२८ पोह शहिनशाही सम्मत दस हरि भगत दुआर जेठूवाल ज़िला अमृतसर सवेरे शादीआं समें
धरनी कहे मेरे पुरख अकाले रब्बा, पारब्रह्म तेरी सरनाईआ। तेरा नूर ज़हूर इक्को लभ्भा, लोभ लालच तों बाहर तेरी सरनाईआ। मेरी आशा पूरी कर दे हब्बा, पूरन सतिगुर तेरी ओट तकाईआ। सच धर्म दी सच प्रगटा दे सभा, सोभावन्त तेरे हथ्थ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। धरनी कहे प्रभू मानव ज़ाती बदल दे शरअ, असूल आपणा इक समझाईआ । मेरे उत्ते ख़ुशीआं वाला शहिनशाही दसवां वर्हा, वारस हो के वेख वखाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी इक खुल्हाए दरा, दरवाज़ा ग़रीब निवाज़ा इक समझाईआ। मेरे उत्ते धर्म कर दे हरा, कूड़ी क्रिया पन्ध मुकाईआ। सब नूं इक वखा दे घरा, मानव ज़ाती इक्को रंग रंगाईआ। मैं तेरी सरन सरनाई परा, परा पसन्ती मद्धम बैखरी तों बाहर समझाईआ। गुर अवतार पैग़म्बरां शब्द सुणा दे खरा, ख़ालस आपणा हुक्म वरताईआ। जन भगतां किसे दा रहे मूल ना डरा, भय जगत ना कोए जणाईआ। जो खेल अनोखा दीन दुनी विच करा, करामात तों बाहर तेरी बेपरवाहीआ। निगाह मार लै जगत जहान ज़रा, ज़र्रा ज़र्रा वेख वखाईआ। जुग बदलना जिस तरह, तरीका आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। धरनी कहे मेरे उत्ते बदल समाज, समग्री सच सच वरताईआ। मेरी आशा भरी आवाज़, प्रेम विच सुणाईआ। तेरा धर्म दा तकां राज, रईयत दीन दुनी तकां चाँईं चाँईंआ। कुछ लेखा लिख दे आज, आजज़ हो के सीस निवाईआ। तेरे धर्म दा चले जहाज़, बेड़ा इक्को इक प्रगटाईआ। जन भगतां रखी लाज, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। दीन दुनी दी अन्दरों बदल
मिज़ाज, निरँकार आपणा भेव चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा लेखा आप समझाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरा धौला हो गया झाटा, जुग चौकड़ी पन्ध मुकाईआ। मेरी मुकी अजे ना वाटा, दीनां मज्हबां वेखां थांउँ थाँईंआ। मेरा काया चीथड़ पाटा, लीरो लीर वेखां ख़लक ख़ुदाईआ। किसे हथ्थ ना आवे गोबिन्द अमृत बाटा, अंमिओं रस ना कोए चुआईआ। सुहञ्जणी होए कोए ना खाटा, खटीआ रंग ना कोए रंगाईआ। ख़ाली दिसे काया माटा, वस्त नाम ना कोए जणाईआ। लेखा दिसे ना देवी वाली लाटा, नूर जोत ना कोए रुशनाईआ। गुर अवतार पैग़म्बरां जो शब्द गाया बण के भाटा, ढोले सोहले रागां नादां विच सुणाईआ। मेरे परम पुरख परमात्म मेरा पिछला लेखा देणा काटा, कटाकश आपणा नाम देणा लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप निभाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरा लेखा तक लोकमाती, मितर प्यारे ध्यान लगाईआ। झगड़ा वेख लै ज़ात पाती, दीन मज़्हब करे लड़ाईआ। सच संदेशा दे दे धुर दी पाती, पत्रका नाम वाली समझाईआ। जेहड़ा समाज वन्डया बहु बिध भांती, हिस्से मानव मानव पाईआ। अन्तिम उन्हां पुछ बाती, वारस हो के वेख वखाईआ। आशा किसे दी रहे ना नार कमज़ाती, कुलखणी रूप ना कोई दरसाईआ। सब दा समां कर प्रभाती, सँध्या पन्ध मुकाईआ। मेरा सीना ठांडा करदे छाती, खत्री ब्राह्मण शूद्र वैश वंड ना कोए