पुस्तकालयभाग २४

२० माघ शहिनशाही सम्मत दस हरि भगत दुआर दिल्ली धीर पुर विखे

धरनी कहे प्रभ मेरे उत्ते रोवे धर्म, धर्म दी धार दए दुहाईआ। साची करनी दा करे कोई ना कर्म, कर्म कांड क्रिया कूड़ जगत हल्काईआ। माया ममता मोह दा घर घर होया जरम, जगत वासना बणी जणेंदी माईआ। दीन दुनी दृष्टी हो गई चर्म, चम्म दृष्टी विच सर्ब हल्काईआ। काया मन्दिर अन्दर सब नूं होया भरम, भाण्डा भरम ना कोए भनाईआ। तेरा प्यार रिहा ना वरन बरन, पारब्रह्म ब्रह्म प्रभ मिलण कोए ना पाईआ। मेरे नेत्र लोचन नव खण्ड सत दीप खांदे शर्म, नैण अक्ख ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी खेल आप खिलाईआ। धरनी कहे प्रभ मेरे उत्ते धर्म मारदा चीकां, चारों कुण्ट दुहाईआ। नव सत्त वेख शरीका, सगला संग ना कोए निभाईआ। झगड़ा प्या जीव जीअ का, जागरत जोत ना कोए रुशनाईआ। तेरा भेव जाणे कोए ना नीकन नीका, नर नरायण नज़र किसे ना आईआ। मेरा अन्तर पुरख अकाले होया फीका, अमृत रस ना कोए भराईआ। कूड़ कुड़यारे सब नूं लाईआं लीकां, दुरमति मैल ना कोए धुआईआ। ग्रन्थ शास्त्रां समझे कोए ना टीका, टीका टिपणी ख़लक ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे उत्ते धर्म रिहा पुकार, बिन रसना जिह्वा सुणाईआ। नेत्र नैणां रोवे ज़ारो ज़ार, हंझूआं हार बणाईआ। बिना ज़बान करे गुफ़तार, गुफ़त शनीद भेव चुकाईआ। चारों कुण्ट होया धूंआँधार, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। कूड़ी क्रिया वेख पुरख नार, नर नरायण

तेरे रंग ना कोए समाईआ। वरन बरन धाहां रहे मार, सांतक सति ना कोए वरताईआ। लेखा रिहा ना तेई अवतार, पैग़म्बर रंग ना कोए रंगाईआ। गुरु गुरदेव ना कोए अधार, कुदरत दा लेख ना कोए मिटाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ करन विचार, सोच समझ कोए ना आईआ। अठसठ तीर्थ भज्जण वारो वार, दिवस रैण पन्ध मुकाईआ। साचा मिले ना किसे दुआर, दरगाह सच ना कोए वड्याईआ। दीनां मज़्हबां वेख खार, ख़ालस रंग ना कोए रंगाईआ । तेरे नाम दे खण्डे खड़कदे नाल तलवार, तरकश तीर कमानां जोड़ जुड़ाईआ। मैं वेख होई बेज़ार, हैरानी विच दुहाईआ। अन्तर निरंतर रिहा ना किसे प्यार, मुहब्बत विच ना कोए समाईआ। धरनी कहे मेरे प्रभू मेरी नमों नमों निमस्कार, डण्डावत बन्दना विच सीस झुकाईआ। साचा मार्ग दे इक संसार, संसारी भण्डारी सँघारी संग रखाईआ। इक्को नाम दे जैकार, जै जैकार करे लोकाईआ। दुवैत लेखा रहे ना किसे दुआर, गृह मन्दिर कर सफ़ाईआ। सृष्टी दृष्टी अन्दर निरगुण धार कर उज्यार, अन्ध अन्धेरा दे मिटाईआ। दिलां दे मालक दिलां दी पाउणी सार, दिलबर हो के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे उत्ते धर्म वेख लै रोंदा, बिन नैणां नीर वहाईआ । नव सत्त फिरे भौंदा, सच दुआर ना कोए टिकाईआ। तेरा ढोला फिरे गाउंदा, भज्जे वाहो दाहीआ। बल तके कलयुग काउँ दा, जो चार कुण्ट अपणा खेल खिलाईआ। प्यार रिहा ना किसे धरती माउं दा, ममता कूड़ जगत हल्काईआ। इन्साफ़ रिहा ना किसे न्याउँ दा, अदल सच ना कोए कमाईआ। शब्द रिहा ना वाहो वाहो दा, वाहिगुरु तेरे विच ना कोए समाईआ। सतिकार रिहा ना किसे पाउँ दा, चरण कवल ना कोए सरनाईआ। माण रिहा ना किसे राउ दा, रैहबर गुर अवतार देण गवाहीआ। वणज दिसे ना किसे शाहो दा, साची वस्त ना कोए वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म आप वरताईआ। धरनी कहे प्रभू धर्म मेरे विच छुपदा, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। जिस रूप धरया चुप दा, रसना जिह्वा मुख ना सिफ्त सालाहीआ। तूं खेल वेख लै कलयुग अन्धेरे घुप्प दा, कूड़ क्रिया नाल हल्काईआ। प्यार रिहा ना पिता पुत दा, मात पित रोवण मारन धाहीआ। वक्त सुहञ्जणा दिसे किसे ना रुत दा, रुतड़ी सच ना कोए महकाईआ। झगड़ा तक लै काया पंज भुत दा, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश वेखणा थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर साचे आस ना कोए रखाईआ। झट नारद आया नी धरनीए तूं क्यों कुरलाउँदी, की तेरी वड्याईआ। किस साहिब नूं सुणाउँदी, दुक्खां भरी दएं दुहाईआ। की वड्याई तेरे थांउँ दी, थनंतर दे सुणाईआ। की खेल अगम्म अथाहो दी, बेपरवाह की जणाईआ। की आशा रखी सच्चे शाहो दी,

