पुस्तकालयभाग २४

पहली फग्गण शहिनशाही सम्मत दस हरि भगत दुआर जेठूवाल ज़िला अमृतसर

कलयुग कहे फल्गुणा मेरी वेख फुलवाड़ी, चार कुण्ट दहि दिशा नवखण्ड ध्यान लगाईआ। ख़ुशीआं नाल मित्रा मार दे ताड़ी, हथ्थ हथ्थां नाल मिलाईआ। फेर निगाह मार लै की खेल होणा अगाड़ी, बिन नैणां नैण उठाईआ। उह वेख संदेशा दिन्दा ख्वाजा फेर के हथ्थ उत्ते दाढ़ी, लबां रंग ना कोए रंगाईआ। नव सत अग्नी तपदी दिसे हाढ़ी, हाढ़ा तक ख़लक ख़ुदाईआ। दरोही फिरनी जंगल जूह उजाड़ पहाड़ी, टिल्ले पर्वत समुंद सागर रहे कुरलाईआ। सगला संगी नज़र आए ना कोए पिच्छे अगाड़ी, एथे ओथे ना कोए सहाईआ। उह तक लै नचदी टपदी फिरे मौत लाड़ी, सोहणा अणहोणा वेस वटाईआ। कलयुगा तेरी डूँग्घी दिसे अखाड़ी, कन्ढ्ढा घाट नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। कलयुग कहे फल्गुणा सज्जणा मेरी वेख लै रुत, रुतड़ी तेरे नाल महकाईआ। मैं प्रभू दा लाडला बण के पुत, पिता पूत खेल खिलाईआ। सृष्टी दा खेल तक लै जो खिलाए अबिनाशी अचुत, पारब्रह्म प्रभ हुक्म वरताईआ। ख़ाली दिसण काया माटी बुत, बुतख़ाने देण दुहाईआ। अपराधी होई दीन दुनी दी धार सुत, सुत्तयां सके ना कोए जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। कलयुग कहे फल्गुणा मेरा वेख लै वक्त सुहावा, प्रभ सोहणी दए वड्याईआ। मेरा कूड़ कूड़ दा दाअवा, दाअवेदार अख्वाईआ। दीन दुनी बुद्धी कीती वांग कावां, कायनात वेख वखाईआ। प्रेम रहिण दिता नहीं विच भरावां, पिता पूत ना कोए चतुराईआ। फिरी दरोही विच पंज तत गरावां, साढे तिन्न हथ्थ हाल दुहाईआ। सीस देवे कोई ना ठण्डीआं छावां, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म आप वरताईआ। कलयुग कहे फल्गुणा मेरे पंच विकार दा तक लै दल, सूरबीर जगत अख्वाईआ। जेहड़ा टिके घड़ी ना पल, पलकां वंड ना कोए वंडाईआ। जो सब नाल करदा छल, वल छल आपणी खेल खिलाईआ। त्रैगुण माया गया रल, रूप रंग रेख ना कोए वखाईआ। दूई द्वैती लाया सल, तीर अणयाला इक चलाईआ। पवित्र रहिण दिता नहीं कोई जल, अठसठ रोवण मारन धाहीआ। दीपक जोत किसे गृह जाए ना बल, नूर ज़हूर ना कोए रुशनाईआ। अग्नी तन तपाया खल्ल, ख़ालक ख़लक दिती वड्याईआ। मेरा कूड़ कुड़यारा जगत सिँघासण बैठा मल्ल, आसण सके ना कोए उलटाईआ। मेरा लहिणा देणा सच धाम जिथ्थे दीपक जोती बिन तेल बाती रिहा बल, नूर नुराना नूर नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। फल्गुण कहे कलयुगा मैं सुणी तेरी अगम्मी बात, जो बातन भेव खुल्हाईआ। बेशक चारों कुण्ट तेरी अन्धेरी रात, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। मन कल्पणा कूड़ दिसे कमज़ात, कुलखणी आपणा रूप बदलाईआ। सति सच दा जोड़े कोई ना नात, प्रीतम प्रेम विच ना कोए समाईआ। उठ खेल तक लै जन भगतां प्रभ देवे आपणी दात, दयावान दया कमाईआ। शब्द संदेश सुणाए पात, बिन पत्रका आप दृढ़ाईआ। तेरे विच पुछे वात, वारस हो के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। फल्गुण कहे कलयुगा प्रभ दा तक अगम्मी नूर, अन्ध अन्धेरा रिहा मिटाईआ। जिस दा नाम कलमा जगत जहान मशहूर, मशवरे जुग चौकड़ी गया समझाईआ। जो नाम मस्ती देवे सरूर, सुरत शब्द नाल मिलाईआ। जिस दी अनादी इक्को तूर, तुरत करे शनवाईआ। उह साहिब हाज़र हज़ूर, हज़रतां दा मालक

