२६ पोह शहिनशाही सम्मत दस हरि भगत दुआर जेठूवाल ज़िला अमृतसर रात नूं
छब्बी पोह कहे जन भगतो सतिगुर शब्द दा हुक्म कहिणा, जो पुरख अकाला दीन दयाला रिहा जणाईआ। प्रेम प्यार मुहब्बत विच सब ने ख़ुशीआं नाल बहणा, अन्तर निरंतर इक ध्यान लगाईआ। हथ्थ जोड़ के दर्शन कर लओ आपणे नैणां, नेत्र सतिगुर अक्ख मिलाईआ। फेर तक लओ हरिसंगत भाई भैणां, दूजा नज़र कोए ना आईआ। चार जुग दे मित्रो अज्ज
लै लओ आपणा लहिणा, लेखा पूरब झोली पाईआ। सति धर्म दा तन वजूद सुहावे गहिणा, तन माटी दए वड्याईआ। जो आशा रखी बाल्मीक विच रमायणा, राम रामा रंग रंगाईआ। तुहाडा मिल्या धुर दा साक सैणा, सज्जण नूर अलाहीआ। जिस दे कोल रहे ना कोए त्रफ़ैणा, दूसर वंड ना कोए वंडाईआ। कूड़ विकार वहिण ना वहिणा, सति सच नाल जुड़ाईआ। नाता तोड़े लाड़ी मौत डैणा, राय धर्म ना दए सज़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मेला लए मिलाईआ। सम्मत शहिनशाही दस कहे जन भगतो बाहरों होणा चुप, अन्तर सुरती शब्द नाल जुड़ाईआ। प्रकाश तकणा अन्धेरा घुप, लोयण लोचन नाल मिलाईआ। जेहड़ा परमात्मा तुहाथों बैठा छुप, सो पर्दा दए उठाईआ। तुसीं भगत सुहेले उस दे लाडले पुत, पिता पूत गोद टिकाईआ। अज्ज सुहञ्जणी होई रुत, ख़ुशीआं ढोले गाईआ। लेखा वेखो अबिनाशी अचुत, जो चेतन सब नूं रिहा कराईआ। जिस धुर दे नाम दी बिना कीमत पाई लुट्ट, लुटेरयो लुटणा थांउँ थाँईंआ। अज्ज नाम निधाना अमृत पीणा घुट, अंमिओं रस निझरों दए झिराईआ। कूड़ दी लिव लग्गी जाए छुट, सति नाल मिलाईआ। तुहाडा नाता जाए ना टुट्ट, टुटयां जोड़े चाँईं चाँईंआ। किसे दा भाग ना जाए निखुट, खोटे खरे बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। छब्बी पोह कहे जन भगतो धरती दा वेखो भाग, भगवन की दए वड्याईआ। जिथ्थे दीपक जोत जगा चिराग़, नूर नुराना करे रुशनाईआ। कूड़ क्रिया जगत अग्न बुझा के आग, अमृत मेघ बरसाईआ। तुहाडा सच दा वेख त्याग, त्रैगुण अतीता दए वड्याईआ। किसे हरिजन रूप नहीं बणना काग, हँस गुरमुख आप बणाईआ। अन्तर निरंतर दे वैराग, वैरी अन्दरों बाहर कढ्ढाईआ। सावधानी विच सब ने जाणा जाग, जागरत जोत करे रुशनाईआ। भगत सुहेले धर्म दे बणना साध, साधना सतिगुर चरण सरनाईआ। जिस नूं आदि जुगादि सारे रहे अराध, रसना जिह्वा ढोले गाईआ। उह आया गुर अवतार पैग़म्बरां बाद, निरगुण निरवैर आपणा फेरा पाईआ। जिस दा रसना वाला नहीं स्वाद, मुख दन्द ना कोए चतुराईआ। अन्तर आत्म होए विस्माद, बिस्मिल आपणा खेल खिलाईआ। जिस दा शब्द बोध अगाध, बुद्धी तों परे पढ़ाईआ। नाम निधाना सुणाए नाद, अनहद नादी नाद जणाईआ। सो लहिणा देणा सब दा देवे आज, अज़ल दा लेखा रहे ना राईआ। जन्म जन्म संवार के काज, करनी दा करता होए सहाईआ। आत्मा अन्दर बिन रसना सारे मारो आवाज़, सुरती शब्द नाल जुड़ाईआ। सतिगुर प्रेम दा दए जवाब, अक्खर अक्खर ना कोए चतुराईआ। निरगुण धार वजाए रबाब, जगत साज ना कोए शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मेला लए मिलाईआ। धरनी कहे जन भगतो पहलों मेरा लओ प्यार,
सदके वारी घोल घुमाईआ। जिन्हां मिल्या धुर दा यार, मित्र प्यारा नूर अलाहीआ। जिस पैग़म्बर बणाए बरख़ुरदार, अज़ीज़ अज़ीज़ां रंग चढ़ाईआ। कलमा कायनात दे अधार, संदेशा दिता धुरदरगाहीआ। सो खेल करे अपर अपार, अपरम्पर स्वामी वेस वटाईआ। जिस दा लेखा सदा जुग चार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग दए गवाहीआ। जिस नूं भगतां कीता जै जैकार, बाल्मीक सीस निवाईआ। चरण कवल बेनन्ती दिती गुज़ार, गुज़ारश विच मंग मंगाईआ। तूं शाहो भूप सिक्दार, शहिनशाह अगम्म अथाहीआ। निरगुण सरगुण खेल अपार, अपरम्पर स्वामी आप कराईआ। त्रेता द्वापर तेरी धार, धर्म दी धार नाल वड्याईआ। कलयुग खेल अन्ध अँधयार, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। नव सत धूंआँधार, क्रिया कूड़ अन्धेरा छाईआ। तेरा दरस ना होए दीदार, नेत्र नैण ना कोए बिघसाईआ। मैं कूक करां पुकार, दरोही नाम तेरा ख़ुदाईआ। ख़लक दे ख़ालक होणा मददगार, मेहरवान महबूब आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे मंग मंगाईआ। छब्बी पोह कहे जन भगतो मेरा सब नूं इक्को इक संदेश, सज्जणो दयां सुणाईआ। जो मालक रहे हमेश, निरगुण दाता नूर अलाहीआ। उह तुहाडे दुआर बणया दरवेश, वेस अगम्म प्रगटाईआ। जिस दा ना कोई मुच्छ दाढ़ी केस, मूंड मुण्डाया वंड ना कोए वंडाईआ। जिस दा लहिणा देणा नाल दस दस्मेस, गोबिन्द धारा नाल मिलाईआ। ओह जानणहारा आदि जुगादी लेख, लेखा जाणे थांउँ थाँईंआ। जिस आसा पूरी करनी मुसायक मुल्ला शेख़, पैग़म्बरां रंग रंगाईआ । तिस साहिब नूं इक आदेस, निव निव सजदयां विच सीस झुकाईआ। जिस कलयुग मेटणा कलेश, कल कातीआं करे सफ़ाईआ। सो साहिब सुल्ताना नौजुआना आदि अन्त दा इक नरेश, नर नरायण आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म आप वरताईआ। छब्बी पोह कहे जन भगतो मेरी सब नूं अन्त प्रेम वाली सलाम, सजदा सीस निवाईआ। मेरे अमाम दी सुणो कलाम, कलमा कायनात दृढ़ाईआ। जो हज़रत मुहम्मद होया इलहाम, जबराईल सिफ्त सलाहीआ। सो सदी चौधवीं देवे पैग़ाम, पैग़म्बरां बाहर शनवाईआ। जिस सब दा करना इंतज़ाम, बन्दोबस्त आपणे हथ्थ रखाईआ। जन भगतां देवे हकीकी जाम, सूफ़ीआं आपणा रंग रंगाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेटे तमाम, तृष्ना दए खपाईआ। उह लेखा जाणे जीव जंत अवाम, आलम फ़ाज़ल जाणे थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। छब्बी पोह कहे जन भगतो मेरे कोल पेशीनगोईआं, पेशतर दयां जणाईआ। जो अवतार पैग़म्बर गुरुआं नाल सलाहां होईआं, मशवरे शब्द गुरु जणाईआ। जिस दे हुक्म विच पैणीआं दरोहीआं, हाहाकार ख़लक ख़ुदाईआ। उस दीआं धारां धर्म धार किसे ना ढोईआं,
नेत्र वेखण कोए ना पाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। छब्बी पोह कहे जन भगतो अज्ज वक्त सुहञ्जणा आया, प्रभ सोहणी दए वड्याईआ। जिस अवतार पैग़म्बर गुरुआं हुक्म सुणाया, बिन अक्खरां अक्खर दृढ़ाईआ। मुन नारद नाल मिलाया, बिन रूप रंग वखाईआ। चार जुग दा लेखा हथ्थ फड़ाया, बिन अक्खर धार समझाईआ। त्रैगुण लेखा वेखो दीन दुनी दी माया, ममता मोह नाल वड्याईआ। क्यों चारों कुण्ट अन्धेरा छाया, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। जिन्हां ने नाम कलमा रसना गाया, गा गा ना ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। छब्बी पोह कहे जन भगतो मेरे कोल चार जुग दी पिछली पुराणी पोथी, अक्खर जगत ना वंड वंडाईआ। जिस दी धार कदे ना थोथी, बदली विच बदल कदे ना जाईआ। मनसा कदे ना होवे होछी, नफ़रत ना वंड वंडाईआ। उहदा भेव खुल्ल्हे किसे ना कोशी, जगत अक्खर ना कोए चतुराईआ। बुद्धी सोच सके ना सोची, अक्ल ना कोए वड्याईआ। उहदी सार पाई रवीदास चमारे मोची, बाल्मीक बटवारे भेव खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर रंग आप रंगाईआ। छब्बी पोह कहे जन भगतो मेरी पोथी दा लेखा चंगा, चंगी तरह जणाईआ। जो पूरब पिछला वक्त लँघा, आपणा पन्ध मुकाईआ। अगला हुक्म सुणो सूरा सरबंगा, की करता रिहा दृढ़ाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर जिस दा मानण संगा, संगी संग रखाईआ। यमुना सरस्वती गोदावरी जिस दी धार गंगा, गंगोत्री रंग रंगाईआ। जिस ने सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग मानव धार कराया जंगा, खण्डे खड़गां नाल खड़काईआ। उह साहिब सुल्तान सूरा सरबंगा, हरि करता इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर पड़दा आप उठाईआ। छब्बी पोह कहे मेरा दिवस सुहञ्जणा लोकमात, मातृ भूमी नाल मिलाईआ। पिछला वायदा तकां जो लेखा अज्ज दी रात, रुतड़ी रैण प्रभ दे नाम नाल वड्याईआ। जो संदेशा दिता कमलापात, पतिपरमेश्वर हुक्म जणाईआ। अन्त पुछां तेरी बात, लेखा जाणा थांउँ थाँईंआ। जिस वेले आत्म परमात्म टुटया नात, पारब्रह्म ब्रह्म मेल ना कोए मिलाईआ। झगड़ा पैणा ज़ात पात, दीन मज़्हब करे लड़ाईआ। सति धर्म दी होणी वफ़ात, क्रिया कूड़ कूड़ चमकाईआ। गुरु चेले करन इक दूजे दा घात, सति विच ना कोए समाईआ। उस वेले लेखा जाणे कमलापात, पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ। जन भगतां पुछे वात, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप खुल्हाईआ। छब्बी पोह कहे जन भगतो आपणे वायदे नाल उह तक लओ आउंदा नारद गंजा, बोदी धर्म धार हिलाईआ। जगत सिँघासण
वेखे मंजा, पावा चूल ध्यान लगाईआ। दीन दुनी नूं वेख के उस दे अन्तर आवे रंजा, रंजश विच कुरलाईआ। बौहड़ी दुनिया विच किस तरह कूड़ दा समां लँघा, जगत मिल के ख़ुशी बणाईआ । फेर याद आ गया जो संदेशा दिता गोबिन्द पुरी अनन्दा, अनन्द नाल समझाईआ। मेरे ढईए तों बाद पवित्र रहे कोई ना बन्दा, बन्दगी विच ना कोए समाईआ। अन्तर सब दा होवे गंदा, कूड़ी क्रिया नाल हल्काईआ। प्रकाश होए ना अन्धेरी खड्डा, खण्डर दिसे ख़लक ख़ुदाईआ। भार चुक्के कोए ना कंधा, गुर अवतार पैग़म्बर संग ना कोए निभाईआ। जगत जिज्ञासू होवे अन्धा, निज नेत्र लोचन नैण ना कोए खुल्हाईआ। माण रहे ना सरघी संधा, घड़ी पल ना कोए चतुराईआ। मोह विकारा कलयुग होवे धन्दा, धर्म दी धार दा डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप वखाईआ। नारद कहे मेरे कोल पिछला कौल इकरार, लेखा धर्म धार जणाईआ। उह तक लओ आउँदे तेई अवतार, आपणा पन्ध मुकाईआ। हज़रत ईसा मूसा मुहम्मद नूरी नूर हो के ख़बरदार, भज्जण वाहो दाहीआ। गुरू गुरदेव बोल जैकार, बैठण पन्ध मुकाईआ। अमृत धार विच संसार, नदीआं वहिण संग मिलाईआ। नारद कहे मैं खेल तकां अपार, अपरम्पर स्वामी रिहा वखाईआ। नाले तालीआं रिहा मार, दो हथ्थां ताल मिलाईआ। वेखो दीन दुनी आपणा संसार, संसारी भण्डारी सँघारी विष्न ब्रह्मा शिव नाल मिलाईआ। चारों कुण्ट होया धूंआँधार, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ तको गुरुदुआर, चर्चां फोल फुलाईआ। काया मन्दिर अन्दर काअबे निगाह लओ मार, हकीकत हक खोज खुजाईआ। साचा मिले किसे ना यार, मुहब्बत विच ना कोए समाईआ । आत्म परमात्म जोड़ जुड़े ना पुरख नार, नर नरायण ना रंग रंगाईआ। की होया जे लख चुरासी विच्चों भगत सुहेले बणा लए दो चार, मेहर नज़र नज़र नाल तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। नारद कहे मैं पुजया छब्बी पोह तेरे दरबार, दरगाह साची वेख वखाईआ। अज्ज मित्रा कुछ कर लईए तकरार, झगड़ा दस्सीए ख़लक ख़ुदाईआ। किधर जित्त ते किधर होवे हार, कवण दर मिले वड्याईआ। मैनूं प्रेम नाल पुछ लैण दे की संदेशा देण तेई अवतार, वेद व्यासा की समझाईआ। की पैग़म्बर करन इज़हार, हज़रत मुहम्मद कवण कलमा दए सुणाईआ। सदी चौधवीं किस दी करे पुकार, कूक कूक सुणाईआ। नानक गोबिन्द केहड़ी दस्से धार, धर्म दुआरा की जणाईआ। गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती केहड़ी बख्शे रस ठण्डी ठार, अग्नी तत बुझाईआ। मैं वेखे सदा जुग चार, चौकड़ीआं रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच स्वामी इक अख्वाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण असीं पुज्जे सच अस्थान, अस्थिल गृह वेख वखाईआ। जिथ्थे इक्को नूर जोत