शहिनशाह अगे झोली डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म आप वरताईआ। नारद कहे धरनी मैं सुणीआं तेरीआं गल्लां, जो प्रेम नाल सुणाईआ। जिस ने सच सिँघासण मल्ला, सुखआसण बैठा धुरदरगाहीआ। जिस नूं पैग़म्बरां किहा अल्ला, अलाही नूर इक अख्वाईआ। उह आदि जुगादी इकल्ला, सच सिँघासण सोभा पाईआ। जिस दा लहिणा देणा जलां थलां, महीअल वेखे धुरदरगाहीआ। उहदा सब तों वखरा हल्ला, हुलड़बाज़ी समझ किसे ना आईआ। जो करदा वला छला, अछल छल आपणी खेल खिलाईआ। जिस ने सतिगुर शब्द संदेशा घल्ला, पैग़ाम नूर अलाहीआ। उह वेखणहारा काया माटी खल्ला, ख़ालक ख़लक खोज खुजाईआ। उह वसे निहचल धाम अटला, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। जिस ने कमलीए तेरे उत्ते भगत दुआर वसाउणा महल्ला, महल धुर दा आप प्रगटाईआ। सति धर्म नूं सति दा देवे फला, सतिजुग सच रंग रंगाईआ। जिथ्थे कृष्ण काहन ने बंसरी नाल हथ्थ फड़ वजाया टल्ला, शंख नाद धुन शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। नारद कहे धरनीए तूं की प्रभू नूं दस्सदी, कमलीए दे जणाईआ । तूं जुग चौकड़ी उहदे चरणां हेठ वसदी, नित नवित सेव कमाईआ। तूं भरी प्रेम रस दी, सुख सांतक रूप समाईआ । तेरी सिफ्त वड्याई जस दी, ढोले सोहले राग दृढ़ाईआ। तूं बिन कदमां तों नसदी, भज्जें वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची खेल रिहा खिलाईआ। नारद कहे धरनीए मैं फड़ के हलूणा देवां तैनूं गुट्ट, पोटे सहिज नाल दबाईआ। तूं मेरी बोदी विच्चों इक वाल पुट्ट, दु:ख दर्द ना लागे राईआ। फेर उस नूं प्रभ दे चरणां विच सुट, सोहणी गणत गणाईआ। जेहड़ी प्रीती धर्म दी दीन दुनी नालों गई छुट, छुटकी लिव दए लगाईआ। फेर आपणे संवार बुट, बुल्ल्हां नाम रंग रंगाईआ। फेर आपणी आशा अन्दरों कढ फुट, बिन रसना ढोले गाईआ। तेरा भाग ना जाए निखुट, प्रभ देवणहार वड्याईआ । औह तक लै कलयुग कूड़ कुड़यार दी चारों कुण्ट लुट, सांतक सति ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। नारद कहे धरनीए तेरे उत्ते धर्म होणा उग्घा, उगण आथण मिले वड्याईआ। तेरा वक्त सुहञ्जणा पुग्गा, पूरब लेखा वेखण पाईआ। तेरा कर्म कांड दा लहिणा बुज्झा, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। तूं क्यों नेत्र रोवें नैण मूंद वसुधा, सुध साची सच लै अंगड़ाईआ। तेरे उत्ते होणा युद्धा, चारों कुण्ट दुहाईआ। फेर भगत दुआर दा समझणा मुद्दा, मुदतां दा लेखा दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दा रंग आप रंगाईआ। नारद कहे धरनीए तेरा धर्म जावे उठ, आपणी लए अंगड़ाईआ। तूं वेख लै चारे

गुठ, चारे कुण्टां फोल फुलाईआ। पवित्र दिसे ना कोई मिट्टी ख़ाक मुठ, चारों कुण्ट कूड़ हल्काईआ। तेरे तेरे नालों रहे रुठ, रुठयां सके ना कोए मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी खेल आप खिलाईआ। धरनी कहे नारद मैं वेख के होवां दुखी, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। प्रभू प्यार विच दिसे कोई ना सुखी, सति विच ना कोए समाईआ। धर्म दी धार रही ना मुखी, दीपक जोत ना कोए रुशनाईआ। जगत अन्धेरा होया घुप्पी, सति सच ना कोए रुशनाईआ। मेरी आशा धर्म धार दी भुक्खी, तृष्ना तृप्त ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा गृह इक वखाईआ। नारद कहे धरनीए मैं तेरे दुक्खां वेख हसणा, तालीआं रिहा वजाईआ। चारों कुण्ट नसणा, भज्जां वाहो दाहीआ। तकां रैण हनेरी मस्सणा, जो चारों कुण्ट आपणा रंग रंगाईआ। वेखां खेल अलख अलखणा, जो करता रिहा कराईआ। मेरा हुक्म धुर दा इक्को जो प्रभ दा भेव खोल्हे जिस रचाँई रचना, जगत जुगत वंड वंडाईआ। जिस दा अवतार पैग़म्बरां गुरुआं मंनयां बचना, निव निव सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। धरनी कहे नारद मैं इक दी रखां टेक, टिक्के धूड़ी ख़ाक रमाईआ। जो बुद्धी करे बिबेक, पतित पुनीत बणाईआ। अग्नी तन ना लाए सेक, ततव तत ना कोए जलाईआ। चरण कवल बख्शे आपणी एक, एकँकार दए सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दा हुक्म आप वरताईआ। नारद कहे धरनीए मैं तैनूं करां ख़बरदार, बेख़बरे ख़बर जणाईआ। उठ वेख अगम्मा यार, जो मित्र प्यारा नूर अलाहीआ। जिस दा खेल सदा जुग चार, जुग चौकड़ीआं आपणा हुक्म वरताईआ। सो लहिणा देणा पूरब लेखे लाए सर्ब संसार, संसा जगत रहे ना राईआ। अवतार पैग़म्बरां गुरुआं कर्ज़ा दए उतार, मकरूज़ आपणा हुक्म वरताईआ। सो तेरे उत्ते धर्म दा कर पसार, धर्म दुआरा इक प्रगटाईआ। पहलों उस नूं डण्डावत बन्दना धूड़ी विच कर निमस्कार, धूड़ी टिक्के ख़ाक रमाईआ। जिस ने सच दुआर खोल्ल्हया आपणी धार, दूसर वंड ना कोए वंडाईआ। भगतां दा बण आप सिक्दार, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। वेखणहारा पावे सार, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। तेरे उत्ते सुहञ्जणा करना दिल्ली दरबार, दरगाह सच दा सच रूप प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। नारद कहे धरनीए तेरे उत्ते भगत दुआर दी रखी नींह, नेंहों भगतां नाल रखाईआ। सति सच दा बीज के बीअ, पत्त टहणी आप प्रगटाईआ। रवीदास दा लहिणा साढे तिन्न हथ्थ सींअ, दीन दुनी वंड वंडाईआ। जो लेखा जाणे लख चुरासी जंत जीअ, जग जीवण दाता इक अख्वाईआ।

