२२ मग्घर शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड अल्लड़पिण्डी ज़िला गुरदास पुर
पंज तत कहिण प्रभ असीं भगत सुहेले तेरा अंग, अंगीकार इक अख्वाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले साडी अगम्मी मंग, अगम्म अथाह बेपरवाह दईए जणाईआ। निरगुण धार सरगुण चोली रंग, रंग मजीठ अनडीठ आप चढ़ाईआ। एथे ओथे दो जहान श्री भगवान होणा संग, सगला साथी पुरख समराथी आप रंगाईआ। नाम निधान नाल कट भुख नंग, तृष्ना तृखा जगत जुगत दूर कराईआ। दीन दयाल तेरी मंज़ल हक महबूब जाईए लँघ, अगे हो ना कोए अटकाईआ। सच प्यार दी वखा गंग, गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती दी लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी वस्त आप वरताईआ। पंज तत कहिण प्रभ भगतां दे दे सच दा नाम, नाउँ निरँकार दे वरताईआ। भाग लगा दे काया माटी चाम, चम्म दृष्टी दे बदलाईआ। प्रकाश करदे नगर खेड़े ग्राम, तन वजूद डगमगाईआ। मेला मेल स्वामी आपणा आत्मा राम, राम रहीम रहमत देणी कमाईआ। अन्तर रहे ना अन्धेरा शाम, शमअ नूर जोत कर रुशनाईआ। बिना ज़बान प्या दे जाम, हकीकी हक हक प्याईआ। मनूए मन दा , हुक्म धुर दा इक समझाईआ। बिना अक्खरां निरगुण धार दे कलाम, कलम्यां बाहर शनवाईआ। तेरे चरण कवल होए प्रणाम, निमस्कार इक्को इक वखाईआ।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा गृह इक सुहाईआ। पंज तत कहिण प्रभ असीं भगत सुहेले तन वजूद शरीर, माटी ख़ाक ख़ाक नज़री आईआ । तूं शहिनशाह शाह पातशाह बेनज़ीर, नूर नुराना नूर अलाहीआ। साडी आशा पूरी कर दे जो संदेशा दे के गया कबीर, कबरां तों बाहर गया शनवाईआ। सति स्वामी अन्तरजामी साडी बिना ततां तों कर तामीर, बाडी आपणी घाड़त घड़ाईआ। साडी आशा मनसा ना होए दिलगीर, मन का मणका दे बदलाईआ। तेरे कोल हक हकीकत दी तदबीर, तरीका नीकन नीका इक समझाईआ। साडा लेखा वेख अन्त अख़ीर, आख़र दईए समझाईआ। जे भगतां आत्मा तेरा वज़ीर, तूं पीरन पीर नूर अलाहीआ। असीं तन वजूद जगत वस्त्र चीर, चिरी विछुन्ने वेख वखाईआ। किरपा कर दे मालक गहर गम्भीर, गवर तेरी ओट तकाईआ। नेत्र साडे विरोलण नीर, नैणां छहबर लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक दया कमाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडा वेख लै अन्तष्करन, बिन नैणां नैण उठाईआ। सहारा दे दे अगम्मे चरण, बिना तन वजूद नज़री आईआ। तूं आदि जुगादी करनी करन, करता पुरख बेपरवाहीआ। साडा लहिणा देणा मुका दे उत्ते धरन, धरनी धवल धौल नाल रलाईआ। साडा अन्तर आत्मा तेरी प्या शरन, सरनगति इक अख्वाईआ। साडा झगड़ा मिटया वरन बरन, ज़ात पात ना कोए जणाईआ। पंज तत कहिण असीं तेरी चाहुंदे मंज़ल चढ़न, अगे हो ना कोए अटकाईआ। सानूं सचखण्ड देणा वड़न, पिछले जुगां दा लेखा रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडे अन्तर चाउ घनेरा, ख़ुशीआं ढोले गाईआ। जे भगतां आत्मा रूप तेरा, क्यों पंजां ततां दएं जुदाईआ। साडे उत्ते कर दे मेहरा, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। इक्को रंग रंगा दे सञ्झ सवेरा, अन्ध अन्धेरा दे मिटाईआ। साडा आपणे गृह बणा दे खेड़ा, कुण्डी खिड़की आप खुल्हाईआ। चुरासी विच रहे ना गेड़ा, जम की फाँसी दे कटाईआ। साडा पन्ध कर दे नेरन नेरा, दूर दुराडा राह ना कोए वखाईआ। तूं शाहो भूप शहिनशाह सतिगुर शब्द शेरा, तेरी ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार इक अख्वाईआ। पंज तत कहिण प्रभ असीं भगत सुहेले तेरा रूप, तुध बिन अवर ना कोए ध्याईआ। तूं शहिनशाह साडा भूप, पातशाह बेपरवाहीआ। साडा लेखा मुका दे अन्ध कूप, जोती जाते कर रुशनाईआ। तेरा सतिगुर शब्द आदि जुगादी धुर दा दूत, दो जहानां वेख वखाईआ। सानूं लै जाए तेरी कूट, काया कुटीआ फेर ना कदे वसाईआ। नाता तुट जाए जूठ झूठ, माया ममता मोह ना कोए हल्काईआ। साडे उत्ते साहिब सुल्ताने तुठ, दर तेरे वास्ता पाईआ। साडी सुंहजणी
कर दे रुत, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। तूं पतिपरमेश्वर पारब्रह्म अबिनाशी अचुत, चारों कुण्ट तेरी दुहाईआ। सानूं आपणे बणा लै सुत, अप तेज वाए पृथ्मी, आकाश तेरे अगे वास्ता पाईआ। असीं तेरयां भगतां दा जगत सुहाया बुत, जिस बुतख़ाने विच आत्मा दिता टिकाईआ। जे आत्मा साडे विच्चों ल्या चुक, सचखण्ड खण्ड कीती रुशनाईआ। क्यों साडे कारन गयों रुक, रुक्का गोबिन्द दा दए गवाहीआ। असीं तेरी गाई तुक, तूं मेरा मैं तेरा ढोला धुरदरगाहीआ। अन्त साडी वात पुछ, पुश्त पनाह हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच आशा पूर कराईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडा साचा घाड़न घड़ दे, घड़न भंडणहार तेरी वड्याईआ। लहिणे देणे चुका दे चेतन जड़ दे, चोटी जड़ ना वंड वंडाईआ। तेरा ढोला गीत रहीए पढ़दे, सोहला बिन अक्खर धार समझाईआ। सचखण्ड दुआर जाईए वड़दे, अगे हो ना कोए अटकाईआ। बरदे बणीए तेरे दर दे, दर ठांडे सेव कमाईआ। कुफ़ल खोल्ह दे आपणे घर दे, गृह मन्दिर दे वखाईआ। जिथ्थे दर्शन होण नरायण नर दे, इक्को जोत नूर रुशनाईआ। लेखे पूरे कर दे कलयुग कल दे, कल कातीआ डेरा ढाहीआ। साडे वायदे वेख लै राजे बलि दे, बावन दए गवाहीआ। त्रेते जुग विच संदेशे रहे घलदे, राम सीता नाल वड्याईआ। द्वापर आशा विच रहे फलदे, काहन कृष्ण गया समझाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त साडे विछोड़े मेट दे घड़ी पल दे, सद आपणे रंग रंगाईआ। असीं वणजारे नहीं जल थल दे, महीअल वंड ना कोए वंडाईआ। जे भगतां आत्मा परमात्मा तेरे विच रलदे, क्यों पंजां ततां दएं जुदाईआ। पिच्छे केते जुग तेरा विछोड़ा आए झलदे, अगे विछड़ कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, वर दाते तेरे हथ्थ वड्याईआ। पंज तत कहिण प्रभ असीं भगतां दी भगती तेरी धार, धर्म धर्म नाल जणाईआ। साडा लहिणा देणा वेख विच संसार, दीन दुनी दे मालक ख़ालक पड़दा आप उठाईआ। दर दरवेश नर नरेश तेरे होए भिखार, भिखक हो के झोली डाहीआ। तूं आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी जोती जाता पुरख बिधाता कलि कल्की अवतार, अकल कलधारी इक अख्वाईआ। निरगुण निरवैर निरँकार निराकार साडी पैज संवार, महिबान बीदो बी ख़ैरया तेरी ओट तकाईआ। तूं नूर नुराना शाहो भूप सिक्दार, परवरदिगार यांझा यार अगम्म अथाहीआ। असीं बुतख़ानयां विच होए बेज़ार, बन्दीख़ाने दे तुड़ाईआ। सानूं शरअ दे विच्चों कर फ़रार, फ़ुरस्त दीन दुनी विच्चों दवाईआ। साडा तेरे नाल नहीं कोई तकरार, झगड़ा जगत ना कोए जणाईआ। वायदा वेख लै जो कीता कौल इकरार, इकरारनामे फोल फुलाईआ। तूं माही महबूब मुहब्बत नाल बख्श प्यार, आशा आपणे रंग रंगाईआ। झगड़ा मुका दे पुरख नार, नर नरायण तेरी सरनाईआ। जे आत्मा दिता अधार, भगतां होया सहाईआ। क्यों
भगतां दे तत शरीर तेरे सचखण्ड दुआरे विच्चों रहिण बाहर, अग्नी ख़ाक ख़ाक मिलाईआ। असीं जाणा तेरे उस दुआर, जिथ्थे द्वारका वासी बैठे सीस निवाईआ। इक्को शब्द होवे धुन्कार, नादी धुन सुणीए चाँईं चाँईंआ। इक्को दीपक जोत होवे उज्यार, बिन तेल बाती डगमगाईआ। इक्को शाहो भूप होवे सिक्दार, शहिनशाह इक अख्वाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडा लहिणा देणा तेरे होवे विच दरबार, दरगाह साची वजे वधाईआ। जन भगतां आत्मा नाल कीता जगत विवहार, विवहारी देईए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तुध बिन अवर दूसर पाए कोई ना सार, महासार्थी नज़र कोए ना आईआ।
