२७ पोह शहिनशाही सम्मत दस हरि भगत दुआर जेठूवाल ज़िला अमृतसर रात समें
सताई पोह कहे सुण दूए साते, सति सतिवादी ध्यान लगाईआ। सरगुण निरगुण नाल जुड़ गए नाते, रिश्ता समझ कोए ना पाईआ। कीते खेल पुरख बिधाते, बिध आपणे हथ्थ वखाईआ। कलयुग वेख अन्धेरी राते, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। दीन दुनिया दे तक खाते, फोल फुलाए थांउँ थाँईंआ। सच वस्त दिसे किते ना दाते, सति सच ना कोए समाईआ। झगड़ा तके ज़ात पाते, दीन मज़्हब करे लड़ाईआ। प्रभ दी बातन सुणे कोए ना बाते, रसना जिह्वा ढोले सारे गाईआ। सच दे वड़े कोई ना हाते, दुआरा सच ना कोए सुहाईआ। दरोही फिर गई लोकमाते, मातृ भूमी रही कुरलाईआ। मेरे उत्ते अन्तर सब दी होणी वफ़ाते, संगी संग ना कोए निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप समझाईआ। पोह कहे मेरा दिवस दो सत्त, अंक अंक नाल मिलाईआ। मेरा लहिणा देणा बिना हड्ड मास नाड़ी रत, ततव तत ना कोए जणाईआ। मैं की खेल दस्सां परमेश्वर पति, पारब्रह्म की हुक्म वरताईआ। जेहड़ा
निरगुण धार आया वत, वतनां दा मालक धुरदरगाहीआ। जिस दीन दुनी दा तकणा सति, सति सतिवादी ध्यान लगाईआ। साधां सन्तां वेखणा यत, धीरज धर्म खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। पोह कहे मेरा दो सत्त दा जोड़ा, सोहणी बणत बणाईआ। सस्से उत्ते वेख्या होड़ा, हँ ब्रह्म नाल वड्याईआ। शब्दी धार तक्कया घोड़ा, दो जहानां भज्जे वाहो दाहीआ। मैं निरगुण हो के हथ्थ जोड़ा, सीस जगदीस झुकाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले तेरी अन्तिम लोड़ा, लुड़ींदे साजण देणी माण वड्याईआ। मैं भगतां कहां भगतो जो मंगया सो थोड़ा, मंगण दी जाच सिखणी चाँईं चाँईंआ। जिस विच कोई अटका ना सके रोड़ा, लेखा जगत ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। पोह कहे जन भगतो दो सत्त लेखा नाल जगत, जगजीवण दाता दए वड्याईआ। जो लेखा जाणे बूँद रक्त, ततव तत आपणा भेव चुकाईआ। जिस दी आदि जुगादी इक्को शक्त, शख़सीअत वंड ना कोए वंडाईआ। पोह कहे उह देवणहारा इक्को वस्त, वस्तू आपणी आप वरताईआ। जिस दे नाल करे कोई ना हसद, दुतीआ भाउ ना कोए दृढ़ाईआ । जो सदा ख़ुमारी देवे मस्त, मस्ती विच रखाईआ। नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग पिच्छों पुरख अकाल दा आया वक्त, परवरदिगार होए सहाईआ। जिस बिन मंगयां तों ग़रीब निमाणिउ तुहानूं बणा दिता भगत, भगत तों परे दरजा नज़र कोए ना आईआ। तुहाडी ख़ातर आया परत, पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ। फेर गोबिन्द दी वेखो शर्त, जो शरअ तों बाहर समझाईआ। जिस भाग लगाया उत्ते धरत, धवल ख़ुशीआं ढोले गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। पोह कहे मेरा दो सत्त दा मेला, मिलणी हरि जगदीश कराईआ। चार जुग अगम्मा खेला, अवतार पैग़म्बर गुर गुर आपणा रूप दरसाईआ। संग बणा के गुरु गुर चेला, मुरीद मुर्शदां नाल रलाईआ। आप वस के धाम नवेला, वेखणहारा चाँईं चाँईंआ। अचरज खेल जुग जुग खेला, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। दो सत्त कहे मेरा आदि जुगादि इक्को नाम स्वासा, जगत अक्खर ना कोए वड्याईआ। मेरे गृह अगम्मी आसा, तृष्ना जगत ना कोए जणाईआ। प्रभ दा बण के दासी दासा, जुग जुग सेव कमाईआ। अन्तर होया ना कदे निरासा, चिन्ता ग़म ना कोए रखाईआ। मैं वेखां पृथ्मी आकाशा, गगन गगनंतरां ध्यान लगाईआ। मण्डलां वेखां रासा, गोपी काहन नच्चण टप्पण चाँईं चाँईंआ। मेरा ख़ुशीआं विच निकले हासा, हस्ती तक बेपरवाहीआ। जिस ने करना बन्द ख़ुलासा, ख़ुलासी दो जहान कराईआ। उस
