१० फग्गण शहिनशाही सम्मत दस हरि भगत दुआर जेठूवाल सेवा करन आई संगत नवित
नारद कहे सुण बसुध्धे, सुध आपणी लै अंगड़ाईआ। तेरा भाग होण वाला उदय, उगन आथण मिले वड्याईआ । लेखा तक लै जो इशारा दिता बुध्धे, बुद्धी तों बाहर गया समझाईआ। नव सत्त जगत धार होणा युद्धे, युधिष्टर दा लेखा कृष्ण नाल मिलाईआ। सीर रहिणा नहीं किसे अमृत रस दुद्धे, सति सच शांत ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। नारद कहे धरनीए धवले तैनूं कहिण वसुधा, बेसुध हो के ध्यान लगाईआ। कलयुग अन्तिम तक लै मुद्दा, मुदतां तों रहिण वालीए आपणी अक्ख खुल्हाईआ। नव सत्त कूड़ क्रिया तक लै युद्धा, पंच विकार करे लड़ाईआ। सति धर्म रिहा कोए ना हुद्दा, जगत जुगत ना कोए चतुराईआ। कलयुग कूड़ विकार तेरे उत्ते कुद्दा, चार कुण्ट भज्जे वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नारद कहे वसुधा तक लै आपणी अक्ख , बिन नेत्र लोचन नैण अक्ख खुल्हाईआ। सब दे काया माटी भाण्डे होए सख, सच वस्त विच ना कोए टिकाईआ। प्रभ दा दर्शन सनमुख करे ना कोए प्रतख, साख्यात नज़र कोए ना आईआ। कलयुग जीव अणगिणत करोड़ी लख, गणती गणत ना कोए समझाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा पाउणा भक्ख, नव सत्त रंग ना कोए रंगाईआ। प्रभ दा खेल तक अलखणा अलख, अलख अगोचर की समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म आप वरताईआ। नारद कहे धरनीए तेरे उत्ते होया अन्धेरा, अन्ध आत्म दिसे लोकाईआ। नज़र आए ना सञ्झ सवेरा, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। भरमां ढाहे कोए ना डेरा, हउमे गढ़्ह ना कोए तुड़ाईआ। आत्म परमात्म शब्द गाए ना कोई तेरा मेरा, सच सरूप ना कोए समाईआ। कलयुग वक्त गुज़रया बथेरा, पाँधी बण के भज्जया वाहो दाहीआ। प्यार रिहा ना गुरु चेरा, चेला गुर ना कोए चतुराईआ। सचखण्ड दुआर एकँकार दिसे ना नेरा, निज घर ना कोए मिलाईआ। उह तक लै कमलीए तेरे पिच्छे परम पुरख मारया फेरा, जोती जाता पुरख बिधाता हो के वेस वटाईआ। जो जन भगतां उत्ते करे मेहरा, मेहरवान महबूब आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। धरनी कहे नारदा मैं तकां केहड़ा राह, कवण कूटे ध्यान लगाईआ। नारद कहे तूं लेखा छड थल अस्गाह, जूहां जंगलां पन्ध मुकाईआ। इक्को नैण लए उठा, बिन लोचन आपणी अक्ख खुल्हाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला निरगुण जोत करे रुशना, जोती जाता डगमगाईआ। जिस दा लहिणा देणा दो जहां, निरगुण निरवैर हो के वेख वखाईआ । उह खेल करे अगम्म अथाह, अलख अगोचर
बेपरवाहीआ। जन भगतां बण के पिता माँ, सतिगुर हो के गोद टिकाईआ। सदा सुहेला देवे ठण्डी छाँ, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जिस नूं सारे कहिंदे वाह वाह, वाहवा तेरी बेपरवाहीआ। उह कलयुग अन्त करे हक न्याँ, निरगुण हो के खोज खुजाईआ। जन भगतां साढे तिन्न हथ्थ तके नगर गराँ, काया खेड़ा ध्यान लगाईआ। नाता जोड़ के पुत्तरां माँ, पिता हो के गोद उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक दया कमाईआ। नारद कहे धरनीए आपणे उत्ते मार लै झाती, बिन नैणां नैण उठाईआ। पुरख अकाला तक लै कमलापाती, पतिपरमेश्वर नूर अलाहीआ। जो मेटणहारा अन्धेरी राती, सतिजुग साचा चन्द चमकाईआ। जन भगतां जोड़ के साचा नाती, आत्म परमात्म मेला मेले सहिज सुभाईआ। दर्शन देवे इक इकांती, इक इकल्ला सोभा पाईआ। सो हरिजन साचे पुछे वाती, मेहरवान हो के वेख वखाईआ। लेखा जाणे नाल कलम दवाती, शाही काग़ज़ वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। धरनी कहे नारदा मैं तकां धुर दा स्वामी, निरगुण धार नूर अलाहीआ। जो आदि जुगादी अन्तरजामी, घट घट अन्तर वेख वखाईआ। तिस दी बिना बुद्धी तों कर पहचानी, जगत अक्ल ना कोए चतुराईआ। जो शाहो भूप सुल्तानी, शहिनशाह नूर अलाहीआ। जिस झगड़ा मेटणा दीन दुनी जिस्मानी, जिस्म ज़मीर दए बदलाईआ। सो मालक ख़ालक बण असमानी, इस्म आज़म इक जणाईआ। जन भगतां मंज़ल बख्शे रुहानी, रूह बुत वजदी रहे वधाईआ । झगड़ा मुकावे चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज पन्ध रहे ना राईआ। दरगाह साची देवे सच मुकामी, सच दुआरा इक सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। धरनी कहे नारदा शाहो भूप तक सुल्ताना, मैं वेख वेख बिगसाईआ। मेरा मालक धुर दा रामा, मेहरवान इक अख्वाईआ। निरगुण धार अगम्मी कान्हा, जो लख चुरासी सख़ी रिहा परनाईआ। जिस दा धर्म धार इस्लामा, शरअ आपणी गंढ्ढ पुआईआ। जिस दा मन्त्र सतिनामा, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी बेपरवाहीआ। उह खेल करे विच दो जहानां, दोहरी आपणी कल वरताईआ। जन भगतां दे के नाम निधाना, निरअक्खर धार विच्चों समझाईआ। सच प्रेम दा बख्श हकीकी जामा, अमृत रस रस चुआईआ। अन्दरों मेट अन्धेरी शामा, शमअ नूर जोत करे रुशनाईआ। जन भगतां चरण प्रीती देवे दाना, दयावान होए सहाईआ। सब दा लेखे लाए आणा, जो आए चल सरनाईआ। नारद कहे धरनीए मैं ख़ुशीआं विच बोदी ख़ूब हलाना, त्रैलोकी रंग रंगाईआ। जन भगतो जगत विहार दुनिया दा बहाना, मेल मिलाए सहिज सुभाईआ। तुहाडा बलि दुआर दा लेखा ते सम्मत शहिनशाही दस दा अन्तिम खाणा, प्यार मुहब्बत विच तुहाडे रसना मुख
नाल लगाईआ। लहिणा देणा जुग चौकड़ी पुराणा, पुराण अठारां जिस दी देण गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब नूं चरण धूड़ कराए इश्नाना, जन्म जन्म दी दुरमति मैल रहे ना राईआ।
११ फग्गण शहिनशाही सम्मत दस बलकार सिँघ ते बीबी बीरो दी शादी समें
हरि भगत दुआर जेठूवाल ज़िला अमृतसर
अवतार पैग़म्बर गुर कहिण पुरख अकाले धुर दे मीत, सो पुरख निरञ्जण तेरी इक सरनाईआ। हरि पुरख निरञ्जण आदि जुगादी ठांडे सीत, एकँकार अगम्म अथाहीआ। आदि निरञ्जण त्रैगुण अतीत, त्रैभवण धनी तेरे हथ्थ वड्याईआ। अबिनाशी करते सति सच तेरा लेखा ठीक, ठाकर स्वामी अन्तरजामी बेनज़ीर तेरी तेरे रंग विच समाईआ। श्री भगवान नौजवान मर्द मर्दान आत्म परमात्म सच प्रीत, प्रीतम देणी माण वड्याईआ। पारब्रह्म ब्रह्म करनी आप तस्दीक, शहादत शब्द गुरु भुगताईआ। जुग चौकड़ी तेरे विच निरगुण सरगुण धार तौफ़ीक, ततव तत रंग देणा रंगाईआ। आत्म