नूर अलाहीआ। भगत उधारना जिस दा दस्तूर, रीती जुग चौकड़ी चली आईआ। उह हरिजन पार कराए ज़रूर, ज़रूरत सब दी वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक इक अख्वाईआ। फल्गुण कहे कलयुगा मेरी रुतड़ी तक बसन्त, प्रेमीआं प्रभू प्रेम नाल महकाईआ। जो आदि जुगादी धुर दा कन्त, कन्तूहल इक अख्वाईआ। जिस गढ़्ह तोड़या हउमे हंगत, हँ ब्रह्म आप समझाईआ। बोध अगाधा बण के पंडत, बुद्धी तों परे करे पढ़ाईआ। उस दा लहिणा देणा वेख अन्त, अनक कलधारी खेल खिलाईआ। जिस नूं खोजदे जुग चौकड़ी सन्त, साधना विच समाईआ। उह मालक ख़ालक बेअन्त, बेऐब नूर अलाहीआ। जिस तेरे विच आत्म परमात्म दस्स के छंत, सोहँ ढोला दिता दृढ़ाईआ। जो पार उतारे जीव जंत, साध सन्त रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप दरसाईआ। फल्गुण कहे कलयुग खेल वेख सूरे सरबंग दा, की करता हुक्म वरताईआ। जिस कोलों अवतार पैग़म्बर गुरु मंगदा, भगतां झोली दए भराईआ। उस दा लहिणा देणा इक्को अंग दा, अंगीकार आप अख्वाईआ। जो आदि जुगादी कदे नहीं मंगदा, देवणहार साहिब सुखदाईआ। जिस भगतां खेल खिलाया कारज अनन्द दा, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। भेव चुकाया सोहँ छन्द दा, पारब्रह्म ब्रह्म मेला मेलया चाँईं चाँईंआ। सफ़र रिहा ना अगले पन्ध दा, मुसाफ़र आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। फल्गुण कहे कलयुगा मित्रा चारों कुण्ट नस्स, दिवस रैण पन्ध मुकाईआ। फेर ख़ुशीआं विच प्या हस, ढोले सोहले राग दृढ़ाईआ। कवण कूटे मिले रस, अनन्द अनन्द विच्चों समझाईआ। केहड़ा सुणना जस, सिफ्ती ढोले राग दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ । फल्गुण कहे कलयुग उठ लेखा तक लै हरि करतार, की करता कार कमाईआ। जो बण के सांझा यार, मित्र प्यारा रूप बदलाईआ। सद देंदा रहे अधार, सिर सिर हथ्थ टिकाईआ। भगतां पैज रिहा संवार, देवणहार माण वड्याईआ। गृह मन्दिर वखाए घरबार, सुहञ्जणा इक जणाईआ। जगत विद्या वसे बाहर, अक्खरां वंड ना कोए वंडाईआ। तिस विच मेरी मौले रुति बहार, पत्त टहणी फल फुल आप महकाईआ। मैं वेखां भगतां गुलज़ार, गुलशन सोहणा रूप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म आप सुणाईआ। फल्गुण कहे कलयुगा बिन हथ्थां कर सलाम, सीस जगदीश झुकाईआ। तक लै नूर अलाही अमाम, अमलां तों रहित बेपरवाहीआ। जिस दा इक्को इक हकीकी जाम, जगत तृष्ना कूड़ मिटाईआ। शरअ दा लेखा ना रहे तमाम, तमअ लालच लोभ दए गंवाईआ।

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। फल्गुण कहे कलयुगा पुरख अकाल तक लै अदली, इन्साफ़ सच कमाईआ। तेरी होण वाली बदली, बदला चुक्के थांउँ थाँईंआ। हुण आपणे संगी साथी सद्द लईं, सद्दा देणा चाँईं चाँईंआ। तेरी कूड़ क्रिया वध गई, वाधा दिसे ख़लक ख़ुदाईआ। हुण निगाह मार लै आपणी हद्द लई, बिन हदूदां वेख वखाईआ। तेरी खेल दीन दुनिया जग लई, जागरत जोत बिन वरन गोत प्रभ भगतां दिती वड्याईआ। जिन्हां नव सत फिर फिर हकीकी धार लभ लई, लोभ लालच नज़र कोए ना आईआ। उहदी मुहब्बत मित्रा सब लई, दीन मज़्हब ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। फल्गुण कहे कलयुगा भगतां वेख लै रूप रंग, रेख रेखणी नाल मिलाईआ। जो प्रभ दी सेजा सुते पलँघ, आसण अवर ना कोए चतुराईआ। निरगुण धार