पुस्तकालयभाग २४

पहली मग्घर शहिनशाही सम्मत दस हरि भगत दुआर जेठूवाल ज़िला अमृतसर रात नूं

मग्घर कहे जन भगतो प्रभ दी धार विच होवो मग्न, मस्ती नाम ख़ुमारी एकँकार इक चढ़ाईआ। सुरत रहे ना तन वजूद बदन, पंज तत ब्रह्म मति नाड़ी रत इक्को रंग रंगाईआ। जिस दे दीप जोती गृह गृह काया मन्दिर अन्दर जगण, जागरत जोत बिन वरन गोत कर रुशनाईआ। जो आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी सज्जण, सच स्वामी अन्तरजामी निहकामी इक अख्वाईआ। जो दीन दुनी जगत जहान नौजवान श्री भगवान बुझावण आया अग्न, त्रैगुण अतीता ठांडा सीता आपणा हुक्म वरताईआ। जिस नूं निराकार निरवैर किहा मोहण माधव मदन, मूर्त अकाल दयाल नूर अलाहीआ। जो एथे उथे दो जहाना साहिब सुल्ताना होवे सज्जण, मीत मुरारा परवरदिगारा सांझा यार इक अख्वाईआ। जिस नूं जुग चौकड़ी सारे खोज खोज लभ्भण, नव सत्त ध्यान लगाईआ । जिस दा चार जुग दे शास्त्र करदे भजन, बन्दगी सिफ्तां वाली सिफ्त सलाहीआ। जो साहिब स्वामी अन्तरजामी कटणहारा बन्धन, बन्दगी बिना मुशंदगी इक समझाईआ। आत्म धार देवे सच अनन्दन, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। तन वजूद माटी ख़ाक चाढ़्हे रंगण, दुरमति मैल अन्दर बाहर धुआईआ। ग़रीब निमाणयां कोझयां कमल्यां लावे अंगण, अंगीकार इक अख्वाईआ। जिस दे दवारयों अवतार पैग़म्बर गुरु मंगण, जुग चौकड़ी झोली डाहीआ। उह साहिब सूरा सरबंगण, हरि करता इक अख्वाईआ। जिस नूं नूर अलाही सब ने किहा रब्बण, यामबीन तेरी वड्याईआ। उह लख चुरासी विच्चों आया कढण, शब्दी धार पार कराईआ। दूई दुवैती शरअ शरायती धार आया वढण, नाम खण्डा खण्डां ब्रह्मण्डां इक चमकाईआ। आत्म परमात्म निरगुण धार आया गंढ्ढण, पारब्रह्म ब्रह्म मेला मेले सहिज सुभाईआ। जिस दा प्रकाश दिसदा सूर्या चन्दन, रवि शशि आपणा रंग रंगाईआ। उह कूड़ कुड़यारा कलयुग आया खण्डण, सतिजुग सति धर्म प्रगटाईआ। नाम निधाना निरगुण धार आया वंडण, जन भगतां अन्तर निरंतर आप टिकाईआ। भेव खुल्हाए ब्रह्म ब्रह्मण्डण, पारब्रह्म प्रभ पड़दा आप चुकाईआ। हिरदे अन्दर पावे आपणी ठण्डण, बूँद स्वांती निझर झिरनिउँ आप टपकाईआ ।

आत्म होण देवे कदे ना रंडण, कन्त सुहागी लए परनाईआ। तूं मेरा मैं तेरा गाउणा सब ने छन्दण, सोहँ ढोला धुरदरगाहीआ। जन भगत सुहेले दो जहान शौह दरया लँघण, अगे हो ना कोए अटकाईआ। बेड़ा चलाए बिना मुहाणयों वञ्झण, थल अस्गाहां पार कराईआ। लेखा पूरा करे तत पंजण, पंचम देवे माण वड्याईआ। नेत्र नाम निधाना पावे अंजण, लोचन नैण अक्ख खुल्हाईआ। शब्दी धार चुक के कंधन, जगत जहाना पन्ध मुकाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। कलयुग कहे मग्घरा की भगतां दए सलाह, मशवरा की जणाईआ। उठ खेल वेख लै बेपरवाह, जो बेपरवाही विच समाईआ। जिस मेरी पकड़ी बांह, सिर सिर हथ्थ टिकाईआ। इक्को दस्स अगम्मा नाँ, नाउँ निरँकारा दिता जणाईआ। मेरा खेल तक लै मैं सच दिता सुणा, अणसुणत रहिण कोए ना पाईआ। उच्ची कूक सुणावां कढ्ढके बांह, धरनी धरत धवल धौल दुहाईआ। मैं खेल खिलाउणा दीन दुनी आपणे थाँ, थान थनंतर इक जणाईआ। झगड़ा पा के सूर गाँ, ग़रीब निमाणयां खेल देणा वखाईआ। जन भगतां संदेशा देवां अगम्म अथाह, इक्को वार जणाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला जिन्हां दा होए सहा, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। मग्घर कहे कलयुगा तूं लै के आएयों की संदेश, सज्जणा दे जणाईआ। कलयुग कहे मेरा मालक इक नरेश, नर नरायण नूर अलाहीआ। जिस दा सतिगुर शब्द दस दस्मेश, दहि दिशा रिहा समाईआ। उह हर घट वसे सदा हमेश, हम साजण इक अखाईआ। जिस दा लहिणा देणा दीन दुनी दे देस, धरनी धरत धवल धौल खोज खुजाईआ। उस दा वेस अवलड़ा भेस, भेखाधारी रूप बदलाईआ। जिस दे अगे सारे होए पेश, पेशीनगोईआं आपणे हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर वड्डा इक अख्वाईआ। कलयुग कहे मग्घरा उह तक लै गोई