३ फग्गण शहिनशाही सम्मत दस पिण्ड नयाशाला ज़िला गुरदास पुर सुलखणी
पंज तत कहिण प्रभ साडे अलख अभेवा, पारब्रह्म प्रभ तेरी इक सरनाईआ। तूं आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी देवी देवा, देव आत्मा परमात्मा तेरी ओट रखाईआ। सदा सदा सद तेरे गुण गाईए नाल जिह्वा, तीस बतीसा तेरी सिफ्त सालाहीआ। तूं वसणहारा सचखण्ड धाम निहकेवा, निहचल बैठा आसण लाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले साडी लेखे लाईं सेवा, सेवा सतिगुर सरन सरन देणी सरनाईआ। नाम भण्डारा अमृत रस बख्शणा अगम्मी मेवा, फल आपणा आप खवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक होणा सहाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडी सेवा करनी कबूल, कुदरत दे कादर दया कमाईआ । आपणे चरण बख्शणी धूल, धूड़ी टिक्के ख़ाक रमाईआ। जो आसा रख के गए अवतार पैग़म्बर रसूल, गुरु गुरदेव ध्यान लगाईआ। सो साहिब स्वामी आदि जुगादी ना जाणा भूल, भुल्लयां मार्ग आप लगाईआ। तूं मालक कन्त कन्तूहल, हरि करता इक अख्वाईआ। तेरा शब्द पंघूड़ा लईए झूल, हुलारा दो जहान वखाईआ। भगत उधारना तेरा असूल, असल दे मालक वसल देणा यार ख़ुदाईआ। तेरा हुक्म मंनीए माकूल, मेहरवान मेहर नज़र नाल तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। पंज तत कहिण प्रभ सानूं कबूल करीं आपणे दर, गृह मिले माण वड्याईआ। चरण कवल बख्शणा घर, घर मन्दिर सोभा पाईआ। आत्म परमात्म लैणा वर, मेल मेलणा सहिज सुभाईआ। तूं किरपा निधान एकँकार हरि, हरि करता इक अख्वाईआ। साडे उत्ते किरपा कर, किरपा निधान तेरी वड्याईआ। साडा लेखा रिहा ना जोरू ज़र, ज़ेर ज़बर दा रूप ना कोए दरसाईआ। अमृत सरोवर नुहा दे सर, दुरमति मैल मैल धुआईआ। खाली भण्डारे देणे भर, वस्त अगम्म अथाह वरताईआ। तूं मालक ख़ालक नरायण नर, शाह पातशाह शहिनशाह इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक संग निभाईआ। पंज तत कहिण साडा लेखे लाउणा जन्म, जन्म जन्म दा लेख चुकाईआ। माटी ख़ाक वेखणा चर्म, चम्म दृष्टी देणी बदलाईआ। अन्तष्करन मेटणा भरम, भाण्डा कूड़ देणा
भनाईआ। झगड़ा मुका के ज़ात पात वरन, आत्म ब्रह्म देणा समझाईआ। शब्दी धार लाउणा लड़न, अंगीकार इक अख्वाईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी तूं आदि जुगादी भन्न्हणहारा घड़न, समरथ तेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दुआर इक सुहाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडा लेखा तेरे चरण जावे लग्ग, चरणोदक जाम देणा प्याईआ। तेरे नालों ना होईए अलग, वखरा गृह ना कोए वखाईआ। तूं सूरबीर सरबग, शाहो भूप इक अख्वाईआ। बेशक साडा नाता तुटे नालों जग, जग जीवण दाते देणी वड्याईआ। असीं भस्म होईए ना नाल अग्ग, माटी ख़ाक ख़ाक रुलाईआ। साडी धार होवण ना देवीं कग, कागों हँस बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच गृह देणा वखाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडा तन वजूद जाए सड़, माटी गोरां विच दबाईआ। निरगुण तेरा फड़ीए लड़, पल्लू नाम गंढ्ढ बंधाईआ। तूं लेखा जाणें चेतन जड़, वेखणा थांउँ थाँईंआ। अन्त तेरी मंज़ल जाईए चढ़, राह विच ना कोए अटकाईआ। राय धर्म ना सके फड़, चुरासी वंड ना कोए वंडाईआ। पुरी लोअ किला रहे ना गढ़्ह, चार दीवार ना कोए वड्याईआ। साडा लेखे लाउणा पंजां ततां वाला धड़, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश सारे मिल के मंग मंगाईआ। सचखण्ड दुआर एकँकार तेरे जाईए वड़, थिर घर बहि के ख़ुशी मनाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, घर साचे मेल मिलाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडे बेपरवाह, बेपरवाह तेरी बेपरवाहीआ। साडा सतिगुर शब्द शब्द गवाह, शहादत दो जहान भुगताईआ। बेशक असीं