फिर सदी चौधवीं दा लिबास पा के दुबारा विहार होया
धरनी कहे मैं जुग जुग रखदी रही उडीकां, बिन आसा जगत रखाईआ। छब्बी पोह सुहञ्जणी होवे तारीख़ा, सम्मत शहिनशाही नाल मिलाईआ। उठ निगाह मार लै बाल्मीका, बटवारया ध्यान लगाईआ। आह ज़िमीं वेख लै जिथ्थे मारीआं लीकां, बिना राम तों दिती राम दुहाईआ। जिस मालक विच हक तौफ़ीका, नूर नुराना नूर अलाहीआ। उह तेरीआं करन आया तस्दीकां, शहादत भगतां वाली भुगताईआ। चढ़दा लहिंदा दक्खण पहाड़ वेख लै चारों कुण्ट निकलणीआं चीकां, चीक चिहाढ़ा जगत लोकाईआ। उह वक्त सुहञ्जणा हो गया ठीका, जो ठाकर ब्राह्मण गौड़े नाल वड्याईआ। बावन खेल खेलया बण के नीकन नीका, बलि देवणहार गवाहीआ। जो मालक ख़ालक लख चुरासी जीव जीअ का, चारे खाणी चारे बाणी आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। धरनी कहे बाल्मीकी वेख लै आपणा बुढेपा, नढ्ढया रूप जणाईआ। धुर दे राम दा तक लै पेचा, पेशीनगोई नाल रखाईआ। जो तेरे प्यार विच मित्रा आया उच्चेचा, निरगुण आपणा रूप बदलाईआ। उह समां रख लै चेता, चेतन हो के रिहा दृढ़ाईआ। जिस वेले मूधा पै के विच खेता, खत्री ब्राह्मण शूद्र वैश तों बाहर ध्यान लगाईआ। नाले इक्को मन्नया नेता, नर निरँकार सीस झुकाईआ। जिस हस के किहा बटवारया नीचा मेरा नीची ज़ात नाल ठेका, रवीदास फिर तेरे नाल मिलाईआ। जिन्हां पिच्छे गोबिन्द ने बच्चे करने भेंटा, सुत नीहां हेठ दबाईआ। फिर पुरख अकाला दीन दयाला बण के आवे खेवट खेटा, धुर मलाह नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। धरनी कहे बाल्मीक ने मंन के इक्को पती, पत्त टहणी जंगलां वाली मुख विच पाईआ। आपणी हवस रखी ना रती, तमंना जगत ना कोए जणाईआ। फेर नैण मूंद के चारों कुण्ट तक्कया सब दा मालक कमलापती, पतिपरमेश्वर अगम्म अथाहीआ। उस वेले एस धरती विच्चों आवाज़ आई नानक निरगुण धार आउणा जिस ने भेव खुल्हाउणा जुग छत्ती, छतीसा धार वड्याईआ।
जिस दी जोत गोबिन्द धार होणी बत्ती, दो जहान करे रुशनाईआ। जिस विच फ़र्क होणा नहीं रती, भेव अभेदा दिता समझाईआ। बाल्मीक फेर मीट के अक्खी, बिन अक्खीआं अक्ख खुल्हाईआ। राम सीआ तों बाद तक लई काहन दी सख़ी, सख़ावत विच बख्शी धुरदरगाहीआ। कलमे धार सुणी सुमती, अक्खर अक्खरां विच्चों बदलाईआ। कलयुग दी खेल वेखी दीन दुनिया अग्नी तपी, सांतक सति ना कोए कराईआ। जां निगाह मारी सदी चौधवीं फिरे भजदी टप्पी, आपणा पन्ध मुकाईआ। सति धर्म दी धार वेखी छपी, नूरी चन्द ना कोए रुशनाईआ। उस वक्त धुर दे राम ख़बर अगम्मी दस्सी, दहि दिशा तों बाहर दिता दृढ़ाईआ। भगतां अन्दर मेरी धार भगतां दे प्यार विच होवे वसी, दूजा घर नज़र कोए ना आईआ। शब्द दी डोरी होवे रस्सी, बन्धन सके ना कोए तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच पर्दा आप चुकाईआ। बाल्मीक ने मथ्थे नूं लाई धरती ऐस दी धूड़ी, ख़ुशीआं ख़ाक रमाईआ। मुख पल्ला पा के किहा मेरी तृष्ना अन्दरों रहे ना कूड़ी, कूड़ी क्रिया ना कोए वड्याईआ। मैं मूर्ख तेरा मूढ़्ही, देणी माण वड्याईआ। मैनूं रंगण चाढ़्हनी बिना रंग तों गूढ़्ही, दो जहानां उतर कदे ना जाईआ। उस वेले मैनूं भगत बणावीं सन्त बणावीं मैं तेरी करां मशहूरी, पड़दा अक्खीआं उत्ते रखाईआ। नाता वेखीं दीन दुनी कूड़ी, कूड़ कुटम्ब बणे जगत लोकाईआ। मेरे राम रामा तेरा पन्ध रहे ना दूरी, दूर दुराडे मिलणा धुर दे माहीआ। मेरा