२३ मग्घर शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड बाबूपुर ज़िला गुरदास मुणशा सिँघ मेला सिँघ हज़ारा सिँघ
दलीप सिँघ प्यारी दलीप सिँघ दीदार सिँघ सन्ता सिँघ हज़ारा सिँघ मुणशा सिँघ
आसा सिँघ बलाका सिँघ प्यारा सिँघ रवेल कौर करतार कौर मक्खण सिँघ भाग सिँघ
दर्शन कौर विरसा सिँघ महिन्दर कौर हरनाम कौर
पंज तत कहिण प्रभ साडा रूप बणदा रिहा लख चुरासी, चुराहा जगत जहान वेख वखाईआ। आत्म धार परमात्म तूं साडे अन्दर करदा रिहों वासी, वास्ता तन वजूद वखाईआ। खेल खेलदा रिहों कर कर हासी, हस्ती विच मस्ती आप जणाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी होई ना बन्दख़ुलासी, बन्धन सक्या ना कोए तुड़ाईआ। असीं बणदे रहे तन वजूद मदिरा मासी, खूंखार रूप बदलाईआ। तेरा नाम जपदे रहे स्वास स्वासी, साह साह ध्याईआ। साडी कटी ना गलों सिलक जम फाँसी, फ़ैसला हक ना कोए सुणाईआ। सुण शाहो भूप पुरख अबिनाशी, हरि करते दईए दृढ़ाईआ। साडे अन्तर निरंतर आई उदासी, दरोही तेरा नाम दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सच तेरी वड्याईआ। पंज तत कहिण असीं फिरदे रहे विच चुरासी लख, अलख अलखणे तेरा खेल वेख वखाईआ। साडे तन वजूद भाण्डे रहे सख, सच वस्त ना कोए वरताईआ । साडी दीन दुनी कीमत रही कोई ना कौडी कक्ख, दर तेरे अगे इक दुहाईआ। असीं जूनी भोगी वख वख, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज भज्जे वाहो दाहीआ। अन्त जिउँ भावे तिउँ लैणा रख, दर तेरे सीस निवाईआ। तूं पुरख अकाले दीन दयाले होया प्रतख, साहिब सतिगुर तेरे हथ्थ वड्याईआ। तेरा नाम जैकारा बोलीए इक अलख, अलख अगोचर तेरी इक ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। पंज तत कहिण प्रभ असीं फिर फिर वेखी लख चुरासी जूनी, अजूनी रहित तेरी सरनाईआ। तूं हुक्म दा मालक हाकम इक कानूनी, कायदा बाकायदा आपणा ल्या बणाईआ। तेरा नूर ज़हूर वड जनूनी, शहिनशाह तेरी बेपरवाहीआ। तेरा हुक्म फ़रमान संदेश नहीं कोई मामूली, मालक ख़ालक तेरे हथ्थ वड्याईआ। तूं सांझा यार कन्तूहली, निरवैर इक अख्वाईआ। पंज तत कहिण साडी धार रहे ना भूली, अभुल देणी वड्याईआ। कोटन वार राय धर्म दी चढ़े सूली, फाँसी गल ना कोए कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। पंज तत कहिण प्रभ लख चुरासी भोगया भोग, भस्मड़ रूप ना कोए दरसाईआ। साडा कर्म कर्म दा मिटया ना रोग, दुखी हो के देईए दुहाईआ। चिन्ता चिखा खा गया सोग, ग़मी ग़मखार ना कोए गंवाईआ। पुरख अकाले प्रितपाले तेरे नाल होया ना कोए संजोग, मिलणी हरि जगदीश ना कोए कराईआ। कुदरत दे कादर आपणी वखा मौज, मजलस आपणे नाल रखाईआ। साडी बुद्धी बसुधी विच कर सके ना खोज, खोजयां हथ्थ किसे ना आईआ। चरण प्रीती बख्श दे इक्को जोग, जुगती नाम वाली दृढ़ाईआ। तेरा दर्शन करीए स्वामी रोज़, बिन नैणां नैण बिघसाईआ। प्रीतम प्रेम वाला करना चोज, प्यार मुहब्बत इक रखाईआ। आपणा भेव खुलाउणा गोझ, पर्दा परदयां विच्चों खुल्हाईआ। साडा जन्म दे सोध, सुदी वदी ना वंड वंडाईआ। हुक्म संदेशा दस्स दे अगाध बोध, बुद्धी तों परे तेरी पढ़ाईआ। तृष्ना तृखा रहे ना लोभ, लालच देणा मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक दया कमाईआ। पंज तत कहिण प्रभ तेरा चुरासी वाला चकर, चक्रवत्रिया की खेल खिलाईआ। तेरा खेल अगम्मा कोई वाच ना सके पत्र, निरअक्खर धार समझाईआ। समझ आवे ना कोई सतर, सत्हा बुलंदी वेखण कोए ना पाईआ। तेरा सतिगुर शब्द निराला फ़क्कर, फिकरे गुर अवतार पैग़म्बरां गया पढ़ाईआ। निरगुण धार एकँकार जिवें पंजां ततां कीता इकत्तर, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश जोड़ जुड़ाईआ। साडा गृह बख्श दे सच नछत्तर, निरगुण आपणे रंग रंगाईआ। जोती जाते पुरख बिधाते आपणा वखा दे वतन, बेवतनां पड़दा लाहीआ। साडा कम्म ना आवे कोई यतन, यथार्थ दईए दृढ़ाईआ। असीं ग़रीब निमाणे तूं हीरे बणा लै रत्न, अमोलक रूप दरसाईआ। चरण प्रीत जोड़ लै नतन, नाता बिधाता इक रखाईआ। लहिणा देणा दे दे हथ्थो हथ्थन, अगे उधार ना कोए वखाईआ। तेरी सरन सरनाई इक्को वार सारे ढठ्ठण, निव निव लागण पाईआ। तूं साहिब पुरख समरथण, हरि करता धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। पंज तत कहिण प्रभ असीं लख चुरासी ल्या भर्म, जुग जुग फेरा पाईआ। तन वजूद
हंढाए माटी चर्म, जगत जुगत जणाईआ। दीन मज़्हब ज़ात पात वेखे धर्म, धरनी धरत धौल सुहाईआ। निरगुण सरगुण तेरा खेल अगम्म आपणा वेख लै ब्रह्म, ब्रह्म पड़दा आप उठाईआ। नूर नुराने शाह सुल्ताने साडा मेट दे भरम, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। साडा लेखा रहे ना वरन बरन, ज़ात पात ना रंग रंगाईआ। दरोही तेरा सच दुआरा ते इक्को मंगदे शरन, दूसर ओट ना कोए रखाईआ। तूं करता पुरख करनी करन, कुदरत कादर नूर अलाहीआ। तेरा पल्लू गहर गम्भीर आए फड़न, आत्म परमात्म देणा फड़ाईआ। तेरी मंज़ल हक महबूब आए चढ़न, बिन कदमां कदम टिकाईआ। तूं ख़ुशीआं नाल आपणे गृह मन्दिर सचखण्ड दुआर देणा वड़न, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक बेपरवाहीआ। पंज तत कहिण प्रभ तेरी लख चुरासी तक्की, तकवा तेरे उत्ते रखाईआ। तूं मालक ख़ालक नूर अलाही हकी, हकीकत आपणी इक समझाईआ। मेहरवाना महबूबा साडा पड़दा अन्तिम ढक्कीं, ओढण नाम सीस टिकाईआ। साडी धार फिर फिर थक्की, थकावट विच दुहाईआ। इक वार निरँकार साडे वल तक्कीं, बिन नैणा नैण उठाईआ। कौल इकरार वायदे वेख लै जो गुर अवतार पैग़म्बरां नाल कीती पक्की, पारब्रह्म प्रभ आपणी दया कमाईआ। साडा वक्त सुहञ्जणा होवे लक्की, ख़ुशीआं नाल ढोले गाईआ। लख चुरासी पीसणी पए फेर ना चक्की, चार जुग दा लहिणा देणा मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी धार प्यार वाली सदा सदा सद साजण मीत होवे सकी, दूसर वंड ना कोए वंडाईआ।
२४ मग्घर शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड सद्दा ज़िला गुरदासपुर कर्म सिँघ महिंगा सिँघ जरनैल सिँघ
बीबी देवां बीबी गुरो राम कौर चतुर कौर गुरमेज सिँघ सदा चरण सिँघ दर्शन सिँघ अजीत सिँघ
राज सिँघ हेमराजपुर छिन्दो मदेपुर दीपो उच्चा पिण्ड गुरमेज कौर कठिआली
पंज तत कहिण प्रभ तेरे चरण कवल निमस्कारी, नमो नमो सीस जगदीस झुकाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले साडे वल्ल निगाह मारीं, बिन नेत्र नैणां नैण उठाईआ। जुग चौकड़ी सानूं हुन्दी रही ख्वारी, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग देंदे रहे दुहाईआ। अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज फिरदे रहे वारो वारी, आप आपणा रूप बदलाईआ। तेरा लहिणा देणा तेरे हथ्थ जोत निरँकारी, निरवैर तेरी सरनाईआ। कलयुग अन्त पैज दे संवारी, स्वार्थ अवर ना कोए रखाईआ। सानूं लै जा सचखण्ड