सड़ के होईए सुआह, जगत माटी ख़ाकी रूप दरसाईआ। तूं पंजां ततां पकड़नी बांह, फड़ बाहों गले लगाईआ। दो जहानां बणना इक मलाह, बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। सचखण्ड वखाउणा साचा राह, रैहबर हो के भेव खुल्हाईआ। साडा नाता तुटे जगत जहां, दीन दुनी संग ना कोए रखाईआ। लेखा रहे ना पिता माँ, पूत गोद ना कोए वखाईआ। धरनी धरत धवल धौल छडीए झूठ गराँ, घर मन्दिर ना कोए सुहाईआ। सच दुआर दरगाह साची देणा थाँ, थान थनंतर बहि के वजे वधाईआ। इक्को सुणीए तेरा नाँ, दूसर अवर ना कोए शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दुआर इक सुहाईआ। पंज तत कहिण प्रभ दर तेरे वास्ता पाउणा, निव निव सीस झुकाईआ। साडा लेखा अन्त मुकाउणा, लोकमात रहिण ना पाईआ। चार जुग दा पन्ध चुकाउणा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग भज्जे वाहो दाहीआ। मेहरवान मेहर नज़र नाल तराउणा, तारनहार तेरी सरनाईआ। पंज तत साडा लेखे लाउणा, लिख्या लेख ना कोए मिटाईआ। जे आत्मा तेरे विच समाउणा, भगतां देवें माण वड्याईआ। पंज तत कहिण असीं सचखण्ड दुआर तेरा दर्शन पाउणा, पवण
पाणी सारे मिल के सीस निवाईआ। तूं निरगुण धार साडा माण रखाउणा, निमाणे हो के मंग मंगाईआ। नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग पिच्छों तेरा होवे आउणा, आवण जावण तेरी खेल बेपरवाहीआ। परम पुरख सानूं चुरासी विच पए ना भाउणा, त्रैभवण धनी देणी वड्याईआ। सचखण्ड निवासी दरगाह साची आप वसाउणा, गृह मन्दिर इक वखाईआ। इक्को दीपक जोत जगाउणा, जोती जाते तेरा नूर नज़री आईआ। तूं शाहो भूप सुल्तान इक अख्वाउणा, आख़र बिन अक्खरां करनी पढ़ाईआ। शब्द अनादी नाद दृढ़ाउणा, बिन रसना जिह्वा ढोले गाईआ। पंज तत कहिण प्रभ भगतां आपणे दर बहाउणा, चरण कवल कवल चरण देणी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साडा आवण जावण पतित पावण सरगुण धार पन्ध मुकाउणा, निरगुण निराकार आपणे विच समाईआ।
१० फग्गण शहिनशाही सम्मत दस अवतार सिँघ आहमपुर वाले दी शादी नवित
हरि भगत दुआर जेठूवाल ज़िला अमृतसर
सतिगुर शब्द कहे जन भगतो मौले रुत, रुतड़ी परम पुरख परमात्म आत्म नाल महकाईआ। किरपा करे मेहरवान महबूब अबिनाशी अचुत, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणी दया कमाईआ। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी सन्त सुहेले तारे सुत, श्री भगवान नौजुआन मर्द मर्दान होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच गृह इक सुहाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरी सुहञ्जणी होए बहार, भगवन देवे माण वड्याईआ। आदि जुगादी एकँकार, इक इकल्ला नूर अलाहीआ। जिस दा खेल सदा जुग चार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वंड वंडाईआ। जिस दा नाम निधाना विच जहाना देवण वारो वार, अवतार पैग़म्बर गुर ढोले सोहले राग जणाईआ। सो शाहो भूप शहिनशाह सची सरकार, हरि करता इक अख्वाईआ। जिस दा चार जुग दे शास्त्र करन इज़हार, अक्खर सिफ्ती सिफ्त सालाहीआ। सो पारब्रह्म पतिपरमेश्वर परवरदिगार, नूर नुराना अगम्म अथाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच गृह इक वड्याईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा सुहञ्जणा होया वक्त, थित वार घड़ी पल आपणी ख़ुशी बणाईआ। मेरा लहिणा देणा जुग चौकड़ी नाल जगत, जागरत जोत बिन वरन गोत प्रभ नाल मिल के वजे वधाईआ। मेरा लेखा हरिजन साचे नाल भगत, भगवन भावना धुर दी नाल दृढ़ाईआ। जिस आदि पुरख अपरम्पर स्वामी निरगुण धार बख्शणी शक्त, सति
