पहली माघ शहिनशाही सम्मत दस हरि भगत दुआर जेठूवाल ज़िला अमृतसर रात नूं
पहली माघ कहे जन भगतो प्रभ चरण धूड़ करो इश्नाना, जगत तीर्थ दी लोड़ रही ना राईआ। अन्तर आत्म धरो ध्याना, जगत अक्ख ना कोए चतुराईआ। मिले मेल श्री भगवाना, हरि करता धुरदरगाहीआ। जो आदि जुगादी कान्हा, शाहो भूप नूर अलाहीआ। जो देवे नाम निधाना, वस्त अमुल अतुल वरताईआ। चरण प्रीती बख्शे विच जहाना, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जो जुग जुग खेल खिलाना, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग मेला मेले चाँईं चाँईंआ। आदि जुगादी शाहो भूप सुल्ताना, हरि करता इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरि वड्डा वड वड्याईआ। माघ कहे जन भगतो प्रभ चरण धूड़ी करो मजन, दुरमति मैल गंवाईआ। घर स्वामी वेखो सज्जण, हरि करता अगम्म अथाहीआ। जिस दे प्यार विच शब्द अनादी नाद वजण, अनरागी राग सुणाईआ। कूड़ विकारे भाण्डे भज्जण, भरम भरांत रहे ना राईआ। उह सब दा पड़दे कज्जण, सिर सिर हथ्थ टिकाईआ। जिस दे आत्म दीपक जोती जगण, लख चुरासी डगमगाईआ। उह नाउँ निरँकारा देवणहारा सगन, वस्त सच वरताईआ। धुर प्रेम विच करे मग्न, आलस निंद्रा रहे ना राईआ। लेखे लावे जन भगतां बदन, तन वजूद दए वड्याईआ। कलयुग कूड़ बुझा के अग्न, अमृत मेघ इक बरसाईआ। कूड़ी क्रिया पार करा के हद्दन, हदूद आपणी दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। पहली माघ कहे जन भगतो प्रभ नूं करो निमस्कार, डण्डावत बन्दना विच सीस निवाईआ। जिस दा लहिणा नाल पैग़म्बर गुर अवतार, भगतां भगती नाल वड्याईआ। जिस दा खेल सदा जुग चार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणा रंग रंगाईआ। शाहो भूप बण सिक्दार, शहिनशाह आपणा हुक्म वरताईआ। जिस दा वक्त सुहञ्जणा सोहणा विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी वेखण नैण उठाईआ। उस दा लेखा अपर अपार, अपरम्पर स्वामी आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ । पहली माघ कहे सब दा मित्र प्यारा इक्को तनी, जो तन वजूदां करे सफ़ाईआ। जिस संदेशा दिता सिँघ मनी, मन मनसा बाहर दृढ़ाईआ। उह पुरख अकाला वड धन धनी, धनाढ इक अख्वाईआ। जो वसे बिना छप्पर छन्नी, महल अटल ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। मनी सिँघ कहे मेरा पिछला शब्द ब्याना, शब्दी धार जणाईआ। ना जिस्म रिहा ना जगत जिस्माना, तन वजूद ना कोए वड्याईआ। ना रसना रस रिहा तराना, जिह्वा गुण ना कोए शनवाईआ। शब्दी हुक्म श्री भगवाना, हरि भगवन रिहा दृढ़ाईआ। जो निरगुण धार पहर के बाणा, खेल खेले चाँईं चाँईंआ। सन्त मनी सिँघ कहे मैं प्रेम दा बचन सुणाउणा, ख़ुशीआं राग दृढ़ाईआ। नौ माघ दा वक्त होए सुहाउणा, सोहणी वजे वधाईआ। कृष्ण दा लेखा पूर कराउणा, जो काहन गिआ दृढ़ाईआ। यमुना कहे मेरा लहिणा पुराणा, पूरब आस रखाईआ। मैं राह तकां कवण वेले आए जवाना, जोबनवन्ता धुरदरगाहीआ। जिस दी ख़ातर धरनी उत्ते लाया निशाना, निशान वेखण कोए ना पाईआ। जो मालक ख़ालक दो जहाना, हरि करता धुरदरगाहीआ। मनी सिँघ कहे मैं उस नूं सीस झुकाउणा, निव निव लागा पाईआ। मैं तकां ज़िमीं असमाना, ब्रह्मण्डां खण्डां अक्ख उठाईआ। सारे कहिण असीं जुग बदलदा वेखणा ज़माना, ज़िमीं असमान नैण उठाईआ। अगों नारद कहे पंज लिखारीआं बध्धा होए गाना, मौली तन्द मुहम्मद वाली सत रंग वखाईआ। कोल लिख के रखया होवे हरिजन होए ना कदे बेगाना, सतिगुर इक्को रंग रंगाईआ। कोल फोटू होए नानक ते मर्दाना, सितार हथ्थ विच सुहाईआ। गोपाल रूप होवे कृष्णा कान्हा, सोहणा रंग रंगाईआ। राम रामा नाल करे ध्याना, आपणा नैण उठाईआ। मसीह दा साचा संग बणाना, विछड़ कोए ना जाईआ। चरणी दा लेखा साथ रलाना, सोहणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। मनी सिँघ कहे लिखारीओ सुणनी मेरी गल्ल, जगत जुगत ना कोए जणाईआ। मेरी इच्छया दा प्रभ ने तुहानूं लाया फल, सोहणा रंग रंगाईआ। विछड़े घड़ी ना पल, लेखा
बलि दा पूर कराईआ। सब ने सवा सवा सेर कोल रखणा जल, जिस वेले निशान लगाईआ। नाल रेता रखणी मारूथल, थल अस्गाहां नाल मिलाईआ। नीला लिख्या होए कलयुग कल, सोहणा रंग रंगाईआ। हिरन दी लथ्थी होए खल्ल, सतिगुर चरणां हेठ सुहाईआ। गुरमुख सिँघ वजाउंदा होवे टल्ल, सोहणा ताल बणाईआ। चेला सिँघ लूण दा लै के डल, दोंह हथ्थां उत्ते टिकाईआ। प्रीतम सिँघ ख़ुशी दे लै के फल, चरण कवल कवल सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक रखाईआ। मनी सिँघ कहे लिखारीओ मेरा इक परवाना, सच नाल जणाईआ। पंज पंज कलमां नाल रखणीआं काना, आपणी घड़त घड़ाईआ। एह मेरा पिछला निशाना, जो अगे दए गवाहीआ। पहला लेख लिखणा नाल शहाना, सोहणी वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। सन्त मनी सिँघ कहे मैं आखां नाल प्यार, प्रेमीउं प्रेम नाल जणाईआ। लिखारीआं कोल इक रम्बी होवे आर, रवीदास दी धार नाल मिलाईआ। पाल सिंघ कोल साढे तिन्न होणगे हार, बाल्मीक दा लेखा नाल मिलाईआ। दर्शन सिँघ पुट्ठी कर तलवार, ज़िमीं असमान भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। मनी सिँघ कहे मैं ख़ुशीआं नाल आखां हस, सोहणा ढोला गाईआ। जन भगतो किसे दा चले नहीं कोई वस, वास्ता जगत ना कोए रखाईआ। दिल्ली दरबार दी नींह रखणी साढे दस, वक्त अवर ना कोए जणाईआ। सब ने अन्तर लैणा रस, प्रेम प्यार विच समाईआ। बिन रसना लैणा चख, सिफ्ती ढोले इक दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। सन्त मनी सिँघ कहे चार लिखारी बहणगे चारे कुण्ट, मुख चार कुण्ट भवाईआ । किसे दे पैर जोड़ा जगत जुत्ती ना होवे बूट, ख़ाली पैर सोभा पाईआ। अन्तर प्यार होवे अतुट, तुट कदे ना जाईआ। सब ने लिखण तों पहलां अमृत पीणा घुट, रस बुल्ल्हां नाल चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सन्त मनी सिँघ कहे जन भगतो लेख लिखणा अगे रख के सज्जा चरण, लत्त सिध्धी देणी कराईआ। एह आशा रखी जिस वेले मैं अन्तिम लग्गा मरन, स्वास तन वजूदों बाहर कढ्ढाईआ। प्रभू दा लड़ लग्गा फड़न, फड़ पल्लू बाहर कढ्ढाईआ। दरगाह साची मंज़ल लग्गा चढ़न, जगत जहान पन्ध मुकाईआ। जिस वेले सचखण्ड लग्गा वड़न, थिर घर आपणी ख़ुशी बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक समझाईआ। सन्त मनी सिँघ कहे जन भगतो तुहाडीआं तिन्न होणगीआं अक्खां, निज नेत्र नाल वड्याईआ। सतिगुर सज्जण मिले सख़ा, सगला संग बणाईआ। जिस
नूं लभदे करोड़ी लखां, कोटन कोटि ध्यान लगाईआ। उह आउँदा किसे नहीं हथ्था, नेत्र रोवण मारन धाहीआ। जिस तुहाडा लेखे लाउणा मस्तक मथ्था, धूड़ी ख़ाक रमाईआ। जिस दे गोबिन्द सथर लथा, उह यारड़ा नूर अलाहीआ। उस दी शब्द कहाणी अगम्मी कथा, कथनी कथ सके ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा लेखा आप बणाईआ। मनी सिँघ कहे मैं लिखारीआं दस्सां बात, ख़ुशीआं नाल जणाईआ। प्रभू दा ना कोई दिवस ना कोई रात, अठ्ठे पहर इक्को रंग वखाईआ। धन्न भाग जे तुहानूं मिली दात, वस्त अमुल दिती वरताईआ। अमृत बख्शे बूंद स्वांत, रस निझर इक झिराईआ। तुसां बैठणां हो इकांत, बिन जगत नेत्र नैण उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। मनी सिँघ कहे जन भगतो तुहाडे कोल शाही ज़रूर होवे लाल, नीली धार नाल वड्याईआ। कुछ संदेशा देवे सिँघ पाल, धुर दा हुक्म इक दृढ़ाईआ। इक चेत सिँघ दा सवाल, जो सहिज नाल समझाईआ। तेजा सिँघ ज़रूर कढ्ढेगा गाल, पूरब आशा नाल मिलाईआ। ठाकर सिँघ करे ख्याल, सिँघ इन्द्र नैण तकाईआ। एह खेल होवे कमाल, हरि करता आप कराईआ। सेवा सिँघ दे कोल होवेगी ढाल, जगत रंग ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सन्त मनी सिँघ कहे मैं पुज्जां ज़रूर, जमन किनारा वेख वखाईआ। जिथ्थे मेरा साहिब आवे हज़ूर, हरि करता धुरदरगाहीआ। जो जोती बख्शे नूर, नूर नुराना डगमगाईआ। जिस दा सब तों वखरा दस्तूर, दो जहाना वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। सन्त मनी सिँघ कहे हरि भगत दुआरा बणे आपणे धाम, धरनी धरत मिले वड्याईआ। जो इशारा दिता सीआ नूं राम, बिन अक्खरां अक्खर लिखाईआ। जिसदा लेखा नाल घनईए काहन, काहन कान्हा वड वड्याईआ। सो लहिणा देणा पूरा करे आण, आप आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी खेल आप खिलाईआ। पहली माघ कहे मैं रखदा रिहा उडीकां, जुग जुग ध्यान लगाईआ। मैनूं अवतार पैग़म्बरां दस्सीआं तारीख़ां, तवारीख़ां गए जणाईआ। साडे साहिब ने पूरब लेखे ते मारनीआं लीकां, लाईन ऐन इक समझाईआ। शहादत करे तस्दीकां, शहादत कलम्यां वाली भुगताईआ। दीन दुनी दीआं बदल दए रीतां, मार्ग इक दरसाईआ। झगड़ा मेटे मन्दिर मसीतां, काअब्यां दए वड्याईआ। खेले खेल त्रैगुण अतीता, त्रैभवण धनी अगम्म अथाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। नारद कहे मैं जुग जुग लेखे रिहा तकदा, बिन अक्खरां खोज खुजाईआ। एह