उहदा लेखा जाणे कोई की, कातब लिखण कोए ना पाईआ। जिस दा इशारा गुरदास ने कीता वीह इकीह, बीस बीसा अगम्म अथाहीआ। जिस दी सब तों वखरी लीह, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नारद कहे धरनीए गुर अवतार पैग़म्बरां वेख लै हस्तीआं, जो नूर जोत रुशनाईआ। भगतां चढ़दीआं वेख लै मस्तीआं, मस्त ख़ुमारी इक रखाईआ। तेरे गृह अन्दर प्रभू प्यारयां दीआं रखीआं गईआं असतीआं, अर्थी जगत ना कोए उठाईआ । इन्हां दीआं कीमतां नहीं कोई सस्तीआं, जगत कीमत ना कोए रखाईआ। एह चारों कुण्ट तीर अणयाले कसदीआं, बिन तरकश हथ्थ उठाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी डसदीआं, विख नव सत्त नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। नारद कहे धरनी तूं लेखा तक पुराणा, तैनूं दयां सुणाईआ। जो मनी सिँघ दिता ब्याना, उगलां दस मुख विच टिकाईआ। तेरी खेल श्री भगवाना, मेरी कलम ना सके समझाईआ। तूं शाहो भूप सुल्ताना, शहिनशाह अगम्म अथाहीआ। मैं सेवक तेरा निमाणा, निव निव लागां पाईआ। तेरे हथ्थ विच कलम काना, कायनात दा तेरा रंग चढ़ाईआ। तूं योद्धा सूरबीर मर्दाना, बलधारी इक अख्वाईआ। उह वेख लै मैं वी जमन किनारे लाया निशाना, निशाना तेरे नाल बणाईआ। जिस कारन तेरा लहिणा देणा होणा जगत जहाना, सहिज नाल दयां दृढ़ाईआ। तेरे लिखारीआं बध्धा होणा गाना, शहादत शहीदी जगत वाली समझाईआ। एह कोई कौम मज़्हब दा बणना नहीं मकाना, हद्दां वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। मनी सिँघ कहे मैं मारीआं नौ नौ लकीरां, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। जिस वेले भगत दुआरा करे तामीरा, तरह तरह दा खेल खिलाईआ। फेर झगड़ा पैणा ग़रीबां अमीरां, नौ खण्ड पृथ्मी पए दुहाईआ। किसे नूं सार ना आए आपणे शरीरा, तन वजूद ना कोए चतुराईआ। सब दीआं बदल जाण ज़मीरां, भेव सके ना कोए खुल्हाईआ। इहो आशा रख के गया कबीरा, हथ्थ मस्तक उत्ते टिकाईआ। रवीदास ने हथ्थ फड़ कसीरा, कसम खा के तेरे चरणां विच टिकाईआ। तेरा भगत दुआरा नौ खण्ड पृथ्मी दी होणी इक जागीरा, दूजा वारस नज़र कोए ना आईआ। जिथ्थे बदलणीआं सब दीआं तकदीरां, तदबीर समझ कोए ना पाईआ। जिस दे लेखे विच लेखे लग्गणा गुरमुख हीरा, हरिजन आपणा रंग चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। नारद कहे धरनीए आह वेख मैं तैनूं पत्रा वखावां पाड़, जो बिन अक्खरां लेख लिखाईआ। जिस दा ना कोई पिच्छा ना अगाड़, अगे समझ ना कोए समझाईआ। जिस ने नीहां रखण कारन तेरा सीना दिता पाड़, सोहणी वंड वंडाईआ। उस

दा लेखा फेर समझावांगा सतारां हाढ़, हाढ़े कढण वालीए तैनूं दयां दृढ़ाईआ। जिस दा प्रकाश होणा जंगल जूह उजाड़, पहाड़ां डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी खेल आप खिलाईआ। धरनी कहे नारदा मैं विचारी भोली, भुल विच आपणा झट लँघाईआ। मैं आदि जुगादि गोली, जुग जुग सेव कमाईआ। मैं सुणनहार गुर अवतार पैग़म्बरां बोली, जो मेरे उत्ते गए सुणाईआ। मैं कलयुग अन्त कूड़ कुड़यार वेख के डोली, धीरज धर्म ना कोए रखाईआ। धन्न भाग जे तूं भेत रिहा खोल्ही, पर्दा रिहा चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मेला ल्या मिलाईआ। नारद कहे धरनीए आ इक दूजे नाल गल्ल करीए गुज्झी, जगत समझ ना कोए समझाईआ। धरनी कहे नारदा मैनूं इक गल्ल सुझी, सहिज नाल दृढ़ाईआ। नारद कहे धरनीए हुण ते वेला कलयुगी, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। धरनी कहे नारदा किसे दी पवित्र रही ना बुद्धी, बुद्धहीण दिसे लोकाईआ। नारद कहे धरनीए, मेरे अन्दर हुन्दी गुदगुदी, मैनूं हासा रिहा आईआ। उह निगाह मार लै पिछली औंध सब दी पुग्गी, अगे पन्ध ना कोए वधाईआ। दीन दुनिया कूड़ दे कीचड़ खुभी, बाहर सके ना कोए कढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। नारद कहे धरनीए मैं तैनूं हौली जेही मारां निक्का जेहा धक्का, धकेल के दयां जणाईआ। तूं नहीं वेखदी की तेरे नाल वायदा पक्का, कौल इकरार की नज़री आईआ। नाले लेखा तक लै की लहिणा पैसा टका, दीन दुनी वंड वंडाईआ। फेर निगाह मार लै जो मालक हकीकी हका, साहिब इक गुसाँईंआ। जो तेरा बणया सका, सगला संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा संग इक रखाईआ। नारद कहे धरनीए मैं तेरे उत्ते किड्डा लाया भाग, भागवाने तैनूं दयां जणाईआ। जगत दीए सुतीए जग विच्चों जाग, जागरत जोत नेत्र नैण वेख चाँईं चाँईंआ। तेरे उत्ते सति दा सच जग्या चराग़, बिन तेल बाती डगमगाईआ। तेरी बुझावणहारा आग, अग्नी तत गंवाईआ। उस साहिब दी सरन लाग, जो सिर सिर रिज़क सभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच हुक्म इक वरताईआ। धरनी कहे नारदा मैं उस दा करां शुकराना, निव निव सीस झुकाईआ। जो पहर के अगम्मी बाणा, बाण अणयाले तीर चलाईआ। जिस द्वापर दा बदल दिता ज़माना, कलयुग अन्तिम वेखे चाँईं चाँईंआ। तेरा पवित्र कराया अस्थाना, सोहणी दिती वड्याईआ। भगतां नाल जुड़ाया यराना, प्रीती सके ना कोए तुड़ाईआ। धरनी कहे नारदा मैनूं पता नहीं हरिजन ल्याया किस बहाना, बाहों फड़ फड़ आपणा संग बणाईआ। जिन्हां दिवस रैण सेवा करदयां ख़ुशीआं दा गाया तराना, तरह तरह दे गीत दिते