सतिवादी दया कमाईआ। जो लेखा जाणे बूँद रक्त, तन वजूदां वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर मालक बेपरवाहीआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा होया वक्त सुहञ्जणा, लोकमात वजे वधाईआ। किरपा करे आदि निरञ्जणा, पुरख पुरखोतम धुरदरगाहीआ। जो निरगुण साचा साक सज्जणा, सरगुण मेला मेले सहिज सुभाईआ। एथे ओथे दो जहानां होवे दर्द दु:ख भय भञ्जणा, भव सागर पार कराईआ। जो नेत्र नाम निधाना पावे अंजणा, अन्ध अज्ञान दए मिटाईआ । चिन्ता ग़म मिटाए रंजणा, सुरती शब्द शब्द समाईआ। तन वजूद माटी ख़ाक चाढ़्हे रंगणा, एथे ओथे उतर कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक बेपरवाहीआ । सतिगुर शब्द कहे मेरी आदि जुगादी धार, निरगुण सरगुण खेल खिलाईआ। मेरा रूप पैग़म्बर गुर अवतार, अवतरी हो के वेख वखाईआ। सच संदेशे दे के वारो वार, शब्दी शब्द करी पढ़ाईआ। लेख लिखा के अक्खरां नाल विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी संग मिलाईआ। बोध अगाधा खेल करा अपर अपार, अपरम्पर स्वामी हो के वेख वखाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला मेरी पावणहारा सार, नूर नुराना नूर अलाहीआ। जिस नूं झुकदे पैग़म्बर गुर अवतार, डण्डावत बन्दना सजदयां विच सीस झुकाईआ। सो वेखे विगसे वेखणहार, पतिपरमेश्वर आपणी दया कमाईआ। जो लहिणा देणा पूरब कर्ज़ा दए उतार, उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण होए आप सहाईआ। जो भविख्तां विच आशा रख के गए निरगुण नूर जोत उज्यार, जोती जाता पुरख बिधाता लेखा जाणे थांउँ थाँईंआ। जिस आत्म परमात्म परमात्म आत्म भेव दस्सणा आप करतार, करनी दा करता हो के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा आत्म परमात्म साचा संग, सगला संगी इक अख्वाईआ। जन भगतां काया माटी चाढ़्ह के रंग, रंगत इक्को इक समझाईआ। आत्म सेज सुहा पलँघ, सच सिँघासण सोभा पाईआ। नाम निधान वजा मृदंग, धुन आत्मक राग दृढ़ाईआ। गृह मन्दिर आपणे लँघ, नव दुआर दा डेरा ढाहीआ। भेव खुल्हा के ब्रह्म हँ, हँ ब्रह्म इक समझाईआ। निरगुण नूर चाढ़्ह के चन्द, जोती जाता नज़री आईआ। मन मनसा मेट के मन, मनसा कूड़ विकार चुकाईआ। जन भगतां भेव खुल्हा के ब्रह्म, पारब्रह्म दयां मिलाईआ। जगत तृष्ना रहे ना तम, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। पवण स्वासी लेखे ला के दम, दामनगीर आप हो जाईआ । लहिणा देणा वेखां काया माटी चम्म, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश ततव तत खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा आदि जुगादी खेल तमाशा, नित नवित वेख वखाईआ। अवतार पैग़म्बरां गुरुआं दिता
भरवासा, धीरज धीर सति धर्म समझाईआ। साचे मण्डल बिन गोपी काहन पा के रासा, सचखण्ड दुआर एकँकार दरगाह साची आप सुहाईआ । निरगुण नूर जोत कर प्रकाशा, अन्ध अज्ञान दए मिटाईआ। लहिणा मुका के शंकर धार कैलाशा, विष्न विश्व दा मेला दए मिलाईआ। ब्रह्मा पूरी करे आसा, जगत तृष्ना दूर कराईआ। खेले खेल शाहो शाबाशा, शहिनशाह धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच गृह इक वखाईआ। सतिगुर शब्द कहे भगतन साचा होए मिलाप, मिलणी हरि जगदीश कराईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म होवे जाप, सोहँ ढोला शब्द अगम्म अथाहीआ। त्रैगुण त्रैभवण धनी मेटे ताप, त्रैगुण अतीता दया कमाईआ। कलयुग मेट अन्धेरी रात, सतिजुग साचा चन्द चमकाईआ। जन भगतां नाम निधाना दे के दात, जगत तृष्ना कूड़ मिटाईआ। अमृत बूँद प्या स्वांत, हउमे हंगता गढ़्ह तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा साचा रंग रंगाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा आदि जुगादी वखरा राह, जुग जुग भेव कोए ना पाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर बणा मलाह, बेड़े दीन दुनी कंध उठाईआ। नाम संदेशा निरगुण सरगुण धार सुणा, शब्दी अक्खरां जोड़ जुड़ाईआ। जगत रीती दीनां मज़्हबां वंड वंडा, तन वजूदां सोभा पाईआ। भेव अभेदा आपणा आप