२४ अस्सू शहिनशाही सम्मत दस चण्डीगढ़ शहर मेहर सिँघ भानशी किदार नाथ दे नवित
पंज तत कहिण प्रभ साडी मंज़ल कट, भगत सुहेले इक इकेले दर ठांडे सीस निवाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले तूं वसणहारा घट घट, गृह मन्दिर काया अन्दर सोभा पाईआ। दुरमति मैल निरगुण निरवैर हो के कट, कटाकश धुर दा नाम लगाईआ। सच दुआर एकँकार वखा दे आपणा हट्ट, गृह मन्दिर अन्दर पड़दा आप चुकाईआ। शब्द अनादी ब्रह्म ब्रह्मादी मारदे सट्ट, सोई सुरत अकाल मूर्त दे जगाईआ। दर दुआर तेरा दर्शन करीए झट, बिन जगत लोचन वेख वखाईआ। प्रकाश देणा काया मट, अन्ध अन्धेर गंवाईआ। मनुआ दहि दिशा फिरे ना नठ, चार कुण्ट ना उठ उठ धाईआ। दूई दुवैती शरअ शरायती अन्दरों मेट दे फट, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। इक्को नाम निधाना श्री भगवाना तेरा लईए रट, दूसर अवर ना कोए पढ़ाईआ। निझर झिरना बूंद स्वांती तेरा नाम लईए चट, जगत तृष्ना भुख मिटाईआ। मानस देही लाह लईए खट, सतिगुर तेरी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। पंज तत कहिण साडा अन्तष्करन कर दे साफ़, पतित पुनीत बणाईआ। कोट जन्म दे कर्म कर मुआफ़, कर्म कांड दा डेरा ढाहीआ। साडी दीन दुनी विच पुछ वात, वारस हो के वेख वखाईआ। चारो कुण्ट अन्धेरी रात, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। जे प्रभू आत्मा तेरी ज़ात, अन्त जोत जोत विच मिलाईआ। क्यों नहीं पंजां ततां देंदा दात, जन भगत सुहेले दर तेरे वास्ता पाईआ। साडा लहिणा देणा मुका दे लोकमात, चुरासी वंड रहे ना राईआ। तेरा दर्शन करीए इक इकांत, अकल कलधारी पड़दा देणा चुकाईआ। अन्त कन्त भगवन्त पुछ लै वात, मेहरवान महबूब आपणी दया कमाईआ। चरण कवल उपर धवल जे साडा जोड़या नात, अन्त सचखण्ड दे वड्याईआ। तूं मालक ख़ालक प्रितपालक सब दा पित
मात, पुरख अकाल बेपरवाहीआ। सच प्रीती जोड़ लै नात, नाता सके ना कोए तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सच तेरी वड्याईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडा लेखा रहे ना अन्ध घोर, घोरी हो के सतिगुर शब्द जणाईआ। सुरती नाल बन्न्ह लै डोर, नाता सके ना कोए तुड़ाईआ। लेखा रहे ना पंज चोर, पंच विकार देणा मिटाईआ। तेरा प्रेम दा होवे घनघोर, सोहणी रुत देणी सुहाईआ। मनुआ मन ना पावे शोर, शौहर बांके होणा आप सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। पंज तत कहिण प्रभ सचखण्ड तेरा वसेरा, वसल यार दरसाईआ। मेहरवान कर दे मेहरा, महबूब तेरी वड्याईआ। दीन दुनी ना रहे अन्धेरा, नूरी चन्द देणा चमकाईआ। नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग पिच्छों निरगुण तेरा होवे फेरा, जुग चौकड़ी रूप ना कोए दरसाईआ। परम पुरख परमात्म तेरा भेव पावे केहड़ा, अन्त कहिण किछ ना आईआ। चुरासी वाला साडा मुका दे झेड़ा, जन भगतां दे तत देण गवाहीआ। सचखण्ड सुहा दे आपणा वेहड़ा, गृह मन्दिर दे वड्याईआ। आवण जावण पतित पावन छुडा दे खहिड़ा, जूनी जून ना कोए वखाईआ। निज घर वासी नज़री आवे नेरन नेरा, निज घर मिल के वजे वधाईआ। पिछला वक्त लँघ गया बथेरा, नव नव चार पन्ध मुकाईआ। साडा सतिगुर शब्द वेख लै जेरा, जेरज अण्डज उत्भुज सेत्ज फिर फिर आपणा पन्ध मुकाईआ। जे कलयुग अन्त आ गयों सतिगुर शब्द शब्द दी धार शेरा, सिँघ आपणा हुक्म जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा लहिणा देणा आदि जुगादि जुग चौकड़ी जन भगतां सञ्झ सवेरा, घड़ी पल वंड ना कोए वंडाईआ।
२८ अस्सू शहिनशाही सम्मत दस इटारसी मध प्रदेश भगत सिँघ जुगिंदर सिँघ
हरदित सिँघ सुरिंदर सिँघ चमन लाल इटारसी, मंगल सिँघ भूपाल
पंज तत कहिण प्रभ साडी नमो नमो निमस्कार, डण्डावत बन्दना सयदे विच सीस झुकाईआ। तूं आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी करता पुरख करनेहार, कुदरत कादर बेऐब नूर अलाहीआ। दीन दयाल साडी पाउणी सार, समरथ स्वामी अन्तरजामी आपणी दया कमाईआ। असीं वेस वटाउँदे रहे जुग चौकड़ी चार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग भज्जे वाहो दाहीआ। मेला मिलदा रिहा नाल पैग़म्बर गुर अवतार, तन वजूदां वजदी रही वधाईआ। तेरा नाम कलमा सोहला ढोला रसना जिह्वा आए
उच्चार, सिफ्तां नाल सिफ्त सालाहीआ। पुरख अकाले दीन दयाले अन्त कन्त भगवन्त तेरे अगे करीए पुकार, पुनह पुनह सीस निवाईआ। तूं बख्शणहार एकँकार, अकल कलधारी तेरी वड वड्याईआ। जम्मण मरन तेरा खेल बणया विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी आपणा हुक्म वरताईआ। अन्त रो रो दर ठांडे करीए पुकार, दरोही कूक कूक सुणाईआ। जे भगतां आत्मा दएं अधार, जोती जाते पुरख बिधाते आपणे नाल मिलाईआ। क्यों पंज तत तन वजूद होवे माटी छार, ख़ाकी ख़ाक विच मिलाईआ। असीं चाहुंदे सानूं बख्श दे सति दा सचखण्ड दुआर, दरगाह सच दे वड्याईआ। अप तेज वाए पृथ्मी आकाश तेरा रूप सति सरूप तक्कीए अपर अपार, अपरम्पर स्वामी देणा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा गृह आप सुहाईआ। पंज तत कहिण प्रभ असीं तेरे आदि जुगादी मीत, जन भगतां संग रखाईआ। आत्म उधारना तेरी रीत, जुग चौकड़ी चली आईआ। असीं गाउँदे तेरे ढोले गीत, सिफ्तां नाल सालाहीआ। तूं साहिब इक अतीत, त्रैभवण धनी नूर अलाहीआ। आपणा भेव खोल्ह अनडीठ, अनडिठड़ा भेव चुकाईआ। साडा लेखा रहे ना कौड़ा रीठ, अमृत रस देणा भराईआ। करवट बदल आपणी अन्तिम पीठ, सनमुख नूर नुराने नज़री आईआ। साडा तत वजूद कर दे ठांडा सीत, अमृत मेघ अगम्म बरसाईआ। तेरे चरण कवल कीती प्रीत, प्रीतम प्रेम तेरे नाल रखाईआ। तूं साहिब त्रैगुण अतीत, त्रैभवण धनी तेरी वड्याईआ। जे आत्मा आपणे नाल मेलणी ठीक, भगतां रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे अलख जगाईआ। पंज तत कहिण प्रभ सानूं लै जा आपणे घर, आत्म नाल गृह मन्दिर इक सुहाईआ। किरपा कर मेहरवान महबूब हरि, हरि करते तेरी इक सरनाईआ। विछोड़े विच विछड़ ना जाए तेरा दर, दरगाह सच मिले वड्याईआ। तूं दीन दयाल नरायण नर, नर हरि इक अख्वाईआ। जुग चौकड़ी अवतार पैग़म्बर गुरु सानूं दे के गए वर, शब्दी धार धार दृढ़ाईआ। अन्त कन्त भगवन्त निरगुण धार फड़ा दे लड़, पल्लू सके ना कोए छुडाईआ। बिन पौड़ी डण्डे मंज़ल तेरी जाईए चढ़, अगे हो ना कोए अटकाईआ। साडा ततां वाला शरीर जे लोकमात जाए सड़, वजूद रहिण कोए ना पाईआ। साडी आशा तेरे चरण कवल असीं दिती धर, धरनी धरत धवल धौल दा लेखा देणा मुकाईआ। सच नुहा अगम्मे सर, सरोवर इक्को इक दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी वड्याईआ। पंज तत कहिण प्रभ असीं देखणा तेरा घर सुहञ्जणा, दरगाह सच मिले वड्याईआ। जिथ्थे नूर अलाही आदि निरञ्जणा, जोती जाते डगमगाईआ। तूं दाता दानी दर्द दु:ख भय भञ्जणा, पारब्रह्म इक अख्वाईआ। दो जहानां मीत सज्जणा, साहिब सतिगुर तेरे हथ्थ वड्याईआ। अन्त साडा
पड़दा कजणा, दर तेरे मंग मंगाईआ। जे भगतां आत्मा आपणे दुआरे सद्दणा, क्यों तत्तां करें जुदाईआ । साडी पिछली पिच्छे मुका दे हद्दना, अगे वंड ना कोए रखाईआ। साडा झगड़ा मुका दे तन बदना, वजूद महबूब आपणे लेखे पाईआ। तूं नूर नुराना अलाही रूप रब्बना, रहमत रहीम देणी कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक होणा सहाईआ। पंज तत कहिण प्रभ असीं भगतां दी तन वजूद चोली, चोजी प्रीतम देईए जणाईआ। तेरे उत्तों घोल घोली, सदके वारी घोल घुमाईआ। तेरे नाम कलमे दी गाई बोली, अनबोलत राग दृढ़ाईआ। अन्त आपणे गृह मन्दिर दा कुण्डा खोल्हीं, ख़ालक ख़लक दया कमाईआ। सानूं मिट्टी ख़ाक विच ना रोलीं, चुरासी गेड़यां विच भुआईआ। साडा पूरब तक लै इकरार कौली, वायदे पिछले वेख वखाईआ। सब ने किहा जिस वेले आवे पुरख अकाला उपर धौली, धर्म दी धार नाल वड्याईआ। उस वेले जन भगतां तन वजूद दी चुक्के आप डोली, कहार अवर ना कोए रखाईआ। जिथ्थे आत्मा सचखण्ड दुआर दी होवे गोली, दर ठांडे सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, भेव अभेदा अछल अछेदा आप खुल्हाईआ। पंज तत कहिण प्रभ असां तेरे दुआरे वंञणा, दूसर गृह ना कोए वड्याईआ। चरण धूड़ करना मजना, दुरमति मैल रहे ना राईआ। जे भगतां आत्मा लाया आपणे अंगना, अंगीकार सानूं लै बणाईआ। तेरी धूड़ मस्तक ख़ाक लाईए चन्दना, टिक्के ख़ाक रमाईआ । साडी मन्ज़ूर कर लै डण्डावत बन्दना, बन्दगी विच मंग मंगाईआ। साडा लेखा रहे ना तत पंजना, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश हो के देईए दुहाईआ। तेरे दुआर दा सच माणीए अनन्दना, अनन्द अनन्द विच्चों देणा प्रगटाईआ । चुरासी विच्चों सानूं कढणा, ततव तत ना कोए समाईआ। दो जहान पार कराउणी हद्दना, हदूद आपणी देणी वखाईआ। दरगाह साची सचखण्ड दुआर एकँकार आत्मा नाल सब नूं सद्दणा, संदेशा इक जणाईआ। तूं ठाकर गोपाल मूर्त मदना, मधसूदन इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। पंज तत कहिण प्रभ मंगते दर भिखारी, भिक्खक भिच्छया देणी पाईआ । तूं शाहो भूप सिक्दारी, शहिनशाह इक अख्वाईआ। दाता नूर उज्यारी, नूर नुराना डगमगाईआ। शब्द नाद धुन्कारी, अनहद नाद शनवाईआ। अमृत रस ठण्डी ठारी, सांतक सति सति वरताईआ। जे आत्मा नाल तेरी यारी, यराना ततां नाल तोड़ निभाईआ। असीं भगतां तत तेरे भिखारी, दूसर नज़र कोए ना आईआ। सदा सदा सद तेरे सेवादारी, सेवा सच कमाईआ। जगत कीती नहीं कोई ग़द्दारी, गदागराँ दा लेखा लेखे लैणा पाईआ। सचखण्ड दुआर तेरे बणीए पुजारी, पूजा अवर ना कोए रखाईआ। तेरा रूप अनूप सति सरूप होईए जोत निरँकारी, निरवैर तेरे विच समाईआ। जोती जोत सरूप
हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच वस्त बिन दस्त आप वरताईआ। पंज तत कहिण प्रभ आत्मा नालों ना होए विछोड़ा, भगती धार तेरी सरनाईआ। साडा ततां दा कर दे जोड़ा, जोड़ी जगत जुगत वड्याईआ। सतिगुर शब्द चढ़ा लै आपणे घोड़ा, रथ रथवाही आपणी दया कमाईआ। अन्तिम कलयुग तेरी पै गई लोड़ा, लुड़ींदे साजण होणा सहाईआ। अगला वक्त दिसदा थोड़ा, बहुती वंड ना कोए वंडाईआ। चारों कुण्ट दिसे अन्ध घोरा, घोरी बैठे मुख छुपाईआ। कूड़ कुकर्म फिरे नौ खण्ड पृथ्मी वांग चोरा, भज्जे वाहो दाहीआ। किसे समझ ना आवे मोरा तोरा, मोह मुहब्बत ना कोए रखाईआ। पंज तत कहिण प्रभ सानूं बख्श दे आपणी दात भोरा भोरा, पंज तत काया फेर रहिण ना पाईआ। आपणे नाल बन्न्ह लै डोरा, डोरी सतिगुर शब्द तन्द बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी वस्त वरताईआ। पंज तत कहिण प्रभ दर तेरे ते मंगदे, इक्को रखी ओट। ख़ुशीआं दे विच रंग दे, लेखे ला लै जन्म कोटी कोट। आदि जुगादी साचा संग दे, मेल मिला लै विच निर्मल जोत। जे तेरे लेखे नाल हँ ब्रह्म दे, क्यों साडे नालों करें छोट। ततां विच तत रलके फेर ना फिरीए जम्मदे, जन्म भोगीए कोटन कोट। साडे झगड़े मेट दे ग़म दे, अगली रहे कोई ना सोच। असीं वणजारे बणना ना फेर हड्ड मास नाड़ी चम्म दे, पिछले जन्म भोग लए बहुत। साडे लेखे मुका दे कर्म दे, लहिणे देणे तेरे कोल लेखा कोटी कोट। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच स्वामी अन्तरजामी दुरमति मैल देणी धोत। पंज तत कहिण तूं साहिब पुरख समराथी, हरि करता धुरदरगाहीआ। असीं आत्मा दे साथी, भगत सुहेले जगत जगत अख्वाईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द गाई गाथी, ढोले तेरे सिफ्त सालाहीआ। तूं साडा लहिणा देणा तक लै मस्तक माथी, तिलक ललाटी वेख वखाईआ। हउँ ग़रीब निमाणे साहिब अनाथ अनाथी, दीनन तेरी ओट रखाईआ। तूं पारब्रह्म पतिपरमेश्वर अलखणा अलाखी, अलख अगोचर अगम्म अथाहीआ। जे नूर नुराना शाह सुल्ताना आत्मा तेरे साथी, सगला साथी संग बणाईआ। क्यों ना साडी मुके वाटी, आवण जावण गेड़ कटाईआ। असीं अगे विकणा नहीं जगत जुगत दी हाटी, कीमत तत ना कोए रखाईआ। साडा पूरब लहिणा काटी, कटाकश आपणा नाम लगाईआ। साडी मंज़ल मुके वाटी, पन्ध रहे ना राईआ। दरगाह सच चढ़ाउणा घाटी, सचखण्ड दुआर देणी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच महल इक सुहाईआ। पंच तत कहिण असीं प्रभ भगतां दे वजूद, ख़ाकी ख़ाक नज़री आईआ। तूं मालक हक महबूब, नूर नुराना नूर अलाहीआ। सानूं आपणा दे सबूत, सबर नाल बैठे राह तकाईआ। साडी मंज़ल वेख हदूद, हद्द जगत ना कोए रखाईआ। जे तूं वसें आलीशान
उच्च अरूज, दरगाह साची सोभा पाईआ। क्यों साडे नाल करें दूज, दुतीआ भाओ वखाईआ। साडी अन्तिम आशा बूझ, अन्तरजामी तेरे हथ्थ वड्याईआ। क्यों नहीं भेव खोल्हदा गूझ, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। असीं तत नहीं रहिणा पंज भूत, भूतक नूर नूर तेरा नूर नज़री आईआ। साडा लेखा मुका दे चारे कूट, दहि दिशा ना कोए वड्याईआ। भगतां आत्मा तत कहिण साडे दोहां दा ताणा पेटा इक्को कर लै सूत, दूसर रंग ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तुध बिन पाए कोई ना सूझ, सिर सिर हथ्थ ना कोए रखाईआ।
२९ अस्सू शहिनशाही सम्मत दस इटारसी मध प्रदेश जसवन्त सिँघ टोपन राम पारूमल वधीआ मल पूरन मल कौड़ा मल सदन मल इटारसी, मांह सिँघ जबल पुर, अर्जन सिँघ दुरग, गुरमुख सिँघ भलई
पंज तत कहिण प्रभ खेल तक्कीए तेरी सरबग दी, सूरबीर सुल्तान शहिनशाह इक्को नज़री आईआ। साडी खेल मिटाउणी कूड़ कुड़यारे जग दी, जागरत जोत बिन वरन गोत आपणा रंग रंगाईआ। कल्पणा रहे ना तृष्ना अग्ग दी, काम क्रोध लोभ मोह हँकार देणा मिटाईआ। प्यास रहे ना जगत तृष्ना मदि दी, माया ममता मोह विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। आवाज़ सुणीए तेरे शब्द अनादी नद दी, अनहद करनी आप शनवाईआ। मंज़ल पार कराउणी शाह रग दी, नव दुआरयां डेरा ढाहीआ। धार मेटणी विछोड़े वाले अड्ड दी, गृह मन्दिर देणी माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। पंज तत कहिण प्रभ तेरा तक्कीए जोती नूर, नूर नुराना नज़री आईआ। तेरा वेखीए हक ज़हूर, ज़ाहर ज़हूर डगमगाईआ। कोटी कोट जन्म बख्श कसूर, मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। तूं सर्ब कला भरपूर, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर अगम्म अथाहीआ। साडी मंज़ल मुका दे नेड़े दूर, पाँधीआं पन्ध दे चुकाईआ । अन्तष्करन ना रहे ग़रूर, ग़ुरबत अन्दरों बाहर कढ्ढाईआ। सच ख़ुमारी दे सरूर, मस्ती नाम वाली चढ़ाईआ। तेरा दर्शन करीए हाज़र हज़ूर, हज़रतां तों परे पड़दा देणा उठाईआ। सो आशा पूरी कर दे जो मूसा दस्सया उत्ते कोहतूर, तुरीआ तों बाहर भेव जणाईआ। जो आवाज़ दिती जगत जुगत मनसूर, मनसा तेरे नाल मिलाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दुआरे आप रखाईआ। पंज तत कहिण प्रभ सुणा अगम्मी नाद, अनादी धुन उपजाईआ। तूं मालक ब्रह्म ब्रह्माद, ब्रह्मांड तेरी वड्याईआ। तूं बिस्मिल रूप विस्माद, खेले खेल थांउँ थाँईंआ। तेरा
जल्वा आदि जुगादि, जुग चौकड़ी तेरी वजदी रहे वधाईआ। तेरा नाम कलमा संदेशा बोध अगाध, बुद्धी तों परे करे पढ़ाईआ। पंज कहिण प्रभ दीन दुनी नालों साडा बदल दे समाज, समग्री जगत ना कोए वखाईआ। अन्त कन्त भगवन्त साडा पूरन कर दे काज, करता पुरख आपणे रंग रंगाईआ। तूं मालक ख़ालक इक्को वाहिद, वाहिगुरु तेरी ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे मंग मंगाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडे अन्तर बख्श दे जोती, जोती जाते दया कमाईआ। जे आत्मा तेरा गोती, नूर नुराना नूर डगमगाईआ। साडी सुरत रहे ना सोती, सुत्तयां लए उठाईआ। साडी आयू बीती चोखी, चार जुग दे शास्त्र देण गवाहीआ। चुरासी वाली खेल बड़ी औखी, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण तेरे अगे वास्ता पाईआ। साडा ना कोई हरख ना कोई सोगी, चिन्ता ग़म ना कोए जणाईआ। तूं ठाकर आदि जुगादी मौजी, मजलस भगतां नाल रखाईआ। तूं प्रीतम प्यारा चोजी, चोज निराले आपणे आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप वखाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडे अन्दर मार लै झाकी, बिन नैणां नैण उठाईआ। पड़दा अन्दरों खोल्ह दे ताकी, बजर कपाटी आपणी दे मिटाईआ। धुर दा जाम प्या दे बण के साकी, नाम प्याला इक वखाईआ। साचे घोड़ चढ़ा दे राकी, शाह सवारा आपणी दया कमाईआ। बेशक असीं तन वजूद ख़ाकी, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश जोड़ जुड़ाईआ। निरगुण धार सरगुण हो के तेरे नाल जोड़या नाती, रिश्ता जगत जहान वखाईआ। तूं भेव खोल्हणा बातन बाती, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। साडी आशा पूरी करनी लोकमाती, धरनी धरत धवल धौल साडी दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच रंग सूरे सरबग हरि करते देणा रंगाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडे अन्तर जाणा वस, वास्ता आपणे नाल रखाईआ। बिना रसना देणा रस, निझर झिरना बूँद स्वांत चुआईआ। तीर अणयाला मारना कस, कमान वेखण कोए ना पाईआ। अन्ध अन्धेर मेटणा मस, नूर नुराना डगमगाईआ। मनुआ मन करना वस, दहि दिशा ना उठ उठ धाहीआ। शब्दी धार मार्ग देणा दस्स, मन मति बुद्ध ना कोए चतुराईआ। बिन रसना जिह्वा तेरा होवे जस, शब्दी शब्द शब्द वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, घर सच देणी सरनाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडा अन्तष्करन कर पवित, पतित पुनीत दे बणाईआ। अबिनाशी करते वसणा चित, ठगौरी चित रहे ना राईआ। तेरा दर्शन होवे नित, निज लोचन नैण कर रुशनाईआ। ठाकर बणना अबिनाशी पित, पारब्रह्म प्रभ आपणा रंग रंगाईआ। गृह मन्दिर अन्दर करना हित, हितकारी हो के वेख वखाईआ। साडा झगड़ा मेटणा बूँद रित, रक्त बूँद ना कोए चतुराईआ। धाम वखाउणा इक
अनडिठ, दरगाह सच देणी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, गृह मन्दिर इक सुहाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडा गृह कर सुहञ्जणा, दर घर देणी माण वड्याईआ । तूं आदि पुरख निरञ्जणा, नूर नुराना नूर अलाहीआ। सच सति करा दे मजना, दुरमति मैल धुआईआ। तेरा नाम निधाना श्री भगवाना नौजुआना इक्को वजणा, दूजी अवर ना कोए शनवाईआ। सच सति चाढ़्ह दे रंगणा, रंगत इक्को वेख वखाईआ। दर ठांडा तेरा मंगणा, ख़ाली झोली देणी भराईआ। पंज तत कहिण प्रभ सतिगुर साडे सज्जणा, मित्रा मेहर नज़र इक उठाईआ। अन्तिम तैनूं रखणी पैणी लजणा, लाजवन्त तेरी वड्याईआ। तूं भगतां तन लेखे लाउणा आहला अदना, ऊँच नीच ना कोए रखाईआ। दरगाह साची सचखण्ड दुआरे सद्दणा, शब्दी शब्द शब्द शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक दया कमाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडा अन्दर तक लै आप, अन्तष्करन ध्यान लगाईआ। तूं निरगुण धार माई बाप, पिता पुरख अख्वाईआ। असीं तेरा जप्या जाप, दूसर सिफ्त ना कोए सलाहीआ। साडा त्रैगुण मेट दे ताप, त्रैभवण तेरी सरनाईआ। त्रैगुण कूड़ रहे ना रात, नूरी चन्द कर रुशनाईआ। जे आत्मा तेरी ज़ात, अन्त तेरे विच समाईआ। क्यों नहीं सानूं करदा पाक, पतित पुनीत बणाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले दरगाह सच खोल्ह दे ताक, कुण्डा खिड़की आप खुल्हाईआ। गुर अवतार पैग़म्बरां पूरा कर दे वाक, जो भविख्तां विच गए सुणाईआ। चरण प्रीती अगली रीती बख्श दे नात, नाता बिधाता आपणे संग रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। पंज तत कहिण प्रभ असीं भगत सुहेले तेरे मातलोक, मता तेरे नाल रखाईआ। निरगुण धार तेरा पढ़ीए सलोक, सोहला अवर ना कोए जणाईआ। सचखण्ड दुआरयों सानूं सके कोई ना रोक, अगे हो ना कोए अटकाईआ। असीं अन्तिम मिलीए तेरी विच जोत, जोती जोत विच समाईआ। असां जन्म भोग लए बहुत, अगे लोड़ रही ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक साडी दुरमति मैल धोत। पंज तत कहिण प्रभ तेरे दर आवांगे। तन वजूद मात तजावांगे। अग्नी अग्ग रंग रंगावांगे। धुर दे संगी सगला संग बणावांगे। निरगुण धार तेरा माण अनन्द, अनन्द अनन्द विच समावांगे। जे आत्मा तेरा चन्द, नूर नूर नाल रुशनावांगे। तेरी सेजा सौं पलँघ, सुख आसण इक वडयावांगे। जिथ्थे शब्द वजे मृदंग, दूसर नाद ना कोए दरसावांगे। फेर रहिणा नहीं रूप साडा तत पंज, पंचम दे मालक इक्को तेरा रूप अख्वावांगे। जोती जाते पुरख बिधाते पाउणी ठण्ड, अग्नी अग्ग तेरे चरण भेंट करावांगे। जुग जन्म दे विछड़यां पाउणी गंढ्ढ, पल्लू तेरे नाल बंधावांगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
किरपा कर, एका देणा साचा वर, घर साचा इक वडयावांगे। पंज तत कहिण घर साचा इक सुहाएगा। दीन दयाल दया कमाएगा। जोती जाता वेख वखावेगा। पुरख बिधाता रंग रंगाएगा। पिता माता गोद उठाएगा। जोती जाता डगमगाएगा। माणक मोती आपणे आप प्रगटाएगा। जन भगतां वासना रहिण ना देवे खोटी, खोटे खरे आप बणाएगा। अन्तिम चाढ़्ह के आपणी चोटी, चोटा हो के वेख वखाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाएगा। साचा भेव अन्तिम चुक्केगा। आवण जावण पैंडा मुकेगा। पुरख अकाल मूल ना लुकेगा। जन भगतां दरगाह साची साचा बुक्केगा। तन वजूद काया माटी लोकमाती बूटा सुक्केगा। जीवण ज़िंदगी बदल हयाती, दीन दयाल ततव धार तत आपणी गोदी चुक्केगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा लेखा इक्को इक रखेगा। हरि लेखा सच रखाएगा। दीन दयाल दया कमाएगा। भगत वछल पड़दा उठाएगा। अछल अछल्ल मेल मिलाएगा। जल थल महीअल पार कराएगा। बलधारी आपणा बल प्रगटाएगा। जन भगतां काया माटी ला के फल, पत्त टहणी आप महकाएगा। अन्तिम लहिणा देणा मुका के कलयुग कल, कला आपणी इक दरसाएगा। धाम वसा के निहचल अटल, पद इक्को इक जणाएगा। जिथ्थे दीपक जोती रिहा बल, बिन तेल बाती नज़री आएगा। आत्म धार तत सार जाए रल, परमात्म आपणे विच टिकाएगा। सच सिँघासण हरिजन लैण मल्ल, फड़ बाहों आप टिकाएगा। अगे विछोड़ा होए ना घड़ी पल, पारब्रह्म प्रभ इक्को रंग रंगाएगा। आशा पूरी करे बावन धार बलि, पूरब लहिणा झोली पाएगा। जो जोती जाता पुरख बिधाता आया चल, निरगुण आपणा संग निभाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी जुग चौकड़ी नित नवित निरगुण सरगुण सदा सदा अटल, अटल पदवी इक रखाएगा।
