दे हद्द, हदूद इक्को इक समझाईआ। जिथ्थे तेरे नाम दा वजे नद, धुन आवाज़ ना कोए सुणाईआ। दीपक जोती दीआ जाए जग, बिन तेल बाती डगमगाईआ। सच दुआर एकँकार धुर धाम अवलड़े जाईए सज, साजण देणी माण वड्याईआ। पंज तत कहिण सानूं तेरे

मिलण दा लब, लोभ लालच कूड़ दिता तजाईआ। ख़ुशीआं नाल साहिब सुल्ताने लैणा सद्द, सद्दा देणा थांउँ थाँईंआ। असीं होईए गद गद, गदागर दा लेखा दे मुकाईआ। जे आत्मा तेरी यद, जन भगतां तत आपणे नाल मिलाईआ। असीं तेरी सेवा कीती वध, भज्जे वाहो दाहीआ। साडा हिस्सा दे दे अध, अधविचकार ना कदे रखाईआ। आपणे नालों करीं ना अड्ड, वखरा गृह वखाईआ। जन भगतां सचखण्ड दुआरे आउणा छड, अगे हो ना कोए अटकाईआ। लेखे लाउणा नाड़ी मास हड, ततां वजदी रहे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच दुआर एकँकार निरगुण धार लैणा सद्द, सतिगुर शब्द शब्द शनवाईआ।

२० असू शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड गुमानपुरा ज़िला अमृतसर नरायण सिँघ अजीत सिँघ
सवरन सिँघ, हरनाम सिँघ गुमानपुरा, भाग सिँघ माहल, कर्म सिँघ गुरमेज़ कौर मीआपुर,
जगमोहण सिँघ आस कौर बोपाराए, अवतार सिँघ काउँके, महिन्दर सिँघ बोपाराए,
भाग सिँघ महावा, समा सिँघ मोदे, छिन्दो गुरबचन कौर धनोए

पंज तत कहिण प्रभ साडी दुरमति मैल धो, माया ममता मोह मिटाईआ। कूड़ी क्रिया साडे अन्दरों खोह, हुक्म धुर दे नाल मिटाईआ। पंज विकार रहे ना गरोह, गहर गम्भीर देणी वड्याईआ। तेरा नाम उपजे सो, सो पुरख होणा आप सहाईआ। आत्म धार तेरा गया जे हो, पंज तत मेला मेलणा चाँईं चाँईंआ। तेरे चरण सरगुण धार जाईए छोह, शहिनशाह तेरे रंग समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा खेल आप समझाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडे अन्दर सुणा दे नाद, अनादी धुन उपजाईआ। भेव चुका दे ब्रह्म ब्रह्माद, ब्रह्मांड वजे वधाईआ। तूं मालक ख़ालक पुरख अकाला आदि, अन्त तेरी ओट तकाईआ। जन भगतां हिरदे सद तेरी रहे याद, मन मनसा मोह मिटाईआ। शब्द संदेशा दे दे बोध अगाध, बुद्धी तों परे कर पढ़ाईआ। जे आत्मा तेरा सच समाज, सच दे मालक साडा मेला लैणा मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच घर वजदी रहे वधाईआ । पंज तत कहिण प्रभ साडे अन्दर बख्श दे निर्मल नूर, नूर नुराने नूर चमकाईआ। तेरा तक्कीए हक ज़हूर, ज़ाहर भेव देणा चुकाईआ। पन्ध रहे ना नेड़ा दूर, गृह मन्दिर मिलके वजदी रहे वधाईआ। तूं सर्ब कला भरपूर, भरपूर रिहा सर्ब ठाईंआ। तेरे चरण कवल शुक्रिए विच होईए मशकूर, निव निव सीस झुकाईआ। साडे जन्म जन्म दे बख्श कसूर, मेहरवान मेहर

नज़र उठाईआ। साडी आसा मनसा अन्तिम कर पूर, पूरन ब्रह्म दे समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ । पंज तत कहिण प्रभ साडे अन्तर अमृत बख्श दे मिउं, बरखा अगम्म अथाह निरगुण धार लगाईआ। जोती जाते लगा लै निहु, नाता सके ना कोए तुड़ाईआ। तूं आदि जुगादी धुर दा दयो, देवत सुर तेरी सरनाईआ। तूं मालक अलख अभिउ, भय भञ्जण तेरी बेपरवाहीआ। सचखण्ड दुआरा भगतां तत कहिण सानूं बख्शदा नहीं क्यों, कर्म कांड दा डेरा ढाहीआ। जुग जुग तेरे चरण कवल गए निउँ, निव निव सीस झुकाईआ। साडा झगड़ा मुका दे साडे तिन्न हथ्थ सीउँ, सीवां जगत ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दे मालक दया कमाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडे अन्दर चाढ़्ह दे रंग, रंगत अगम्म अथाहीआ। बिरहों विछोड़े विच मंगीए मंग, मांगत हो के झोली डाहीआ। बेशक अप तेज वाए पृथ्मी आकाश असीं तत पंज, पंचम शब्द नाल शनवाईआ। साडा मेट दे ग़म रंज, ख़ुशी ख़ुशी विच्चों प्रगटाईआ। तेरे दुआरे नेत्र वहाईए हंझ, हंझूआं हार बणाईआ। जगत विकार रहे ना जंग, लेखा कूड़ देणा मुकाईआ। निज घर वासी निज घर देणा अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। सानूं आपणे बणा लै चन्द, चन्द चांदनी इक रुशनाईआ। जे आत्मा आपणे नाल लई गंढ्ढ, जन भगतां तत संग बणाईआ। सचखण्ड दुआरे सानूं पई ठण्ड, थिर घर बहि के वजदी रहे वधाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले भगतां देवीं कदे ना कंड, करवट लोकमात बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तूं मेरा मैं तेरा सदा सद गाया छन्द, सोहँ ढोला अगम्म अथाहीआ।