लग्गे अंग, अंगीकार इक अख्वाईआ। जिस दा अमृत धार सोमा वहे गंग, गंगोत्री आपणा माण गुआईआ। उह साहिब सूरा सरबग, हरि करता इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मेला लए मिलाईआ। फल्गुण कहे कलयुगा भगतां तक लै मीत, मित्र प्यारा नज़री आईआ। जिस दी सब तों वखरी नीत, नीतीवान धुरदरगाहीआ। जिस झगड़ा मेटणा मन्दिर मसीत, काअब्यां रंग रंगाईआ। उह मालक त्रैगुण अतीत, त्रैभवण धनी नूर अलाहीआ। जो सब नूं रिहा जीत, जित्त हार वंड ना कोए वखाईआ। जिस तेरे अन्दर सोहँ शब्द सुणा के गीत, गहर गम्भीर कीती पढ़ाईआ। उह वेख लै चार जुग दी रीत, रीतीवान दिती दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। फल्गुण कहे कलयुगा मेरी रुत मौली वेख बहार, पत्त टहणी दए गवाहीआ । तेरा लेखा लहिणा कूड़ होया कुड़यार, कलयुग गंढ्ढ पुआईआ। मेरा शाहो भूप सिक्दार, शहिनशाह इक अख्वाईआ। जिस भगत सुहेले दिते तार, फड़ फड़ बाहों पार कराईआ। उस नूं कहिंदे कलि कल्की अवतार, निहकलंका नूर अलाहीआ। जिस दा लहिणा देणा सदा जुग चार, जुग चौकड़ी वेखण थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। कलयुग कहे फल्गुणा जो भगत सुहेले दस्सदा, ख़ुशीआं नाल जणाईआ। वेख वेख के हसदा, बिन नैणां नैण तकाईआ। चारों कुण्ट , सोहले ढोले रागां नाल शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। फल्गुण कहे कलयुग जन भगतां वेख घराणा, गृह मन्दिर ध्यान लगाईआ। जिथ्थे धर्म धार निशाना, दूजा नज़र कोए ना आईआ। उस दा भगतां नाल यराना, यारी सके ना कोए तुड़ाईआ। जिस

दा शहिनशाही सम्मत दस महाना, महिमा गणत ना कोए गिणाईआ। उस दा हुक्म करना पए परवाना, सिर सके ना कोए उठाईआ। उह निरगुण धार कान्हा दा कान्हा, काहन इक अख्वाईआ। जिस नूं सब ने मन्नया रामा, राम रामा वेस वटाईआ। जिस दा शब्द धार दमामा, दो जहानां लेखा जाणे थांउँ थाँईंआ। उस दा खेल तकणा ज़िमीं असमाना, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। फल्गुण कहे जन भगतो सच धर्म दा तको राह, पुरख अकाल दए वड्याईआ। कलयुग कूड़ दा दिसे मलाह, बेड़ा पार ना कोए कराईआ। तुसीं फिरो थल अस्गाह, भज्जो वाहो दाहीआ। गृह गृह ख़ुशी लैणी मना, मिल सख़ीआँ ढोले गाईआ। हरिजन कहिणा वाह वाह, वाहवा वजदी रहे वधाईआ। तूं परम पुरख परमात्म सब दे कटणहार गुनाह, मुश्किल रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। फल्गुण कहे कलयुगा तेरा पैंडा जांदा मुकदा, अन्त नज़र किछ ना आईआ। हुण वेला रिहा नहीं लुक दा, तन वजूद ना कोए छुपाईआ। प्रभ ने भेव खोल्ल्हया इक तुक दा, तुख्म तासीर सब दी दिती बदलाईआ। जेहड़ा मनुआ किसे नहीं झुकदा, उह प्रभ सरन लागे पाईआ। साचा वक्त सुहञ्जणा होवे सुख दा, सुख सागर रूप बदलाईआ। वक्त दुहेला ना होवे दु:ख दा, दर्दीआं दर्द चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, फल्गुण कहे जन भगतां घर घर फिरदा पुछदा, बचया जगत ज़िमीं असमान रहिण कोए ना पाईआ।

२ फग्गण शहिनशाही सम्मत दस कर्म सिँघ दे शरीर छडण नवित पिण्ड नयाशाला ज़िला गुरदासपुर