पहली कत्तक शहिनशाही सम्मत दस हरि भगत दुआर जेठूवाल ज़िला अमृतसर रात नूं विहार होया
कत्तक कहे कलयुग वेख लै आपणा कर्म, निहकर्मी रिहा जणाईआ। धर्म दा रिहा कोई ना धर्म, धरनी धरत धवल धौल दुहाईआ। नेत्र लोचन नैण लज्जया रही ना शर्म, शरअ रंग ना कोए रंगाईआ। हउमे गढ़्ह तोड़े कोई ना भर्म, भाण्डा कूड़ ना कोए भनाईआ। माया ममता घर घर होया जरम, नव सत लई अंगड़ाईआ। सृष्टी दृष्टी हो गई चर्म, चम्म दृष्टी विच हल्काईआ। भेव खोल्हे कोई ना ब्रह्म, ब्रह्म पड़दा ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
कर, करे खेल साचा हरि, सच दा खेल इक वखाईआ। कलयुग कहे कत्तका मेरा वक्त सुहावा, सोहणी ख़ुशी बणाईआ। मैं इक प्रभू नूं रावां, जो मालक हक गुसाँईंआ। इक्को दा नाम ध्यावां, इक्को नूं सीस झुकाईआ। इक्को दा दर्शन पावां, जो जोत नूर अलाहीआ । उसे दा हुक्म सुणावां, सहिज सहिज दृढ़ाईआ। मैं फिरनां नाल चावां, नव सत वेख वखाईआ। शाह सुल्तान करां निथावां, सीस ताज ना कोए टिकाईआ। विछोड़ा पा के पुत्तरां मावां, कलयुग आपणा नाउँ प्रगटाईआ। धर्म दा रहे कोई ना सावां, सच विच ना कोए समाईआ। मैं मित्रा आपणीआं उठावां बाहवां, बलधारी हो के आप सुणाईआ। दीन दुनी दी बुद्धी करनी वांग कावां, काग रूप दिसे लोकाईआ। इक्को पुरख अकाल अगे वास्ता पावां, निव निव सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी सरनाईआ। कत्तक कहे कलयुगा तेरा वेख्या खेल अनहोणा, अनडिठड़ी कार कमाईआ। अन्तिम तैनूं पैणा रोणा, बिन नैणां नीर वहाईआ। ख़ाली हथ्थ पैणा धोणा, जगत वस्त रहिण किछ ना पाईआ। जगत जहान चार दिन दा पराहुणा, चौथे जुग सुणना चाँईं चाँईंआ। तेरा बुरज हँकारी जोत निरँकारी ढाउणा, ढईआ गोबिन्द वाला नाल मिलाईआ। माण ताण आपणा खोहणा, ख़लक मिले ना कोए वड्याईआ। अमृत रस किसे ना चोणा, सांतक सति ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। कलयुग कहे कत्तका मेरा साहिब स्वामी एक, एकँकार अख्वाईआ। जिस दी पकड़ी टेक, टिक्के धूड़ी ख़ाक रमाईआ। जो मेरे वसे नेतन नेत, निज घर बैठा सोभा पाईआ। मैं करां उस नाल हेत, जो आदि जुगादि दा पिता माईआ। जिस दे हुक्म नाल करनी दीन दुनी खेत, ख़ातर आपणी ना कोए रखाईआ। मेरा कोई पा सके ना भेत, पड़दा सके ना कोए चुकाईआ। मेरी मौलण वाली रुत बसन्ती चेत, चेतन सब नूं दयां कराईआ। बेशक जुग चौकड़ी अगे लँघ गए केती केत, आपणा पन्ध मुकाईआ। मेरा वक्त सुहञ्जणा सब ने वेखणा छेती छेत, छत्र धारीआं ख़ाक मिलाईआ। मैं कूड़ दा बण के खेवट खेट, बेड़ा जगत जहान चलाईआ। बुद्धी किसे दी पवित्र रहिण नहीं देणी विच माता दे पेट, वासना कूड़ नाल भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप कराईआ। कत्तक कहे कलयुगा मैं सुणी अगम्मी ख़बर, बेख़बरां दयां जणाईआ। सतिगुर शब्द निराला बब्बर, बेनज़ीर नूर अलाहीआ । जिस दा धुर फ़रमाना जबर, जबराईल सीस निवाईआ। जिस दा राह तके मुहम्मद विच कबर, मकबरे देण गवाहीआ। उस दी जाणे कौण कीमत कदर, कुदरत कादर इक अख्वाईआ। जिस सब दी पूरी करनी सध्धर, गुर अवतार पैग़म्बरां नाल मिलाईआ। दीन दुनी नूं करना पध्धर, पारब्रह्म ब्रह्म भेव चुकाईआ।
निरगुण धार मेहर करके नदर, नदरी नदर उठाईआ। तेरी धार नाल कूड़ दा पाउणा ग़दर, गदागर करे लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भेव अभेद आप चुकाईआ। कलयुग कहे नारदा मेरी कत्तक धार दी सुण लै बात, मित्रा कत्तक नाल मिलाईआ। प्रभू दे हुक्म दी मेरी रात, रैण अन्धेरा आपणा रही प्रगटाईआ। जुग चौकड़ी मेरा वेख लै खात, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। मैं इक्को करनी बात, बातन भेव रहे ना राईआ। पुरख अकाले दीन दयाले जिस मैनूं दिती दात, वस्त अमुल अतुल मेरी झोली पाईआ। मैं उस नूं बणाया कमलापात, पतिपरमेश्वर कहिके सीस निवाईआ। बण के दासी दास अनाथी अनाथ, निर्धन हो के सीस झुकाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले मेरा देणा साथ, सांझे यार तेरी ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक अगम्म अथाहीआ । कलयुग कहे कत्तका तूं कर्म कमाउँदा की, कुदरत दा कादर की जणाईआ। की लहिणा देणा तेरा धरनी उत्ते साढे तिन्न हथ्थ सींअ, रवीदास चमारा की गया समझाईआ। की गुरदास समझाया वीह इकीह, एकँकार की हुक्म सुणाईआ। जिस दी सब ने दिती तरजीह, प्रेम नाल सुणाईआ। उस दा लेखा किस बिध मुकणा वीह इकीह, इकीसा जगदीसा की आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप चुकाईआ। कलयुग कहे कत्तका मैं कर्म की दस्सां, दहि दिशा ध्यान लगाईआ। मैं ख़ुशीआं दे विच हस्सां, हस्ती तक बेपरवाहीआ। मैनूं मिल्या वक्त मसां, मसिआ रैण अन्धेरी छाईआ। चारों कुण्ट बिन कदमां तों नस्सां, भज्जां वाहो दाहीआ। ख़ुशीआं दे विच मारां कच्छां, बाज़ू बल उठाईआ । जो इशारा कीता मच्छां कच्छां, जल धारा गए दृढ़ाईआ। जिस नूं गोबिन्द धार किहा अच्छा, अच्छी तरह समझाईआ । जिस दा नाम निधाना दो जहानां बाहर रसा, बिन रसना रस चखाईआ। उस दे हुक्म नाल होड़ा प्रसिद्ध होणा उपर सस्सा, साहिब नाल चतुराईआ। हँ ब्रह्म हो के निरगुण धार ततां अन्दर वसा, वास्ता आपणे नाल रखाईआ । उस दी वड्याई काहदी सिफ्त सलाह जसा, धुर दे ढोले गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म आप वरताईआ। कत्तक कहे कलयुग वेख लै धुर दीआं तारां, त्रैगुण अतीता की जणाईआ। जिस दा खेल सदा जुग चारा, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। जिस दीआं आदि जुगादि जुग चौकड़ी नवीआं नित बहारां, रुतड़ी रुत आपणे नाल महकाईआ। जिस दीआं शब्दी धार धुन्कारां, अनहद नादी नाद करे शनवाईआ। जिस दीआं जोती नाल जोत चमत्कारां, जोती जाता इक अख्वाईआ। जिस दीआं लख चुरासी चारे खाणीआं नारां, नर नरायण कन्त अगम्म अथाहीआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला पावण आया सारा, महासार्थी आपणा
फेरा पाईआ। मैं उस नूं करां निमस्कारा, निव निव लागां पाईआ। जिस लहिणा देणा पूरा करना पैग़म्बर गुर अवतारा, अवतर आपणा हुक्म वरताईआ। जिस कलयुग तेरा मेटणा धूंआँधारा, धरनी धरत धवल धौल करे रुशनाईआ। उस दा नूर नुराना दो जहाना होए उज्यारा, जोती जाता डगमगाईआ । उह तक लै जिस दा सतिगुर शब्द दए इशारा, बिन सैनत सैनत लगाईआ। कलयुग तेरा अन्त दा अन्त किनारा, नईया नौका कूड़ वेखणी चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप चुकाईआ। कलयुग कहे कत्तका मैनूं नहीं भुलेखा, भरम ना कोए भुलाईआ। मेरा साहिब दे नाल लेखा, लिख्या लेख ना कोए मिटाईआ। मेरी बदलण वाली रेखा, ·षीआं मुनीआं तों बाहर दयां जणाईआ। मेरा लहिणा देणा नाल दस दस्मेसा, दहि दिशा दयां जणाईआ। उह वेख लै मैनूं साहिब दा दिसदा वेसा, जो आपणा रूप वटाईआ। जिस नूं कहिंदे नर नरेशा, नरायण अगम्म अथाहीआ। जुग बदलणा जिस दा पेशा, सरगुण निरगुण निरगुण सरगुण खेल खिलाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला मेरे कोल रहे हमेशा, हम साजण इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच पर्दा आप चुकाईआ। कलयुग कहे कत्तक प्रभ दोस्त हमारो मीत, मित्र इक अख्वाईआ। जगत नीथारो प्रीत, प्रीतम बेपरवाहीआ। जिस दी धार बदलणी रीत, रीतीवान अख्वाईआ। ठगौरी पावे चीत, चित वित नाल मिलाईआ। सब दी परखणहारा नीत, निरगुण निरवैर नूर अलाहीआ। मैं उसे दे ढोले गावां गीत, जो सतिगुर शब्द गोबिन्द धुर दा माहीआ। जो तेरे मेरे वस्या चीत, भीतर डेरा ढाहीआ। जो सदा त्रैगुण अतीत, त्रैभवण धनी अख्वाईआ। जिस दे हुक्म विच जुग चौकड़ी गए बीत, कलयुग कहे अन्तिम मेरा लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। कत्तक कहे कलयुगा मैनूं आउँदा डर, मित्रा दयां सुणाईआ। तैनूं छडणा पैणा घर, घराना लोकमात तजाईआ। तेरा पूरा होणा वर, गुर अवतार पैग़म्बर देण गवाहीआ। हुण अगला फ़िकर कर, बिन नैणां नैण उठाईआ। तेरे कोल रहिणा नहीं धन ज़र, दौलत कम्म किसे ना आईआ। तेरी बुद्धी होई वांग खर, बिबेकी रूप ना कोए दरसाईआ। हुण मित्रा आपणा भाणा सिर ते जर, सिर सके ना कोए उठाईआ। उह तक लै की करता पुरख रिहा कर, करनी दा करता कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप चुकाईआ। कलयुग कहे कत्तका मैं अज्ज करन लग्गा अरदास, बेनन्ती बिना ज़बान सुणाईआ। किरपा निधान मेरे आ पास, मेरी आसा पूर कराईआ। पहलों मैनूं दे शाबाश, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ । जिस सति धर्म दा कीता नास, कूड़ी क्रिया दिती प्रगटाईआ। पुरख अकाले
दीन दयाले तेरे उत्ते किसे दा रहिण नहीं दिता विश्वाश, विषयां विच कूड़ लोकाईआ। शंकर वेख लै रोंदा उत्ते कैलाश, बौहड़ी बौहड़ी कर सुणाईआ। ब्रह्मा ब्रह्म नूं करे तलाश, भज्जे वाहो दाहीआ। विष्न विश्व दी पूरी करे ना आस, घर घर रिज़क ना कोए सबाईआ। कलयुग कहे मैं प्रभू दा बण के दासी दास, सेवा सच सच कमाईआ। सुरत शब्द दी पैण नहीं दिती रास, गोपी काहन संग ना कोए निभाईआ। मिल्या मेल ना किसे सर्ब गुणतास, गुणवन्ता घर ना कोए वसाईआ। जिधर वेखो कलयुग कहे मैं दुनिया कीती उदास, सांतक सति ना कोए कराईआ। हरि हिरदा कीता प्रभास, जंगल जूह दिसे लोकाईआ। मैं प्रभ नूं इक्को वार देणा आख, बिन अक्खरां देणा सुणाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच साची कार कमाईआ। कलयुग कहे कत्तका प्रभ मैनूं दए दलेरी, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। मेहरवान करे मेहरी, मेहर नज़र नाल तराईआ। चारों कुण्ट कर रैण अन्धेरी, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। दीन दुनी लए घेरी, चारों कुण्ट पन्ध मुकाईआ। साडे अन्दर दे दे गेड़ी, मन मनुआ मन भुआईआ। धर्म दी जड़ दे उखेड़ी, तन वजूदा रहिण कोए ना पाईआ। कलयुग बच्चू सच दी चढ़े कोए ना बेड़ी, नौका नाम हथ्थ किसे ना आईआ। चारो कुण्ट वखा दे झेड़ी, झगड़ा जगत लोकाईआ। अगे करे मूल ना देरी, दोहरा ताल बणाईआ। तेरे पिच्छे पुरख अकाल ने मारी फेरी, निरगुण आपणा वेस वटाईआ। तेरे अन्तर ख़ुशी होवे बथेरी, चाउ घनेरा इक बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक बेपरवाहीआ। कलयुग कहे कत्तका मेरी बेनन्ती करे मन्ज़ूर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। दर्शन देवे हाज़र हज़ूर, हज़रतां दा मालक नूर अलाहीआ। जिस दा हुक्म इक दस्तूर, दस्त बन्न्ह के सीस झुकाईआ। जिस ने मेरे मुआफ़ करने कसूर, कसर इशारीए नाल उडाईआ। मैनूं वड्याई देवे ज़रूर, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। मैं दीन दुनिया विच पाउणा फ़तूर, फ़तवा सब दे उत्ते लगाईआ। मनुआ मन कर मग़रूर, ग़ुरबत भरनी कूड़ लोकाईआ। जो आसा रखी मूसा उत्ते कोहतूर, सो लहिणा देणा जणाईआ। जिस कारन ईसा ईसवी कीती मशहूर, मशवरा ख़ुदा नाल बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। कत्तक कहे कलयुगा, सुण लै मीत। अगम्म वक्त सुहञ्जणा तेरा पुग्गा, वेखणी अगली रीत। सति धर्म होणा उग्घा, देवे वड्याई पतित पुनीत । तेरा मित्रा उजड़ना झुग्गा, झगड़ा मिटणा मन्दिर मसीत। दुतीआ भाओ रहे ना दुज्जा, एका गाउणा सब ने गीत । धुर दा हुक्म अगम्मी सुझा, जो करे पतित पुनीत। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करे बख्शीश। कलयुग कहे कत्तका ऐंवे ना कर विचारां, दलीलां जगत बणाईआ।