पेशीन, पेशतर सब नूं दयां जणाईआ। जो लेखा मेरा होणा उत्ते ज़मीन, धरनी धरत नाल वड्याईआ। मैनूं इशारा देवे मेरा मालक ख़ालक इक आमीन, आलमीन नूर अलाहीआ। जिस दे हुक्म अन्दर सारे अधीन, सिर सके ना कोए उठाईआ। उस दा हुक्म सारे रहे चीन, बिन रसना रस वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। कलयुग कहे मेरा लेखा नाल मुहम्मद महिबू, महबूब रिहा जणाईआ। मैं वेखणी काअब्यां वाली जूह, जो हज़रतां दिती जणाईआ। मैं तकणे बुतख़ानयां विच रूह, रहमत तकणी बेपरवाहीआ। मेरा शहिनशाह शाहे अज़मू, नाविज़ले नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। मग्घर कहे कलयुगा मुहम्मद मज़वली लबे हिज़ कुज़ा चाविस्ते नज़ी मबी ज़वा मुज़फ्फ़तल

कुजिशती पौंमल जउल ज़वी ज़ाकहम बाए कुलिसतम मदो हस्ती तुखम्बाए वज़ीहुम अल तावुल ज़ू कोमल कज़ी कुमशता अज़ू ज़म्बा जम्बा दवखतम्बाए कुमस्ती शोवल खाहम्बा सहंदी तोरू ज़मी नूरे नुरां अलाह बेपरवाह, बेपरवाह इक अख्वाईआ। कलयुग कहे मग्घरा कलमा कुफ़र नज़ूल नज़ हिम ज़ोको मबीं सुनिशते सुनी दानिस्ते ज़वी नूरे निज़ा अर्शे मिज़ा कुल हस्ती बेअज़म चवीज़ुल जाकुमहा ज़ाविस्तो तख़मीने तमहा दावीचा दाविस्ती दज़ूना मुर्शदे मुहम्मद दीदे नज़ू वुज़ू वाकल्सी हम्बा बेज़वाले वज़ी वज़ीउल रुमा नूरे रहिनुमा, रैहबर अगम्म अथाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। कलयुग कहे मग्घर आह वेख लै मेरीआं अगम्मी किताबां, कुतबखानयां हथ्थ किसे ना आईआ। जिस विच शरअ दीआं दिसण महिराबां, महबूब रिहा समझाईआ। तन वजूदा दिसण अदाबां, सजदयां विच सीस झुकाईआ। इस तों परे तक लै इक हुक्म बोध अगाधा, बुद्धी तों परे दृढ़ाईआ। जो संदेशा बिना कन्नां तों कृष्ण ने दिता राधा, बिन रसना अक्खर जणाईआ। राम सीता नूं किहा राम रामा मोहण माधव माधा, मधुर धुन तों बाहर जिस दी शनवाईआ। जो आदि जुगादी सोया सदा जागा, आपणी समझ ना किसे समझाईआ। उस दा लेखा अन्त निरगुण धार निरवैर हो के होणा विच पंज आबा, पंचम दा मेला मेले सहिज सुभाईआ। बिन तन्द सितार वजाए रबाबा, रबीउल सानी जिस दी दए गवाहीआ। उस दा लहिणा देणा निरगुण धार सतिगुर शब्द होवे नाल वाले बाज़ा, बाज़ी समझ किसे ना आईआ। नादां तों बाहर वजाए आपणा अगम्मी वाजा, जिस दी सुर ताल वेखण कोए ना पाईआ। शाहो भूप बणे अगम्मी राजा, शहिनशाह नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ। मग्घर कहे नारदा तूं किधरों आया गौंदा, सति सच दे जणाईआ। नारद कहे मैं नवीं बणत आया बणाउँदा, जिस दी समझ कोए ना पाईआ । बिना अक्खरां तों अक्खर आया दृढ़ाउँदा, बिन रसना जिह्वा ढोले गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक इक गुसांईआ। नारद कहे मित्रा मैं लै के आया ख़बर अगम्मी, अगम्मड़े दिती जणाईआ। जेहड़ी सुणी नहीं किसे काया माटी चम्मी, सरवणां मिली ना कोए वड्याईआ। गाई नहीं किसे बुल्ल्ह नाल दमी, मुख बणत ना कोए बणाईआ। तन वजूद माटी ख़ाक किसे नहीं जम्मी, जणेंदी बणी कोई ना माईआ। जिस दी अवाज़ आई नहीं सरवण कन्नी, कायनात विच भेव ना कोए खुल्हाईआ। ब्रह्म धार उहनूं कोई नहीं कहि सकदा ब्रह्मी, रूप रंग ना कोए वखाईआ। उहदी ज़ात नहीं कोई वरनी बरनी, शरअ वंड ना कोए वंडाईआ। मैं इक गल्ल सति सच दी करनी, जो कुदरत दे करते दिती दृढ़ाईआ। मैनूं ऐउँ जापदा सब ने अन्तिम इक्को तुक पढ़नी, तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाईआ।