दो फल्गुण कहे मेरा धर्म धार दा फल, प्रविष्टा इष्ट इक जणाईआ। मेरा लहिणा देणा लेखा नाल राजे बलि , बावन धार मिली वड्याईआ। जिस सच दुआरा धर्म दी धार ल्या मल्ल, सिँघासण इक्को इक सुहाईआ। जो देवणहारा अमृत जल, जल धारा विच समाईआ। जिस दा लेखा महीअल थल, अस्गाहां खोज खुजाईआ। सो लहिणा देणा जाणे घड़ी घड़ी पल पल, पलकां दा मालक नूर अलाहीआ। वसणहारा निहचल धाम अटल, सचखण्ड दुआरा इक सुहाईआ। जो सति सच संदेशा निरगुण सरगुण देवे घल, बिन अक्खरां अक्खर दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ । फल्गुण कहे मेरा लेखा बलि दुआर, बावन नाल मिली वड्याईआ। सतिजुग

कूक कहे पुकार, बिन रसना जिह्वा ढोले गाईआ। मेरा वक्त सुहञ्जणा विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी वेख वखाईआ। जिस दा लेखा जगत अक्खर नहीं इज़हार, सिफ्तां विच ना सिफ्त सलाहीआ। जो बिना ज़बान तों कूक करे पुकार, दो जहान शनवाईआ । सो पतित पावन पावणहारा सार, वेखणहार अगम्म अथाहीआ। जिस दा लहिणा देणा सदा जुग चार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। फल्गुण कहे मेरा प्रविष्टा दो, दो जहान ख़ुशी मनाईआ। मेरे अन्तर आई लो, लोयण प्रभ ने दिता खुल्हाईआ। मैं सुण के शब्द अगम्मी सो, सो पुरख निरञ्जण सीस निवाईआ। जो आत्म धार आपे हो, निरगुण खेल खेले चाँईं चाँईंआ। जिस दा भेव जाणे ना को, पर्दा सके ना कोए खुल्हाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला दीन दुनी नालों हो निर्मोह, मुहब्बत भगतां नाल रखाईआ। सच स्वामी अन्तरजामी अमृत रस निझर देवे चो, बिन रसना जिह्वा आप चखाईआ। पंच विकार मेट के गरोह, घर मेला मेले सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। फल्गुण कहे मेरी रुत सुहञ्जणी दिसे जगत, प्रभ देवे माण वड्याईआ। मेरा कोई ना जाणे वक्त, घड़ी पल थित वार ना कोई चतुराईआ। मेरा नाता नहीं नाल बूँद रक्त, ततव तत ना रंग रंगाईआ। मेरे अन्तर इक्को प्रभू दी शक्त, जो साख्यात आपणा दरस दिखाईआ। मैं लेखा जाणा बलि दुआरे भगत, की भगवन दए वड्याईआ। ख़ुशीआं विच मौले धरत, धवल धौल आपणा रंग रंगाईआ। जिस दी सतिगुर शब्द धार शर्त, शरअ तों बाहर समझाईआ। आदि जुगादी आवे परत, पतिपरमेश्वर नूर अलाहीआ। जो मालक ख़ालक वाली अर्श, नूर नुराना इक अख्वाईआ। निरगुण सरगुण देवे दरस, बिन नेत्र लोचण नैणां पर्दा दए चुकाईआ। जुग जुग दी मेटे हरस, हवस कूड़ दए मिटाईआ। जन भगतां उत्ते करे तरस, मेहरवान महिबान मेहर नज़र इक उठाईआ। अमृत मेघ देवे बरस, अग्नी तत ना लागे राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। फल्गुण कहे मैं कथा दस्सां पुराणी, प्रविष्टा दो नाल मिलाईआ। जिस दा लेखा नाल चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज संग मिलाईआ । चार जुग दे शास्त्र जिस दी अगम्मी बाणी, नाम अणयाले तीर चलाईआ। उह आदि जुगादी सब दा जाण जाणी, जानणहार इक अख्वाईआ। जिस दे चरण कवल विटहों कुरबानी, आप आपणा भेंट कराईआ। सो आदि अन्त सब दी करे पछाणी, बेपहचान आपणा भेव चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। दो फल्गुण कहे उह तक लओ नारद आया दौड़ा, आपणा पन्ध मुकाईआ। नाले चढ़ के अगम्मी पौड़्हा,