मेरीआं खेलां तकीं बहारां, नव सत ध्यान लगाईआ। जो सलाह कीतीआं मुहम्मद नाल चार यारां, मशवरे काअब्यां विच बणाईआ। जो जबराईल खड़काईआं सितारां, वही नाज़ल रूप दरसाईआ। अगला भेव दस्सणा ज़ाहरा, सहिज नाल सुणाईआ। मुहम्मद अल्ला हू दा ला के नाअरा, नैणां नीर वहाईआ। तेरा खेल बेऐब परवरदिगारा, तेरी बेपरवाहीआ। सदी चौधवीं अन्ध अँधयारा, चौदस चन्द ना कोए रुशनाईआ। ज़िमीं असमानां धन्दूकारा, धरत धवल दुहाईआ। मेरा इक्को हक हक दा नाअरा, लाशरीक देणा सुणाईआ। अमाम अमामा होणा ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर डगमगाईआ। फेर झगड़ा छेड़ना विच काहरा, कदम कदम नाल बदलाईआ। तेरा समझे कोए ना दाइरा, हदूद वेखण कोए ना पाईआ। अवतार पैग़म्बरां गुरुआं होए मुशाहरा, ढोले सोहले राग सुणाईआ। कलयुगा किते हो ना रहीं बहरा, सुणना थांओं थाँईंआ। लेखा मुकणा सवा पहरा, पारब्रह्म की दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक हुक्म सुणाईआ। कलयुग कहे कत्तका मैं कोई बच्चा नहीं नन्हा, जोबनवन्त अख्वाईआ। मैं कोई सुणदा नहीं नाल कन्नां, अणसुणत की समझाईआ। मैं जगत वाला नहीं कोई चन्ना, आपणा पक्ख बदलाईआ। मैं कोई अक्खरां वाला नहीं मम्मा, पढ़ पढ़ दीन दुनी दृढ़ाईआ। मैं कोई हिस्सा नहीं खंना, जगत वंड ना कोई वंडाईआ। मैं कोई कांड नहीं कर्मा, जगत जुग शनवाईआ। मैं कोई दीन दुनी नहीं धर्मा, धीरज रंग ना कोए रंगाईआ। मैनूं नहीं हया कोई शरमा, शहिनशाह दिती वड्याईआ। मैं झगड़ा मेटणा वरना बरना, शतरी ब्राह्मण शूद्र वैश रहिण कोए ना पाईआ। मैं लेखा तकणा उत्ते धरनी धरना, धवल ध्यान रखाईआ। कलयुग कहे कत्तका मैं अज्ज तों लहिंदी कूटे चढ़ना, ख़ुशीआं नाल पन्ध मुकाईआ। मुहम्मदीआं दे अन्दर वड़ना, आसण लवां जमाईआ। अल्ला हू अन्ना हू दा नाअरा पढ़ना, बिन अक्खरां अक्खर सुणाईआ। जो मुहम्मद वज़ीउल ता अम बादिल ता खेल बू चश्मे रछस जदीमे अवद रज़ीओम माओल जहम्मबा ताज़ू वहुबल ज़ावीज़म मस्ताए वाए ज़ुल जमूदा हमल ज़ुमा तेरा नूर नूर नूर वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ । कत्तक कहे कलयुगा तूं बड़ा चलाक, सूरबीर नज़री आईआ। कलयुग कहे मित्रा प्रभ ने मेरा खोल्ल्हया ताक, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। जे मैं कलयुग ना होवां किथों अवतार पैग़म्बरां गूरूआं दा पूरा होवे वाक, पुरख अकाल दी की वड्याईआ। सतिगुर शब्द फिर किस नूं देवे शब्द दी दात, कवण हुक्म हुक्म सुणाईआ। अवतार पैग़म्बरां दा बणे कवण साक, गुरुआं दा सज्जण कवण अख्वाईआ। कत्तका पुरख अकाल मेरे वल्ल रिहा झाक, बिन नैणां नैण उठाईआ। पर मैं वी छेती मुकाउणी आपणी वाट, वटणा दीन दुनी लगाईआ। सब नूं ल्याउणा आपणे घाट, पतण इक्को इक अख्वाईआ। सब तों पहलों मुकाउणी
आपणी वाट, प्रभ दी साची सेव कमाईआ। पर इक वेरां साहिब सतिगुर नालों दीन दुनिया देणी काट, सुरत शब्द ना कोए जणाईआ। बेशक सतिगुर शब्द मैनूं रिहा डांट, भय रिहा वखाईआ। मैं वी बड़ा नटुआ नाट, आपणा स्वांग प्रगटाईआ। नाले हस के कहवां मेरे साहिब सतिगुर मैं वेख लै दीन दुनिया दी सुत्ता काया अन्दर वाली खाट, बाहर सिँघासण नज़र कोए ना आईआ। मैं कोई जगत गवईआ नहीं भाट, जगत सोहले ढोले दयां सुणाईआ। मेरी इक छोटी जेही बात, बातन दयां सुणाईआ। मैं वंगार के कहवां ओ प्रभू जे मैं कलयुग ना होवां तूं किस तरह आवें लोकमात, निरगुण हो के आपणा खेल खिलाईआ। ते फेर मैं कलयुग वी तेरी ज़ात, मैनूं जन्मया किसे नहीं माईआ। ना कोई मेरी भैण ते ना कोई भरात, पत्नी संग ना कोए रखाईआ। तूं मेरा मैं तेरा एसे करके तूं पुछी मेरी वात, मेरे पिच्छे आएयों चल के पाँधी राहीआ। पर मेरे कोल इक पत्रका बिना अक्खरां तों पात, जिस दा जगत विद्या लेख ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा राह इक दरसाईआ। कत्तक कहे कलयुगा क्यों प्रभू नूं रिहा वडया, वड्डे दी की वड्याईआ। कोटन कोटि कलयुग वहि गए उहदे विच वहिणा वाले दरया, तेरी की वड्याईआ। उह बेपरवाह अगम्म अथाह, निरगुण नूर नूर अलाहीआ। जिस ने पता नहीं कितने विष्न ब्रह्मा शिव दिते उपा, कोटन कोटि अवतार पैग़म्बर गुरु आपणे विच समाईआ। कितने जुग चौकड़ीआं दिते बदला, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग भज्जे वाहो दाहीआ । झट कलयुग मुच्छां नूं दे के ताअ, कत्तक नूं रिहा सुणाईआ। उह मित्रा मैं सभे छडे थाँ, जगत निशाने दिते गंवाईआ। इक्को इष्ट ल्या मना, जो मालक धुरदरगाहीआ। जिस दे ढोले अवतार पैग़म्बरां गुरुआं दिते सुणा, सिफ्तां नाल सिफ्त सलाहीआ। पैग़म्बरां कहि के हक ख़ुदा, ख़ुद मालक दिता दृढ़ाईआ। गुरुआं कहि के वाह वाह, वाहिगुरु ढोला ल्या गाईआ। अवतरा रूप अनूप दरसा, भेव अभेदा दिता जणाईआ। शाहां दा शाह, शहिनशाह इक अख्वाईआ। कलयुग कहे सो मेरी पकड़े बांह, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। जिस ने मेरे बदले सारी सृष्टी नूं जपाउणा इक नाँ, मार्ग इक्को इक दृढ़ाईआ। सब दा बण के पिता माँ, गोदी आपणे लए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी ख़ुशी आप प्रगटाईआ। कलयुग कहे मेरे सतिगुर सज्जण सुहेले, साहिब तेरी सरनाईआ। निरगुण धार कर लै मेले, मिलणी हरि जगदीश जणाईआ। तुध बिन खेल कोई ना खेले, ख़ालक ख़लक ना वेख वखाईआ। आपणे गृह वखा नवेले, जिथ्थे वजदी रहे वधाईआ। परम पुरख ना गुरु रहे ना चेले, कलयुग कहे एह मेरी बेपरवाहीआ । धर्म दी धार नालों सारे कीते वेहले, कूड़ी क्रिया रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा रंग
आप रंगाईआ। कलयुग कहे प्रभू मैं तेरे कोलों मंगां मंगीआं, मांगत हो के झोली डाहीआ। जो मैनूं लग्गीआं चंगीआं, दर तेरे भेंट कराईआ। तूं मैनूं करना कार अंगीआं, अंगीकार अख्वाईआ। मैं चाहुंदा दीन दुनी दीआं चोटीआं होवण नंगीआं, ओढण सीस ना कोए टिकाईआ। सब दा लेखा होवे मेरे कन्ढ्ढीआं, घाट पतण रोवण मारन धाहीआ। जगत दुहागण दिसण रंडीआं, कन्त सुहाग ना कोए हंडाईआ। कलयुग कहे मेरी धार फिरे वांग पखण्डीआं, भज्जे वाहो दाहीआ। दीनां मज़्हबां वेखे डण्डीआं, शरअ शरीअत फोल फुलाईआ। नेत्रहीण वेखे अन्धीआं, जिन्हां भुल्लया नूर अलाहीआ। कूड़ कुड़यार दीआं मेरीआं होवण पाबन्दीआं, हुक्म तेरा इक सुणाईआ। जिस तरह पिछलीआं जुग चौकड़ीआं लँघीआं, आपणा पन्ध मुकाईआ । हुण खेल खिला दे दया कमा दे वेख लै सूरबीरां जंगीआं, जंगजू तेरी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच आसा पूर कराईआ। कलयुग कहे प्रभू मेरा चरण कवल विच सजदा, डण्डावत बन्दना विच सीस झुकाईआ। मैं तेरे दर दा बरदा, मांगत हो के झोली डाहीआ। मैं भेव खुल्हाउणा आपणे घर दा, गृह पड़दा देणा उठाईआ। मैं दर्शन करां नरायण नर दा, नूर नुराना नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी वस्त मंग मंगाईआ। कलयुग कहे प्रभू मैं तेरी करां ताब्यादारी, तल्ब अवर ना कोए रखाईआ। चारों कुण्ट निगाह मारी, बिन नैणां नैण तकाईआ। सति सच दी रहिण दिती नहीं कोई यारी, यराना तोड़ ना कोए निभाईआ। नाम दी दिसे ना किसे ख़ुमारी, मदि मत्ती कीती लोकाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले तेरे नाल सारे करन ग़द्दारी, सति विच ना कोए समाईआ। तेरा धर्म उडया मार उडारी, धरनी धरत धवल नज़र कोए ना आईआ। तेरे कूड़ दी तेरे प्यार नालों सब नूं चंगी लगे यारी, यार प्यारे मित्र लए बणाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी मेरी पनिहारी, प्रभू तेरी सेव ना कोए कमाईआ। तूं वेखणा आपणी धारी, जोती जाते ध्यान लगाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर तेरा देण उधारी, भविख्तां विच सुणाईआ। अन्त कन्त भगवन्त आवे कलि कल्की अवतारी, निहकलंका नूर अलाहीआ । अमाम अमामे तेरी होवे सिक्दारी, सिर सिर हुक्म मनाईआ। सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी पा सारी, पारब्रह्म प्रभ आपणा भेव चुकाईआ। तूं निरगुण नूर जोत उज्यारी, नूर नुराना नज़री आईआ। तेरा खेल सदा जुग चारी, जुग चौकड़ी दए गवाहीआ। कलयुग कहे मैं तेरा सुत सूरबीर बलकारी, बल आपणा दिता प्रगटाईआ। धर्म दा महल रहिण देणा नहीं कोई अटारी, अटल पदवी हथ्थ किसे ना आईआ। दो चार सालां विच सब नूं करा ख्वारी, ख़ातर तेरी प्रभू सेव कमाईआ। बचया रहे ना कोई नर नारी, स्त्री मर्द वंड ना कोए वंडाईआ। मैं संदेशे देवां समुंद सागराँ जंगलां जूहां पहाड़ी, टिल्लयां पर्वतां देणा सुणाईआ।
सारे ख़बरदार हो जाओ शंकर ने हुक्म दे दिता मौत लाड़ी, राय धर्म चित्रगुप्त लेखे नाल मिलाईआ। जिस ने फिरना घर घर झाड़ी झाड़ी, कोने कोने वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। कलयुग कहे सज्जणो मेरी करनी इमदाद, ख़ुशीआं नाल जणाईआ। राय धर्म पिछला लहिणा रखणा याद, चित्रगुप्त भुल कदे ना जाईआ। लाड़ी मौत तूं वीं चखणा स्वाद, लख चुरासी खा खा ख़ुशी मनाईआ। मैं फेर आउणा सतिजुग त्रेता द्वापर तों बाद, तिन्न जुग तुहानूं फेर सके ना कोए रजाईआ। साथीओ सज्जणो सारे खोल्हो जाग, कलयुग कहे आपणी लओ अंगड़ाईआ। तुहाडे वड्डे होण वाले भाग, भागां भरयो तुहानूं मिले वड्याईआ। वायदा करीए दीन दुनी उत्ते जगदा रहिण नहीं देणा कोई चराग़, चरागाहां फिरे दुहाईआ। हँस बुद्धी वाले बणा देणे काग, काग रूप दिसे लोकाईआ। किसे तख्त निवासी दा रहिण नहीं देणा राज, शाह पातशाह ख़ाक विच मिलाईआ। राय धर्म चित्रगुप्त लाड़ी मौत कलयुग कहे अज्ज साडी सारयां दी हो जाए इक अवाज़, इक्को सुख़न देईए सुणाईआ। फिर प्रभू नूं कहीए साडी रखणी लाज, तेरे चरण सीस निवाईआ। सतिगुर शब्द नूं कहीए साडा पूरा करना काज, देणी माण वड्याईआ। क्यों अन्त सब नूं देणा पैणा जवाब, जवाब तल्बी करे बेपरवाहीआ। पैग़म्बरां दे सुपने नहीं कोई ख्वाब, ख़ुद मालक दा हुक्म ते ख़ुद मालक आप वरताईआ। मुहम्मद ने लबां कटाउण लग्गयां किहा सी जे आया ते आएगा विच पंजाब, पंजे दोवें मिला के दुआ ख़ुदा अगे करके वज़िहम वज़िहम वज़िहम कहि के सीस दिता झुकाईआ। उह मेरा शहिनशाहां दा शहिनशाह नवाबां दा नवाब, बेमुहताज मुहताजां आपणे गले लगाईआ। जिस दिन नानक ने पहले दिन वजाई रबाब, मर्दाने दिती सुणाईआ। ओ मर्दानया जो आउणा दसां तों बाद, धुर दा मालक अगम्म अथाहीआ। उह जोत रूप जिसने रचना रची आदि, आदि दा मालक इक अख्वाईआ। उहदा हुक्म उस दा शब्द शब्द बोध अगाध, बुद्धी तों परे करे पढ़ाईआ। उहदा प्रेम ठग्गां चोरां नूं बणा दए सन्त साध, भगत बणा के भगवन देवे माण वड्याईआ। ऐसी आपणे प्यार दी लावे लाग, दो जहान उतर कदे ना जाईआ। राती सुत्तयां दिने जागदयां दा बण जाए कन्त सुहाग, आत्मा दा परमात्मा हो के आपणा मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा स्वामी धुरदरगाहीआ। कलयुग कहे प्रभू एह मेरी कोई नहीं जुंमेवारी, ओह धुर दिआ ज़ामना तैनूं दयां सुणाईआ । तेरे हुक्म दी मेरे सीस उत्ते खारी, ख़ैरख़्ठाह तेरी सेव कमाईआ। तेरे चरण कवलां विच कदे ना करां ग़द्दारी, गदागर हो के होका देवां थांउँ थाँईंआ। प्रभू जे सच पुछें कलयुग आखे मेरे तों बिना दुनिया विच कोई नहीं तेरा पुजारी, अक्खरां नूं पढ़ पढ़ के तेरा नाम गए भुलाईआ। ऐवें