दृढ़ाईआ। मेरे उत्ते सति दा सच दा झुला के निशाना, निशान दीन दुनी दिते बदलाईआ । मैं इन्हां दा करां माणा, निमाणी हो के सीस झुकाईआ। जिन्हां मेरे सीने उत्ते बहि के खाधा खाणा, ख़ुशीआं रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दा सच आप प्रगटाईआ। धरनी कहे मैं भगतां करां धन्नवाद, ख़ुशीआं विच सीस निवाईआ। भगतो तुसां मेरा खेड़ा करना आबाद, जिथ्थे दीन दुनी मिले वड्याईआ। जिस दा नाम रहे आदि जुगादि, जुग चौकड़ी वजे वधाईआ। मेरा असली रूप फेर बणेगा कलयुग दी धार तों बाद, सतिजुग आपणा रंग प्रगटाईआ। जिस वेले सारी सृष्टी दा होया इक रिवाज, इक्को मार्ग दीन दुनी चले चाँईं चाँईंआ। इक्को नाम शब्द दी आवेगी आवाज़, इक्को सरोता होवे धुर दा माहीआ। इक्को शब्द गोबिन्द दा होवे बाज़, बाज़ी दीन दुनी उलटाईआ। मैं तुहाडा शुकर करां जिन्हां ने भगत दुआर सुहाया पहलों विच पंजाब, फेर दिल्ली दुआर दिती वड्याईआ। जिथ्थे साहिब सतिगुर दे शब्द दा होणा राज, रईयत नौ खण्ड पृथ्मी बैठे सीस निवाईआ। जिस दा शाह सुल्तान करनगे काज, करनी दा करता आपणे हुक्म विच भुआईआ। तुसीं प्रभू दे भगतो मेरे वड्डे मैं तुहानूं करां आदाब, धरनी कहे मैं निव निव लागां पाईआ। जिन्हां ने मेरा पूरा कीता ख्वाब, माझा मालवा दुआबा जम्मू आया चाँईं चाँईंआ। पर याद रखयो एथे सारी सृष्टी वास्ते धर्म दी खुल्ल्हेगी किताब, जिस दा मज़मून जगत कानून ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच हुक्म इक वरताईआ। धरनी कहे भगतो तुसां मेरे उत्ते कोई सुट्टी नहीं मिट्टी, जगत घट्टा ना वंड वंडाईआ। मैं इथे सुख दे आसण उत्ते लिटी, सोहणी सेज सुहाईआ। क्यों तुहाडे अन्दर प्रभू दे प्यार दी धार वेखी चिट्टी, जो चिट्टे उत्ते काले अक्खर रिहा लिखाईआ। जिस दे कोल दोहथ्थड़ा मार के पिट्टी, पटने वाला नाल मिलाईआ। उन्ह मैनूं इशारा दिता जा भगतां कोलों वेख लै हाहे उत्ते लग्गी टिप्पी, होड़ा सस्से वाला नाल मिलाईआ। मैं जां निगाह मारी उन्हां दे अन्दरों आवाज़ आई मिट्ठी, तूं मेरा मैं तेरा दूजा ढोला कोए ना गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। धरनी कहे नवां खण्डां दे लेख लिखाउणे वख वख, नौ दरवाज़े नवां खण्डां दा राह तकाईआ। सत्तां दीपां ने सति दा करना पक्ख, सत रंग दा निशाना दए गवाहीआ। बाकी सृष्टी दे लाउणे भक्ख, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। मेरे धर्म दुआर दी गिणती कोई कर नहीं सकेगा करोड़ी लख, टकयां वंड ना कोए वंडाईआ। जगत दीआं धारां दा होवेगा इक्ट्ठ, भज्जण सारे वाहो दाहीआ। कोई समां नहीं बहुतां ते साल सारे अठ्ठ, खेल वेखणा चाँईं चाँईंआ। शुकर तुहाडा तुसां मेरी कीती चठ्ठ, जगत दी रीती धुर दी चली आईआ। एह कोई जगत वाला नहीं मठ, दयोरयां वंड ना कोए वंडाईआ।

जिस ने सब दी गेड़ देणी उलटी लठ, गेड़ा आपणे घरों चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा दर इक वड्याईआ। धरनी कहे जन भगतो मेरी इक इक चूंढी मथ्थे नूं ला के जायो ख़ाक, जिथ्थे गुरमुखां दीआं असथीआं दितीआं दबाईआ। फेर सुंघ के जायो नाल नाक, महक अन्दरे अन्दर टिकाईआ। नाले कहिंदे जायो प्रभू ने पूरा कीता वाक, जो कृष्ण आसा गया रखाईआ। हस के कहिंदे जायो सारी सृष्टी दा खुल्ल्हया ताक, मज़्हबां वंड ना कोए वंडाईआ। भगतां नूं मारदे जायो हाक, मेला मिल्या चाँईं चाँईंआ। सब तों बण के जायो चालाक, चिन्ता ग़म ना कोए रखाईआ। जो दर आए सब दे रूह बुत हो गए पाक, प्रभू देवे माण वड्याईआ। सतिजुग विच सच समझयो एहदे विच्चों अगम्मी निकलदी रहेगी लाट, नूर जोत जोत रुशनाईआ। भगतां दी धार विच्चों निकलेगी पाट, पटने वाला वेखे चाँईं चाँईंआ। एह होवेगा दीन दुनी दा घाट, पतण इक्को इक सोभा पाईआ। सब ने धीरज रखणा हाठ, मेरी धर्म नाल दुहाईआ। धरनी कहे भगतो मेरे प्यार दे बचनां दी घुट्ट के बन्न्हणी गाठ, राह विच जांदयां विसर कोए ना जाईआ। कदे ख्याल नहीं करना भगत दुआरे आ के असीं सुते नहीं उत्ते खाट, सोहणा आसण ना कोए लगाईआ। जे कोई मैनूं पुछे धरनी कहे मैं ख़ुशीआं विच दस्सां बात, बातन भेव खुल्हाईआ। जिस वेले मेरे उत्ते भगत सौंदे मेरी काली तों चिट्टी हो जांदी रात, बिन सूर्या चन्द रुशनाईआ। तुसां मैनूं दिल्ली दुआर आ के प्यार दी दिती दात, मैं आपणी ख़ाली झोली लई टिकाईआ। क्यों तुहाडा ना कोई मज़्हब ना कोई ज़ात, आत्मा परमात्मा मिल के ख़ुशी बणाईआ। मैं सच दस्सां जिस वेले तुहाडे आटे वाली मेरे सीने उत्ते हिलदी परात, पुरातन लेखे याद कराईआ। क्यों बावन ने बलि नूं सहिज नाल दिता सी आख, शब्दी शब्द शब्द कीती शनवाईआ। जिस वेले कलयुग अन्धेरी होई रात, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। धर्म दा धर्म नालों छुट्टया नात, नाता सके ना कोए जुड़ाईआ। फेर आवेगा कमलापात, पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ। खेल करेगा विच लोकमात, जोती जाता हो के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच देवणहार सरनाईआ। धरनी कहे जन भगतो मैं मिन्नतां करां अगे हज़ूर, निव निव सीस झुकाईआ। मेरे साहिब इन्हां दी सेवा करीं मन्ज़ूर, जो चल के आए पाँधी राहीआ। जिन्हां पैंडे मारे दूर, भज्जे वाहो दाहीआ । कोटन कोटि जन्म दे पिछले बख्श देणे कसूर, अगे आपणा रंग रंगाईआ। एह कोई जगत चाकर नहीं मज़दूर, भगत सुहेले तेरे सोभा पाईआ। एस भगत दुआर पिच्छे जगत जहान उत्ते कर देणे मशहूर, देश परदेशां विच नाम करे शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। धरनी कहे भगतो तुहानूं नहीं पता रोज़