उत्ते भगतो सब नूं रखणा पैणा भरवासा, भाण्डा भरम भरम दए भनाईआ। सब दा पूरा करे काया कासा, तृष्ना जगत ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक गुसांईआ। दो सत कहिण साडा लेखा नाल पोह सताई, सति सतिवादी दया कमाईआ। जन भगतो तुसीं बण जाओ वड्डे दाई, दाओ आपणा लओ लगाईआ। सच मार्ग दे बण जाओ राही, भज्जो चाँईं चाँईंआ। नाता जोड़ो भाई भाई, जगत वंड ना कोए वखाईआ। इक्ट्ठे होवो झीवर नाई, जट्टां गंढ्ढ पुआईआ। शरअ दा रहे ना कोए कसाई, छुरी कूड़ ना कोए उठाईआ। मेल मेलो आपणे माही, मुहब्बत विच समाईआ। बिना हथ्थां तों करो दुआई, अन्तर अन्तर ध्यान लगाईआ। तूं मालक धुरदरगाही, सच तेरी वड्याईआ। सो देवे ठण्डीआं छाईं, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। किते भुल ना जायो जट्ट करदा फिरदा वाही, भज्जे वाहो दाहीआ। उह सब दा मालक ते सब दा बण गुसांई, गहर गम्भीर इक अख्वाईआ। लहिणा देणा देवे थांउँ थाँईं, थान थनंतर इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। दो सत कहे साडा पोह नाल प्यार, सच सच सुणाईआ। मिल के इक अलाही यार, मुहब्बत विच समाईआ। फेर कीती पुकार, तेरा नाम दुहाईआ। उठ वेख आपणा संसार, संसारी भण्डारी सँघारी नाल मिलाईआ। लेखा तक तेई अवतार, निरगुण निरवैर पड़दा आप चुकाईआ। पैग़म्बर तक धार, ईसा मूसा मुहम्मद संग जणाईआ। गुरु गुरदेवा तक किनार, कन्ढ्ढी घाट ध्यान लगाईआ। जीव जंत वेख दीन दुनी गंवार, गहर गम्भीर आपणा भेव चुकाईआ। भगत सुहेले तक जो रोवण ज़ारो ज़ार, विछोड़े विच कुरलाईआ। साडा पिछला कर्ज़ उतार, मकरूज़ लेखा दे चुकाईआ। अगे करना नहीं उधार, लहिणा हथ्थो हथ्थ फड़ाईआ। साडी ख़ुशीआं मौले बहार, रुतड़ी तेरे नाल महकाईआ। मज़्हबां विच ना रहीए गृफ़तार, शरअ ज़ंजीर देणे कटाईआ। इक्को माण देणा पुरख नार, स्त्री मर्द ना वंड वंडाईआ। सब दी पैज देणी संवार, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। तूं आदि जुगादी धुर दा यार, यराना आपणा देणा जणाईआ। तेरे सब कुछ अख्त्यार, ख़ुद मालक होणा सहाईआ। तूं देवणहार दातार, दयावान तेरी वड्याईआ। असीं मंगते तेरे भिखार, भिखक हो के झोली डाहीआ। नाम निधाना बख्श दे सच्चे सच विच्चों दरबार, वस्त अगम्म अथाह वरताईआ। चरण धूड़ बख्श दे छार, मस्तक टिक्के ख़ाक रमाईआ। पूरब लहिणा तक लै रवीदास चमार, की चमरेटा गया जणाईआ। बाल्मीक तक इशार, शब्द सैनत नाल समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। सताई पोह कहे जन भगतो बण जाओ साचे रिंद, जाम हकीकी दए वखाईआ। इक प्रभू दी हो जाओ बिन्द, वृंदावन दा काहन
जिस नूं सीस निवाईआ। तुहानूं पहलों माण दिता विच हिन्द, अगे नौ खण्ड पृथ्मी आपणा रंग रंगाईआ। तुहाडी जन्म मरन दी मेट के चिन्द, चिन्ता चिखा विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। पूजा करन नहीं दिती किसे पत्थर पाहन लिंग, पत्थरां सीस ना किसे निवाईआ। झगड़ा रिहा नहीं करोड़ तेतीसा सुरप्त इन्द, इन्द इन्द्रासण पन्ध मुकाईआ। तुहाडा मालक हो के गुणी गहिन्द, गहर गम्भीर दए वड्याईआ। अमृत धारा बख्श के सागर सिन्ध, अंमिओं रस जाम आप प्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। दूआ साता कहे जे पीणा जाम हकीकी, हुक्म मंनो चाँईं चाँईंआ। तुहाडे अन्दरों मिटे तारीकी, अन्ध अन्धेरा दए गंवाईआ। सतिगुर वेखो लाशरीकी, जिस दी शरअ तों बाहर पढ़ाईआ। जिस दे कोल हक तौफ़ीकी, तोहफ़े घर घर देवे चाँईं चाँईंआ। तुहाडा लहिणा देणा जगत अक्खरां वाला नहीं रसीदी, सिफ्तां वाली ना कोए वड्याईआ। नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग पिच्छों सब दी पूरी कीती उम्मीदी, आशा आपणे नाल मिलाईआ। तुहाडी अन्दरों खोल्ह के नींदी, आलस दीन दुनी वाला चुकाईआ। तुहाडी पगडण्डी करके सीधी, रस्ता सच सच समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप समझाईआ । सताई पोह कहे जन भगतो मंगत्यो होवो तैयार, त्रैगुण अतीता दया कमाईआ। सच प्यार विच करो निमस्कार, जगत तृष्ना ना कोए वखाईआ। किरपा करे आप निरँकार, निरवैर होए सहाईआ। नाता तोड़ के नौ दुआर, जगत