मारदे लम्मीआं उडारी, अन्दर वड़ वड़ बैठे ध्यान लगाईआ। कलयुग कहे मेरे साहिबा जे सच पुछें बिना तेरी किरपा तों सब दी आत्मा कँवारी, कन्त सुहाग नज़र किसे ना आईआ। मैं जदों तकां ते रोवण ज़ारो ज़ारी, हंझूआं हार बणाईआ। उह वेख लै हसदी मौत लाड़ी, ख़ुशीआं दे ढोले गाईआ। वाह कलयुगा तेरी किहो जेही फुलवाड़ी, पत्त टहणी दिती महकाईआ। सृष्टी दृष्टी वेखी झूठ भरया नाड़ी नाड़ी, बहत्तर नाड़ी दए गवाहीआ। कलयुग कहे मैं वी सब दे फिरां पिच्छे अगाड़ी, सतिगुर शब्द दे अगे वास्ता पाईआ। मेरे साहिबा इहनां नूं आपणे घर ना वाड़ीं, जेहड़े प्रभू नूं गए भुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। कलयुग कहे मेरा साहिब सच्चा मीत जो, नज़र किसे ना आंयदा। मेरे नाल करे मुहब्बत मोह, प्यार नाल समझांयदा। सब दा कर्म धर्म लैणा खोह, आपणा बल प्रगटांयदा। इक गल्ल याद रखीं कलयुग जिथ्थे अवाज़ निकले सोहँ सो, सो पुरख आदि निरञ्जण आप सुणांयदा। उथे आत्मा परमात्मा नहीं दो, दोहां दा इक्को रूप नज़री आंयदा। कलयुग कहे प्रभू जे उहनां दे अन्दरों तेरे नूर दा नूर ते नज़र आई लो, लोयण तीजा वेख वखांयदा। फेर उथे कदे ना सकां छोह, दूर दुराडा सीस झुकांयदा। क्यों उह भगत तेरे तेरे जोगे गए हो, उथे कलयुग की कर्म कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणांयदा। कलयुग कहे मैं बड़ा सूरबीर बहादर, अणखीला जगत अख्वाईआ। जिस ने करना हक आदल, इन्साफ़ आपणे हथ्थ रखाईआ। मेरे नाल सतिजुग दा करना तबादल, तबदीली भगतां दिती जणाईआ। दुनिया सृष्टी कायनात मैनूं इयों दिसदी कोई मक्तूल कोई कातिल, कत्लगाह धरनी धरत धवल धौल सोभा पाईआ। जे मुकद्दस दिसे बातल, बैतल पवित पाक अगम्म अथाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। कत्तक कहे कलयुगा अन्त करीए सलाह, नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग पिच्छों वक्त गया आईआ। दस्स केहड़ा लभ्भीए मलाह, बेड़ा जगत कवण उठाईआ। कलयुग कहिंदा कत्तका वाह वा, एह की दिता सुणाईआ। मेरा मालक अगम्म अथाह, बेअन्त नूर अलाहीआ। जिस धुर फ़रमाना मैनूं दिता जणा, बिन अक्खरां अक्खर पढ़ाईआ। अवतार पैग़म्बरां गुरुआं नाल दिता मिला, सहिज सहिज पड़दा विच्चों उठाईआ। कलयुगा तूं नौ खण्ड पृथ्मी लाउणा आपणा दाअ, दाओ समझ किछ ना पाईआ । हरि हिरदिउँ प्रभू दा कढणा नाँ, तन वजूदां करनी सफ़ाईआ। प्यार तोड़ के पुत्तरां माँ, पिता पूत देणा लड़ाईआ । बुद्धी कूड़ बणाउणी ख़ाहिश रलाउणी नाल काँ, चारों कुण्ट कूक सुणाईआ। फेर कलयुग खेल बच्चू ऐं करीं जिस तरह हुक्म देवां जणा, बण जणेंदी माईआ। जिन्हां ने सूर खाधा जिन्हां ने खाधी गाँ, दोहां नूं देणा टकराईआ।
फेर दोवें खड़्हीआं करनीआं बांह, चढ़दी लहिंदी दिशा देणीआं हिलाईआ। नाले कहीं प्रभू किसे नूं देवीं ना ठण्डी छाँ, अग्नी तपदी दिसे लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा सच आप प्रगटाईआ। कलयुग कहे कत्तका तूं की कर्म कमाउणा, कमलया मैनूं दे जणाईआ। कत्तक कहे कलयुगा मैं प्रभ नूं सीस निवाउणा, निव निव लागां पाईआ। मस्तक धूड़ी ख़ाक रमाउणा, टिक्के जोत ललाटी नाल चमकाईआ। गल पल्लू वास्ता पाउणा, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। इक संदेश सुणाउणा, आपणी इच्छया ना कोए प्रगटाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले जन भगतां आप तराउणा, दूजी ओट ना कोए तकाईआ। जिथ्थे होण उथे दरस दिखाउणा, एह तेरी बेपरवाहीआ। सुत्तयां आप उठाउणा, फड़ बाहों गले लगाईआ। जन्म मरन दा रोग मिटाउणा, चुरासी वंड ना कोए वंडाईआ। राय धर्म दा लेख मुकाउणा, चित्रगुप्त ना हिसाब रखाईआ। लाड़ी मौत ना पए अन्त परनाउणा, परम पुरख तेरी इक सरनाईआ। सतिगुर शब्द नाल जन भगतां सचखण्ड टिकाउणा, अगे हो ना कोए अटकाईआ। जिन्हां तेरा दरस करना तिन्हां दा कर्म कांड लेखे लाउणा, कत्तक कहे इस तों परे कर्म नज़र कोए ना आईआ। मेरा दिवस सुहञ्जणा मैं जन भगतां सीस झुकाउणा, दर साची मंग मंगाईआ। जन भगतो बिना प्रभू तों अन्त कोई कम्म नहीं आउणा, जगत कामना ना कोए चतुराईआ । एह शरीर चार दिन दा पराहुणा, जो आया सो उठ जाईआ। मैं इक गल्ल दस्सां जिन्हां सोहँ ढोला गाउणा, तिन्हां मिले धुर दा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। कत्तक कहे कर्म कांड दा लेखा जाए मुक, मुकम्मल दयां दृढ़ाईआ। जो जन तूं मेरा मैं तेरा पढ़े तुक, तुख्म ताअसीर जाए बदलाईआ। मंज़ल चढ़दयां कदे ना जावे रुक, अगे हो ना कोए अटकाईआ। सतिगुर शब्द जन भगत दुलारे गोदी लए चुक्क, फड़ बाहों गले लए लगाईआ। सचखण्ड दुआरे धुर दरबारे दरगाह साची मुकामे हक देवे सुट्ट, सच टिकाणे आप टिकाईआ। कत्तक कहे कर्मां वाल्यो निहकर्मी दी पई लुट्ट, लुटेरयो लुट्ट लओ चाँईं चाँईंआ। बिना पुरख अकाले तों भगतां नूं किसे बणाया नहीं कदे पुत, गोदी गोद ना कोए टिकाईआ। सदा सदा सदा तुहाडी सुंहजणी रहे रुत, रुतड़ी सतिगुर शब्द नाल महकाईआ। कत्तक कहे मैं सच दस्सां दर आया दे सब दे मिट जाणे दु:ख, एथे दुखीओ दु:ख जाणे तजाईआ। घर जा के ख़ुशीआं दा मानणा सुख, सुख साहिब सतिगुर झोली विच रखाईआ। सब दा उजल होवे मुख, दुरमति मैल ना लागे राईआ। फेर आउणा पए ना जनणी कुक्ख, लख चुरासी फंद कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेटणहारा कलयुग अन्धेरा घुप्प, सतिजुग सति सच चन्द चमकाईआ।
३ कत्तक शहिनशाही सम्मत दस हरि भगत दुआर जेठूवाल अमृतसर रणजीत कौर, अमरजीत सिँघ,
जगीर कौर, सुरजीत सिँघ, हरभजन सिँघ, प्रीतम सिँघ, गुरमीत सिँघ, जगजीत सिँघ, वरयाम सिँघ,
सतबीर सिँघ, जगमेल सिँघ, अमर सिँघ, मिलखा सिँघ, दलीप सिँघ, सन्तोख सिँघ, ठाकर सिँघ,
करतार सिँघ, सरूप सिँघ, चन्नण सिँघ, भगवन्ती, नंती, हरजीत सिँघ, पाल सिँघ, सवरन कौर,
तृप्त कौर, जुगिंदर कौर, गिरधारा सिँघ, प्रेम सिँघ, कश्मीर सिँघ, जगीर सिँघ,
प्यारा सिँघ, रत्न सिँघ, दलीप सिँघ, प्रीतम सिँघ, प्रीतम सिँघ, सुलखण सिँघ,
भान सिँघ, ईश्र सिँघ, जरनैल सिँघ, हरबंस सिँघ, जोगा सिँघ, वरयाम कौर,
कश्मीर सिँघ, आसा सिँघ, प्रीतो, बंती जेठूवाल, परमजीत कौर रणजीत बाग़
गुरदासपुर हरभजन सिँघ दरबार दा,
पंज तत कहिण कीना कमज़ी कोमिस्त मबी तलवज़ू चन हफ़तल बख़मल मज़बल बाहम वा कोज़ू तवस्तुल तख़मवा ओसल ख़ज़ीउल नूरे निशा मुहम्मदे दुआ रहमते ख़ुदा अल गविम अल गज़िम ज़वीनो ज़बी ज़बीउल मुफ़ा कुदरते निजा चश्मे चन्नीद अर्शे वज़ीद नूरे निगाहबान नौजुआन अगम्म अथाहीआ। सकलो मजिस दीवाना बवज़ी ज़मका अल वहम महम्बम वलज़ंका जूने जगुसते अलवीज़ो यकसमम मोविवज़े रूहा मुहम्मबा ज़ोऊ कादरे कुनिंद शवल तुमाएसाऊ वज़ू अर्शे नख़ू फ़र्शे मफ़ी असमाने ज़वग ज़फ़लाऊ कोवल कोज़ी कमबल पिसते दुआए ख़ुदा वलज़मूउल नज़ीते ज़वद शाहो मेहरो ज़ूए ज़मी शाहेनज़ी कुलिलदा दऊ ख़ाके ज़मीं बन्दा ए नवीं काबले ज़म्बल अवी कोना शरअ शाहे नफ़लू नूरे तलू असमाने वज़ू मोवीउल मुबा मुहम्मदे अदा काहबे दुआ जुसतजू ज़ख़दम महला वज़ी वज़ीहते नसीहते नसीहते नसीहते जोहमला मुहम्मदे ख़ुदाए ख़ुदाए ख़ुदा पंज तत नबीउला दामिस्तो दामिस्तो कज़ीने कवक्ख रसूले ज़वक्ख नबीए प्रतख परवरदिगारे यखू वाहिदे मबी नूरे अज़ी नूर नुराना इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दा रंग इक रंगाईआ। पंज तत कहिण प्रभ तेरा हक कलबूत, काया काअबा नज़री आईआ। तेरा कलमा दए सबूत, सबर सबूरी नाल समझाईआ। नूरी नूर रूहे रवां तेरा दूत, जगत जहान खेल खिलाईआ। हकीकत हक दए सबूत, सति सच नाल सुणाईआ। मेरे मेहरवान महबूब, तेरी मुहब्बत विच वड्याईआ। सदा सदा रहिणा मौजूद, विछोड़े विच विछड़ ना जाईआ। अन्दरों कढ के कूड़ी क्रिया कर नेस्तो नाबूद, मेहरवान मेहर नज़र टिकाईआ। दुतीआ रहे ना कोए हदूद, गृह इक्को देणा सुहाईआ। जोती जोत
सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ । पंज तत कहिण प्रभ असीं तन वजूद बणे पैग़म्बर, काअब्यां ख़ुशी बणाईआ। जगत धार वेखे सुवम्बर, सोहणा खेल खिलाईआ। जगत वजूद सुहा के मन्दिर, तेरी बणत बणाईआ। तूं निरगुण धार वस के अन्दर, भेव अभेद दिता समझाईआ। कर प्रकाश अन्धेरे खण्डर, नूर नुराना डगमगाईआ। भेव चुका के सूर्या चन्द्र, दीपक जोती जोत वखाईआ। निरगुण धार ला के आपणे अंगण, अंगीकार आप हो जाईआ। सानूं पूरब चेता जिस वेले मुहम्मद लग्गा मंगण, दर तेरे झोली डाहीआ। नूर अलाह चाढ़्हनी रंगण, रंगत इक दरसाईआ। तेरा तन वजूद मेरे महबूब ना होवे बदन, जगत वंड ना कोए वंडाईआ। धुर दे हुक्म नाल तेरा हुक्म आवे सद्दण, सद्दा इक्को इक सुणाईआ। तेरे दीपक जोती जगण, नूर नुराना डगमगाईआ। प्यार विच होवण मग्न, दूसर ओट ना कोए रखाईआ। मेरे मालका ख़लक दे ख़ालका तूं आप मनाउणा सगन, मौली तन्द ना कोए चतुराईआ। मेरी आशा तक लै तत पंजण, पंचम दे मालक तेरा ध्यान लगाईआ। मेरा ग़म मेटणा रंजन, रंजस देणी गंवाईआ। इक्को आपणा पा के अंजण, दो जहान देणा चमकाईआ। तैनूं पैग़म्बरां किहा दु:ख भंजन, भव सागर पार कराईआ। बेड़ा चुकणा कंधन, खेवट खेटा रूप दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। पंज तत कहिण प्रभ मुहम्मद हथ्थ रख के उत्ते छाती, सीना ख़ुशीआं नाल दबाईआ। दुआ कीती अगे कमलापाती, पतिपरमेश्वर तेरी बेपरवाहीआ। मेरी ज़िंदगी तेरी हयाती, जीवन तेरे कदम टिकाईआ। अन्तिम मेरी पुछणी वाती, वातावरन तकणा ख़लक ख़ुदाईआ। सदी चौधवीं होणी अन्धेरी राती, तेरा नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। तेरी हक दी दिसे ना कोए प्रभाती, सांतक सति ना कोए जणाईआ। मेरे मालका मैनूं बख्श अगम्मी दाती, वस्त अतुल वरताईआ। मेरे अमामा आउणा लोकमाती, निरगुण आपणा वेस वटाईआ। मेरी पुछणी वाती, लहिणा लहणयां विच्चों कढ्ढाईआ। सति सच जोड़ना नाती, रिश्ता फ़रिश्तयां बाहर समझाईआ। मेरा लेखा नहीं कागज़ाती, अलिफ़ ये ना कोए वड्याईआ। तूं मालक नूर अलाही सफ़ाती, हस्ती तेरी वेख वखाईआ। तैनूं किहा सब ने कमलापाती, पतिपरमेश्वर तेरी वड्याईआ। मेरी अन्त मुकाउणी वाटी, पन्ध जगत रहे ना राईआ। मंज़ल चढ़ाउणा घाटी, मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। मुहम्मद कहे मेरी दो हथ्थां वाली दुआ, दस्त दस्त नाल मिलाईआ। परवरदिगार बेपरवाह, बेपरवाही तेरी वेख वखाईआ। सच संदेशा दे सुणा, हुक्म इक्को इक दृढ़ाईआ। किस बिध नूर नुराना करें रुशना, जोती जाता सोभा पाईआ। झट ख़बर अगम्मी गई आ, बिन आहट दिती दृढ़ाईआ। मेरे नबी कर ध्याँ, रसूल सहिज नाल