सतिगुर तुहाडे नाम रिहा लिखदा, दिवस रैण हिसाब लगाईआ। सिदक परख्या साचे सिख दा, जो गोबिन्द गया समझाईआ। नाले कौल पूरा कीता भविख दा, अवतार पैग़म्बरां बारां दिन नाल रखाईआ। तुहाथों सहारा ल्या नींह वाली इट्ट दा, जगत रीती जुगत नाल चलाईआ। जिस दा खेल शब्दी धार अगम्मी चिट दा, जगत जहान शास्त्र भेव ना कोए समझाईआ। उह आपणा खेल आपे नजिठ्ठदा, दूसर हथ्थ ना कदे फड़ाईआ। सदा सहारा बणया रहे तुहाडी पिठ दा, पुश्त पनाह आपणा हथ्थ टिकाईआ। तुहाडे अन्दर पैंडा सिर्फ़ सवा गिठ दा, दो जहानां पन्ध रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक गुसाँईंआ। धरनी कहे जन भगतो तुहाडे चरण बड़े पवित्र, जो मेरे उत्ते टिकाईआ। क्यों प्रभू तुहाडे पिच्छे आया मेरा मित्र, तुहाडे पिच्छे आपणा फेरा पाईआ। जिस ने भगत दुआरे दा बणा देणा सोहणा चित्र, चात्रिकां दी तृखा दए बुझाईआ। तुहाडे प्रेम विच्चों आए निकल, बाहरों लभ्भण दी लोड़ रहे ना राईआ। जिस नूं झुकणे लोक सितल वितल इतल, बैठण सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा साहिब इक गुसाँईंआ। धरनी कहे भगतो बणीए भाई भैण, प्रेम नाल जणाईआ। तुहाडा मेरा सांझा होवे नैण, अक्ख अक्ख विच रखाईआ। मुहब्बत विच रहे ना कोए त्रफैण, दुतीआ वंड ना कोए वंडाईआ। जो इशारा दिता बाल्मीक विच रमायण, मेरे महबूब ने पूरा दिता कराईआ। जो आख्या नाई सैण, सैनत नाल समझाईआ। जो रवीदास दस्सया गहण, रस्ता रसत्यां विच्चों प्रगटाईआ। अगे दिसे ना कोई परायण, दूजी वंड ना कोए वंडाईआ। मैं कोझी कमली शुदैण, धरनी हस के रही सुणाईआ। मेरे उत्ते पता नहीं किन्नी कु सृष्टी नूं खा गई मौत लाड़ी डैण, शाह सुल्तान बचया रहिण कोए ना पाईआ। मैं कहां भगतो तुहाडे धन्न भाग जिन्हां नूं आप आया लैण, आप आपणा फेरा पाईआ। तुहाडे पिच्छे वीरो उहनूं कदे नहीं आउँदा चैण, दिवस रैण भज्जे वाहो दाहीआ। क्यों उस आपणी किरपा नाल तुहानूं तारना विच्चों काली रैण, भगती चरण प्रीती झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा दुआर इक सुहाईआ। धरनी कहे भगतो मैं तुहाडा ज़रूर करांगी दरस, दरस प्यासी नाउँ धराईआ। क्यों एह मेरे शहिनशाह दा ख़ुशीआं वाला बरस, दहि दिशा गंढ्ढ पवांयदा। मेरी भटकणा मिटे हरस, हवस अवर ना कोए जणांयदा। तुसां मेरे उत्ते करके जाणा तरस, तुहाडी रहमत प्रभ दा नूर नज़री आंयदा। बेशक दुनिया कहिंदी उह दिसे उत्ते अर्श, मैनूं तुहाडे अन्दर दिसे सोभा पांयदा। वेख्यो मात पित भैण भ्रा नार कन्त पिता पूत कदे ना कहि दयो साडा होया खर्च, गिणती गणत ना कोए गणांयदा। एह आशा रखी सी यसूह ने जिस वेले मेरा लेखा लगणा नालों चर्च, चार जुग दे अन्त आपणा

मेल मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म आप वरतांयदा। धरनी कहे जन भगतो मेरी निक्की जेही अरज़ोई, अरज़ां करन वाल्यो दयां जणाईआ। जुगां विच्चों भगती करके प्रभू दा भगत बणया कोई कोई, कोटां विच्चों कोई नज़री आईआ। हुण तुहाडी आपे सुरत उठा लई सोई, सुत्तयो तुहानूं आप जगाईआ। तुहाडी आत्मा आप मोही, मुहब्बत आपणे नाल जणाईआ। जिन्हां नाल जाए छोही, शौहर बांका आपणे रंग रंगाईआ। तुहाडी दुरमति मैल जाए धोई, धोबी हो के ख़ुम्ब पटका नाम वाला लगाईआ। अमृत रस जाए चोई, जगत तृष्ना भुख मिटाईआ। लेखे लाउँदा जाए पेशीनगोई, गुर अवतार पैग़म्बरां मेल मिलाईआ। सच पुछो धरनी कहे इहो जेही अगे कदी नहीं होई, अणहोणी आपणी खेल खिलाईआ। जिस दी याद विच सारे करदे गए दरोही, दो जहानां दा मालक आपणा वेस वटाईआ। तुसीं भगत सुहेले तुहाडी आशा सदा रहे नवीं नरोई, निरगुण आशा आपणे नाल मिलाईआ। किसे दी पत जाए ना खोही, पत पतिवन्ता हो के सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा गृह इक सुहाईआ। जन भगतो तुहाडा प्यार गहरा सागर, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। जो रखया विच काया गागर, साढे तिन्न हथ्थ आप टिकाईआ। दर आयां नूं देवे प्रभू आप आदर, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। तुहाडा निर्मल कर्म करे उजागर, तुहाडी उजरत आपणे लेखे पाईआ। तुसीं सच दे बणे सौदागर, वस्त नाम तुहाडे हट विकाईआ। बड़े सूरबीर बणे बहादर, योद्धे आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धर्म दी धार करे आदल, इन्साफ़ विच पिछले कर्म कुकर्म माफ़ सर्ब कराईआ।

२१ माघ शहिनशाही सम्मत दस मेरठ छाउणी महिन्दर सिँघ, गुरबचन सिँघ नयाशाला,
विश्वा मित्र गुरदीप सिँघ प्रेमी देवी हँस राज मुलख राज मेरठ

पंज तत कहिण प्रभ धुर दे कमलापाती, पतिपरमेश्वर तेरी ओट तकाईआ। दीन दयाल कलयुग वेख अन्धेरी राती, नव खण्ड विच वरभण्ड, ध्यान लगाईआ। धर्म रिहा ना नव साती, चार वरन अठारां बरन रहे कुरलाईआ। आत्म परमात्म बणे ना कोए जमाती, विद्या निरअक्खर धार ना कोए समझाईआ। अमृत मिले ना बूँद स्वांती, निझर झिरना ना कोए झिराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। पंज तत कहिण प्रभ