वासना डेरा ढाहीआ। अमृत बूँद बख्शे ठण्डी ठार, नाभी कवल कवल उलटाईआ। शब्द अनादी दे धुन्कार, अनहद नादी नाद दृढ़ाईआ। अन्दर मेट के धूंआँधार, अन्ध अज्ञान दए चुकाईआ। जोती नूर कर उज्यार, जोती जाता डगमगाईआ। जगत मंगां कोटन कोटि अगणती गणत ना लख हज़ार, मन तृष्ना विच लिपटाईआ। इक्को मंग जे पूरी करे आप करतार, कुदरत दा कादर दया कमाईआ। फड़ बाहों चुरासी विच्चों कढ्ढे बाहर, चरण कवल दए सरनाईआ। अन्दर वड़ के दए उधार, उदर दा लेखा दए मुकाईआ। राती सुत्तयां दए दीदार, आप आपणी अक्ख खुल्हाईआ। मंगत्यां दे घर मंगता बणे निरँकार, प्रेम प्रीती मंगे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप समझाईआ। पोह कहे जन भगतो मंगणा आदि जुगादि चंगा, चंगी तरह जणाईआ। सदा मंगो प्रभू दा संगा, जो सगला संग दए निभाईआ। जो निरगुण हो के लावे अंगा, अंगीकार आप अख्वाईआ। सीस होण ना देवे नंगा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। दीन मज़्हब दा भरन ना देवे चन्दा, शरअ वंड ना कोए वंडाईआ। जिस दा लेखा नहीं पंज तत दा बन्दा, बन्दगी आपणी दए समझाईआ। बिना रस तों दए अनन्दा, अनन्दपुर वासी जिस दी दए गवाहीआ । जिस
आत्म परमात्म समझाया आपणा छन्दा, ढोला सोहला इक समझाईआ। सो आप सुहाए इक पलँघा, आसण सिँघासण इक विछाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। सताई पोह कहे मैं वेख के जगत जुग दी धार, धर्म वाल्यो दयां सुणाईआ। मैं वेखे जुग चौकड़ी चार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग भज्जे वाहो दाहीआ। लेखे तके पैग़म्बर गुर अवतार, दीन दुनी ध्यान लगाईआ। सब ने प्रभू दे नाम कलमे हुक्म विच दिते उच्चार, सिफ्त सिफ्ती ढोले गाईआ। डण्डावत बन्दना सजदयां विच करदे गए निमस्कार, निव निव सीस झुकाईआ। ख़ाली झोली डाहुन्दे गए बण भिखार, भिखक हो के मंग मंगाईआ। किरपा कर सची सरकार, दर तेरे अलख जगाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले थोड़ा थोड़ा आपणे नाम दा हिस्सा झोली दिता डार, वंड हिस्सयां वाली रखाईआ। पोह कहे मैं सच करां पुकार, कूक कूक सुणाईआ। मेरे साहिब दा खेल अपार, जो अपरम्पर स्वामी आप कराईआ। मैं जुग जुग वेखणहार, नित नित ध्यान लगाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला जद किरपा करे भगतां नूं देवे आप दीदार, धरनी धरत धवल धौल दए वड्याईआ। फड़ बाहों पैज दए संवार, सिर सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। सताई पोह कहे ओ वेखो नारद आउँदा लेटदा, पासा कंध नाल बदलाईआ। नाले इशारा दस्से पेट दा, हथ्थ हथ्थां नाल छुहाईआ। की लहिणा देणा होणा खेवट खेट दा, जो मालक धुर दरगाहीआ। जिस दा सहारा इक्को टेक दा, टिक्के मस्तक धूड़ी ख़ाक सारे रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, वर दाता इक अख्वाईआ। नारद कहे जन भगतो आउ मिल के मंगीए, मंगणा दयां जणाईआ। पहलों कूड़ कुकर्म दी लीक लँघीए, बिन कदम कदम बदलाईआ। दीन दुनिया कोलों ना संगीए, नाता जगत जहान तुड़ाईआ। भार चुक्कीए आपणे कंधीए, आपणा बल प्रगटाईआ। सति धर्म दी करीए संधीए, लेखा बिन कलम दवात लिखाईआ। दीन मज़्हब शरअ दी तोड़ीए पाबन्दीए, बन्दीख़ाना ना कोए जणाईआ। फेर ख़ुशीआं प्रशाद वंडीए, जो गुरमुख गुरसिख कूड़ी क्रिया कढ घुमंडीए, निव निव सीस झुकाईआ। झगड़ा रहे ना जेरज अंडीए, उत्भुज सेत्ज डेरा ढाहीआ। प्रीती विच प्रभू दे नाल हंडीए, जगत नाता ना कोए रखाईआ। नारद कहे जन भगतो अज्ज तों कसम खा लओ आत्मा परमात्मा एस नाल गंढ्ढीए, जो गंढ्ढे खा के आपणा झट लँघाईआ। सानूं फेर कोई कहे ना रंडीए, रंडेपा जगत रहिण ना पाईआ। सतिगुर प्यार दी पवण लईए ठण्डीए, अग्नी तत बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी खेल आप समझाईआ। नारद जन भगतां हिला के मोढे, मंगण दी जाच रिहा सिखाईआ।