जणाईआ। अन्तिम करां हक न्याँ, इन्साफ़ विच वड्याईआ। अमाम अमामा वेस वटा, नूर नुराना डगमगाईआ। लहिंदउँ चढ़दे नैण उठा, नेत्र लै बदलाईआ। की खेल करे तेरा ख़ुदा, ख़ुद मालक नूर अलाहीआ। जो हक दा दिल रुबा, मुहब्बत विच समाईआ। जिस अवतारां आपणा भेव दिता समझा, भुल रहे ना राईआ। पैग़म्बरां दिता दृढ़ा, सहिज नाल समझाईआ। जिस वेले वक्त सुहञ्जणा गया आ, लोकमात ख़ुशी बणाईआ। निरगुण नूर जोत कर रुशना, जोती जाता सोभा पाईआ। साढे तिन्न हथ्थ डेरा ला, सम्बल इक्को रंग रंगाईआ। साचा मार्ग इक वखा, नव सत्त दए समझाईआ। मुहम्मदा तेरी कबूल करां दुआ, दो जहानां मालक होए सहाईआ। काअब्यां तों परे आपणा भेव दए खुल्हा, पर्दानशीं नज़री आईआ। जेहड़ा सब तों रहे जुदा, जुज़ वखरा वंड वंडाईआ। नूर नुराना कर रुशना, ज़हूर आपणा दए चमकाईआ। सति सुहञ्जणा थाँ दए सुहा, सोहणी बणत बणाईआ। चार जुग दे मानस मानव मानुख इन्सान इन्सानां नाल दए मिला, आपणी गंढ्ढ पुआईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठां पन्ध दए मुका, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। झट जबराईल ने रौला दिता पा, ज़ोर ज़ोर सुणाईआ। हज़रत हज़रत मुहम्मद की खेल करे मेहरवां, महबूब नूर अलाहीआ। जिस इक्को गृह देणा वसा, दूसर वंड ना कोए वंडाईआ। मैनूं इयों दिस्या जबराईल कहे उस मालक ख़ालक इक भगत दुआर देणा बणा, जिस दी वंड ना कोए वंडाईआ। भगत सुहेले सूफ़ीआं इक्को घर देणा वसा, वास्ता आपणे नाल बणाईआ। जिथ्थे तेरी आशा फिरदी वाहो दाह, भज्जे चाँई चाँईआ। उस धवल नूं भाग देणा लगा, लग मातर दा डेरा ढाहीआ। जिथ्थे बिना सजदयां सब ने सीस देणा झुका, कदम बोसीआं विच ख़लक ख़ुदाईआ। निगाह मार लै बिन नैणा नैण तका, तकवा इके उत्ते जणाईआ। अन्तिम लहिणा मदीना मक्का दए मुका, मुकम्मल आपणा हुक्म सुणाईआ। दीन दुनी मानव इक्को रंग दए रंगा, शरअ ज़ंजीर बेनज़ीर दए कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। पंज तत कहिण मुहम्मद ने मारी आह, हौकयां नाल सुणाईआ। मेरे मौला बेपरवाह, बेपरवाह तेरी वड्याईआ। मेरे अगम्म अथाह आलीजाह, शहिनशाह तेरी सरनाईआ। तेरा हुक्म ल्या प्रना, सेवक हो के सेव कमाईआ। चलया विच रज़ा, राज़क रिज़क रहीम तेरी वड्याईआ। तेरे कलमे दा काअबे विच तक्कया मज़ा, मज़ाक वेख्या ख़लक ख़ुदाईआ। मेरे महबूबा क्यों सदी चौधवीं अन्त सब नूं देवें सज़ा, सज़ायाफ़ता दीन दुनी नज़री आईआ। क्यों सब दे सिर ते कूकदी कज़ा, कज़ाक कलयुग आपणा खेल खिलाईआ। क्यों नहीं इन्सानां हैवानां हथ्थ औणी ग़ज़ा, ग़ज़ब नाल तेरी दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी सरनाईआ। पंज तत कहिण जिस वेले मुहम्मद नूं रखया
बणा के लाश, मकबरे विच टिकाईआ। शंकर तक के उत्तों कैलाश, नेत्र नैण बिघसाईआ। मिट्टी ख़ाक ने किहा शाबाश, परवरदिगार तेरी बेपरवाहीआ। किस बिध तैनूं करन तलाश, खोजण थांउँ थाँईंआ। कवण पूरी करे आस, तृष्ना जगत मिटाईआ। कवण देवे धरवास, धर्म धार समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। पंज तत कहिण असीं मकबरे विच गए लुक, मुहम्मद नज़र कोए ना आईआ। फेर बिन अक्खरां पढ़ी तुक, तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाईआ। नूरी धार बिन नेत्रां नेत्र लए चुक, वेख्या चाँईं चाँईंआ। जेहड़ा मात गर्भ दा उलटा रुख़, धरनी अन्दर बैठा डेरा लाईआ। जो दो जहानां देवणहारा साचा सुख, जोती जाता इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। पंज तत कहिण असीं बण गए मिट्टी, तन वजूद नज़र कोए ना आईआ। साडे मकबरे सोहे पत्थर इट्टीं, पाहनां नाल वड्याईआ। इक अवाज़ अगम्मी आई जिस संदेशा दिता मुहम्मदा तैनूं फेर मिलांगा जिस वेले हाहे ते लाई टिप्पी, आपणा रूप बदलाईआ। उस वेले सदी चौधवीं जाणी छिपी, नूरी चन्द ना कोए रुशनाईआ। फेर नाम कलम्यां दी सांझी करांगा लिपी, होंटां लिपां विच्चों इक्को वार कढ्ढाईआ। तेरा लहिणा देणा चुकावांगा जिस वेले शहिनशाही दस दी आई मिती, मित्रा दयां दृढ़ाईआ। दीन दुनिया कूड़ दी सेजा होवे लिटी, टिक्के मस्तक ख़ाक ना कोए रमाईआ । जगत रसना होंणी मिट्ठी, अमृत रस ना कोए चखाईआ। आपणी खेल करां अनडिठ्ठी, नूर नुराना डगमगाईआ। पिछली धारा सब दी करां चिट्टी, कालख मूल रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। पंज तत कहिण असीं मकबरे विच गए छुप, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। असां वेख अन्धेरा घुप्प, कूक कूक दिती दुहाईआ। परवरदिगारा सांझे यारा जे पैग़म्बरां बणाया आपणा सुत, दुलारा आपणा रंग रंगाईआ। अन्तिम वात साडी पुछ, पुश्त पनाह हथ्थ टिकाईआ। तेरा लहिणा की कुछ, करनी दे करते देणा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दा पर्दा आप उठाईआ। पंज तत कहिण मकबरे विच्चों आई अवाज़, नाद बांग अज़ां दिती जणाईआ। नाले तैनूं खोल्ह के बातन बात, राज़क रिज़क रहीम दिता समझाईआ। मुहम्मद मेरा लहिणा नहीं नाल वुज़ू निमाज़, शरअ वंड ना कोए वंडाईआ। मेरा खेल वेखणा अन्त होणा नहीं किसे नराज़, दुतीआ भाउ ना कोए जणाईआ। पर याद कर तेरे तों बाद गोबिन्द दा उडणा बाज़, बाज़ी दीन दुनी उलटाईआ। फेर सदी चौधवीं धुर कलमे दा चलणा जहाज़, नौका नज़र कोए ना आईआ। इक्को हुक्म संदेस सुणना वाहिद, वाज़या करके दिता जणाईआ। नूर अलाही बेपरवाही दा वखरा होणा
मिज़ाज, तबीअत तबीब समझे कोए ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। मकबरा कहे जिस वेले पंज तत निगाह मारी चड़दा, बिन नैणां नैण उठाईआ। लेखा तक्कया गोर मड़्ह दा, धरनी धवल खोज खुजाईआ। झगड़ा तक्कया सीस धड़ दा, दीन दुनी लड़ाईआ। हँकार वेख्यो हउमे गढ़्ह दा, हंगता दए तुड़ाईआ । उस वेले परवरदिगार सांझा यार घाड़न होवे घड़दा, घड़न भन्न्हणहार आपणा खेल खिलाईआ। उह नूर अलाही अमाम अमामा सम्बल दे अन्दर वेख्या वड़दा, आपणा नूर आपणे विच छुपाईआ। फेर संदेशा दिता धुर दे घर दा, मुकामे हक हक समझाईआ। जिस खेल खेलणा वल छल दा, अछल छलधारी इक अख्वाईआ। उह रलाइआं किसे नाल नहीं रलदा, वखरा आपणा घर बणाईआ। जिस लहिणा देणा पूरा करना बलि दा, बावन नाल वड्याईआ। जिस दे संदेशे रामा रिहा घलदा, सीता सति समझाईआ। जिस नूं काहन घनईया आपणा काहन रिहा मंनदा, मनसा तो बाहर इक अख्वाईआ। जिस नूं मूसे मालक मन्नया सारे तन दा, वजूदां रंग रंगाईआ । ईसा ख़ुशीआं नाल उस दे प्यार विच फलदा, पत्त टहणीआं नाल महकाईआ। नानक लेख जणाया कलयुग कल दा, भेव अभेद आप खुल्हाईआ। गोबिन्द खेल खेलया उस दे बल दा, खण्डा खड़ग नाल चमकाईआ । अन्त इशारा दिता जो मालक महीअल जल थल दा, हर घट रिहा समाईआ। उस दा भेव नहीं आउणा पल दा, पलकां दे ओहले बहि के की आपणा हुक्म वरताईआ। जिस दा जोबन कदे ना ढलदा, जवानी बदल कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप निभाईआ । पंज तत कहिण प्रभ असीं माटी बिन स्वास, कम्म किसे ना आईआ। साडी अन्तिम इक्को आस, आशा नाल जणाईआ । बण के दासी दास, प्रभ चरण सीस झुकाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले अन्त वसणा साडे पास, सगला संग बणाईआ। तूं शहिनशाह शाहो शाबाश, सतिगुर नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी वस्त इक वरताईआ। पंज तत कहिण साडा साहिब मन्नणा कहिणा, कहि के दईए जणाईआ। असां मकबरयां विच नहीं रहिणा, कबरां विच ना कोए दफ़नाईआ। असां तेरा भाणा सहणा, निव निव सीस झुकाईआ। सदा सदा सद तेरे चरण कवल विच बहणा, दूसर धाम ना कोए वड्याईआ। तेरा दर्शन करीए सदा नैणां, बिन नैणां नैण लैणा मिलाईआ। सानूं कदी ना करीं त्रफ़ैणा, तरफ़दारी आपणी इक समझाईआ। तूं मात पित साक सज्जण साडा भाई भैणा, नार कन्त भगवन्त इक्को नज़री आईआ। असीं तेरे धाम अवल्ले तेरे चरण ढहणा, धूड़ी ख़ाक ख़ाक मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। मुहम्मद दे मकबरे
कीती पुकार, तूं ही तूं ही सुणाईआ। वाह मेरे परवरदिगार, नूर नुराने नूर अलाहीआ। मैं तेरा ख़िदमतगार, ख़ादम हो के सीस निवाईआ। तेरे चरण कवल निमस्कार, कदम बोसी विच सीस झुकाईआ। मेरी बेनन्ती सुण पुकार, कूक कूक दृढ़ाईआ। सच दस्स की खेल करे अमाम अमामा बण सिक्दार, सिर सिर आपणा हुक्म वरताईआ। तेरे नाल काहदा तकरार, झगड़ा दुनी ना कोए रखाईआ। मेरे नाल वायदा कर इकरार, कौल देणा समझाईआ। झट हुक्म दिता सची सरकार, ख़ुद मालक आप सुणाईआ। मुहम्मद सुण लै नाल प्यार, आशा तेरी नाल रखाईआ। सदी चौधवीं लए विचार, विचर के सके ना कोए समझाईआ। जिस वेले होया अन्ध अँधयार, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ । मित्रां दा मित्र रहे कोई ना यार, यराना तोड़ ना कोए निभाईआ। दीनां मज़्हबां होणी खार, नाम कलमा करे लड़ाईआ। खण्डा खड़ग चले तलवार, आपणी लै अंगड़ाईआ। चारों कुण्ट हाहाकार, अग्नी तत बुझाईआ। सच ईमान रहे ना विच संसार, सच विच ना कोए समाईआ। मन्दिर मस्जिद रो रो करन पुकार, बिन नैणां नीर वहाईआ। उस वेले परवरदिगार पावे सार, सांझा यार नूर अलाहीआ। जिस दा खेल सदा जुग चार, सतिजुग त्रेता द्वापर वेख वखाईआ। उह कलयुग अन्तिम लहिणा देणा देवे कर्ज़ उतार, मकरूज़ आपणा हुक्म वरताईआ । जिस वेले मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ होण ख्वार, पत्थर इट्ट नाल टकराईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान गीता ज्ञान रोवे ज़ारो ज़ार, नेत्र नैणा नीर वहाईआ। धरनी करे हाहाकार, हौक्या विच सुणाईआ। किरपा कर आप निरँकार, निरवैर तेरी वड्याईआ। उस वेले अमाम अमामा बण के होवां ज़ाहर, ज़ाहर ज़हूर करां रुशनाईआ। सांझा बणा के भगत दुआर, भगवन हो के वेख वखाईआ। सम्मत शहिनशाही दस लैणा विचार, थित वार ना कोए जणाईआ। जिस वेले भगतां ने भगत दुआरे विच भगतां दा कीता भण्डार, सोहणी ख़ुशी बणाईआ। विष्नूं वेखे नैण उग्घाड़, आपणा ध्यान लगाईआ। ब्रह्मा करे विचार, पारब्रह्म तेरी बेपरवाहीआ। शंकर तके अगम्म नज़ार, नज़रीआ लए बदलाईआ। उस वेले खेल होणा अपर अपार, अपरम्पर हो के दयां जणाईआ। भगत सुहेला बणे आप निरँकार, कुदरत दा कादर अगम्म अथाहीआ। ग़रीब निमाणयां पावे सार, कोझयां कमल्यां गोद उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, परम पुरख आप करतार, कुदरत दा कादर करनी दा करता करनहार एकँकार आप अख्वाईआ।