महान, दूजा नज़र कोए ना आईआ। इक्को शब्द नाम ज्ञान, इक्को सिफ्त सलाहीआ। इक्को मन्दिर हक मकान, काअबा इक्को नज़री आईआ। इक्को शाहो भूप सुल्तान, शहिनशाह इक अख्वाईआ। इक्को नूर दिसे ज़िमीं असमान, चौदां लोक चौदां तबक देण गवाहीआ। इक्को नूर नुराना खेले खेल दो जहान, पुरीआं लोआं ब्रह्मण्डां खण्डां इक समाईआ। इक्को दिसे धर्म निशान, निशाना अवर ना कोए जणाईआ। इक्को स्वामी मेहरवान, महबूब इक अख्वाईआ। इक्को देवणहारा दान, जो अवतार पैग़म्बरां गुरुआं झोली कलमे नाम भराईआ। इक्को पुरख अकाला परवरदिगारा जोती जाता नौजुआन, बृद्ध बाल ना रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा गृह इक सुहाईआ। नारद कहे मेरे सज्जण मीत मुरारो, गुरु गुरदेव दयो जणाईआ । पैग़म्बर दस्सो इज़हारो, बिन सिफ्तां सिफ्त सलाहीआ। अवतार मेरा संसा रोग निवारो, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। आपणा भविख्त आप विचारो, पेशीनगोईआं नाल मिलाईआ। लेखा दस्सो कलि कल्की अवतारो, की अवतर हुक्म वरताईआ। निहकलंका कवण सची सरकारो, हरि करता अगम्म अथाहीआ। अलाही नूर अमाम परवरदिगारो, सांझा यार कवण ख़ुदाईआ। जिस दे गृह नहीं तकरारो, झगड़ा नज़र कोए ना आईआ। उस दा गुण सर्ब विचारो, अवगुण नज़र कोए ना आईआ। जिस ने आदि कीता पसारो, अपरम्पर स्वामी धुरदरगाहीआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग निरगुण सरगुण धार जणाईआ । नारद कहे मेरे स्वामीओ, सतिगुर साहिब सच। चार जुग दे अन्तरजामीओ, काया माटी वेखो कच। निरअक्खर धार उच्चारनहार बाणीओ, पड़दा खोल्हो पंज तत। पुरख अकाल दी सच सवाणीओ, आत्म धार जोड़ो नत। की लहिणा देणा नाल लेखा जगत प्राणीओ, किस कारन आए वत। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। नारद कहे मैं पंडत बिन विद्या जाणां अक्खर, जगत किताब ना कोए रखाईआ। मेरा इष्ट नहीं कोई इट पत्थर, पाहन रूप ना कोए दरसाईआ। मैं इक्को यार दे लथ्था सथर, साची सेज सुहाईआ। जिस दे वैराग विच मेरी वहिंदी अथ्थर, नैणां नीर वहाईआ। उस दा हुक्म संदेशा आया दस्सण, खुशीआं नाल समझाईआ। जिस दा बिना ज़बान तों रसन, अंमिओं रस अन्तर दए चुआईआ। जिस दी महिमा चार जुग दे शास्त्र लखण, काग़ज़ कलम शाही नाल वड्याईआ। उह साहिब सच्चा समरथण, हरि करता इक अख्वाईआ। जिस दी कथनी करे कोए ना कथन, कहि कहि ना कुछ जणाईआ। उह कूड़ कूड़यार आया मथण, मथन करे लोकाईआ। जिस कलयुग धार तकणा रथण, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। जिस दा लेखा ना कोए समझे असंख असंखन, गणती गणत ना कोए गिणाईआ। जोती जोत सरूप हरि,
आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा वक्त आप सुहाईआ। धरनी कहे नारदा कुछ मेरा दस्स दे लेखा, पंडता भेव चुकाईआ। जे तूं आ गिउं माझे देसा, आपणा पन्ध मुकाईआ। की लहिणा नर नरेशा, नर नरायण की समझाईआ। जिस दा जग तों अवलड़ा वेसा, जगत समझ किछ ना पाईआ। जो आया मातलोक विच परदेसा, सचखण्ड आपणा रंग रंगाईआ। जिस दा राह तकणा शेषा, बाशक नैण अक्ख उठाईआ। उस दा आदि जुगादि अगम्मा पेशा, पेशीनगोईआं सब नूं गया सुणाईआ। जो सदा रहे हमेशा, हम साजण इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक गुसांईआ। धरनी कहे अवतार पैग़म्बरो मेरे उत्ते मार लओ झाकी, गुरु गुरदेव दया कमाईआ। मेरी नौ खण्ड दी खोल्ह के वेखो ताकी, पड़दा सत्त दीप उठाईआ। फेर मानस वेखो ख़ाकी, तन वजूदां फोल फुलाईआ। जिन्हां नूं नाम प्याला जाम प्या के गए साकी, आबेहयात नाल चतुराईआ। उह मंज़ल चढ़े कोए ना घाटी, सच दर नज़र कोए ना आईआ। चुरासी मुके किसे ना वाटी, जम की फाँसी फंद ना कोए तुड़ाईआ। वेखो कलयुग कूड़ दी विक गए हाटी, धर्म दी कीमत रही ना राईआ। मनुआ हो गया जगत नटुआ नाटी, आपणा नाच वखाईआ। आत्म परमात्म प्रीती गई काटी, कटाकश लग्गा थांउँ थाँईंआ। किसे हथ्थ ना आया गोबिन्द धार अमृत बाटी, अंमिओं रस ना कोए चुआईआ। आत्म सेजा सोए कोए ना खाटी, सच सिँघासण ना कोए वड्याईआ। जोत नूर जगे ना कोए ललाटी, अन्ध अन्धेर ना कोए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा सच आप समझाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण सुण नी धरनी धरत, धवल धौल ध्यान लगाईआ । साडी साहिब दे नाल शर्त, शरतीआ दईए समझाईआ। तूं कलयुग अन्तिम आउणा परत, पतिपरमेश्वर रूप बदलाईआ। तेरा लेखा जाणे कोए ना उत्ते अर्श, फर्श तेरी बेपरवाहीआ। ग़रीब निमाणयां उत्ते करना तरस, रहमत सच कमाईआ। क्रिया कूड़ दी मेटणी हरस, हवस मोह देणी मिटाईआ। जन भगतां देणा दरस, पर्दा काया अन्दर चुकाईआ। अमृत मेघ देणा बरस, बूंद स्वांती आप टपकाईआ। सब दी मन्ज़ूर करनी अर्ज़, आरज़ू तेरे चरण रखाईआ। जुग बदलणा तेरा फ़र्ज़, तेरी तेरे हथ्थ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा गृह इक सुहाईआ। धरनी कहे मेरा होया गृह सुहञ्जणा, सोहणी मिली वड्याईआ। जन भगतां नेत्र नाम पाउणा अंजणा, अन्ध अज्ञान गुआईआ। चरण धूड़ करना मजना, दुरमति मैल मिटाईआ। घर स्वामी तकणा सज्जणा, गृह मन्दिर ख़ुशी वखाईआ। जिस दा दीपक जोती जगणा, नूर नूर चमकाईआ। उह दर्शन देवे उपर शाह रगना, नौ दुआरे डेरा ढाहीआ। जिस दा शब्द अनादी नदना, बिन रसना दए समझाईआ। उह
गोपाल मूर्त मदना, जोती जाता इक अख्वाईआ। जेहड़ा लभयां किसे नहीं लभणा, खोजयां हथ्थ किसे ना आईआ। उहदा लेखा नाल आहला अदना, शाह सुल्तानां वेख वखाईआ। जिस दा डंका नाम वजणा, दो जहानां करे शनवाईआ। उह भगतां रखे लजणा, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा प्रेम आप समझाईआ। धरनी कहे जन भगतो मेरी अज्ज दी ख़ुशीआं वाली दिहाढ़ी, दयोहाढ़ी ख़ुशी बणाईआ। उह वेख लओ रोंदी फिरदी मौत लाड़ी, नेत्र नैणा नीर वहाईआ। लेखा तकदी अष्टभुज दा झाड़ नाल झाड़ी, बन खोजे चाँईं चाँईंआ। जिस दा लहिणा देणा नाल बहत्तर नाड़ी, तन वजूदां फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। नारद कहे गुर अवतार पैग़म्बरो आओ मिलके करीए सलाह, मशवरा हक हक सुणाईआ। इक्को सारे लभ्भीए मलाह, बेड़ा इक्को कंध टिकाईआ। इक्को सब दा सांझा होवे राह, रैहबर होवे नूर अलाहीआ। इक्को कलमा दए समझा, इक्को नाम करे शनवाईआ। जिस नूं सब ने किहा वाह वाह, वाहिगुरु अल्ला राम तेरी बेपरवाहीआ। जो मालक ख़ालक कदे ना होवे जुदा, जुज़ वखरा वंड ना कोए वंडाईआ। जुग बदलणा जिस दी अदा, आदत विच अबादत सब नूं दए समझाईआ। कवण सब दा होवे दिलरुबा, महबूब कवण अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। नारद कहे अवतार पैग़म्बर गुरु गुरदेवा गुर गुर सेव कमाईआ। मेरे कोल लेखा जो लिखाए अलख अभेवा, अगम्म अगोचर आप दृढ़ाईआ। जिस नूं सारे मंनदे देवी देवा, देव आत्मा संग बणाईआ। जो वसे धाम निहचल निहकेवा, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। जिस दी सिफ्त कर ना सके जिह्वा, अक्खर ना कोए चतुराईआ। उह देवणहारा सब नूं मेवा, नाम अगम्मा आप चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण असीं वेखी आपणी किताब, कुतबख़ान्यां बाहर ध्यान लगाईआ। जिस विच साडा जगत हिसाब, लेखा दीन दुनी दृढ़ाईआ। जो हुक्म संदेशे दिते मित्र अहिबाब, हरि करते आप जणाईआ। जिस दी अन्तर निरंतर वजी रबाब, सुर ताल शब्द शनवाईआ। जिस दा हुक्म बोध अगाध, बुद्धी तों बाहर दृढ़ाईआ । उह मंगणहारा अन्त जवाब, जवाब तल्बी विच रखाईआ। जिस दा दीन दुनी लैंदी रही ख्वाब, बिन आसा जगत जणाईआ। जिस दा जल्वा नूर महताब, दो जहाना करे रुशनाईआ। जो देवणहारा हयाते आब, अमृत रस चखाईआ। जो आया अवतार पैग़म्बरां गुरुआं बाद, जगत जहान लेखा दए चुकाईआ। जिस दीन दुनी दीन मज़्हब तों करनी आज़ाद, ज़ात पात दा पन्ध मुकाईआ। जिस ने रचना रची आदि,
अन्त दा लेखा दए समझाईआ । सो मोहण माधव माध, मधुर धुन करे शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा गृह इक दरसाईआ। नारद कहे मेरे साहिब श्री सिरताजो, तख्त निवासीओ दयो जणाईआ । दीन दुनी विच ख़ुशीआं नाल भाजो, नौ खण्ड पृथ्मी वेखो चाँईं चाँईंआ। दीन मज़्हब आपणा तको समाजो, अवतार पैग़म्बर गुरु ध्यान लगाईआ। जो दस्स के आए रिवाजो, शरअ शरअ नाल समझाईआ। उस दा क्यों मिल्या जवाबो, भुल्ली ख़लक ख़ुदाईआ। तुहाडा सब दा इशारा सरगुण धार घर आवे ताबो, ताब्यादारी नज़र कोए ना आईआ। जिसदा खेल दीन दुनी वेखे अज़ाबो, अज़ल दा लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। सारे उठ उठ बिन कदम तों भागो, भज्जो वाहो दाहीआ। क्यों सति धर्म दा बुझया चराग़ो, दीपक जोत ना कोए रुशनाईआ। क्यों हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई बण गए हँस कागो, बुद्धी काग वांग कुरलाईआ। त्रैगुण माया लग्गी आगो, जगत सके ना कोए बुझाईआ। दीन दुनी दे शाह नवाबो, आपणी लओ अंगड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण हुक्म संदेशा हका, हकीकत नाल जणाईआ। असां दीन मज़्हब आपणा तका, बिन नैणा नैण उठाईआ। किसे दा अन्तष्करन रिहा ना पक्का, सच विच ना कोए समाईआ। फिरी दरोही मदीना मक्का, काअबे करन शनवाईआ। लहिणा तक्कया बूरा कक्का, हज़रत ईसा रिहा दृढ़ाईआ। मूसा कहे मेरी कीमत रही ना टका, हट्टो हट्ट विकाईआ। अवतार कहिण जगत दा खेल बाज़ीगर नटा, स्वांगी आपणा स्वांग वरताईआ। सृष्टी सृष्टी नाल होणी वटा, ज़ीरो रूप दिसे ख़लक ख़ुदाईआ। नाले आपणा आपणा कढ्ढके वेखण पट्टा, पटने वाला नाल मिलाईआ। वेखो सब दा वक्त जांदा टप्पा, सदी बीसवीं चौधवीं नाल मिलाईआ। दीन मज़्हब दा ज़रूर पवेगा रट्टा, झगड़ा सके ना कोए चुकाईआ। सब तों छेती सब तों जल्दी सृष्टी अन्दर उडणा घट्टा, धूड़ी ख़ाक ना कोए रमाईआ। सब दा लेखा मुकणा इक्ट्ठा, वखरी वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। नारद कहे अवतार पैग़म्बर गुरु कलयुग नूं लओ सद, सद्दा नाम जणाईआ। हदूदां खोज खुजाईआ। केहड़ी पवित्र रहिण दिती यद, यादव बंसी गया समझाईआ। पिछले जुग केते गए लद, आप आपणा पन्ध मुकाईआ। सारे ख़ुशीआं विच होवो गद गद, सोहणे ढोले गाईआ। जगत ख़ुमारी वेखो मदि, मधुर धुन गए भुलाईआ। आपणे मुरीद सिख मुर्शद लओ लभ, खोजो थांओं थाँईंआ। उलटी दिसे किसे ना कवल नभ, अंमिओं रस ना कोए चुआईआ। पंच विकारे सब नूं ल्या दब, सुरती शब्द ना कोए मिलाईआ। आत्म परमात्म धार होई अड्ड, सगला संग ना कोए रखाईआ। प्रकाश दिसे ना अन्धेरी खड्ड, नूरी
