पहली पोह शहिनशाही सम्मत दस हरि भगत दुआर जेठूवाल ज़िला अमृतसर
पहली पोह कहे क्यों नारद पाउँदा आया डण्ड, बिना डण्डावत भज्जया वाहो दाहीआ। नारद कहे मित्रा मैं कलयुग दा वेख घमंड, चारों कुण्ट दिती दुहाईआ। जिस फेरी दरोही विच जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज रही कुरलाईआ। दीन दुनी कीती खण्ड खण्ड, खण्डा कूड़ वाला चमकाईआ। पंच विकारा घर घर वंड, नाम निधान दिता भुलाईआ। टुट्टी सके कोई ना गंढ्ढ, कूड़ क्रिया कीती जुदाईआ। फिरी दरोही विच ब्रह्मण्ड, मातलोक लोक दुहाईआ। नारद कहे पोह जी आपणे प्रभ नूं कहो कुछ पावे सब नूं ठण्ड, अग्नी तत बुझाईआ। कूड़ दी चुक्क सके कोए ना पंड, भार हेठ सर्ब कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नारद कहे सुण लै मेरी आशा पहली पोह, वदी सुदी तों बाहर जणाईआ। बिना अक्खां तों पहलां लवां रो, बिन नैणां नीर वहाईआ। मित्रा असीं जगत विच इक्ट्ठे होए दो, अवर नज़र कोए ना आईआ। निगाह मारीए कलयुग ने सति धर्म ल्या खोह, सच वस्त रहिण कोए ना पाईआ। नव सत्त दिसे कोई ना लो, लोचन लोयण ना कोए खुल्हाईआ। जिधर तक्कीए पंच विकारा गरोह, इक्ट्ठे बैठे सोभा पाईआ। माया ममता वध्या मोह, मुहब्बत सच ना कोए रखाईआ। आत्म परमात्म सके कोई ना छोह, सुरत शब्द ना कोए मिलाईआ। बिन भगतां शब्द गाए कोई ना सो, हँ ब्रह्म ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। पोह कहे नारदा एह खेल नहीं अनडिठ्ठा, मित्रा दयां जणाईआ। प्रभ दा भाणा मंन लै मिट्ठा, सिर सके ना कोए उठाईआ। अन्तिम कलयुग नंगी होणी पिठ्ठा, सिर हथ्थ ना कोए रखाईआ। उह तक लै सतिगुर शब्द वाचदा चिठ्ठा, अक्खर अक्खरां नाल जुड़ाईआ। जिस दा अन्तिम निकलणा सिट्टा, सिट्टेबाज़ी तके ख़लक ख़ुदाईआ। फेर निगाह मार लै भगतां लेखा चिट्टा, काला रंग ना कोए रंगाईआ। झट कलयुग आ के मार दुहथ्थड़ पिट्टा, बौहड़ी मेरी दुहाईआ। मित्रो मेरे अन्दर मेरा प्रभू लिटा, सुखआसण सोभा पाईआ। जो आदि जुगादी मेरा पिता, पतिपरमेशवर नूर अलाहीआ। सद मैनूं करे हिता, सिर सिर हथ्थ रखाईआ। वसे मेरे चिता, जगत
ठगौर जणाईआ। जिस दी समझे कोई ना थिता, वार भेव ना राईआ। उह खेले खेल नित नविता, जुग जुग अगम्म अथाहीआ। जिस ने मैनूं माण दिता, देवणहार वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच पड़दा आप उठाईआ। कलयुग कहे नारद मित्र मीत, सज्जणा दयां जणाईआ। उठ वेख लै मेरी रीत, जगत जुगत तों बाहर समझाईआ। मैं झगड़े पाए मन्दिर मसीत, काअब्यां विच दुहाईआ। पवित्र रहिण दिती नहीं किसे दी नीत, नीतीवान ना कोए अख्वाईआ। मेरा अन्तिम समां सुहञ्जणा रिहा बीत, भज्जे वाहो दाहीआ। मैं प्रभू वस्या रहिण दिता नहीं किसे चीत, तन वजूद ना कोए चतुराईआ। मेरा वसेरा हर घट अन्दर भीत, बैठा सोभा पाईआ। मेरा वक्त सुहञ्जणा ठांडा सीत, धर्म दी अग्नी दिती बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। कलयुग कहे नारदा मित्रा कर ध्यान, बिन नैणां नैण उठाईआ। मैं सूरबीर बलवान, बलधारी इक अख्वाईआ। मैनूं प्रभ ने दिता ज्ञान, पट्टी सच पढ़ाईआ। नाल शरअ दा जोड़ शैतान, शरीअत दिती जणाईआ। निरगुण हो के निगहबान, वेखे चाँईं चाँईंआ। मैं धर्म दा धर्म रहिण नहीं दिता कोई निशान, निशाने दीन दुनी बदलाईआ। ना कोई सीआ सीता राम, घनईया संग ना कोए निभाईआ। ना पैग़म्बरां रहिण दिता ईमान, अमलां विच ना कोए लोकाईआ। सति नाम होण नहीं दिता प्रधान, एह मेरी बेपरवाहीआ। मेरे उत्ते किरपा कीती श्री भगवान, सिर सिर हथ्थ रखाईआ। मैं जोबनवन्ता नौजवान, बलधारी इक अख्वाईआ। मेरे ढोले सारे गाण, घर घर वजे वधाईआ। मैं इक नवीं ख़बर आया सुनाउण, सब नूं दयां सुणाईआ। मैं हुण वेखणा दीन दुनी दा मैदान, चारों कुण्ट अक्ख खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। पोह कहे कलयुगा तूं बड़ा बरख़ुरदार, बरख़ुरदारी तेरी नज़री आईआ। तेरा किस दे नाल प्यार, सति सच दे समझाईआ। कवण सुहञ्जणा वेखें दुआर, कवण दर सोभा पाईआ। कवण तेरा मीत मुरार, कवण रंग रंगाईआ। कवण गृह वसें घर बाहर, मन्दिर कवण सुहाईआ। कलयुग हस के किहा वाह मेरे मित्र मुरार, सज्जणा दयां सुणाईआ। मैं सब नूं करां ख्वार, एह मेरी बेपरवाहीआ। मेरी सब तों वखरी धार, धरनी उत्ते दृढ़ाईआ। मेरी एह मुहब्बत नाल कलि कल्की अवतार, दूजा मित्र नज़र कोए ना आईआ। मैं अज्ज उस नूं करन आया निमस्कार, निव निव सीस निवाईआ। मेरे उत्ते किरपा कर दे करनेहार, कुदरत दे कादर तेरी सरनाईआ। की होया जे तूं भगत तारने आप करतार, कुदरत दे कादर दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी वड्याईआ। नारद कहे पोह जी कलयुग दी अभिलाशा, मैनूं दे समझाईआ।