४ कत्तक शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड बालेचक ज़िला अमृतसर हरजीत सिँघ दे शरीर छुट्टण नवित
पंज तत कहिण प्रभ मेरा नाउँ रखया हरजीत, हरि दिती माण वड्याईआ। पुरख अकाले दीन दयाले तेरे चरण प्रीत, प्रीतम मेल मिलाया सहिज सुभाईआ। तुैगुण नालों कर अतीत, त्रैभवन धनी दिती वड्याईआ । छोटे बाले दी परख के नीत, नीतीवान होया सहाईआ। तूं मेरा मैं तेरा गाया गीत, सोहँ ढोला अगम्म अथाहीआ। पिछला लेखा मेरा मातलोक गया बीत, अगे सचखण्ड मिली वड्याईआ। मेरा आत्मा होया ठांडा सीत, अग्नी तत ना कोए जलाईआ। तूं साहिब स्वामी मेरे वस्या चीत, चेतन धार ल्या प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। पंज तत कहिण प्रभ असां छड्डया जगत नाता, दीन दुनी दी लोड़ रही ना राईआ। तूं मालक ख़ालक मिल्या पुरख बिधाता, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर इक्को नज़री आईआ। जिस कूड़ी क्रिया मेटणी अन्धेरी राता, नूरी चन्द चन्द चमकाईआ। अन्त कन्त भगवन्त मेरी पुछी वाता, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। धीरज देणी मेरे पिता माता, नेत्र नैणां नीर ना कोए वहाईआ। तूं सब दा जोती जाता, नूर नुराना अगम्म अथाहीआ। तेरा खेल बहु बिध भांता, भेव सके कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। पंज तत कहिण नाता साडा छुट्टया जग, जग जीवण दाते दिती वड्याईआ। तन वजूद सड़या अग्नी अग्ग, धुआँधार जगत वखाईआ। किरपा कर सूरे सरबग, मेहरवान मेहर नज़र इक उठाईआ। मैनूं सब दे नालों कर अलग, आत्मा परमात्मा आपणे रंग रंगाईआ। मैं जगत जहान दी मंज़ल गया लँघ, अगे हो ना कोए अटकाईआ। सच धार दा वेख पलँघ, सुखआसण डेरा लाईआ। जिथ्थे शब्द दा शब्द अनन्द, दूसर अवर ना कोए शनवाईआ। प्रकाश तक्कया बिना सूर्या चन्द, जोती जाता डगमगाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला मेरे वस्या संग, सगला संग रखाईआ। मानस जन्म मेरा नहीं होया भंग, प्रभ दिती माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मेला आप मिलाईआ । पंज तत कहिण प्रभ साडा जगत छुट्टया लड़, दीन दुनी मेल ना कोए वखाईआ। छडे किले कोट गढ़्ह, छप्पर छन्न दीन दुनी तजाईआ। तेरी मंज़ल महबूब गया चढ़, अगे हो ना कोए अटकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा ढोला पढ़, आत्मा परमात्मा विच मिलाईआ। सच सुहञ्जणा आदि निरञ्जणा तेरा वेख्या गढ़्ह, सचखण्ड दुआर इक्को सोभा पाईआ। जिथ्थे ना कोई भय ना कोई डर, भयानक रूप ना कोए दरसाईआ। इक्को पतिपरमेश्वर तेरा मिल्या घर, गृह मन्दिर ख़ुशी बणाईआ। बेशक दुनिया कहिंदी हरजीत सिँघ गया मर, मर जीवत आपणा आप ल्या बदलाईआ। तेरे चरण कवल आपणा आप धर, बिन सीस सीस झुकाईआ।
तूं साहिब सुल्तान नरायण नर, नर हरि वड्डा वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दर इक सुहाईआ। तेरा सच दर सुहञ्जणा, प्रभ एकँकारे एक। मिली वड्याई आदि निरञ्जणा, सतिगुर बख्शी साची टेक। तूं मालक दर्द दु:ख भय भञ्जणा, त्रैगुण माया ना लाए सेक। जोती धार पा के अंजणा, बुद्धी कीती हक बिबेक। तेरे चरण कवल करां मजना, बख्शी साची टेक। मेरे पुरख अकाले सज्जणा, दर्शन होवे नेतन नेत। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सच्चा करे हेत। पंज तत कहिण प्रभ असीं बाल नादाने, बेअन्त तेरी सरनाईआ। शाहो भूप वड सुल्ताने, शहिनशाह तेरे हथ्थ वड्याईआ । आदि जुगादि धुर दे काहने, नौजवाने नूर अलाहीआ। साचा बख्श्या इक ज्ञाने, बिन अक्खरां अक्खर पढ़ाईआ । आत्म मिल्या नाल भगवाने, परमात्म तेरे विच समाईआ। नाता छुट्टया कूड़ जहाने, मातलोक ना कोए वड्याईआ। मात पित भैण भ्रा मेरे समझाणे, नेत्र नीर ना कोए वहाईआ। मैं पुज्जया सचखण्ड टिकाणे, दरगाह साची आसण लाईआ। जिथ्थे विष्न ब्रह्मा शिव अवतार पैग़म्बर गुर गावण गाणे, भगत सन्त ढोले रहे सुणाईआ। इक्को शब्द नाद तराने, तुरीआ बाहर शनवाईआ। इक्को नूर जोत महाने, जोती जोता डगमगाईआ। मेरा परम पुरख जिस मेरी कीती पहचाने, बिन नैणां नैण मिलाईआ। मैं आपणे घर आया छड के घर बेगाने, गृह मन्दिर कूड़ दिते तजाईआ। हुण सुत्ता दे कर बांह सरहाणे, जुग चौकड़ी ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवाने, निरगुण धार एकँकार कल आपणे रंग रंगाईआ।
१२ कत्तक शहिनशाही सम्मत दस बराज़ील तों आए फ़ारनरां दी बेनन्ती ते
हरि भगत दुआर जेठूवाल ज़िला अमृतसर
पंज तत कहिण साडा लेखा नाल तेई अवतारा, अवतरी धार निरगुण निरँकार निराकार आप जणाईआ। पैग़म्बरां सुल्हकुल दा कीता इशारा, बिन सैनत जगत जुगत बाहर जणाईआ। गुरुआं दिता धर्म अधारा, उदर दा लेखा कवण मुकाईआ। भगतां सूफ़ीआं करीआं निमस्कारां, डण्डावत बन्दना सजदयां विच सीस झुकाईआ। साडे पुरख अकाल दीन दयाल परवरदिगार ज़ाहरा, ज़हूर तेरी वड वड्याईआ। कवण वक्त श्री भगवन्त साडा लेखा मेटे विच संसारा, संसारी भण्डारी सँघारी लोड़ रहे ना राईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग हुक्म फ़रमान सतिगुर शब्द दिता अपारा, अपरम्पर स्वामी अन्तरजामी आप जणाईआ।
तत वजूद हक महबूब धुर दा गौड पावे सारा, मेहरवान मिहबान मेहर नज़र उठाईआ। जिस नूं निरगुण धार सब ने कहिणा चवीआं अवतारा, जोती जाता पुरख बिधाता इक अख्वाईआ। अमाम अमामा नूर नुराना होवे ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर करे रुशनाईआ। सो लहिणा देणा अन्त कन्त भगवन्त पूरा करे आप करतारा, कुदरत कादर वेख वखाईआ। जिस नूं सरगुण धार सृष्टी दृष्टी अन्दर करे निमस्कारा, डण्डावत बन्दना सजदयां विच सीस झुकाईआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी घट निवासी अन्त लहिणा देणा वेखे वेखणहारा, दूसर अवर ना कोए वड्याईआ। जिस नूं सब ने कहिणा चवीआं अवतारा, अवतरी आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर भेव आप चुकाईआ। पंज तत कहिण गुर अवतार पैग़म्बरां दिता संदेशा सद्दा, शब्द कलमा नाम दृढ़ाईआ। परवरदिगार सांझा यार हक महबूब आपणा हुक्म वजाए नदा, दो जहान नौजवान करे शनवाईआ। जिस दी शब्दी धार अनोखी होवे गदा, गदागर करे लोकाईआ। भय भाउ भयानक वाला देवे दब्बा, सिर सके ना कोए उठाईआ। जिस नूं सब ने कहिणा अब्बा, पित मात नूर अलाहीआ। उस दा दीपक नूर जोत प्रकाश इक्को होवे जगा, जागरत जोत बिन वरन गोत करे रुशनाईआ। जन भगतां मेल मिलाए उपर शाह रगा, शहिनशाह पर्दा आप उठाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यार मिटा के अग्गा, अमृत मेघ नाम बरसाईआ। ख़त्म कराए कूड़ मलेछ सभा, सभापती आपणा हुक्म वरताईआ। जिस दे हुक्म विच दो जहान ज़िमीं असमान ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर होवे बध्धा, बन्दना विच सारे सीस निवाईआ। उह कूड़ कुड़यार विच संसार मेट के हद्दा, हद्द हदूद आपणी इक जणाईआ। जिस दा दीपक जोत अगम्मा होवे जगा, नव सत करे रुशनाईआ। जिस शरअ मेटणी मुहम्मद कटीआं लबां, लबरेज़ करे ख़लक ख़ुदाईआ। उस दी आदि आदि दी इक्को होवे यदा, यदी आपणा हुक्म सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर पर्दा आप चुकाईआ। पंज तत कहिण सानूं अवतारां दिता लारा, सहिज सहिज जणाईआ। पैग़म्बरां कीता इशारा, हज़रत ईसा मूसा मुहम्मद दए गवाहीआ। गुरुआं गोबिन्द धार दस्स दुआरा, भेव अभेद दिता दृढ़ाईआ । जिस दा लहिणा देणा ग्रन्थ शास्त्रां बाहरा, बिन अक्खरां अक्खर पढ़ाईआ। सो निरगुण धार निरवैर होवे ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर करे रुशनाईआ। जिस दा आदि जुगादि जुग चौकड़ी अन्त ना पारावारा, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। सो जोती जाता पुरख बिधाता एका शब्दी शब्द दा लाए नाअरा, आत्म परमात्म भेव चुकाईआ। जिस दा नव सत्त दा होवे दाइरा, दामनगीर ख़लक ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरि वड्डा वड वड्याईआ। पंज तत कहिण सानूं अवतारां दिती तसल्ली, प्यार मुहब्बत विच जणाईआ। पैग़म्बरां दस्सी
महबूब दी गली, गलवकड़ी इक्को पाईआ। गोबिन्द आख्या सीस रख के आपणी तली, मेल मिलणा धुर दे माहीआ। जन भगतो जगत विकार दी देणी पैणी बली, बलि दी आसा पूरब चली आईआ। धुर दी खेल आदि जुगादि कदे ना टली, टाल मटोल ना कोए वखाईआ। सच दुआर दी धार धर्म दे प्यार नाल जाए मल्ली, मालक इक्को इक नज़री आईआ। जो आदि जुगादी वली छली, अछल छल आपणी खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। पैग़म्बर कहिण पंज तत वखा के हैंड, ज़िमीं असमान हिलाईआ। भाग लगणा सम्बल वाली लैंड, लैंड मारक बाडी तन वजूद जणाईआ। जिस दे थरू हुक्म होणा सैंड, दीन दुनी शनवाईआ। जिस कलयुग कूड़ी क्रिया करना ऐंड, इंनडैकस वेखे ख़लक ख़ुदाईआ। जिस दीन मज़्हब करना जुआंन्ट, शरअ वंड ना कोए वंडाईआ। जिस दा लहिणा देणा लेखा सब तों दिसे बीहाईंड, बीफ़ोर आपणा हुक्म वरताईआ। जिस नूं समझे कोई ना माईंड, माईनस होवे ख़लक ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। पंज तत कहिण मुहम्मद सानूं किहा बिना ववू ज़आ जम्बा जागू उलू अलम्बाए अनज़ा अम्बाए तवज़ी ज़ोखू ज़म्बल हफ़ती तख़सतल बेवज़ू नूरे ज़ुमा वाहिदे ख़ुदा, ख़ुद मालक इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। पंज तत कहिण सानूं गुरु गुरदेव गए दस्स, दहि दिशा ध्यान लगाईआ। तुसां राह तकणा हस हस, बिन नैणां नैण उठाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला जन भगतो तुहाडे अन्तर जाए वस, वास्ता आपणे नाल रखाईआ। निझर झिरना अमृत दे के रस, बिन रसना रस समझाईआ। नाम निधाना तीर अणयाला मारे कस, बिन चिल्ले जगत जुगत उठाईआ। तुहाडा अन्तर मेल मिलावा होवे आत्म धार नस्स, मनसा मन ना कोए वड्याईआ। त्रैगुण तत ना सके डस, ममता मोह ना कोए हल्काईआ। लेखा रहे ना रवि शशि, सूर्या चन्द ना कोए चमकाईआ। अन्तर मेट रैण अन्धेरी मस, नूर नुराना चन्द दए चमकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सब ने गाउणा जस, सिफ्ती सिफ्त सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दा रंग आप रंगाईआ। पंज तत कहिण सानूं अवतार पैग़म्बरां गुरुआं दितीआं तारीख़ां, सदी चौधवीं बीसवीं ढईआ नाल वड्याईआ। खेले खेल जगत जगदीसा, जगदीश्र धुर दा माहीआ। जिस दी करे कोई ना रीसा, दूसर रूप ना कोए दरसाईआ। उह शहिनशाह शाहो शाबीसा, हरि करता इक अख्वाईआ। जिस दा इक्को कलमा हुक्म नाम होवे हदीसा, हज़रतां तों बाहर करे पढ़ाईआ। जिस वेखणा लहिणा देणा पूरब लेखा बीता, बातन पड़दा दए उठाईआ। सति सच चला के रीता, कलयुग क्रिया कूड़ मिटाईआ। आत्म धार परमात्म होवे मीता, मित्र प्यारा