पौड़ी डण्डे पन्ध मुकाईआ। संदेशा देवे तक लओ ब्राह्मण गौड़ा, गहर गम्भीर बेपरवाहीआ। जिस दा मार्ग सब तों लम्मां चौड़ा, चार जुग समझ किसे ना आईआ। जो मिट्ठा करनहारा रीठा कौड़ा, कूड़ी क्रिया वेख वखाईआ। जो आत्म परमात्म जुग जुग बणाए जोड़ा, भगत भगवान रंग रंगाईआ । जिस दा लेखा कलयुग अन्तिम नाल थोड़ा, बहुती सतिजुग दए वड्याईआ। उह वेखणहारा सस्से उत्ते होड़ा, हाहे टिप्पी नाल मिलाईआ। जिस दा शब्द अगम्मी घोड़ा, दो जहान भज्जे वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। नारद कहे मैं दस्सां पुराणी कथा, बिन कथनी दयां दृढ़ाईआ। जो प्रभ दा खेल यथार्थ यथा, यदप यदी दयां समझाईआ। पहलों बिना हथ्थां तों टेक के मथ्था, सीस जगदीश झुकाईआ। फेर कहां पुरख समरथा, तेरी वड वड्याईआ। जिस दा गोबिन्द सथर लथ्था, यारड़ा सेज हंढाईआ। उस दा जुग चौकड़ी सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग चलदा रथा, रथ रथवाही वेख वखाईआ। जिस दा शब्दी तीर कमान भथ्था, जगत खण्डे ना कोए खड़काईआ। जो लख चुरासी आत्म धार पावे नथ्था, शब्दी डोरी तन्द बंधाईआ। सो लहिणा देणा देवे जुग जुग हथ्थो हथ्था, उधार रहिण कोए ना पाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर पर्दा आप उठाईआ। नारद कहे मैं दस्सां पिछली पुराणी बात, बातन भेव खुल्हाईआ। नीज़ू नाम ब्राह्मण ज़ात, खत्री वंड ना कोए वंडाईआ। ख़ुशीआं नाल गुण गावे प्रभू दे रात, रैण भिन्नड़ी नाल मिलाईआ। अन्तर आत्म जोड़ के नात, खेल वेखे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सरनाईआ। नारद कहे मेरी कथा बहुत अनमुली, जग कीमत कोए ना पाईआ। मैं सुणाई कदे नहीं बुल्ल्हीं, रसना रस ना कोए चतुराईआ। मेरी धार कदे ना भुल्ली, अभुल दिती वड्याईआ। मेरा लेखा नाल काया कुल्ली, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। मेरा मालक सुल्हकुली, कुल मालक इक अख्वाईआ। मेरी बात जुग चौकड़ी कदे ना रुली, कीमत जगत ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। नारद कहे जिस वेले बावन आया बलि दुआर, आपणा रूप बदलाईआ। अश्वमेध यग दा खेल अपार, अपरम्पर रचना दिती रचाईआ। तेरां सौ सतासी रिषीआं दा लेखा नाल अधार, मेला मिल्या चाँईं चाँईंआ। जो इक्को वार करन पुकार, तूं ही तूं ही राग सुणाईआ। उह वेखण नैण उग्घाड़, चारों कुण्ट अक्ख खुल्हाईआ। धर्म दी धार भरे भण्डार, अतोट अतुट तोट नज़र कोए ना आईआ। सारे करदे जै जैकार, ख़ुशीआं ढोले गाईआ। बलि बैठ आपणे दुआर, मजलस आपणी रिहा लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी खेल आप खिलाईआ। नारद

कहे मैं कूक करां पुकार, सच सच सुणाईआ। जिस वेले बावन तेरी धार, धरनी धरत धवल वजे वधाईआ। ब्राह्मण हो के ख़बरदार, परोहित आपणी लई अंगड़ाईआ। बलि करके निमस्कार, संदेशा दिता चाँईं चाँईंआ। तेरे दरवेश आया कोई भिखार, ख़ाली झोली रिहा वखाईआ। चारे वेदां रिहा उच्चार, नेत्र अक्ख ना कदे उठाईआ। बलि हस के किहा मेरे यार, मित्रा दयां सुणाईआ। कुछ प्रेम प्रीती घाल, घाल घालणा तेरी तेरी झोली पाईआ। उस नूं प्यार मुहब्बत विच भोजन आप खुवाल, ख़ुशीआं रंग रंगाईआ। सच दुआर लैणा बहाल, दर इक्को इक वखाईआ। पता नहीं उह शाह कि कंगाल, कवण ज़ाती वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ। नारद कहे झट ब्राह्मण सीस दिता झुका, नमों नमों कहि के ख़ुशी बणाईआ। बिना अक्खां तों धर्म दी धार लै के रुक्का, भज्जया वाहो दाहीआ। नाले भोजन दा थाल चुक्का, दो हथ्थां उत्ते उठाईआ। फेर मीट के दोवें मुठ्ठां, भज्जया वाहो दाहीआ। सज्जा कदम पहले पुट्टा, सोहणी आपणी