२० अस्सू शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड मानावाला ज़िला अमृतसर चरण सिँघ गुरदित सिँघ दलीप सिँघ तारा सिँघ मानावाला, सुरिंदर सिँघ भुलर, हज़ारा सिँघ छीने जसतरआल, मंगल सिँघ

तारू सिँघ सांरगढ़ा, सन्ता सिँघ जगीर कौर दर्शन कौर लेलीआं

पंज तत कहिण प्रभ किरपा कर प्रभू कमलापाती, पतिपरमेश्वर परवरदिगार सांझे यार तेरी सरनाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा वेख अन्धेरी राती, नव सत तेरा नूर ना कोए रुशनाईआ। झगड़ा तक लै काग़ज़ाती, कलमा नाम कायनात वेख वखाईआ। की खेल खिलाए कलयुग अन्तिम काती, कूड़ी क्रिया नाल रलाईआ। अमृत बूंद मिले ना किसे स्वांती, निझर झिरना ना

कोए झिराईआ। ग़रीब निमाणयां भगतां पुछे कोए ना वाती, सिर सिर हथ्थ ना कोए रखाईआ। फिरी दरोही लोकमाती, धरनी धरत धवल धौल रही कुरलाईआ। झगड़ा वेख लै ज़ात पाती, दीन मज़ब्ह करे लड़ाईआ। तेरी मंज़ल हक महबूब चढ़े कोए ना घाटी, सच दुआर नज़र कोए ना आईआ। फिरी दरोही तीर्थ अठ्ठ साठी, गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती रही कुरलाईआ। निगाह मार लै पुरख अकाले दीन दयाले समराथी, मेहरवान महबूब मेहर नज़र उठाईआ। असीं तत विचारे अनाथ अनाथी, ग़रीब निमाणे हो के मंग मंगाईआ। सतिगुर शब्द दूलहे बणना धुर दे साथी, सगला संग निभाईआ। साडा लहिणा देणा लेखा पूरा कर दे मस्तक माथी, धूड़ी इक्को ख़ाक रमाईआ। पिछला पन्ध मुका दे अगे अवर रहे ना घाटी, चुरासी वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, देवणहार तेरे हथ्थ वड्याईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडा लेखा वेख लै काया माटी चम्म, चम्म दृष्टी बाहर ध्यान लगाईआ। जगत चिन्ता वेख लै ग़म, ग़मी ग़मख़्ठार देणी गुआईआ। साडा लेखे लाउणा पवण स्वासी दम, दामनगीर आप हो जाईआ। जे आत्मा तेरा नूर माया धार तेरा ब्रह्म, पारब्रह्म पड़दा देणा उठाईआ। असीं नेत्र रोईए छमां छम, छहबर नैणां वाली लाईआ। पुरख अकाल साडा बेड़ा अन्तिम बन्न्ह, बन्न्हणहार दया कमाईआ। असीं भगत सुहेले तेरे जन, सूफ़ी हो के मंग मंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, वस्त सच सच वरताईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडा लेखा ला लै लोकमाती, मन मति दा डेरा ढाहीआ। धुर दे राम बण जा कमलापाती, पतिपरमेश्वर दया कमाईआ। साडे तन वजूदां हक महबूबा दे दे शांती, अग्नी तत ना लागे राईआ। बेशक तेरे जगत विच आउणी करांती, नव सत खेल करना थांउँ थाँईंआ। साडी मंज़ल अन्त मुका दे वाटी, पाँधी पन्ध ना कोए भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दा रंग आप रंगाईआ। पंज तत कहिण प्रभ भगत सुहेले तेरे मित, मित्रा दे वड्याईआ। निरगुण धार करना हित, सरगुण वेखणा चाँईं चाँईंआ। परम पुरख हो के वसणा चित, ठगौरी कूड़ रहे ना राईआ। दर्शन देणा नित, निज नेत्र अक्ख खुल्हाईआ। पारब्रह्म प्रभ बणना पित, पतिपरमेश्वर गोद उठाईआ। तेरे चरणां जाईए टिक, टिक्के धूड़ी ख़ाक रमाईआ। लहिणा देणा मुकाउणा पत्थर इट्ट, पाहनां सीस ना कोए झुकाईआ। सानूं धाम वखा दे अनडिठ, सचखण्ड साचा इक दरसाईआ। करवट विच बदल लै पिठ, सनमुख हो के सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दे मालक भेव चुकाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडा भेव चुका दे तन, वजूदां दे वड्याईआ। दीन दुनी विच बेड़ा दे बन्न्ह, बन्न्हणहार तेरी सरनाईआ। धुर दा शब्द जणा दे बिना कन्न, कायनात

तों बाहर कर पढ़ाईआ। नूरी जोत चाढ़्ह दे चन्न, चन्द चांदने कर रुशनाईआ। नाम निधाना दे दे धन, अतोट अतुट आप वरताईआ। जन भगतां सच बख्श दे सरन, सरनगति इक दृढ़ाईआ। लेखा रहे ना मरन डरन, चुरासी भउ ना कोए जणाईआ। ख़ुशीआं नाल तेरी मंज़ल चढ़न, अगे हो ना कोए अटकाईआ। सचखण्ड दुआरे वड़न, थिर घर आपणा आसण लाईआ। बिन रसना जिह्वा तेरा नाम पढ़न, हरि ढोला सिफ्त सलाहीआ। तूं करता पुरख करनी करन, कुदरत दा कादर नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि नित नवित जुग चौकड़ी तेरा भगतां नाल परण, परम पुरख तेरा रंग देणा रंगाईआ।