पुस्तकालयभाग २४

७ मग्घर शहिनशाही सम्मत दस राम लीला ग्राउँड दिल्ली विखे पंजवें विश्व धर्म समेलन समें

सच प्रार्थना उप राष्ट्रपती जोती, जोती हरि जणाईआ। मानव ज़ाती सारी समझणी इक्को गोती, मानस मानुख मानव वंड ना कोए वंडाईआ। सब दी सुरत उठाउणी सोती, शब्दी डण्डा हथ्थ उठाईआ। मुनी सुशील कुमार बतरा इक्को इक ते इक्को यार ते इक्को लंगोटी, दूजा नज़र कोए ना आईआ। आत्मा परमात्मा सिख्या सारयां साधूआं सन्तां महात्मा सूफ़ी फ़कीरां दरवेशां जिज्ञासुआं सिआसतदानां राष्ट्रपती उपराष्ट्रपती प्रधान मन्त्रीआं बहुती, बहुती सिख्या कम्म किसे ना आईआ। वेखो खेल इक मंच इक सटेज सारे प्यार मुहब्बत विच इक दूजे दे साथी बण जाओ किसे दी मति रहे ना थोथी, आत्म परमात्म नूर नुराना पारब्रह्म ब्रह्म इक रंग समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, देवणहारा एका वर, एका रंग रंगाए ख़ालक ख़लक ख़ुदाईआ।

८ मग्घर शहिनशाही सम्मत दस राम लीला ग्राउँड दिल्ली शहर
पंजवीं विश्व धर्म समेलन समें सटेज ते

सुणो सन्तो सूफ़ी फ़कीरो दरवेशो जिज्ञासूओ प्रभू दे प्रेमीओ प्यारयो भगतो वरड कानफ़रंस दा करना हिता नवम्बर दिवस बाई, बाईबल दा लेखा सब दे अन्दरों रिहा जणाईआ। सारे निगाह मार लओ महाराज सन्त कृपाल सिँघ दी धार दी धार विच्चों साडे साहमणे बैठी ऐह ताई, उह तख्तां दा मालक तख्त निवासी तख्त मानव एकता दा रिहा सुहाईआ। अज्ज उस दे प्यार दी हर हिरदे विच दे दयो दुहाई, ढोला सोहला इक्को इक नाम दा गाईआ। मित्रो सज्जणो प्रेमीओ प्यारयो अज्ज उस कृपाल दी जुदाई, जिस दे विछोड़े विच रौणक नज़र कोए ना आईआ। सारे सावधान हो जाओ हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई, बोधी जैनी आपणा अन्तर लओ टिकाईआ। मानव एकता जगत कथा कहाणी नहीं रसना कहिणा भाई भाई, अन्तर अन्तर निरंतर आत्म परमात्म दर्शन देणा थांउँ थाँईंआ। वायदा कर लओ इक ख़ुदा इक परमात्मा इक अल्ला वाहिगुरु गाॅड उस दे नाम कलम्यां दी अज्ज हथ्थो हथ्थ इक दूजे नाल कर लईए साई, सब दा मालक ते सांई गुसांई इक्को नज़री आईआ।