खुल्हा, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। सच संदेशा नर नरेशा हो के दिता सुणा, अणसुणत दिता समझाईआ। सब ने निरगुण धार निरवैर अगे कीती दुआ, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। तूं मालक ख़ालक बेऐब नूरी नूर ख़ुदा, ख़ुद मालक इक अख्वाईआ। जो वखरा वखरा मार्ग जगत जुगत दयां चला, चारों कुण्ट खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दे मालक होणा सहाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा आदि जुगादि जुग चौकड़ी धर्म समाज, समग्री आपणे हथ्थ रखाईआ। मेरी सति सच निरगुण सरगुण धार आवाज़, बिन अक्खरां अक्खर पढ़ाईआ। आत्म परमात्म भगत भगवन्त काज, करनी दा करता हो के आप कराईआ। कलयुग अन्तिम जन भगतां रखां लाज, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जिस कारन गोबिन्द उडाया बाज़, बाज़ी दीन दुनी उलटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। सतिगुर शब्द कहे भगतां दा भगती धार जोड़ा, तन वजूद मेल मिलाईआ। आत्म परमात्म शब्दी धार अगम्मा घोड़ा, शाह अस्वारा इक अख्वाईआ। जिस दी आदि जुगादि जुग चौकड़ी सब ने रखी लोड़ा, लोड़ींदा सज्जण इक अख्वाईआ । जिस सस्से उपर लाया होड़ा, हाहे टिप्पी नाल मिलाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला निरगुण धार आपे बौहड़ा, सरगुण वेखणहारा चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मेला लए मिलाईआ। सतिगुर
शब्द कहे मेरा वक्त सुहञ्जणा फल्गुण होया दस, दहि दिशा ध्यान लगाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव रहे हस, अवतार पैग़म्बर गुर गुरदेव ढोले गाईआ। दो जहान पीवण अमृत रस, करोड़ तेतीसा सीस झुकाईआ। पुरी लोअ ब्रह्मण्ड खण्ड गगन गगनंतर रहे नस्स, ज़िमीं असमान भज्जण वाहो दाहीआ। ख़ुशी मनावण रवि शशि, बिन नेत्र लोचन नैण अक्ख उठाईआ। गण गंधरव गावण जस, बिन रसना ढोले गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दा भेव आप खुल्हाईआ । दस फग्गण कहे मेरी नमो नमो निमस्कार, दर ठांडे सीस निवाईआ। मेरा शाहो भूप सची सरकार, हरि करता अगम्म अथाहीआ। जिस दा खेल सदा जुग चार, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ। जो लहिणा देणा पूरा करे पैग़म्बर गुर अवतार, अवतरी हो के वेख वखाईआ। जिस चार वरन अठारां बरन देणा इक अधार, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश वंड ना कोए वंडाईआ। दीनां मज़्हबां अन्तर निरंतर मेटणी खार, खरे खोटे आप बणाईआ। आत्म परमात्म दे प्यार, अन्तर दृष्टी सृष्टी इक समझाईआ। तन वजूदां लेखा जाण आप करतार, कुदरत दा कादर होए सहाईआ। मेल मिला के नारी नार, नर नरायण रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा दर आप वड्याईआ। दस फल्गुण कहे मेरा मालक अगम्म अथाह, अगम्मड़ा इक अख्वाईआ। जो आदि जुगादी बण मलाह, बेड़ा दो जहान चलाईआ। जिस दी चार जुग दे शास्त्र महिमा रहे गा, अक्खर अक्खर ढोले सिफ्त सलाहीआ। सो सतिजुग सति दा मार्ग रिहा लगा, मेहरवान महबूब आपणी दया कमाईआ। जुग बदलणा जिस दी सदा अदा, अदालत दा मालक नूर अलाहीआ। जिस नूं पैग़म्बरां मन्नया हक ख़ुदा, वाहिगुरु कहि के गुर गुर सीस निवाईआ जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मेला आप मिलाईआ। फल्गुण कहे सतिगुर शब्द सदा अनादी, आदि जुगादि इक अख्वाईआ। जिस दा खेल ब्रह्म ब्रह्मादी, ब्रह्म ब्रह्मांड आपणी रचन रचाईआ। जिस दा हुक्म सदा अहिलादी, ना कोई मेटे मेटे मिटाईआ। जो भगतां बणे इमदादी, सिर सिर हथ्थ टिकाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला हरिजन जन हरि धर्म दी धार करे शादी, शादिआने दो जहान वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि सदा सदा सतिगुर शब्द शब्द दी धार बणे समाजी, समग्री आपणा हुक्म सच वरताईआ।