इक्को मंज़ल चढ़नी, जिथ्थे मिले धुर दा माहीआ। इक्को डोरी फड़नी, जिस दा पल्लू ना कोए छुडाईआ। जिथ्थे वंड नहीं कोई सीस धड़नी, तत वजूद ना कोए चतुराईआ। घाड़त नवीं पए ना घड़नी, मार्ग राह ना कोए दरसाईआ। शरअ लड़ाई पए ना लड़नी, कलमा नाम रंग रंगाईआ। इक्को पुरख अकाल दी सब ने पैणा चरणी, सरनगति इक समझाईआ। इक्को धार होणी उत्ते धरनी, धरत धवल वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। नारद कहे मैं लै के आया धुर फ़रमाना अनोखा, सच दयां सुणाईआ। दुनिया नाल होण वाला धोखा, धर्म नाल धर्म दयां समझाईआ। मेरे कोल बिना अक्खरां तों निरअक्खर धार दा पोथा, पुस्तक वंड ना कोए वंडाईआ। मैनूं इयों दिसदा इक दो तिन्न साल विच नौ खण्ड पृथ्मी चढ़नी लोथ उत्ते लोथा, तन माटी ख़ाक रुलाईआ। उह वेख लै ख़ुशीआं विच हसदा जुग चौथा, कलयुग तालीआं रिहा वजाईआ। नाले कहे मैं दीन दुनी दा अन्दर कीता खोटा, खोटे खरे ना कोए बणाईआ। जिस दीन दुनी मज़्हबां विच कराई टोटा टोटा, पैग़म्बर गुरुआं संग बणाईआ। अन्तिम सब दा ख़ाली करना शरअ वाला लोटा, लुटीआ कम्म किसे ना आईआ। धरनी वेखणी पोटा पोटा, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। बेशक कलयुग बड़ा चोटा, चोटी सब दी रिहा मुन्नाईआ। नारद कहे मेरे कोल लेखा इस दा वक्त नहीं हुण बहुता, सदी चौधवीं दए दुहाईआ। उह लेखा तक लै जिस कारन नानक मारया गोता, जलधार दए समझाईआ। जिस गनका नूं दे के तोता, ब्रह्म विद्या दिती समझाईआ। उह पुरख अकाला निरगुण धार जोती जाता, जागरत जोत नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। नारद कहे मग्घरा सुण लै मेरे यार, की यारड़ा रिहा जणाईआ। मैं पहुंचया भगत दुआर, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। मैनूं संदेशा दिता तेई अवतार, राम कृष्ण कृष्ण समझाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद कीता इज़हार, सिफ्त सिफ्त सिफ्त वड्याईआ । नानक गोबिन्द किहा पुकार, शब्दी शब्द नाल जणाईआ। नारदा तूं होणा ख़बरदार, बेख़बरां ख़बर सुणाईआ। कलयुग नूं कहिणा नाल ललकार, भुल रहे ना राईआ। अन्तिम लेखा एका कलि कल्की अवतार, दूजा नज़र कोए ना आईआ। अमाम अमामा नूर अलाही परवरदिगार, शाह सुल्तान इक अख्वाईआ। जिस दा लहिणा देणा विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी रखण चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक अगम्म अथाहीआ। नारद कहे मैं लै के आया सच धार दीआं धारां, सचखण्ड निवासी दिती वड्याईआ। जिथ्थे दीन दुनी दी दिसे ना कोए विचारा, विचर के दस्से ना कोए जणाईआ। मन मति बुद्ध पावे कोए ना सारा, अक्ल आकला ना कोए वड्याईआ। जिस दा खेल दीन मज़्हब तों बाहरा,

ज़ात पात ना रंग रंगाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला निरगुण धार होणा ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर करे रुशनाईआ। दुनिआदारो जिस दा इक्को होणा नाअरा, कलमा नाम इक समझाईआ। इक्को होणा दुआरा, दूजा गृह ना कोए जणाईआ। इक्को होणा प्यारा, दूसर वंड ना कोए वंडाईआ। इक्को होवे निमस्कारा, सीस जगदीश इक झुकाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक बेपरवाहीआ। नारद कहे मैं की दस्सां की कुछ मेरे कोल, कमलापति की दिती वड्याईआ। मैं उहदे हुक्म दा वजावण आया ढोल, डंका इक्को नाम करां शनवाईआ। जिस सच दुआरा दिता खोल्ह, ख़ालक ख़लक रिहा समझाईआ। निरगुण धार पूरा तोले तोल, तोलणहारा अगम्म अथाहीआ। जो हर घट अन्दर रिहा मौल, मौला रूप नूर अलाहीआ। जो सब दा पूरा करे कौल, इकरारनामे वेख वखाईआ। लहिणा देणा जाणे धरनी धरत धवल धौल, धर्म दी धार नाल मिलाईआ। जिस दा संदेशा दिता काहन सवल सौल, साँवल सुंदरीआ गया समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। नारद कहे मैं लै के आ गया धुर दरगाह दीआं चिठ्ठीआं, जिंन्हां दा अक्खर वेखण कोए ना पाईआ। उन्हां विच ख़बरां अगम्मी मिट्ठीआं, रस रसना ना कोए चखाईआ। जिस विच खेलां जगत अनडिठ्ठीआं, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। मैं हैरान हो के गिणदा रिहा गिट्टीआं, हथ्थ मस्तक उत्ते टिकाईआ। किस बिध कलयुग अन्दर मैनूं धारा दिसण चिट्टीआं, आपणा रूप बदलाईआ। जन भगतां रूहां दिसण लिटीआं, आत्म सेजा सच हंढाईआ। जो इक्को साहिब दे हट्ट विकीआं, कीमत अवर ना कोए रखाईआ। जिन्हां दीआं उमरां नहीं वड्डीआं निक्कीआं, नूर नूर विच्चों प्रगटाईआ। उन्हां