नाले हस के किहा क्यों मुहम्मद शरअ विच्चों कीते कोडे, निगाह धरती उत्ते टिकाईआ। क्यों मूधे मार के गोडे, हथ्थ ज़िमी असमान उठाईआ। क्यों गुरुआं अरदासे सोधे, निव निव सीस झुकाईआ। क्यों अवतारां रखाए बोदे, सीस जगदीस वड्याईआ। क्यों दीन दुनी विच प्रभ ने दिते औहदे, जुग जुग आपणा हुक्म वरताईआ। आओ कुझ भेव दस्सां गोझे, गुंझलां विच लुकाईआ। जो इशारा कीता गोबिन्द सिँघ जोगे, जुगती नाल जणाईआ। गुरसिखा जे तूं मेरे नाल भोग भोगे, मेरे विच समाईआ। तेरे अन्दर ना लालच रहे ना लोभे, ममता मोह ना कोए रखाईआ। मेरे नाम दे तेरे भरे रहिण बोझे, ख़ाली हथ्थ दुनिया देणी जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। नारद कहे जन भगतो मंगणा औखा, मैं सच सच सुणाईआ। प्रभू नूं मिलणा नहीं कोई सौखा, सुक्खीं सांदी हथ्थ किसे ना आईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी सब नाल करे धोखा, धोखेबाज़ आपणी रचन रचाईआ । गुर अवतार पैग़म्बरां कोलों आपणीआं सिफ्तां दा बणा के पोथा, ग्रन्थ शास्त्रां नाल वड्याईआ। नाम कलम्यां बणा के होका, हुक्म धुर दा इक दरसाईआ। भेव खुल्हा के लोक परलोका, ब्रह्मण्डां खण्डां संग बणाईआ। आपणे विच्चों थोड़ी थोड़ी सब दे अन्दर रख के जोता, जोती जाते दिती चमकाईआ। जिस नाल शरीर गया धोता, किरपा निधान करी सफ़ाईआ। फेर निगाह मार लओ गुर अवतार पैग़म्बर जो आया सो गया रोता, हंझूआं हार बणाईआ। जन भगतां उत्ते प्रभ होया आप मोहता, मुहब्बत आपणे नाल रखाईआ। दुनिया विच्चों फड़ उठाया सोता, सुत्तयां ल्या जगाईआ। काया मन्दिर अन्दर मार के गोता, समुंद सागराँ विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। जन भगतो तुहानूं शरअ दा कोई हथ्थ फड़ाया नहीं लोटा, तसबी माला ना कोए भवाईआ। सौदा कीता नहीं कोई खोटा, साई कूड़ ना कोए जणाईआ। तुहाडी भगती वास्ते तुहाडे परवार दी लई कोई ना वोटा, वीटो आपणा हुक्म सुणाईआ। फेर नहीं समझया वड्डा छोटा, बृद्ध बालां नौजवानां इक्को रंग रंगाईआ। तुहाडे परवार नूं कोई कर ना सके टोटा, खण्डे खड़ग ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ। नारद कहे भगतो बेशक महिफ़ल चंगी महबूब, जाम हकीकी दए प्याईआ। उस दी मंज़ल हक मकसूद, दरगाह साची सोभा पाईआ। उहदी सब तों वखरी हदूद, हद्दां वंड ना कोए वंडाईआ। जिधर तको बिन शरअ तों तुहाडे अन्दर बाहर मौजूद, आप आपणा मेल मिलाईआ। जे तुसीं नहीं सी आपणा आप दे सकदे एह शरीर शेर सिँघ दा तुहाडे पिच्छे गया जूझ, हस्ती हस्ती हस्ती जगत विच्चों फेर प्रगटाईआ। हुण ना कोई मज़्हब ना कोई दूज, जोती जाता इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ।
नारद कहे जन भगतो मंगण वास्ते बणीए निक्के निक्के काके, कुकू पप्पू आपणा नाम रखाईआ। प्यार मुहब्बत विच बणीए लड़ाके, सुख़न सुणीए चाँईं चाँईंआ। नाले तक्कीए पिछले भविख्त वाके, की वाकया भेव खुल्हाईआ। नारद कहे भगतो तुहानूं पता नहीं की नानक किहा विच ढाके, ढाकां उत्ते हथ्थ रखाईआ। नाले हस के किहा ओ वक्त आउणा जिस वेले गोबिन्द दयां सिक्खां ने सिक्खां नूं मारने डाके, डाकू घर घर नज़री आईआ। उस दा अमृत रस कोई ना चाटे, रसना कूड़ नाल होवे हल्काईआ। पर्दा किसे दा किसे दे होणे साके, जगत जहान जुगत ना कोए वखाईआ। उस वेले परम पुरख परमात्म आपणा खोल्हे ताके, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। प्रगट हो के लोकमाते, निरगुण नूर जोत करे रुशनाईआ। जन भगतां पुछे वाते, वेखे विच्चों ख़लक ख़ुदाईआ। काया दे अन्दर मन्दिर वड़ के झाके, बाहरों नज़र किसे ना आईआ। उह जिस ने गुरमुखां दे खुल्ल्हे करा के झाटे, रूप अनूप दिता बदलाईआ । पिछले पन्ध मुका के वाटे, अगे आपणा रंग रंगाईआ। भगतो भगत विके ना कदे किसे दे हाटे, जगत कीमत ना कोए रखाईआ। नारद कहे तुहाडे प्रेम दे प्रेम विच चले पटाके, पटने वाला आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप वखाईआ। नारद कहे जन भगतो रल मिल गाईए तराना, तुरीआ तों बाहर जणाईआ। साडा शहिनशाही सम्मत दस सालाना, एका सिफ़रे नाल वड्याईआ। शाहो भूप तक्कीए सुल्ताना, करता धुरदरगाहीआ। जल्वागर वेखीए नूर नुराना, नूर जोत रुशनाईआ। गल पल्लू पा के कहीए साडा तेरे नाल यराना, यारी सके ना कोए तुड़ाईआ। नाता छुट जाए दीन दुनी जहाना, ततव वंड ना कोए वंडाईआ। सानूं मेलया पता नहीं किस बहाना, केहड़ी वंड वंडाईआ। साडा लेखा बण गया रवीदास दा साढे तिन्न हथ्थ दा काना, कसीरा कौडी गंढ्ढ वखाईआ। नारद कहे मैनूं याद आ गया जो नानक हुक्म दिता मर्दाना, बिन अक्खरां अक्खर समझाईआ। उह निगाह मार लै की खेल दस्से भगवाना, हरि करता धुरदरगाहीआ। कलयुग वक्त आउणा जिस वेले मेरे नालों मेरा होणा बेगाना, प्रेम विच ना कोए समाईआ। मानसां पंछीआं पंखीआं खाणा, पशूआं खल्ल लुहाईआ। साचा मन्दिर किसे ना पाणा, गृह वेखण कोए ना आईआ। मस्ती विच ना होए कोई मस्ताना, नाम ख़ुमारी ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। नारद कहे जन भगतो मंगण लई होईए इक्ट्ठे, एकता लईए बणाईआ। पहलों फ़ैसला करीए साडा लेखा कढया तीर्थ अठसठे, गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती संग ना कोए बणाईआ। साडा लहिणा देणा नाल नहीं मन्दिर मस्जिद मठे, शिवदवाल्यां रंग ना कोए रंगाईआ। असीं इक साहिब दे पठ्ठे, जो सब दा पिता माईआ। जिस ने सतिगुर शब्द भेजया गुर अवतार पैग़म्बरां
दे वट्टे, वटणा आपणे नाल लगाईआ। जिस दे चरण विष्न ब्रह्मा शिव चट्टे, रस रसना बिन रसना मुख लगाईआ। जिस दे हुक्म विच जुग चौकड़ी टप्पे, भज्जे वाहो दाहीआ। जिस दे सिफ्ती ग्रन्थ शास्त्र छपे, अक्खर अक्खरां नाल जुड़ाईआ। नारद कहे जन भगतो उस ने माण दिता कलयुग अन्तिम इक्को पप्पे, पूरन पतिपरमेश्वर रूप समाईआ। जिस दा सथर सतिगुर गोबिन्द घत्ते, सोहणी सेज हंढाईआ। उह भगतां तन वजूद रत्ते, धुर दा आपणा रंग चढ़ाईआ। जिस ने इक जैकारा बुलाया फ़तिह, फ़ातया करे सर्ब लोकाईआ। जो चार जुग अवतार पैग़म्बर गुर नाम कलमे दे सिर ते चुक्कके भत्ते, दीन दुनी गए वरताईआ। अन्तिम सब दे भार लथ्थे, ख़ाली हथ्थ दुहाईआ। लेखा रिहा ना किसे मथ्थे, मस्तक देण दुहाईआ। उह खेल वेखीए पुरख समरथे, की करता कार कमाईआ। जिस कलयुग विच सतिजुग चलाउणा रथे, रथ रथवाही इक अख्वाईआ। जिस लेखे लाउणे खण्डे खड़ग तलवारां नाल भथ्थे, तीर कमानां जोड़ जड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नारद कहे जन भगतो मंगण लई होवो दलेर, आप आपणा बल प्रगटाईआ। सतिगुर शब्द वेख लओ शेर, भय भाउ सब नूं रिहा वखाईआ। आपणी मुहब्बत विच मेहरवान लओ घेर, घेरा प्रेम वाला पाईआ। सज्जणो मूल ना करयो देर, भज्जो चाँईं चाँईंआ। जिस दीन दुनिया करनी ज़बर तों ज़ेर, ज़ेर ज़बर दी समझ कोए ना आईआ। उह वेखणहारा कलयुग अन्ध अन्धेर, सूर्या चन्द तों बाहर खोज खुजाईआ। पता नहीं उस दा किहो जेहा हेर फेर, की हेरा फेरी करे ख़लक ख़ुदाईआ। मैनूं याद आउँदी नारद कहे गोबिन्द इक संदेशा दिता नंदेड़, नेड़े हो के गया सुणाईआ। आपणे ढईए तों बाद दीन दुनी नूं लवां घेर, झगड़ा सके ना कोए मिटाईआ। उम्मत उम्मती झगड़ा देवे छेड़, सोहणी खेल खिलाईआ। जन भगतो जिस तुहाडे शरअ दे कटे जेड़, बन्धन नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। नारद कहे जन भगतो प्रभ तों मंगीए माल धन, माया ममता जगत संग रलाईआ। आशा पूरी कराईए मन, जो मनसा विच हल्काईआ। सुणीए हुक्म कन्न, जो कायनात दृढ़ाईआ। आपणा ख़ुशी करीए तन, वजदी रहे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नारद कहे जन भगतो तुहाडीआं मंगां अजे पुराणीआं, प्रेमीउ दयां जणाईआ। तुहाडा प्रेम जगत सवाणीआं, तृष्ना ममता नाल वधाईआ। तुहाडा नाता नाल खाणीआं, चारे खाणी भज्जो वाहो दाहीआ। तुहाडा तअल्लुक नाल बाणीआं, पढ़ पढ़ ढोले गाईआ। सज्जणो जब तक आत्मा परमात्मा मिले ना मेल हाण हाणीआं, सेज सुहञ्जणी वजे ना कदे वधाईआ। उठ के वेखो हुण रोणे राजे राणीआं, महल अटल ना कोए वड्याईआ।