कलयुग कहे मित्रा मेरा वेख तमाशा, सोहणा रंग रंगाईआ। भावें ख़ुशी करीं भावें करीं हासा, भावें नेत्र नैणां नीर वहाईआ। मैं ज़रूर दीन दुनी दी चाढ़्हनी लाश उत्ते लाशा, लशकर शाही ख़ाक मिलाईआ। मैं पुरख अकाल दे हुक्म नाल दीन दुनी दा उलटाउणा पासा, आपणी खेल खिलाईआ। मेरा प्रभू दे चरण विच वासा, दूसर धाम ना कोए रखाईआ। ओह तक लै मेरा साथी शंकर कैलाशा, चोटी चढ़ के ध्यान लगाईआ। सतिगुर शब्द मैनूं दए दिलासा, मेहर नज़र उठाईआ। अगे मिलण वाली शाबाशा, मेहरवान होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी सच खेल खिलाईआ। नारद कहे कलयुगा मित्रा ना कर दलेरी, दिलबर हो के दयां सुणाईआ। जिस पुरख अकाल ने निरगुण धार मारी फेरी, जोती जाता वेस वटाईआ। उह मेहरवान महबूब करे मेहरी, मेहर नज़र इक उठाईआ। अन्त अगे करे ना देरी, बहुती वंड ना कोए वंडाईआ। जिस मित्रा तेरी ख़ाक करनी ढेरी, मिट्टी मटी रहिण कोए ना पाईआ। तेरी आयू जितनी भोग लई बथेरी, बहुती अवर ना कोए वधाईआ। तेरे कूड़ दी वेखे चारों कुण्ट अन्धेरी, चौथे जुग ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। पोह कहे कलयुग सुण लै होर इशारा, सच नाल सुणाईआ। निगाह मार लै भगत दुआरा, बिन नैणां नैण उठाईआ। जिथ्थे कलि कल्की अवतारा, निहकलंका नूर अलाहीआ। अमाम अमामा पवरदिगारा, सांझा यार अगम्म अथाहीआ। जिस दा खेल सदा जुग चारा, सतिजुग त्रेता द्वापर पन्ध मुकाईआ। अन्तिम तेरा वेखे किनारा, पतण घाट फोल फुलाईआ। जो रूप बदल के आया दुबारा, सोहणा वेस वटाईआ। दो जहानां होवे ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर डगमगाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु जिस दा लैंदे रहे सहारा, निव निव सीस झुकाईआ। उह खेले खेल अगम्म अपारा, अलख अगोचर इक अख्वाईआ। नूर नुराना नूर हो उज्यारा, दो जहाना करे रुशनाईआ। कलयुग कहे मैं वी उस नूं करां निमस्कारा, निव निव सीस झुकाईआ। जिस दे हुक्म तों कोई दिसे ना बाहरा, सिर सके ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर भेव आप चुकाईआ। पोह कहे कलयुग उह मीत मुरारा आया, निरगुण नूर अलाहीआ। जिस जुग जुग खेल खिलाया, जुग चौकड़ी पन्ध मुकाईआ। सो वेखणहारा सृष्ट सबाया, खोजे थांउँ थाँईंआ। जिस दा सतिगुर शब्द बेपरवाहया, बेपरवाही विच समाईआ। जो सब दा दाई दाया, नूर नुराना अगम्म अथाहीआ। उह वेखे कलयुग तेरी कूड़ दी काया, काया कप्पड़ फोल फुलाईआ। जिस नूं आदि जुगादि किसे जनणी मूल ना जाया, जनणी बणे मूल ना माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। कलयुग कहे पोह
जी मेरा स्वामी उह, जो मालक इक अख्वाईआ। जो आदि जुगादि सदा निर्मोह, कूड़ मुहब्बत ना कोए रखाईआ। जिस दे रूप अनूप निरगुण सरगुण दो, दो जहानां वेख वखाईआ। उसे ने मैनूं बख्शी लो, लोयण दिता खुल्हाईआ। मैं वी सुणदा शब्द अगम्मा सो, जो हँ ब्रह्म तराईआ। जिस मेरा सब कुझ लैणा खोह, ख़ालक ख़लक विच दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। कलयुग कहे मैं आपणे वक्त दा कलाकार, सोहणा रूप वखाईआ। दीन दुनी नाल करां प्यार, अन्दर वड़ के वेख वखाईआ। मेरा नाच गाणा झूठ दी धार, सच नज़र कोए ना आईआ। मेरा कूड़ विकार दा शृंगार, माया ममता कज्जल नैणां पाईआ। मैं वेखां दीन दुनी विच संसार, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। मैं हर घट अन्दर बण के शरअ दा नचार, नच्चां टप्पां चाँईं चाँईंआ। मेरे साथी बेशुमार, गणती गणत ना कोए गिणाईआ। पोह जी की हो गया जे प्रभू ने भगत बणा लए दो चार, चौथा जुग कहे एह मेरी बेपरवाहीआ। मैं आपणे नाल मिला लए पुरख नार, जीवां जंतां संग रखाईआ। उठ वेख लै मित्रा पोह केहड़ी गिणती प्रभू दे विच भगत दुआर, जनसंख्या जगत दी गिणन कोए ना पाईआ। मैं सतिगुर दा बच्चा होणहार, जिस आपणी कला दिती वखाईआ। अगला खेल करां अपर अपार, जो अपरम्पर स्वामी रिहा दृढ़ाईआ । शाह सुल्तानां करां छार, मिट्टी ख़ाक विच मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। पोह कहे कलयुगा प्रभ दे भगत बड़े रंगीले, रंगत जगत ना कोए जणाईआ। इहनां दे वेख लै उदम वाले हीले, सोहणी वंड वंडाईआ। आत्म धार बण के छैल छबीले, सच सिँघासण सोभा पाईआ। छड के वस्त्र काले पीले नीले, नीली धारों बाहर बहि के वेखण चाँईं चाँईंआ। जिन्हां दे सतिगुर शब्द बणाए वसीले, वसल यार रहे हंढाईआ। एह इक्को पिता पुरख अकाल दे बण गए कबीले, किबले अज़ जिस नूं सारे सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। पोह कहे मेरा वक्त सुहावा मात, दो जहान जणाईआ। मेरी भिन्नड़ी वेखो रात, रैण वजे वधाईआ। मेरा मेला नाल कमलापात, पतिपरमेश्वर जो अख्वाईआ। जिस भगतां दिती दात, वस्त अनमुल वरताईआ। उह रखणहारा पात, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। जिस दा सब तों वड्डा खात, गणती गणत ना कोए गिणाईआ। अन्तिम पुछण आया बात, निरगुण हो के वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। पोह कहे मेरा साहिब सतिगुरु सतिवन्त, पुरख अकाल इक अख्वाईआ। जिस दा इक्को होणा मंत, इक्को नाम दरसाईआ। जिस ने भगत उधारने सन्त, साजण मीत दए वड्याईआ। सतिजुग सच बणाउणी बणत,
घड़न भन्न्हणहार आप अख्वाईआ। आत्म धार बणना कन्त, कन्तूहल नूर अलाहीआ। महिमा दरसाउणी अगणत, कथनी कथ ना सके राईआ। बोध अगाधा बण के पंडत, बुद्धी तों परे करे पढ़ाईआ। गढ़्ह तोड़ के हउमे हंगत, हँ ब्रह्म दए समझाईआ। चार वरन बणा के संगत, देवणहार सर्ब सरनाईआ। जिस दा खेल जुग चौकड़ी अगणत, लेखा लेख ना कोए दृढ़ाईआ। उह लहिणा देणा जाणे शहिनशाही दस सम्मत, समां समें नाल बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। पोह कहे मैं भज्जा आया नठा, साल बसाला पन्ध मुकाईआ। मैनूं सारे करदे ठठ्ठा, मख़ौल रहे उडाईआ। कलयुग बणके परम पुरख दा पठ्ठा, वेखे चाँईं चाँईंआ। गुर अवतार पैग़म्बर हो के इक्ट्ठा, शब्द रहे सुणाईआ। दुहाई देवे अठ्ठ सठ्ठा, तीर्थ तट रिहा कुरलाईआ। दरोही दिसे मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठा, हाहाकार ख़लक ख़ुदाईआ। सांतक