दुआरी, दरगाह साची सच टिकाईआ। जिथ्थे दीपक जोत होवे उज्यारी, नूर नुराना डगमगाईआ। शब्द नाद होवे धुन्कारी, अनरागी राग शनवाईआ। तेरे चरण कवल जाईए बलिहारी, बलि बलि आपणा आप कराईआ। जे आत्मा तैनूं लग्गे प्यारी, प्रीतम साडा मेला मेलणा सहिज सुभाईआ। साडी मंज़ल कट दुष्वारी, दर तेरे आस रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडा तन वजूद लेखे लाउणा, लगमातर डेरा ढाहीआ। सीस हथ्थ टिकाउणा, मेहर नज़र इक उठाईआ। पूरब लेखा मात चुकाउणा, धरनी धरत धवल धौल रहिण ना पाईआ। सानूं आपणे घर वसाउणा, दरगाह साची सच मिले वड्याईआ। नाता दीन दुनी तुड़ाउणा, जगत वंड ना कोए वखाईआ। असां तेरा दर्शन पाउणा, दूजा इष्ट ना कोए जणाईआ। जोती जाते आपणी जोत मिलाउणा, जागरत जोत विच समाईआ। आदि जुगादी पन्ध मुकाउणा, चुरासी वंड ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सच तेरी शरनाईआ। पंज तत कहिण प्रभ सानूं बख्श दे अगम्मा दर, मेहरवान मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। साडा पूरा होवे वर, पूरब लेखा रहे ना राईआ। तेरे चरण कवल नहाउणा साचे सर, सरोवर इक्को इक वड्याईआ। दो जहानां जाईए तर, तारनहार तेरी बेपरवाहीआ। मेहरवान हो के किरपा कर, करता पुरख अगम्म अथाहीआ । तूं आदि जुगादी नरायण नर, नर नरायण अगम्म अथाहीआ। जुग चौकड़ी दुखड़े लोकमात लए भर, भरमां विच भरम भुलाईआ। साडा राय धर्म चुका दे डर, लेखा अवर ना कोए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर साचे आस रखाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडा तेरे नाल होवे जोड़, जोड़ी हरि जगदीश बणाईआ। पुरख अकाले अन्तर बौहड़, बौहड़ी तेरा नाम दुहाईआ। शब्द अगम्मी चाढ़्हना घोड़, पुरीआं लोआं ब्रह्मण्डां खण्डां पार लँघाईआ। तूं पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तेरा लेखा नाल ब्राह्मण गौड़, गोबिन्द धार तेरी सरनाईआ। साडी आवण जावण मुका दे दौड़, लख चुरासी पन्ध रहे ना राईआ। साडा रस ना वेखीं मिट्ठा कौड़, अमृत धार लैणी प्रगटाईआ। पन्ध रहे ना लम्मा चौड़, मंज़ल मंज़ल होणा आप सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार तेरी वड्याईआ। पंज तत कहिण सच वखा दे आपणा महल, मेहरवान दया कमाईआ। गृह वेखीए इक अटल, जिथ्थे वजे नाम वधाईआ। जिस नूं कहिंदे सदा निहचल, निहकामी देणा दरसाईआ। तन वजूदां ला दे फल, पत्त टहणी आप महकाईआ। कूड़ विकारा मेट दे दल, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। अमृत धार बख्श दे जल, बूंद स्वांती इक टपकाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट दे कल, कलकाती रहिण कोए ना पाईआ। साडी मुश्किल कर हल, सिर सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। साडे नाल
करे ना कपट छल, वल छल धारी होणा आप सहाईआ। तेरे चरण कवल जाईए बलि बलि, बलि बलि आपणा आप कराईआ। साडा विछोड़ा होवे घड़ी ना पल, पलकां दे पिच्छे बहि के दर्शन देणा चाँईं चाँईंआ। अन्तिम तेरी जोत धार जाईए रल, तन वंड ना कोए वंडाईआ। दीपक दीप हो के जाईए बल, नूर नुराने नज़री आईआ। सच सिँघासण पुरख अबिनाशण लईए मल्ल, सोभावन्त देणी माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साडा लेखा मेटणा जल थल, महीअल वंड रहिण कोए ना पाईआ।
२४ मग्घर शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड ओगरा ज़िला गुरदास पुर ज्ञान सिँघ चतुर सिँघ अतर सिँघ
लखा सिँघ हरदीप सिँघ तरलोक सिँघ बिशन सिँघ ओगरा चरण सिँघ अन्तोर संसार हेमराजपुर
चरण सिँघ सन्तोख सिँघ सोहण सिँघ ज्ञानो अवतार सिँघ सकोल प्रीतो अन्तोर
पंज तत कहिण प्रभ तेरा खेल नित नविता, आदि जुगादि जुग चौकड़ी वेख वखाईआ। तन वजूद माटी ख़ाक तेरा हुन्दा रिहा हिता, हितकारी निरँकारी इक्को नज़री आईआ। परम पुरख परमात्म वसदा रिहों निरगुण धार साडे चित्ता, ठगौरी जगत ना कोए जणाईआ। सानूं बालां तों बणा के अन्त माता पिता, पति पत्नीआं गंढ्ढ पवाईआ । तेरी समझ ना आवे केहड़ी सुहञ्जणी वार थिता, घड़ी पल वंड ना कोए वंडाईआ। दो जहान श्री भगवान नौ खण्ड तेरा ख़िता, मण्डल मण्डप वजदी रहे वधाईआ। तन वजूद शरीर माटी ख़ाक पुरख अकाले दिता, देवणहार तेरी इक सरनाईआ। अन्त कन्त भगवन्त चढ़दे रहे अग्नी धार दी चिता, चिखा मढ़ी गोर नाल वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा गृह इक सुहाईआ। पंज तत कहिण प्रभ जुग चौकड़ी साडा गवाह, शहादत सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग रहे भुगताईआ। लेखा तक लै अगम्म अथाह, बेपरवाह तेरी ओट तकाईआ। जूनीआं विच सानूं दिता भुआ, लख चुरासी भज्जे वाहो दाहीआ। रसना जिह्वा मानव धार तेरा गाउँदे रहे नाँ, ढोले सिफ्तां वाले गाईआ। थान थनंतर वेखदे रहे तेरे थाँ, भज्जदे रहे वाहो दाहीआ। साडा लहिणा देणा जुड़या नाल सूर गाँ, दीन मज़्हब तेरे हुक्म रंग रंगाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले साडी फड़ी किसे ना बांह, सिर हथ्थ ना किसे टिकाईआ। अन्त तूं ही पिता तूं ही माँ, दूजा नज़र कोए ना आईआ। सच स्वामी अन्तरजामी सिर दे ठण्डी छाँ, कलयुग अग्नी अग्ग बुझाईआ। साडी बुद्धी रहे वांग ना काँ, हँस
रूप लैणे बदलाईआ। तेरी वड्याई विच करीए वाह वाह, वाहवा तेरी इक सरनाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर वस्त नाम वरताईआ। पंज तत कहिण प्रभ तेरा वेखीए थान थनंतर, गृह मन्दिर दे वड्याईआ। सच दस्स नाम अगम्मा मन्त्र, मंतव सारे हल कराईआ। साडी नवीं बणा दे बणतर, घड़न भन्न्हणहार तेरे हथ्थ वड्याईआ। तेरा सति सरूप तक्कीए निरंतर, निरवैर तेरी ओट तकाईआ। तेरा दर्शन तक्कीए उत्ते गगन गगनंतर, ज़िमीं असमानां पन्ध मुकाईआ। जो आशा रख के गया धनंतर, धनवन्तर ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साचा रंग नाम रंगाईआ। पंज तत कहिण प्रभ जुग जुग तेरी आशा रखी, आस आस विच्चों प्रगटाईआ। सानूं ख़बर अगम्मी दस्सी, दहि दिशा तों बाहर कर पढ़ाईआ। जिस धार विच भगतां आत्मा वसी, वसल यार तेरा वेख वखाईआ। इक्को गृह माणे सुख रसी, रस्ता इक्को इक दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक दया कमाईआ। पंज तत कहिण साडे श्री भगवाना, भगवन दे वड्याईआ। तूं शाहो भूप सुल्ताना, शहिनशाह इक अख्वाईआ। आदि जुगादी रामा, रम्ईआ हो के वेख वखाईआ। साडे सचखण्ड दे कान्हा, तेरी ओट तकाईआ। जोती नूर अगम्म अमामा, अमलां तों बाहर वेख वखाईआ। सच दे मन्त्र सतिनामा, सति सतिवादी देणी दया कमाईआ। तूं मालक ख़ालक वाली दो जहाना, दोहरा आपणा रूप बदलाईआ। जे भगतां अन्तर जाणी जाणा, आत्म मेला मेलें सहिज सुभाईआ । क्यों ततां तत करे बेगाना, पंज तत रो के देण दुहाईआ। सानूं बख्श दे सचखण्ड सच्चा मकाना, जिथ्थे तेरा नूर जोत अलाहीआ। बिना तन वजूद तों करीए बिश्ररामा, बिसमिल हो के तेरे विच समाईआ। ना दिवस रहे ना रैण रहे कोई शामा, शमअ जोत तेरा नूर दिसे अलाहीआ। तेरे दर दे होईए ग़ुलामा, नित नवित सेव कमाईआ। मेहरवान होणा मेहरवाना, मेहर नज़र उठाईआ। तेरे चरण कवल करीए बिश्ररामा, दूजा दर ना कोए वखाईआ। साडी डण्डावत बन्दना सजदयां तो बाहर सलामा, सीस जगदीस इक झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरे नाम दा सद वजदा रहे दमामा, दामनगीर बेनज़ीर इक्को नज़री आईआ।