चन्द ना कोए चमकाईआ। सच लडाए कोई ना लड, गोदी गोद ना कोए उठाईआ । तुहाडे सिख मुरीद तुहानूं गए छड, नाता दीन दुनी तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा साचा आप दरसाईआ। धरनी कहे पहले मेरी सुणो पुकार, कूक कूक सुणाईआ। जे निरगुण सरगुण धार तुसीं अवतार, तेई आपणा संग बणाईआ। जे हज़रत ईसा मूसा मुहम्मद बण गए यार, यराना जगत जुगत जणाईआ। जे नानक गोबिन्द एक जोत उज्यार, नूर नूराना डगमगाईआ। जे सतिगुर शब्द सब दा मीत मुरार, साजण इक अख्वाईआ। सारे उस दा बोलो जैकार, तूं ही पिता तूं ही माईआ। तूं ही ख़ालक परवरदिगार, नूर नुराना नूर अलाहीआ। तूं ही साहिब नर निरँकार, निरगुण निरवैर इक अख्वाईआ । असीं तेरे बरख़ुरदार, सतिजुग त्रेता द्वापर सेव कमाईआ। तेरे नाम कलमे दिते उच्चार, शास्त्र हुक्म नाल समझाईआ। तूं पावणहारा सार, वेखणहारा थांओं थाँईंआ। की होया जे सृष्टी दृष्टी अन्दर हो गई गुनाहगार, ऐबां भरी लोकाईआ। तूं वेखे विगसे पावें सार, वेखणहार तेरी वड्याईआ। असीं भविख्तां विच लिख्तां विच तेरा हुक्म संदेसा आए उच्चार, पेशीनगोईआं नाल शनवाईआ। कलयुग अन्त आए कलि कल्की अवतार, निहकलंका रूप वटाईआ। अमाम अमामा होए ज़ाहर, ज़ाहर ज़हूर करे रुशनाईआ। असीं सारे तेरे ताब्यादार, ख़ादम हो के ख़िदमत विच सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा खेल आप समझाईआ। नारद कहे मैं ल्याया ख़बरां अगम्मीआं, अगम्मड़े दिती वड्याईआ। जेहड़ीआं धारां धार विच्चों किसे ना जम्मीआं, जगत निशान ना कोए वखाईआ। उस विच खेलां दिसण नवीआं, नौवां खण्डां खण्डां दृढ़ाईआ। जेहड़ी सार पाई नहीं चार जुग दे कवीआं, अक्खरां नाल अक्खर सलाहीआ। उह लेखा जाणे निरगुण धार अवतार चवीआं, चौबीसा बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। नारद कहे अवतार पैग़म्बरो आओ तक्कीए नवीं रीती, रीतीवान की समझाईआ । जिस दा लेखा मन्दिर मसीती, मन्दिर मठां संग बणाईआ। जिस दा खेल त्रैगुण अतीती, त्रैभवण की आपणा हुक्म समझाईआ। जिस लख चुरासी परखणी नीती, नीतीवान इक अख्वाईआ। जिस दी याद विच याद पुराणी बीती, जुग चौकड़ी देण गवाहीआ। जिस दे प्यार विच अक्खी मीटी, निज नेत्र लोचन नैण अक्ख खुल्हाईआ। सो खेल करे अनडीठी, अनडिठड़ा हुक्म वरताईआ। जिस दी धार सब ने मंनी मीठी, हुक्म विच भज्जे वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नारद कहे अवतार पैग़म्बरो ओ गुरु साहिबानो मेरी इक्को इक अवाज़, बिन रसना जिह्वा दयां सुणाईआ। आपणे साहिब दा वेखो राज़, की राज़क रिज़क रहीम रिहा खुल्हाईआ।
जिस दे उत्ते तुहानूं सब नूं नाज़, सईयदयां विच सीस झुकाईआ। उस दा नवां तक लओ रिवाज, की आपणी बणत बणाईआ। की करे अगम्मा काज, हरि करता धुरदरगाहीआ। जिस नूं सब ने मन्नया गुरु महाराज, महबूब नूर अलाहीआ। उह जोती जाता पुरख बिधाता सीस जगदीस रख के ताज, ताजां वाल्यां करे सफ़ाईआ। निगाह मार लओ बिन नेत्रां तन वजूद देस माझ, बिन अक्खीआं अक्ख खुल्हाईआ। बिन रसना गावो राग, ढोले सिफ्त सलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा साहिब अगम्म अथाहीआ। गुर अवतार पैग़म्बरो वेखो साहिब दा कम्म, कर्म कांड दी लोड़ ना कोए रखाईआ। जो लेखा जाणे आत्म धार ब्रह्म, पारब्रह्म नूर अलाहीआ। जन भगतां लेखे लाए बिना स्वास तों दम, दामनगीर आप हो जाईआ। लहिणा देणा चुकाए काया माटी चम्मढ़ी चम्म, चम्म दृष्टी दए बदलाईआ। रैण अन्धेरी रहिण ना देवे शम, शमअ नूर जोत करे रुशनाईआ। अन्दरों कढ्ढके कूड़ कूड़यार दा ग़म, ग़मख़ार होए सहाईआ। सारी मानव ज़ाती इक्को समझा के धर्म, दीन मज़्हब दा पन्ध मुकाईआ । सतिगुर शब्द शब्द दे घर दे के जरम, आप बणे जणेंदी माईआ। जिस नूं सब ने मन्नया पुरख परम, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। दीनां मज़्हबां दे कढ्ढके विच्चों भरम, भाण्डे कूड़ रिहा भनाईआ। इक्को प्रीतम दस्स के प्रीत चरण, चरणोदक जाम प्याईआ। नेत्र खोल्ह के हरन फरन निज लोचन करे रुशनाईआ। जो आत्म परमात्म तूं मेरा मैं तेरा ढोला पढ़न, पारब्रह्म ब्रह्म नाल मिलाईआ। बिन पौड़ी डण्डे मंज़ल चढ़न, दरगाह साची सचखण्ड दए वड्याईआ। उह आ गया नवां घाड़न घड़न, घड़न भन्न्हणहार आपणा हुक्म वरताईआ। जिस झगड़ा मुकाउणा सीस धड़न, वजूदां वंड ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। नारद कहे गुर अवतार पैग़म्बरो मैनूं ख़ुशीआं विच आउँदा हासा, हस के दयां जणाईआ। आओ रल मिल के जगत वेखीए तमाशा, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। फेर वेखो किस दे अन्दर पुरख अबिनाश दा वासा, घर मन्दिर बैठा डेरा लाईआ। किस गृह पावे आपणी रासा, बिन गोपी काहन नाच नचाईआ। किस तरह नाम जपाए स्वास स्वासा, साह साह विच समाईआ। नाले निगाह मारो धरती उत्ते आकाशा, गगन गगनंतर खोज खुजाईआ। जिस नूं कहिंदे पुरख अबिनाशा, पुरख अकाल अगम्म अथाहीआ। जो आदि जुगादी दासी दासा, नित नवित सेव कमाईआ। कवण धाम गृह कूट उस दा प्रकाशा, कवण मन्दिर करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा सच आप समझाईआ। नारद कहे अवतार पैग़म्बर गुरु साहिबानो इक नवीं सुणो कहाणी, कहावत ग्रन्थ ना कोए जणाईआ। एह कोई शास्त्रां वाली नहीं बाणी, सिफ्तां नाल ना सिफ्त सलाहीआ। एह कोई तीर्थां वाला नहीं पाणी,
अठ्ठां सठ्ठां सोभा पाईआ। एह कोई जगत जहान दा नहीं हाणी, जोबनवन्ता रूप अनूप चमकाईआ। एहदा लेखा नहीं कोई चार खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज वंड ना कोए वंडाईआ। एहदा नाता नहीं चार बाणी, परा पसन्ती मद्धम बैखरी राग ना कोए सुणाईआ। एहदा प्यार नहीं नाल किसे सुआणी, मित्र प्यारा ना कोए अख्वाईआ। एहदा लहिणा देणा नाल मंज़ल रूहानी, रूह बुत नाल मिलाईआ। एह मित्रां दा मित्र ते सब दा जाण जाणी, जानणहार इक अख्वाईआ। आपणे भविख्त वेखो ते नाले वेखो इसदी नवीं निशानी, जो निशाने दीन दुनी बदलाईआ। एहदी मंज़ल तको आसानी, एहसान सिर ना कोए चढ़ाईआ। जिस दे पिच्छे दे के आए कुरबानी, करबल्यां दा मालक लेखा जाणे थांओं थाँईंआ। जिस नूं नूरी अलाह कहिंदे असमानी, इस्म आज़म मंन के सीस निवाईआ। उस दा इक्को हुक्म कलमा मज़ीउल दुज़ाउ कौज़ी शम्बाए मुफ़लज़ा हम्बा दवी कोतल कम्मबा विस्तल तुज़ा माज़ी चश्मे नज़ू नूरे ख़ुदा अमीवल दुआ मुहम्मदे रज़ा रसूलाए वही वही वज़लदा जसतमल मुहम्मदे बेऐब बेऐब नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा सच सच समझाईआ। गुरु अवतार पैग़म्बर कहिण साडा इक्को इक विचार, विचर के दईए जणाईआ। नारदा जिस दी करदे आए गुफ़तार, गुफ़त शनीद शनवाईआ। जिस दी जुग चौकड़ी दस्सदे आए रफ़तार, भज्जे वाहो दाहीआ। जो मित्र प्यारा सब दा सांझा यार, यारड़ा इक अख्वाईआ। उसे दे नाम दस्से विच संसार, ढोले सिफ्तां विच गाईआ। उसे दे हुक्म विच खण्डे खड़ग चमकाए हथ्थ पकड़ी तलवार, तीर तरकशां नाल सुहाईआ। असीं जुग जुग दे सेवादार, सेवा कीती चाँईं चाँईंआ। साडा वक्त सुहञ्जणा होणा पार, सदी चौधवीं पन्ध मुकाईआ। बीसवीं रोवे ज़ारो ज़ार, बिन नैणां नीर वहाईआ। मूसा कहे किसे दा नहीं कोई अख्त्यार, मुखतारे सारे दईए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। छब्बी पोह कहे अवतार पैग़म्बर गुरु नारद मुन मेरी इक दलील, दूसर संग ना कोए बणाईआ। सारे आपणे प्यार दी करो अपील, बिन अक्खरां अक्खरां लेख लिखाईआ। सतिगुर शब्द बणाओ वकील, वुकल्यां लोड़ रहे ना राईआ। नाले लेखा याद कर लओ जो संदेशा दिता अर्जन नूं सनमुख रखा के भील, भीलनी राम गया समझाईआ। जो इशारा कीता हज़रत मुहम्मद मार के कील, खण्डे खड़ग नाल वड्याईआ । की खेल करे मेरा मालक अमीन, कामल मुर्शद धुरदरगाहीआ। जिस आउणा उत्ते ज़मीन, अमाम अमामा फेरा पाईआ। सब दा हक हकूक लैणा छीन, ख़ाली हथ्थ दए वखाईआ। जिस दे चरणां हेठ झुकणे लोक तीन, चौदां तबक सिर ना कोए उठाईआ। उस दे उत्ते करना इक यकीन, जो वाहिद अल्ला नूर अलाहीआ। असीं ओस दे मस्कीन, निव निव सीस निवाईआ।