गणत गणाईआ। फेर हलूण के आपणे गुट्टा, सावधान ल्या कराईआ। अन्दर याद कीता अबिनाशी अचुता, चेतन सुरती लई कराईआ। किड्डी सुहावी होई रुता, रुतड़ी प्रभ ने दिती महकाईआ। ब्राह्मण ने ब्रह्म रूप तक्कया इक गिठ ते इक मुट्ठा, बावन सोभा पाईआ। जो अगे हथ्थ करके पुठ्ठा, इशारयां नाल जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। नारद कहे पंडत ने थाल ल्यांदा परोस, सोहणी ख़ुशी बणाईआ। हथ्थ जोड़ के किहा मैं निर्दीष, दोष नज़र कोए ना आईआ। तुसीं पन्ध मारया कोटन कोट, आए चाँईं चाँईंआ। मेरी आशा इक्को लोच, मनसा दयां सुणाईआ। तुसीं करो कोई ना सोच, भोजन छको चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। झट बावन इक संदेशा दिता आप, आपणी ख़ुशी बणाईआ। पंडता पहलों सुणा जाप, की मन्त्र रिहा ध्याईआ। किस बिध तन शरीर उतरे पाप, पतित पुनीत बणाईआ। लेखा मुके लोकमात, जन्म जन्म रहे ना राईआ। सच प्रीती जुड़े नात, नाता सके ना कोए तुड़ाईआ। तूं किस दुआरिउ ल्याया दात, जो मेरे अगे टिकाईआ। ना एह चावल ना एह भात, पदार्थ ब्रह्म ना रूप दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दा रंग आप रंगाईआ। ब्राह्मण किहा मैनूं राजे बलि दिता भेज, हुक्म हुक्म नाल जणाईआ। मैं वेख के तेरा तेज, हैरानी विच बिघसाईआ। तेरा सिँघासण अगम्मी सेज, सुख आसण सोभा पाईआ। मैनूं पता नहीं एह भख के भोज लेहज फेहज, चारे खाणी चारे बाणी की रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप चुकाईआ ।

बावन किहा पंडता मैं खाणा नहीं आहार, रसना रस ना मूल लगाईआ। जा के कहि दे बलि दुआर, प्रेम प्रेम नाल जणाईआ। बुढ्ढा पंडत पुराणा आया दर भिखार, मांगत हो के मंग मंगाईआ। ढाई करमां दा अधार, धरनी देणी चाँईं चाँईंआ। जिथ्थे छप्पर छन्न लवां उसार, आपणा सीस लुकाईआ। नाता तोड़ जगत संसार, संसा दीन दुनी मुकाईआ। इक्को मेल मिले धुर दे यार, मित्र प्यारा वेख वखाईआ। जो सदा देवे आहार, जुग जुग तृष्ना भुख मिटाईआ। पंडत रो के किहा पुकार, कूक कूक सुणाईआ। तुसीं खाओ मेरी सरकार, तुहाडे अगे भेंट कराईआ। बावन किहा सुण शब्द अगम्म विचार, विचर के दयां सुणाईआ। तूं पंडता होणा ख़बरदार, बेख़बरां ख़बर दृढ़ाईआ। तेरा मेरा होया उधार, लेखा तेरे नाल रखाईआ। उह वेख लै सतिजुग त्रेता द्वापर जुग हुंदे पार, आपणा पन्ध मुकाईआ। कलयुग निगाह मार लै विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी नाल मिलाईआ। चारों कुण्ट होणा अन्ध अँधयार, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। जिस वेले दु:ख भुख नाल सृष्टी विच होवे हाहाकार, धीरज धीर ना कोए धराईआ। मेरा रूप होवे नर अवतार, कलि कल्की वेस वटाईआ । तेरा जन्म फेर होवे अपार, अपरम्पर आप कराईआ। मानस तों मानस चुरासी नाल नहीं तकरार, झगड़ा जून ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। बावन किहा ब्राह्मणा ब्रह्म दृढ़ावांगा। निरगुण नूर जोत रुशनावांगा। सतिगुर शब्द नाल मिलावांगा। जोती जाता इक अख्वावांगा। पुरख बिधाता नाउँ प्रगटावांगा। कलयुग अन्तिम वेस वटावांगा। सम्बल वस के साचे देस, साढे तिन्न हथ्थ रंग रंगावांगा। धुर दा मालक बण नरेश, नर नरायण इक अख्वावांगा । गोबिन्द शब्द दस दस्मेश, दहि दिशा संग निभावांगा। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट कलेश, कल कातीआं पन्ध मुकावांगा। आत्म परमात्म दे के सच संदेश, सिख्या सतिगुर इक रखावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमावांगा। बावन किहा पंडत शब्दी धार होया धर्म, सच नाल जणाईआ। कलयुग फेर देवां जरम, जन्म जन्म विच्चों बदलाईआ। दीन दुनी विच्चों मेट के भरम, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। तेरा नाउँ रख के सिँघ कर्म, गोबिन्द गोदी गोद उठाईआ। लेखे ला के काया माटी चर्म, चम्म दृष्टी जगत बदलाईआ। सचखण्ड दवा के साची सरन, सरनगति इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। बावन किहा मेरा तेरा होया कौल इकरार, वायदा सच सच समझाईआ। जिस वेले आवां बण कलि कल्की अवतार, निहकलंक रूप बदलाईआ। जोती जाता पुरख बिधाता हो उज्यार, नूर नुराना डगमगाईआ। इक्को शब्द होवे जैकार, दो जहान वजे वधाईआ। कलयुग कूड़ वेखां अँधयार, अन्ध आत्म खोज

खुजाईआ। नव सत्त पावां सार, ब्रह्म मति भेव चुकाईआ। ततव तत दयां अधार, त्रैगुण अतीता हो के बणां गुसाँईंआ। तेरा लहिणा देणा देवां कर्ज़ उतार, मकरूज़ हो के तेरी झोली पाईआ। मानस जन्म दयां सुआर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। तेरे धर्म दा धर्म होवे जैकार, जै जैकार करे लोकाईआ। तेरे प्रेम विच तेरा तार देवां परवार, बंस सरबंसा रंग रंगाईआ। तेरी ख़ुशीआं वाली महकी रहे गुलज़ार, गुलशन आपणा इक वखाईआ। तेरा अन्त लहिणा देणा लेखा अन्त होणा सचखण्ड दुआर, दरगाह साची सोभा पाईआ। जिथ्थे भगत सुहेले करन इंतज़ार, गुरु गुरदेव बैठे राह तकाईआ। जोती जोत होवे चमत्कार, बिन तेल बाती डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। ब्राह्मण कहे मेरा उत्तम श्रृेष्ट होवे जरम, मिले माण वड्याईआ। मनसा मन रहे ना भरम, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। लोकमाती नाँ रख्या सिँघ कर्म, कर्म कांड दा डेरा ढाहीआ। झगड़ा रिहा ना नाल किसे वरन, वरन बरन ना कोए जणाईआ। इक्को पुरख अकाल दी मिली सरन, सचखण्ड साची वजी वधाईआ। जो मालक ख़ालक आदि जुगादी तारन तरन, तारनहार इक अख्वाईआ। जिस दे ढोले गीत नाम कलमे सारे पढ़न, बिन अक्खरां अक्खर पढ़ाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला मेरा पल्लू आया फड़न, फड़ बाहों गले लगाईआ। धन्न भाग मेरा लोकमात विच्चों छुटया लड़न, कन्नी गंढ्ढ ना कोए रखाईआ। जिस वेले मेरा तन वजूद लग्गा सड़न, अग्नी अग्ग ख़ुशी मनाईआ। मेरा आत्मा सच दुआर लग्गा चढ़न, भज्जया वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा गृह इक सुहाईआ। कर्म सिँघ कहे मैं जगत नहीं कोई मरया, मर जीवत रूप वटाईआ। लख चुरासी विच्चों तरया, आवण जावण पन्ध रिहा ना राईआ। मैं पुज्जया आपणे घरया, जिस गृह मन्दिर वजे वधाईआ। जिथ्थे इक्को नरायण नरया, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जिस जुग जुग खेल करया, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वंड वंडाईआ। मैं उस दी सरनी परया, जो साहिब सुल्तान नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। कर्म सिँघ कहे मेरा सोहणा घर सुहञ्जणा, प्रभ दिती माण वड्याईआ। जिथ्थे दीपक जोत जगे आदि निरञ्जणा, नूर नुराना डगमगाईआ। मेरा मालक गुसांई दर्द दु:ख भय भञ्जणा, भव सागर पार कराईआ। जिस नेत्र नाम निधाना पा के अंजणा, दो जहान दा अन्धेरा दिता मिटाईआ। सो साहिब सुल्ताना सज्जणा, सचखण्ड मेला मेले चाँईं चाँईंआ। जिथ्थे भगतो अन्त सब ने वंजणा, जगत सके ना कोए अटकाईआ। मेरी मौत दा ना कोई दु:ख करे ना रंजणा, बंस सरबंस दिता सुणाईआ। जो घड़या सो ठीकर भज्जणा, पंज तत ना कोए चतुराईआ। धन्न भाग जे प्रभ दे चरण मिले मजना,