जिस दी याद विच दीन मज़्हब रीती ततां वाली दुनिया विच चलाई, तेई अवतार हज़रत ईसा मूसा मुहम्मद नानक धार गोबिन्द संग बणाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान बाईबल तुरैत गुरु ग्रन्थ साहिब जिस दी अक्खर अक्खर सिफ्तां वाली सलाही, वाहवा कहि के सारे ढोले गाईआ। उस दा इक नाम इक पैग़ाम इक संदेशा इक्को राम इक्को रैहबर जिस नूं सारे सजदयां विच करन सलाम, सलामालैकम कहि के सारे सीस निवाईआ। तुसीं सारे मुसाफ़र आत्म धार परमात्म दे मिलण वाले राही, रैहबर धुर दा इक्को शब्द सतिगुर लैणा बणाईआ। जो तुहानूं सदा नाल लै के चले चाँईं चाँईं, दूई दुवैत दा लेखा दए मुकाईआ। तुहाडा कोई लहिणा देणा जगत ज़िमीं धरनी धरत धवल धौल कायनात विच वख वख नहीं कोई थाँईं, इक तुहाडा टिकाणा सचखण्ड दरगाह साची मुकामे हक जिथ्थे इक्को नूर अलाहीआ। एह ज़िंदगी ज़िंदगानी मातलोक विच भावें इस नूं सैंकड़े बरस समझ लओ ते भावें समझ लओ दिन ढाई, ढईआ गोबिन्द वाला दए गवाहीआ। जो इलहाम दिता जो पैग़ाम दिता जबराईल वही नाज़ल हो के हज़रत मुहम्मद साहिब नूं संदेशा इक अलाही, सदी चौधवीं कूक कूक रही सुणाईआ। आउ हज़रत मूसा मुसलसल रिहा जणाई, ईसा वीहवीं सदी आपणी नाल मिलाईआ। नानक गोबिन्द गया समझाई, एका रूप सति सरूप पारब्रह्म पतिपरमेश्वर इक इकल्ला जिस नूं सारे सजदयां विच सीस निवाईआ। सच संदेशा नर नरेशा देवणहारा जिस नूं कहिंदे अगम्म अथाही, अलख अगोचर घट घट अन्तर बैठा डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ । बाई नवम्बर कहे मित्रो मैं आ गया आज, जुग चौकड़ी तों बदल बदल के आपणा पन्ध मुकाईआ। विश्व धर्म वाल्यो मैं सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेखे बड़े धर्म समाज, रीती नीती मानव मानुख मानुष विच जुग जुग बदलदी आईआ। हुण सारे इक्ट्ठे हो के इक दयो आवाज़, परम पुरख परमात्म असीं तेरे आत्म तूं सब दा पिता माईआ। आपणी सुरती अन्दर मन दी कल्पणा विच्चों जाए जाग, शरअ शरीअत जगत वाला पन्ध मुकाईआ । इक साहिब दा परम पुरख दा वाहिद ख़ुदा दे हुक्म दा चलणा राज, रईयत सारे इक्को वार हो के दयो वखाईआ । तुहाडी इक्को दे हथ्थ विच होवे वाग, इक्को हुक्म देण वाला होवे धुर दा माहीआ। इक्को शब्द इक्को धुन इक्को नाद इक अवाज़ पारज़ात, जिस नूं सारे आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरअक्खर धार अक्खरां विच गाईआ। सब दे उत्तम ते वड्डे श्रृेष्ट होण भाग, जो इक मंच उत्ते इक सटेज उत्ते इक धर्म दी धार ते मुहब्बत दे प्यार विच बैठे इक्ट्ठे हो के वड्डे छोटे सभे भाई भाईआ। अगे दा समां वेख्यो इक दो चार पंज छे सतवें साल तों बाद की खेल खेलणा उस परवरदिगार सांझे यार, जिस नूं कहिंदे नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे

खेल धुर दा हरि, धुर दा दाता बेपरवाहीआ। बाई नवम्बर कहे मैं सारे वेखे मुनीश्र जुगीशर तपीश्र फ़कीर साधू सन्त, सज्जे खब्बे अगे पिच्छे ध्यान लगाईआ। सब दा स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी पारब्रह्म पतिपरमेश्वर परवरदिगार सांझा यार इक्को कन्त, कन्त कन्तूहल कहि के जिस नूं सारे गाईआ । उसे दे नाम उसे दे कलमे उसे दी बाणी उसे दी सिफ्त उसे दी सलाह उसे दे मंत, रसना जिह्वा ढोले गा गा दीन दुनी आपणा झट लँघाईआ। जिस दे हुक्म विच जुग चौकड़ी अगे लँघ गए अणगणत, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणा पन्ध मुकाईआ। अगे सारे मानव इक प्यार विच इक्ट्ठे हो जाओ एस धरती उत्ते रुत बणा दयो बसन्त, पत्त टहणी फल फुलवाड़ी दीन मज़्हबां वाली दयो महकाईआ। याद रख लओ सदी चौधवीं दा होण वाला अन्त, बीसवीं दा संदेशा दिता उस नूर अलाहीआ। नानक दी धार ने गोबिन्द उपजाए सन्त, ढईए दा लेखा जणाए बेपरवाहीआ। सोए नहीं रहिणा सब जीव जंत, नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप बच्चा बच्चा सारे अन्तर निरंतर आपणी अक्ख लओ खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मेला आपणे हथ्थ रखाईआ। बाई नवम्बर कहे मेरा इक्ट्ठ कीता मुनी सुशील, सुशीलता विच जणाईआ। पर मैं इक दिवस दिहाढ़ा मेरी मानवता अगे अपील, बिन हथ्थां तों हथ्थ बन्न्ह के दयां सुणाईआ। जगियास्ूओ संसारीओ धर्म दे प्यार विच अन्दरों बदल लओ आपणी दलील, मन दे विचार मन विच लओ दबाईआ। तुहाडा लहिणा देणा उस दरगाह ते सच्चे घर विच जिथ्थे इक्को मालक सारयां दा छैल छबील, जिस दीन मज़्हब दा लेखा दिता मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान ।