चारों कुण्ट अन्धेरा जग, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। सृष्टी दृष्टी अन्तर लग्गी अग्ग, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। तेरी धार तैथों होई अलग, पारब्रह्म ब्रह्म मेल ना कोए मिलाईआ। तूं साहिब सुल्तान नौजवान सूरा सरबग, शाह पातशाह शहिनशाह इक अख्वाईआ। सृष्टी दीन दुनी वखावे इक्को पग, मार्ग राह रैहबर इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी सरनाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडा नेत्र वगे नीर, चार कुण्ट कुण्ट दुहाईआ। वजूद धरे ना कोई धीर, धर्म धार ना कोए प्रगटाईआ। असीं कोझे कमले होए हकीर, शाह फ़कीर सार कोए ना पाईआ। तेरा नूर नज़र ना आए बेनज़ीर, निज लोचन नैण ना कोए रुशनाईआ। जो संदेशा दे के गया भगत सुहेला जगत कबीर, सदी चौधवीं अक्ख उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी सरनाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडे धुर अमाम, अमलां तों रहित नूर अलाहीआ। तेरा संदेशा सुणीए पैग़ाम, पैग़म्बरां तों बाहर कर शनवाईआ । भेव खुल्हा दे जगत अन्धेरा शाम, शमअ नूर कर रुशनाईआ। साडा लेखा पूरा कर तमाम, तामस तृष्ना मेट मिटाईआ। साडा इक्को कलमा होए कलाम, कायनात इक पढ़ाईआ। इक्को संदेशा देणा अगम्मे नाम, नाउँ निरँकार इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक दया कमाईआ। पंज तत कहिण प्रभ झगड़ा मेट विच दीन दुनी, निरगुण सरगुण हो सहाईआ। तूं मालक कुन कुनी, ख़ालक ख़लक इक अख्वाईआ। साडी पुकार निरगुण धार सुणीं, अणसुणत तेरी सरनाईआ। हरि हिरदे अन्तर तेरे नाम दी वजे धुनी, धुन आत्मक राग देणा दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दा भेव आप चुकाईआ। पंज तत कहिण प्रभ तेरी इक्को होवे तबलीक, अक्खरां वंड ना कोए वंडाईआ। मानस मानव कर करीब, करबले दा लेखा रहे ना राईआ। नौ सत्त दे तरतीब, तरीका धुर दा इक दृढ़ाईआ। झगड़ा रहे ना अमीर ग़रीब, ग़ुरबत सब दे अन्दरों बाहर कराईआ। लेखा वेख लै कुरान मजीद, जो तीस बतीसे नाल समझाईआ। पंज तत कहिण तेरे प्यार विच हुन्दे रहे शहीद, शहादत जगत वाली रखाईआ। साडी आसा मनसा पूरी कर उम्मीद, तृष्ना तेरे अगे टिकाईआ। असीं तन वजूद तेरे अज़ीज़, आलीज़ाह तेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। पंज तत कहिण जे भगतां आत्मा दएं अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। क्यों नहीं साडा ख़ुशी करदा बन्द बन्द, जो बन्दगी तेरी विच समाईआ। असीं वजूद माटी ख़ाक तेरे सोहणे चन्द, जोती जाते पुरख बिधाते तेरा दर्शन पाईआ। सचखण्ड दुआर एकँकार दरगाह साची साडी मंग, मांगत हो के झोली डाहीआ।

सच दुआर तेरा आत्मा नाल आईए लँघ, अगे हो ना कोए अटकाईआ। तूं साहिब सूरा सरबंग, हरि करता धुरदरगाहीआ। साडी ग़मी मेट दे रंज, रंजश अन्दरों बाहर कढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दा संग आप बणाईआ। पंज तत कहिण प्रभ असीं जुग जुग रखीआं आशा, अवतार पैग़म्बर गुर नाल मिलाईआ। जो शब्दी धार देंदे गए दिलासा, कलमा कलम्यां विच्चों समझाईआ। कुदरत दा कादर तुहाडीआं पूरीआं करे आसां, ख़ुशीआं आपणा रंग रंगाईआ। मकबरयां विच तक लै लाशां, लाशरीक पर्दा आप उठाईआ। साडा वेख खेल विच भरवासा, मढ़ी गोरां नाल वजदी रहे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी वड्याईआ। पंज तत कहिण प्रभ कलयुग वेख लै अन्त किनारा, नव सत्त ध्यान लगाईआ। साडा दिसे ना कोए प्यारा, मुहब्बत विच ना कोए समाईआ। चारों कुण्ट अन्ध अँधयारा, नूरी चन्द ना कोए रुशनाईआ। लहिणा पूरा कर दे पैग़म्बर गुर अवतारा, जो भविख्तां विच आसां धुर दीआं गए रखाईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी तेरा तक्कीए इक दुआरा, गृह मन्दिर अन्दर इक्को सोभा पाईआ। जिथ्थे नूर जोत होवे उज्यारा, बिन तेल बाती दीपक दीआ डगमगाईआ। तूं शाहो भूप नज़री आएं सिक्दारा, शहिनशाह अगम्म अथाहीआ। साडी नमो नमो निमस्कारा, डण्डावत बन्दना विच सीस झुकाईआ। साडा लहिणा देणा पूरा कर दे अन्त कन्त भगवन्त आपणी धारा, धरनी धरत धवल धौल लेखा रहे ना राईआ। सतिगुर शब्द दा शब्दी दे इशारा, सैनत अवर ना कोए लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दे मालक दया कमाईआ। पंज तत कहिण वज़ीउल ज़बा ज़ूई नवल अल्ला मवल महुम्मदे दुआ नूरे ख़ुदा ख़ुद मालक बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर पर्दा आप उठाईआ। पंज तत कहिण प्रभ निगाह मार लै चौदां लोक, चौदां तबक ध्यान लगाईआ। तेरा सुणीए इक सलोक, सोहला ढोला अनबोलत बोला देणा जणाईआ। जिस दा हुक्म सके कोई ना रोक, अगे हो ना कोए अटकाईआ। तेरा प्रकाश तक्कीए दो जहानां निर्मल जोत, जोती जाता पुरख बिधाता इक्को नज़री आईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म सब नूं आपणी बणा लै गोत, गौतम दा लेखा पूरा देणा कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच गृह इक सुहाईआ। पंज तत कहिण प्रभ असीं पुतले माटी ख़ाक, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश जोड़ जुड़ाईआ। साडा अन्तर खोल्ह दे ताक, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। तन वजूद कर दे पाक, पतित पुनीत दया कमाईआ। तेरे सेवक बणीए चाक, चाकर हो के सेव कमाईआ। मनुआ मन रहे ना आक, तृष्ना कूड़ ना कोए हल्काईआ। शब्द घोड़ चढ़ाउणा राक,

शाह अस्वारे दया कमाईआ। साडा पन्ध मुकाउणा वाट, लेखा अगे देणा चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दा मेला लैणा मिलाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडा करना आप मिलाप, मिलणी हरि जगदीश कराईआ। तूं मेरा मैं तेरा सब दा होवे जाप, दूसर अवर ना कोए पढ़ाईआ। त्रैगुण अतीते मेटणा ताप, त्रैगुण दा लेखा देणा चुकाईआ। अवतार पैग़म्बरां गुरुआं पूरा करना वाक, वाकया वेखणा चाँईं चाँईंआ। तेरे दरस दा मेला होवे नाल इत्फिाक, इत्फिाकीआ आउणा वाहो दाहीआ। जगत जहान मुकाउणी वाट, बिन कदमां कदम टिकाईआ। तेरा दर्शन तक्कीए नूर जोत ललाट, नूर नुराना डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मेला आप मिलाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडा करना घर सुहञ्जणा, साढे तिन्न हथ्थ देणी वड्याईआ। तूं आदि पुरख निरञ्जणा, अपरम्पर बेपरवाहीआ। सदा सुहेला दर्द दु:ख भय भञ्जणा, भव सागर पार कराईआ। कलयुग नेत्र नाम दा पा दे अंजणा, अन्ध अन्धेरा रहे ना राईआ। ठाकर स्वामी बणना सज्जणा, मीत हो के वेख वखाईआ। अन्त कन्त जगत जहान रखणी लजणा, सिर सिर हथ्थ टिकाईआ। जन भगतां पड़दा कजणा, मेहरवान दया कमाईआ। तेरा दीपक जोती इक्को जगणा, चार कुण्ट करे रुशनाईआ। भगतां कूड़ बुझाउणी अगणा, अमृत मेघ नाम बरसाईआ। चरण प्रीती विच करना मग्ना, चरणोदक नाम मुख देणा चवाईआ। तूं नूर अलाही सब दा रब्बना, यामबीन तेरी वड्याईआ। तूं गोपाल मूर्त मदना, स्वामी इक अख्वाईआ। लेखे लाउणा आहला अदना, शाह हकीरां इक्को घर वसाईआ। जन भगतां ख़ुशीआं नाल तैनूं सद्दणा, होका देण थांउँ थाँईंआ। साडा लहिणा देणा चुकाउणा काया माटी पंज तत बदना, बदी दा डेरा ढाहीआ। तूं निरगुण निरवैर नूर अलाही रब्बना, यामबीन तेरी सरनाईआ। साडी आवण जावण लख चुरासी मेटणी हद्दना, हदूद आपणी देणी वखाईआ। जिथ्थे इक्को डंका वजणा, दूसर अवर ना कोए शनवाईआ । इक्को दीपक जोत जगणा, दो जहान करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडी तेरे अगे अरदास, बेनन्ती चरण कवल टिकाईआ। साडा जन्म करना रास, रस्ता रैहबर देणा वखाईआ। निरगुण धार वसणा पास, विछोड़े विच विछड़ कदे ना जाईआ। जोती जाते देणा प्रकाश, अन्ध अन्धेरा देणा मिटाईआ। साडा लेखे लाउणा स्वास स्वास, पवण पवणां रंग रंगाईआ। तूं शाहो भूप अबिनाश, करनी दा करता इक अख्वाईआ। साडा लेखा मुकाउणा दस दस मास, मात गर्भ ना अग्न तपाईआ। झगड़ा रहे ना नाल शंकर कैलाश, लाड़ी मौत ना कोए चतुराईआ । राय धर्म ना करे उदास, चित्रगुप्त ना लेख वखाईआ। सतिगुर शब्द शब्द सतिगुरु साडे होणा साथ, सगला