२५ मग्घर शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड ममीआ ज़िला गुरदासपुर मुखत्यार सिँघ ममीआ
जसवन्त सिँघ चेबे बूड़ सिँघ महिन्दर कौर वज़ीरपुर
गुरबख्श सिँघ रत्न कौर नुशहरा
पंज तत कहिण प्रभ धुर दे श्री भगवाना, भगवन भगवान तेरी ओट तकाईआ। तूं आदि जुगादि जुग चौकड़ी शाहोभूप सुल्ताना, शहिनशाह शाह पातशाह नौजवान बेपरवाहीआ। शब्दी धार एकँकार तेरा बिना अक्खरां तों ज्ञाना, बिन रसना जिह्वा हक पढ़ाईआ। सच दुआर सुहञ्जणा दिसे मकाना, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर इक्को नज़री आईआ। जिथ्थे दीपक जोत जगे अगम्म अस्थाना, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। सो पुरख अकाले दीन दयाले साडी बेनन्ती करीं परवाना, परम पुरख दर तेरे मंग मंगाईआ। जे भगतां आत्मा नाल तेरा यराना, मीत मुरारे आपणा रंग रंगाईआ। क्यों भगतां तत करें बेगाना, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश कूक के दईए दुहाईआ। सचखण्ड दुआर सानूं बख्श अस्थाना, मढ़ी गोर दा पन्ध मुकाईआ। तूं रहमतां वाला रहीम रहमाना, राम रामे तेरे हथ्थ वड्याईआ। जोती धार धुर दे कान्हा, काहन कान्हा तेरी सरनाईआ। जल्वागर नूर अमामा, अमलां तों रहित वेख वखाईआ। तेरे कदम कदीम दे मालक साडी सलामा, सिर सिर तेरे चरण टिकाईआ । तूं शाहो भूप मर्द मर्दाना, नौजवान इक अख्वाईआ। दीन दयाल साडी झोली पा दे दाना, दयानिध ठाकर आशा पूर कराईआ। पंज तत कहिण तेरा दर्शन बिन नेत्र होवे रोज़ाना, बिन नैणां नैण बिघसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। पंज तत कहिण सानूं बख्श दे आपणा नूर, नूर नुराने नूर दे चमकाईआ। सानूं बख्श दे आपणी तूर, तुरीआ तों बाहर शनवाईआ । तूं सर्ब कला भरपूर, पतिपरमेश्वर अगम्म अथाहीआ। साडा पन्ध मुका दे नेड़े दूर, निज घर मेला लैणा मिलाईआ। हर घट थाँ वसणा हाज़र हज़ूर, हज़रतां दे मालक होणा सहाईआ। जो आशा रखी मूसा उत्ते कोहतूर, कुदरत दे मालक लहिणा देणा चुकाईआ। लेखा मुकाउणा अन्त ज़रूर, ज़ाहर ज़हूर तेरी सरनाईआ। असीं जुग चौकड़ी तेरे सेवक रहे मज़दूर, जन भगतां तत देण गवाहीआ। तेरा नाम कलमा कीता मशहूर, रसना जिह्वा ढोले सोहले सिफ्ती गाईआ। मनुआ मन ना पाए फ़तूर, मनसा कूड़ देणी गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, घर सच इक सुहाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडा गृह कर सुहञ्जणा, तन माटी ख़ाक दे वड्याईआ। जोती धार साहिब आदि निरञ्जणा, पुरख पुरखोतम तेरी ओट तकाईआ। आदि जुगादी दर्द दु:ख भय भञ्जणा, भव सागर पार देणा कराईआ। नाम निधाना निज नेत्र पा दे अंजणा, दोए लोचन लोड़ रहे ना राईआ।
निरगुण निरगुण बणना साक सैण सज्जणा, आत्म परमात्म मिल के वजे वधाईआ । साडी कबूल करनी बन्दना, सीस जगदीस तेरे चरण टिकाईआ। बिना रसना देणा अनन्दना, रस रस विच्चों प्रगटाईआ । दर ठांडा इक्को तेरा मंगणा, मांगत हो के झोली डाहीआ। पंजां ततां चाढ़्ह दे रंगणा, भगत कलबूत रहे कुरलाईआ। राय धर्म अन्त ना देवे दंडणा, चित्रगुप्त ना लेख वखाईआ। सानूं लोकमात कूड़ कुड़यारा देस चंगा छडणा, थिर घर तेरे ओट तकाईआ। सचखण्ड दुआरे आपणा प्यार वंडणा, देणा चाँईं चाँईंआ। जे तूं भगतां आत्म आपणे नाल गंढ्ढणा, क्यों ततां दएं जुदाईआ। निरगुण धार सरगुण होणा सज्जणा, साजण मीत इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे आस रखाईआ । पंज तत कहिण प्रभ साडे लेखे लाउणे तन वजूद, माटी ख़ाक तेरी सरनाईआ। तूं मालक ख़ालक हक महबूब, मेहरवान नूर अलाहीआ। साडे अन्तर शरअ दी रहे कोई ना दूज, दुतीआ भाओ देणा मिटाईआ। साडा अन्तष्करन करना सूध, पतित पुनीत देणे बणाईआ। पंच विकार करे ना युद्ध, काम क्रोध लोभ मोह हँकार देणा मिटाईआ । साडी पवित्र करनी बुद्ध, दुरमति मैल मैल धुआईआ। सच दुआर एकँकार तेरा जावे सुझ, दूसर ओट ना कोए रखाईआ। अन्त कन्त भगवन्त साडा वक्त सुहञ्जणा रिहा पुज, पूजण योग तेरी शरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक भेव खुल्हाईआ। पंज तत कहिण प्रभ असीं भगत सुहेले तेरे साथी, जुग जुग तेरी सेव कमाईआ। तूं पुरख अकाला दीन दयाला सर्ब कला समराथी, समरथ अकथ तेरी वड्याईआ। हउ सेवक अनाथ अनाथी, दीन दयाल दीनन तेरी ओट तकाईआ। लहिणा देणा पूरा कर दे मस्तक माथी, जोत ललाटी नाल रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा लेखा अगम्म अथाह बेपरवाह लहिणा देणा मुकाउणा हाथो हाथी, जगत उधार एकँकार निराकार नज़र कोए ना आईआ।
२५ मग्घर शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड भीमपुर ज़िला गुरदासपुर लाल सिँघ
शांती देवी भीमपुर प्रकाश कौर पुनी सालोवाल बचन सिँघ भाड़े चक
कुशलया देवी देव राज भीमपुर
पंज तत कहिण प्रभ साडी मन्ज़ूर कर बेनन्ती, बन्दना विच सीस जगदीश झुकाईआ। साडा गढ़्ह तोड़ दे हउमे हंगती,
हँ ब्रह्म दे समझाईआ। तूं बोध अगाधा आदि दा पंडती, निरअक्खर कर पढ़ाईआ। तेरे नाम दी धार होवे साडी पंगती, पंचम दा लेखा देणा चुकाईआ। साडी आशा तेरे दर मंगती, मांगत हो के झोली डाहीआ। साडा लेखा तेरे चरण कवल होवे संगती, सतिगुर शब्द देणी सरनाईआ। मनसा कूड़ रहे ना मन दी, ममता मोह देणा मिटाईआ। खेल तक लै साडे तन दी, पंज तत रहे कुरलाईआ। साडी सिख्या वेख लै मन दी, कायनात दे मालक होणा सहाईआ। साडी धार तक लै ब्रह्म दी, पारब्रह्म आपणा भेव चुकाईआ। जे आत्मा तेरी धारों जम्मदी, तन वजूद कहे साडी तेरे चरण सरनाईआ। साडी खेल मुका दे ग़म दी, ग़मख़ार देणी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे आस रखाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडा लेखे ला लै तन माटी ख़ाक, तेरे चरण सरन सरनाईआ। मनुआ मन रहे ना आक, ममता मोह देणा चुकाईआ। बजर कपाट खोल्ह दे ताक, नौ दुआर दा डेरा ढाहीआ। आत्म परमात्म बण साक, सज्जण सैण इक अख्वाईआ। मेहरवाना श्री भगवाना साडे वल झाक, बिन नैणा नैण उठाईआ। चार जुग दा पूरब पूरा कर वाक, अवतार पैग़म्बर गुर नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साहिब तेरे हथ्थ वड्याईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडा भेव खोल्ह दे आप, पर्दा जगत रहिण ना पाईआ। निरगुण धार तेरा होवे जाप, जग जीवण दाते देणी माण वड्याईआ। अन्तष्करन मेट अन्धेरी रात, नूरी चन्द चन्द चमकाईआ। ब्रह्म धार वेख लै ज़ात, परमात्म आत्म संग बणाईआ। चुरासी वाला तक लै खात, चारे खाणी फोल फुलाईआ। असीं मंगते होए लोकमात, सचखण्ड निवासी देणी माण वड्याईआ । साडी इक्को सुण लै बात, बातन भेव देणा खुल्हाईआ। तूं मालक कमलापात, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। सो पुरख निरञ्जण दे दे दात, दाते दानी आप वरताईआ। तेरा खेल बहु बिध भांत, कलयुग अन्तिम वेख वखाईआ। सचखण्ड दुआर जोड़ लै नात, एकँकार आपणी गंढ्ढ पुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच वस्त नाम वरताईआ। पंज तत कहिण प्रभ सचखण्ड दुआर बख्श दे एक, उत्ते साडे दया कमाईआ। असीं तेरी रखी टेक, टिक्के धूड़ी ख़ाक रमाईआ। तूं करना सानूं बिबेक, पतित पुनीत कराईआ। त्रैगुण माया ना लाए सेक, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। निरगुण धार हो के वेख, निरवैर अक्ख खुल्हाईआ। साडी पूरब पिछली बदल दे रेख, लेखा अवर रहे ना राईआ। सानूं लै जा सचखण्ड देस, दरगाह साची आप टिकाईआ। जिथ्थे वसे नर नरेश, नर नरायण सोभा पाईआ। साडा तेरे चरण कवल आदेस, निव निव सीस झुकाईआ। तूं मालक रहें हमेश, हम साजण इक अख्वाईआ। तेरे दर ते होए पेश, दर ठांडे देणी वड्याईआ। साडा अन्त अख़ीर संदेश, सँध्या