रही ना अठ्ठ सठ्ठा, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुद्ध नाल रलाईआ। कलयुग चुक्के आपणे आप गठ्ठा, भार रिहा दरसाईआ। नारद कहे मैं पंडत हो के केहड़ी गेड़ां लठा, उलटा गेड़ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच पर्दा आप चुकाईआ। पोह कहे मेरा लेखा नाल धरनी, धर्म दुआर जणाईआ। परम पुरख दी इक्को सरनी, सरनगति इक्को नज़री आईआ। जिस भेव चुकाउणा वरनी बरनी, ज़ात पात ना कोए रखाईआ। जिस दी इक्को तुक सब ने पढ़नी, दूसर अवर ना कोए पढ़ाईआ। इक्को मंज़ल चढ़नी, बिन पौड़ी डण्डे दए वखाईआ। इक्को घाड़न घड़नी, सति सति नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। पहली पोह कहे जन भगतो मीत मुरार इकल्ला, अकल कलधार इक अख्वाईआ। जिस नाम फड़ाया पल्ला, पल्लू गंढ्ढ ना कोए छुडाईआ। दूई दुवैती मेटे सला, दुखियां दर्द वंडाईआ। हो के नूर अलाही अल्ला, आलमीन दया कमाईआ । जो वसे जलां थलां, महीअल डेरा लाईआ। जो आत्मा नाल परमात्मा हो के रला, इक्को रंग वखाईआ। उह आ गया भगत दुआरे भगतो तुहाडे महला, महल अवर ना कोए रखाईआ। भावें उस नूं सतिगुर शब्द कहो भावें कहि दयो जट्ट झल्ला, झलक आपणी इक रखाईआ। उहदा वक्त अगे किसे तों जाणा नहीं ठल्ला, अगे हो ना कोए अटकाईआ। जो गोबिन्द इशारा कीता डल्ला, कलयुग विछोड़े वाली जगत जुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। पोह कहे जन भगतो दिवस सुहञ्जणा अज्ज, सब नूं मिले वड्याईआ। दर्शन करो रज्ज, नैण नैण बिघसाईआ। इस तों परे नहीं कोई हज्ज, जो मुहम्मद चार यारां गया समझाईआ। जिस सब दे पड़दे लैणे कज्ज, सिर सिर हथ्थ टिकाईआ। उस
वक्त लँघाया दीन दुनी विच ला के आपणा पज्ज, भेव अभेद छुपाईआ। ओहदा नाम निधाना चारों कुण्ट जाणा गज्ज, गज दा लेखा नाल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। पोह कहे जन भगतो कलयुग वेखो झुकदा, ख़ुशीआं सीस निवाईआ। नारद भेव खोल्हे इक तुक दा, जो निरगुण धार समाईआ। कूड़ कुड़यारा फिरे लुकदा, जगत नैण शरमाईआ। जन भगतां प्रभू गोदी चुकदा, बिन हथ्थां आप उठाईआ। लेखा जाणे धर्म दी धार सुत दा, पुरख अकाल नूर अलाहीआ। जिस वक्त सुहाउणा आपणी रुत दा, सदी चौधवीं सीस निवाईआ। उहदा खेल होणा सब कुछ दा, किछ समझ ना आवे जगत लोकाईआ। उह प्यासा जन भगतां वाली भुख दा, प्रेम विच समाईआ। उह भण्डारा आदि जुगादी सुख दा, सुख सागर रूप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। पोह कहे मेरा चढ़ गया सुहञ्जणा महीना, माह रुतड़ी नाल वड्याईआ। जन भगतां ठांडा होया सीना, अमृत मेघ प्रभू बरसाईआ। जिहनूं वेखदे लोक तीना, बिन नैणां नैण तकाईआ। जिस दा हुक्म सब ने चीना, बिन अक्खरां अक्खर पढ़ाईआ। उह जन भगत सुहेले वेखे जिउँ जल मीना, जल थल दा मालक दया कमाईआ। जिस दे कलयुग चरण कवल बैठा अधीना, निव निव लागे पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संग आप निभाईआ। पोह कहे जन भगतो बेनन्ती विच करो प्रणाम, आशा जगत ना कोए रखाईआ। घर मिले स्वामी राम, रम्ईआ अगम्म अथाहीआ। काहन दा सच वेखो बिश्रराम, सति दुआरे सोभा पाईआ। नूर ज़हूर तको अमाम, अमलां तों रहित नूर ख़ुदाईआ। जिस दा सब तों वखरा पैग़ाम, कलम्यां बाहर पढ़ाईआ। जिस दा इक्को होणा इस्लाम, इस्म आज़म इक जणाईआ। जिस दा इक्को होणा सतिनाम, नाम नामा सिफ्त सालाहीआ। सो करन आया इंतजाम, बन्दोबस्त आपणे हथ्थ रखाईआ। उह खेल करे तमाम, तमअ लालच ना कोए जणाईआ। कलयुग मेटे अन्धेरी शाम, नूर चन्द करे रुशनाईआ। उह वसे सम्बल खेड़े हक ग्राम, गृह मन्दिर सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर भेव आप चुकाईआ। पोह कहे भगतो मैं खिड़ खिड़ा के हस्सया, ख़ुशीआं ढोले गाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी फिरां नस्सया, भज्जां वाहो दाहीआ। नाले तकां कलयुग रैण अन्धेरी मस्सया, बिन नैणां नैण उठाईआ। जां निगाह मारी नज़र आया होड़ा उत्ते सस्सया, सति पुरख निरञ्जण दिता समझाईआ। मैं आपणा कमरकसा कसिआ, कसम खा के दयां सुणाईआ। जां फेर वेख्या हँ ब्रह्म दी धार नाल मेरा परमात्म वस्या, घर भगतां डेरा लाईआ। भगतां नूं पता नहीं उह उहनां दा करे जसिआ, सिफ्ती सिफ्त सलाहीआ। बिना रसना तों देवे रसिआ, रसक रसक आपणा
नाम चुआईआ। मैं हैरान हो गया क्यों कलयुग अन्त भगतां दे प्यार विच फसिआ, तन ज़ंजीर सके ना कोए तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच गृह जन भगतां मन्दिर वस्या, डेरा आपणे घर सुहाईआ।
७ पोह शहिनशाही सम्मत दस इन्द्र सिँघ दे अन्तिम संस्कार समें
हरि भगत दुआर जेठूवाल ज़िला अमृतसर