लहिणा देणा हकीकी हक दा, सच सच समझाईआ। की हुक्म वरतणा अलखणा अलख दा, अगोचर की आपणा भेव चुकाईआ। किस बिध भगत दुआरे नींह होवे रखदा, इटां पाहनां नाल वड्याईआ। उस वेले लिखारीआं कोल होवे पुतला इक कक्ख दा, कक्खां कसीरे रवीदास नाल वड्याईआ। जिस दा लहिणा नहीं किसे पक्ख दा, शरअ वंड ना कोए वंडाईआ। उह प्यासा दीन दुनी दी रत दा, जो रत्न अमोलक हीरे गुरमुख लए प्रगटाईआ। अगला हुक्म सतिगुर साहिब स्वामी सच दा, सच नाल वड्याईआ। फौजा सिँघ कोल ग्लास होवे इक कच दा, दूसर वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। मनी सिँघ कहे मेरे अन्दर वड्डीआं आसा, सच सच नाल जणाईआ। जन भगतो सब नूं मिले भरवासा, भाण्डा भरम भरम भनाईआ। वक्त सुहञ्जणा होवे पृथ्मी आकाशा, गगन गगनंतर सोभा पाईआ। शंकर वेखे उत्तों कैलाशा, ब्रह्मा ब्रह्मलोक नैण उठाईआ। विष्नूं विश्व दा खोल्हे ख़ुलासा, भेव अभेद समझाईआ। की लहिणा शाहो शाबासा, शहिनशाह की चतुराईआ। जिस दे अवतार पैग़म्बर गुर दासी दासा, जुग चौकड़ी सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। सन्त मनी सिँघ कहे मैं ख़ुशीआं नाल जावां लिट, सच सिँघासण इक सुहाईआ। मेरे कोल बिन अक्खरां वाली चिट, जिस दा अक्खर नज़र कोए ना आईआ। वेखो धरती रही पिट, रो रो दए दुहाईआ। झगड़ा प्या पत्थर इट्ट, पाहन रहे कुरलाईआ। किसे दा मनुआ जाए ना टिक, सुरती शब्द ना कोए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। मनी सिँघ कहे मेरा लेखा मैं धुर दी बणां बांदी, बन्दना विच सीस निवाईआ। मेरी आशा होवे गांदी, तूं ही तूं ही राग अलाहीआ। जगत तृष्ना वेखां थक्की मांदी, आलस निंद्रा ना कोए मिटाईआ। जगत वासना इक दूजे नूं होवे खांदी, धीरज धीर ना कोए धराईआ। धर्म दा बणे कोए ना पाँधी, मंज़ल चढ़न कोए ना आईआ। सीस दिसे ना कोए परांदी, जगत दुहागण रोवे मारे धाहीआ। सच सरोवर कोई आत्मा दिसे ना नहांदी, सतिगुर धूड़ चरण मजन ना कोए कराईआ। सन्त मनी सिँघ कहे हरि भगत दुआर सुगंद सब नूं सूर गाँ दी, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई इक्को रंग रंगाईआ। एह आशा बिशन कौर बुढेपे वाली माँ दी, ममता जगत वाली तजाईआ। धरनी सुहञ्जणी हो के कहे मैनूं ख़ुशी मिलणी साचे थाँ दी, सोहणी रंगत मेरे उत्ते नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। धरनी कहे मेरे उत्ते विवहार होणा नवां, प्रभ देवे माण वड्याईआ। मैं ख़ुशीआं दे विच भवां, भज्जां वाहो दाहीआ। मेरे उत्ते धर्म दा जुग होणा रवां, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। मैं नौ खण्ड
पृथ्मी भवां, भज्जां वाहो दाहीआ। परम पुरख दी सरनी परां, निव निव लागां पाईआ। तूं मेरा मैं तेरा ढोला पढ़ां, गा गा ख़ुशी बणाईआ। मैनूं लालच नहीं कोई तमअ, लोभ ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ । मनी सिँघ कहे जन भगतो सुहञ्जणी होणी रुत, नव माघ वड्याईआ। हरिजन प्रभ दे सोहणे सुहञ्जणे होणे सुत, जगत मिले वड्याईआ। नींह थल्ले सब तों पहलां सवा तोला चांदी दा रख्या जाएगा बुत, अमरजीत सिँघ दए टिकाईआ। उत्ते अमृत पाया जाएगा घुट, सोहणा सगन मनाईआ। फेर रुपै सोने चांदी पिच्छे दीन दुनी च पैणी लुट, कलयुग आपणा रंग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे हुक्म अबिनाशी अचुत, गुरदर्शन दे लाल रंग नाल रंगे होणगे गुट्ट, निशान गोडयां उत्ते रखाईआ।
९ माघ शहिनशाही सम्मत दस दिल्ली धीरपुर हरि भगत दुआर दी नींह रखण समें
सवेरे साढे दस वजे
सो पुरख निरञ्जण साचा मीत, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। हरि पुरख निरञ्जण ठांडा सीत, सति सतिवादी अगम्म अथाहीआ। एकँकारा त्रैगुण अतीत, त्रैभवण धनी इक अख्वाईआ। आदि निरञ्जण सदा जगजीत, निरगुण निरवैर इक अख्वाईआ। अबिनाशी करता पतित पुनीत, पतित पावन धुरदरगाहीआ। श्री भगवान धर्म दी धार चलाए रीत, सति सतिवादी इक अख्वाईआ। पारब्रह्म खेल करे आदि जुगादी ठीक, ठाकर स्वामी इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर रंग इक रंगाईआ। सतिगुर शब्द आदि आदि दी धार, निरगुण निरवैर निरँकार खेल खिलाईआ। जिस दा रूप अनूप अगम्म अपार, अलख अगोचर सति सतिवादी वड वड्याईआ। जो खेले खेल सदा जुग चार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणी वंड वंडाईआ। जिस दा लहिणा देणा दीन दुनी नाल तेई अवतार, रामा कृष्णा नूर नुराना नूर नूर रुशनाईआ। हज़रत मूसा ईसा मुहम्मद देवणहारा अधार, जोती जाता पुरख बिधाता इक अख्वाईआ। नानक निरगुण सरगुण गोबिन्द शब्द जैकार, सिँघ सिँघ इक अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। सतिगुर शब्द कहे धुर दा हुक्म सदा जुग चार, जुग चौकड़ी आप वरताईआ। जिस दे हुक्मे अन्दर तेई अवतार, अवतर आपणी खेल खिलाईआ। जिस दा लहिणा देणा नाल धरनी धरत धवल धौल विच संसार,
संसारी भण्डारी सँघारी विष्न ब्रह्मा शिव देण गवाहीआ। भगत सुहेले वेखे विगसे वेखणहार, गुर चेले खोज खुजाईआ। जिस दा रसना जिह्वा जगत विद्या बाहर इज़हार, सिफ्तां वंड ना कोए वंडाईआ। चार जुग दे शास्त्र अक्खरां नाल करन पुकार, निरअक्खर धार धार शनवाईआ। सो परम पुरख धुर दा राम करनी दा करता एकँकार, अकल कलधारी वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। सतिगुर शब्द कहे पैग़म्बरां अज़मज़ी वज़ूउल ज़मीउल ज़कूते आयशहेजमा नूरे रुशना मुहम्मदे दुआ ज़बीउल ज़मा मुविवज़ी नविस्तुल ज़म्बाए ख़ुदा ख़ुद मालक इक अख्वाईआ। कोना कुनिज़ शाहे ज़विज़ रोज़म मबी मुवस्ती तुवला जम्बाए जुकन्ननिसता जबराईले ज़मू रूहे नवास्ते मज़ा असतेमज़ा मुवज़ल तुवज़ल मज़ीउल कमोज़े जामिस्ती दम्बाए ख़ुदा काअबाए कुविद शरअ ए ज़ुविद नूरे चश्म अर्शे वज़ी नवीज़े तरजीह ज़मीउल ज़मा रहिनुमा इक नूर नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। सतिगुर शब्द कहे सतिगुर शब्द अगम्मी धार, धरत धवल वड्याईआ। नानक निरगुण सरगुण खेल अपार, गोबिन्द मेला सहिज सुभाईआ। चार वरन इक अधार, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश वंड ना कोए वंडाईआ। लेखा जाणे आप निरँकार, निरवैर इक अख्वाईआ। जिस दे शब्द संदेशे भविख्तां विच गुर अवतार पैग़म्बर गए उच्चार, पेशीनगोईआं नाल मिलाईआ। सो खेले खेल आपणी वार, वारस हो के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे शब्द दी धार आदि जुगादी भगत, भगवन देवणहार वड्याईआ। जिन्हां दे अन्तर नाम दी शक्त, शख्सीयत जगत विच प्रगटाईआ। ओस दा सदा सुहञ्जणा होवे वक्त, वेला आपणे रंग रंगाईआ। जिस दा लहिणा देणा नाल दीन दुनी फ़कत, फ़िकरे ढोले सोहले राग दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। सतिगुर शब्द कहे वक्त सुहञ्जणा आया, सोहणी मिले वड्याईआ। प्रभ जोती जोत रुशनाया, दो जहानां डगमगाईआ। अवतर आपणा खेल खिलाया, खेलणहार अगम्म अथाहीआ। अवतार पैग़म्बर गुर संग मिलाया, एका गंढ्ढ पुआईआ। धुर दा पर्दा आप खुल्हाया, भेव रहे ना राईआ। रवीदास दए गवाहया, शहादत नाम वाली भुगताईआ। बाल्मीक वेख वखाया, त्रेता जुग नाल रलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। रवीदास कहे जन भगतो मैं भगत प्यारा मीत, मित्रां दयां सुणाईआ। ग़रीबां विच ग़रीबी वाली रीत, जुग चौकड़ी चली आईआ। अन्दरों काया सब ने करनी ठण्डी सीत, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। मन मनुआ लैणा जीत, दहि दिशा ना उठ उठ धाहीआ। तूं मेरा मैं तेरा गाउणा
गीत, सोहँ सच पढ़ाईआ। साचा दयोहरा मन्दिर मसीत, काया काअबा नज़री आईआ । मेला होणा नाल हस्त कीट, शाह सुल्तान ना कोए वड्याईआ। पिछला लेखा पिच्छे गया बीत, अगला हुक्म चले धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। बाल्मीक कहे मैं बटवारा, त्रेता मेरी दए गवाहीआ। मैं लेखा लिख्या गुप्त ज़ाहरा, बिन अक्खरां अक्खर दृढ़ाईआ। संदेशा सुणदा रिहा बिन सरवणां आपणे अन्तर अन्तर करदा रिहा विचारा, जगत अक्ल बुद्धी ना कोए रखाईआ। धरनी धरत धवल धौल राम रामा होए उज्यारा, राम रम्ईआ राम राम रूप प्रगटाईआ । जिस दा खेल चारे कुण्ट होवे ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर डगमगाईआ। अन्त कन्त दे के सच इशारा, भगवन्त आपणा भेव चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दी धार आप समझाईआ । धुर दी धार कहे मैं आदि जुगादी सच, प्रभ दी सच वड्याईआ। लूं लूं अन्दर सब दे जावां रच, रचना प्रभ दी दयां वखाईआ। मेरा नाता नहीं नाल काया माटी कच्च, कंचन गढ़्ह ना कोए चतुराईआ। सब दा स्वामी मालक इक्को परमेश्वर पति, पारब्रह्म अख्वाईआ। जिस भगतां लेखे लाउणी रत, रत्न अमोलक हीरे आप प्रगटाईआ। धर्म दा धर्म दवार खोल्हणा हट्ट, वस्त सच नाम टिकाईआ। शरअ ज़ंजीर देणी कट, कटाकश इक्को इक वखाईआ। दूई दुवैत मेटणा फट्ट, पट्टी नाम वाली बंधाईआ। शरअ दी रहे कोई ना वट, वटणा नाम वाला मलणा चाँईं चाँईंआ। सो खेल करे प्रभ जो वसे घट घट, घट घट बैठा सोभा पाईआ। जिस दे नाम कलमे रहे रट, रसना जिह्वा सुरती सोहले ढोले गाईआ। उह आत्म सेज सुहञ्जणा सुहाए खट, खटीआ इक वड्याईआ। जोत जगाए लट लट, अन्ध अन्धेरा दए मिटाईआ। शब्दी सुरत मार के सट्ट, सोई सवाणी लए जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ । करनी कहे मैं आदि जुगादि दी करनी, कुदरत कादर दिती वड्याईआ। मैं वेखणा खेल प्रभू दी चरणी, चरणी दी धार शहादत फोटो दए गवाहीआ। मेरा झगड़ा नहीं वरनी बरनी, ज़ात पात ना वंड वंडाईआ। मैं चाहुंदी इक्को मार्ग होवे उत्ते धरनी, धरनी धरत धवल धौल सोभा पाईआ। पुरख अकाल दी पौड़ी सब ने चढ़नी, राम रामा रंग रंगाईआ। कूड़ी क्रिया जगत जहान विच्चों हड़्हनी, दीन दुनी रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। कूड़ी क्रिया कहे मेरा कलयुग नाता, सच सच सुणाईआ। कलयुग कहे मेरा खेल नाल पुरख बिधाता, जो बिधना दा मालक अगम्म अथाहीआ। जिस मेरा वक्त सुहञ्जणा दीन दुनी कीता अन्धेरी राता, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। झगड़ा पा के दीन मज़्हब ज़ाता पाता, माणस मानव दिते टकराईआ। आपणे हुक्म