दा लहिणा देणा नाल सस्सा होड़ा हाहे दीआं टिप्पीआं, सोहँ रूप समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। सतिगुर शब्द कहे दिवस सुहञ्जणा चढ़या, चढ़दा लहिंदा वेख वखाईआ। जिस साहिब ने घाड़न घड़या, दो जहानां बणत बणाईआ। सो सच दुआर एकँकार खड़या, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। जिस दा धुर फ़रमाना आदि जुगादि जुग चौकड़ी सब ने पढ़या, अवतार पैग़म्बर गुरु गए जणाईआ। सो लेखा जाणे सीस धड़या, तन वजूदां फोल फुलाईआ। निरगुण धार हो के वेखे हँकारी गढ़या, मन मति बुद्ध खोज खुजाईआ। लेखा जाणे चेतन जड़या, मेहरवान आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ । जो निरभउ भय विच कदे ना डरया, भय सब नूं रिहा वखाईआ। अग्नी अग्ग कदे ना सड़या, जलधार ना कोए रुढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं शाहो भूप सुल्ताना, सतिगुर इक अख्वाईआ। आदि जुगादि मेहरवाना, महबूब नूर अलाहीआ। चार जुग कलमा हक

कलामा, नाम निधाना सिफ्त सालाहीआ। शब्द नाद तराना, तुरीआ बाहर शनवाईआ। जोत नूर महाना, नूर नुराना डगमगाईआ। खेल खेल महाना, महिमा अगम्म अथाहीआ। जुग जुग बदल ज़माना, आपणा हुक्म वरताईआ। अवतर रूप पहर के जामा, सरगुण खेलां खेल चाँईं चाँईंआ। निरवैर हो के नौजवाना, मर्द मर्दाना इक अख्वाईआ। दीन दुनी चला निशाना, जगत शरअ संग बणाईआ। जुग चौकड़ी खेल खेला श्री भगवाना, भगवन रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक बेपरवाहीआ। सतिगुर शब्द कहे गहर गम्भीरा, गुणवन्त इक अख्वाईआ। मेरा रूप बेनज़ीरा, जगत नेत्र वेखण कोए ना आईआ। मेरा तन वजूद नहीं शरीरा, माटी ख़ाक ना कोए वड्याईआ। मैं शाहो भूप पीरन पीरा, पारब्रह्म दिती वड्याईआ। मेरा खेल गहर गम्भीरा, गवर दिता दृढ़ाईआ। मैं वेखणहारा दीन दुनी तकदीरा, लख चुरासी फोल फुलाईआ। मेरा नाम शब्द शमशीरा, खण्डा खड़ग खड़ग चमकाईआ। मेरे कोल अगम्म तदबीरा, तरीका हथ्थ ना किसे फड़ाईआ। अन्तिम मेरा खेल कलयुग नाल जिस दा काला चीरा, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। कलयुग कहे सतिगुर शब्द जे तेरा मेरे नाल तअल्लुक, तल्ब अवर ना कोए रखाईआ। मेरी खेल वेख लै पलक, पलकां दे ओहले बहि के ध्यान लगाईआ। मैं निराली वखावां झलक, झल्ली करां ख़ुदाईआ। फिरे दरोही उत्ते फ़लक, ज़िमीं असमान कुरलाईआ। संदेशा देवां मौत मलक, मलकुल मौत नाल मिलाईआ। ज़रा निगाह मार लै अज्ज कि भलक, बहुती वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे आस रखाईआ। कलयुग कहे सतिगुर शब्द जे तूं मेरा साथी, सगला संग बणाईआ। मैं चलावां कूड़ दा राथी, भज्जां वाहो दाहीआ। सब दा लेख बदलावां मस्तक माथी, बिदना लेख मिटाईआ। तूं सर्ब कला समराथी, मालक इक अख्वाईआ। मेरा लहिणा देणा पूरा करना हाथो हाथी, बहुती देर ना कोए कराईआ। दीन दुनी दी उलटी गेड़ दे लाठी, चारों कुण्ट भवाईआ। पूजा वाला रहे कोए ना पाठी, पुस्तक कम्म किसे ना आईआ। दुहाई फेर दे तीर्थ अठ्ठ साठी, गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती रोवे मारे धाहीआ। जोत जगे ना किसे ललाटी, नूर ज़हूर ना कोए चमकाईआ। बजर सके ना किसे दी पाटी, बजर कपाट ना कोए खुल्हाईआ। सतिगुर शब्द दीन दुनी सारी भेज दे मेरी हाटी, मैं हटवाणा इक अख्वाईआ। की होया जे गोबिन्द धार अमृत रस चखाया विच बाटी, पंजां नाल मिली वड्याईआ। पुरख अकाले दीन दयाले किसे दी मंज़ल पूरी होण ना देवीं घाटी, सच दर चढ़न कोए ना पाईआ। मेरी चार कुण्ट दहि दिशा कर अन्धेरी राती, रुतड़ी मेरे नाल महकाईआ। आह तक लै सतिगुर शब्द मेरे कोल चार जुग दी तेरी पाती, जो गुर