२० मग्घर शहिनशाही सम्मत दस हरि भगत दुआर जेठूवाल ज़िला अमृतसर

पंज तत कहिण प्रभ आदि जुगादी निहकेवा, निहचल धाम धुर दे राम तेरी वड्याईआ। नाम निधान श्री भगवान तेरा अगम्म मेवा, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर बिन रसना जिह्वा चखाईआ। तूं आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी निरगुण धार देवी देवा, देव आत्मा परमात्मा तेरी ओट तकाईआ। सति सरूप शाहो भूप पंज तत कहिण साडी लेखे लाउणी सेवा, भगत सुहेले दर तेरे सेव कमाईआ। नाम निधान नौजवान कौस्तक मणीआ मस्तक ला दे थेवा, दो जहान तेरी ओट रखाईआ। तेरी सिफ्त सलाह बेपरवाह करीए नाल जिह्वा, मुख रसना नाल वड्याईआ । पुरख अकाले दीन दयाले तूं अलख अगोचर अगम्म अथाह अभेवा, भेव आपणा देणा जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सच तेरी सरनाईआ।

पंज तत कहिण प्रभ सानूं बख्शणी चरण धूड़, धूड़ी टिक्के ख़ाक रमाईआ। दीन दयाल जाए ना भूल, अभुल देणी माण वड्याईआ। साडा लेखा रहे ना शंकर नाल त्रशूल, त्रैलोकी दा पन्ध देणा मुकाईआ। तेरा सच सिँघासण शब्द भंघूड़ा लईए झूल, हुलारा दो जहान जणाईआ। तूं मालक ख़ालक स्वामी कन्त कन्तूहल, हरि करता इक अख्वाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी तेरे हथ्थ साडा मूल, आदि अन्त तेरी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। पंज तत कहिण प्रभ असीं सेवक तेरे बरदे, दर ठांडे सेव कमाईआ। बच्चे तेरे घर दे, गृह देणी माण वड्याईआ। दीन दुनी ना रहीए सड़दे, अग्नी तत देणी बुझाईआ। चुरासी विच ना रहीए लड़दे, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज पन्ध देणा मुकाईआ। राय धर्म कोलों ना रहीए डरदे, चित्रगुप्त ना लेख बणाईआ। सदा सदा सद तेरा दर्शन रहीए करदे, बिन नैणां नैण बिघसाईआ। साडा नवां घाड़न घड़ दे, जीवण जगत जुगत बदलाईआ। तेरी मंज़ल जाईए चढ़दे, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले सानूं शब्दी आपणा वर दे, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी वड्याईआ। पंज तत कहिण प्रभ असीं सेवक भगत दुआर, नन्हे बच्चे रूप वटाईआ। तूं साडा पालणहार, सिर सिर हथ्थ रखाईआ। साडा लहिणा सदा रहे जुग चार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वजदी रहे वधाईआ। भेव रहे ना पुरख नार, बृद्ध बालां नौजवानां मेल मिलाईआ। आपणे रंग रंगणा करतार, कुदरत दे मालक देणी वड्याईआ। साडी कबूल करनी निमस्कार, डण्डावत बन्दना विच दर तेरे सीस निवाईआ। तूं बख्शणहार इक निरँकार, निरवैर तेरी वड्याईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया विच्चों कढ्ढणा बाहर, दुरमति मैल देणी धुआईआ। अमृत रस देणा ठण्डा ठार, अग्नी तत तत गंवाईआ। मस्तक धूड़ बख्शणी छार, टिक्के ख़ाक रमाईआ। तूं साचा परवरदिगार, सांझा यार इक अख्वाईआ। दर तेरे करीए पुकार, कूक कूक सुणाईआ। तूं देणा इक अधार, हर हिरदा वेख वखाईआ। भगतां बणना मीत मुरार, मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र नाल तराईआ। असीं सेवक दर तेरे भिखार, भिक्खकां भिच्छया देणी पाईआ। सदा सदा सद तेरा करदे रहीए दीदार, दीन दयाल दर्शन अगम्म अथाहीआ। साची मौली रहे बहार, रुतड़ी तेरे नाल महकाईआ। भगत सुहेले तेरा गुलशन तेरी अगम्म गुलज़ार, बिन तेरे समझ कोए ना पाईआ। साडा लहिणा देणा तेरे हथ्थ करतार, कुदरत कादर तेरी शरनाईआ। लख चुरासी विच्चों तेरे भगत सुहेले थोड़्हे दो चार, बहुती गणत ना कोए गिणाईआ। साडी आशा मनसा पूरी करनी विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी विष्न ब्रह्मा शिव वेखण चाँईं चाँईंआ। तेई अवतार जाण बलिहार, ख़ुशीआं ढोले गाईआ। हज़रत ईसा मूसा मुहम्मद कहे