फिरनी दरोही अठसठ तीर्थ पाणीआं, गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती रही कुरलाईआ। जिस कलयुग दी धार पिच्छे गोबिन्द ने दितीआं कुरबानीआं, करबले दा लेखा दए चुकाईआ। हज़रत मुहम्मद दीआं सदी चौधवीं दीआं तको निशानीआं, निशाने दो जहान प्रगटाईआ। उह तुसीं हुण भगती नहीं करदे सगों परमात्मा दीआं खाण आउँदे महिमानीआं, इस तों वड्डी की वड्याईआ। सतिगुर जागे ते तुसीं उत्ते चादरां हुन्दीआं ताणीआं, सुते चाँईं चाँईंआ। जिस ने तुहाडीआं रूहां पछाणीआं, उह देवणहार गुसांईआ। उहदा लेखा कलमां की लिखण निमाणीआं, काग़ज़ शाही की चतुराईआ। उह जदों आया ते उदों भगतां उत्ते करे मेहरवानीआं, मेहर नज़र नाल तराईआ। तुहाडा झगड़ा नहीं कोई अदालतां दीवानीआं, जगत शहादत संग ना कोए रखाईआ। बिना तुहाडे मंग्यां तों तुहाडे अन्दर मारे ध्यानीआ, सुत्तयो तुहानूं सुत्तयां ल्या जगाईआ। उह तुसीं आत्मा परमात्मा दीआं शाहणीआं, शौहर दे नाल मिल के तुहाडी वजे वधाईआ। तुहानूं बख्श दिता बख्शीश विच्चों पद निरबानीआं, गृह इक्को इक वखाईआ । जिस दी सिफ्त करदे राग नाल मधाणीआं, ढोले सोहले जगत जुगत जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा साहिब दया कमाईआ। नारद कहे भगतो मंगण लई तैयार करो आपणी काया चोली, चारे कन्नीआं लओ उठाईआ। पहलों सारे मिल के आपणी इक करो बोली, जो अनबोलत दिती समझाईआ। किसे दी अन्दरों सुरत रहे ना भोली, भोले भालयो आपणी लओ अंगड़ाईआ। फेर ओ प्रभू दी बण जाओ गोली, जो तुहाडी काया गोलक दए भराईआ। जिस ने सच दी हट्टी खोल्ही, हटवाणा बणया धुर दा माहीआ। नारद कहे उह बड़ा पक्का उस ने छेती आपणी गंढ्ढ कदे नहीं खोल्ही, शूमां दा शूम नज़री आईआ । उह ठूंगे मार के तोलदा रिहा तोली, इस करके कोटां विच्चों कोई विरला भगत सुहेला मिलण आईआ। पर नारद कहे मैं सच दस्सां जदों किरपा करे भगतां नाल प्रेम दी खेले होली, रंग गुलाला आप चढ़ाईआ। मैं जदों जदों जद तकां आपणयां प्यारयां दी चुक्क के डोली, बण कहार धुर दा यार भज्जे वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा साहिब इक गुसांईआ। नारद कहे जन भगतो सब तों पहलां मंगीए दाल रोटी, दर ठांडे मंग मंगाईआ। जिस खाध्याँ अन्दरों नीत रहे ना खोटी, दुरमति मैल धुआईआ। झट आपणी मंज़ल चढ़ा लै चोटी, चोटे मन दा डेरा ढाहीआ। फेर दर्शन करा दे आपणी जोती, जोती दा जाता नज़री आईआ। भगत कहिण प्रभ असीं तेरे गोती, गौतम दा लिख्या देण वखाईआ। जिस ने किहा सी नर निरँकारा जदों चाहवे मिट्टी ख़ाक तों बणा देवे माणक मोती, अनमुलड़े हीरे आपणे विच्चों प्रगटाईआ । बेशक उस नूं याद करदे कोटन कोटी, अणगिणत ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर,
साचा खेल आप खिलाईआ। नारद कहे जन भगतो मैं तुहानूं पुराणी सुणावां कथा, कहाणी जगत वाली जणाईआ। प्रभ नूं मिलण वास्ते धरती ते रगढ़दे मथ्था, पत्थरां नूं सीस निवाईआ। जल धारां करदे नाल हथ्थां, नेत्र नैणां अक्ख छुहाईआ। वाचक बण के सुणाउँदे कथा, सिफ्तां नाल सिफ्त सालाहीआ । पर सच पुछो जिंनां चिर प्रभू दे प्यार विच सथ्थर ना होवे लथ्था, यारड़ा सेज ना रंग रंगाईआ। ओनां चिर उह बेपरवाह नहीं आउँदा नठा, भज्जे वाहो दाहीआ। नारद कहे भगतो शुकर करो तुहाडा लेखा मुकाया इक्ट्ठा, दुर दुराडउँ इक्को वार तराईआ। उस दा पिछला हिसाब बड़ा मट्ठा, हौली हौली जुग जुग भगतां नाल करे सलाहीआ। पर याद रखयो भगतां नूं सदा जगत जहान ने कीता ठठ्ठा, मख़ौल सारे रहे उडाईआ। नौ वार कबीर ने सिर विच पाया घट्टा, चम्यार नूं ठोकरां नाल उठाईआ। लै ओए रवीदास्या टका, पानहे गंढ्ढण वाल्या तेरी की वड्याईआ। उस इक दिन हस के आपणी रम्बी नाल तिन्न लाए टप्पा, चम्म चीर