सत पोह कहे मेरी सुहञ्जणी होई घड़ी, जगत वक्त भगत नाल वड्याईआ। जन भगत कहे मैं इक्को तुक पढ़ी, दूसर अक्खर ना कोए रखाईआ। आत्मा कहे मैं सचखण्ड दुआर वड़ी, प्रभ जोत जोत समाईआ। आशा कहे मेरा लेखा मुक्कया चमकौर गढ़्ही, गोबिन्द दिती माण वड्याईआ। जगत जहान नालों टुट्टी कड़ी, नाता मोह ना कोए रखाईआ। लेखा रिहा ना हड्ड मास नड़ी, पंज तत पन्ध मुकाईआ। निरगुण धार जोत निरँकार जिस दे प्यार विच आदि जुगादि कदे ना सड़ी, मरन रूप ना कोए वखाईआ। सच दुआर जन भगतां नाल जुड़ गई लड़ी, कन्नी कन्नी गंढ्ढ पुआईआ। जिस दा लेखा दो जहान तोल विच नहीं सेर धड़ी, वंडण वंड ना कोए रखाईआ। उसे प्यार मुहब्बत विच मेरी बांह फड़ी, मेहरवान हो के मेहर नज़र उठाईआ। मेरी तृष्ना जगत जहान समझे कोए ना छड़ी, सतिगुर शब्द धुर दा साथी मेरा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। जन भगत ख़ुशीआं करे तन वजूद, सच मिली सरनाईआ। घर मिल्या इक महबूब, दूसर नज़र कोए ना आईआ। जिस मेरा लेखा पूरा कीता असल नाल सूद, शरअ शरअ रंग रंगाईआ। मंज़ल दे के इक मकसूद, लहिणा देणा लेखा झोली पाईआ। मेरा तन वजूद गया झूज, शहादत सतिगुर चरण चरण रखाईआ। जो आशा रखी पैग़म्बरां विच हज़ारा दरूद, दाउद दी आशा नाल मिलाईआ। सो पुरख अकाले दीन दयाले मेरी कीती सूझ, समझ जगत ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मेला आप मिलाईआ। आत्मा कहे मेरा लहिणा शरीर नाल सिँघ इन्द्र, इन्द इन्द्रासण ध्यान लगाईआ। जिस दा धर्म दुआर खुल्ल्हया जिंदर, कुण्डी खिड़की बन्द ना कोए वखाईआ। जिथ्थे आलस नहीं कोई निंदर, तृष्ना जगत ना कोए जणाईआ। ममता भय नहीं कोई चिन्दन, सति सति विच वड्याईआ। भगत भगतां मूल ना निंदन, मिल मिल ख़ुशी बणाईआ। मेरा लेखा शरीर लग्गा विच हिन्दन, काअब्यां पए दुहाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला
दीन दुनी लग्गा पिंजण, पेंजा मेरा शरीर जणाईआ। मैनूं ख़ुशी होई किसे भगत सन्त भगत दुआर वहाई नहीं हिंझण, हंझू नज़र कोए ना आईआ। मेरे मस्तक सोहे सोहणी बिन्दन, आपणा रंग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। आत्मा कहे मैं तन दा दस्सां हिसाब, लेखा धुरदरगाहीआ। जेहड़ा वजूद मित्र बणया अहिबाब, सतिगुर संग निभाईआ। जिस दे अन्तर शेर सिँघ प्यार दी अगम्मी किताब, बिन रसना जिह्वा पढ़ाईआ। उस दी आकड़ जगत मिजाज़, दुनिया बाहर रखाईआ। इन्द्र सिँघ कहे मैं मार के कहां अवाज़, सच नाल सुणाईआ। जिस साहिब ने सीस उत्ते पहन के ताज, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। दीन दुनी दा बदल रिवाज, भगत दुआर दिती वड्याईआ। मेरा सोहणा करके काज, घोड़े उत्ते ल्या टिकाईआ। हरिसंगत सारी गई जाग, सवाधान कराईआ। आपणे हथ्थ विच फड़ के वाग, भगत दुआर विच भुआईआ। मेरा वड्डा होया भाग, ख़ुशीआं ढोले गाईआ। मातलोक बुझया चिराग़, सचखण्ड होई रुशनाईआ। दीन दुनी दिती त्याग, भगतां मिल के ख़ुशी बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। शरीर कहे जिस वेले मैं घोड़े उत्ते चढ़या पिच्छाड़ी, सतिगुर अगे सोभा पाईआ। लाड़े दे नाल बण गई सोहणी लाड़ी, सोहणा सगन जणाईआ। मेरी ख़ुशीआं नाल हिल्ली दाढ़ी, बिन रसना बुल्ल्ह फरकण चाँईं चाँईंआ। मेरा खेल सोहणा होया हाढ़ी, इक सत सत रलाईआ। भगत दुआर मैं सोहणा वेख्या अखाड़ी, हरिसंगत ढोले गाईआ। नेत्र रोवे मौत लाड़ी, हाए उफ़ दुहाईआ। धरनी कहे एह गुरमुख आउणा नहीं विच जंगल झाड़ी, मसाणा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। तन कहे मैं दस्सां नाल प्यार, की प्रीतम दिती वड्याईआ। जिथ्थे मेरी सीढ़ी होई तैयार, सोहणी सेज सुहाईआ। एथे आ के मैनूं अस्व उत्तों दिता सी उतार, हथ्थ मस्तक उत्ते छुहाईआ। तेरा लेखा सदा रहे भगत दुआर, भगवन आपणा घर सुहाईआ। दर्शन हुन्दा रहे दीदार, नेत्र नैणां नैण रलाईआ। ख़ुशीआं वाली वेखणी ख़ुशी बहार, सचखण्ड साचे वजे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। आत्मा कहे मैं जावां बलिहार, बलि बलि सीस निवाईआ। मैनूं चरणी वाजां रही मार, दोवें हथ्थ उठाईआ। आजा छड़यां दे सरदार, सच थान सुहाईआ। जिथ्थे खेल सची सरकार, दूजा नज़र कोए ना आईआ। ना कोई पुरख ना कोई नार, इक्को नूर जोत रुशनाईआ। असीं ढोले गाईए दो चार, बिन रसना रस बणाईआ। फेर होईए ख़बरदार, भगतां दईए जणाईआ। साडा लहिणा देणा जुग चौकड़ी बणया नाल निरँकार, कुदरत कादर दिता बणाईआ। असीं सचखण्ड
पुज्जे आपणी वार, वारता अगली दईए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। चरणी आत्मा कहे सुण वे मेरया भाईआ, भैण भाई नज़र कोए ना आईआ। आजा दो जहान दिआ राहीआ, पन्ध मुक्कया चाँईं चाँईंआ। जगत जहान दीआं लथ्थीआं साहीआं, शहिनशाह दिती वड्याईआ। साडा लेखा होया नहीं विच बेले काहीआं, जंगलां विच ना कोए भुआईआ। बेशक तेरा गोबिन्द दा लहिणा छींबे झीवर नाईआं, जट्टां वंड वंडाईआ। तेरीआं शब्द शहादत शहादत गवाहीआं, सदा सदा करन शनवाईआ। मैनूं याद आउँदीआं तेरीआं प्रीतां लाईआं, प्रेम सक्या ना कोए तुड़ाईआ। जिस दा लेखा हिन्दसिआं वालीआं नहीं विच इकाईआं, दहाईआं वंड ना कोए वंडाईआ। मेला मिल्या नाल भगतां भाईआं, भैण भैणां नाल मिलाईआ। बसन्त कौर कहे मैं ख़ुशीआं विच देवां वधाईआं, बिशन कौर नाल मिलाईआ। पाल सिँघ कहे मैं सिधीआं कर कलाईआं, हथ्थां हथ्थ मिलाईआ। साडी पंजां दी इक सलाहीआ, सहिज नाल सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म आप वरताईआ । पंजे कहिण इक्को गाईए सच्चा राग, पुरख अकाल तेरी सरनाईआ। पूरन सतिगुर पकड़ी वाग, डोरी आपणे हथ्थ रखाईआ। प्रेम प्यार दा बख्श वैराग, वैरी अन्दरों बाहर कढ्ढाईआ। धर्म दा दे त्याग, त्रैगुण अग्न बुझाईआ। हँस बणा के काग, सोहँ माणक मोती चोग चुगाईआ। लेखा रहे ना कोई जगत रबाब, सुर ताल तों बाहर शनवाईआ। साडा ख़ुशीआं वाला महकया बाग़, पत्त टहणी आप महकाईआ। साडा दीपक जोती जगदा रहे चिराग़, तेरे घर रुशनाईआ। तृष्ना मेटणी आग, हवस ना कोए वखाईआ। असीं पंजे बेनन्ती करदे तेरे चरण कवल लाग, निउँ निउँ सीस निवाईआ। दिल्ली दरबार दी नींह रखणी नौ माघ, अगे पिच्छे थित ना कोए वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच मेला लैणा मिलाईआ। पंज तत कहे मैं शरीर जगत इक, इन्द्र सिँघ वड्याईआ। मैं चाहुंदा भगत दुआरे जावां टिक, गृह अवर ना कोए रखाईआ। मेरा धुर दा लेख लिख, पूरब पन्ध मुकाईआ। बाल बाला तेरा सिख, तेरे विच समाईआ। मेरा नाता नहीं कोई किसे नाल मुन रिख, तपीआं वंड ना कोए वंडाईआ । सच दुआर पा दे भिख, देवणहार तेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। भस्म कहे मैं मढ़ी गोर होणा सुआह, अग्नी तत जलाईआ। मेरा मालक बेपरवाह, जिस अगे वास्ता पाईआ। मेरी कबूल करीं दुआ, रहमत करनी धुर दे माहीआ। पंच मेरे होण गवाह, पंचम देणी माण वड्याईआ। सच सिँघासण मिले सच्चा थाँ, सोहणा संग बणाईआ। दिल्ली दरबार फेर खड़ना नाल चाअ, चाउ घनेरा इक जणाईआ। मैं भगतां दयां सुणा, सहिज
नाल समझाईआ। जन भगतो भगत प्यार दी फड़नी बांह, बिन हथ्थां हथ्थ मिलाईआ। जुग चौकड़ी नालों नवां चलणा राह, रैहबर बेपरवाहीआ । सच दुआर देणा सुहा, सोहणा रंग रंगाईआ। हर इक गुरसिख जनभगत मेरे प्यार विच सेवा लए कमा, छोटा वड्डा बुढ्ढा बाल नौजुआन रहिण कोए ना पाईआ। इन्द्र सिँघ कहे मैं ख़ुशीआं नाल सेवक हो के सब नूं दयां सुणा, बिन रसना बोल जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर गृह दए वड्याईआ। इन्द्र सिँघ कहे सतिगुर शब्द ने दितीआं मौजां, मजलस भगतां नाल बणाईआ। मैं बेनन्ती करां मेरे थाँ प्यारा होवे सिँघ फ़ौजा, बसन्त कौर ख़ुशीआं नाल जणाईआ। एहदा लेखा पूरब जो गोबिन्द नाल सिँघ जोगा, जुगती जगत नाल दृढ़ाईआ। साचा सुख आत्म धार सच दुआर भोगा, भगवन दिती माण वड्याईआ। कोई लालच नहीं लोभा, ममता मोह ना कोए रखाईआ। मेरे थाँ गुरमुख तेरे दर ते पावे सोभा, सोहणी ख़ुशी बणाईआ। सद आपणी रखणा गोदा, गोदी गोद विच टिकाईआ। उह लेखा याद कर लै जिस वेले गोदावरी उत्ते अरदासा सोधा, नैण ज़िमीं असमान तों बाहर रखाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल सतिगुर शब्द मेरा रूप होवे योद्धा, बलधारी बल प्रगटाईआ। बुद्धी तों परे होवे बोधा, अक्ल ना कोए चतुराईआ । जिस दो जहान होवे सोधा, सुदी वदी तों बाहर वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा गृह इक सुहाईआ। पंज तत कहिण प्रभ सानूं करना अग्नी भेंट, रीती जगत जणाईआ। आत्मा कहे मेरा बण के खेवट खेट, सचखण्ड सच धार सुहाईआ। पंज तत कहिण फेर असीं तेरी दरगाह जाईए लेट, धरनी धवल धौल ना कोए चतुराईआ। फेर जन्म लईए ना कदी माता दे पेट, जूनी जून ना कोए भुआईआ। अगे जुग लँघ गए केती केत, केतड़े पन्ध मुकाईआ। तुध बिन करे कोई ना हेत, हितकारी संग ना कोए निभाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले तेरी रुत मौले बसन्ती चेत, चेतन सब नूं आप कराईआ। जन भगतां वसणा नेतन नेत, नेरन नेर नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगत सुहेले तेरे प्यार विच होवण खेत, मुहब्बत तेरी विच समाईआ।
७ पोह शहिनशाही सम्मत दस हरि भगत दुआर जेठूवाल ज़िला अमृतसर
रणजीत सिँघ कल्सीआं वाले दे नवित
पंज तत कहिण प्रभ रूप बणा लै जन का, निरगुण धार एकँकार बण जणेंदी माईआ। साडा लहिणा देणा लेखा रहे
ना वजूद माटी ख़ाक तन का, ततव दे मालक देणी माण वड्याईआ। झगड़ा रहे ना मनसा वाला मन का, ममता मोह विकार देणा गंवाईआ। वसेरा दिसे कोए ना छप्पर छन्न का, चरण कवल तेरी सरनाईआ। भण्डारा देणा नाम वाले धन का, जगत दौलत कम्म किसे ना आईआ। मार्ग दस्सणा इक धर्म दा, धरनी धरत धवल धौल मिले वड्याईआ। रूप दरसा दे आपणे ब्रह्म का, पारब्रह्म पड़दा आप चुकाईआ। भेव खुल्हा दे आपणे गृह खड़न दा, सचखण्ड साचे वजे वधाईआ। मार्ग दस्स दे आपणे मन्दिर चढ़न का, अगे हो ना कोए अटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा मीत बेपरवाहीआ। पंज तत कहिण प्रभ साडी जुग जन्म दी मेट दे तपस, तपस्या दी लोड़ रहे ना राईआ। जगत तृष्ना रहे ना हवस, हम साजण देणी माण वड्याईआ। किरपा निधान करना तरस, मेहरवान महबूब आपणा रंग रंगाईआ। अमृत मेघ देणा बरस, बूँद स्वांती इक टपकाईआ। मेल मिलाउणा उत्ते फ़र्श, अर्शी प्रीतम दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सच तेरी सरनाईआ । पंज तत कहिण प्रभ साडा आदि जुगादि वेख लै गेड़, जुग चौकड़ी भज्जे वाहो दाहीआ। साडा अन्तिम कर निबेड़, लेखा तेरे हथ्थ फड़ाईआ। चुरासी वाला कट दे गेड़, जम की फाँसी ना कोए भवाईआ। लहिणा देणा दे निबेड़, घर मन्दिर वजे वधाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले करीं ना देर, बहुती वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। पंज तत कहिण प्रभ असीं तेरा तत सरूप, सरगुण धार सोभा पाईआ। तूं शहिनशाह शाहो भूप, अकल कलधारी इक अख्वाईआ। तेरा लहिणा देणा चारे कूट, दहि दिशा तेरी वड्याईआ। कलयुग अन्तिम मेट दे झूठ, कूड़ कुकर्म देणा मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे मंग मंगाईआ । पंज तत कहिण प्रभ साडा लेखा मुकाउणा जग, जग जीवण दाते देणी वड्याईआ। तूं साहिब सूरा सरबग, हरि करता नूर अलाहीआ। धर्म दी धार बख्श दे अध, अगला पैंडा दे मुकाईआ। तेरा नाम संदेशा धुर दा शब्द सुणीए नद, अनहद नादी नाद दृढ़ाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले सच दुआर एकँकार निरगुण धार मेल लै झब, बहुती वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरे हथ्थ कुझ सभ, कूड़ दे मालक सति सच देणा प्रगटाईआ।