पुकार, वाहवा तेरी बेपरवाहीआ। नानक गोबिन्द बोले जैकार, तूं ही तूं ही राग अलाहीआ। तेरा खेल अगम्म अपार, अलख अगोचर किछ कहिण कोए ना पाईआ। भगत सुहेले देणे तार, दर तेरे आस रखाईआ। पंज तत तन सेवक सेवादार, साची सेव कमाईआ। वीह मग्घर कहे मैं ख़ुशीआं दा करां इज़हार, सिफ्ती ढोले गाईआ। मंज़ल किसे ना रहे कोई दुष्वार, पाँधीआं पन्ध देणा मुकाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी जन भगत तेरा परिवार, परम पुरख तेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा चरण कवल उपर धवल इक उधार, उदर दा लेखा देणा मुकाईआ।

२१ मग्घर शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड डडवां ज़िला गुरदासपुर जुगिंदर सिँघ दे गृह,
जगीर सिँघ सोहल, परसिंन कौर फ़तिह नंगल, दर्शन सिँघ नयाशाला,
कर्म सिँघ नयाशाला

पंज तत कहिण प्रभ आदि जुगादि तेरे मीत, मित्र प्यारे एकँकारे दईए दृढ़ाईआ। नित नवित जुग चौकड़ी तेरी वेखी नीत, पतित पुनीत बेपरवाहीआ। साडा लहिणा देणा लेखा जुड़या रिहा नाल मन्दिर मसीत, ततां वंडण वंड वंडाईआ। तूं पुरख अकाला दीन दयाला त्रैगुण अतीत, त्रैभवण धनी तेरी सरनाईआ। मेहरवाना श्री भगवाना सानूं कर दे ठांडे सीत, अग्नी तत तत बुझाईआ। आत्म परमात्म तेरा गाईए गीत, गोबिन्द मेला होवे सहिज सुभाईआ। नव सत पवित्र कर दे नीत, नीतीवान तेरी वड्याईआ। मानस देही दीन दुनी लईए जीत, जग जीवण दाते तेरी ओट तकाईआ। मनुआ मन तेरे हुक्म विच होवे भय भीत, दहि दिशा ना उठ उठ धाईआ। सति सच बख्श चरण प्रीत, प्रीतम इक्को आस रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी वड्याईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडा लेखा जावे लग्ग, लग मातर डेरा ढाहीआ। त्रैगुण मूल ना साड़े अग्ग, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। दर्शन देणा निरगुण धार उपर शाहरग, शहिनशाह आपणा पड़दा लाहीआ। तेरा दीपक जोती नूर नुराने जाए जग, अन्ध अन्धेर देणा मिटाईआ । आत्म धार परमात्म मूल ना रहे अलग, वखरी वंड ना कोए वंडाईआ। तूं साहिब सूरा सरबग, शाह पातशाह इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ । पंज तत कहिण प्रभ असीं मांगत दर भिखारी, भिच्छया नाम देणी वरताईआ। तूं शाहो भूप सिक्दारी, हरि करता इक अख्वाईआ। साडी पैज