चीर चीर के दिता वखाईआ। ओस चारों तरफ़ फेर वेख्या उफ़ उफ़ मेरे प्रभू ने दुनिया नूं दुनिया नाल कर देणा बटा, ज़ीरो दा ज़ीरो अंक बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। नारद कहे भगतो मंगण लई भज्जो, भजन बन्दगी वाल्यां दयां सुणाईआ। प्रभ दा लेखा वेखो किस बिध मुकदा अज्जो, अज़ल तों सारे लए बचाईआ। नारद कहे हिरदे प्यार विच सज्जो, सज्जणो मेल मिल्या धुर दे माहीआ। बिना अक्खीआं तों अक्खीआं वाल्यो दर्शन कर कर रज्जो, नेत्र नैण नैण बिघसाईआ। आपणे कूड़ विकार दा पड़दा कज्जो, सीस चरणां उत्ते टिकाईआ। ना कोई जगत शरअ रहे ना लज्जो, मेहरवान देवे माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ । नारद कहे मैनूं ऐं दिस्या मंगण वास्ते इक्ट्ठा होया जम्मू मालवा माझा नाल दुआबा, सोहणा जोड़ जुड़ाईआ। सलाह कीती अज्ज सतिगुर नूं मारो दाबा, दब दबा आपणा रहे वखाईआ। जिवें राम कृष्ण तों फेर भाग लग्गा विच काअबा, काअब्यां तों परे सतिगुर नानक दिता प्रगटाईआ। नानक तों बाद बण के गोबिन्द वाला बाज़ा, बाज़ी दीन दुनी उलटाईआ। नारद कहे भगतो एहदा इहो रिवाजा, जुग जुग आपणी खेल खिलाईआ। जदों दिल चाहे भगतां दा उहनां दे अन्दरों आपणा वजा देवे वाजा, वजह समझ कोए ना पाईआ। एसे करके सतिगुर नानक तन्द सितार हिलाई रबाबा, दीन दुनी तों बाहर पढ़ाईआ। उह मित्रां दा मित्र प्यारा अहिबाबा, नूर नुराना नूर अलाहीआ। जिस अन्तिम आउणा विच पंज आबा, पंजां ततां दा लेखा दए चुकाईआ। जिस दा लेखा लिख्या नाल माई हवा ते आदम बाबा, उह बाबल बेपरवाहीआ। जिस नूं हज़रतां मन्नया अमाम धुर दा नवाबा, उह नूर नुराना नूर अलाहीआ। उस विच इक नवां होणा वाधा,
वदी सुदी तों बाहर देणा वखाईआ। इक नवां बग़ीचा लगाउणा बाग़ा, बाग़बान आप हो जाईआ। फेर दीपक जोत जगा चराग़ा, बूटे बूटे करे रुशनाईआ। दुनिया तों हो के अलहिदा, वखरी वंड वंडाईआ। अवतार पैग़म्बरां गुरुआं दा पूरा करे मुआहदा, पेशीनगोईआं संग रखाईआ। नारद कहे सब नूं किहा उस कोलों बिना भगतां तों होणा नहीं किसे नूं फ़ायदा, नुकसान दीन दुनी नज़री आईआ। नारद कहे उह सब दा लैण वाला जाइज़ा, जाइज़ आपणा हुक्म सुणाईआ। पर मैनूं इक गल्ल याद आई बावन आख्या जिस वेले कलयुग अन्त होणा दीन दुनिया विच कूड़ क्रिया दा फैलेगा हैज़ा, घर घर घर कुरलाईआ। फेर मेरा मेहरवान बिना जनणी तों होवेगा पैदा, जिस दी पैदाइश समझ कोए ना पाईआ। उस दा नवां कानून नवां होवेगा कायदा, नवीं करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संगी इक अख्वाईआ। नारद कहे भगतो मंगण नूं दस्सो की जीअ करदा, कसम नाल इक्को वार सुणाईआ। मैं ते उस प्रभू दा बरदा, जो बन्दीख़ान्यों बाहर कढ्ढाईआ। जो मालक साचे घर दा, घर घर अन्दर बैठा डेरा लाईआ। जिस दा लहिणा देणा चोटी जड़ दा, अस्थूल दा मूल मुकाईआ। हिसाब जाणे हँकारी गढ़्ह दा, गृह मन्दिरां फोल फुलाईआ। भय विच कदे नहीं डरदा, भउ सब दे सिर रखाईआ। मैं उस दा लड़ फड़दा, जो कन्नी जगत जुग ना कदे बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दा मालक दया कमाईआ। नारद कहे भगतो प्रभ नूं आखीए साडे ना कढा तरले, त्रैलोकी नाथां दयां मालका त्रैगुण दा लेखा दे मुकाईआ। असीं तेरे तूं सानूं हुण वर लै, वरलाप करके तैनूं देईए सुणाईआ। सख़ीआँ दे मालक साडा अन्तर हर लै, आप आपणा जोड़ जुड़ाईआ। दीन दुनी दा साडा लाह डर लै, भय सिर ना कोए जणाईआ। जो करनी साडे नाल कर लै, भावें दु:ख भुख नाल सताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म आप वरताईआ। नारद कहे भगतो मेरे अन्दर आ गई अवाज़, सब नूं दयां सुणाईआ। परम पुरख खोल्ह के राज़, पर्दा दिता उठाईआ। तुहाडा लेखा रिहा ना नाल रोज़ा निमाज़, गायत्री मन्त्र ना कोए पढ़ाईआ । नवीं साजणा दिती साज, साजण हो के वेख वखाईआ। किरपा करे ग़रीब निवाज़, मेहरवान सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। तुहाडीआं मंगां पूरीआं करे जो मंगीआं आज, आजज़ हो के तुहाडी सेव कमाईआ। तुहाडा सब तों उतम बणाए समाज, समग्री नाम वाली वरताईआ। तुहानूं उड उड वेखे सतिगुर शब्द गोबिन्द दा बाज़, बाज़ां वाला खेल खिलाईआ। जिस दा इशारा दिता वेद व्यासे ब्राह्मण गौड़ा सम्बल नगरी सुहाए देस माझ, मजलस भगतां नाल रखाईआ। ब्रह्मे नूं नाभी विच्चों आई आवाज़, कवल कवल कवल उलटाईआ। शंकर दी खुल्ह गई जाग, नेत्र नैण रिहा उठाईआ।