वंडाईआ। तेरे चरण कवल सृष्टी दृष्टी होवे नहाती, जल धार ना कोए चतुराईआ । बिरहों निशाने तीर दी मार काती, कुदरत दे कादर दया कमाईआ। सब नूं बणा लै इक जमाती, इक्को अक्खर पढ़ाईआ। तेरा नाउं शब्द सफ़ाती, साहिब सुल्तान तेरी सरनाईआ। तेरा आउणा होया इत्फिाकी, भेव कोए ना पाईआ। मेरी अन्तिम पुछ वाती, वतनां दे मालक दया कमाईआ। मैं मिन्नतां करां इकांती, इक इकल्ली वास्ता पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप रखाईआ। धरनी कहे प्रभ मैं खा के कहां कसम, सुगंदीआं नाल जणाईआ। मेरी लेखे ला लै भस्म, तन वजूद तेरी भेंट चढ़ाईआ। मेरा लहिणा तक लै नूरी चश्म, चश्मे दीद वेख वखाईआ। सब नूं इक जणा दे इस्म, इस्म आज़म इक दरसाईआ। तूं ही राम तूं ही कृष्ण, पैग़म्बर निरगुण नूर अलाहीआ। गुरु गुर धार तेरी दिसण, दूसर नज़र कोए ना आईआ। नौ खण्ड पृथ्मी बणा लै सिक्खण, सिख्या इक समझाईआ। पंज प्यारे पंज लिखारे धुर दा लेखा लिखण, पंच दरबारी नाल वड्याईआ। लहिणा रहे ना पत्थर इट्टण, पाहनां कर सफ़ाईआ। सब दे मनूए तेरे चरण टिकण, सुरती शब्द नाल मिलाईआ। अमृत मेघ बरस दे छिट्टण, बूंदी बूंद आप टपकाईआ। कूड़ी क्रिया मूल ना विकण, विकारे हट्ट कोए ना जाईआ। तूं साहिब स्वामी नीकन नीकन, घर
घर वेखणा चाँई चाँईआ। मेरी छाती फाड़ के वेख लै हिकण, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। तूं स्वामी तूं ही पितण, पिता पुरख अकाल अख्वाईआ। मेरे नाल कर हित्तन, प्रेमीओ प्रेम लैणा बणाईआ। जे जगत जहान दी धार आएयों जित्तण, हार दा लेखा देणा मुकाईआ। जीव जहान तेरी चरणी लिटण, लिटां वाले सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी इक्को मंग मंगाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरा घाड़न घड़ दे, घड़न भन्न्हणहार तेरी सरनाईआ। हुक्म सुणा दे लहिंदे चढ़दे, दक्खण पहाड़ वजे वधाईआ। मैं चाहुंदी तूं मेरा मैं तेरा ढोला सारे होण पढ़दे, सिफ्त सिफ्त सलाहीआ। तेरे मन्दिर होण वड़दे, दूजा घर ना कोए रखाईआ। झगड़े मुका दे चोटी जड़ दे, जड़ चेतन दे समझाईआ। तेरे अगे कोई ना दिसण अड़दे, सीस जगदीश देणा निवाईआ। तेरा पल्लू होण फड़दे, लाड़ी रूप दिसे ख़लक ख़ुदाईआ। उह आशा पूरी कर दे जो बुध्ध ने रखी हेठां बड़्ह दे, बुद्धी तों बाहर ध्यान लगाईआ । नाते तक लै सीस धड़ दे, धड़े बाज़ा आपणा रूप लै बदलाईआ। दुनीदार वेख लै हड़्हदे, रुढ़दे जांदे थांओं थाईंआ। हुण मेहरवान हो के कढ दे, फड़ बाहों गले लगाईआ। दीनां मज़्हबां बणाउण वाल्या आपणी आदत छड दे, अगे वंड ना कोए वंडाईआ। सब दे अन्दरों शरअ दी डोरी वढ दे, वढीखोर रहिण कोए ना पाईआ । क्यों झगड़े पाए मास नाड़ी हड्ड दे, ततां रिहा लड़ाईआ। हुण मेरे उत्ते धर्म निशाना गड्ड दे, सो पुरख निरञ्जण तेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। धरनी कहे प्रभू मैनूं दे दे आपणे हुक्म दी इतलाह, संदेशा सच जणाईआ। बण जा इक मलाह, बेड़ा लै उठाईआ। मैं करां वाह वाह, वाहवा तेरे हथ्थ वड्याईआ। लहिणा तक लै थल अस्गाह, जल थल महीअल खोज खुजाईआ। दीन दुनी नवां दस्स दे राह, मेरे रैहबर