दा रख के डूँग्घा खाता, भेव अभेद ल्या छुपाईआ। मैं सच संदेशा देवां दीप साता, नव खण्ड खण्ड सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। नव सत्त कहिण साडा रूप अनूप अपारा, प्रभ दिती माण वड्याईआ। साडी नमो नमो निमस्कारा, डण्डावत बन्दना सजदयां विच सीस झुकाईआ। साडा लहिणा देणा नाल तेई अवतारा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग गंढ्ढ पवाईआ। साडा खेल संग हज़रत ईसा मूसा मुहम्मद यारा, मेहरवान महिबान बीदो आपणा खेल समझाईआ। साडा लहिणा देणा नानक निरगुण धार गोबिन्द धार अपारा, अपरम्पर दए वड्याईआ। साडा मीत साजण भगत सुहेला जो भगवन होए प्यारा, धर्म दी धार विच समाईआ। नौ खण्ड कहिण सत्त दीप असीं ओस प्रभू दा बोलीए जैकारा, जो आदि जुगादि इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ । सत्त दीप कहिण साडी धरनी धरत धवल अपार, अपरम्पर दए वड्याईआ। साडी नमो नमो निमस्कार, निव निव सीस झुकाईआ। धन्नभाग जे धुर दा हुक्म चले विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी ख़ुशी मनाईआ। मानव ज़ाती इक होए प्यार, आत्म परमात्म मिलके वजे वधाईआ। जो भगत सन्त सूफ़ी संदेशा दे के गए आपणी वार, पूरब लेखे नाल मिलाईआ। भगतां दा गृह होवे भगत दुआर, भगवन मिल के वजे वधाईआ। शरअ दा होवे ना कोए सिक्दार, मज़्हबां वंड ना कोए वंडाईआ। इक्को नूर जोत उज्यार, नूर नुराना नज़री आईआ । इक्को शब्द होवे धुन्कार, अनहद नादी नाद करे शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची खेल आप खिलाईआ। धरनी कहे मैं आदि जुगादि दी धवल, धर्म नाल समझाईआ । मेरा मालक पुरख अकाला नूर अलाही इक्को अवल, आलमीन इक अख्वाईआ। जिस दा लेखा लहिणा देणा राम रामा नाल कृष्ण काहन सवल, सांवरीआ आपणा रंग रंगाईआ। जिस गोबिन्द धार छकाई पवल, अमृत रस बिन रसना रस चखाईआ। ओह भगत सुहेले प्रगटाए आपणे कवल, कमलापाती आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। धरनी कहे वक्त सुहञ्जणा आया नौ माघ, ख़ुशीआं ढोले गाईआ। मेरे अन्तर उपज्या इक वैराग, वैरी कूड़े बाहर कढ्ढाईआ। जन भगतो दुरमति मैल धोणा दाग़, पाप रहे ना राईआ। काया मन्दिर दीपक जोत वेखणा चराग़, जोती जाता करे रुशनाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी चार कुण्ट दहि दिशा चारे लिखारीउ लिखो लगणी आग, अग्नी सके ना कोए बुझाईआ। शाह सुल्तानां रईयत हकूमतां जाणीआं त्याग, त्रैगुण अतीता आपणा खेल समझाईआ। किसे दी पुछे कोई ना वात, संगी संग ना कोए निभाईआ। सत्तां दीपां होवे अन्धेरी रात, चारे कुण्ट अन्धेरा छाईआ। जोती जोत सरूप हरि,
आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा खेल आप समझाईआ। धरनी कहे लिखारीओ तुहाडा दिसे गाना बध्धा मैहन्दी तन्दा, संग मुहम्मद चार यार रलाईआ। एह लेखा किसे नहीं संधा, अक्ल बुद्धी समझ किसे ना आईआ। जगत जहान नौजवान कर्म कांड विच अन्धा, निज नेत्र लोचन नैण अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। कलयुग आपणी धार विच्चों लँघा, भज्जा जाए चाँईं चाँईंआ। अन्तिम सब दा हाल होणा मंदा, मंदभाग दिसे लोकाईआ। सदी चौधवीं अन्तिम होया कन्ढ्ढा, कन्ढ्ढी घाट सारे बैठे ध्यान लगाईआ। जो वेद व्यासे पाईआं वंडां, चार लख सतारां हज़ार सलोक अठारां प्राण देण गवाहीआ। केहड़ी खेल खेले गौड़ ब्राह्मण नूरी धार हो के पंडा, पारब्रह्म ब्रह्म भेव आप खुलाईआ। शब्दी धार चमके चण्ड प्रचण्डा, जगत जहान नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म आप वरताईआ । धरनी कहे मैं ख़ुशीआं गावां ढोले, प्रभ नूं सीस निवाईआ। शब्दी धार जो शब्द अगम्मा बोले, अनबोलत राग सुणाईआ। जिस दे अवतार पैग़म्बर गुरु धर्म धार दे तोले, नाम कंडे हथ्थ उठाईआ। जिस ने दीनां मज़्हबां वाले हट्ट खोल्हे, चार कुण्ट दिती वड्याईआ। जिस दे लेखे विच लहिणे देणे सब दे कोले, कौल इकरार नाल बणाईआ। उह वेखे धार उपर धौले, धर्म धार नाल जणाईआ। जिस ने सच दुआरे खोल्हे, ख़ालक ख़लक ख़लक समझाईआ। नव सत्त तकणे रौले, सांतक सति ना कोए वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। धरनी कहे मैं चारों कुण्ट मारां ध्यान, बिन नैणां नैण उठाईआ। औह वेखो पंडत नारद आउँदा बिना रसना तों दए ज्ञान, बिन जिह्वा जिह्वा रिहा हिलाईआ । उठ वेख ला की खेल करे श्री भगवान, हरि करता धुरदरगाहीआ। जिस सत्त दीप हुक्म चलाया ते वरतणा विच जहान, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। लहिंदी दिशा अक्ख पुट्ट ला ते नाल सुण लै कान, बिन कन्नां दयां समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ । धरनी कहे मैं नारद की दस्सां, सच सच जणाईआ। मैं दीन दुनी नूं वेख वेख हस्सां, जो मेरे उत्ते सोभा पाईआ। किसे अन्दर प्रभू दे प्यार दा रिहा नहीं रसा, रसना जिह्वा ढोले सारे गाईआ। मैं दूर दुराडी जगत जिज्ञासुआं कोलों नस्सां, भज्जां वाहो दाहीआ। मैनूं ऐं जापदा प्रभू दा भगत कोई विरला कोटां विच्चों लखां, गणती गणत ना कोए गिणाईआ। पर याद कर लै नारदा सृष्टी ऐं सड़नी जिवें सड़दा पुतला कक्खां, चारों कुण्ट वेखणा थांउँ थाँईंआ। कलयुग खेल होणा वांग बाज़ीगर नटां, नटुआ हो के आपणा स्वांग वरताईआ। मैं अन्त इक प्रभू ते आपणी आसा सुट्टां, दूसर ओट ना कोए तकाईआ। जिस दीन मज़्हब दीआं मेटणीआं वट्टां, झगड़े नाम ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप
हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ । नारद कहे धरनीए मैं वी होया हैरान, हैरानी मेरे अन्दर छाईआ। कलयुग कूड़ दिसे प्रधान, चारों कुण्ट भज्जे वाहो दाहीआ। शरअ रूप बणी शैतान, शरीअत करे लड़ाईआ। इन्सान दा वैरी बणया इन्सान, इन्सानीअत हथ्थ किसे ना आईआ। पर याद कर लै जो सीआ नूं संदेशा दिता राम, बनवासी आपणा हुक्म सुणाईआ। कलयुग कूड़ कूड़यार होणा जगत जहान, नव सत्त आपणा रंग रंगाईआ। जो अर्जन नूं गीता लिखण लग्गयां दस्सया काहन, घनईया धुर दा हुक्म दृढ़ाईआ। कलयुग अन्त प्रभू दी करे ना कोए पहचान, भगवन रंग ना कोए समाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी होवे परेशान, परेशानी विच दुहाईआ। अन्तर आत्म उपजे ना कोए ब्रह्म ज्ञान, ब्रह्म विद्या ना कोए पढ़ाईआ। अमृत रस मिले ना पीण खाण, निझर झिरना ना कोए झिराईआ। घर स्वामी ठाकर मिले किसे ना आण, तन मन्दिर ना वजे कोए वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दा संग आप बणाईआ। नारद कहे धरनीए मैं होर कुछ तक्कां, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। उह वेख लै तीजे साल नूं झगड़ा पैणा विच मदीना मक्का, काअबे आपणा हाल दृढ़ाईआ। फेर लहिणा देणा होणा नाल बूरा कक्का, हज़रत ईसा देवणहार शहादत नाल गवाहीआ। नौ खण्ड पृथ्मी रशीआ नाल अमरीका लगणा धक्का, अगे हो ना कोए अटकाईआ। दीन दुनी दी कीमत रहिणी नहीं कोई टका, शाह सुल्तान राज राजान मायाधारी मिट्टी ख़ाक विच रुलाईआ। इक्को धर्म दी धार प्रभू दे नाम दी होणी सत्ता, जिसनूं सतिगुर शब्द मंने जगत लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दा संग आप बणाईआ। धरनी कहे नारद जी मैं वी चुक्कया भार, नव खण्ड चुरासी लख आपणे उत्ते उठाईआ। मेरी दिवस रैण पुकार, कूक कूक सुणाईआ। मेरे प्रीतम प्यारे मेरी पा सार, परम पुरख होणा आप सहाईआ। चारो कुण्ट होया धूंआँधार, तेरा नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। तेरे नाम कलम्यां वाली खार, दीन मज़्हब करे लड़ाईआ। तूं आत्म परमात्म नूर उज्यार, नूर नुराना इक अख्वाईआ। कलयुग मेट दे धुआँधार, धर्म दी धार इक समझाईआ। इक्को तेरा नाम होवे जैकार, इक्को तेरी सिफ्त सलाहीआ। इक्को तेरा मन्दिर होवे दुआर, शिवदुआला मठ गुरुदुआर इक वखाईआ। इक्को शब्द होवे धुन्कार, तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म वजदी रहे वधाईआ। इक्को तेरी होवे निमस्कार, डण्डावत बन्दना सजदयां विच सारे सीस झुकाईआ । तूं शाहो भूप होवें सिक्दार, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ तेरी वजे वधाईआ। धरनी कहे मेरी नमों नमों निमस्कार, निव निव तेरे लागां पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म आप वरताईआ। नारद कहे धरनीए परम पुरख बड़ा चालाक, मैं जुग