अवतार पैग़म्बर गए लिखाईआ । मेरा सीना पाड़ के वेख लै छाती, सहिज नाल सीस झुकाईआ। बिना सतिगुर शब्द मेरी पुछे कोए ना बाती, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। तेरे चरण कवल मेरा जुड़या रहे नाती, नाता सके ना कोए तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सतिगुर शब्द कहे कलयुग निरगुण धार दया कमावांगा। धुर दा हुक्म संदेश सुणावांगा। विष्न ब्रह्मा शिव महेष गणेश नाल रलावांगा। तूं संदेशा देणा देस परदेस, दो जहानां आप दृढ़ावांगा। अन्तिम झगड़ा मेट के मुल्ला शेख़, मुसायकां पन्ध मुकावांगा। दीन दुनी दी बदल के रेख, ·षीआं मुनीआं आप पढ़ावांगा। आत्म धार दस्स के भेख, परमात्म वंड वंडावांगा। धर्म दुआरा प्रसिद्ध करके माझे देस, मजलस भगतां नाल रखावांगा। जिथ्थे सब ने होणा पेश, पेशतर आपणा हुक्म वरतावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमावांगा। सतिगुर शब्द कहे कलयुग जिस वेले महीना आया मग्घर, सम्मत शहिनशाही दस नाल मिलाईआ। तेरी पूरी करां सध्धर, आशा वेखां चाँईं चाँईंआ। तेरा प्यार विच करां कदर, कुदरत दे कादर नाल मिलाईआ। सच धर्म दा करके अदल, इन्साफ़ दयां समझाईआ। दीन दुनी दी धारा देवां बदल, बदला चुक्के थांउँ थाँईंआ। सब दी लेखे लावां मज़ल, मंज़ल मंज़ल पन्ध मुकाईआ। उस वेले कलयुग अवतार पैग़म्बरां गुरुआं नाम कलमे दी इक्को सांझी गाउणी ग़ज़ल, जिस दी ग़रज़ ना कोए रखाईआ। फेर दीन दुनी दा नाता जुड़ना नाल अज़ल, लेखा सके ना कोए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। सतिगुर शब्द कहे कलयुग सच सुहञ्जणा वक्त सुहाउणा, सोहणी मिले वड्याईआ। सम्मत शहिनशाही नाल मिलाउणा, मिलणी हरि जगदीश कराईआ। मग्घर महीना वंड वंडाउणा, थित वार पहला प्रविष्टा दयां जणाईआ। ढोला गीत इक्को गाउणा, गोबिन्द शब्द शब्द शनवाईआ। सीस जगदीश इक निवाउणा, दूसर इष्ट ना कोए मनाईआ। घर स्वामी दर्शन पाउणा, जोती जाता डगमगाईआ। जिस ने हुक्म संदेशा इक दृढ़ाउणा, बुद्धी तों परे परे समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे कलयुग निगाह मार लै रती, रत्न अमोलक हीरे जन भगत दयां वखाईआ। जिन्हां दे अन्दर इक्को नाम दी सिफ्त राग छती, छतीसे नाल चतुराईआ। उन्हां दा मालक कमलापती, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। जिन्हां दा निरगुण धार जुड़या नती, आत्म परमात्म मिल के वजदी रहे वधाईआ। उन्हां दे अन्तर अग्नी जगत कदे ना तपी, तपीश्रां तों बाहर दए वड्याईआ। भाग लगा के काया मटी, तन वजूद करे सफ़ाईआ। तूं मेरा मैं तेरा पढ़ा के पट्टी, पटने वाले नाल मेला मेले सहिज सुभाईआ।

फेर भरनी पए ना चट्टी, लख चुरासी विच कदे ना आईआ। जम की फाँसी जाए कटी, कटाकश आपणा नाम लगाईआ। झगड़ा मुक जाए अठ्ठ सठ्ठी, तीर्थ तट ना कोए नहाईआ। जोत जगाए लट लटी, नूर नुराना कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप उठाईआ। कलयुग कहे सतिगुर शब्द तूं आदि जुगादि लिखारी, जुग जुग तेरी सिफ्त सलाहीआ। तेरे नाम दी महिमा न्यारी, तेरी वड वड्याईआ। झट नारद पुज्ज गया हस के कहे सुणो मेरी सची सरकारी, सतिगुर शब्द सीस निवाईआ। तूं पुरख कि नारी, नर नरायण दे दृढ़ाईआ। तूं इष्ट दो कि चारी, चार जुग की तेरी बेपरवाहीआ। तूं शरअ कि पुजारी, कि इष्ट देव अख्वाईआ। तूं जोत नूर कि नूर निरँकारी, निरगुण डगमगाईआ। कि तत शरीर अहारी, पंचम संग बणाईआ। मेरी तेरे अगे निमस्कारी, निव निव सीस निवाईआ। सच दस्स किस बिध कलयुग अन्तिम होवे ख्वारी, सहिज नाल दृढ़ाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा हुक्म इक जैकारी, जै जैकार कराईआ। कलयुग कहे मैं जावां बलिहारी, बलि बलि आपणा आप कराईआ। नारद कहे इक सुणो बात हमारी, हम साजण हो के दयां जणाईआ। निगाह मारो विष्न ब्रह्मा शिव संसारी भण्डारी सँघारी, लोकमात नैण उठाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला की खेल करे अपर अपारी, अपरम्पर आपणी कार भुगताईआ। जो हुक्म संदेशा दे के आए वारो वारी, सतिजुग त्रेता द्वापर लोकमात दृढ़ाईआ। अन्तिम आवे कलि कल्की अवतारी, निहकलंका रूप बदलाईआ। अमाम अमामा वड सिक्दारी, शहिनशाह इक अख्वाईआ। सो जन भगतां देवे नाम ख़ुमारी, मस्ती मस्तीउँ बाहर जणाईआ। आत्म धार लगा के यारी, परमात्म मेला मेले सहिज सुभाईआ। जिस दा वक्त सुहञ्जणा होणा जगत त्योहारी, लोकमात मिले वड्याईआ। जिस फिरना जंगल जूह उजाड़ पहाड़ी, टिल्ले पर्वतां सोभा पाईआ । उहदा लेखा दो जहानां पिच्छाड़ अगाड़ी, भज्जे वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सतिगुर शब्द कहे नारद तूं क्यों प्या हस, हस के दे जणाईआ। नारद कहे प्रभू तेरा भेव ना सकां दस्स, दहि दिशा वेख वखाईआ। उधरों कलयुग आया नस, आपणा पन्ध मुकाईआ। नेत्र खोल्हे रवि शशि, सूर्या चन्न अक्ख उठाईआ। पृथ्मी आकाश गावे जस, मण्डल मण्डप ढोले रहे सुणाईआ। सब दा एका गृह होया इक्ट्ठ, मिल के वजे वधाईआ। करोड़ तेतीसा सरन सरनाई रिहा ढठ, निव निव लागे पाईंआ। गुर अवतार पैग़म्बर जोती नूर तकण लट लट, नूर नूर विच्चों प्रगटाईआ । सतिगुर शब्द हुक्म दिता झट, सहिज नाल सुणाईआ। कलयुग आपणी करवट वट, पासा लै बदलाईआ। नारदा तूं नहीं रहिणा वख, वखरी वंड ना कोए वंडाईआ। उह वेख लै दीन दुनी दे भाण्डे हुन्दे सख, वस्त नाम सच ना कोए वरताईआ। अवतार

पैग़म्बर गुरु करे कोई ना किसे दा पक्ख, पारखू नज़र कोए ना आईआ। बिना पुरख अकाल तों जैकारा बोले ना कोए अलख, अलख अगोचर सीस ना कोए निवाईआ। जिस दे गोबिन्द सथ्थर गया लथ, यारड़ा सेज हंढाईआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी जन भगतां देवे नाम अगम्मी वथ, वस्त अमोलक आप वरताईआ। जिस दी सिफ्त सलाह वड्याई अकथ, कथनी कथ ना सके राईआ। अन्त उस दे सब किछ हथ्थ, जो आदि जुगादी पिता माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म सच सुणाईआ। नारद कहे सतिगुर शब्द शहिनशाही सम्मत जाए लँघदा, कलयुग आपणा पन्ध मुकाईआ। की कुछ अन्तिम मंगदा, सतिगुर दे समझाईआ। जिस विहार कीता जन भगतां पंज पंज दा, पंचम बख्शी माण वड्याईआ। झगड़ा मेट के ग़म रंज दा, ख़ुशी ख़ुशी विच्चों समझाईआ। भेव चुका के सवेर सञ्झ दा, इक्को गृह वड्याईआ। पड़दा लाह के आपणे अनन्द दा, अनन्द अनन्द विच्चों दरसाईआ। सज्जण बणा के आपणे अंग दा, अंगीकार आप हो जाईआ। ढोला जणा के सोहँ छन्द दा, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। पन्ध मुका के मुहाणे वञ्झ दा, दो जहानां पार कराईआ। लेखा रहे ना नव खण्ड दा, ब्रह्मण्ड दा डेरा ढाहीआ। अगला हुक्म संदेशा सूरे सरबग दा, सहिज नाल सुणाईआ। जिस निशाना मेटणा तारे चन्न दा, आशा मुहम्मद पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे नारद जन भगत सुहेले ढोले गाउणगे। गुर चेले ख़ुशी मनाउणगे। छब्बी पोह दा वक्त सुहाउणगे। दो इक दा रूप वटाउणगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाउणगे। छब्बी पोह कहे जन भगतो मेरा वक्त होणा सुहञ्जणा, प्रभ देवे माण वड्याईआ। जोत जगाए आदि निरञ्जणा, नूर नुराना अगम्म अथाहीआ। जिस ग़रीब निमाणयां लाउणा अंगणा, आपणी गोद टिकाईआ। नूरी नूर चमका के चन्दना, जोती जाता डगमगाईआ। जन भगतो घरों सब ने करके चलणा बन्दना, धूड़ी मस्तक ख़ाक रमाईआ। प्रेम प्यार दा प्रशाद छकणा, गृह गृह वजे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। सतिगुर शब्द कहे जन भगत बावन धार सुहाउणगे। बवन्जा बवन्जा रंग रंगाउणगे। पीले टिक्के मस्तक विच लगाउणगे। वड्डे निक्के रंग ना कोए रंगाउणगे। चिट्टे वस्त्र सारे पाउणगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाउणगे। बवन्जा होणगे शस्त्रधारी, खण्डे खड़ग नाल वड्याईआ। बवन्जा रूप बदल के नारी, खुल्ही मेंढी देण वखाईआ। बवन्जा बण के शाह सिक्दारी, कल्गी सीस लगाईआ। बवन्जा नेत्र रोवण ज़ारो ज़ारी, हंझूआं हार बणाईआ। बवन्जा बणे होण पुजारी, तसबी माला हथ्थ उठाईआ।