ओस दी सब तों वखरी होणी तालीम, तुलबे सूफ़ी फ़कीर भगत लए बणाईआ। जिस मज़्हबां दी रहिण नहीं देणी तकसीम, जुज़ वंड ना कोए वंडाईआ। नाले इशारा कीता डण्डा वेख के मीम, नुक्ता मीम नाल समझाईआ। जिस दे सारे अधीन, सिर सके ना कोए उठाईआ। उह परम पुरख परवरदिगार ना नर ना मदीन, तन वजूद ना कोए रखाईआ। जिस ने सब दी बुद्धी करनी मलीन, अक्ल आकलां ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा साहिब इक अख्वाईआ। छब्बी पोह कहे गुरु अवतार पैग़म्बरो मेरे बणो साथी, सगला संग बणाईआ। वेखो खेल पुरख समराथी, की करता कार कमाईआ। जिस दा लेखा अनाथ अनाथी, वेखणहारा थांओं थाँईंआ। लहिणा देणा चुका दए मस्तक माथी, पूरब सब दी झोली पाईआ। जिस दी महिमा जगत अकाथी, कथनी कथ सके ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच स्वामी बेपरवाहीआ। सच स्वामी साहिब सुल्ताना, हरि करता अगम्म अथाह। शाहो भूप नौजवाना, परम पुरख बेपरवाह। देवणहारा साचा दाना, नाम कलमे जगत सुणा। धर्म झुलावणहार निशाना, लेखा जाणे दो जहां। आदि जुगादी मेहरवाना, महबूब नूर अलाह। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक होए सहा। सहायक नायक इक्को ख़ालक, हरि करता धुरदरगाही। आदि जुगादि सदा प्रितपालक, मेहरवान नूर अलाही। एथे उथे साचा मालक, लहिणा देणा जाणे थांओं थाईं। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाई। सच करनी कार कमाउँदा ए। सो पुरख निरञ्जण खेल खिलाउँदा ए। हरि पुरख निरञ्जण वेख वखाउँदा ए। आदि निरञ्जण नूर रुशनाउँदा ए। अबिनाशी करता वंड वंडाउँदा ए। एकँकारा चन्द चमकाउँदा ए। श्री भगवान रूप दरसाउँदा ए। पारब्रह्म खेल खिलाउँदा ए। शब्दी धार सुत उपजाउँदा ए। विष्न ब्रह्मा शिव आपणा रूप समझाउँदा ए। त्रैगुण माया पंज तत वंड वंडाउँदा ए। लख चुरासी पा के गंढ्ढ, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज जोड़ जुड़ाउँदा ए। निरगुण नूरी जोत चाढ़्ह के चन्द, आत्म परमात्म वेस वटाउँदा ए। जिस दे हुक्म विच जुग चौकड़ी गए लँघ, समें समें नाल बदलाउँदा ए। सो पुरख अकाला दीन दयाला जोती धार एकँकार परवरदिगार बैठ धर्म पलँघ, सच सिँघासण इक सुहाउँदा ए। गुर अवतार पैग़म्बरो तुहाडी पूरी होणी मंग, तृष्ना सब दी वेख वखाउँदा ए। उह निगाह मार लओ सदी अन्तिम चौधवीं होणा जंग, जंग जू बहादर आप अख्वाउँदा ए। जिस ने सब दी तुहाथों कराई वंड, हिस्से मज़्हबां वाले बणाउँदा ए। अन्तिम इक्को देवे गंढ्ढ, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाउँदा ए। पहलों भगतां पा के ठण्ड, सांतक सति कराउंदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा
वर, भेव अभेद आप खुल्हाउँदा ए। भेव अभेदा आप खुल्हाएगा। दीन दयाल दया कमाएगा। जन भगतां भाग लेखे लाएगा। काल महाकाल नेड़ ना आएगा। सतिगुर शब्द दलाल रखाएगा। सच वसाल वसल इक्को यार जणाएगा। हरिजन प्रीतम प्यारा आपे भाल, गुरमुख गुर गुर गोद उठाएगा। सम्बल बैठ के करे संभाल, साचा नगर इक वडयाएगा। त्रैगुण माया तोड़ के जंजाल, जागरत जोत जोत रुशनाएगा। लेखे ला के शाह कंगाल, ग़रीब निमाणे गोद टिकाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दुआरा इक दरसाएगा। छब्बी पोह कहे मेरा वक्त सुहाया आप, प्रभ दिती माण वड्याईआ। त्रैगुण माया मेट के ताप, अग्नी तत बुझाईआ। सोहँ शब्द दस्स के जाप, आत्म परमात्म रंग रंगाईआ। जन्म जन्म दे मेट के पाप, दुरमति मैल धुआईआ। माया डस्से ना डसणी सांप, कूड़ क्रिया ना होए हल्काईआ। किरपा करे कमलापात, पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। छब्बी पोह जन भगतो कहे मेरे नाल करो मेला, मिलणी हरि जगदीश जणाईआ। सतिगुर शब्द जिस दा आदि जुगादी चेला, चेले दी सेवक ख़लक ख़ुदाईआ। जेहड़ा लख चुरासी नालों हो के वेहला, सचखण्ड बैठा डेरा लाईआ। उह वसे धाम नवेला, निरगुण दाता नूर अलाहीआ। उह अचरज खेल कलयुग अन्तिम खेला, ख़ालक ख़लक बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मार्ग इक प्रगटाईआ। मार्ग कहे मैनूं आ गया धुर दा होर पैग़ाम, पैग़म्बरो दयां सुणाईआ। की संदेशा देवे धुर अमाम, अमलां तों रहित नूर अलाहीआ। जिस दी सति सच कलाम, कलमा कायनात दृढ़ाईआ । जिस ने सब दा लैणा अंजाम, अंजमल दा लेखा वेखे चाँईं चाँईंआ। जिन्ह माटी ख़ाक तकणी चाम, चम्म दृष्टी फोल फुलाईआ। जिस दी आसा रख के गया शाम, काहन घनईया अक्ख उठाईआ। जिस दा संदेसा दिता सीआ नूं राम, राम सीआ गया समझाईआ। जिस नूं बावन हस के किहा मेरा मेहरवान, भगवन भागवान अख्वाईआ। उह नूर नुराना शाह सुल्ताना खेल खेले दो जहान, दोहरी आपणी कल वरताईआ। जोती जाता पुरख बिधाता पहर के जामा, जन भगतां ज़ामन होवे थांउँ थाईंआ। साचे गृह करे बिश्ररामा, आसण सिँघासण इक सुहाईआ। जिथ्थे शब्दी शब्द दा वजे दमामा, जगत ताल ना कोए रखाईआ। जिथ्थे ना कोई सजदा डण्डावत बन्दना ना कोई सलामा, सिर सर ना कोए निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मार्ग इक रखाईआ। नारद कहे भगतो छब्बी पोह ओह सब दा सांझा मीत, मित्रो दयां जणाईआ। जिस विच दीन दुनी दी बदलणी रीत, रीतीवान इक हो आईआ। झगड़ा रहे ना मन्दिर मसीत, मसले सब दे हल्ल कराईआ। आत्म धार सब
ने गाउणा गीत, गोबिन्द देवणहार वड्याईआ। सब ने पवित्र करनी आपणी अन्दरों नीत, मन कल्पणा देणी गुआईआ। इक्को पुरख अकाला वसणा चीत, मन चित ठगौरी कोए ना पाईआ। पर्दा रहिणा नहीं भीतर भीत, ओहला अन्तर ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा खेल आप वखाईआ। जन भगत कहिण की संदेसा देवें मित्रा पोह, सज्जणा दे सुणाईआ। किस बिध सानूं करे निर्मोह, नाता दीन दुनी तुड़ाईआ। किस बिध लेखा मुकाए पंज गरोह, काम क्रोध लोभ मोह हँकार ना होए हल्काईआ। कवण धार दस्से अन्दर लो, लोयण अन्तर दए खुल्हाईआ। आत्म परमात्म जाए छोह, मेला मिले सहिज सुखदाईआ। अन्दरों अवाज़ निकले सो, हँ ब्रह्म मिल के वजे वधाईआ। आत्म परमात्म रहे ना दो, दूआ एके विच मिलाईआ। कूड़ी क्रिया सब किछ लए खोह, अन्तर सच सच समझाईआ। निझर झिरनिउँ अमृत देवे चो, बूंद स्वांती इक टपकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। नारद कहे मैं इक होर वेख्या रुक्का, जो बिन अक्खरां नज़री आईआ। जिस विच इक्को अगम्मी तुका, तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाईआ। जिस विच सब दा पैंडा मुका, अगे कदम ना कोए उठाईआ। एह भेत रहिणा नहीं लुका, पोशीदा राज़ ना कोए रखाईआ। इक महबूब दे कदमां उत्ते सिर सब दा होणा झुका, डण्डावत बन्दना इके नूं सीस निवाईआ। जिस दा लेखा दीन दुनी विच कदे ना सुका, अन्त कहिण किछ ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दा संग आप बणाईआ। धरनी कहे मैं ख़ुशीआं नाल घुंमदी, आदि जुगादि भज्जां वाहो दाहीआ। जन भगतो अज्ज तुहाडे चरण चुंमदी, बिन रसना जिह्वा रस चखाईआ। क्यों तुहाडी आशा नहीं किसे रिख मुन दी, तुहाडा मेला नाल धुरदरगाहीआ। मैं हस्ती तकी तुहाडे दुआरे कुंन दी, कुल मालक नज़री आईआ। जिस दी खेल सदा जग फुंन दी, जुग जुग आपणा हुक्म वरताईआ। मैं उस दा एहसान कदे नहीं भुलदी, जो इन्सानां दए वड्याईआ। मैं वणजारन पुजारन ओस दी कुल दी, जो सतिगुर शब्द शब्द अख्वाईआ। मेरी प्यार विच हंझू नेत्र डुल्हदी, नैणां नीर वहाईआ। उहदी वड्याई नहीं किसे बुल्ल्ह दी, रसना जिह्वा ना सिफ्त सलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दर दए वड्याईआ। धरनी कहे जन भगतो मेरा बाल्मीक नाल पुराणा तअलुक, प्राणीओ दयां जणाईआ। जेहदा लेखा उत्ते फ़लक, ज़िमीं ज़मां वेख वखाईआ। जिस दा खेल कल कि भलक, भेव ना कोए दृढ़ाईआ। मैं संदेशा देवां ख़लक, दीन दुनी जणाईआ। मेरे स्वामी दी वेखो झलक, झल्लयो तको नूर अलाहीआ। जिस दी सब तों वखरी डलक, दो जहाना सोभा पाईआ। जिस दे हुक्म विच उठण वाली मौत मलक, आपणी लए अंगड़ाईआ।
चौदां तबकां निकले कलक, चौदां लोक रोवण मारन धाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी धार इक समझाईआ। धरनी कहे भगतो मैं प्रभ नूं सब किछ दस्सदी, दहि दिशा ध्यान लगाईआ। तुहानूं वेख वेख के हसदी, ख़ुशीआं ढोले गाईआ। मैं वणजारन सदा जस दी, रसना बिन सिफ्त सलाहीआ। मैं भरी प्रेम रस दी, रस्तयों घुथ्थयां दयां समझाईआ। कलयुग कूड़ी आसा सब दी नसदी, भज्जे वाहो दाहीआ। जगत धार रैण अन्धेरी मस दी, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर धर्म इक समझाईआ। धरनी कहे भगतो मैं अर्ज़ करां अगे हज़ूर, चरण बन्दन करके सीस निवाईआ। मेरी बेनन्ती कर मन्ज़ूर, मेहरवान दया कमाईआ। जो आशा रखी मनसूर, सो लेखा देणा चुकाईआ। जो मूसा किहा उत्ते कोहतूर, तुरीआ तो बाहर समझाईआ। जो ईसा कीता मशहूर, मशवरा तेरा कलमा बणाईआ। जो मुहम्मद दस्सया दस्तूर, चार यारी गंढ्ढ पुआईआ। जो नानक किहा भरपूर, भरपूर रिहा सर्ब ठाईंआ। जो गोबिन्द दरसाया नूर, नूर नुराना इक चमकाईआ। अन्त भगतां दा लेखा वेखणा पन्ध मुका के दूर, नेरन नेरे ध्यान लगाईआ। गढ़्ह तोड़ना ग़रूर, हंगता देणी मिटाईआ। नाम देणा सरूर, सुरत शब्द मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। धरनी कहे प्रभू जे तूं आया मेरे दुआरे, सोहणयां फेरा पाईआ। किरपा कर मेरे निरँकारे, निरवैर तेरी सरनाईआ। मेरे सांझे परवरदिगारे, जल्वागर नूर अल्हाईआ। मेरे लेखे तक लै जुग चारे, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग ध्यान लगाईआ। संदेशे सुण लै तेई अवतारे, अवतरी आपणी कार कमाईआ। की पैग़म्बर गए पुकारे, कूक कूक सुणाईआ। जो गुरुआं दिते इशारे, बिन सैनत सैनत दरसाईआ। जद आवे ते आवेगा कलि कल्की अवतारे, नेहकलंक रूप वटाईआ। अमाम अमामा होवे ज़ाहरे, ज़ाहर ज़हूर करे रुशनाईआ। आपणे चार जुग दे पूरे कर दए लारे, लेखे पिछले वेख वखाईआ। धरनी कहे मेरी बेनन्ती मेरे प्रभू तेरे भगत हुण मूल ना रहिण कँवारे, अज्ज दी रैण आपणे नाल लैणे परनाईआ। जो आ गए तेरे दुआरे, जगत दा पन्ध देणा चुकाईआ। वेख लओ ख़ुशीआं नाल सारे मारदे नाअरे, तेरे ढोले गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा मेला लैणा मिलाईआ। धरनी कहे मैं तेरे गुण गावां, गा गा शुकर मनाईआ। तेरा नाम ध्यावां, तूं ही धुर दा माहीआ। मैं फिरां नाल चावां, भज्जां वाहो दाहीआ। मेरा प्यार जिउँ पुत्तरां नाल मावां, सोहणी गोद सुहाईआ । तेरा भगत ना रहवे कोई निथावां, दरगाह सच दे सरनाईआ। मैं कूक कूक के वास्ता पावां, गल पल्लू ख़ाक रमाईआ। तेरे कदमां बलि बलि जावां, आपणा आप मिटाईआ। सच स्वामीआ अन्तरजामीआ आत्म प्यारया परमात्मा