चौकड़ी वेख वखाईआ। नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग बीते सब नूं करदा रिहा ख़ाक, माटी ख़ाक विच मिलाईआ। कोटां विच्चों जन भगतां खोल्हदा रिहा ताक, बजर कपाटी पड़दा आप चुकाईआ। आपणा दस्सदा रिहा शब्द अगम्मी वाक, बिन रसना जिह्वा ढोला गाईआ। सच प्रीती जोड़दा रिहा नात, आत्म परमात्म मेला मेले सहिज सुभाईआ। सो अन्त पुछणहारा वात, जुग चौकड़ी जिस दे हुक्म अन्दर भज्जे वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी खेल आप खिलाईआ। धरनी कहे नारद जी मैं उसे नूं टेकां मथ्था, जो मालक धुरदरगाहीआ । जिस दे गुर अवतार पैग़म्बर सथर लथ्था, यारड़ा सेज हंढाईआ। जिस दी चार जुग दे शास्त्र करदे कथा, वेद पुराण अञ्जील कुरान बाईबल तुरैत गीता गुरु ग्रन्थ ढोले सोहले राग सुणाईआ। उस दा खेल वेखणा यथार्थ यथा, जो यदी आपणा हुक्म वरताईआ। जिस दे शब्दी धार दा अगम्मी इक्को भथ्था, तीर तरकश कमान हथ्थ ना कोए रखाईआ। उहदा युद्ध बिना तन वजूद हथ्थां, हुक्मी हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दा मालक नूर अलाहीआ। नारद कहे धरनीए उह मालक परम पुरख अपार, परमात्म इक अख्वाईआ। जिस जुग चौकड़ी खेलया खेल विच संसार, सतिगुर शब्द नाल वड्याईआ। अवतार पैग़म्बर गुरुआं दिता अधार, उदर दा लेखा दिता मुकाईआ। निरअखर धार विच्चों अक्खर दिते उच्चार, जगत शास्त्र देण गवाहीआ। जिस ने मन्दिर मस्जिद शिवदवारे मठ बणाए गुरुदुआर, चर्चां दिती माण वड्याईआ । दीनां मज़्हबां दस्स नाम जैकार, शरअ दा रंग दिता रंगाईआ। झगड़यां विच खेल कीता वारो वार, वारता पिछली दए गवाहीआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला आदि जुगादी परम पुरख परवरदिगार, राम रामा काहन कान्हा आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप समझाईआ। धरनी कहे मेरा वक्त होया सुहञ्जणा, सोहणी मिले वड्याईआ। किरपा करे आदि निरञ्जणा, आदि पुरख दया कमाईआ। जिस नूं कहिंदे दर्द दु:ख भय भञ्जणा, भव सागर पार लँघाईआ। उह भगतां पावे नाम दा अंजणा, निज नेत्र लोचण नैण अक्ख खुल्हाईआ। जिस दे हुक्म विच जगत जहान वंञणा, भज्जे वाहो दाहीआ। जिस सब दा पड़दा कज्जणा, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जिस दा नाम डंका वजणा, चारो कुण्ट करे शनवाईआ। उह झगड़ा मेटे दीन दुनी काया माटी बदना, जिस्म जिस्म ज़मीर विच्चों आप समझाईआ। सो साहिब सूरा सरबगणा, हरि करता इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी आप कमाईआ। धरनी कहे मेरे वक्त कवण संभाले, सम्बल बैठा नज़र किसे ना आईआ । जो लेखा जाणे शाह कंगाले, ग़रीब ग़रीबां वेख वखाईआ। जिस
दा नाम सच्चा धन माले, धन दौलत कम्म किसे ना आईआ। जो भाग लगाए साचे डाले, पत्त टहणी आप महकाईआ। मेरे धोए दाग़ काले, दुरमति रहे ना राईआ। अमृत धार अन्दरों उछाले, सवा सेर पाणी लिखारीआं दए गवाहीआ। पंज पंज भगतां दे शहादत देण भाले, भाण्डा भरम भनाईआ। आत्म धार वसे नाले, परमात्म विछड़ कदे ना जाईआ। जिस दे पिच्छे भगत सुहेले जुग जुग घालणा रहे घाले, रविदास रवीदास नाल समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा लेखा आप दरसाईआ। धरनी कहे मैं कूक कहां पुकार, दो जहानां दयां सुणाईआ। सब दा इक्को मित्र मुरार, परम पुरख इक अख्वाईआ। जिस ने बाल्मीक दिता तार, बटवारा आपणे रंग रंगाईआ। डाके मारदा विच संसार, सच लुटेरा इक अख्वाईआ। जिस दी दक्षिणा राम दे लेखे साढे तिन्न हार, कलयुग लहिणा पूर कराईआ। गऊ पाल गोपाल काहन कृष्ण वेखे नैण मुँधार, नैण मूंद दया कमाईआ। ईसा कहे मेरा लेखा नाल परवरदिगार, जो यार यारा अगम्म अथाहीआ। मुहम्मद कहे मैं ओस दा करां इज़हार, जो सिफ्तां दा मालक सिफ्त सलाहीआ। नानक कहे मैं उस दी वजावां सितार, जो सुत्तयां लए जगाईआ। जन भगतो एह सारी सृष्टी दा सतिजुग विच होवेगा भगत दुआर, अज्ज दा लेखा इस दी दए गवाहीआ। दर्शन सिँघ दी पुठ्ठी दिसे तलवार, ढाल आपणा रूप दरसाईआ। ख़ाली ग्लास कहे चारों कुण्ट होणी हाहाकार, फल कहिण फल किसे हथ्थ ना आईआ। नेत्र रोवे नारी नार, बिन हंझूआं हंझू वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक दया कमाईआ। नारद कहे धरनीए वेख लै भगतां ने दोवें रंगे होए गुट, लाल आपणा रंग वखाईआ। इक वार प्रभ नालों सब दी प्रीती जाणी तुट, टुटयां फेर प्रभू जुड़ाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी पैणी लुट, कलयुग लुटेरा फिरे चाँईं चाँईंआ। दीनां मज़्हबां होणी फुट, मेला सके ना कोए मिलाईआ। बेशक सृष्टी प्रभू दा नाम जपदी रसना जिह्वा बुल्ल्हां नाल बुट, हिरदे राम ना कोए वसाईआ। सब दा भाग जाणा निखुट, खोटे खरे रूप ना कोए दरसाईआ। फेर सति सच दी मौलणी रुत, रुतड़ी आपणा रंग रंगाईआ। भगत दुआर दी नींह थल्ले चांदी दा दब्बणा बुत, बुतख़ाने वेखण थांउँ थाँईंआ । एह विहार ओस साहिब दा जिस दा शब्द दुलारा सुत, दो जहानां वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। नारद कहे धरनीए मैं की वेखां हुन्दा सगन, सगला ध्यान लगाईआ। भगतां अन्तर आत्मा होवे मग्न, जगत वासना बाहर कढ्ढाईआ। ओढण दिसे किसे ना सीस सृष्टी होई नग्न, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। बिना भगतां तों काया मन्दिर अन्दर दीपक किसे ना जगण, जागरत जोत ना कोए रुशनाईआ। की होया जे भगत दुआर दी धार नाल लग्गी
अग्न, अग्न जगत वाली समझाईआ। किसे दा रहिणा नहीं कोई सज्जण, मित्र मीत ना कोए अख्वाईआ। अन्त गढ़्ह हँकारी भाण्डे भज्जण, मन ममता दूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी खेल आप खिलाईआ। धरनी कहे नारदा मैं अवतार पैग़म्बर गुरु तकां साख्यात, बिन अक्खीआं अक्ख उठाईआ। जिन्हां चार जुग दी पिछली लिखी गाथ, अक्खर अक्खरां नाल मिलाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग चलदा वेख्या राथ, निरगुण सरगुण हो के भज्जे चाँईं चाँईंआ। अन्त लहिणा देणा उस हथ्थ पुरख समराथ, जो करता धुरदरगाहीआ। जो होए सहाई अनाथां अनाथ, दीनन आपणे गले लगाईआ। सो सब दा लहिणा देणा देवे मस्तक माथ, पूरब लेखा बिधना नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। धरनी कहे मेरा लेखा बहुत पुराणा, पुराण अठारां देण गवाहीआ। मेरा काहन नाल यराना, जो सख़ीआँ सुख़न गया समझाईआ। दुनिया दीन विच बदल जाणा ज़माना, जमन किनारा संग रखाईआ। कलयुग कूड़ होणा प्रधाना, चारों कुण्ट भज्जे वाहो दाहीआ। धर्म दा रहिणा नहीं कोई निशाना, धर्म दी धार ना कोए रखाईआ। दीन मज़्हब होणा बेगाना, नाम कलमा करे लड़ाईआ। अन्तर गाए ना कोए तराना, तुरीआ वेखण कोए ना पाईआ। ओस समें खेल करे धुर दा कान्हा, काहन काहन नाल वड्याईआ। जिस दा लहिणा देणा दो जहाना, ज़िमीं असमान वेख वखाईआ। सतिगुर शब्द करे प्रधाना, दूसर नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पड़दा आप उठाईआ। नारद कहे धरनीए मैं वी सुणी बात, पिच्छे हो के ध्यान लगाईआ। जो खेल होणा लोकमात, काहन घनईया गया दृड़ाईआ। किसे दी पुछणी नहीं किसे ने वात, संगी संग ना कोए बणाईआ। की होया जे अठारां कशूणीआं होईआं खात, धर्म युद्ध युद्ध समझाईआ। कलयुग अन्तिम हुक्म वरते कमलापात, पतिपरमेश्वर आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक बेपरवाहीआ। धरनी कहे मैं करदी रही काहन नूं याद, गोपाल सीस निवाईआ। जो मैनूं दे के गया दाद, वस्त अमुल नाम वरताईआ। तेरा खेड़ा होए आबाद, हरि भगत दुआर सोभा पाईआ। जिथ्थे सारे इक्ट्ठे होणगे सन्त साध, सूफ़ीआं रंग रंगाईआ। अन्तर रहे ना वाद विवाद, विख अन्दरों बाहर कढ्ढाईआ। शरअ दी दिसे कोई ना हाद, मज़्हबां रंग ना कोए रंगाईआ। इक्को मालक नज़री आए वाहिद, गाॅड इक्को वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। नारद कहे धरनी मैं वी सुणया संदेश, जो कृष्ण घनईया काहन काहन गया दृढ़ाईआ। मैं दूरों हो के पेश, पेशीनगोई पुछी चाँईं चाँईंआ। सच दस्स
एह धाम सुहञ्जणा कौण करे ते केहड़ा होवे नरेश, कवण हुक्म हुक्म वरताईआ। ओस हस के किहा मेरा बिना अक्खरां तों लेख, कलम शाही ना कोए वड्याईआ। जोती जाता धारे भेख, अवल्लड़ा रूप प्रगटाईआ। जिस कूड़ कूड़यार दी मेटणी रेख, ·षीआं मुनीआं दए समझाईआ। उह आवे जमन कनारा एस देस, देस दसन्तर वेख वखाईआ। जिस जगत जहान दा तकणा कलेश, कल कातीआं खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। धरनी कहे मैं खुशीआं विच दस्सां आज, हकीकत सच दृढ़ाईआ। सारी सृष्टी दा भगत धार होणा समाज, समग्री प्रभू नाम वरताईआ। मेरे उत्ते मेरा बंक दुआर सुहाए सेवा करनगे राजन राज, रईयत आपणा संग बणाईआ। एह नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग पिच्छों होणा काज, करनी दा करता आप समझाईआ। मेरा मालक ख़ालक इक्को महाराज, परम पुरख इक अख्वाईआ। जिस ने धर्म चलाया जहाज़, नईया नौका नाम दृढ़ाईआ। चारे कुण्ट मारनी अवाज़, चारे वरनां लए उठाईआ। सब दा सांझा होवे समाज, वखरी वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। धरनी कहे मेरी आसा मनसा होवे पूर, पूरब बैठी ध्यान लगाईआ। मेरे राम दा सच दस्तूर, जुग चौकड़ी चलया आईआ। जो काहनां दा काहन हाज़र हज़ूर, हज़रतां दा मालक नूर अलाहीआ। जिन्ह शब्दी धार दिता सरूर, गुरु गुरदेव दे वड्याईआ। जिस दी मंज़ल ना नेड़े ना दूर, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। जन भगतो तुहाडी भगती करे मन्ज़ूर, दर आयां लेखे लाईआ। तुसां सब ने आत्मा धार होणा मशकूर, शुक्रिया कहि के शुकर मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दा मालक बेपरवाहीआ। धरनी कहे मेरी आसा पूरी होवे मनसा, ख़ुशीआं राग जणाईआ। मेरा मालक मिले मैनूं कान्हा जिस हँकार मेटया कंसा, दिती माण वड्याईआ। जिस दा खेल सहँस सहँसा, गणती गणत ना कोए गिणाईआ । जिस सतिजुग विच मानव ज़ाती इक बणाउणा बंसा, दूसर वंड ना कोए वंडाईआ। गढ़्ह तोड़ना हउमे हंगता, हँ ब्रह्म दए समझाईआ। जो लेखा लिख्या वेद व्यासे गौड़ ब्राह्मण प्रथाए पंडता, भविख्त पुराण नौ हज़ार सलोक देण गवाहीआ। उह खेल खेले धरती उत्ते नव खण्डता, सति सति वेखे चाँईं चाँईंआ। जिस दा झगड़ा नहीं मन मति दा, ममता मोह ना कोए रखाईआ। उहदा खेल परमेश्वर पति दा, पतित पावन वड वड्याईआ। जो लेखा जाणे मित गत दा, अन्तर निरंतर बैठा ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। धरनी कहे अवतार पैग़म्बर गुरु सारे करो मिलाप, मिलणी हरि जगदीश कराईआ। कलयुग अन्त मिटे तीनो ताप, त्रैगुण अग्न ना कोए तपाईआ।