बवन्जा चढ़ी होवे ख़ुमारी, मस्ती वंड वंडाईआ। बवन्जा बणे होण भण्डारी, फुलके पंज पंज हथ्थ उठाईआ। बवन्जा बणे होण पुजारी, सोहणा रूप बदलाईआ। पंजां दी बवन्जा नाल होवे यारी, पंज प्यारे जोड़ जुड़ाईआ। पंज दरबारी मस्तक लिख के लाई होवे मौत लाड़ी, नीले रंग नाल लिखाईआ। पंजां लिखारीआं बिना मुच्छ तों रखी होवे दाढ़ी, आपणा रूप जणाईआ। बवन्जा मारदे आउण ताड़ी, तूं ही पिता तूं ही माईआ। बवन्जा फिरन पिच्छे अगाड़ी, भज्जण वाहो दाहीआ। बवन्जा बीबीआं गीत गाउणगीआं पहाड़ी, सोहणा राग सुणाईआ। बवन्जा फड़ी होवे हथ्थ पटारी, पटने वाला लिखणा चाँईं चाँईंआ। बवन्जा कज्जल नैण होवे धारी, काला रंग सुहाईआ। बवन्जा रूप बणया होवे पनिहारी, पनघट आपणा आप बणाईआ। बवन्जा कीता होवे शृंगारी, सीस सग्गी नाल वड्याईआ। बवन्जा गुरमुख चरण चरण नाल आउणगे झाड़ी, पैर पैर नाल बदलाईआ। बवन्जा बावन धार नाल दोहां हथ्थां दी मारन उडारी, सोहणा रूप बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ । छब्बी पोह कहे मेरा दिवस सुहञ्जणा आउणा, मैं सच दयां सुणाईआ। सब ने इक्को गीत गाउणा, दूजा राग ना कोए सुणाईआ। इक्को इष्ट मनाउणा, पुरख अकाल सीस झुकाईआ। इक्को घर वसाउणा, गृह मन्दिर मिले वड्याईआ। बावन धार बवन्जा रंग रंगाउणा, रंगत पीली पगड़ी इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। सतिगुर शब्द कहे नव नव दी धार, प्रभ सोहणी वंड वंडाईआ। हरिसंगत संगत प्यार, हरि मेला सहिज सुभाईआ। हरिसंगत संगत दीदार, दर्शन धुरदरगाहीआ। हरिसंगत गुलशन धर्म दी मौले बहार, रुत्त बसन्त वड्याईआ। सब ने बोलणा इक जैकार, इक अवाज़ उठाईआ। बवन्जा वार सब करनगे निमस्कार, निव निव सीस झुकाईआ। बवन्जा भेंटा करनगे अपर अपार, जिस दा भेव ना कोए जणाईआ। बवन्जा प्रेम दी वजाउँदे आउण सितार, सोई सुरत उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। छब्बी पोह कहे जन भगतो तुहाडी मेरे नाल हिस्सा पत्ती, सज्जणो दयां जणाईआ। तुसां फ़िकर ना करना रती, रत्न अमोलक हीरयो मिले वड्याईआ। तुहाडा मालक कमलापती, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। तुसां ख़ुशीआं विच देगां चाढ़्हनीआं छत्ती, चावल रावल नाल वड्याईआ। बारां नौ अठ्ठ सत्त माझा मालवा दुआबा जम्मू ख़ुशीआं नाल हिस्सा देवण घत्ती, आपणी ख़ुशी बणाईआ। एह मंग मंगी सी सप्तस ·षीआं जिस वेले बणे जगत दे तपी, तपीश्र रूप बदलाईआ। राम ने सीता नूं कीती पक्की, सहिज नाल दृढ़ाईआ। कृष्ण ने राधा नूं इशारा कीता नाल अक्खी, अक्खीआं मार जणाईआ। जिस वेले आत्मा परमात्मा दी बणी सख़ी, सुख़न

सब दे पूर कराईआ। उह दाता गहर गम्भीर जेहड़ा कक्खों करे लखी, अलख अगोचर इक अख्वाईआ। जिस ने चौथे जुग दी तपाउणी भठ्ठी, भठियाला कलयुग नाल मिलाईआ। बवन्जा गुरमुख अग्ग डाहुणगे इक्ट्ठी, माचिस इक्को वार लगाईआ। मुहम्मद कूकेगा मेरी सदी चौधवीं जांदी नठी, भज्जे वाहो दाहीआ। ईसा अक्ख खोल्हे आपणी पट्टी, पटने वाले नाल मिलाईआ। उठ वेख लै गोबिन्दा निरगुण जोत इक जट्ट दी बण गई जट्टी, जोबन आपणा गई हंढाईआ। ना कोई अक्खर पढ़दी ना कोई लिखदी पट्टी, हरफ़ां वंड ना कोए वंडाईआ। मूसा कहे उसे दे हुक्म विच सानूं भरनी पैणी चट्टी, चेटक अवर ना कोए रखाईआ। कलयुग कहे मेरी डोरी जाणी कटी, कटाकश आपणा नाम लगाईआ। नारद कहे मैं वी छब्बी पोह नूं बिना तेल तों जगावांगा वट्टी, सब नूं दयां वखाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं वी वसांगा घट घटी, जन भगतो तुहाडे अन्दर डेरा लाईआ। जोत जगावां लट लटी, नूर नूर कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। छब्बी पोह कहे मेरा वक्त सुहावा, जन भगतो मिले वड्याईआ। मेरा प्रभू दे नाल दाअवा, दाअवेदार हो के दयां सुणाईआ। सब दा सचखण्ड विच लग्गणा नावां, निरँकार बिन अक्खरां दए लिखाईआ। अन्त छडणा जगत गरावां, गृह मन्दिर संग ना कोए निभाईआ। जन भगतो भगत रहे ना कोए निथावां, सचखण्ड मेला मिले सहिज सुभाईआ। तुसां आउणा नाल चावां, चाउ घनेरा इक बणाईआ। सतिगुर मिले अग्गों दोवें चुक के बाहवां, बिना तन वजूद तों गलवकड़ी लए पाईआ। तुहाडा नाता जोड़ना बिना भरावां तों वांग भरावां, जेहड़े वीर विछड़ कदे ना जाईआ। किसे ने हौका भरना नहीं हावा, हाए उफ़ ना कोए सुणाईआ। याद रखयो छब्बी पोह कहे तुसां सतिगुर शब्द नाल लैणीआं लावां, लाइन सतिजुग वाली समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सतिजुग कहे मैं छब्बी पोह ते आवांगा। जोती जाते पुरख बिधाते विच समावांगा। निरगुण धार जोड़ के नाते, रिश्ता आपणा इक वखावांगा। जन भगतो तुहाडे नाल करके दो चार बातें, बातन आपणा भेव खुल्हावांगा। मेरे विच झगड़ा रहिणा नहीं ज़ात पाते, दीन मज़्हब ना वंड वंडावांगा। कलयुग दे पेटे पा के दीन मज़्हब दे खाते, ख़तरा शरअ वाला चुकावांगा। इक्को दस्सके प्रभू दी गाथे, ढोला सोहला राग सुणावांगा। जो होए सहाई अनाथ अनाथे, दीन दयाल इक दृढ़ावांगा। जो लहिणा देणा बदले मस्तक माथे, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणावांगा। सतिगुर शब्द कहे छब्बी पोह दिवस दिहाढ़ा होणा चंगा, सच दयां सुणाईआ। कुछ हिस्सा लै के यमुना सरस्वती गोदावरी गंगा, आपणा पन्ध मुकाईआ। भज्जा आवे नाल नारद पंडा, बोदी ख़ुशीआं वाली

हिलाईआ। नाले कलयुग दा दस्सदा आवे कन्ढ्ढा, कन्ढ्ढी घाट दुहाईआ। कलयुग फड़ के हथ्थ विच विंगा टेढा डण्डा, भज्जे वाहो दाहीआ। नाले धर्म आवे कहे मैं हो गया रंडा, मेरी जगत दुहाईआ। उधरों चमक के कहे गोबिन्द दा खण्डा, खड़गां दए हिलाईआ। वेखो नौ खण्ड पृथ्मी वंडा, हिस्से दीन दुनी जणाईआ। की लहिणा देणा चण्ड प्रचण्डा, तीर तरकशां नाल की खेल खिलाईआ। की इशारा देवे तारा चन्दा, बिन सैनत सैनत लगाईआ। दो जहान कहिण वेखो पुरख अकाला दीन दयाला परवरदिगार सांझा यार जोती धार बण गया बन्दा, बन्दगी तों रहित आपणा खेल खिलाईआ। जिस नाम कलमे दा किसे नूं लैण देणा नहीं चन्दा, माया ममता वंड ना कोए वंडाईआ। बिना अनुभव दृष्टी तों रहिण देवे कोई ना पंडा, जगत विद्या लेखा ढाहीआ। लहिणा देणा जाणे जेरज अंडा, उत्भुज सेत्ज वेख वखाईआ। जो मुहम्मद इशारा दिता मेरा मेहरवान खेल करेगा यक शंभा, महिबान बीदो नूर अलाहीआ। उस दा हुक्म वरतणा अचंभा, अचरज आपणा खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा संग बणाईआ। सतिगुर शब्द कहे मग्घरा कुछ कर लै बात, आपणा हाल जणाईआ। तेरी ख़ुशीआं वाली रात, भिन्नड़ी वजे वधाईआ। भगतां तक जमात, बैठे आसण लाईआ। जिन्हां दा मालक कमलापात, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। अन्तिम पुछे वात, वेखणहारा थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दा संग आप रखाईआ। मग्घर कहे सतिगुर शब्द मैं दस्सां नाल प्यार, प्रेम विच जणाईआ। मेरी नमो नमो निमस्कार, जन भगतां सीस निवाईआ। जो आए भगत दुआर, बण के पाँधी राहीआ। सब दी पैज देणी संवार, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। राती सुत्तयां सब नूं देणा दीदार, छब्बी पोह तक ख़ाली रहिण कोए ना पाईआ। यारां नूं मिलणा बण के धुर दा यार, यराना सके ना कोए तुड़ाईआ। तूं जोती जाता कन्त भतार, कन्त कन्तूहल इक अख्वाईआ। शब्दी शब्द शब्द अस्वार, शाह अस्वारा इक अख्वाईआ। सब दा लहिणा देणा देणा कर्ज़ उतार, पूरब लेखा देणा चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। मग्घर कहे कलयुग प्रभू दे वेख लै भगत, भगवन दिती वड्याईआ। नारदा तक लै जगत, दीन दुनी पड़दा आप उठाईआ। सच साहिब दा सोहणा वक्त, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। निरगुण धार बदल के शक्त, शख़सीअत इक समझाईआ । जन भगत सुहेले बणा के उपर धरत, धवल धौल सुहाईआ। जिन्हां कारन आया परत, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ । कौल इकरार पूरी करे शर्त, शरअ तों बाहर कढ्ढाईआ। घर सुहा के उपर अर्श, अर्शी प्रीतम दए वड्याईआ । जन्म जन्म दी मेट के हरस, हवस दए गंवाईआ। जन भगतो सम्मत शहिनशाही दा शहाना जावे बरस, बरसी ख़ुशीआं नाल मनाईआ।

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शाह पातशाह शहिनशाह सची सरकारा।