आपणयां भगतां नाल लै लै लावां, इक्को गंढ्ढ पुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे उत्ते तेरा होवे सुहञ्जणा ब्याह, वाहवा तेरी बेपरवाहीआ। आत्म परमात्म दा इक्को होवे राह, रैहबर बणना नूर अलाहीआ। मेरी तेरे नाल सलाह, मशवरा अवर ना कोए जणाईआ। भगतो अज्ज भगतां दे बणिओ सारे गवाह, शहादत सतिगुर शब्द वाली भुगताईआ। प्रभू दे प्यार विच सारे खड़्हीआं करो बांह, इक्को वार उठाईआ। मुखों कहो सानूं सचखण्ड जाण दा चाअ, अगे सके ना कोए अटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। धरनी कहे प्रभू तेरी आत्म परमात्म निरगुण निरगुण होवे शादी, शादिआने अवतार पैग़म्बर गुरु गुरु वजाईआ। जोती जाते पुरख बिधाते तेरी धर्म धार दी वधे आबादी, बर्बादी होवे कूड़ी ख़लक ख़ुदाईआ। तेरा नाम होवे शब्द अनादी, धुन आत्मक राग दए सुणाईआ। तेरा लेखा तकां ब्रह्म ब्रह्मादी, ब्रह्मांड दा पड़दा उठाईआ। तूं पुरख आदि दा आदी, अन्त तेरी सरनाईआ। धरनी कहे हुण शर्म हया काहदी, जद मिल्या धुर दा माहीआ। जो संदेशा दिता सी गोबिन्द बच्चयां गुज़री दादी, सहिज नाल सुणाईआ। जो इशारा कीता मर्दाने नानक रबाबी, बिन तन्द सितार हिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप रखाईआ। धरनी कहे प्रभू आपे वेख लै प्यारे सज्जण, सज्जणा ध्यान लगाईआ। नाले भगतां दी चरण धूड़ दा कर लै मजन, सोहणी ख़ुशी बणाईआ। जेहड़े तैनूं सचखण्ड विच्चों सद्दण, लोकमात मात टिकाईआ। तूं उन्हां दे पवित्र करने बदन, तन वजूदां कर सफ़ाईआ। तेरा दर्शन कर कर रज्जण, तृष्ना भुख मिटाईआ। जे आएयों पड़दे कज्जण, होणा आप सहाईआ। तैनूं जंगलां विच मूल ना लभ्भण, रातीं सुत्तयां घर घर मिलणा चाँईं चाँईंआ। जे कोई आसा रखे आवे कृष्ण काहन मूर्त मदन, राम रामा रूप लैणा बदलाईआ। जे पैग़म्बर दी धार मारे अवाज़ण, नूर नुराना देणा चमकाईआ। नानक गोबिन्द तेरा खेल रहे ना अड्डण, साचा सरूप देणा वखाईआ। वेखीं अगे करीं ना अज्जण पज्जण, पिछली रीती देणी बदलाईआ। सब दे अन्दरों हँकारी भाण्डे भज्जण, माया ममता मोह मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। धरनी कहे प्रभू मैं वेखां तेरी आस, सोहणयां देणी वखाईआ। नाले मैनूं दईं शाबाश, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। मैं तेरी दासी दास, जुग जुग सेव कमाईआ । उह इशारे देंदा शंकर उत्तों कैलाश, बिन सैनत सैनत लगाईआ। धरनीए नी तेरा बड़ा लम्मा विश्वाश, प्रभ तेरी आशा कलयुग अन्तिम पूर कराईआ। नाले नूर तक लै नाले जोत वेख प्रकाश, अन्ध अन्धेरा रिहा मिटाईआ । नी बाहरों ना तकीं ते बाहरों दिसे पूरन दी लाश, पूरन सतिगुर
अन्दर नज़री आईआ। जिस ने भगतां दा खोल्हणा ताक, कुण्डीआं दए खुल्हाईआ। रातीं सुत्तयां नूं दिने जागदयां आपणे नाम दी देवे दात, संदेशे चाँईं चाँईंआ। आह वेखो इशारा देंदा हज़रत ईसा वाला कलाक, की कुल मालक हुक्म वरताईआ। पैग़म्बर हो रहे बेताब, आपणी लए अंगड़ाईआ। नाले कहिण साडा वाहिद अल्ला जनाब, नूर नुराना नूर अलाहीआ। नाले हसदे नचदे टपदे उह मीत मुरारा नूर नुराना आ गया विच पंजाब, पंजां दा मालक पंजा आपणा दए लगाईआ । जिस नूं इक्को इक अदाब, सजदयां विच सारे सीस झुकाईआ। उथे ना कोई पुन्न ना कोई सुआब, शरअ दी वंड ना कोए वंडाईआ। एह आवाज़ दिती सी नानक दी रबाब, रबीउल सानी दा लेखा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा खेल आपणे हथ्थ रखाईआ। धरनी कहे उह मेरया मालका, मेरी इक दुहाई। उह मेरया धर्म दिआ संचालका, तेरी की वड्याई। की होया जे तेरा भगत सुहेला निक्का जेहा बालका, क्यों देवें लोकमात जुदाई। तेरा सतिगुर शब्द सच्चा सालसा, फड़ फड़ बाहों लए मिलाई। गोबिन्द ने किहा मेरा पुरख अकाल करेगा सच्चा ख़ालसा, रैहबर होवे नूर अलाही। जिस नूं मज़्हब दी नहीं कोई लालसा, तन वजूद ना वंड वंडाई। उह लेखा जाणे पत डाल्ह का, वेखणहारा थांउँ थाँईं। उह लेखा जाणे शाह कंगाल का, ग़रीब निमाणे होए सहाई। जिस दा इशारा कीता गगन थाल का, मण्डल मण्डप सोभा पाई। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, छब्बी पोह कहे मैं वी वक्त सिआल का, ठण्ड रिहा वरताई। भगतो अज्ज तुहाडा लेखा नहीं सी रोटी दाल दा, त्रेता जुग दए गवाही। बाल्मीक नूं राम अन्दर वड़ वड़ सिखालदा, बिन रसना जिह्वा कर पढ़ाई। उह बेपरवाह सब नूं संभालदा, जो मालक सृष्ट सबाई। भगतो अज्ज उह बणया तुहाडे नाल दा, जिस दा हिन्दसा इक इकाई। जो लख चुरासी कदे मारदा कदे जवालदा, एह उहदी बेपरवाही। उथे कोई हुक्म नहीं जवाब सुआल दा, ना कोई पुछण वाला शहिनशाही। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा बण इक रथवाही। धरनी कहे वेखो आ गया अवतार कल्की, किकली दो जहान पवाईआ। एह आशा पूरी करे बलि की, बावन देवणहार वड्याईआ। जिस खेल खेलणी जल थल की, महीअल आपणा रंग रंगाईआ। किसे नूं समझ नहीं घड़ी पल की, पलकां दे ओहले बैठा धुर दा माहीआ। जन भगतो तुहाडी धार दुनिया नूं छलदी, अछल छल तुहाडा लेखा वेख वखाईआ। तुहानूं पता नहीं क्यों तुहाडी आत्मा परमात्मा नाल रलदी, रल मिल के आपणा झट लँघाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप उठाईआ। धरनी कहे मेरया भगवाना, ओए भगवना दे वड्याईआ। मेरा उजड़या घर होया वैराना, वैरी घर घर नज़री आईआ। धर्म दा रिहा ना कोए
निशाना, निशाने सारे गए बदलाईआ। आपणा वेख लै नाम वाला पैमाना, बिन हथ्थां हथ्थ टिकाईआ। सब नूं भुल गईआं अवतारां पैग़म्बरां गुरुआं दीआं कलामां, कलम्यां तों ख़ाली दिसे लोकाईआ। दुहाई तेरे प्यार दी क्यों बिना शमअ तों पै गईआं शामां, शाम सुंदर घनईया की गया समझाईआ। की गोबिन्द दा कहे दमामा, अनन्दपुरी खड़काईआ। की हज़रत मुहम्मद दा कहे इलहामा, असमाईल पैग़म्बर की दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा सच भेव खुल्हाईआ। धरनी कहे वे नारदा आ जा छेती, पंडता आपणा पन्ध मुकाईआ। तूं पुराणा प्रभू दा भेती, कुछ पिछला हाल दे समझाईआ। नारद कहिंदा एहदा हुक्म कदे नहीं हुन्दा बत्तीआं तों तेती, तती वाअ भगतां ना लागे राईआ। तूं ते धरनीए ख़ुशीआं नाल एहदे चरणां विच लेटी, आपणा आसण लाईआ। ते नाले इहनूं पिता कहि के बण जा एहदी बेटी, आपणी ख़ुशी वखाईआ। नी उठ वेख लै की रंग चढ़या असमानां उत्ते सलेटी, रूप रूप लैणा बदलाईआ। ते नारद कहे धरनीए मैं तेरे नाल इक होर करन आया नेकी, निक्कीए बालीए तैनूं दयां समझाईआ। ओह एह प्रभू पुराणा जुगां दा बड़ा वड्डा धारी भेखी, भेख जुग जुग लए बदलाईआ। एहदी खेल पिछली सारी देखी, अग्गा फेर बैठा छुपाईआ। एसे दे प्यार विच नानक ने धर के मोढे ते खेसी, दीन दुनी विच हुक्म दिता सुणाईआ। उह मालक शाह नरेशी, नरायण नूर अलाहीआ । उस दे अगे सारयां दी अन्तिम होणी पेशी, पेशीनगोईआं आपणे हथ्थ फड़ाईआ। तेरा मालक बण जाणा परदेसी, दो जहानां पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दा संगी इक्को इक अख्वाईआ। नारद कहे नी धरनीए तैनूं सारे कहिंदे माता, ओ अम्मीए की तैनूं दयां जणाईआ। उठ वेख लै आपणा पुरख बिधाता, जो बिधना दे लेखे रिहा मिटाईआ। जिस झगड़ा मेटणा तेरे उत्ते ज़ाता पाता, दीन मज़्हब दी करे सफ़ाईआ। नी मैनूं ऐं दिसदा उहदा इक्को नाम ते इक्को कलमा इक्को होणी गाथा, इक्को सिख्या दए समझाईआ। फेर मैं वेख्या ते उह भगतां दा देवे साथा, सगला संगी धुरदरगाहीआ। नारद कहे मैनूं वी टेक लैण दयो माथा, मस्तक धूड़ी ख़ाक रमाईआ। नाले मसख़री करके कहे नी धरनीए नी धवले नी धरत नी उस ने तेरे उत्ते कमलीए बदल देणा पासा, पेशीनगोईआं पैग़म्बरां वालीआं नाल मिलाईआ। नी उह आ गया उत्तों आकाशा, आकाश बाणी सुणन वाल्यां सारयां नूं दए समझाईआ। जेहड़ीआं तुसां पाईआं रासा, नाच गोपीआं नाल नचाईआ। वे रामा जिस तैनूं फिराया विच प्रभासा, सीता सति सति संग बणाईआ। उहदी हुण वेख लओ सारयां तों वखरी भाषा, नवीं सिख्या रिहा समझाईआ। फेर धरनीए मैं होर तक ल्या नारद कहिंदा ओह वेख लै तीजे चौथे साल नूं उस चाढ़्हनी लाश उत्ते लाशा, दुहाई दुहाई करे लोकाईआ।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। धरनी कहे वे नारद वीरा, भईआ कुझ होर दे सुणाईआ। नारद कहे धरनीए मैनूं ऐं जापदा किसे दे सिर ते शहिनशाही ताज दा रहिणा नहीं चीरा, चिरी विछुन्नीए तैनूं दयां समझाईआ। जो आसा रखी पैग़म्बरां पीरां, दीन दुनी तों बाहर अक्ख उठाईआ। नी उस प्रभू ने सब दीआं बदल देणीआं तकदीरां, तक्ब्बर वाल्यां नूं दए खपाईआ। जिस नूं अज्ज कोई याद नहीं करदा ते अठ्ठां सालां तक लभणीआं एहदीआं तस्वीरां, नौ खण्ड पृथ्मी हथ्थ मथ्थे उत्ते मार मार के दए दुहाईआ। जिस दीआं दो जहान जगीरां, उह मालक ख़लक ख़ुदाईआ। जिस दी आशा रख के गया कबीरा, शरअ तों बाहर सुणाईआ। पैग़म्बरां किहा बेनज़ीरा, नज़रां तों ओहले नूर अलाहीआ। गोबिन्द ने किहा उहने माण देणा छींबिआं ते झीरां, जट्टां विच जट्ट हो के सोभा पाईआ। ओ जे जट्ट ना होवे ते किस तरह कटे ग़रीबां दीआं पीड़ां, मज़लूमां होवे कवण सहाईआ। ओ भगतो तुहाडीआं ज़रूर बन्ने्हगा बीड़ां, बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। धरनी कहे नारदा मेरे वल्ल कर लै अक्ख , अक्खी लै बदलाईआ। नारद कहे धरनीए आपणे उत्ते वेख प्रतख, परम पुरख बेपरवाहीआ। जिस सब दे भाण्डे कीते सख, सच वस्त नज़र कोए ना आईआ। जिस नूं कहिंदे अलखणा अलख, अलख अगोचर इक अख्वाईआ। जिस दीन दुनी जुग जुग कीती वख, वखरी वंड वंडाईआ। नाम कलमे अक्खरां वाले जस, दहि दिशा करे पढ़ाईआ। उठ दोवें लईए हस, ख़ुशीआं दे ढोले गाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी आईए नस्स, भज्जीए वाहो दाहीआ। धरनी कहे ओ नारदा मैं किथे जावां ते मैं अज्ज भगतां दे नाल एहदे प्यार विच गई फस, पल्लू मूल ना सकां छुडाईआ। मैनूं ते डर लगदा किते मेरी उलटी कर ना देवे सफ़, सफ़ा दीन दुनी उलटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा साहिब इक गुसाँईंआ। नारद कहे धरनीए एह मेरा साहिब सच्चा सुल्ताना, बेपरवाह अख्वाईआ । नी एह बड़ा मेहरवाना, मेहर नज़र नाल तराईआ। मैं तैनूं इक गल्ल दस्सां जेहड़ी कहि गया सी रामा, राम राम राम कहि के दिती दुहाईआ। नाले इशारा दिता कान्हा, घनईया की वड्याईआ। नाले पैग़म्बरां दा दस्सया पैग़ामा, बिन अक्खरां अक्खर वखाईआ। नाले नानक दा दस्सया सतिनामा, सच सच समझाईआ। फेर सारयां तों बाद दस्सया उह प्रभू बेअन्त सब दा कन्त जिस दा जाणे ना कोए निशाना, निशाने सब दे दए बदलाईआ। उन आउणा उस वेले जिस वेले लेखा जाणे ज़िमीं असमाना, धरनी धरती धवल धौल तेरे धौले झाटे दी खेल तैनूं दए वखाईआ। उस वेले तेरे उत्ते वसण वाला इन्सान परमात्मा नाल होणा बेगाना, प्रभू दा प्यारा नज़र कोए ना आईआ। बेशक कोई हिन्दू