धूड़ी ख़ाक ख़ाक रमाईआ। जिस ने अन्तिम पड़दा कज्जणा, सिर सिर हथ्थ टिकाईआ । सो रखणहारा लजणा, जुग जुग होए सहाईआ। उह मेरा गोपाल मूर्त मदना, मधसूदन इक अख्वाईआ। जिस ने भगतां वारो वारी सद्दणा, हुक्म संदेशे शब्द शब्द नाल शनवाईआ। जिथ्थे लेखा नहीं आहला अदना, वड्डा छोटा ना कोए अख्वाईआ। उस लेखा मुकाया मेरा तत पंजना, पंचम दिती माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा गृह इक सुहाईआ। कर्म सिँघ कहे मेरा नाता छछुट्टया जग, जग जीवण दाते दिती वड्याईआ। बेशक मेरा शरीर सड़या विच अग्ग, ततां तन तपाईआ। मैं दीन दुनी तों हो के अलग, वखरा गृह इक सुहाईआ। जिथ्थे मेरा शहिनशाह सूरा सरबग, हरि करता धुरदरगाहीआ। मैं पन्ध मुकाया भज्ज भज्ज, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां पार कराईआ। सच दुआर एकँकार निरगुण धार दरस करां रज रज, जगत तृष्ना रही ना राईआ। मेरा सच संदेशा शब्दी धार ख़ुशीआं नाल सुणावां अज्ज, धुर दे हुक्म नाल दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। दो फग्गण कहे मेरी साची बन्दना, बन्दगी विच सीस निवाईआ। भगत सुहेला माणे अनन्दना, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। जिस ढोला गाया सोहँ छन्दना, सो सतिगुर शब्द विच समाईआ। नाता तोड़ के तत पंजना, पंचम मेला मिल्या सहिज सुभाईआ। ना कोई ग़म रिहा ना रंजणा, चिन्ता चिखा ना कोए तपाईआ। घर ठाकर स्वामी मिल्या सज्जणा, जो छिन्न विच आपणे कंध उठाईआ। ना कोई नेत्र नीर वहाया हंझणा, उफ़ हाए ना कोए सुणाईआ। मेरा लेखे लग्गा बदना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दा रंग आप रंगाईआ। जन भगत कहे मैं घर सुहञ्जणा पाया, पारब्रह्म दिती सरनाईआ। बिन रसना जिह्वा शुकर मनाया, बिन सीस सीस जगदीस झुकाईआ। तूं मालक खालक सर्ब सुखदाया, सच स्वामी तेरी वड वड्याईआ। जिस पूरब लहिणा झोली पाया, बावन दा पिछला लहिणा झोली पाईआ। मेरे गृह सच पकवान भोग लगाया, भगवन दिती वड्याईआ। मैं सचखण्ड विच तेरा शुकर मनाया, तेरे ढोले गावां सिफ्त सलाहीआ। जिस लहिणा देणा पूरब मेरे लेखे लाया, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। मैं ख़ुशीआं मंगल गाया, ढोला तेरा धुरदरगाहीआ। हरिसंगत दयां सुणाया, अनबोलत रूप जणाईआ। प्रभ मालक ख़ालक बेपरवाहया, बेपरवाही विच समाईआ। जिस मैनूं सचखण्ड दुआर भगतां विच रलाया, भगवन दिती वड्याईआ। मैं जोती नूर नूर विच समाया, जोत रूप रूप अख्वाईआ। चुरासी गेड़ा पन्ध मुकाया, जम की फाँसी रही ना राईआ। रसन स्वासी सोहँ ढोला गाया, अन्तर वजदी रही वधाईआ। त्रैगुण माया लेख मुकाया, ममता मोह ना कोए हल्काईआ। मेरे सतिगुर शब्द मेरा पन्ध चुकाया, आपणे कंध उठाईआ। दरगाह

साची सच थान पहुंचाया, थिर घर दिता टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच करनी कर्म कमाया, कर्म सिँघ कर्म कांड दा लेखा रिहा ना राईआ।