नूर अलाहीआ। त्रैगुण धार वस अतीता, त्रैभवण धनी खेल खिलाईआ। लहिणा देणा जाणे राम सीता, राधा कृष्ण मूल रहे ना राईआ। पैग़म्बरां वेखे कौल इकरार कीता, वायदा वाअदयां विच्चों पूर कराईआ। जो गोबिन्द अन्त अख़ीर आसा रखी बैठण लग्गयां विच अंगीठा, शब्दी शब्द नाल वड्याईआ। मेरे पुरख अकाले दीन दयाले तेरा खेल होवे अनडीठा, जग नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। तेरा भाणा सब नूं मन्नणा पए करके मीठा, कलयुग अग्नी अग्ग ना लागे राईआ। तूं लेखा मुकाउणा हस्त कीटा, ऊचां नीचां वेख वखाईआ। आपणा भेव खुल्हाउणा भीतर भीता, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। लख चुरासी जीव जंत परखणीआं नीतां, नीतीवान तेरी बेपरवाहीआ। झगड़ा रहे ना मन्दिर मसीता, काअब्यां चर्चां ना कोए चतुराईआ। तेरे नाम कलमे विच होवण हक तौफ़ीकां, तोहफ़ा दीन दुनी वरताईआ। दीन मज़्हब शरअ दा मेटणा शरीका, शरीअत वलदीअत इक्को इक जणाईआ। तेरे नाम दीआं सारे करन तमहीदा, सिफ्तां विच सालाहीआ। साडीआं पूरीआं करनीआं उम्मीदां, आशा तेरे उत्ते रखाईआ। चार जुग दे शास्त्र तेरे संदेशे दीआं रसीदां, यादाशत दीन दुनी जणाईआ। तेरा खेल दीन दुनी होवे पेचीदा, पेशीनगोईआं समझ किछ ना पाईआ। वड्याई कर सके कोई ना जीभा, जिह्वा गुण ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच गृह आप दरसाईआ। पंज तत कहिण प्रभ गुर अवतारां कौल इकरार कीता सचा, सच सच नाल दृढ़ाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल परवरदिगार जन भगत तेरा बच्चा, बचपन आपणे नाल मिलाईआ। लेखे लावे तन वजूद माटी भाण्डा कच्चा, कंचन गढ़्ह बणाईआ। लूं लूं अन्दर होवे रचा, रचना आपणी दए समझाईआ। मनुआ दहि दिश फिरे ना नच्चा, शब्दी डोर तन्द बंधाईआ। आत्म परमात्म दस्स के पता, पतिपरमेश्वर मेल मिलाईआ। भगत भगवान फ़र्क रहे ना रता, रत्न अमोलक गुरमुख हीरे लए प्रगटाईआ। लेखा जाणे पंज तता, ततव तत खोज खुजाईआ। अन्तिम जोड़े साचा नत्ता, रिश्ता आपणे नाल रखाईआ। जिथ्थे आत्मा होवे सत्ता, नाल ततां रंग रंगाईआ। एसे कारन गोबिन्द जैकारा बोलया फ़तिह, फ़ातिहा पढ़े ख़लक ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मेल आप मिलाईआ। पंज तत कहिण सानूं अवतार पैग़म्बरां गुरुआं दिता दिलासा, शब्दी शब्द शब्द धार जणाईआ। कलयुग अन्त अन्त रखो भरवासा, भगवन देवे माण वड्याईआ। जिस दे हुक्म विच पाईआं रासा, रस्ते दीन दुनी समझाईआ। उह सब दीआं पूरीआं करे आसा, तृष्ना वेखे थांउँ थाँईंआ। जिन्ह लहिणा देणा तकणा शंकर उत्ते कैलाशा, कलाधारी खोज खुजाईआ। ब्रह्मा वेखे धाम निवासा, विष्न विश्व दा पड़दा आप चुकाईआ। तिस दा नूर ज़हूर होवे प्रकाशा, जोती जाता डगमगाईआ। हरिजन होण देवे ना कदे उदासा, चिन्ता ग़म दए कढ्ढाईआ। निज
घर अन्तर रखे वासा, गृह मन्दिर सोभा पाईआ। लेखे लाए स्वास स्वासा, साह साह आपणा जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडा होवे सहायक, सिर सिर हथ्थ टिकाईआ। इक्को मालक मंनीए नायक, ख़सम ख़समाना नूर अलाहीआ। जिस नूं पैग़म्बरां किहा वाहिद, लाशरीक अगम्म अथाहीआ। जिस दा हुक्म दो जहानां होणा राइज़, अगे हो ना कोए अटकाईआ। उह खेल खिलावे दया कमावे निरगुण धार अगम्मी शायद, शहिनशाह भेव कोए ना पाईआ। कौल इकरारा पूरा करे वाहिद, गुर अवतार पैग़म्बरां नाल मिलाईआ। जिस दा संदेशा फ़रमाना होवे जाइज़, जाइज़ा तके ख़लक ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ। पंज तत कहिण असीं विकदे रहे अवतार पैग़म्बरां गुरुआं हाट, दीनां मज़्हबां वंड वंडाईआ। साडा पन्ध ना मुक्कया वाट, तन वजूद लेख ना कोए मुकाईआ। असीं आउँदे रहे आन बाट, जन्म जन्म नाल बदलाईआ। साडा पूरा होया मूल ना घाट, घाट पतण बहि के ध्यान लगाईआ। खेल वेखदे रहे बण के नटुआ नाट, की स्वांगी आपणा स्वांग वखाईआ। बिन अक्खरां वाली तकदे रहे पात, जो पत्रका जगत नेत्र नज़र किसे ना आईआ। कवण वेला प्रभू कलयुग अन्त मेटे अन्धेरी रात, रुतड़ी निरगुण धार आपणे नाल महकाईआ। झगड़ा मुकावे ज़ात पात, दीन दुनी करे सफ़ाईआ। लेखा वेखे काग़ज़ात, कलम शाहीआं खोज खुजाईआ। लहिणा रहिण ना देवे विच निबातात, मेहरवान मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। जो भेव खुल्हावे बातन बात, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। साडा लेखा वेखे लोकमात, बिन नैणां नैण उठाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म बख्शे सची दात, वस्त अमोल अमुल वरताईआ। जिस दे नाम कलमे पढ़दे रहे बहु बिध भांत, अक्खरां नाल अक्खर बदलाईआ। सो पुरख अगम्मा अन्तिम पुछे वात, वेखणहारा थांउँ थाँईंआ । सच दी सच बणा के सौग़ात, सगला संग जणाईआ। आत्म परमात्म जोड़े नात, मेल मिलाए सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर पर्दा आप उठाईआ। पंज तत कहिण गुर अवतार पैग़म्बरां कीतीआं मेहरा, मेहर नज़र नाल जणाईआ। अन्त सतिगुर शब्द प्रगट होवे इक दलेरा, दलेरी नाल जणाईआ। जो इक्को रंग रंगाए सञ्झ सवेरा, शबे रोज़ आपणा खेल खिलाईआ। उस दे मिलण दा जन भगतां चाउ घनेरा, घनईया आसा गया तकाईआ। जिस दा सम्बल होवे डेरा, दर घर साचा इक वड्याईआ। जो जोती जाता हो के देवे गेड़ा, जगत जुगत नाल भवाईआ। उहदा धर्म दा धर्म वसणा खेड़ा, खण्डा ना कोए उठाईआ। अन्तिम भगतां ततां बन्न्हे बेड़ा, बेड़ी नईया नौका आपणा नाम बणाईआ। चरण छोह गया जेहड़ा जेहड़ा, जिउड़ा जमां वाला कटाईआ। अगला पन्ध मुका के
नेड़ा, नेरन नेरा नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दी आसा मंग मंगाईआ। पंज तत कहिण असीं उडीकदे रहे वक्त, बिन नैणां नैण उठाईआ। कवण वेला आवे विच जगत, मिले मेल सहिज सुभाईआ। लेखा चुक्के भगवान भगत, भगवन देवे माण वड्याईआ। नाता फेर ना होए बूँद रक्त, अग्नी अग्ग ना कोए तपाईआ। मेला मिले अगम्मी शक्त, शख्सीयत जगत ना कोए वड्याईआ। फेर आईए मूल ना उत्ते धरत, धवल ना वजे वधाईआ। मेल मिले अगम्मे मालक नाल उपर अर्श, अर्शी प्रीतम होवे सहाईआ। बिन नैणां पाईए दरस, बिन नेत्र लोचन लईए बिघसाईआ। अगली रहे कोई ना हरस, हवस दए बुझाईआ। मेहरवान हो के नौजवान हो के श्री भगवान करे तरस, रहमत सच सच समझाईआ। जिस भगतां ततां लेखा लाउणा विच शहिनशाही बरस, दसवां दस दस मास दा पन्ध मुकाईआ। उह निरगुण धार एकँकार आए परत, पतिपरमेश्वर फेरा पाईआ। जिस सब दा लहिणा देणा पूरा करना गुर अवतार पैग़म्बरां वाली शर्त, शरअ दा डेरा ढाहीआ । सब दी मन्ज़ूर करे अर्ज़, बेनन्ती आपणे रंग रंगाईआ। इक्को माण दे के जनो मर्द, बाल बृद्ध वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंज तत कहिण अन्त साडी वंडे दर्द, दुखियां दु:ख विछोड़े वाला मिटाईआ।
२७ कत्तक शहिनशाही सम्मत दस हरि भगत दुआर जेठूवाल ज़िला अमृतसर दरबार निवासी
सेवादारां नवित दलीप सिँघ, प्रीतम सिँघ, रत्न सिँघ, जरनैल सिँघ, कश्मीर सिँघ,
प्रीतम सिँघ, सुलखण सिँघ, जगीर सिँघ, आसा सिँघ, जोगा सिँघ
पंज तत कहिण प्रभ तेरे बरख़ुरदार, सेवक हो के सेव कमाईआ। तूं आदि जुगादी धुर दा मीत मुरार, मित्र प्यारा एकँकारा इक अख्वाईआ। तेरे चरण कवल उपर धवल निमस्कार, नमो नमो डण्डावत बन्दना विच सीस झुकाईआ। तूं कुदरत कादर करनेहार, करता पुरख इक अख्वाईआ। अगम्म अथाह तेरे भरे भण्डार, अतोट अतुट तेरी बेपरवाहीआ। असीं याचक मंगते तेरे भिखार, भिक्खक हो के झोली डाहीआ। वस्त अमोलक काया गोलक देणी डार, निरवैर आपणा रंग रंगाईआ। तूं शाहो भूप शहिनशाह सिक्दार, सिर सिर आपणा हुक्म वरताईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। पंज तत कहिण प्रभ असीं सेवक तेरे गोले, गोलक काया दे भराईआ।
साचे नाम दे बख्श दे ढोले, गीत गोबिन्द देईए सुणाईआ। भेव चुका दे पड़दे ओहले, सनमुख हो के नज़री आईआ। किरपा निधान वसणा कोले, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। तेरे प्यार विच जन भगतां रुतड़ी मौले, पत टहणी आप महकाईआ। पिछले पूरे कर दे इकरार कौले, कौल धवल नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सच तेरी सरनाईआ। पंज तत कहिण प्रभ तेरी सेवा करीए दिन रात, रैण भिन्नड़ी नाल मिलाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले देणी दात, परवरदिगार सांझे यार चरण कवल देणी सरनाईआ। तूं निरवैर पुरख पिता मात, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। असीं आत्म तेरी ज़ात, दूसर वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जाते जोड़ लै नात, नूर नुराने कर रुशनाईआ। अन्त साडी पुछ वात, वातावरन वेख ख़लक ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सच तेरी सरनाईआ। पंज तत कहिण प्रभ असीं तेरे सुहेले भगत, भगवन दे वड्याईआ। साडी लेखे ला लै बूँद रक्त, तन वजूद तेरे चरण टिकाईआ। निरगुण धार आपणी बख्श शक्त, शख्सीयत आपणी इक समझाईआ। साडा सुहञ्जणा होवे वक्त, घड़ी पल तेरे नाल मिलाईआ। जगत जहान असीं फिरीए विच मटक, काया मटके कर सफ़ाईआ। चुरासी विच ना जाईए भटक, चारे खाणी ना वंड वंडाईआ। गर्भ जून ना जाईए लटक, दस दस मास ना अग्न तपाईआ। साडा लहिणा देणा पूरा कर दे उपर धरत, धवल दे मालक होणा सहाईआ। जे निरगुण धार आयों परत, पतिपरमेश्वर वेख वखाईआ। तेरा लहिणा देणा उत्ते अर्श, अर्शी प्रीतम मेल मिलाउणा चाँईं चाँईंआ। साडी जन्म जन्म दी पूरी कर दे हरस, हवस राम नाल रखाईआ। साडा ख़ुशीआं वाला होवे बरस, गृह मन्दिर अन्दर वजदी रहे वधाईआ। निज नेत्र निरगुण धार देणा दरस, बिन लोचन लोचन लैणा मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। पंज तत कहिण प्रभ तेरे दर दे दरवेश पुजारी, बिन रसना जिह्वा ढोले गाईआ। तूं साहिब सुल्तान शाहो भूप सिक्दारी, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। तेरे चरण कवल सदा निमस्कारी, निव निव लगीए पाईआ। जिस कलयुग अन्त जन भगतां पैज संवारी, सिर सिर हथ्थ टिकाईआ। असीं बरदे तेरे तूं मालक धुरदरबारी, दरगाह साची सच तेरी सरनाईआ। साडी कत्तक वाली तूं लेखे लाउणी दिहाढ़ी, लेखे आपणे विच पाईआ। दरगाह साची सचखण्ड पुरख अकाले अन्तिम वाड़ीं, दूजा गृह नज़र कोए ना आईआ। पंज तत कहिण साडा लेखा रहे ना नाल मौत लाड़ी, लाड़े धुर दे लैणा आप परनाईआ। शब्द अगम्मे घोड़े चाढ़्हीं, वागां आपणे हथ्थ रखाईआ। दो जहानां पार कराउणी खाड़ी, पुरी लोअ ब्रह्मण्ड खण्ड अगे हो ना कोए अटकाईआ। जन भगत कहिण तेरे दर आपणी भेंटा दिती चाढ़्ही,
चार जुग दा लेखा देणा मुकााईआ। जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण साडी बणी रहे साउणी हाढ़ी, रुतड़ी आपणे रंग रंगाईआ। पंज तत कहिण असीं भगत सुहेले दर तेरे सदा फिरना पिच्छे अगाड़ी, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सहायक होणा जंगल जूह उजाड़ पहाड़ी, टिल्ले पर्वत समुंद सागर काया गागर तेरी ओट तकाईआ।