बेपरवाहीआ। झगड़ा मुका दे सूर गाँ, झटका हलाली वंड ना कोए वंडाईआ। हँस बुद्धी बणा लै काँ, सोहँ माणक मोती चोग चुगाईआ। मैनूं धर्म दी फेर बणा लै माँ, निमाणी हो के वास्ता पाईआ। चरण कवल बणा लै थाँ, थान थनंतर इक सुहाईआ। मैं तेरा जपां नाँ, नाउँ निरँकार तेरी वड्याईआ। सच सुहञ्जणा करीं गराँ, गृह मन्दिर वेख वखाईआ। कोझी कमली पकड़ीं बांह, फड़ बाहों आप उठाईआ। सिर रखीं सदा छाँ, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। सब दी इक्को नाम नाल पूरी कर लै लां, गणती गणत ना कोए गिणाईआ। मेरे मालका ख़ुशीआं विच कर दे हां, मेहर नज़र उठाईआ। मैं भज्जां नाल चाअ, चाउ घनेरा इक रखाईआ। ख़ुशीआं दे ढोले लवां गा, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक दया कमाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरीआं बहुतीआं नहीं बेनन्तीआं, बिनै
इक्को इक रखाईआ। अक्खरां वालीआं नहीं पंगतीआं, अक्खरां वाली ना कोए लिखाईआ। तूं मालक धुर दा कन्तीआ, कन्तूहल इक गुसांईआ। मैनूं चाढ़्ह दे रंग बसन्तीआ, दो जहान उतर कदे ना जाईआ। मैं तेरे दर दी मंगतीआ, ख़ाली झोली जगत भराईआ । दीन दुनी दा मेला कर लै आपणी संगतीआ, सतिगुर आपणा रंग रंगाईआ। अन्दरों गढ़्ह तोड़ दे हउमे हंगतीआ, हँ ब्रह्म जणाईआ। तूं सब तों वड्डा पंडतीआ, ब्राह्मण ब्रह्म देणा दृढ़ाईआ। लेखा मुका दे नव खण्डतीआ, नव नव दा लेख चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा मालक दया कमाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे उत्ते धर्म दी कर आबादी, आबादकारी इक जणाईआ। मैं निरगुण धार तैनूं रही अराधी, राधका तों परे आपणा रूप बणाईआ। जुग चौकड़ी ला के बैठी समाधी, जलां ते आपणा आप टिकाईआ। तैनूं समझ के इक अमदादी, दर तेरे वास्ता पाईआ। जगत शरअ दी मेट दे हादी, हदूद इक्को इक समझाईआ। साचा शब्द सुणा दे नादी, नाद धुन कर शनवाईआ। तूं मोहण माधव माधी, मेहरवान इक अख्वाईआ। लेखा पूरा कर दे नानक धार बग़दादी, बग़लगीर सारे लै बणाईआ। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई सब दी सांझी करे शादी, शादिआने मेरे उत्ते वजाईआ। मैनूं इयों दिसदा दीन दुनिया दी हो जाणी बर्बादी, बदला चुक्के थांउँ थाँईंआ। जिन्हां ने कूड़ क्रिया रसना धार खाधी, खा खा आपणा झट लँघाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, देवणहार तेरी सरनाईआ। धरनी कहे प्रभू तेरा इक्को होवे राह, रैहबर इक अख्वाईआ। धर्म दा बण मलाह, बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु बणा गवाह, शहादत नाम कलम्यां वाली भुगताईआ। सब नूं संदेशा दे दे वक्त सुहञ्जणा गया आ, सोहणी वजे वधाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले दया दे कमा, कामल मुर्शद तेरी ओट तकाईआ। सब थाँईं हो सहा, सहायता इक्को इक जणाईआ। साची बख्श चरण सरना, चरणोदक जाम देणा प्याईआ। वरनां बरनां दीनां मज़्हबां फड़ बांह, फड़ बाहों आप उठाईआ। तूं ही पिता तूं ही माँ, दूजा नज़र कोए ना आईआ। इक जणा दे आपणा नाँ, नाउँ निरँकारा इक समझाईआ। आत्म धार परमात्म बख्श दे साचा थाँ, थनंतर इक