सरघी वंड ना कोए वंडाईआ। चुरासी वाला कट कलेश, कायनात दा पन्ध मुकाईआ। तेरे चरण कवल दरगाह साची रहीए हमेश, हम साजण होणा सहाईआ। तूं मालक ख़ालक प्रितपालक नर नरेश, परवरदिगार नूर अलाहीआ। साडा पन्ध मुका दे लोकमात परदेस, घर आपणे इक टिकाईआ। जिथ्थे दर्शन होवे नेतन नेत, जोती जोत जोत रुशनाईआ। अन्त अख़ीर बेनज़ीर कर हेत, हितकारी हो के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साडी रुत बसन्ती ख़ुशीआं वाली करनी चेत, चेतन हो के पंज तत वास्ता पाईआ।
२६ मग्घर शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड कतोवाल ज़िला गुरदासपुर अजीत सिँघ गुरचरण सिँघ कतोवाल,
चरण सिँघ जवंद सिँघ दुरगी, ज्ञान देई नवां पिण्ड
पंज तत कहिण प्रभ असीं जुग जुग रहे भरमदे, जन्म जन्म नाल बदलाईआ। वणजारे रहे माटी चर्म दे, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मिल के ख़ुशी बणाईआ। चारे खाणीआं रहे भरमदे, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज भज्जे वाहो दाहीआ। प्यासे रहे तेरे निरगुण रूप ब्रह्म दे, पारब्रह्म तेरी आस रखाईआ। वणजारे रहे कांड कर्म दे, काया माटी रंग रंगाईआ। शब्द संदेशे सुणदे रहे तेरे धर्म दे, अक्खर अक्खरां नाल वड्याईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच स्वामी होणा आप सहाईआ। पंज तत कहिण प्रभ जुग चौकड़ी सरगुण धार रहे तरसदे, तत ततां ध्यान लगाईआ। अमृत मेघ अगम्मा कलयुग अन्तिम बरस दे, बरस शहिनशाही नाल मिलाईआ। साडे लेखे मेट दे हवस हरस दे, हउमे हंगता गढ़्ह तुड़ाईआ। तेरी याद विच जन भगत सुहेले तड़फदे, दिवस रैण नेत्र नैण उठाईआ। आत्म धार फिरन भटकदे, मनुआ मन ना कोए चतुराईआ। शब्द डोरी नाल लटकदे, फाँसी अवर ना कोए रखाईआ। बेशक असीं रूप बणे बूँद रक्त दे, तन वजूद वजूद दरसाईआ। सानूं माण दे दे साचे भगत दे, भगवन होणा आप सहाईआ। पन्ध मुका दे आवण जावण जगत दे, दीन दुनी विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। साडे लेखे ला लै स्वास स्वास आपणे चरण वक्त दे, दर ठांडे मंग मंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडी गलों कट जम फाँसी, राय धर्म ना दए सज़ाईआ। साडी ज़िंदगी होवे रहिरासी, जीवण तेरे चरण टिकाईआ। साडा लेखा मुका दे शंकर कैलाशी, सरगुण वंड ना कोए वंडाईआ। परम पुरख मेट उदासी, चिन्ता चिखा
बाहर कढ्ढाईआ। नाम जपा स्वास स्वासी, साह साह तेरी वड्याईआ। तेरा नूर जोत होवे प्रकाशी, जोती जाता नज़री आईआ। तूं परम पुरख परमात्म इक अबिनाशी, हरि करता धुरदरगाहीआ। असीं पंज तत तेरे दास दासी, सेवक हो के सेव कमाईआ। पन्ध मुका दे दस दस मासी, मात गर्भ फेर ना आईआ। तेरे चरण कवल सचखण्ड दुआर होवे वासी, दरगाह साची देणी माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ । पंज तत कहिण प्रभ साडी तेरे चरण कवल अरज़ोई, बिन नैणां नीर वहाईआ। साडी मातलोक दरोही, दरोही तेरा नाम दुहाईआ। साडा मीत मुरार दिसे ना कोई, साजण संग ना कोए निभाईआ। जोती जाते धरनी धरत धवल धौल मिले ना ढोई, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। सुरत उठाए कोई ना सोई, शब्दी नाद ना कोए शनवाईआ। आत्म धार जाए ना मोही, मुहब्बत हक ना कोए कमाईआ। साडे कोल तेरी पेशीनगोई, जो अवतार पैग़म्बर गुर गए दरसाईआ। जो संदेशा दिता कबीर लोई, लोयणा तों बाहर जणाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले साडी पत गई खोही, मेहरवान महबूब तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। सच अमृत रस धार अगम्मी दे चोई, निझर झिरना आप झिराईआ। पंच विकार मेटणा गरोही, काम क्रोध लोभ मोह हँकार रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी करता पुरख जो करे सो होई, करन करावणहार करतार तेरे हथ्थ वड्याईआ।
२६ मग्घर शहिनशाही सम्मत दस दीनानगर शहर हरीजन कलोनी लाल सिँघ महिन्दर सिँघ
भजन सिँघ सवरन सिँघ बलकार सिँघ सरूप सिँघ बावा सिँघ
पंज तत कहिण प्रभ जुग जुग फिरदे रहे चारे खाणीआं, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज भज्जदे रहे वाहो दाहीआ । निरगुण सरगुण तेरीआं सुणदे रहे बाणीआं, अक्खरां नाल अक्खर सिफ्त सालाहीआ। तूं शाहो भूप सुल्तानीआ, गहर गम्भीर बेनज़ीर नूर अलाहीआ। साडे उत्ते कर मेहरवानीआं, मेहरवान महबूब आपणी दया कमाईआ। तूं आदि जुगादी जाण जाणीआ, जानणहार इक अख्वाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले आत्म धार सच दस्स दे निशानीआं, निशाना श्री भगवाना आपणा इक जणाईआ। तेरे हुक्म विच लख चुरासी जूनी मौजां माणीआं, तन वजूदां वजदी रही वधाईआ। तेरे खेल वेखे अठसठ तीर्थ पाणीआं, समुंद सागराँ विच आपणा रूप बदलाईआ। अवतार पैग़म्बरां गुरुआं दस्सीआं तेरे हुक्म दीआं कहाणीआं, कथनी कथ कथ दृढ़ाईआ।
सच स्वामी अन्तरजामी जे भगतां आत्मा तेरीआं सुवाणीआं, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। पंज तत कहिण क्यों ना सानूं करें परवानीआं, परम पुरख आपणे अंग लगाईआ। हउँ जगत विछुन्नीआं निमाणीआं, जुग चौकड़ी तेरी ओट रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक अगम्म अथाहीआ। पंज तत कहिण प्रभ जुग चौकड़ी तेरा धरदे रहे ध्यान, बिन नैणां नैण उठाईआ। किरपा कर श्री भगवान, हरि करते हो सहाईआ। निगाह मार लै विच जहान, धरनी धरत धवल धौल खोज खुजाईआ। हउँ बालक तेरे अंञाण, बाली बुद्ध ना कोए वड्याईआ। सच प्रीती बख्श दे चरण कवल कर परवान, परम पुरख तेरी ओट तकाईआ। नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग बीते विच जगत जहान, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणा पन्ध मुकाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर नाम कलमे देंदे गए दान, ढोले सोहले सिफ्त सिफ्ती राग दृढ़ाईआ। बिन तेरी किरपा सचखण्ड मिले ना किसे अस्थान, दरगाह साची भूमिका सच ना कोए टिकाईआ। तूं आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी धुर दा काहन, राम रम्ईआ तेरी ओट तकाईआ। सच स्वामी अन्तरजामी पंज तत कहिण अन्त सानूं कर परवान, परम पुरख तेरी शरनाईआ। भगत सुहेले तेरे बाल अंञाण, मन मति बुद्ध ना कोए वड्याईआ। तूं शाहो भूप सुल्तान, शहिनशाह अगम्म अथाहीआ। साडी बेनन्ती कर परवान, पुनह पुनह सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दी वस्त इक वरताईआ। पंज तत कहिण प्रभ जुग जुग तेरीआं आसां तकीआं, निरगुण सरगुण ध्यान लगाईआ। अवतार पैग़म्बरां गुरुआं कीतीआं पक्कीआं, पारब्रह्म प्रभ तेरा भेव खुल्हाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला आत्म धार जोड़े नतीआं, परमात्म आपणी गंढ्ढ पवाईआ। कूड़ कुड़यार दीआं मेटे मत्तीआं, सति सतिवादी शब्द करे शनवाईआ। जन भगतां काया जाण रतीआं, रत्न अमोलक हीरे लए बणाईआ। लेखा चुकावे जगत तपसिआ वाली तपीआं, तपीश्रां तों बाहर दए वड्याईआ। आवण जावण लख चुरासी मंज़लां जाण कटीआं, कटाकश आपणा नाम लगाईआ। विकणा पए ना दीन दुनी दी धार विच हट्टीआं, दीनां मज़्हबां ना वंड वंडाईआ। निरअक्खर धार पढ़ावे पट्टीआं, पटने वाला नाल मिलाईआ। राय धर्म दीआं भरनीआं पैण ना चट्टीआं, चेटक आपणा नाम जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक अगम्म अथाहीआ। पंज तत कहिण प्रभ तेरे घर दे रहे वणजारे, जुग जुग भज्जे वाहो दाहीआ। सच वस्त बख्श दे थारे, थिर घर देणी माण वड्याईआ । गृह बख्शणा सचखण्ड दुआरे, दरगाह साची आस रखाईआ। तेरा तक्कीए नूर उज्यारे, जोती जोत जोत रुशनाईआ । सद वसीए तेरे चरण कवल सहारे, धवल लेखा देणा मुकाईआ। तुध बिन पार ना कोए उतारे, पतित पुनीत ना कोए बणाईआ। सतिगुर शब्द जणा जैकारे,