सब दा इक्को नाम होवे जाप, इक्को सोहला ढोला कलमा सिफ्त सलाहीआ। इक्को मालक होवे कमलापात, पतिपरमेश्वर इक मनाईआ। झगड़ा रहे ना ज़ात पात, दीन मज़्हब ना करे लड़ाईआ। आपणा भविख्तां वाला वेखो खात, सदी चौधवीं बीसवीं नाल मिलाईआ। ढईआ गोबिन्द वाला पुछणवाला वात, वातावरन तके ख़लक ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। धरनी कहे अवतार पैग़म्बर गुरु साहिबान करो ख्याल, बिन नैणां नैण उठाईआ। धर्म दुआर दा धर्म होवे दलाल, विचोला अवर ना कोए बणाईआ। जिस दी साहिब सतिगुर शब्द करे संभाल, सम्बल दा मालक दया कमाईआ। जिथ्थे सोहणे शाह कंगाल, ग़रीब ग़रीबां दए वड्याईआ। दीन दुनी दा होवे ना कोए जंजाल, जागरत जोत करे रुशनाईआ । जिस दी आशा रखी सिँघ पाल, मेहरवान मेहरवान मेहरवान वेख वखाईआ। जिस दा ठाकर स्वामी दिता ज्ञान, इन्द्र सिँघ सिँघ सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मन्दिर इक सुहाईआ। धरनी कहे गुर अवतार पैग़म्बर मेरा वेखो मीत, मित्रो सच जणाईआ। जिस नूं जुग चौकड़ी सब ने रख्या चीत, चित्र के सक्या ना कोए वखाईआ। जो जुग जुग बदलदा रिहा रीत, रीतीवान अगम्म अथाहीआ। सो सब दी अन्तर मन कल्पणा करे पतित पुनीत, पतित पावन दया कमाईआ। जिस नूं कहिंदे सदा जगजीत, जग जीवण दाता इक अख्वाईआ। जिस दा लेखा नाल मन्दिर मसीत, काअब्यां फोल फुलाईआ। उह आत्म परमात्म बंधाए सब दी प्रीत, प्रीतम हो के जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। नारद कहे धरनीए तेरे उत्ते होणा वक्त सुहञ्जणा, सोहणी मिले वड्याईआ। घर सुहाए आदि निरञ्जणा, बंक दुआरा वेख वखाईआ। जिथ्थे इक्को दीपक जगणा, जोती जोत डगमगाईआ। जो सब दा होवे सज्जणा, मीत मुरारा अगम्म अथाहीआ। जो नाम निधान दी चाढ़्हे रंगणा, रंगत आपणी आप प्रगटाईआ। उह भगतो तुहाडी भगती दा मनावे सगना, सगले संगी आप रखाईआ। निरगुण धार लावे अंगणा, अंगीकार आप हो जाईआ। अन्तर निरंतर दे अनन्दना, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। लेखे लग्गे पंज तत शरीर पंजना, पंजम तत मिले माण वड्याईआ। सम्मत शहिनशाही दस कहे दीन दुनी दा लेखा जिस हथ्थ मुकन्द मनोहर मुकन्दना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म आपणे हथ्थ रखाईआ। धरनी कहे मेरी प्यार मुहब्बत वाली तशरीह, ख़ुशीआं नाल जणाईआ। भगतां दी भस्म चरणी दी धार गुरमुख इक इक चूंढी भरनगे वीह, माझा मालवा दुआबा जम्मू वंड वंडाईआ। टिकाउणगे चढ़दे वाली कूट विच नींह, ख़ुशीआं नाल रखाईआ। धर्म दा बीज देणा बीअ, सतिजुग फल नाल फुल्ल लए
महकाईआ। रवीदास दा लेखा जो लिख्या साढे तिन्न हथ्थ सींअ, धरनी धरत धवल ख़ुशी बणाईआ। अगे पता नहीं होणा की, धरनी निव निव सीस निवाईआ। लख चुरासी प्रभ दे जी, जीव जंतां विच समाईआ। तुहाडे उत्तों बलि बलि जावां थीं, निव निव लागां पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मेला आप मिलाईआ। धरनी कहे मिट्टी ख़ाक भस्म रखणी नींह थल्ले इक इक चूंडी, बीस बीसा रंग रंगाईआ। उत्ते धर्म धार दी होवे खूंडी, खड़गां खंडयां बाहर समझाईआ। धरनी कहे मैं बिना ज़बान तों कूंदी, कूक कूक सुणाईआ। मैनूं सार सारयां बुत रूह दी, रूह बुतां वेख वखाईआ। मैं ख़बर सुणावां उस शब्द गुरु दी, जो गुर अवतार पैग़म्बरां दए वड्याईआ। जन भगतो अज्ज दी मनिआद सतिजुग धार शुरू दी, सति धर्म साचा रंग रंगाईआ। अजे ते खेल होणी दुड़ू दुड़ू दी, सत्तां सालां तों बाद एथे धर्म दे झण्डे झुलणे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। धरनी कहे मेरे उत्ते बणना गृह मन्दिर, सोहणी मिले वड्याईआ । जिथ्थे भगतां दा भगती धार तुटणा बजर कपाटी जंदर, ज़िंदगी विच्चों ज़िंदगी दए बदलाईआ। प्रकाश होवे अन्धेरी कंदर, तन वजूद नूर नुराना डगमगाईआ। मनुआ दहि दिशा ना उठ उठ धावे बन्दर, मन मनसा ना कोए हल्काईआ। जन भगतां हरिजनां सूफ़ीआं सन्तां लेखे लगे तत पंजण, पंचम दा मेला मिले सहिज सुभाईआ । किसे दे अन्तष्करन विच ना होवे रंजण, रंजश अन्दरों बाहर कढ्ढाईआ। धरनी कहे मेरे उत्ते केते जुग चौकड़ीआं लँघण, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग भज्जे वाहो दाहीआ। कोटन वार दीन दुनी शरअ दी लग्गी अग्न, भस्म हो के मिट्टी ख़ाक विच मिलाईआ। कोटन वार मेरे उत्ते शादिआने वजण, गुर अवतार पैग़म्बर धुर दे राग नाद गए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। नारद कहे धरनीए मेरा जीअ करदा मैं तैनूं करां इक मख़ौल, मसख़रा हो के दयां सुणाईआ। तैनूं धरनी कहां धरत कहां धवल कहां कि कहां धौल, धर्म नाल दे जणाईआ। सच दस्स तेरा अवतार पैग़म्बरां नाल की कौल, वायदा गुरु दुरदेव की जणाईआ। मेरा जीअ करदा कूड़ कूड़यार दा वजा देवां ढोल, डंका सुणावां थांओं थाँईंआ। सारी सृष्टी दी दृष्टी जावे डोल, साबत रहिण कोए ना पाईआ। तेरा धर्म दा दुआर धर्म दा मालक देवे खोल्ह, ख़लक दा ख़ालक वेख वखाईआ। जिस दा भेव जाणे ना कोई पंडत पांधा रौल, थितां वंड ना कोए वंडाईआ। एह लेखा उस दा जिस नूं त्रैलोकी नाथ कहिंदे साँवल सौल, सांवरीआ आपणा खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ । धरनी कहे नारदा कुछ मैं वी दस्सणा ज़रूर, ज़रूरत
आपणी दयां जणाईआ। मैनूं दिसदा मेरे उत्ते प्या फ़तूर, धर्म नूं फ़तवा लग्गा थांउँ थाँईंआ। सच दा सच दिसे ना नूर, नूर नुराना चन्द ना कोए चमकाईआ। साचे नाम दी सुणे कोए ना तूर, तुरीआ पद दी मंज़ल हथ्थ किसे ना आईआ। मैनूं कलयुग कूड़ कीता मशहूर, चारों कुण्ट झूठ दे डंके रिहा वजाईआ। मैं आसा रखी मेरा साहिब मैनूं कदों बख्शेगा चरण धूड़, धूड़ी टिक्के ख़ाक रमाईआ। जगत दा वक्त मिटे हरिजन रहे ना कोए मूर्ख मूढ़्ह, गुरमुख हरिजन भगत सुहेले लए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप उठाईआ। नारद कहे धरनीए ओह वेख लै कलयुग काला मलंग, नव खण्ड पृथ्मी सत्त दीप भज्जे वाहो दाहीआ। जो वजावे मोह ममता दा मृदंग, ममता माया वाली नाल रलाईआ। जिस घर घर छेड़या जंग, मन का मणका दिता भुआईआ। दीन दुनी नूं कीता तंग, तंग दस्त होई लोकाईआ। जिधर वेखें कलयुग ने कीती भुख नंग, भण्डार सके ना कोए रजाईआ। अन्तर आत्म मिले ना किसे अनन्द, अनन्द विच्चों अनन्द ना कोए प्रगटाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्मा परमात्मा गाए कोई ना छन्द, पारब्रह्म ब्रह्म संग ना कोए रखाईआ। आत्म सेज सुहञ्जणी दिसे ना किसे पलँघ, सथर यार ना कोए हंढाईआ। सृष्टी दी दृष्टी अन्तष्करन विच होई रंड, पती पति पतिवन्ता हरि कन्त नज़र किसे ना आईआ। निगाह मार लै विच नवखण्ड, सत्तां दीपां ध्यान लगाईआ। जिधर वेखें ओधर शरअ दी पवे डण्ड, डण्डावत विच प्रभ नूं सीस ना कोए निवाईआ। दरोही मची जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज रही कुरलाईआ। सृष्टी दी धार होई भेख पखण्ड, सति सच वेखण कोए ना पाईआ। मेरी इक्को आशा इक्को मंग, मांगत हो के झोली डाहीआ। मेरे साहिब सूरे सरबंग, हरि करते तेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। धरनी कहे सुण नारद मुनी, मुनीश्रां बाहर जणाईआ। मेरी पुकार अवतार पैग़म्बरां गुरुआं सुणी, अणसुणत नज़र कोए ना आईआ। जो जुग चौकड़ी धर्म दे धार बणे वड गुणी, गुणवन्त जगत अख्वाईआ। शब्द नाम दी जणाई धुनी, धुन आत्मक राग दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म आप समझाईआ । धरनी कहे मेरी नींह रखणी नाल जगत दी इट्ट, माटी कच्च रंग रंगाईआ। प्रभू विच रखे बिन अक्खरां तों चिट, चिट्टे उत्ते काला रंग ना कोए रंगाईआ। नीली लाल शाही दोवें रहीआं पिट, दरोही तेरा नाम दुहाईआ । कलमां कानयां कहिण असीं किथे जाईए टिक, कवण धाम मिले वड्याईआ। किस दे उत्ते आशा दईए सिट्ट, सिट्टाबाज़ी वेखी जगत लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पल्लू आप फड़ाईआ। धरनी कहे मेरे वेख लै पिछले कर्म, कांडां बाहर जणाईआ। जुग