देणी संवारी, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। वंड रहे ना पुरख नारी, नर नरायण तेरी बेपरवाहीआ। जन भगतां आत्मा रहे ना कँवारी, कन्त कन्तूहल लैणी परनाईआ। एथे उथे दो जहान देणा उधारी, उदर दा लहिणा देणा देणा मुकाईआ। सच नाम दी बख्श ख़ुमारी, ख़ालस आपणा रंग रंगाईआ। गृह मन्दिर वखा दे आपणी अटारी, सचखण्ड साचा इक जणाईआ। जिथ्थे जगे जोत निरँकारी, बिन तेल बाती डगमगाईआ। बिन शब्द नाद होवे धुन्कारी, अनरागी राग दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच मेला लैणा मिलाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडी पूरी करनी आस, तृष्ना कूड़ जगत मिटाईआ। साडे अन्तर दे प्रकाश, अन्ध अन्धेरा अन्तष्करन रहे ना राईआ। बिन गोपी काहन पा दे रास, मण्डल मण्डप वजदी रहे वधाईआ। तेरा नाम जपीए बिना रसन स्वास, अजपा जाप देणी वड्याईआ। पन्ध मुकाउणा पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतरां डेरा ढाहीआ। तूं परमात्मा वसणा साडे पास, पासा दीन दुनी बदलाईआ। मानव मानस मानुख जन्म करना रहिरास, रस्ता इक्को इक दरसाईआ। मनुआ मन ना रहे उदास, मति बुद्ध ना कोए हल्काईआ। साडा लहिणा मुका दे नालों शंकर कैलाश, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सचखण्ड दुआर एकँकार कराउणा वास, वास्ता आपणे नाल रखाईआ। मढ़ी गोर दा लेखा रहे ना विच प्रभास, जंगल जूह ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सच तेरी सरनाईआ। पंज तत कहिण प्रभ दर तेरे होए मंगते, मांगत हो के झोली डाहीआ। गढ़्ह तोड़ दे हउमे हंगते, हँ ब्रह्म दे समझाईआ। मेल मिला दे साची संगते, सतिगुर शब्द नाल कुड़माईआ । जगत जहान मंज़ल जाईए लँघदे, अगे हो ना कोए अटकाईआ। लेखे मुका दे ग़मी रंज दे, ख़ुशीआं रंग चढ़ाईआ । असीं दुआरा तेरा पंज तत मंगदे, दर ठांडे सीस निवाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले दो जहानां साडा संग दे, सगला साथ बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। पंज तत कहिण प्रभ सानूं बख्श दे चरण धूड़, टिक्के धूड़ी ख़ाक रमाईआ। नाता तुट्टे कूड़ो कूड़, सति सच विच समाईआ। चतुर सुघड़ बणा लै मूर्ख मूढ़, मुगधां आपणा रंग चढ़ाईआ। शरअ दा रहे कोई ना जूड़, जगत ज़ंजीर देणा कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे आस रखाईआ। पंज तत कहिण प्रभ भगत सुहेले तेरे लोकमात, धरनी धरत धवल सुहाईआ। किरपा कर दे कमलापात, पतिपरमेश्वर तेरी ओट तकाईआ। साडा झगड़ा मेट दे ज़ात पात, दीन मज़्हब ना वंड वंडाईआ। कलयुग मेट अन्धेरी रात, सतिजुग सच चन्द चमकाईआ। चरण कवल जोड़ दे नात, कूड़ी क्रिया रहे ना राईआ। अठ्ठे पहर करीए प्रभात, दिवस रैण ना वंड