२१ पोह शहिनशाही सम्मत दस २५ बी० बी० गंगा नगर ज़िला बीकानेर, रत्न सिँघ सुखनिंदर सिँघ,
२५ बी० बी० रतेवाल जगीर सिँघ, अजमेर सिँघ सजावल पुर, ठाकर सिँघ पदम पुर
पंज तत कहिण प्रभ भगतन नाम कर उग्घा, उगण आथण पुरख समराथण दे वड्याईआ। दीपक जगत जहान दुनी विच होवे ना बुझा, जोत चराग़ चरागाहां कर रुशनाईआ। सच दुआर एकँकार तेरा होवे सुझा, सच स्वामी अन्तरजामी देणी माण वड्याईआ। पुरख अकाले दीन दयाले सचखण्ड वखाउणा झुग्गा, गृह मन्दिर इक्को इक सुहाईआ। साडा लहिणा देणा रहे ना उत्ते वसुधा, धरनी धरत धवल धौल दा पन्ध मुकाईआ। अन्त अख़ीर बेनज़ीर साडा लेखा मात पुज्जा, पवण पाणी तेरी ओट तकाईआ। जोती जाते पुरख बिधाते साडा आदि जुगादी वेख लै मुद्दा, मुदतां दे मालक ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक दया कमाईआ। पंज तत कहिण प्रभ जन भगतां पाउणी सार, महासार्थी दया कमाईआ। कलयुग कूड़ कुकर्म वेख अँधयार, अन्ध अज्ञान खोज खुजाईआ। काया मन्दिर अन्दर बिन नेत्र निगाह लैणी मार, बिन लोचन नैण अक्ख खुल्हाईआ। तूं शाहो भूप सिक्दार, शहिनशाह तेरे हथ्थ वड्याईआ। असीं जुग चौकड़ी मिट्टी ख़ाक हुन्दे छार, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज चारे खाणी फिरदे रहे वाहो दाहीआ। तेरा करदे रहे इंतज़ार, नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग ध्यान लगाईआ। धन्नभाग जे होया तेरा दीदार, बिन नैणां नैण मिलाईआ। जोती जाते पुरख बिधाते इक इकल्ले पाउणी सार, समरथ स्वामी अन्तरजामी आपणी दया कमाईआ। बिन धूड़ तों चरण कवल बख्शणी छार, मस्तक टिक्के बिन ख़ाक ख़ाक रमाईआ। साडा आवण जावण पतित पावण गेड़ निवार, चुरासी वंड ना कोए वंडाईआ। असीं पहुंचीए सचखण्ड सच्चे दुआर, दरगाह साची मुकामे हक हक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, घर सच देणी सरनाईआ। पंज तत कहिण प्रभ तेरे भगत सुहेले लोकमाती, ग़रीब निमाणे वेख वखाईआ। साडी कूड़ी क्रिया मेट अन्धेरी राती, रुतड़ी आपणे नाम नाल महकाईआ। झगड़ा रहे ना ज़ात पाती, शरअ शरीअत अन्दरों देणी मिटाईआ। साडा लहिणा देणा दीन दुनी रहे ना काग़ज़ाती, कलमे दे मालक कायनात देणी वड्याईआ। साडी ज़िंदगी तेरे चरण कवल हयाती, जीवण तेरे कदमां विच रखाईआ। तूं शाहो भूप मेहरवान कमलापाती, पतिपरमेश्वर अगम्म अथाहीआ। साडी अन्तिम मुका दे वाटी, पाँधी पन्ध ना कोए रखाईआ। साडी मंज़ल चढ़ा दे घाटी, अगे हो ना कोए अटकाईआ। साडा लेखे ला लै तन वजूद माटी, पंज तत वास्ता पाईआ। साची बख्श दे इक्को खाटी, सिँघासण आसण इक दृढ़ाईआ। तेरा तक्कीए नूर जोत ललाटी, नूर नुराना नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर पर्दा आप खुल्हाईआ। पंज तत कहिण प्रभ असीं भगत सुहेले तेरे, तुरीआ तों बाहर दे वड्याईआ। निरगुण धार वस जा नेरे, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। साडे अन्तर बख्श दे चाउ घनेरे, माया ममता ना कोए हल्काईआ। असीं अगे जन्म भोग लए बथेरे, जम्मे जम्मे मर मर जाईआ। खेल तक लै गुरु गुर चेरे, चेले गुरु रूप दरसाईआ। अन्तिम कढ लै विच्चों कलयुग अन्धेरे, अन्ध अन्धेर दे मिटाईआ। इक्को रंग वखा दे सञ्झ सवेरे, घड़ी पल वंड ना कोए वंडाईआ । असीं गृह मन्दिर सचखण्ड वसीए तेरे, दूजा दर नज़र कोए ना आईआ। मेहरवाना श्री भगवाना नौजवाना कर दे मेहरे, मेहरवाना मेहर नज़र नाल तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर रंग आप रंगाईआ। पंज तत कहिण प्रभ असीं भगत सुहेले तुध, दूसर इष्ट ना कोए मनाईआ । साडी निर्मल कर दे बुद्ध, पतित पुनीत बणाईआ। पंज विकार करना पए ना युद्ध, खण्डा कूड़ ना कोए खड़काईआ । तेरा भेव अवलड़ा लईए बुज्झ, पर्दा ओहला देणा चुकाईआ। तेरा दुआरा जाए सुझ, गृह मन्दिर इक वखाईआ । साडा लोकमात लहिणा देणा गया पुग, अगे आस ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी सरनाईआ। पंज तत कहिण प्रभ असीं भगत सुहेले मंगीए तेरा दुआर, दर ठांडे सीस निवाईआ। तूं शाहो भूप सिक्दार, शहिनशाह इक अख्वाईआ। मेला मेलणा आपणी धार, साडी धरनी धरत धवल धौल तेरी दुहाईआ। अप तेज वाए पृथ्मी आकाश रोईए ज़ारो ज़ार, बिन नैणां नीर वहाईआ। साडा लेखा मुका दे मढ़ी गोर नालों विच्चों संसार, संसारी भण्डारी सँघारी साडी देण गवाहीआ। उह लेखा पूरा करदे जो आशा रख के गए तेई अवतार, अवतरी तेरी ओट रखाईआ। पैग़म्बरां पैग़ाम वाली सुण पुकार, जो बिना अलिफ़ ये सुणाईआ। जो गुरुआं बोलया जैकार, बिन रसना ढोले गाईआ। लहिणा देणा तक लै आप आपणी अन्तिम वार, वारस हो के वेख वखाईआ। पंज तत कहिण साडी बिन नेत्रां गिरयाज़ार, बिन हंझूआं हार बणाईआ। तूं बख्श लै बख्शण योग निरँकार, निरवैर तेरी सरनाईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी सद वसीए तेरे सच दुआर, दरगाह साची आसण लाईआ। जे आत्मा तेरा रूप नूर उज्यार, जोती जाते तेरे विच समाईआ। क्यों भगतां तत होण ख्वार, ततव तत रंग ना कोए रंगाईआ। साडी नमो नमो निमस्कार, डण्डावत बन्दना सजदयां विच सीस झुकाईआ। साडा लहिणा देणा लेखा पूरा कर दे कलि कल्की अवतार, कलयुग कल काती डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर भेव अभेद आप खुल्हाईआ। पंज तत कहिण प्रभ जन भगतां दीन दुनी रहे ना भरम, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। साडा लेखा मुका दे कांड कर्म, निहकर्मी दया कमाईआ।