लेखा तेरे नाल होवे ज़रूरी, ज़रूरत अगली नाल जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दे मालक होणा सहाईआ। बाल्मीक बिन हथ्थां कीती निमस्कार, बिन डण्डावत डण्डावत जणाईआ। वाह मेरे धुर दे मित्र मुरार, तेरी बेपरवाहीआ। मैं कलयुग वेखणा चाहुंदा तेरी बहार, रुतड़ी तेरे नाल महकाईआ। तेरी गुलशन वेखां गुलज़ार, धरनी उत्ते ध्यान लगाईआ। उस वेले बेशक तेई हो जाण अवतार, पैग़म्बर गुरु आपणा पन्ध मुकाईआ। सारयां संदेशा देणा वारो वार, पेशीनगोईआं भविख्तां नाल जणाईआ। नाले बाल्मीक ने ताड़ी मारी जे आवें ते आवीं बण कलि कल्की अवतार, कला दिआ मालका सोलह कला तेरीआं कम्म किसे ना आईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत दीप बणीं सब दा सांझा यार, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। सांझा बणाईं इक दुआर, जिथ्थे दुआरका वासी बैठे सीस निवाईआ। इक्को नाम करीं जैकार, इक्को शब्द शब्द शनवाईआ। नाले रो के हस के दोहां दी धार विच बाल्मीक ने किहा जिंनां चिर प्रभू मेरया सांझा करें ना जगत वाला आहार, खाणा पीणा जगत ना रंग रंगाईआ । तेरा खेल उस वेले तकां जिस वेले छत्ती राग संदेशा दे चुकण ते कूकण कूक पुकार, दरोही दरोही दरोही तेरी दुहाईआ। तेरा खेल होवे इस धरनी उत्ते जिथ्थे मैं कीती गिरयाज़ार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। धुर दा हुक्म होया शब्द संदेशा दिता
सची सरकार, सति सति सति नाल समझाईआ। मैं आवां निरगुण सरगुण नानक धार तों बाहर, बेऐब नूर नुराना नूर अलाहीआ। सब दा लहिणा देणा कर्ज़ा दयां उतार, मुहम्मद दी आशा नाल जुड़ाईआ। सदी चौधवीं तेरे कदमां विच रोवे होवे बेज़ार, गिरयाज़ारी विच दुहाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप चार वरन अठारां बरन चारे खाणी चारे बाणी नाम कलम्यां देणा उधार, भगतां उदर दा लेखा देणा मुकाईआ। उस वेले तेरा रूप अगम्मा होवे नर निरँकार, नर नरायण देणा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दा संग आप रखाईआ। धरनी कहे मेरा अन्त अख़ीरी इक सुआल, मैं नैणां नीर वहा के दयां सुणाईआ। मेरे शहिनशाह मैं होई कंगाल, कमली कोझी रोवां मारां धाहीआ। मेरे उत्ते धर्म दा रिहा ना कोए दलाल, विचोला सच मिलण कोए ना पाईआ। हकीकत दिसे ना हक हलाल, अमलां विच ना दिसे लोकाईआ। पवित्र दिसे ना कोई धर्मसाल, काअबे कूक कूक देण दुहाईआ । मेरी बेनन्ती इक्को इक तेरा तकां जल्वागर नूर जलाल, ज़हूर तेरा वेख वखाईआ। अवतार पैग़म्बरां गुरुआं आसा नाल तूं खेल कर कमाल, कमलापाती आपणा रंग रंगाईआ। मैं चाहुंदी जन भगतां सन्तां सूफ़ी फ़कीरां दरवेशां जिज्ञासुआं संसारीआं इक्को भोजन देणा खुआल, ख़ालक आपणा रंग चढ़ाईआ। जो चार जुग दे विछड़े लए भाल, मेल मेलया सहिज सुभाईआ। छती देगां नहीं जन भगतां दा महकया पत्त टहणी डाल्ह, महक दो जहान वखाईआ। इस दा लेखा बेमिसाल, छब्बी पोह दी रैण कहे मैं गावां चाँईं चाँईंआ। बाल्मीक बटवारया पाल सिँघा उठ के सब नूं कहि दे जन भगतो देगां थल्ले अग्ग दयो बाल, माचिस ख़ुशीआं नाल लगाईआ। अगे वास्ते जन्म मरन दा खाण पीण दा सब दा हल होया सवाल, तृष्ना कूड़ ना कोए रखाईआ। जैकारे बोलो इक्की बण के धुर दे लाल, लालन मेला मेले सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतो तुहाडी लेखे लावे घाल, अगे घाल घालण दी लोड़ रहे ना राईआ।