संग बणाईआ। तूं पुरख अकाला दीन दयाल आदि जुगादि समराथ, समरथ तेरी वड्याईआ। पंज तत कहिण तेरे अगे प्रभू जोड़ीए हाथ, निव निव सीस झुकाईआ। असीं ग़रीब निमाणे अनाथां अनाथ, दीनन तेरी ओट तकाईआ। तूं गहर गवर रघुपति रघुनाथ, रैहबर तेरी इक सरनाईआ। साडा लेख बदल दे मस्तक विच्चों माथ, मथन दे कराईआ। सो लहिणा तक लै जो आशा रख के गया राम बेटा दसराथ, बनवासी आपणा ध्यान लगाईआ। जो कृष्ण संदेशा अर्जन दिता साख्यात, सहिज नाल दृढ़ाईआ । जिस वेले कलयुग होवे अन्धेरी रात, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। आत्म परमात्म टुट्टे नात, पारब्रह्म ब्रह्म मेल ना कोए मिलाईआ। धर्म दा धर्म पाए वफ़ात, कूड़ कुड़यारा भज्जे वाहो दाहीआ। उस वेले बिना प्रभू तों पंजां ततां लेखा चुक्के ना कोई लोकमात, मातृ भूमी दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी निरगुण धार एकँकार परवरदिगार सांझे यार पुछ वात, वतनां दे मालक बेवतनां पार कराईआ।

२३ माघ शहिनशाही सम्मत दस इकबाल सिँघ, शकुंतला देवी, मंगला देवी नज़ीबाबाद यू० पी०

पंज तत कहिण प्रभ अन्तर निरंतर दे वैराग, वैरी अन्दरों काया मन्दिरों बाहर कढ्ढाईआ। सुरती शब्द खुल्हा जाग, अनरागी आपणा राग नाद धुन कर शनवाईआ। दुरमति मैल धो दाग़, पतित पुनीत करना चाँईं चाँईंआ। फड़ फड़ हँस बणा काग, काग हँस रूप बदलाईआ। साडे उत्तम कर भाग, भगवन देणी माण वड्याईआ। अन्तर निरंतर दीपक जोत जगा चराग़, अन्ध अज्ञान दूर कराईआ। सच सरनाई जाईए लाग, लग मातर डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर पर्दा आप उठाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडे अन्तर मेट अन्धेरा, अन्ध अज्ञान रहिण ना पाईआ। इक्को रूप दरसा दे सञ्झ सवेरा, निरगुण नूर जोत कर रुशनाईआ। भेव खुल्हा दे तेरा मेरा, पारब्रह्म ब्रह्म पड़दा आप उठाईआ। आत्मा बख्श दे चाउ घनेरा, परमात्मा मिल के वजे वधाईआ। भेव रहे ना गुरु चेरा, चेला गुर रूप दरसाईआ। दर वखा दे नेरन नेरा, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले पंज तत कहिण साडे उत्ते कर दे मेहरा, मेहरवान महबूब होणा सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक दया कमाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडे कमलापाती, पतिपरमेश्वर तेरी सरनाईआ। वस्त अमोलक दे दाती, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। घर दीपक जोत जगा बाती, बिन तेल बाती डगमगाईआ। अमृत बूँद बख्श

स्वांती, निझर झिरना कवल नाभ झिराईआ। शब्द संदेशा दे दे पाती, पत्रका निरअक्खर धार दृढ़ाईआ। तूं मेहरवान महबूब कमलापाती, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। साडे अन्तर मेट अन्धेरी राती, नूरी चन्द कर रुशनाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त बिन तन वजूद सानूं ला ला सीने नाल छाती, छत्रधारीआं पन्ध मुकाईआ। तेरे चरण कवल ज़िंदगी नाल हयाती, जीवन तेरी झोली पाईआ। इक्को वक्त सुहा दे गृह मन्दिर प्रभाती, सँध्या लोड़ रहे ना राईआ। आत्म धार जोड़ लै नाती, ब्रह्म मेला लैणा मिलाईआ। तूं परम पुरख बिधाती, बिध आपणी देणी समझाईआ। दर्शन बख्शणा इक इकांती, एकँकार तेरी ओट तकाईआ। अन्त काल पुछणी साडी वाती, बेवतन हो के दईए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, देवणहार तेरी सरनाईआ। पंज तत कहिण प्रभ तूं मालक पुरख अबिनाश, अबिनाशी करता इक अख्वाईआ। साडी पूरी करनी आस, तृष्ना तेरे चरण टिकाईआ। साडा लहिणा देणा तक लै जंगल जूह विच भरवास, टिले पर्वतां ध्यान लगाईआ। साडा लहिणा नाल पृथ्मी आकाश, अप तेज वाए मिल के दईए दुहाईआ। अन्तर निरंतर साडा लेखे लाउणा स्वास स्वास, साह साह तेरे विच समाईआ। झगड़ा रहे ना दस दस मास, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। घर ठाकर वखाउणी आपणी रास, बिन गोपी काहन नाच नचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे मंग मंगाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडे अन्तर तेरी आशा आदि जुगादि, जुग चौकड़ी ध्यान लगाईआ। भेव खुल्हाउणा बोध अगाध, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। शब्दी शब्द सुणाउणा नाद, अनहद नादी धुन प्रगटाईआ। कूड़ा कढणा वाद विवाद, विख अमृत रूप महकाईआ। बिन रसना जिह्वा बख्शणा स्वाद, बूँद स्वांती अमृत रस टपकाईआ। तेरा लहिणा देणा अवतार पैग़म्बरां गुरुआं बाद, बादेसहर तेरी ओट तकाईआ। साडा काया कप्पड़ करना आबाद, अन्तर वसणा चाँईं चाँईंआ। धुर दा शब्द करना अहिलाद, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी मंग इक मंगाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडे मार के तक लै अन्तर झाती, बिन नैणां नैण उठाईआ। मनुआ मन होया आकी, भय भाउ ना कोए रखाईआ। मेहरवान महबूब हो के खोल्ह दे अन्दरों ताकी, तकवा तेरे उत्ते रखाईआ। जाम हकीकी बख्श दे महबूब साकी, साहिब सुल्तान तेरी सरनाईआ। लहिणा देणा दीन दुनी विच रहे ना बाकी, बाकायदा मंग मंगाईआ। फिर तन वजूद ना पाईए ख़ाकी, ख़लक दे ख़ालक देणी माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी वड्याईआ। पंज तत कहिण तलज़े ज़जबम्म नज़ीउल जख़मा ज़म्मबी ज़ऊ नूरे नज़ी अर्शे मज़ी मुहम्मदे दुआ रहमते रहिनुमा नूर नुराने नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका

देणा धुर दा वर, धुरदा रंग आप रंगाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडा वेख लै पुन्न सवाबा, शरअ तों बाहर जणाईआ। तेरी कदम बोसी विच अदाबा, निव निव सीस झुकाईआ। भेव खुल्हा दे नूर नूरे अगम्मे काअबा, किबले अज़ तेरी सरनाईआ। पर्दा रहे ना दो दो आबा, आबे हयात देणा चाँईं चाँईंआ। साडा लेखा रहे ना इश्क हकीकी नाल मजाज़ा, दोहां दा पन्ध देणा चुकाईआ। अन्त कन्त भगवन्त निरगुण रखणी आपणी लाजा, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जो इशारा दे के गया खिज़र ख्वाजा, जल पीर नीर नीर नैणां विच्चों वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा गृह इक वखाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडी आसा बहु पुराणी, जुग चौकड़ी ध्यान लगाईआ। साडा लेखा नाल चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज भज्जे वाहो दाहीआ। साडा नाता नाल चारे बाणी, परा पसन्ती मद्धम बैखरी ढोले गाईआ। तूं मालक ख़ालक जाण जाणी, जानणहार इक अख्वाईआ। साडी करीं आप पछाणी, बेपहचान होणा सहाईआ। जुग चौकड़ी तेरा खेल जगत महानी, धरनी धरत धवल धौल वेख वखाईआ। अन्त देणा साचा माणी, निमाणयां होणा सहाईआ। जे भगतां आत्मा तेरा हाणी, मिल के वजे वधाईआ। क्यों ततां धार समझें बेगानी, बेघर कीता विच ख़लक ख़ुदाईआ। साडा लेखा तेरे नाल श्री भगवानी, भगवन सच देईए दृढ़ाईआ। बेशक पंज तत असीं हुंदे रहे फ़ानी, अन्त मिट्टी गोर मढ़ी नाल वजदी रही साडी वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप निभाईआ। पंज तत कहिण तूं साहिब इक मलाह, खेवट खेटा इक अख्वाईआ। मालक ख़ालक बेपरवाह, बेअन्त नूर अलाहीआ। साडी कबूल करीं दुआ, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। तूं रैहबर नूर अलाह, आलमीन तेरी सरनाईआ। तूं हकीकत हक ख़ुदा, ख़ुद वेखणा चाँईं चाँईंआ। तेरे नालों ना होईए जुदा, जुज़ वखरा वंड वंडाईआ। तेरी रहमत सानूं करे फ़िदा, फ़ितरत तेरे चरणां विच टिकाईआ। सद चलीए तेरी विच रज़ा, राज़क रिज़क रहीम देणी वड्याईआ। बेशक सृष्टी उत्ते कूकदी कज़ा, कज्ज़ाक कलयुग नाल मिलाईआ। भगतां तत कहिण तेरे प्यार दा चक्खणा मज़ा, बेशक सानूं मज़ाक करे लोकाईआ। साडा लहिणा मुकाउणा जगह बजगह, थान थनंतर देणी वड्याईआ। तूं आदि जुगादी धुर दा अब्बा, पिता पुरख अकाल अख्वाईआ। मेला होया नाल सबबा, कलयुग अन्त जगत दए गवाहीआ। लोकमात ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर ज़िमीं असमानां साडीआं पार करनीआं हद्दां, हदूद महिदूद इक्को देणी वखाईआ। जे आत्मा तेरी यदा, परमात्मा तेरे विच समाईआ। क्यों पंजां ततां भगतां देवें दग़ा, नाता दीन दुनी तुड़ाईआ। साडा लेखा वेख लै अगा, पिछला पिच्छे पन्ध मुकाईआ। तेरी मुहब्बत विच साडा रिश्ता होवे बध्धा, फ़रिश्ता जबराईल असराईल असराफ़ील

मेकाईल ना सके तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक तेरी ओट तकाईआ। पंज तत कहिण प्रभ असीं फेर ना रहीए जम्मदे, चुरासी वंड ना कोए वंडाईआ। साडे झगड़े मेटणे ग़म दे, ग़मख़ार होणा सहाईआ। असीं सुख़न करने धर्म दे, धर्म नाल दृढ़ाईआ। असीं वणजारे रहिणा नहीं काया माटी चर्म दे, चम्म दृष्टी देणी बदलाईआ। साडे हिस्से नहीं वरन बरन दे, ज़ात पात ना वंड वंडाईआ। असीं अन्त प्यासे हो गए तेरे चरण दे, चरण कवल दे सरनाईआ। सानूं मार्ग दस्स दे सचखण्ड मंज़ल चढ़न दे, अगे हो ना कोए अटकाईआ। मेहरवान महबूब सानूं हुक्म दे दे दरगाह साची वड़न दे, मुकामे हक पुजीए चाँईं चाँईंआ। साडे लेखे लगण सड़न दे, झगड़ा जगत ना कोए रखाईआ। भाण्डे फेर ना बणीए ठठिआर तेरे घड़न दे, घड़न भन्न्हणहार तेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सचखण्ड मिले सची सरनाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडी बुझाउणी प्यास, तृष्ना जगत मिटाईआ। सचखण्ड बख्शणा निवास, थिर घर मिलके वजे वधाईआ। तेरा तक्कीए नूर जोत प्रकाश, बिन तेल बाती डगमगाईआ। तूं शाहो भूप अबिनाश, हरि करता इक अख्वाईआ। साडा अन्तर ना होए उदास, अन्त तेरे विच समाईआ। असीं बेशक पंज तत अप तेज वाए पृथ्मी आकाश, पंचम मिलके वजदी रहे वधाईआ। अन्त पुजीए तेरे पास, सचखण्ड बख्शणी सच सरनाईआ। साडा लहिणा देणा रहे ना नाल शंकर कैलाश, कलधारी होणा आप सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच दुआर एकँकार निरगुण धार आपणी वखाउणी रास, दूसर नज़र कोए ना आईआ।