तेरी इक्को आवे सरन, सरनगति इक रखाईआ। लेखा मुका दे जन्म मरन, मर जीवत तेरा रूप दरसाईआ। तूं आदि जुगादी करनी करन, करता पुरख इक अख्वाईआ। साडी घाड़न आएयों घड़न, घड़न भन्न्हणहार इक अख्वाईआ। भगत सुहेले आएयों फड़न, फड़ बाहों बाहर कढ्ढाईआ। लेखा मुका दे सीस धड़न, चोटी जड़ आपणे रंग रंगाईआ। जो तेरी धार तेरा नाम ढोला पढ़न, तेरे तेरे विच समाईआ। अन्तिम तेरी मंज़ल चढ़न, सचखण्ड साचे पुजण चाँईं चाँईंआ। तूं निरगुण धार आपणे लाउणा लड़न, अंगीकार इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दा गृह इक सुहाईआ। जन भगत कहिण प्रभ तेरा गृह वेखीए सुहञ्जणा, सोभावन्त अगम्म। जिथ्थे दीपक जगे आदि निरञ्जणा, नूर नुराना शाह सुल्ताना इक्को अलाही खेल होवे पारब्रह्म। दर्शन करीए दर्द दु:ख भय भञ्जणा, आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी मेटणा भरम। बिन धूड़ी ख़ाक तेरे चरण कवल होवे मजना, सति सच साहिब स्वामी अन्तरजामी देणा सरन। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, जन भगत सुहेले मंगण तेरा दरन। पंज तत कहिण प्रभ तेरे दर भिखारी, भगतन देणी माण वड्याईआ। तूं निरगुण जोत निरँकारी, तत सुहेले लैणे मनाईआ। जे आत्मा दएं अधारी, भगवन आपणा रंग रंगाईआ। क्यों ना पंजां ततां करें उधारी, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। जुग चौकड़ी पिच्छों तेरे दर कीती पुकारी, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। पंजां ततां अन्तिम पार उतारी, परम पुरख देणी सरनाईआ । दरगाह साची सचखण्ड मुकामे हक तेरी करीए ताब्यादारी, बिन सीस सीस जगदीस झुकाईआ। तेरा खेल तक्कीए नूर उज्यारी, जोती जाते ध्यान लगाईआ। सति दी सच बख्श दे दात अपारी, अपरम्पर स्वामी दया कमाईआ। निरगुण निरँकार दाता साडी अन्तिम पैज संवारी, अन्तिम मेला मेलणा चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरे चरण कवल बलिहारी, बलि बलि आपणा आप कराईआ।
२२ पोह शहिनशाही सम्मत दस २५ बी० बी० मांह सिँघ, तारा सिँघ, तरलोक सिँघ, २५ बी० बी० गंगा नगर मलकीत सिँघ बलवाली प्रकाश सिँघ २५ बी० बी०, मंगता २१ बी० बी०
सुरजीत सिँघ बनवाली, गुरदयाल सिँघ, प्रेमी कनेडा
पंज तत कहिण प्रभ साडी तेरे चरण कवल अरज़ोई, आरज़ू आदि जुगादि दे मालक पूर देणी कराईआ। परवरदिगार
सांझे यार तेरे दर दरोही, हउका दे दे कूक कूक सुणाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले साडा साथ देवे ना कोई, सगला संग ना कोए बणाईआ। पतिपरमेश्वर साडी पत गई खोही, ख़लक दे ख़ालक देणी वड्याईआ। साडी आशा बिना हंझूआं धार रोई, बिन नैणां नीर वहाईआ। साडे अन्तर निरंतर जन भगतां सुरत उठा दे सोई, सोवत जागत रूप दरसाईआ। सो आसा पूरी कर दे जो वायदा कीता कबीर नाल लोई, लोयण अन्दरों अक्ख खुल्हाईआ। झगड़ा मेट दे पंज गरोही, काम क्रोध लोभ मोह हँकार रहिण ना पाईआ। आत्मा परमात्मा तेरे नाल जाए छोही, शौहर बांके आपणा रंग देणा रंगाईआ। साडी दुरमति मैल बिन अठसठ तीर्थ जाए धोई, पतित पुनीत दे कराईआ। साडी लेखे ला लै अवतार पैग़म्बरां वाली पेशीनगोई, दर तेरे मंग मंगाईआ। कलयुग तक लै रैण अन्धेरी होई, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म आप वरताईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडा लेखा तक लै आप, आपणी दया कमाईआ। तूं आदि जुगादी माई बाप, पिता पुरख अकाल अख्वाईआ। साडे मेट रोग संताप, संसा अवर रहे ना राईआ। इक्को तेरा जपीए जाप, दूसर अवर ना कोए पढ़ाईआ। तूं शहिनशाह कमलापात, पतिपरमेश्वर अगम्म अथाहीआ। जे आत्मा तेरी ज़ात, क्यों ततां करें जुदाईआ। साडा जोड़ लै निरगुण धार नात, मेला मेलणा सहिज सुभाईआ। साडी अन्तिम पुछीं वात, वक्त सुहञ्जणा गया आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। पंज तत कहिण प्रभ सच प्यार दी पा दे भिक्ख्या, भिखक भिखारी मंग मंगाईआ। गुण निधाने दे दे सिख्या, साची सच सच दृढ़ाईआ । वायदा पूरा कर दे जो कौल इकरार निरअक्खर धार लिख्या, धुर दा हुक्म हुक्म जणाईआ। बेशक तेरी सृष्टी दिसे मिथ्या, दीन दुनी रहिण ना पाईआ। तूं परम पुरख अबिनाशी अचुत्या, चेतन सब नूं देणा कराईआ। साडा वक्त सुहा दे सुहञ्जणी कर दे रुतया, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। तेरा भगत सुहेला तेरे राहों जाए ना घुथया, फड़ बाहों लैणा मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे आस रखाईआ। पंज तत कहिण प्रभ सानूं बख्शणा धुर संजोग, विछोड़ा जगत ना कोए रखाईआ। भस्मड़ भोगीए तेरा भोग, भरम विच ना कोए भुलाईआ। इक्को नाम निधान दा बख्शणा जोग, जुगती दीन दुनी बाहर समझाईआ। सचखण्ड निवासी तेरे दर ते माणीए मौज, मजलस शब्द गुरु नाल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी सरनाईआ। पंज तत कहिण प्रभ असीं तेरे दर ठांडे होए पेश, पेशीनगोईआं हथ्थ उठाईआ। तूं मालक नर नरेश, नरायण नूर अलाहीआ। साडा सुण लै इक संदेश, बिन ख़बरां ख़बर जणाईआ।