जुग दा तक लै धर्म, नारदा बिन अक्खां अक्ख खुलाईआ। कलयुग तक लै की झगड़ा वरन बरन, ज़ात ज़ाती की चतुराईआ। मेरे नेत्र नैणां आवे शर्म, प्रभ नूं भुली सर्ब लोकाईआ। मेरा लेखा नाल उस करनी करन, जो करनी करता धुरदरगाहीआ। मैं उस दा पल्लू लग्गी फड़न, बिन हथ्थां हथ्थ उठाईआ। ओस दी मंज़ल लग्गी चढ़न, बिन कदमां कदम टिकाईआ। ओसे दा नाम लग्गी पढ़न, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ। ओसे दे फ़राक विच वैराग विच लग्गी सड़न, बिरहों अन्दरों रही कुरलाईआ। मेरे प्रभू झगड़ा मेट दे पंज तत धड़न, सीस जगदीस आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा गृह आप सुहाईआ। धरनी कहे जन भगतो मेरी इक बेनन्ती, ख़ुशीआं विच सुणाईआ। एह लेखा नहीं किसे पंडती, अक्ल बुद्धी ना कोए वड्याईआ। आसा नहीं किसे मन दी, कल्पणा तृष्ना ना कोए रलाईआ। एह खेल अगम्मे चन्न दी, जो नूर नुराना आदि जुगादी नूर अलाहीआ। एह अवाज़ नहीं किसे कन्न दी, सरवणां बाहर शनवाईआ। एह वड्याई नहीं किसे धन दी, लोभ लालच ना कोए वड्याईआ। इक प्रीती प्रीतम होवे जन दी, जन भगतो मिल के वजे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी खेल आप खिलाईआ। धरनी कहे जन भगतो मेरा लेखा प्रभू नाल आदि, जुग चौकड़ी रीती चली आईआ। मेरे उत्ते दीन दुनी हुंदी रही बर्बाद, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग मेरी दए गवाहीआ। प्यार मुहब्बत विच हुंदे रहे विस्माद, बिस्मिल हो के आपणा खेल खिलाईआ। मैं जुग जुग सुणदी रही नाद, शब्दी धार बिन अक्खरां अक्खर हुन्दी रही शनवाईआ। मेरा लहिणा देणा अन्त कलयुग सब तों बाद, आख़र आख़र दयां दृढ़ाईआ। जिस कारन नानक वजाई रबाब, सितार दीन दुनी वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा गृह इक वखाईआ। धरनी कहे जन भगतो धर्म दुआरा वसणा, सतिजुग मिले माण वड्याईआ। दीनां मज़्हबां बहि बहि हस्सणा, एको ख़ुशी बणाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी नस्सणा, भज्जे वाहो दाहीआ। नाम अंमिउं रस चखणा, बिन रसना रस चखाईआ। तुहाडी प्यार मुहब्बत वाली दक्षिणा, प्रभ लेखे लए लगाईआ। सच प्रेम विच्चों रहे कोई ना सखणा, काया चोली दए टिकाईआ। एह लहिणा देणा हथ्थो हथ्थणा, अगे उधार ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप चुकाईआ। धरनी कहे जन भगतो मेरा प्रेम दा साचा दरस, नैण दीद ख़ुशी बणाईआ। मेरी पूरी होई हरस, हवस दिती मिटाईआ। निरगुण धार कीता तरस, जोत नूर नूर रुशनाईआ। मेरा सुहञ्जणा होया फ़र्श, मिट्टी ख़ाक ख़ुशी बणाईआ। अम्बरां तों वेखण अवतार पैग़म्बर गुरु गुरदेव नाल अर्श, अर्शी प्रीतम सोभा पाईआ। ना सोग रिहा ना
हरख, चिन्ता ग़म ना कोए जणाईआ। इस भगत दुआर ते सारी सृष्टी दी होणी परख, परखणहारा इक्को धुर दा माहीआ। एहदा लेखा सतिजुग धार दे सतिजुग वाले बरख, बरस आपणी वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप चुकाईआ । धरनी कहे मेरे उत्ते वेखो सोभदी परांदी लाल, लाड़ी मौत ख़ुशी बणाईआ। नारीअल कहिण असीं वी बणना विच दलाल, विचोले जगत जगत जणाईआ। कूड़ कुड़यारां करनी भाल, खोजणा थांओं थाँईंआ। साडा लेखा नहीं शाह कंगाल, ऊचां नीचां वंड ना कोए वंडाईआ। साडी इक बेनन्ती ते इक सवाल, दूजी आस ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा सच सच प्रगटाईआ। धरनी कहे मेरा अन्त अख़ीरी संदेश, सँध्या सरघी बाहर जणाईआ। जन भगतो तुहाडी भगती रहे हमेश, भगवन देवे माण वड्याईआ। तुहाडा लेखा तके बाशक सुहञ्जणा शेष, विष्नूं रंग रंगाईआ। ब्रह्मा दए आदेश, सुख़न सोहले आप जणाईआ। शंकर होवे पेश, धर्म धार दृढ़ाईआ। अवाज़ देवे आप गणेश, गणपति की सुणाईआ। तेई अवतार कहिण जगत बुद्धी ना रहे मलेछ, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। पैग़म्बर कहिण झगड़ा मुके मुलां शेख़, मुसायकां रंग रंगाईआ। जो संदेश दिता नानक निरगुण गोबिन्द दस दस्मेश, दीन मज़्हब वंड ना कोए वंडाईआ। सब दा परमात्म आत्म धार एक, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जन भगतो भगतां दी साहिब उत्ते टेक, टिक्के मस्तक धूड़ी ख़ाक रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। धरनी कहे जन भगतो ख़ुशीआं नाल प्रशाद वंडणा, मेरी ख़ुशी बणाईआ। नाता सब दे नाल गंढ्ढणा, मुहब्बत मुहब्बत विच्चों रखाईआ। पल्लू सतिगुर शब्द कदे ना छडणा, नाता तुट्टे जगत लोकाईआ। तुहाडा लेखे लग्गे नाड़ी मास हडणा, बूंद रक्त आपणे रंग रंगाईआ। भरम भुलेखा दूई द्वैत वाला कढणा, शरअ शरीअत देणी तजाईआ। तुसीं इक्को परम पुरख दी यदणा, आत्म परमात्म खेल तकणा थांओं थाँईंआ। मेरी धर्म दी धार हदणा, हद हदूद इक रखाईआ। सच प्रकाश दा दीपक जगणा, जागरत जोत करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी सूरा सरबंगणा, सूरबीर नूरी नूर इक अख्वाईआ।
९ माघ शहिनशाही सम्मत दस हरि भगत दुआर धीर पुर
किंगज़वे कैंप दिल्ली-९ रात दे समें
नौ माघ कहे मेरी नमो नमो निमस्कारा, डण्डावत बन्दना सजदयां विच सीस झुकाईआ। बिन रसना जिह्वा शब्दी धार बोल जैकारा, ढोला सोहला इक्को इक सुणाईआ। निरगुण सरगुण वेखां खेल अपारा, जो अपरम्पर स्वामी वेख वखाईआ। शाहो भूप वेखां सिक्दारा, शहिनशाह नूर अलाहीआ। जिस दा खेल सदा जुग चारा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वंड वंडाईआ। उह जोती जाता पुरख बिधाता देवणहार सहारा, सिर सिर हथ्थ टिकाईआ। जिस दा लहिणा देणा नाल जमन किनारा, घाट कन्ढ्ढा खोज खुजाईआ। जिस दी आशा रख के गया कृष्ण मुरारा, मोहण माधव आपणा भेव चुकाईआ। जिस पैग़म्बरां नूर कीता ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर डगमगाईआ । जिस सति धर्म चलाया नाअरा, गुरु गुरदेव देव दृढ़ाईआ। सो पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आदि जुगादी परवरदिगारा, सांझा यार नूर अलाहीआ। जिस लहिणा देणा पूरब कर्ज़ देणा उतारा, मकरूज़ आपणा लेख मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। नौ माघ कहे मैं ख़ुशीआं दे विच हस्सां, मुस्कराहट नज़र किसे ना आईआ। मैं गुर अवतार पैग़म्बरां दस्सां, बिन ढोले सोहले राग दृढ़ाईआ। बिन कदमां जगत जहान नस्सां, नव सत्त भज्जां वाहो दाहीआ। बिन नेत्रां वेखां रैण अन्धेरी मस्सा, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। अमृत धार मिले किसे ना रसा, रसना जिह्वा दीन दुनी ना कोए हल्काईआ। किसे नज़र ना आवे होड़ा उपर सस्सा, हाहे टिप्पी हँ ब्रह्म भेव ना कोए चुकाईआ। प्रभू अन्तर निरंतर दिसे किसे ना वसा, वास्तवक रंग साचा ना कोए चढ़ाईआ। सच प्रेम दा करे कोई ना जसा, सिफ्ती सिफ्त सिफ्त सलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा संग आप बणाईआ। नौ माघ कहे मेरा ख़ुशीआं वाला वक्त, प्रभ देवे माण वड्याईआ। मैं प्रसिद्ध होवां विच जगत, दीन दुनी नाल मिल के वजे वधाईआ। मेरे साहिब स्वामी माण देणा आपणे भगत, भगवन आपणे रंग रंगाईआ। आत्म धार बख्शणी शक्त, जोती जाता डगमगाईआ। लेखे लाउणा बूंद रक्त, हड्ड मास नाड़ी खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर दा पर्दा आप उठाईआ। नव माघ कहे मेरा लेखा नाल अमाम, जो अमलां तों रहित नूर अलाहीआ। जिस दी वखरी सदा कलाम, कलम्यां बाहर पढ़ाईआ। उह देवणहारा पैग़ाम, बिन अक्खरां अक्खर शनवाईआ। सो पूरा करे आपणा काम, कामना जगत ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेटणहारा अन्धेरी शाम, शमअ नूर जोत करे रुशनाईआ। नव माघ कहे मैं ख़ुशीआं
दे विच झुकदा, बिन सीस सीस जगदीस निवाईआ। जिस भेव खुल्हाउणा इक तुक दा, तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म पड़दा दए उठाईआ। भगतां कोलों कदे ना होवे लुकदा, सनमुख हो के सोभा पाईआ। नाता जोड़े पिता पुत दा, पूत सपूते गोद उठाईआ। जिस दा वक्त सुहञ्जणा होणा आपणी रुत दा, रुतड़ी भगतां नाल महकाईआ। मैं चाकर उस अबिनाशी अचुत दा, जो पारब्रह्म पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दा मालक होए सहाईआ। नव माघ कहे मेरा झुके इक्को सीस, जग नेत्र नज़र कोए ना आईआ । मेरा मालक इक जगदीश, जगदीश्र नूर अलाहीआ। जिस दा पीसण रिहा पीस, कलयुग चक्की कूड़ चलाईआ। उह वेखणहारा कलमे नाम हदीस, हज़रतां दी धार खोज खुजाईआ। जिस नूं किहा बीस इकीस, वीह इकीह गुरदास नाल वड्याईआ। जो लेखा जाणे राग छत्तीस, बत्तीसा आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक आपणा रंग रंगाईआ। नव माघ कहे मेरा ख़ुशीआं वाला महीना, प्रभ देवे माण वड्याईआ। जन भगतां ठांडा होवे सीना, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। क्यों प्रभू प्रेम प्यार विच जिस ने जीणा, जन रसना सिफ्त सलाहीआ। उह लेख चुकाए लोक तीना, त्रैगुण दा डेरा ढाहीआ। नाम रंग चढ़ाए भीना, भिन्नड़ी रैण नाल मिलाईआ। लेखे लावे जन भगतां जगत जुगत दा जीणा, जिंदगी आपणे कदम टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर पर्दा आप उठाईआ। नव माघ कहे मेरा वक्त सुहञ्जणा आया, प्रभ देवे माण वड्याईआ। मैं निव निव सीस झुकाया, बिन कदमां लागा पाईआ। बिन रसना जिह्वा गाया, बिन सिफ्ती सिफ्त सलाहीआ। तूं शाहो भूप बेपरवाहया, पारब्रह्म तेरी वड्याईआ। जिस भगतां भाग लगाया, काया माटी सोभा पाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सच तेरी वड्याईआ। नव माघ कहे मैं ख़ुशीआं दे विच नचदा, टप्पां कुद्दां चाँईं चाँईंआ। मैं बचन दस्सां सच दा, सच सच समझाईआ। जन भगतो काया माटी भाण्डा कच्च दा, अन्त रहिण कोए ना पाईआ। आत्मा प्यारा करो परमेश्वर पति दा, ब्रह्म मेला मेलणा सहिज सुभाईआ। तुहाडा लेखा मुके हड्ड मास नाड़ी रत दा, रत्न अमोलक हीरे लए बणाईआ। मार्ग दस्से इक्को सति दा, सति सतिवादी होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। नव माघ कहे मेरा वक्त सुहञ्जणा, प्रभ देवे माण वड्याईआ। मैं धूड़ी करां मजना, दुरमति मैल धुआईआ। घर स्वामी मिले सज्जणा, खोजण दी लोड़ रहे ना राईआ। जिस दा नाम नगारा डंका वजणा, दो जहान करे शनवाईआ। मैं उस नूं करां बन्दना, निव निव लागां पाईआ। जो ग़मी मेटे रंजणा,