तूं ही तूं ही राग दृढ़ाईआ। तेरे खेल तके जुग चारे, जुग चौकड़ी भज्जे वाहो दाहीआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त पा सारे, पारब्रह्म प्रभ तेरी ओट तकाईआ। असीं भगत सुहेले तेरे दो चारे, बहुती गणत ना कोए गिणाईआ। साडा आवण जावण गेड़ दे निवारे, जन्म जन्म रहे ना राईआ। जे भगतां आत्मा तेरा रूप अपारे, अपरम्पर तेरे विच समाईआ। क्यों पंज तत होण ख्वारे, ख़ैरख़ाह हो के देणी माण वड्याईआ। तुध बिन पैज ना कोए संवारे, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। साडी मन्ज़ूर करीं निमस्कारे, डण्डावत बन्दना सजदयां विच सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण तेरा खेल अपारे, अपरम्पर स्वामी अन्तरजामी निहकामी तेरी ओट तकाईआ।
२७ मग्घर शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड फ़तूपुर ज़िला गुरदास पुर मंगल सिँघ गुलज़ार सिँघ समा सिँघ फ़तूपुर
जुगिंदर सिँघ दयाल सिँघ सुरिंदर सिँघ डेढ गुवाड़, गुरमीत कौर रसूलपुर,
जसबीर सिँघ सोहण सिँघ भोले के, तरलोक सिँघ अठवाल
पंज तत कहिण प्रभ साडा वक्त सुहञ्जणा कर, करनी दे करते दया कमाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले मंगीए तेरा दर, दर दरवेश नर नरेश तेरे अगे सीस झुकाईआ। परम पुरख परमात्म तेरी सरनी रहे पर, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर होणा आप सहाईआ। तूं शाहो भूप नरायण नर, सुल्तान नौजुआन इक अख्वाईआ। चुरासी फाँसी जम का मेट दे डर, राय धर्म ना दए सज़ाईआ। सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी लै जाणा आपणे घर, गृह मन्दिर इक्को इक वखाईआ। चरण धूड़ सच सरोवर नुहाउणा सर, दुरमति मैल रहे ना राईआ। आत्म धार परमात्म तैनूं लईए वर, पतिपरमेश्वर तेरे रंग समाईआ। मेहरवान हो के पंज तत जन भगतां आपणे गृह खड़, मेहरवान मेहर नज़र नाल तराईआ। साडा लेखे ला लै तन वजूद धड़, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुद्ध दईए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडा धुर दा इक स्वामी, करनी करता इक अख्वाईआ। निरगुण धार अन्तरजामी, बेपरवाह तेरी वड्याईआ। जगत अन्धेरा मेट दे शामी, शमअ नूर जोत कर रुशनाईआ। सानूं वखा दे देश अनामी, जिथ्थे तेरी वजदी रहे वधाईआ। मेहरवान हो के भगत सुहेले आप पहचानी, बेपहचान पड़दा मात उठाईआ। तूं निरवैर पुरख सुल्तानी, शहिनशाह नूर अलाहीआ। साडे उत्ते करीं मेहरवानी, मेहरवान तेरी ओट तकाईआ।
आवण जावण साडा लेखा मुका दे चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज वंड ना कोए वंडाईआ। साडी आशा तक लै जुग चौकड़ी पुराणी, पुनह पुनह सीस निवाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, घर सच रंग रंगाईआ। पंज तत कहिण प्रभ सानूं रंग रंगा अगम्मड़ा, अलख अगोचर दया कमाईआ। लेखे ला लै काया माटी चम्मड़ा, चम्म दृष्टी दे बदलाईआ। लोकमात साडा हाल होवे ना मंदड़ा, मंद भाग लै तराईआ। साडी कीमत रही ना कौडी दमड़ा, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। मनुआ मन ना रहे निकम्मड़ा, बुध बिबेक देणी कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दरगाह सच मिले सरनाईआ। पंज तत कहिण प्रभ सानूं बख्श दे सच दरगाह, सचखण्ड निवासी दया कमाईआ। सतिगुर शब्द बणा मलाह, बेड़ा धुर दे कंध उठाईआ। तेरा प्यार होवे गवाह, शहादत भगती वाली रखाईआ। तेरा जगत करे वाह वाह, वाहवा वजदी रहे वधाईआ। इक्को चरण तेरी मिले सरना, सरनगति इक अख्वाईआ। तूं आदि जुगादी पिता माँ, पुरख अकाल तेरी बेपरवाहीआ। साडा पन्ध मुका दे थल अस्गाह, जल थल ना कोए भुआईआ। सानूं तेरे चरण कवल रहिण दा चाअ, चाउ घनेरा इक बणाईआ। निथाव्याँ दरगाह साची देणा थाँ, थान थनंतर वजे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दे मालक दया कमाईआ। पंज तत कहिण प्रभ तेरा मिले अनोखा धाम, गृह मन्दिर वजे वधाईआ। जिथ्थे इक्को होवे तेरा अगम्मा नाम, रसना रस ना कोए वड्याईआ। इक्को नूर अलाही होवे राम, जोती जाता नज़री आईआ। साडा लहिणा देणा लेखा मुका तमाम, तमअ लालच अवर ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंज तत कहिण चारे खाणी विच ना रहीए ग़ुलाम, शरअ ज़ंजीर बेनज़ीर देणी कटाईआ।
२७ मग्घर शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड फ़ैज़पुर ज़िला गुरदास पुर सुरजीत सिँघ दलीप सिँघ
हुक्म सिँघ अजीत सिँघ जसवन्त सिँघ फ़ैज़पुर, चरण सिँघ सनेईआ,
काशी राम सनेईआ, सुरजीत कौर शिकार माछीआ
पंज तत कहिण प्रभ दीन दयाल बख्शंद, बख्शिश रहमत मेहरवान महिबान बीदो देणी कमाईआ। जोती जाते पुरख बिधाते निरगुण नूर चाढ़्ह चन्द, बिन तेल बाती काया माटी कर रुशनाईआ। सच स्वामी अन्तरजामी घट निवासी दे अनन्द,
पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणी दया कमाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले परवरदिगार सांझे यार ख़ुशी कर दे बन्द बन्द, बन्दगी बिना मुशंदगी इक दृढ़ाईआ। कूड़ विकारा विच संसार कर दे खण्ड खण्ड, खण्डा खड़ग नाम चमकाईआ। आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी विछड़ी धार आपणे नाल गंढ्ढ, गंढ्ढणहार गोपाल स्वामी दयाल तेरे अगे वास्ता पाईआ। तूं मेरा मैं तेरा बिन रसना जिह्वा अन्तर निरंतर उपजे छन्द, अक्खर निरअक्खर धार देणा समझाईआ। सतिगुर शब्द साडे भाग होण ना देवीं मंद, मधुर धुन करनी शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, भेव अभेदा आप चुकाईआ। पंज तत कहिण प्रभ सानूं देणा अनन्द सच, हरि सच तेरी सरनाईआ। भाग लगा दे काया माटी कच्च, कंचन देह दे वड्याईआ। मनुआ दहि दिशा ना जावे नच, मनसा मन ना कोए हल्काईआ। लूं लूं अन्दर जा रच, रचना आपणी दे वखाईआ। तूं पारब्रह्म परमेश्वर पति, परम पुरख तेरी सरनाईआ। लेखे ला लै पंज तत, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश तेरे अगे वास्ता पाईआ। झगड़ा मेट दे कूड़ कुड़यारी रत, रक्त बूँद दा डेरा ढाहीआ। सति सच नाम नाल जोड़ लै नत, मेला मेलणा सहिज सुभाईआ। साचा बीज बीज दे नाम अगम्मे वत, तन काया माटी दे महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक दया कमाईआ। पंज तत कहिण प्रभ दया कमा दे आप, मेहरवान महिबान बीदो बीख़ैर या अलाह तेरी इक सरनाईआ। तेरा कलम्यां तों बाहर दा होवे जाप, अजपा जाप देणा दृढ़ाईआ। त्रैगुण तीनो मेट दे ताप, तृष्ना कूड़ दे बुझाईआ। जगत रहे ना कोए संताप, सति सतिवादी दर्शन देणा थांउँ थाँईंआ। तेरा सुणीए शब्द अगम्मी नाद, धुन आत्मक राग देणा दृढ़ाईआ। तेरा नूर तक्कीए इक्को वाहिद, वाहवा वाहिगुरु तेरा मेल मिले चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दुआर इक दरसाईआ। पंज तत कहिण प्रभ तेरे अगे निमस्कार डण्डावत, नमो नमो सीस निवाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट बग़ावत, बग़लगीर कर ख़लक ख़ुदाईआ। धुर दा नाम कलमा कर सख़ावत, सुख़न आपणे पूर कराईआ। दीन दुनी ना रहे अदावत, अदल इन्साफ़ इक जणाईआ। मनुआ मन कर ममानत, दहि दिशा ना उठ उठ धाहीआ। आदि जुगादी आत्मा तेरी अमानत, तन मन्दिर वेखणी चाँईं चाँईंआ। जिस नूं रखणा सदा सही सलामत, बेऐब परवरदिगार होणा सहाईआ। साडा लेखा रहे ना नाल क्यामत, कुदरत दे कादर देणी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दा रंग आप रंगाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साचा दे हकीकी जाम, बिन रसना रस चखाईआ। किरपा कर दे धुर दे राम, राम रहीम तेरी सरनाईआ। कलयुग मेट अन्धेरी शाम, शाम सुंदर शमअ नूर कर रुशनाईआ। चुरासी रहे ना कोए ग़ुलाम, ज़ंजीर
बेनज़ीर देणे कटाईआ। साडा लेखा मेट तमाम, दर तेरे मंग मंगाईआ। बिना कलम्यां सजदयां तैनूं करीए प्रणाम, बिन सीस जगदीस धूड़ी मस्तक ख़ाक रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। पंज तत कहिण प्रभ असीं भगत निमाणे जग, जग जीवण दाते तेरी ओट तकाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट दे अग्ग, अमृत मेघ आप बरसाईआ। साचा मार्ग दे दे पग, भेव अभेद आप खुल्हाईआ। दर्शन बख्श दे उपर शाहरग, नव दर दा डेरा ढाहीआ। साडी मनसा रहे ना वांग कग, हँस रूप लैणे बणाईआ। घर स्वामी आपणे सद्द, होका शब्द वाला कर शनवाईआ। तूं नूर अलाही रब्ब, यामबीन तेरी सरनाईआ। बिना काअब्यां करा दे हज्ज, हुजरा इक वखाईआ। तेरे चरण कवल श्री भगवान जाईए सज, थिर घर सच देणी वड्याईआ। सचखण्ड दुआर एकँकार वेखीए भज्ज, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर साचा पन्ध देणा मुकाईआ। किरपा करनी परवरदिगार नूर अलाही रब्ब, रहमत आपणी आप कमाईआ। असीं पंज तत विचारे भगत सुहेले लोकमात सभ, सारे देईए सुणाईआ। सानूं जगत जीवण दा लालच नहीं कोई लब, मोह विच ना कोए हल्काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दा गृह आप वखाईआ। पंज तत कहिण प्रभ आपणा घर वखा सुहञ्जणा, धुर दा भेव चुकाईआ। पर्दा लाह दे गोपाल मूर्त मदना, मध सूदन तेरी सरनाईआ। जन भगत सुहेले लेखे ला लै आहला अदना, निरगुण देणी माण वड्याईआ। कलयुग अन्तिम पड़दा कजणा, सिर सिर हथ्थ टिकाईआ। सचखण्ड दुआर एकँकार ग़रीब निमाणयां सद्दणा, सद्दा सतिगुर शब्द वाला जणाईआ । साडा प्यार नगारा तेरे दुआरे वजणा, दूसर ताल सुणन कोए ना पाईआ। मेरे परम पुरख परमात्म प्रीतम हो के भगत सुहेला साचा लभणा, खोजणा चाँईं चाँईंआ। निरगुण निरवैर निराकार निरँकार चाढ़्ह दे रंगणा, रंगत अगम्म रंगाईआ। इक्को तेरा दुआरा मंगणा, दूजा दर वेखण कदे ना पाईआ। जन भगत सुहेले गुरु गुर चेले तेरा सुणदे नाम निधाना नदना, बिन सुर ताल जगत दृढ़ाईआ। सानूं अन्त कन्त भगवन्त लख चुरासी विच्चों कढणा, जम की फाँसी ना कोए लटकाईआ। असीं ख़ुशीआं नाल इस लोकमात नूं छडणा, माया ममता संग ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण निरवैर तेरा डंका सदा सद वजणा, वजूहात समझ किसे ना आईआ।
२८ मग्घर शहिनशाही सम्मत दस बटाला शहर विखे अजीत सिँघ, सीतल सिँघ हरदोझण्डे,
हरबंस सिँघ तारा गढ़्ह, नवां पिण्ड करतार कौर पंज ग्रांईआ,
धन्न कौर तेज़ कौर खहिरै, बीबी दीपो कोटली, भान सिँघ
पंज तत कहिण प्रभ अवतार पैग़म्बर गुर तेरे दुलारे धुर दे, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी बणत बणाईआ । तन वजूद माटी ख़ाक नाल रहे फिरदे तुरदे, जगत जहान नौजुआन श्री भगवान भज्जे वाहो दाहीआ। वणजारे बणे रहे तेरे नाद शब्द धुन धुर दे, सचखण्ड निवासी तेरी ओट तकाईआ। अन्धेरे दूर करदे रहे अन्धघोर दे, सच सति ब्रह्म मति दृढ़ाईआ। परम पुरख परमात्म अन्तिम लोकमात बणे मुरदे, मुरीदां छड विछोड़ा गए पाईआ। सच दस किस बिध तेरे नाल होवण जुड़दे, जोड़ी हरि जगदीश बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। पंज तत कहिण प्रभ गुर अवतार पैग़म्बर तेरी धार, धरनी धरत धवल वड्याईआ। निरगुण सरगुण खेल तेरा अपर अपार, अगम्म स्वामी अन्तरजामी दिती माण वड्याईआ। तेरा नाम संदेशा दीन दुनी गए उच्चार, रसना जिह्वा सिफ्तां नाल सलाहीआ। तूं मेहरवान हो के महबूब देंदा रिहों दीदार, हर घट अन्तर निरंतर आपणा डेरा लाईआ। तेरी धार नाल हुन्दी रही निमस्कार, निव निव सारे सीस झुकाईआ। अन्त श्री भगवन्त हुन्दे वेखे छार, मिट्टी ख़ाक विच समाईआ। लहिणा देणा ततां चुक्कया ना विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी नाता आपणे नाल रखाईआ। आत्मा पुजदी रही तेरे दुआर, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। तूं देंदा रिहों अधार, उदर दा लेखा लहिणा मूल चुकाईआ। की खेल तेरा सची सरकार, हरि करते देणा दृढ़ाईआ। पंज तत कहिण असीं रोईए ज़ारो ज़ार, बिन नैणां नीर वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दा भेव आप खुल्हाईआ। पंज तत कहिण प्रभ गुर अवतार पैग़म्बर तेरे गाउँदे रहे ढोले, शब्द अनादी नाद गीत दृढ़ाईआ। सच संदेशे दस्सदे रहे सोहले, सो पुरख निरञ्जण तेरी सिफ्त सलाहीआ। तूं घट निवासी पुरख अबिनाशी जुग चौकड़ी साचे तोल तोले, तोलणहार इक अख्वाईआ। मेहरवान महबूब हो के मुहब्बत विच पड़दे खोल्हे, पर्दानशीं पर्दा दिता चुकाईआ । तेरे हुक्म विच निरगुण धार रूप मौले, मौला तेरे हथ्थ वड्याईआ। अन्त तेरे नालों तेरी धार होई कदे ना ओहले, आत्म परमात्म विच समाईआ। क्यों साडे पंज तत काया ख़ाली कीते चोले, नाता दीन दुनी तुड़ाईआ । बिन तेरे पुरख अबिनाश साडी लाश मूल ना बोले, पवण सवास ना कोए चलाईआ। असीं अग्नी माटी ख़ाक दे बण गए गोले, ततां तत मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, घर सच दे सरनाईआ।