होवे कोई मुसलमाना, ईसाई सिख जगत वंड वंडाईआ। सब दे हथ्थीं लाड़ी मौत ने बन्न्हणा गाना, सदी चौधवीं मुहम्मद दी दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा सच हुक्म वरताईआ। छब्बी पोह कहे प्रभू मैं ते बड़ा ठण्डा, सीतल धार नज़री आईआ। नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग पिच्छों मेरी पई वंडा, दूर दुराडा वेखां अक्ख उठाईआ। पर मैनूं पता नहीं एह अज्ज किधरों आ गया नारद पंडा, आपणा फेरा पाईआ। पर इक ख़ुशी तेरे हथ्थ विच सत्त रंग दा डण्डा, डण्डावत सब दी दए बदलाईआ। एह कोई लुहार तरखाण दा घड़या होया नहीं खण्डा, जो अग्नी तत जलाईआ। तेरे शब्द दी धार ने सब दा तोड़ना घमंडा, मन तन दी करे सफ़ाईआ। नूरी जोत दा चाढ़्हना चन्दा, दो जहानां डगमगाईआ। जो मुहम्मद ने आशा रखी मेरा लेख होवे यक शंभा, यके बाद दीगरे आपणा हुक्म वरताईआ। मैनूं इयों जापदा तेरा हुक्म नहीं होणा लम्बा, लमह लमह दए गवाहीआ। नारद कहे धरनीए नी एस दा खेल होणा अचंभा, हैरानी विच सारे रहे कुरलाईआ। धरनी कहे वे नारदा मेरा सीना कम्बा, कम्ब कम्ब के दयां वखाईआ। नारद कहे धरनीए तूं नहीं वेखे भगत सुहेले राजे बण गए ते सिर ते रख के मोर दे खम्बा, खम्ब मोर दा लेखा नाल अष्टभुज दुर्गा दए मिलाईआ। जिस ने सुंभ निसुंभ ते दैंतां दा लेखा ते हाल कीता मंदा, धरनी कहे उस वेले मेरे उत्ते पई दुहाईआ। इस समें वास्ते धरती कहे गोबिन्द ने पुरी अनन्द विच्चों निकलण लग्गयां सज्जे हथ्थ दा लाया सी पंजा, पंजा ला के मुख नाल चुम्म के पुरख अकाल दे अगे वास्ता पाईआ। नाले ज़ोर दी हलूण के कंधा, खड़ग खिच के सज्जे हथ्थ नाल हिलाईआ। मेरे दीन दयाला जे गोबिन्द धार होए ते तेरा नूर होवे शब्द सूरबीर होवे चंगा, चंगी तरह दृढ़ाईआ। ते तेरा जे निशान होवे ते निशान होवे जोत दी धार मेरा होवे रंगा, दूजा रंग नज़र कोए ना आईआ। तेरा प्रेम होवे मेरा अनन्दा, सुख भगतां अन्दर वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा साहिब इक अख्वाईआ। नारद कहे धरनीए तेरे उत्ते बहि गए भगत प्यारे, नैणां वालीए नैणीं ध्यान लै लगाईआ। धरनी कहिंदी नारदा हुण मैं इहनां दे सहारे, बिना भगतां तों मेरा मित्र नज़र कोए ना आईआ । मेरी आशा कूक कूक पुकारे, दो जहानां रही सुणाईआ। आजा आजा आजा कलि कल्की अवतारे, कायनात दिआ मालका मेरा हो सहाईआ। मैनूं तेरे सारे दे के गए लारे, अवतार पैग़म्बर गुरु ख़बरां विच सुणाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग एह जुग केहड़े विचारे, तेरे हुक्म विच भज्जण वाहो दाहीआ। ते बिन तेरे मेरी पैज ना कोए संवारे, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ। धरनी कहे मेरे प्रभू सतिगुर साहिब इक, एकँकार तेरी सरनाईआ। जेहड़े
तेरे भगत मेरे उत्ते गए टिक, टिक्के मस्तक ख़ुशीआं वाले लगाईआ। इहनां दे अज्ज नवें लेख लिख, पिछले लेखे दे मिटाईआ। जे तैथों मंग नहीं सके भिख, बिन मंगयां झोली दे भराईआ। एह हिन्दू नहीं एह सिख नहीं एह ईसाई नहीं एह मुसलमान नहीं एह गोबिन्द दे प्यारे उह सिक्ख, जिन्हां दी सिख्या गोबिन्द ने आपणे विच टिकाईआ। एह किसे नूं नेत्रां नाल नहीं पैंदे दिस, दहि दिशा रही कुरलाईआ। अज्ज इन्हां दा दे दे हिस, हिस्सा इन्हां दे अन्दर दे टिकाईआ। पता नहीं तेरे प्यार विच रहिणा किस किस, किस्मत सब दी दे बदलाईआ। वेखीं तेरा निशाना कदे ना जावे मिस्स, उह मिस्तरीआ अज्ज इन्हां नूं बणा दे स्त्रीआं इस्म आज़म विच रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा खेल आप वखाईआ। आह ! धरनी कहे मेरी छाती विच वजा सतरंगा, उफ़ मेरी दुहाईआ। उह रोंदी आ गई गंगा, नैणां नीर वहाईआ। भज्जा आ गया तारा चन्दा, सदी चौधवीं आपणा पन्ध मुकाईआ। सब दे अन्दर ख़ुशी नाल ग़मा, ख़ुशी ग़मी आपणी वंड वंडाईआ। ते सब नूं आपणा आपणा तमअ, लालच रहे वखाईआ। उधरों नारद कहिंदा प्यारयो मित्रो एथे ते मार्ग चलणा नवां, तुहाडी की चतुराईआ। उह वेखो सारे भगत सुहेले हो गए जम्हां, जवां आपणा लेखा गए मुकाईआ। एह ते नवीं जगण वाली शमअ, नूर जोत करे रुशनाईआ। किसे नूं हुण भरोसा नहीं आपणयां दमां, स्वासां की वड्याईआ। भगत बण नहीं सकदा हमां तमां, बिना सतिगुर किरपा तों भगवन देवे ना माण वड्याईआ। तुहानूं पता नहीं उह जिन्ह रोटी खाधी जवां, तते पाणी नाल आपणा झट लँघाईआ। हुण बदल के दीन दुनी दा समां, भगतां नूं मिट्ठे चावल रिहा खुआईआ। छत्ती देगां ने आपणा गीत गवां, अवाज़ सूंअ सूंअ सूअ करके दिती सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा साहिब सच दी धार इक प्रगटाईआ। देगां कहिण असीं कोई जगत वाला नहीं बणाया पलाअ, पलालीआं दा लेखा दिता मुकाईआ। आपणे थल्ले करके सुवाह, ख़ाक जगत वाली उडाईआ। जन भगतां दीआं बणके गवाह, शहादत शहीदी वाली रखाईआ। भगतो तुहानूं पता नहीं उह मित्रो तुसां सानूं हथ्थां नाल दिता ताअ, माचिस ज़ोर ज़ोर नाल घसाईआ। पर फिर वी असीं ठण्डीआं कि पुरख अकाल ने साडी पकड़ी बांह, होया आप सहाईआ। जब तक तुसीं रहोंगे जुग चौकड़ी साडा वी तुहाडे नाल रहेगा नाँ, उह प्रभ ने दिती वड्याईआ। भावें सानूं जम्मयां नहीं किसे माँ, ना कोई बणी जणेंदी माईआ। पर असीं उस धरती उत्ते गईआं आ, जिथ्थे बाल्मीक लेखा गया लिखाईआ। जे तुसां हुण ख़ुशीआं नाल ल्या खा, खा के बैठे सोहणे सोभा पाईआ । ते सानूं याद आउँदी मुहम्मद वाली न्आज़ इक पा, चावल दा दाणा इक इक समझाईआ। जिस कारन गोबिन्द ने अमृत रस दिता प्या, चूलीआं हथ्थां
नाल वरताईआ। अज्ज उस दा लहिणा देणा पूरा कीता उस ख़ुदा, जो रैहबर नूर अलाहीआ। जिस दी ख़ुशी विच गाया वाह वाह, वाहिगुरु तेरी बेपरवाहीआ। इहो राम गया सी समझा, हनवन्त नूं अन्दर वड़ के आप उठाईआ। बिदर दे अलूणे साग नूं भोग लगा, कृष्ण ने कलयुग दा समां दिता दरसाईआ। जदों आया कान्हा दा काहन धरनी उत्ते नवां रंग दए रंगा, रंगत इक्को इक समझाईआ। जन भगतो फ़िकर ना करयो देगां कहिण जो तुहाडे घर घर दे विच्चों चौल लए मंगा, तुहाडा इक इक दा दाणा दो जहानां दा लेखा वेख वखाईआ। पैसा टका किसे दा बणया नहीं कोई सहा, सहाई नज़र कोए ना आईआ। अज्ज ते तुहाडा पता नहीं किस तरह लग्ग गया दाअ, पेचा सतिगुर ल्या पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा सच आप समझाईआ। चावल कहे जन भगतो मैं इक इक दाणा रिझदा, तुसीं अग्नी ख़ुशीआं नाल डाहीआ। मैं फेर प्यारा बणया तुहाडे लहू मिझ दा, ख़ुशीआं विच समाईआ। तुसां मेरा वहिण नहीं वेख्या हिंझ दा, की नैणां नीर वहाईआ। पर मैनूं आस मैं भगतां दे नाल प्रभू मिलण नूं गिझदा, रीती भगतां दिती समझाईआ। जिन्हां दा प्यार परम पुरख नाल भिजदा, मिल के वजे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म आप सुणाईआ। नारद कहे ओ चावलो ना करो आपणी वड्याई, ऐवें ना सिफ्त सलाहीआ। निमाणे हो के दयो दुहाई, कूक कूक सुणाईआ। गल पल्लू लओ पाई, हथ्थ बन्न्ह के सीस झुकाईआ। छत्ती देगां दा इक इक दाणा कहे सानूं खा के बण जाओ भाई भाई, भैण भईआ इक्को रूप नज़री आईआ। वेख्यो गुरसिख गुरसिख दा बणिउ ना कदे कसाई, एह गोबिन्द दी रीती पुराणी चली आईआ। तुहाडा इक्को गृह इक्को दुआरा इक्को थाँईं, थान थनंतर इक्को इक समझाईआ। सतिगुर प्यार विच किते मस्तक ला ना ल्यो कूड़ दी शाही, शहिनशाह आपणा हुक्म सुणाईआ। तुहाडा मेला मेलया चाँईं चाँईं, चाउ घनेरा इक रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा साहिब इक गुसांईंआ। छब्बी पोह कहे धरनीए मेरी वी आ लैण दे वारी, मैं वी पुराणा बैठा आस रखाईआ। नारद कहे इक साडी वी पिछली यारी, यारां नूं यार मिल के ख़ुशी बणाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु कहिण साडा वी पिछला उधारी, लेखा वेखीए चाँईं चाँईंआ। सतिगुर शब्द कहे एह खेल अपर अपारी, जगत समझ किछ ना पाईआ। निरगुण जोत कहे नूर नूर उज्यारी, दो जहानां डगमगाईआ। मैं लहिणा देणा पूरा करना जो धरती रही पुकारी, पुनह पुनह सीस निवाईआ। चारों कुण्ट वेखां करां ख़बरदारी, बेख़बरां ख़बर सुणाईआ। सब तों उत्तम श्रेष्ट विचार जो सब तों वसे बाहरी, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। उह भगत सुहेला इक इकेला जुग जुग आए वारो वारी, वारस हो के फेरा पाईआ। जो
साची दए बहारी, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। जगत महकाए फुलवाड़ी, पत्त टहणी धुर दे हुक्म विच इक्को रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा संग आप रखाईआ। धरनी कहे मेरे पुरख अकाल, अकल कलधारी तेरी सरनाईआ। तूं मेरे उत्ते होइउँ दयाल, दीनन दिती वड्याईआ। सच बणा के सची धर्मसाल, भगत दुआरा दिता सुहाईआ। जिथ्थे इक्ट्ठे होए बृद्ध बाल, नौजवान मिल के वजे वधाईआ। एथे लेखा नहीं शाह कंगाल, वड्डा छोटा ना कोए वखाईआ। तेरी सच प्रीती ते प्रीती आत्मा नाल, आत्मा परमात्मा एह तेरी बेपरवाहीआ। मेरी इक बेनन्ती ते इक सुआल, इक आरज़ू अर्ज़ तेरे चरण कवल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा सच रूप दरसाईआ। धरनी कहे जे मेरे दुआरे लाया भाग, दिती माण वड्याईआ। मेरी आशा दे अन्दर इक चराग़, नूरी जोत जोत डगमगाईआ। जिस दे नाल मैनूं उपज्या वैराग, मेरा अन्तर रिहा कुरलाईआ। जे मेरा धोणा दाग़, दुरमति मैल करनी सफ़ाईआ। भगतां दा भगत बणाउणा समाज, समग्री आपणा नाम वरताईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया दा मेटणा राज, सति धर्म सच नाल वड्याईआ। कुझ लेखा लिख दे आज, अगला हुक्म हुक्म नाल सुणाईआ। सारी सृष्टी जावे जाग, आलस निंद्रा रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे साहिब तेरे चरण कवल सीस निवाईआ। धरती कहे मेरे निरँकारा, निरवैर तेरी सरनाईआ। मैं कूक करां पुकारा, दर तेरे वास्ता पाईआ। तूं शाहो भूप सिक्दारा, शहिनशाह इक अख्वाईआ। जे भगतां दिता सहारा, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। अगला खेल करना अपारा, अपरम्पर स्वामी होणा सहाईआ। सुहाउणा यमुना दा किनारा, पूरब लेखा काहन वाला मुकाईआ। बणाउणा दिल्ली दरबारा, दिल दयां प्यारयां लैणा मिलाईआ। उह तिन्नां सालां विच प्रसिद्ध कर देणा संसारा, चारे कुण्टां वजे वधाईआ। उहदा अक्खर छाप ना सकण इलमां वाली अख़बारा, उह धुर दे शब्द नाल करनी जणाईआ। वेखीं किते हो ना जाईं बेएतबारा, एतबार आपणा लैणा जमाईआ। धरनी कहे मेरी पुनह पुनह पुनह निमस्कारा, डण्डावत बन्दना सजदयां विच सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी समग्री सच वरताईआ। धरनी कहे अवतार पैग़म्बर गुरुओ मैं तुहाडा करां धन्नवाद, दर आया ख़ुशी बणाईआ। मैनूं खेल तुहाडा पुराणा याद, यादाशत ना कदे भुलाईआ। जिस कारन सारे रहे अराध, बिन रसना जिह्वा ढोले गाईआ। सो स्वामी मैनूं गया लाध, खोजण दी लोड़ रही ना राईआ। जिस मेरे उत्ते सब दा सांझा भगत दुआरा कीता आबाद, सोहणी दिती वड्याईआ। एह लेखा बोध अगाध, वदी सुदी तों परे जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा
साचा वर, सच गृह इक वखाईआ। सच गृह तक लओ हकीकी, हिकमत नाल समझाईआ। जिथ्थे मिटदी दीन दुनी दी तारीकी, अन्ध अज्ञान रहे ना राईआ। शरअ दी रहे ना कोए शरीकी, शरक्त अन्दरों बाहर कढ्ढाईआ। जिस दे विच हक तौफ़ीकी, तोहफ़ा नाम देवे थांउँ थाँईंआ। जिस दी धार त्रैगुण अतीती, त्रैभवण धनी इक अख्वाईआ। एथे झगड़ा नहीं मन्दिर मसीती, साचा घर इक सुहाईआ। जिथ्थे हुन्दे पतित पुनीती, पतित पावन आपणा रंग रंगाईआ। एह कोई पिछली कहाणी नहीं बीती, नवां मार्ग दिता चलाईआ। जन भगतो इक प्रभू दे नाल होवे प्रीती, प्रीतम इक्को इक वखाईआ। जिस दी तुसीं फुलवाड़ी बग़ीची, बूटे जगत जहान सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। जन भगतो उस प्रभू दे प्यार दा बण जाओ बूटा, बूटे नाम वाले लगाईआ। उस दा अगला अगे लै के वेख्यो हूटा, बिना हुलारयों दए झुलाईआ। तुहाडा जस करांगा चारे कूटां, एह मेरी बेपरवाहीआ। एह कोई भज्जण वाला नहीं ठूठा, एह मालक नूर अलाहीआ। एह रुस्सण वाला नहीं रूठा, सगों रुस्सयां लए मिलाईआ। तुहाडा प्यार मुहब्बत वाला सतिगुर चरण दा जूता, जोतां जगदीआं घर घर दए वखाईआ। तुहाडा आवा कदे ना जाए ऊता, सौंतरे जगत विच बणाईआ। एथे कोई नहीं रहेगा अछूता, खत्री ब्रह्मण शूद्र वैश इक्को घर वसाईआ। ओ तुहाडा लेखे लाया शरीर पंज भूता, पंजां दा लेखा गिण गिण दिता मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा गृह इक सुहाईआ। धरनी कहे उह प्रभू सुहा दे घर, गृह मन्दिर दे वड्याईआ। दे दे आपणा वर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। जे आ गए तेरे दर, दरवेशां आपणे गले लगाईआ। तेरे प्यार विच जाण मर, मर के फिर जम्मण दी लोड़ रहे ना राईआ। नुहा दे उस सर, दुरमति मैल दे धुआईआ। इन्हां उत्ते किरपा उह कर, जिस दी ध्रू प्रहलाद आसा गए रखाईआ। रवीदास ने सुट्ट के जोरू ज़र, तेरे चरण सरन लई तकाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा सच आपणा दर वखाईआ। पुरख अकाल कहे नी धरतीए तूं की दएं इशारे, आपणी दलील जणाईआ। एह भगत प्रभू दे प्यारे, जुग जुग संग रखाईआ। कोटन वार लोकमात विच तारे, जुग चौकड़ी गणत ना कोए गिणाईआ। एह खेल करे अपर अपारे, अपरम्पर हो के वेख वखाईआ। जिन्हां इक वारी मेरे नाम दे ला लए नाअरे, सति सच विच समाईआ। अज्ज फ़ैसला दिता भगत रहिण ना मूल कँवारे, नाता आपणे नाल जुड़ाईआ। जो शरीर छड के आ गया दुबारे, दोहरा वेस वटाईआ। लै के जावांगा सचखण्ड दुआरे, चोबदार हो के सेव कमाईआ। एह पिछले पिछले पिछले हुदारे, कर्ज़े सब दे दयां मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा
साचा वर, सच दे लेखे आपणे हथ्थ रखाईआ। नारद कहे जन भगतो किते आउँदी नहीं जांदी थकावट, सहिज नाल मैनूं दयो जणाईआ। मैं तुहाडी बणावां बनावट, सोहणा ढंग समझाईआ। मेरी ते पुराणयां जुगां दी कहावत, कहि कहि सुणाईआ। इक गल्ल याद रखयो प्रभू दे प्यार विच अज्ज जन भगतो आपणे अन्दरों कढ के जाणा अदावत, दुवैत रहिण कोए ना पाईआ। एह कलयुग दी कूड़ी क्यामत, कलयुग दी झोली देणी टिकाईआ। बाकी ते सारी दुनिया ते आउणी शामत, शमअ नूर जोत ना कोए रुशनाईआ। क्यों मुहम्मद कहे मेरे अमामा मेरी छेती ल्या क्यामत, सदी चौधवीं भज्जे वाहो दाहीआ। ते भगतो तुहानूं नवीं मिली निआमत, नाम अनरस दिता चखाईआ। तुहानूं पता नहीं नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग तों तुहाडी सांभ के रखी अमानत, सहिज सहिज तुहाडे हथ्थ फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा साहिब इक अख्वाईआ। नारद कहे भगतो सौणा चंगा कि जागणा, छेती दयो बतलाईआ। प्रभू दे प्यार विच रहिणा चंगा कि छड के भागणा, ख़ुशीआं नाल दृढ़ाईआ। नाल रहिणा कि अलागणा, ऐवें ई दयो दरसाईआ। क्यों प्रेमीओ तुहाडी नवीं साजी साजणा, नवां राग अलाईआ। तुहानूं पता नहीं किथ्थों मार मार के अवाज़णा, ते इक्ट्ठे कीते थांउँ थाँईंआ। एह कोई भगत दुआरा हिस्से नहीं आया माझना, माझे वाल्यां ना कोए वड्याईआ। इस दी ते नानक ने वजाई रबाबना, सितार सितार सितार विच्चों हिलाईआ। गोबिन्द ने उडाया बाज़ना, ख़ुशीआं रंग चढ़ाईआ। शब्द सतिगुर दा नादना, जेहड़ा तुहानूं करे शनवाईआ। तुहाडा भगती दा इक समाजना, भगवन दए वड्याईआ। तुहाडा मेला नाल माधव माधना, जो मधुर धुन दे राग रिहा सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल इक वखाईआ। नारद कहे ऐवें ना मिलायो हां विच हां, मित्रो मैं सच विच दयां सुणाईआ। अज्ज वक्त भावें हँस बण जाओ भावें बण जाओ काँ, दोवें राह समझाईआ। थल्लउँ कूक के कहे धरनी माँ, बच्चयो मेरी दुहाईआ। एह सतिगुर ने पकड़ी तुहाडी बांह, नाल मैनूं वी बाहर लए कढ्ढाईआ। उह तुसीं ना सूर खाणा ते ना गाँ, दोहां दा लेखा दिता मुकाईआ। तुसीं ना ज़िमीं रहिणा ना असमां, सचखण्ड बैठणा चाँईं चाँईंआ। तुहाडी अज्ज दी पहली ते अज्ज दी अख़ीरी लांअ, लांवां चार जुग दीआं चारे कुण्टां देण गवाहीआ। तुहाडे सिर ते सदा रखे ठण्डी छाँ, मेहरवान हो के आपणा हथ्थ टिकाईआ। तुहाडे शरीर दा साढे तिन्न हथ्थ दा सुहा के गराँ, घर घर दर्शन देवे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक गुसांईआ। धरनी कहे मैं वी अज्ज पुकारदी, ख़ुशीआं दे ढोले गाईआ। भगतो यारी लभणी नहीं एस यार दी, यराने कोटन कोटि गए तुड़ाईआ। उह तुहाडी मिलणी अन्तिम वार दी, जेहड़ी अन्तष्करन
दी करे सफ़ाईआ। एहदी कोई धारा नहीं नर नार दी, नर नरायण नूर अलाहीआ। एह खेल इक करतार दी, जो कुदरत दा कादर हो के रिहा वखाईआ। एह आशा पैग़म्बर गुर अवतार दी, लेखे सब दे झोली पाईआ। एहदी मेहर दी निगाह बिना भगती तों तारदी, जिस नूं चाहे फड़ बांहो पार कराईआ। एहदी कोई बेड़ी नहीं उरार दी, बेड़ी शौह दरया ना कोए डुबाईआ। एह खेल एस सची सरकार दी, जो सरकारे आहला आदि जुगादि इक इक इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला लए मिलाईआ। धरनी कहे जन भगतो अज्ज दी घड़ी बड़ी सुलखणी, सोहणे समें नाल वड्याईआ। मैं चाहुंदी किसे दे प्यार वाली गोदी रहे ना सखणी, ख़ाली सब दी दए भराईआ। पर एह दुनिया विच्चों सांभ के रखणी, आपणे काया मन्दिर अन्दर टिकाईआ। कदी समां सी काहन ने सख़ीआँ तों खाधी मखणी, हुण तुहाडे प्रेम रस नाल आपणा झट लँघाईआ। तुहानूं अगली इक्को ख़बर दस्सणी, दहि दिशा तों बाहर समझाईआ। भगतो हुण भगतां दी बस्ती वसणी, बाकी होवे सर्ब सफ़ाईआ। तुसां वेखणा तुहाडे पिच्छे दुनिया नस्सणी, आखणा सानूं धुर दा माही दयो मिलाईआ। असीं सुणीए उस दे बचनी, जो अणमुल्ले बचन सुणाईआ। जिस दी प्यार दी धार साडे लूं लूं विच रचणी, साढे तिन्न करोड़ ख़ुशी बणाईआ। जिस भाग लगाउणा काया गढ़्ह कंचनी, सोहणा रंग रंगाईआ। एस प्रभू दे वैराग विच सारी सृष्टी दी आशा मचणी, छत्तीआं जुगां दी धार दा लेखा छत्ती माचिसां देण समझाईआ। एह कोई जगत वणजारयां दी नहीं हट्टणी, सौदा कूड़ वाला रखाईआ। इस प्रभू ने पहलों कूड़ कुड़यार दी जड़ पट्टणी, पटने वाले दा लेखा आपणे नाल रखाईआ। तुसीं वेख्यो जिस वेले सदी चौधवीं टपणी, दीन दुनी दा नकशा देवे बदलाईआ। बिना प्यार तों वस्त किसे नहीं खटणी, खटके विच दिसे लोकाईआ। वक्त आवेगा तूं मेरा मैं तेरा सब ने तुक रटणी, रट्टा मुकणा जगत ख़लक ख़ुदाईआ। इक्को जोत जगे लट लटणी, नूर नुराना डगमगाईआ। जिस ने पिछली डोरी कटणी, अगे इक्को गंढ्ढ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरि सच दा लेखा दए मुकाईआ। धरनी कहे जन भगतो मैनूं कहिंदे धौल, धर्म नाल सुणाईआ। मैनूं उस वेले ख़ुशी होई जिस वेले गोबिन्द ने छकाई पौल, अमृत रस बणाईआ। उस वेले शरअ दी शरीअत ने कीता मख़ौल, हासीआं दितीआं उडाईआ। पर उस ने कीता इक कौल, इकरार गया दरसाईआ। जिसनूं समझे कोई ना पंडत पांधा रौल, विद्यावान ना कोए समझाईआ। धरनी कहे जे कोई मेरा सीना वेखे फोल, मेरी छाती दए दुहाईआ। मैनूं याद गोबिन्द दे बोल, मेरे अन्दरों अवाज़ आए चाँईं चाँईंआ। मैनूं दस्सण लग्गी नूं पैंदा हौल, हाए मेरी दुहाईआ। उह वक्त उदों आउणा जिस वेले मेरा ढईआ लँघया ते मेरे सिख जाणगे डोल, मुरीद मुर्शद नज़र कोए ना
आईआ। फेर धरवास बन्न्हांगा नानक दी धार देगां चाढ़्ह के छतीवें जुग दे खवा के चौल, सांतक सति सति वरताईआ। बाकी सब कुछ मेरे कोल, जदों चाहवां दयां वरताईआ। तुहाडा प्रेम प्यार विच देवां घोल, घोली आपणा आप घुमाईआ। बिना तराज़ू तों देवां तोल, तोलणहारा इक अख्वाईआ। एथे उथे रखां अडोल, दो जहानां आप उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। धरनी कहे जन भगतो की तुसीं हुण थक्के, प्रेम नाल सुणाईआ। उह वेखो की अवाज़ आउंदी मदीने मक्के, काअबे की सुणाईआ। दरोही सब नूं पैणे धक्के, हाए हाए कर कुरलाईआ। एह हुक्म मिलणा दीगरे बाद यके, यक हुक्म इक सुणाईआ। हलूणा मिलणा बूरे कक्के, साबत रहिण कोए ना पाईआ। किसे दे कम्म नहीं आउणे टके, दीन दुनी टकयां हट्ट विकाईआ। सब दे कूड़ कुड़यार दे लेखे जाणे कटे, कटाकश लग्गे थांउँ थाँईंआ। उच्चे मन्दिर जाणे ढठ्ठे, महल वेखण विच ख़ुशी ना कोए बणाईआ। उह रहिणे जेहड़े प्रभू दे पठ्ठे, भगत जन बैठे सोभा पाईआ। सच प्यार दे बणना बच्चे, बचपन सतिगुर चरण टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे उत्ते कलयुग बड़ा ज़बर, ज़बरदस्ती सब दे नाल कराईआ। किसे दा रहिण नहीं देणा सबर, सबूरी अन्दर ना कोए रखाईआ। मैं निगाह मारदी ते मेरे उत्ते एस गाल दिते टब्बरां दे टब्बर, कुंनबे दीनां मज़्हबां वाले आपणे विच रुढ़ाईआ। एह बड़ा सूरबीर बहादर ज़बर, भय सब नूं रिहा वखाईआ। पर इक अवाज़ आउंदी विच्चों मुहम्मद दी कबर, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। अलाही नूर आ गया अमाम अमामा उत्तों अम्बर, ज़िमीं असमानां खेल खिलाईआ। जिस ने नवां रचणा सुवम्बर, सोहणी बणत बणाईआ। जिस ने लेखा वेखणा तारा सूर्या चन्द्र, आपणा चन्द चमकाईआ। जगत धार वेखणी डूंग्घी कंदर, कोना कोना फोल फुलाईआ। झगड़ा मेटणा मसीतां मन्दिर, मंद भाग तके ख़लक ख़ुदाईआ। फेर वड़ना भगतां दे अन्दर, आपणा डेरा लाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के छन्दन, साची करे पढ़ाईआ। दीनां मज़्हबां दे तोड़ के बन्धन, बन्दगी अगली दए समझाईआ। जन भगतो प्रभू दे प्यार दी चाढ़्हे रंगण, रंगत आपणी दए वखाईआ। क्यों सतिगुर शब्द कदे जांदा ना किसे तों मंगण, अंगीकार आप अख्वाईआ। जदों चुक्के ते चुक्के आपणे कंधन, दो जहाना पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आपणे आप समझाईआ। धरनी कहे जन भगतो मैं बड़े देखे जुग, आपणा पन्ध मुकाईआ। सब दे समें गए पुग, भज्जे वाहो दाहीआ। जे कोई होर पुछे मुझ, मैं दयां समझाईआ। मैं की आखां मेरा प्रभू कदे कुझ ते कदे कुझ, पता नहीं की एहदी बेपरवाहीआ। मैनूं कुछ नहीं आउँदा सुझ, कितने रूप जुग चौकड़ीआं