विष्नूं रिहा भाज, भज्जे वाहो दाहीआ। जदों तक्कीए अवतार पैग़म्बर गुर कहिण कौण भगतां दी रखे लाज, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। दीन दुनी विच संवारे काज, करनी दा करता होए सहाईआ। जो आत्म सेजा जाए बिराज, सुखआसण सोभा पाईआ। नारद कहे जन भगतो तुसीं एथे ओथे दो जहानां विच फिरना नाल मजाज़, आकड़ नाल चलणा चाँईं चाँईंआ। छाती ते हथ्थ मार के कहिणा साडे साहिब दे सीस ते ताज, जिस ताजां वाले देणे मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। नारद कहे जन भगतो प्रभ तों लईए छुट्टीआं, छुट्टी प्रेम विच समाईआ। साडीआं पूरीआं करे तरुटीआं, त्रैगुण अतीता दया कमाईआ। साडे अन्दर अगले छब्बी पोह नूं शाख़ां नवीआं होण फुटीआं, नवें तों नवां रूप बदलाईआ। साडीआं ख़ाहिशां जगत जहान नालों होण टुट्टीआं, प्रभ दी सरन मिले सरनाईआ। नाले ख़ुशीआं मनाईआं जदों सतिगुर मिले सानूं साडी काया विच कुटीआ, कुटलता अन्दरों बाहर कढ्ढाईआ। फेर असीं कहावांगीआं असीं नहीं जाणा लुट्टीआं, लोटे फड़न वाल्यो तुहाडे घर घर पए दुहाईआ। नाले हस के कहो वेखो साडा साहिब साडीआं करन आया बुतीआं, बुतख़ानयां करे सफ़ाईआ। जिस दीआं घर घर फिरदे दीआं घस गईआं जुत्तीआं, जोती दा जाता आपणा रंग रंगाईआ। भगतां दीआं रूहां रहिण ना सुतीआं, सुत्तयां लए उठाईआ। नारद कहे जन भगतो तुहानूं मिल गईआं मंज़लां उच्चीआं, थिर घर बहि के सचखण्ड निवासी दा दर्शन पाईआ। तुहाडीआं अन्दरों धारां हो गईआं सुच्चीआं, संजम इक्को इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक बेपरवाहीआ। नारद कहे जन भगतो सारे हो गए मंगते, मंगण दी ख़ुशी बणाईआ। इक बचन सुण लओ संगते, सहिज नाल नारद समझाईआ। असीं रूप हँ ब्रह्म दे, पारब्रह्म वड्याईआ। असीं प्यारे इक्को धर्म दे, दूसर वंड ना कोए वंडाईआ। असीं सदा सदा सदा प्रभू दे घर जन्मदे, फेर आत्मा प्रभ दे विच मिलाईआ। चुरासी विच कदे नहीं भरमदे, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज चारे खाणी ना संग रखाईआ। असीं रूप अगम्मे ब्रह्म दे, पारब्रह्म रंग रंगाईआ। साडे लेखे मुक गए पिछले कर्म दे, कर्म कांड दा डेरा ढाहीआ। वणजारे रहे नहीं ज़ात पात वरन दे, बरनां दा पन्ध दिता मुकाईआ। असीं सहारे तक लए इक्को पूरन दी सरन दे, सरनगति इक्को इक जणाईआ। सानूं मार्ग मिल गए सचखण्ड मंज़ल चढ़न दे, दरगाह साची जाईए चाँईं चाँईंआ। साडे कोल हुक्मनामे थिर घर वड़न दे, अगे हो ना कोए अटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मेला लए मिलाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा शब्दी धार प्यार, प्रेम विच सरनाईआ। भगत वछल बण गिरधार, देवां माण वड्याईआ। जो जन आए भगत दुआर, आपणा पन्ध मुकाईआ। उस बंस सरबंस
सारे दिते तार, अधविचकार ना कोए अटकाईआ। ख़ुशीआं नाल जाणगे सचखण्ड सच्चे दरबार, जिथ्थे मिले धुर दा माहीआ। उस नूं जन भगतो सारे इक्को वार कर दयो निमस्कार, निव निव सीस झुकाईआ। फेर बोलणगे इक्की जैकार, ख़ुशीआं ढोले गाईआ। सताई पोह कहे मेरा पूरा होया विहार, विवहारी दिती वड्याईआ। भगतो तुहाथों जाणा बलिहार, बलि बलि आपणा आप कराईआ। वेख्यो बणिउ ना कोए ग़द्दार, पल्लू जगत ना कोए तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शाहो भूप सची सरकार, सरकारे आहला ख़ुदा तुआला इक्को इक नूर अलाहीआ।