सुहाईआ। बिना दीन मज़्हब ज़ात पात तों बिना जन भगतां भगती धार होवे ब्याह, वड्डा छोटा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा मेला लैणा मिलाईआ। धरनी कहे प्रभू मैनूं ख़ुशीआं होवण अनोखीआं, मैं गावां ढोले गीत। तेरीआं मंज़लां होवण सौखीआं, झगड़ा मिटे मन्दिर मसीत। जन भगतां पढ़नीआं पैण ना पोथीआं, लहिणा देणा त्रैगुण अतीत। सब दीआं अन्दरों वासना जाण धोतीआं, करना पतित पुनीत। शब्दी धार परोणा मोतीआं, काया करनी ठांडी सीत। गुरमुखां रूहां रहिण ना सोतीआं, चरण कवल
बख्शणी प्रीत। लहिणा मुकाउणा जञ्ञू धोतीआं, किरपा करनी धुर दे मीत। किसे आशा रहे ना लोटीआं, झगड़ा रहे ना ऊँच नीच। अन्दरों दलीलां कढ दे खोटीआं, हिरदे वसणा बीच। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक सब दी पवित्र करनी नीत। धरनी कहे प्रभू मैं खुशीआं अर्ज़ गुज़ारदी, गुज़रया हाल जणाईआ। रसम तकी पैग़म्बर गुर अवतार दी, जुग जुग ध्यान लगाईआ। आख़री खेल वेखणी धुर दे यार दी, यराने तेरे नाल रखाईआ। आवाज़ सुणी दीन दुनी सितार दी, सति सतिवादी वेख वखाईआ। मैं सिख्या सुणी ग्रन्थ शास्त्र धर्म दरबार दी, अक्खर अक्खरां संग बणाईआ। जां निगाह मारी मंज़ल मिली परवरदिगार दी, जो आत्म परमात्म रूप समाईआ। तन माटी ढेरी वेखी छार दी, शरअ संग किसे ना जाईआ। खेल तकी मढ़ी गोर बाहर दी, चारों कुण्ट अक्ख खुल्हाईआ। दीन दुनी वेखी तन वजूद शृंगारदी, लाड़ी लाड़ा रूप वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी आसा होवे पूरी, पूरन ब्रह्म देणा समझाईआ। तूं दाता अगम्म नूरी, नूर नुराने तेरी सरनाईआ। जन भगतां कारज होण तेरे हज़ूरी, हज़रतां तों बाहर तेरी वड्याईआ। इक मेरी मंग ज़रूरी, पूरी करनी धुर दे माहीआ। जो मूसा कहिण गया उत्ते कोहतूरी, कुदरत दे कादर तेरी ओट रखाईआ। जिस कारन गुर अवतारां तेरी कीती मज़दूरी, नाम वाली सेव कमाईआ। सो पन्ध रिहा ना दूरी, नेरन नेर गया आईआ। जन भगतां सब नूं बख्श दे चरण धूड़ी, धूड़ी टिक्के ख़ाक रमाईआ। मैं तेरा ख़ुशीआं विच करां मशकूरी, मुसकरा के सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरे साहिब सर्ब कला भरपूर, भरपूर हो के देणा वखाईआ।
३० पोह शहिनशाही सम्मत दस हरि भगत दुआर जेठूवाल ज़िला अमृतसर
लोहड़ी वाली रात दे समें
लोहड़ी कहे जन भगतो सच प्यार दा लओ रुपईआ, रूपा सोना चांदी जगत कम्म किछ ना आईआ। पुरख अकाला दीन दयाला बणाओ धुर दा सईया, मालक मित्र प्यारा एकँकारा संग निभाईआ। साजण मीत इक दूजे दे बणो सईया, सगले संगी बहु रंगी आपणी ख़ुशी बणाईआ। धुर दे राम दी चढ़ो अगम्मी नईया, नौका सतिगुर शब्द आप वखाईआ। राय धर्म लेखा कढ ना सके वहीआ, वायदे सब दे पूर कराईआ। जिस कारन बुल्हे गाया थईआ, थईआ थईआ कहि कहि ख़ुशी
बणाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला तुहाडा इक रम्ईआ, राम रहीम नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मेला आप मिलाईआ। लोहड़ी कहे भगतो धर्म धार दे चब्बो दाणे मक्की, मुकम्मल दयां दृढ़ाईआ। प्रभू दा प्यार वेखो हकी, हकीकत नाल सुणाईआ। जिस दी धार जीव जहान किसे ना तकी, जगत नेत्र दर्शन कोए ना पाईआ। उस दे नाल प्रीती जोड़ो पक्की, पारब्रह्म प्रभ आपणे रंग रंगाईआ। निगाह मार के वेखो अक्खी, बिन नैण नैण उठाईआ। जिस दा लेखा दीगरे बाद यकी, यकी इक्को नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप वखाईआ। लोहड़ी कहे जन भगतो सच प्यार दा लओ रस, मिट्ठा इक्को नाम दृढ़ाईआ। हिरदे हरिजू जाए वस, अनडिठड़ा खेल वखाईआ। पन्ध मारना पए ना नस्स नस्स, भज्जण दी लोड़ रहे ना राईआ। जिस दा लेखा बाहर रवि शशि, सूर्या चन्द ना कोए चतुराईआ । उह मेटणहार अन्धेरी मस, चन्द चांदना करे रुशनाईआ। सो पुरख अकाला तुहाडा गावे जस, सिफ्तां नाल सलाहीआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दी करनी कार कमाईआ। लोहड़ी कहे जन भगतो सच प्यार दी पीवो मदि, मधुर धुन नाम शनवाईआ। सतिगुरु दुआर सुहञ्जणी हद्द, हदूदां डेरा ढाहीआ। तुसीं उस प्रभ दी यद, जो यदी आपणा खेल वरताईआ। सच प्रीत विच जाओ लग्ग, लग मातर डेरा ढाहीआ। तुहाडे अन्दरों बुझावे अग्ग, अमृत मेघ बरसाईआ। कूड़ी क्रिया मिटे जग, जागरत जोत कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। लोहड़ी कहे जन भगतो आपणी आशा लैणी मंग, मांगत हो के झोली डाहीआ। परम पुरख चाढ़्ह दे रंग, दो जहाना उतर ना जाईआ। निरगुण धार होणा संग, सगले संगी बहुरंगी भेव देणा चुकाईआ। परम पुरख परमात्म तेरा सच दुआरा जाईए लँघ, अगे हो ना कोए अटकाईआ। मानस जन्म ना होए भंग, देणी सच सच सरनाईआ। आत्म सेज सुहाउणी पलँघ, दर ठांडे सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। लोहड़ी कहे जन भगतो अज ख़ुशीआं दिवस धरनी वेखो दस्सदी, दहि दिशा रही जणाईआ। मस्ती दे विच हसदी, ख़ुशीआं ढोले गाईआ। प्यासी प्रेम रस दी, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। आपणी बिरहों कहाणी दस्सदी, कूक कूक जणाईआ। मेरे उत्ते धार रही नहीं सच दी, कलयुग कूड़ कुटम्ब वधाईआ। मेरी छाती वेखो मचदी, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी खेल आप समझाईआ। लोहड़ी कहे जन भगतो सतिगुर शब्द दा लओ प्यार, जोती जाता सिर हथ्थ टिकाईआ। मेरा ख़ुशीआं दा विवहार, दिवस रैण ढोले गाईआ। धन्न भाग
जे तुहानूं होया दीदार, निरगुण नूर जोत अलाहीआ। तुहाडी पैज जाए संवार, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। वेखे विगसे पावे सार, वेखणहारा थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। लोहड़ी कहे जन भगतो प्रभ दीआं लोड़ां, लुड़ींदा साजण दए वड्याईआ। आदि जुगादि भगत भगवान दा जोड़ा, जुग चौकड़ी रीती चली आईआ। जन भगतां प्रभ सदा होवे बौहड़ा, बाहों फड़ फड़ बाहर कढ्ढाईआ। तुहाडा अन्तर रहे ना कौड़ा, सतिगुर मिट्ठा रस दए प्याईआ। जिस दा शब्द अगम्मी घोड़ा, जगत नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। उस दी सदा सदा सद लोड़ा, लुड़ींदा सज्जण धुरदरगाहीआ। जिस सस्से उपर ला के होड़ा, हँ ब्रह्म दिती वड्याईआ। जिस दा वक्त अगे थोड़ा, बहुती वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच प्रेम दा बख्शणहारा घोड़ा, बिन रासां चार कुण्ट दौड़ाईआ।