रंजश अन्दरों बाहर कढ्ढाईआ। जो झगड़ा मुकाए तत पंजणा, पंचम देवे माण वड्याईआ। जिस नूं कहिंदे दर्द दु:ख भय भञ्जणा, भव सागर पार कराईआ। उह लेखा जाणे आहला अदना, शाह सुल्तानां खोज खुजाईआ। जो शरअ दी मेटे हदना, हदूद इक्को इक रखाईआ। जो मालक सूरा सरबगणा, सच स्वामी नूर अलाहीआ। जिस दा दीपक जोती जगणा, दो जहाना डगमगाईआ। उह झगड़ा मेटे काया माटी बदना, तन वजूदां पन्ध मुकाईआ। जन भगतां करे कार अंगणा, अंगीकार आप हो जाईआ। सच प्रेम दी चाढ़े रंगणा, निरगुण देवे माण वड्याईआ। मानस जन्म ना होवे भंगणा, जो चल आए सरनाईआ। सतिगुर चुक्के आपणे कंधणा, शौह दरया ना कोए रुढ़ाईआ। नाम मुहाणा देवे वञ्झणा, बेड़ा इक्को इक वखाईआ। जिस दी जगत होवे ना वंडणा, हिस्सा दीन दुनी ना पाईआ। उह पन्ध मुकाए धरनी धरत धवल धौल ब्रह्मण्डणा, पारब्रह्म प्रभ आपणा संग रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर स्वामी बेपरवाहीआ। नव माघ कहे प्रभू मेरी इक अरज़ोई, आरज़ू तेरे चरण टिकाईआ। जन भगतां मिले किते ना ढोई, सिर सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। नव सत्त पई दरोही, हाहाकार विच लोकाईआ। कलयुग सृष्टी दृष्टी अन्दरों मोही, मुहब्बत सच नाम तुड़ाईआ। की होया जे तेरा भगत कोई कोई, कोटां विच्चों विरला नज़री आईआ। निझर धार बूंद स्वांती कवल नाभी विच्चों चोई, बिन रसना रस चखाईआ। उन्हां सुरत उठाई सोई, सुत्तयां ल्या जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे मंग मंगाईआ। नव माघ कहे मैं निमस्कार करां डण्डावत, साहिब सतिगुर सीस निवाईआ। मेरे परम पुरख दीन दुनी दी तक अदावत, चारो कुण्ट ध्यान लगाईआ। शरअ दी शरअ तों होई बग़ावत, बग़लगीर रहिण कोए ना पाईआ। तूं मालक सही सलामत, वाहिद मुर्शद नूर अलाहीआ। किस बिध दीन दुनी दे उत्ते आउणी कयामत, कलम्यां दिआ मालका देणा समझाईआ। किस बिध मेटे अन्धेरी शामत, शमअ नूर जोत करे रुशनाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच नाम दी दे निआमत, वस्त अतोल अतुल आप वरताईआ।
१२ माघ शहिनशाही सम्मत दस दिल्ली हरि भगत दुआर बलविंदर सिँघ दर्शन सिँघ
अवतार सिँघ रत्न सिँघ माया देवी सुरिंदर कौर दर्शन सिँघ हरभजन सिँघ
चन्दा सिँघ पूरन सिँघ गुरचरण सिँघ भजन सिँघ गुरमेज़ सिँघ सूरत सिँघ
करतार सिँघ रुलदा सिँघ सवरन सिँघ कलवाकड़ी गुवालीअर
रतन सिँघवनूरपुर मोहण सिँघ दिल्ली तरलोक सिँघ हरीपुर
पंज तत कहिण प्रभ साडा लेखा जावे मुक, तन माटी ख़ाक अवर रहे ना राईआ। पर्दा ओहला भेव चकाउणा लुक, अन्ध अन्धेर देणा मिटाईआ। तूं मेरा मैं तेरा गाईए तुक, सोहँ ढोला सिफ्त सलाहीआ। साडी मंज़ल जाए ना रुक, सुरती शब्द नाल मिलाईआ। दो जहाना गोदी लैणा चुक, फड़ बाहों आप उठाईआ। कलयुग वक्त सुहञ्जणा रिहा ढुक, घड़ी पल दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडा लेखा तेरे हथ्थ, दूजा नज़र कोए ना आईआ। वस्त अगम्मी दे दे वथ, नाम अमोलक आप वरताईआ। तूं सर्ब कला समरथ, हरि करता धुरदरगाहीआ। सति सच चलाउणा रथ, रथवाही हो के वेख वखाईआ। साडा भाग ना निखुट्टे मथ, मस्तक देणी माण वड्याईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडी बेनन्ती कर मन्ज़ूर, दर तेरे मंग मंगाईआ। तूं शाहो भूप हज़ूर, शहिनशाह इक अख्वाईआ। पन्ध मुका के नेड़ा दूर, गृह मन्दिर इक सुहाईआ। तेरा जोती होवे नूर, नूर नुराना नज़रीं आईआ। शब्द अनादी बख्श दे तूर, तुरीआ बाहर कर शनवाईआ। तूं सर्ब कला भरपूर, हरि पूर रिहा सर्ब थाँईंआ। असीं सेवक तेरे मज़दूर, चाकर जगत विच अख्वाईआ। साडा लहिणा पूरा कर दे जो आसा रखी मूसा उत्ते कोहतूर, काया काअब्यां ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडा तेरे अगे इक्को वास्ता, वसल यार देणा समझाईआ। तेरे गृह दा मिले रास्ता, मंज़ल अवर ना कोए जणाईआ। नूर मिले सच प्रकाश दा, जोती जाता डगमगाईआ। मण्डल वखा दे आपणी रास दा, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। साडा लहिणा मुके दस दस मास दा, जनणी कुक्ख फेर ना आईआ। गृह सुहा दे उत्ते आकाश दा, गगन गगनंतरां पन्ध मुकाईआ। लहिणा फेर ना रहे शंकर कैलाश दा, पर्वत पाहिन देण गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडी आसा अन्त अख़ीर,
आख़र इक जणाईआ। तेरे हथ्थ धर्म धार तदबीर, तरीका तेरे चरण कवल सरनाईआ। साडा शरअ दा तोड़ ज़ंजीर, बन्धन तन रहे ना राईआ । मनुआ मन ना होए दिलगीर, मनुआ मन ना कोए हल्काईआ। सो आसा पूरी कर जो रख के गया कबीर, कबरां बाहर दरसाईआ। तूं दाता गुणी गहीर, गहर गवर इक अख्वाईआ। अमृत आत्म बख्श दे सीर, जगत तृष्ना रहे ना राईआ। सच स्वामी देवे धीर, धरनी धरत धवल मिले वड्याईआ। तूं साहिब बेनज़ीर, मेहर नज़र नाल तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडी अन्तिम वेखो ख़ाहिश, सच सच जणाईआ। साडी लेखे लाउणी माटी वाली लाश, तन वजूद देणी वड्याईआ। सदा सदा सद तेरे रहीए दास, दासी दास सेव कमाईआ। तूं वसणा अन्तर निरंतर साडे पास, परम पुरख परमात्म आपणा रंग रंगाईआ। साडा लेखे लाउणा स्वास स्वास, साह साह तेरा नाम ध्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडा लेखा रहे ना मात, मता तेरे नाल पकाईआ। सच वस्त देणी दात, दीन दयाल दया कमाईआ। कलयुग कूड़ मेट अन्धेरी रात, सच चन्द कर रुशनाईआ। आत्म परमात्म जोड़ना नात, विछोड़ा जगत देणा कटाईआ। बातन दस्सणी आपणी बात, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ । सच प्रीती जुड़या रहे नात, चरण कवल मिले सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा खेल आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण बुहभांत, भेव अभेद आपणा देणा खुल्हाईआ।
१४ माघ शहिनशाही सम्मत दस दिल्ली हरि भगत दुआर
उन्नी सौ पचत्तर जनवरी कहे मेरा दिवस सताई, दो सत आत्म परमात्म निरगुण सरगुण धार मिल के वजे वधाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग दीन दुनी सति धर्म दे हरिजन साचे राही, रैहबर मालक ख़ालक इक्को नूर अलाहीआ। जिस दा संदेशा दे के गए चाँईं चाँईं, रामा कृष्णा रमायण गीता गंढ्ढ पवाईआ। हज़रत मूसा ईसा मुहम्मद जिस नूर अलाह दी दिती दुहाई, मबीउल ज़मा ज़ुकसते नज़ूआ नूरे ख़ुदा महिबान बीदो बेपरवाहीआ। गुरुआं जिस दा संदेशा दिता सो पुरख अकाला लख चुरासी सर्ब मलाही, नव सत्त ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर ज़िमीं असमान नौजवान श्री भगवान आपणा खेल खिलाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा संग आप बणाईआ। सताई जनवरी कहे मेरी नमो नमो निमस्कार, डण्डावत बन्दना सजदयां विच सीस
झुकाईआ। जो परम पुरख परमात्म मेला मेले विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी विष्न ब्रह्मा शिव जिस दी देण गवाहीआ। चार जुग दे शास्त्र करन पुकार, निरअक्खर धार अक्खरां विच प्रगटाईआ। जिस दा लहिणा देणा लेखा तन वजूद माटी ख़ाक पावणहारा सार, लख चुरासी अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज चारे खाणी वेख वखाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला परवरदिगार सांझा यार, राम रहीमा कृष्णा कान्हा मर्द मर्दाना इक अख्वाईआ। जो भगतां सन्तां सूफ़ीआं अन्तर निरंतर निज नेत्र देवणहार दीदार, जोती जाता पुरख बिधाता इक्को नज़री आईआ। जिस दा नाद शब्द धुन तन मन्दिर अन्दर सची धुन्कार, बिन रसना जिह्वा बत्ती दन्द सिफ्ती ढोले नाम सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। सताई जनवरी कहे मेरी नमों नमो डण्डावत, परम पुरख परमात्म सीस निवाईआ। जो एथे ओथे दो जहानां सही सलामत, नूर अलाह बेपरवाह इक अख्वाईआ। जिस दीन दुनी ज़ात पात दीन मज़्हब मेटणी बग़ावत, बग़लगीर चार वरन अठारां बरन देण गवाहीआ। तूं पुरख अकाला दीन दयाला जोती धार सब नूं साचे नाम दी देवें दावत, बिन रसना जिह्वा अमृत रस निझर दए झिराईआ। जिस दा नाम कलमा तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म अगम्मी अमानत, निआमत सति सच जगत वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला आप मिलाईआ । सताई जनवरी कहे मेरा दिवस दिहाढ़ा चंगा, प्रभ देवे माण वड्याईआ। जन भगतां अन्तर निरंतर वहाए हिरदे धार जल गंगा, गोदावरी यमुना सरस्वती नाल मिलाईआ। हरिजन प्रभू भगत निज नेत्र रहे कोए ना अन्धा, अन्ध अज्ञान दए मिटाईआ। आत्म परमात्म पारब्रह्म ब्रह्म ईश जीव जगदीश्र लाए आपणे अंगा, अंगीकार इक अख्वाईआ। जिस दे हुक्म विच सतिजुग त्रेता द्वापर लँघा, कलयुग वेखणहारा थांउँ थाँईंआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप कूड़ी क्रिया करे दंगा, मन कल्पणा नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दुआरा एकँकारा इक इकल्ला इक प्रगटाईआ। सताई जनवरी कहे मेरी पुकार, पुनह पुनह सीस निवाईआ। मैं चाहुंदी सारी सृष्टी दा इक होवे जैकार, नाम ढोला सोहला इक्को राग जणाईआ। इक्को मन्दिर होवे दुआर, गुरुदुआरा शिवदुआले मठ चर्चां वंड ना कोए वंडाईआ। इक्को शब्द होवे धुन्कार, नाम निधाना वजे वधाईआ। इक्को नूर होवे उज्यार, जोती जाता हर घट अन्दर बैठा नज़री आईआ। इक्को शाहो भूप होवे सिक्दार, शाह सुल्ताना इक अख्वाईआ। इक्को हुक्म संदेसा देवे धुर दी धार, धर्म दा मार्ग इक समझाईआ। दीन मज़्हब ज़ात पात ऊँच नीच राउ रंक वखाए घर बार, जिस घर वसे धुर दा माहीआ। जगत धरनी धरत धवल धौल उत्ते वेखे विगसे पावे सार, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणा खेल खिलाईआ।