पंज तत कहिण प्रभ असीं भगत सन्त बण गए फ़कीर, फ़िकरे तेरे ढोले गाईआ । तेरा नाम देंदा रिहा धीर, धीरज धर्म धार जणाईआ। अमृत बख्शदा रिहा नीर, निझर बूँद स्वांती अगम्म टपकाईआ। शरअ दी कटदा रिहा ज़ंजीर, शरीअत इक दरसाईआ। लेखा बज्झदा रिहा नाल शरीर, तन वजूद वजी वधाईआ। अन्त हुन्दा रिहा अख़ीर, आख़र भेव चुकाईआ। दीन दुनी किसे ना दिती धीर, धीरज धर्म ना कोए जणाईआ। घतदे रहे आदि जुगादि वहीर, भज्जे वाहो दाहीआ। साडे नज़र ना आवण वस्त्र चीर, जो कोटी कोट जन्म भुगताईआ। जुग जुग तत होए दिलगीर, बौहड़ी तेरा नाम दुहाईआ। साडी बदल दे तकदीर, तदबीर आपणी इक समझाईआ। तूं मालक बेनज़ीर, साडा नज़रीआ दे बदलाईआ। लेखा रहे ना शाह हकीर, ग़रीब निमाणयां दे वड्याईआ। अमृत धार बख्श दे सीर, सुरती शब्द नाल जुड़ाईआ। जे सचखण्ड धार तेरा भगत सुहेला पुज्जा कबीर, की कबरां विच लाश दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। पंज तत कहिण असीं बणदे रहे सूफ़ी सन्त, सतिगुर तेरी ओट तकाईआ। गाउंदे रहे तेरे नाम दा मंत, अक्खर अक्खरां सिफ्त सलाहीआ। खेल खेलदे रहे विच जीव जंत, जागरत जोत विच समाईआ। तूं बोध अगाधा पंडत, पारब्रह्म इक अख्वाईआ। साडी मंन लै अन्तिम मिन्नत, मनसा तेरे चरण रखाईआ। तूं आजा भगतां दी सिम्मत, दिशा वंड ना कोए वंडाईआ। साडी रही कोई ना हिम्मत, हौसले गए ढाहीआ। कलयुग अन्त मेट दे चिन्त, चिन्ता चिखा ना कोए तपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दे मालक भेव खुल्हाईआ। पंज तत कहिण असीं भगत सन्त तेरे सूफ़ी, सिफ्तां नाल सिफ्त सलाहीआ। साडा हक जगत ना रहे मरूसी, मेहरवान मेहर नज़र देणी कराईआ। साडी तक लै हक ख़सूसी, ख़सूसीअत समझ किसे ना आईआ। साडे अन्तर निरंतर जगत वासना फिरे ना कोए जसूसी, मनुआ मन ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा पड़दा आप चुकाईआ। पंज तत कहिण प्रभ तेरे होए सन्त फ़क्कर साध, जगत जुगत वड्याईआ। तत हो के तैनूं ल्या अराध, रसना ढोले गाईआ। तेरे प्यार विच होए विस्माद, बिस्मिल धार बणाईआ। सुणीए तेरा अगम्मी नाद, धुन आत्मक नाद शनवाईआ। सानूं चार जुग दा लेखा याद, भुल विच अभुल भुल कदे ना जाईआ। साडी देदे सानूं दाद, दर तेरे मंग मंगाईआ। लेखा रहे ना नाल वाद विवाद, विख अन्दरों देणी कढ्ढाईआ। तेरा गृह वेखीए ब्रह्म ब्रह्माद, ब्रह्मांड देणा जणाईआ। तूं स्वामी आदि दा आदि, अन्त आपणे घर लै के जाणा चाँईं चाँईंआ। सतिजुग दा कलयुग विच्चों चला दे रिवाज, रस्ता मार्ग इक समझाईआ। भगत सुहेले गुरु गुर चेले आपणे लै लाध, बाहर खोजण दी लोड़
रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि तेरी इक इमदाद, दूसर अवर लोड़ ना कोए रखाईआ।
२८ मग्घर शहिनशाही सम्मत दस श्री हरि गोबिन्द पुर शहर ज़िला गुरदास पुर विरसा सिँघ
अवतार सिँघ माढ़ी पनूआ, मोहण सिँघ कादीआं, चन्दन सिँघ ठीकरी वाला,
राम लुभाया श्री हरि गोबिन्द पुरा
पंज तत कहिण प्रभ साडी धार कर दे चिट्टी, कलयुग कूड़ कुड़यार कालख टिक्का दे मिटाईआ। दीन दुनी जगत जहान साडी उडे ख़ाक ना मिट्टी, चरण धूड़ तेरे चरण कवल मस्तक लईए रमाईआ। साडा लहिणा देणा मुकाउणा पत्थर इट्टी, निरगुण धार एकँकार दर्शन देणा चाँईं चाँईंआ। साडी ख़ाहिश तमंना तेरे चरण कवल होवे लिटी, लिटां खोल्ह के दईए दुहाईआ। सुरती शब्द नाल होवे टिकी, टिकटिकी लोचन नैण नाल रखाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म धार करनी हिती, हितकारी हो के वेख वखाईआ। साडी याद रखणी वार थिती अज्ज दी मिती, मित्र प्यारे दईए सुणाईआ। साडी कल्पणा कदे ना होवे दो चिती, दूसर वंड ना कोए वंडाईआ। तेरा दर्शन करीए नित नविती, निज घर मिलणा चाँईं चाँईंआ। साडी चुरासी वाली धार जाए जित्ती, हार विच कदे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे आस रखाईआ। पंज तत कहिण प्रभ सानूं गृह करीं मन्ज़ूर, मनसा तेरे चरण टिकाईआ। तूं साहिब हाज़र हज़ूर, हज़रतां दा मालक नूर अलाहीआ। कोट जन्म दे साडे मुआफ़ करीं कसूर, कसर इशारीए नाल उडाईआ। तूं सर्ब कला भरपूर, मेहरवान तेरे हथ्थ वड्याईआ। साडा पन्ध मुका दे नेड़ा दूर, जगत जहान ना कोए भुआईआ। सच नाम दा दे सरूर, सुरती शब्द नाम विच समाईआ। बिना नाद वजा दे तूर, तुरीआ दे मालक भेव चुकाईआ। मन मनसा ना रहे ग़रूर, ग़ुरबत अन्दरों बाहर कढ्ढाईआ। तेरे चाकर सेवक रहीए मज़दूर, सच साची सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दे मालक दया कमाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडे कट चुरासी गेड़े, जम फाँसी राय धर्म नज़र ना आईआ। निरगुण धार आपणे चाढ़्ह लै बेड़े, बेपरवाह मलाह इक्को इक अख्वाईआ। दीन दुनी जगत जहान मेट दे झेड़े, झगड़ा मात रहे ना राईआ। परम पुरख परमात्म लै जा आपणे खेड़े, सचखण्ड साचे आप टिकाईआ । जिथ्थे आदि जुगादि जुग चौकड़ी भगतां दे खुल्ल्हे वेहड़े, बन्द कवाड़ ना कोए कराईआ। सति स्वामी
कलयुग अन्त ना लाईं देरे, चिरीं विछुन्ने लैणे मिलाईआ। सतिगुर शब्द पंज तत तेरे चेरे, चेले गुरु देणी वड्याईआ। असां अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज जन्म भोगे बथेरे, चारे खाणी भज्जे वाहो दाहीआ। अन्त कन्त भगवन्त साडे कट अन्धेरे, जोती नूर चन्द दे चमकाईआ। मेहरवान करनी आपणी मेहरे, मेहर नज़र इक उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच घर इक सुहाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडा वेख लै जगत जहान अन्त, अन्तष्करन ध्यान लगाईआ। तेरा रसना जिह्वा गाईए मंत, मंतव हल्ल देणा कराईआ। ठाकर स्वामी अन्तरजामी साची बणा दे बणत, घड़न भन्न्हणहार तेरी बेपरवाहीआ। दीन दयाल बण धुर दा कन्त, कन्त कन्तूहल तेरी ओट तकाईआ। तेरे चरण कवल उपर धवल साडी मौले रुत बसन्त, पत्त टहणी तन वजूद देणी महकाईआ। सतिगुर शब्द धार बणा दे बणत, आप आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दा भेव आप खुल्हाईआ। पंज तत कहिण प्रभ असीं भगत सुहेले निमाणे, निव निव सीस झुकाईआ। सद चलीए तेरे भाणे, सीस ना कोए उठाईआ। तूं शाहो भूप सुल्ताने, गहर गम्भीर अख्वाईआ। साडे वल कर ध्याने, बिन नैणां नैण उठाईआ। बेशक साडे जिस्म जुग चौकड़ी पुराणे, तन वजूद नज़री आईआ। सानूं करीं ना मातलोक बेगाने, दर तेरे मंग मंगाईआ। जे भगतां आत्मा करी परवाने, परम पुरख दिती वड्याईआ। क्यों ना ततां बख्शें सच मकाने, दरगाह सच सच टिकाईआ। सचखण्ड तेरा घर मकाने, महिमा कथ कथ जणाईआ। असीं पंज तत तेरे बाल अंञाणे, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश सीस निवाईआ। साडा लहिणा देणा पूरा कर दे लेखा लेख आप महाने, बिन अक्खरां अक्खर जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सच तेरी वड्याईआ। पंज तत कहिण प्रभ असीं भगत सुहेले तेरे, जुग जुग तेरी सेव कमाईआ। साडे अन्तर चाउ घनेरे, सद वजदी रहे वधाईआ। जिन्हां ख़ातर निरगुण मारे फेरे, सरगुण मेला लैणा मिलाईआ। जे भगतां आत्मा तेरे वसे सचखण्ड डेरे, दरगाह साची जोत विच समाईआ। क्यों सानूं लोकमात निखेड़ें, विछोड़े विच रखें जुदाईआ। कलयुग अन्तिम बन्न्ह बेड़े, धुर दे कंध लै टिकाईआ। फेर पईए ना चुरासी विच गेड़े, लेखा शंकर नालों चुकाईआ। असीं जुग वेख लए बथेरे, नौ सौ चौरानवे चौकड़ी भज्जे वाहो दाहीआ। सानूं कढणा विच्चों लोकमात अन्धेरे, सच प्रकाश विच मिलाईआ। मेहरवान महबूब हो के करीं मेहरे, मेहर नज़र नाल तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दे मालक होणा सहाईआ। पंज तत कहिण प्रभ असीं भगत निमाणे विच दीन दुनी, जगत जुगत जणाईआ। निरगुण साडी पुकार सुणीं, अणसुणत होणा सहाईआ। तूं शाहो भूप गुण गुणी, गहर गम्भीर नूर अलाहीआ।
आपणे नाम नाद दी देणी धुनी, धुन आत्मक राग समझाईआ। तूं मालक ख़ालक कुंन कुंनी, कायनात तेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साडा लेखा रहे ना नाल किसे जूनी, अजूनी रहित होणा आप सहाईआ।