जो संदेशा दिता गोबिन्द दस दस्मेस, दहि दिशा बाहर समझाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला जोती जामा धारे भेख, भेखाधारी आपणा भेख वटाईआ। जिस दी नज़र ना आए मुच्छ दाढ़ी कोई केस, मूंड मुण्डाया रंग ना कोए वखाईआ। उह मालक ख़ालक रहे सदा हमेश, हमसाजण बेपरवाहीआ। जो एथे उथे नर नरेश, दो जहानां हुक्म वरताईआ। जिस दे मंगते विष्न ब्रह्मा शिव महेष गणेश, दर ठांडे ख़ाली झोलीआं बैठे डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दे मालक दया कमाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडा तेरे अगे वास्ता, वास्तक भेव देणा खुल्हाईआ । इक्को दस्स दे रास्ता, रैहबर धुर दे नूर अलाहीआ। खेल तक्कीए तेरा आत्मा परमात्मा वाली रास दा, गोपी काहन नाच देणा जणाईआ। साडा लहिणा रहे ना पूरब आस दा, तृष्ना देणी मिटाईआ। तेरा रूप पुरख अबिनाश दा, अबिनाशी करता इक अख्वाईआ। तेरा खेल सचखण्ड निवास दा, दरगाह साची सोभा पाईआ। जिथ्थे इक्को नूर ज़हूर तेरी जोत प्रकाश दा, दीवा बाती अवर ना कोए रुशनाईआ। पंज तत कहिण प्रभ असीं भगत सुहेले तेरे विच संसार, सतिगुर तेरी ओट तकाईआ। निरगुण हो के निगाह मार, बिन नैणां नैण उठाईआ। असीं कूक कूक करीए पुकार, पुनह पुनह सीस झुकाईआ। साडा लहिणा देणा कर्ज़ उतार, मकरूज़ तेरे हथ्थ वड्याईआ। तूं शाहो भूप सिक्दार, शहिनशाह अगम्म अथाहीआ। साडी पैज दे संवार, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। तूं कलि कल्की अवतार, निहकलंक तेरी सरनाईआ। अमाम अमामा कर उधार, उदर दा लेखा रहे ना राईआ। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां विच्चों कर लै बाहर, दरगाह सच सच टिकाईआ । जिथ्थे तेरा इक्को होवे दीदार, दर्शन दीद दीद कर ख़ुशी मनाईआ। इक्को गृह होवे घर बाहर, दूजा नज़र कोए ना आईआ। पंज तत कहिण प्रभ असीं भगत सुहेले तेरे मित्र मुरार, साजण मीत तेरी बेपरवाहीआ। साडी कलयुग अन्त दीन दुनी विच्चों पैज संवार, भवजल लेखा रहे ना राईआ। परम पुरख परमात्म साडी मन्ज़ूर करीं निमस्कार, निव निव सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शाहो भूप सची सरकार, शहिनशाह शाह तेरी सरनाईआ।
२६ पोह शहिनशाही सम्मत दस हरि भगत दुआर जेठूवाल ज़िला अमृतसर दुपहर नूं
छत्ती देगां चावलां दीआं बणाउण समें
छब्बी पोह कहे मेरा मालक पुरख अबिनाश, अबिनाशी करता अगम्म अथाहीआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण असीं वेखणा
खेल तमाश, चार जुग दा पूरब लेखा नाल मिलाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरे अन्तर अगम्मी आस, बिन शरअ जगत शनवाईआ। मैं दीन दुनी तकी उदास, सांतक सति ना कोए वरताईआ। मैनूं संदेशा देवे शंकर उत्तों कैलाश, जटा जूट रिहा सुणाईआ। कलयुग वक्त सुहञ्जणा नौ खण्ड पृथ्मी बुतख़ानयां वाली तक लै लाश, मुहम्मद मकबरा नाल मिलाईआ। जिस दे अन्तर निरंतर इक्को नूर नूर प्रकाश, जोती जाता रिहा दरसाईआ । सारे इक्ट्ठे हो के कहिण सतिगुर शब्द दा सदी चौधवीं दा बणया होवे लिबास, सोहणा रूप दरसाईआ। एह वक्त सुहञ्जणा जुग चौकड़ी पिच्छों ख़ास, ख़ालस आपणा भेव चुकाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड पृथ्मी आकाश पाताल गगन गगनंतर पावण रास, दो जहान ख़ुशीआं नाच नचाईआ। जिस पुरख अकाले दीन दयाले परवरदिगार सांझे यार सब नूं देणी शाबाश, शहिनशाह हो के आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर पर्दा आप चुकाईआ। छब्बी पोह कहे मेरी आसा अगम्मी, निरअक्खर धार जणाईआ । जेहड़ी ख़ाहिश चार जुग किसे अन्तर मूल ना जम्मी, रसना जिह्वा ना कोए वड्याईआ। मेरी बिरहों वैराग तों बाहर इक तमी, लालच निरगुण धार जणाईआ। जो नानक धार छत्तीवें जुग दी वेखी कमी, अक्खर वाहिगुरु शब्द शहादत इक भुगताईआ। जिस नूं सृष्टी दृष्टी अन्तर गाया मूल ना दमी, दामनगीर ना कोए अख्वाईआ। उस दी दूर करनी दर्द धार दी ग़मी, ग़मख़ार हो के वेख वखाईआ। एह रसम जगत जहान तों नवीं, नौ खण्ड पृथ्मी सत दीप दीप समझाईआ। जिस दा लहिणा देणा नाल अवतार चवी, चौबीसा हरि जगदीसा बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर पर्दा आप चुकाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरी कदम बोसी ज़ल बवम तूज़े ज़वी अर्शे नुज़ा कूज़े ख़ुदा लावलज़ली जाबवमाए तोऊ तोज़ू ज़विक्ती जाहिदाउलशी नूरे ख़ुदा मेहरवान महिबान बेपरवाह बेपरवाही विच समाईआ। मुहब्बते वज़ू ख़ुदाए रवू दुआए अज़ू बिन रसना ज़बां जबराईल बावगल ज़वली जामस्तो तानीज़े ज़हम मुहम्मद ज़ुवाए अर्शे नुराए फ़र्शे ख़ुदाए ख़ुद मालक इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर हुक्म इक वरताईआ। सदी चौधवीं कहे मेरे धुर दे परवरदिगारा, यामबीन तेरी सरनाईआ। जे निरगुण धार नानक तेरा प्यारा, सरगुण तत वजे वधाईआ। जिस दा खेल सदा जुग चारा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेख वखाईआ। मेरी नमो नमो निमस्कारा, डण्डावत बन्दना सजदयां विच सीस झुकाईआ। मैं चाहुंदी मेरे लिबास विच अज्ज तों हो ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर दे कर रुशनाईआ। फेर वेखणा खेल विच काहरा, काअब्यां परे की तेरा लेखा धुर दे माहीआ। मैं चाहुंदी हज़रत दी आसा मुताबिक गोबिन्द दी धार जे खेलया खेल दुबारा, दोहरा रंग रंगाईआ। मैं तेरे लिबास विच शाहो शाबाश सजदा करां इक वारा, एकँकार
तेरी ओट रखाईआ। जन भगतां अगे करां पुकारा, निव निव सीस झुकाईआ। मेरे मालक सब दा लेखा तक तक आपणे किनारा, कन्ढ्ढा घाट जगत ना कोए रखाईआ। तेरा लिबास शाहो शाबाश चौदां तबक बिना अलिफ़ ये तों होवे ज़ाहरा, बिन अक्खरां अक्खर दे दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दा पर्दा धुर दे मालक देणा उठाईआ।