वंडाईआ। किरपा करनी प्रभू प्रभ आप, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। साडा लेखा रहे ना रोग संताप, सच जाप देणा समझाईआ। जन्म कर्म दे मेटणे पाप, पतित पुनीत बणाईआ। तूं जोती जाता साडा बाप, पिता पुरख अकाल अख्वाईआ। साडी सची थापणा थाप, सतिजुग सच दे वड्याईआ। कलयुग पिछली पिच्छे रह जाए वाट, अगला पन्ध ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सति सच देणी अगम्मी दात, दाते दानी मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ।

२२ मग्घर शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड शोहण ज़िला गुरदास पुर

पंज तत कहिण प्रभ साडा लेखा मुका दे उलटा रुक्ख, गर्भवास फंद रहिण ना पाईआ। निरगुण धार बख्श दे साचा सुख, सतिगुर शब्द होणा सहाईआ। उजल करदे दीन दुनी विच मुख, दुरमति मैल रहे ना छाहीआ। जगत तृष्ना मेट दे भुख, माया ममता मोह मिटाईआ। कूड़ क्रिया विच्चों बदल दे रुख़, मेहरवान मेहर नज़र नाल तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडा लेखा मेट दे दीन दुनी, लोकमात रहिण ना पाईआ। सच पुकार एकँकार आप सुणी, बिन रसना जिह्वा ढोले दईए जणाईआ। तूं शाहो भूप वड गुण गुणी, गहर गम्भीर बेनज़ीर इक अख्वाईआ । तेरे नाम दी सदा अन्तर उपजदी रहे धुनी, धुन आत्मक राग देणा दृढ़ाईआ। तूं मालक ख़ालक प्रितपालक शाहो भूप कुंनी, गहर गम्भीर अगम्म अथाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दे मालक दया कमाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडा लेखा रहे ना लोकमात, तन वजूद तेरी भेंट चढ़ाईआ। तूं आदि जुगादी पित मात, पुरख अकाल तेरी सरनाईआ। निरवैर निराकार निरँकार जोड़ लै नात, साक सज्जण इक अख्वाईआ। जे आत्मा जोती जाते तेरी ज़ात, पंजां ततां हो सहाईआ। अन्त कन्त भगवन्त साडी पुछणी वात, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश इक्ट्ठे हो के सीस निवाईआ। सति सच तेरे नाम दी मिले दात, दाते दानी देणी वरताईआ। तेरा खेल तक्कीए बहु बिध भांत, भेव अभेदा देणा खुल्हाईआ। अमृत रस देणा अगम्मी बूँद स्वांत, बिन रसना जिह्वा चखाईआ। तेरा दर्शन होवे इक इकांत, नूर नुराने साचा नूर देणा चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, ख़ाली झोली देणी भराईआ। पंज तत कहिण प्रभ तेरे भगत सुहेले, दर तेरे आस तकाईआ। निरगुण धार सरगुण करने मेले, मेल मिलाउणा चाँईं चाँईंआ। एका रंग रंगाउणे गुरु गुर चेले, गुर शब्द