सताई जनवरी कहे जिस धरती उत्ते धीर पुर बणना भगत दुआर, एह निशाना कृष्णा कान्हा जमन किनारे गोपाल हो के बंसरी धुन नाल गया सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा संगी इक अख्वाईआ। धरनी कहे मैं जुग जुग रही घुम्मदी, भज्जी वाहो दाहीआ। श्री भगवान दे चरण रही चुम्मदी, बिन बुल्ल्हां रस चखाईआ। उस दी मधुर धुन रही सुणदी, जो बिन कन्नां करी शनवाईआ। मेरी खेल आदि जुगादि मालक कुन दी, दो जहाना वेख वखाईआ। ख़बर याद रखणी हुण दी, सहिज नाल रही दृढ़ाईआ। जिस वेले कलयुग विचार रही ना पाप पुन्न दी, कूड़ चारों कुण्ट हल्काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक वरताईआ। धरनी कहे मैं काहन दे छोहे चरण, मेरे अन्तर ख़ुशी आईआ। मेरा खुल्ल्हया हरन फरन, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। मैं भय विच लगी डरन, निउँ निउँ सीस निवाईआ। पल्लू लगी फड़न, आपणी गंढ्ढ पवाईआ। धरनी कहे मैनूं इशारा दिता धरती कलयुग अन्त जिस वेले सृष्टी मन कल्पणा विच लगी सड़न, चारों कुण्ट अग्न ना कोए बुझाईआ। कूड़ी विद्या लगी पढ़न, आत्म विद्या जाण भुलाईआ। घर घर शरीर हँकारी बणे गढ़्हन, हउमे हंगता ना कोए मिटाईआ। साचे मन्दिर सच दुआर जिज्ञासू मूल ना वड़न, जगत वासना भज्जण वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। धरनी कहे प्रभू साचे भगतां दे अधार, सिर सिर हथ्थ टिकाईआ। चार वरनां दे प्यार, खत्री ब्रह्मण शूद्र वैश वंड ना कोए वंडाईआ । दीनां मज्हबां इक वखा सच्चा घर बार, दरगाह साची सचखण्ड मुकामे हक हक समझाईआ। मेरी अन्त कन्त भगवन्त सदी चौधवीं पैज संवार, तेरे अगे मंग मंगाईआ। मेरी आशा पुराणी सारी दुनिया उत्ते सारी सृष्टी मानवता दा इक्को तेरे प्यार दा होवे भगत दुआर, भगवन सब नूं मिलके वजे वधाईआ। दूई दुवैत शरअ शरायत अन्दरों कढणी बाहर, मन कल्पणा कूड़ क्रिया करनी आप सफ़ाईआ। तूं शाहो भूप शहिनशाह सिक्दार, तेरे हथ्थ वड्याईआ। धरनी कहे एस धाम दा लेख लिखण लई आ गए इनस्पैक्टर साहिब ते नाल तहसीलदार, तसल्ली करके जाण चाँईं चाँईंआ। एह कोई ठग्गां चोरां दा नहीं बाज़ार, मज़्हबी वंड ना कोए वंडाईआ। एथे इक्को परम पुरख परमात्म नूं होणी निमस्कार, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। आत्मा परमात्मा परमात्मा आत्मा होवे जै जैकार, तूं मेरा मैं तेरा साचा मेला मिले सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित निरगुण सरगुण खेले खेल अगम्म अपार, अलख अगोचर अगम्म अथाह बेपरवाह परवरदिगार सांझा यार नूर अलाह इक अख्वाईआ।
१९ माघ शहिनशाही सम्मत दस गुड़गाउँ शहर सेवा सिँघ दविंदर सिँघ
रजिंदर सिँघ हरबंस सिँघ गुड़गाउँ आसा सिँघ खांग
पंज तत कहिण प्रभ किरपा कर अपारी, अपरंपर स्वामी तेरी ओट तकाईआ। तूं आदि जुगादि शाहो भूप वड सिक्दारी, शाह पातशाह शहिनशाह तेरे हथ्थ वड्याईआ। निरगुण सरगुण निरवैर हो के पैज संवारी, मेहरवान महबूब सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। नव नौ चार पिच्छों आई तेरी वारी, वारस हो के वेखणा थांउँ थाँईंआ। जन भगतां आत्मा प्रभू ना रहे कँवारी, कायनात दे मालक लैणी अन्त कन्त परनाईआ। सच दुआर एकँकार चरण धूड़ बख्शणी छारी, टिक्के प्रेम प्यार लगाईआ। साडी आसा तेरे चरण कवल होवे वणजारी, दूसर हट्ट ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडा लेखा लाउणा जग, जागरत जोत कर रुशनाईआ। कूड़ तृसना मेट दे अग्ग, अमृत मेघ नाम बरसाईआ। हँस बुद्धी बणा लै कग, काग हँस रूप वखाईआ। तेरी धारों रहे ना कोई अलग, वखरी वंड ना कोए वंडाईआ। जन भगत सुहेला दिसे ना कोए अल्पग, सरबग देणी माण वड्याईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी वड्याईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडा तक लै अन्त किनारा, जुग चौकड़ी पूरब ध्यान लगाईआ। साडी नमो नमो निमस्कारा, डण्डावत बन्दना सजदयां विच सीस निवाईआ। तूं शाहो भूप सिक्दारा, शहिनशाह अगम्म अथाहीआ। तेरा लहिणा देणा नाल पैग़म्बर गुर अवतारा, अवतरी तेरा भेव कोए ना पाईआ। निगाह मार लै जुग चौकड़ी चारा, चारे खाणी खोज खुजाईआ। साडा आवण जावण बणया रिहा दुबारा, तन वजूदां रंग रंगाईआ। जे आत्मा तेरे सोहे बंक दुआरा, सचखण्ड साचे डेरा लाईआ। क्यों ततां लोकमात दुरकारा, भगतां तत मिले ना कोए वड्याईआ। अन्त वेख सुण साडी पुकारा, पुनह पुनह सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। पंज तत कहिण प्रभ असीं जुग जुग रहे सड़दे, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। वणजारे बणे रहे गोर मड़्ह दे, माटी ख़ाक नाल वड्याईआ। कलयुग अन्त साडा नवां घाड़न घड़ दे, घड़न भन्न्हणहार तेरी सरनाईआ। आवण जावण लख चुरासी विच्चों कढ दे, नाता लोकमात रहे ना राईआ। पूरब लहिणा देणा पुरख बिधाते साडा छड दे, अगे आपणा रंग रंगाईआ। असीं चाहुंदे आत्मा नाल सचखण्ड दा सानूं पद दे, दरगाह साची सच तेरे विच समाईआ। हुक्म नाल साडा हिस्से नाल अध दे, बिन तन वजूद आत्म भगतां नाल लोकमात नज़र कोए ना आईआ। अन्त अख़ीर बेनज़ीर सानूं पिच्छे नालों लेखा वध्ध दे, वायदे गुर अवतार पैग़म्बरां
पूर कराईआ। असीं प्यारे आदि जुगादि तेरी यद दे, बिन भगतां तेरा बंस नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा संग आप बणाईआ । पंज तत कहिण प्रभ साडी जगत नहीं कोई वंड, हिस्सा नज़र कोए ना आईआ। असीं जाणा आत्मा नाल तेरे सचखण्ड, सच दुआरे सोभा पाईआ। फेर आउणा नहीं जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज वंड ना कोए वंडाईआ। साडा नाता नहीं कोई नव खण्ड, दीप सत्त ना रंग रंगाईआ। जे आत्मा आपणे नाल लई गंढ्ढ, क्यों जन भगतां ततां करें जुदाईआ। असीं कोई पूजा कीती नहीं करीर जंड, पाहन पत्थर ना सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच गृह देणी सरनाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडा जगत ना होवे मरना, मर जीवत रूप बणाईआ। निवास देणा आपणे चरणां, सचखण्ड मिले सरनाईआ। तेरी किरपा नाल तरना, तारनहार वेखणा चाँईं चाँईंआ। सच सुहाउणा आपणा घरना, गृह मन्दिर देणी माण वड्याईआ। असां तेरी मंज़ल चढ़ना, अगे हो ना कोए अटकाईआ। तेरा ढोला पढ़ना, तेरी सिफ्त सलाहीआ । तेरा पल्लू फड़ना, दूसर कन्त ना कोए हंढाईआ। अन्त साचा घाड़न घड़ना, घड़न भन्न्हणहार आपणा रंग रंगाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडी पूरी करनी आस, तृष्ना जगत ना कोए रखाईआ। तेरे गृह होवे निवास, घर सच मिले वड्याईआ। साडा लेखा रहे ना विच भरवास, माटी ख़ाक ना कोए चतुराईआ। जे आत्मा तेरा नूर तेरा सति प्रकाश, भगतां तत तेरा रंग समाईआ। जुग चौकड़ी असीं हुन्दे रहे उदास, गुर अवतार पैग़म्बरां अगे वास्ता पाईआ। साडा पन्ध मुकाउणा दस दस मास, मात गर्भ ना अग्न तपाईआ। साडी करनी बन्द ख़ुलास, बन्दीख़ान्यां विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। सारे देंदे गए शाबाश, ख़ुशीआं ढोले सोहले नाल जणाईआ। जिस वेले आवे पुरख अबिनाश, हरि करता धुरदरगाहीआ। उह लेखा मुकावे शंकर उत्ते कैलाश, राय धर्म दा पन्ध मुकाईआ। तुहाडी पूरी करे आस, तृष्ना आपणे विच मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा साहिब इक गुसाँईंआ। पंज तत कहिण प्रभ असीं तेरे भगत मीत, मित्रा तेरी सरनाईआ । बिन तेरे साडी चले कोई ना रीत, रीतीवान नज़र कोए ना आईआ। किस दे नाल करें प्रीत, प्रीतम कहि ना तैनूं कोए बुलाईआ। बेशक तूं मालक त्रैगुण अतीत, त्रैभवन धनी अख्वाईआ। बिन भगतां तूं मेरा मैं तेरा गाए कोई ना गीत, गहर गम्भीर तेरे रंग ना कोए समाईआ। ना कोई तैनूं वसण देवे चीत, गृह मन्दिर ना कोए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, मांगत हो के झोली ढाहीआ। जन भगत तत तेरे बरदे, जुग जुग सेव कमाईआ। सरगुण धार निरगुण
तैथों रहे डरदे, नित नवित सीस झुकाईआ। दु:ख कष्ट तेरे पिच्छे रहे झलदे, सिर सक्या ना कोए उठाईआ। भिखारी बणे रहे तेरे दर दे, काया मन्दिर अन्दर अलख जगाईआ। आत्म धार परमात्म तैनूं रहे वरदे, जगत रंग ना कोए रंगाईआ। हुण मेहरवान हो के किरपा कर दे, मेहर नज़र नज़र उठाईआ। इश्नान करवा दे आपणे सर दे, दुरमति मैल मैल धुआईआ। नज़ारे तक्कीए तेरे नरायण नर दे, नर हरि पड़दा देणा चुकाईआ। मालक बणीए तेरे सचखण्ड घर दे, पर्दा अन्दरों देणा उठाईआ। फेर जम्म के रहीए ना मरदे, जन्म मरन रहे ना राईआ। इक्को वार किरपा कर दे, कृपाल हो के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंज तत कहिण तेरे नूर विच जाईए रलदे, अगे लेखे रहिण ना कलयुग कल दे, कल कलेश लहिणा देणा देणा मुकाईआ।