आपणे लए वटाईआ। एहदा भेव नहीं खुल्हदा गुझ, गुज्झी रमज़ आपणी आपे रिहा लगाईआ। कदे प्यार करे ते कदे दुनिया विच दुज, दुवैत दा लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। झट नारद मार के हुझ, धरती नूं रिहा हिलाईआ। नाले प्या कुद्द, टप्पे चाँईं चाँईंआ। नी तैनूं वसुधा अजे नहीं आई सुध, सुदी वदी दा लेखा वेखे थांउँ थाँईंआ। उह वेख की कहि के गया बुद्ध, तेईवां अवतार बिन अक्खरां अक्खर समझाईआ। जिस वेले सति दी धार दा दीपक गया बुझ, प्रभू फेर आपणी करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा समां आप सुहाईआ। छब्बी पोह कहे मेरी भिन्नड़ी रैण सुहावी, सोहणी मिली वड्याईआ। उह भज्जी नठी आ गई रावी, आपणा पन्ध मुकाईआ। बेल्यां काहींआं विच बण गई बावी, बौरा रूप दरसाईआ। नाले भरे हावी, हौकयां नाल ढोले गाईआ। मेरे प्रभू मेरे घर वी आवीं, आपणी दया कमाईआ। आपणे सज्जे चरण नाल मेरा तन छुहावीं, सोहणी देवीं वड्याईआ। मैं चावां नाल उडां ते तेरा राह तकां ते तूं मेरे वल तकावीं, एह तेरी बेपरवाहीआ। वेखीं किते मैनूं कर ना देवीं निथावीं, गुर अर्जन मेरी दए गवाहीआ। मेरी तक्कड़ तोल देवीं सांवीं, साँवल सुंदर तेरे हथ्थ वड्याईआ। मेरी सार पावीं, पंजाब विच मेरे आउण दा लेखा दईं मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा साहिब इक अख्वाईआ। धरनी कहे मेरा धौला हो गया झाटा, जुग चौकड़ी मेरे उत्ते बीते मैनूं समझ किछ ना आईआ। पता नहीं हुण मैनूं किधरों आ गया घाटा, मेरी तेरा नाम दुहाईआ। मेरा चीथड़ वेख लै पाटा, ओढण नज़र कोए ना आईआ। मेरे हथ्थों छुट गया गोबिन्द वाला बाटा, अमृत रस ना कोए छकाईआ। मेरा मुहब्बत वाला रिहा ना हाटा, कूड़ वणज करे लोकाईआ। मेरी पवित्र रही ना खाटा, साधां सन्तां दे नेत्र नैण शर्म हया गंवाईआ। उह किसे नूं याद नहीं देवी वाली लाटा, दुर्गा अष्टभुज वेखे नैण उठाईआ। पैग़म्बर कहिण साडा रिहा कोई ना साता, सत्त ज़िमीं असमान देण गवाहीआ। अवतार इक दूजे नाल करन बातां, ख़ुशीआं दे ढोले गाईआ। नाले कहिण राम कृष्ण जी साडा जगत नालों तुट गया नाता, नातवां हो के आपणा पन्ध मुकाईआ। नाले साडा पिछला हिसाब मुक्कया खाता, लहिणा जगत ना कोए रखाईआ । असीं पहलों दीन दुनी अख्वाउँदे रहे चाचा, हुण पिता पुरख अकाल आपणा हुक्म वरताईआ। जेहड़ा लूं लूं अन्दर राचा, रचना आपणी दए समझाईआ। जिस भाग लगाया काया माटी काचा, पंजां ततां सोभा पाईआ। उस दा हुक्म चार जुग दे शास्त्रां वाचा, वाचक हो के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। धरनी कहे मेरा धर्म दुआरा सुहञ्जणा, प्रभ दिती माण वड्याईआ। किरपा कीती आदि निरञ्जणा, मेहरवान होया सहाईआ। मैं
चाहुंदी जन भगतो तुहाडा मित्र होवे दर्द दु:ख भय भञ्जणा, भव सागर पार कराईआ। तुहाडे अन्दर नेत्र नाम पा के अंजणा, नूर जोत करे रुशनाईआ। जिस ने तुहाडा पड़दा कजणा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जिस दा डंका दो जहाना वजणा, चार कुण्ट शनवाईआ। उह तुहाडे प्रेम प्यार दा प्यारा हो के तुहाडे विच सजणा, सज्जणो सज्जण बण के देणा वखाईआ। वेख्यो जगत विहार विच कदे ना छड के भज्जणा, भज्जयां हथ्थ कुछ ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी खेल आप खिलाईआ। छब्बी पोह कहे मेरा प्यार मुहब्बत दा सोहणा समां सुहाया, मिली माण वड्याईआ। मैं प्रभ दा दर्शन पाया, नेत्र नैण बिघसाईआ। भगतो तुहानूं दयां सुणाया, ख़ुशीआं ढोले गाईआ। तुसां आपणा आपणा कदम जो मेरे वास्ते उठाया, भज्ज के आए वाहो दाहीआ। मैं तुहाडा शुकर मनाया, निव निव लागां पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। छब्बी पोह कहे प्रभू मेरी ख़ुशीआं वाली कर दे रात, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। इन्हां बच्चयां नूं दे दे दात, प्रीतम हो के प्यार दी वस्त झोली दे भराईआ। तेरे नालों टुट्टे ना नात, विछोड़ा अगे रहे ना राईआ। तूं आदि जुगादी पिता मात, मात पित इक अख्वाईआ। तेरा खेल सदा बहु भांत, जुग चौकड़ी रीती चली आईआ। दर आयां दे हिरदे दे दे सांत, अग्नी तत बुझाईआ। इन्हां दर्शन दिआ कर इकांत, राती सुत्तयां दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल इक वखाईआ। छब्बी पोह कहे जन भगतो मेरे हथ्थ जोड़े, मैं सच सच सुणाईआ। अज्ज चढ़ के जाइउ सतिगुर शब्द दे घोड़े, वागां आपणे हथ्थ रखाईआ । सचखण्ड नूं जाइउ दौड़े, अगे हो ना कोए अटकाईआ। चढ़ना उस प्रभू दे पौड़े, जिथ्थे पौड़ी डण्डा नज़र कोए ना आईआ। बेशक उथे मार्ग बड़े सौड़े, फड़ बाहों पार कराईआ। तुहानूं नहीं पता सस्से उत्ते ला के होड़े, निरगुण सरगुण जोड़ जुड़ाईआ। हँ ब्रह्म आपे बौहड़े, पारब्रह्म हो के वेख वखाईआ। तुहाडे फल मिट्ठे करे कौड़े, कूड़ी क्रिया बाहर कढ्ढाईआ। बेशक तुसां आपणे सिर ते चुक्के तौड़े, घड़यां सीस उठाईआ। एह लेखा ब्राह्मण गौड़े, जो वेद व्यासा गया लिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा लेखा आप मुकाईआ। छब्बी पोह कहे अज्ज कोई मैनूं पुछे, मैं की दयां सुणाईआ। मैं इहो दस्सां एह भगत प्रभू दे सुच्चे, जो सच विच समाईआ। बेशक दुनिया इन्हां नालों रुस्से, रुस्से ना धुर दा माहीआ। जे भगतो तुसीं हो जाओ ग़ुस्से, फेर वी गलवकड़ी पा के लवां मनाईआ। तुहाडे प्यार दे ख़ज़ाने कदे ना जावण खुस्से, ख़ाली झोली ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप
समझाईआ। छब्बी पोह कहे प्रभू आपणा बण जा संगी, संगी भगत लै बणाईआ। इन्हां दी हुण कट दे तंगी, क्यों भुखे रिहा मराईआ। तेरे कोल बथेरे ढंगी, लहिणे देणे सब दे झोली पाईआ। की हो गया जे शरीर विच प्रकृतीआं पंझी, पंजां दिआ मालका पंजां लेखा अन्दर दे बणाईआ। तूं सूरबीर बहादर जंगी, छत्रधारी इक अख्वाईआ। भगतां दी पिठ होण ना देवीं नंगी, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जे इन्हां तों वस्त नहीं गई मंगी, अणमंगी दौलत झोली दे पाईआ। पता नहीं तेरी किन्नी आयू लम्बी, कितने जुग तेरी सेव कमाईआ । झट नारद टिंड कढ्ढके गंजी, सिर उत्ते हथ्थ घसाईआ। नाले कहे प्रभू मेरीआं तेरे अगे मिन्नतां करदे दीआं घस गईआं दन्दी, जुग जुग तेरे अगे वास्ता पाईआ। जे तूं सृष्टी कीती अन्धी, अज्ञान अन्धेरे विच रखाईआ । भगतां दे अन्दरों ज़रूर वासना कढ दे गंदी, पतित पुनीत आप कराईआ। किसे दी रहिण ना दे पाबन्दी, शरअ दे तन्द देणे कटाईआ। आपणे कर लै कार अंगी, अंगीकार आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। छब्बी पोह कहे जन भगतो मेरा तुहानूं प्यार विच निमस्कार, नमस्ते विच सीस झुकाईआ। आओ अज्ज सारे इक ते इक दा करीए दीदार, दीदा दानिस्ता नज़री आईआ। जिस दी फुलवाड़ी गुलशन बणी गुलज़ार, सोहणी महक विच महकाईआ। ओ जिस दा अवतार पैग़म्बरां गुरुआं कीता इंतज़ार, लेखे लेखणी नाल लिखाईआ। उह अज्ज बणा के तुहाडा परिवार, विच बैठा धुर दा माहीआ। जिस दी याद विच सारे करन पुकार, कूक कूक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा सच सच विच्चों प्रगटाईआ। छब्बी पोह कहे जन भगतो सारे खोल्हो अक्खां, अक्खीआं वाल्यो ध्यान लगाईआ। बेशक सृष्टी असंख असंख ते करोड़ां लखां, गिणती गणत ना कोए गिणाईआ । पर मैनूं इयों जापदा थोड़यां उत्ते साहिब दीआं रखां, जिन्हां अन्तर आपणा पर्दा लाहीआ। लहिणा देणा दे दे हथ्थो हथ्था, जगत उधार ना कोए बणाईआ। मैं वायदे नाल कहवां छब्बी पोह कहे जिस इक वार टेक ल्या मथ्था, मथुरा दे काहन कोल सचखण्ड दए पहुंचाईआ। एह हुक्म यथार्थ यथा, यदप यदी दयां दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। छब्बी पोह कहे एह मेरा धुर अमाम, अमलां तों रहित नूर अलाहीआ। जिस ने इक वेरां कर ल्या सलाम, सजदयां विच सीस झुकाईआ। उहदा झगड़ा मेटया तमाम, तमअ लालच ना कोए वखाईआ। शरअ दा रहिण ना देवे ग़ुलाम, ज़ंजीरां दए कटाईआ। सच मुहब्बत दा देवे इनाम, दरगाह साची विच टिकाईआ। जिथ्थे ना कदी सुभा ते ना कोई शाम, घड़ी पल वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा घर इक वखाईआ।
छब्बी पोह कहे मैं ख़ुशीआं विच सब दा होवां बग़लगीर, दस्तगीर दिती वड्याईआ। एस दर उत्ते ना कोई ग़रीब ते ना अमीर, सारे इक्को रंग वेख वखाईआ। जिन्हां अन्दर मेरे साहिब दी तस्वीर, तिन्हां तसव्वर करां ते निव निव लागा पाईआ। इहो कहि के गया सी कबीर, जदों आया ते आएगा सभना दा सांझा पीर, पीरां दा पीर नूर अलाहीआ। जिस ने सारयां दी बदल देणी ज़मीर, ज़िमीं असमान दा पन्ध चुकाईआ। उहदे कोल शब्द दी शमशीर, खण्डा खड़ग नाम वाला उठाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी दी बदल देवे तकदीर, तक्ब्बर दा डेरा ढाहीआ। जे कोई उहनूं पातशाह कहे जे कोई उहनूं कहे फ़कीर, ओह फ़कीरां दा फ़कीर शहिनशाहां दा शहिनशाह नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। छब्बी पोह कहे जन भगतो सच दा खेल खिलाउणा, सच ख़ुशी बणाईआ। मार्ग सति चलाउणा, चार कुण्ट वड्याईआ। सच रंग रंगाउणा, उतर कदे ना जाईआ। सच शब्द दृढ़ाउणा, सच विच समझाईआ। कलयुग चार दिन दा पराहुणा, अन्त रहिण ना पाईआ। तुसां हुण ख़ुशीआं दे नाल सौणा, आपणी ख़ुशी रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा गृह इक वसाउणा, जिस घर सद मिलदी रहे माण वड्याईआ।