तेरे हथ्थ वड्याईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी तूं अचरज खेल खेले, अलख अगोचर अगम्म अथाह इक अख्वाईआ। साडा आवण जावण पतित पावन कट दे राय धर्म दी जेले, चुरासी फाँसी गल ना कोए लटकाईआ। सदा वसीए तेरे धाम नवेले, सचखण्ड देणी माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दी धार इक जणाईआ। पंज तत कहिण प्रभ किरपा कर निरँकार, निरवैर तेरी सरनाईआ। असीं मंगते बणे भिखार, भिखक हो के झोली डाहीआ। वस्त अमोलक देणी डार, करते कीमत ना कोए जणाईआ। मेहर नज़र नाल देणा तार, तुरत आपणा रंग रंगाईआ। शब्दी शब्द बख्श प्यार, प्रीतम मेला मेलणा चाँईं चाँईंआ। सानूं वखाउणा सचखण्ड दुआर, दरगाह साची इक जणाईआ। जिथ्थे दीपक जोत जगे अपार, अपरम्पर स्वामी तेरा नज़री आए नूर अलाहीआ। आवण जावण रहे ना विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी विष्न ब्रह्मा शिव दा लेखा देणा मुकाईआ। मालक ख़ालक प्रितपालक साडा बणना कन्त भतार, कन्तूहल तेरी इक्को सेज हंढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दा पर्दा आप उठाईआ। पंज तत कहिण प्रभ असीं तेरे गृह मन्दिर, दूसर दर ना कोए वड्याईआ। साडा लेखा रहे ना अन्धेरी कंदर, अन्ध अज्ञान देणा मिटाईआ। बजर कपाट तोड़ दे जंदर, ज़िंदगी ज़िंदगी विच्चों बदलाईआ। मनुआ दहि दिश उठ ना धाए बन्दर, बन्दगी सच देणी समझाईआ। प्रकाश देणा बिना सूर्या चन्द्र, जोती जाते इक्को नूर देणा चमकाईआ। साडी मन्ज़ूर करनी बन्दन, बन्दगी विच सीस निवाईआ। जे तूं आत्मा परमात्मा देवे अनन्दन, अनन्द अनन्द विच्चों वखाईआ। तूं साहिब सुल्ताना आदि जुगादि हारा टुट्टी गंढ्ढण, सति सच गंढ्ढ पुआईआ। असीं तन वजूद रसना जिह्वा बत्ती दन्द तेरा गाउँदे छन्दन, ढोले सिफ्त सलाहीआ। अन्त सानूं लाउणा अंगण, अंगीकार इक अख्वाईआ। साडा पन्ध मुकाउणा धरनी धवल आकाश ब्रह्मण्डण, ब्रह्मांड दा डेरा ढाहीआ। लेखा रहे ना जेरज अण्डज, उत्भुज सेत्ज वंड ना कोए वंडाईआ। निरगुण धार आपणे चुकणा कंधन, दूसर हथ्थ ना कदे फड़ाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव तेरे प्यार विच करन बन्दन, बन्दगी विच सीस झुकाईआ। सानूं पार कराउणा बिना मुहाणे वञ्झण, दो जहानां पन्ध ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दा भेव आप रखाईआ। पंज तत कहिण प्रभ निरगुण तेरी कीती सेव, सरगुण सच सच सरनाईआ। तूं दाता अलख अभेव, अगोचर अगम्म इक अख्वाईआ। सदा सदा निहकेव, निहचल बैठा आसण लाईआ। तेरी सिफ्त करे की जिह्वा, रसना ढोला की वड्याईआ। तूं आदि जुगादि ब्रह्म ब्रह्माद वड वड्डा देवी देव, देवत सुर सब बैठे सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग बणाईआ। पंज तत

कहिण प्रभ साडी भगती धार मंग, भगवन आसा इक जणाईआ। जोती जाते चाढ़्ह दे रंग, दो जहान उतर कदे ना जाईआ। आत्म सेज सुहा पलँघ, सुखआसण डेरा लाईआ। निझर झिरनिउँ बख्श अनन्द, बूँद स्वांती इक टपकाईआ। नाभी कवल सुणा छन्द, अनरागी राग दृढ़ाईआ। साडी ख़ुशी कर दे बन्द बन्द, बन्दगी तेरे चरण कवल शरनाईआ। जे आत्मा भगतां होवे कदे ना रंड, कन्त सुहाग इक हंढाईआ। क्यों नहीं पंजां ततां पाउँदा ठण्ड, अग्नी अग्ग बुझाईआ। साडा झगड़ा मुका दे जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज जूनी जून ना कोए भुआईआ। तेरी मंज़ल महबूब जाईए लँघ, अगे सके ना कोए अटकाईआ। सचखण्ड दुआर एकँकार परवरदिगार तेरा माणीए अनन्द, सांझे यार मिलके वजे वधाईआ। असीं बेनन्ती करीए भगतां तत पंज, पंचम दे मालक मेला मेलणा सहिज सुभाईआ। ना ख़ुशी रहे ना रंज, ग़मी ग़मख़ार देणी मिटाईआ। साडा लेखा रहे ना जगत अन्धेरा अन्ध, सच प्रकाश विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण धार सदा जुआन जोबनवन्ते श्री भगवन्ते इक तेरी ओट तकाईआ।