परमात्म निरगुण निरगुण सब नूं दस्सणा गीत, गोबिन्द मेला होवे सहिज सुभाईआ। कलयुग विच्चों सतिजुग सति धार बदल दे रीत, रीतीवान तेरे हथ्थ वड्याईआ। लहिणा देणा वेख मन्दिर मसीत, काया काअब्यां भेव चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा मेला आप मिलाईआ। अवतार पैग़म्बर कहिण श्री भगवान, हरि करते तेरी इक शरनाई । सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग बीत्या विच जहान, चौथा जुग भज्जे वाहो दाही। शाहो भूप शहिनशाह अगम्म सुल्तान, बेऐब परवरदिगार नूर अलाही। दर दरवेश मंगीए तेरा इक्को दान, दाते दानी देणी माण वड्याई । सृष्टी दृष्टी अन्तर निरंतर वेख मार ध्यान, सत्त दीप पर्दा ओहला रहे ना राई। मानव मानस मानुख तेरे जीव दिसण जगत जहान, चारों कुण्ट सोभा पाई। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दा संग आप बणाई। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण प्रभ तेरा धर्म दा होवे समाज, समग्री इक्को नाम वरताईआ। तन वजूदां सोहे काज, आत्म परमात्म मिल के वजे वधाईआ। सोई सुरती जाए जाग, निज नेत्र लोचन नैण कर रुशनाईआ। त्रैगुण माया बुझा आग, ततव तत ना कोए तपाईआ। घर सुहञ्जणा बख्श कन्त सुहाग, मेहरवान महबूब आपणी दया कमाईआ। सच प्रीती दे वैराग, वैरी अन्दरों बाहर कढ्ढाईआ । कूड़ी क्रिया होवे त्याग, त्रैगुण अतीते होणा आप सहाईआ। हँस गुरमुख बणा काग, माणक मोती चोग
चुगाईआ । सच वस्त सच दी दे दे दाद, अमुल अतुल आप वरताईआ। तेरा खेल होवे विच ब्रह्माद, ब्रह्मांड वजे वधाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण प्रभ इक्को तेरी होवे रंगत, रंगत सच देणी रंगाईआ। मानव ज़ाती आत्म धार होवे संगत, दीन मज़्हब वंड ना कोए वंडाईआ। वरन बरन तों बाहर होवे पंगत, चारे बाणी अन्तर निरंतर भेव देणा खुल्हाईआ। दर तेरे सारे होवण मंगत, भिखारी हो के झोली डाहीआ। तूं देवणहारा जेरज अण्डज, उत्भुज सेत्ज खोज खुजाईआ। बोध अगाधा धुर दा पंडत, अक्ल बुद्धी तों बाहर तेरी पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दा भेव आप चुकाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण प्रभ सतिजुग सच बणा दे धर्म, धरनी धरत धवल धौल वजे वधाईआ। भेव खुल्हा दे आत्म धार ब्रह्म, पारब्रह्म पर्दा आप उठाईआ। निशकर्मी सच कमा दे कर्म, कर्म कांड दा डेरा ढाहीआ। मानव ज़ाती तेरे घरों लए जरम, मात तेरा नूर नज़री आईआ। जगत शरअ मेट दे भरम, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। लेखा रहे ना वरन बरन, ज़ात पात वंड ना कोए वंडाईआ। तूं करनी दा करता सब कुछ हारा करन, करता पुरख इक अख्वाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप सारे तेरी होवण सरन, सरनगति इक जणाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म ढोला परमात्म सारे पढ़न, सति सच देणा समझाईआ। निरगुण धार तेरी मंज़ल चढ़न, अगे हो ना कोए अटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा मार्ग इक दरसाईआ । गुर अवतार पैग़म्बर कहिण पुरख अकाल दीन दयाल, परवरदिगार तेरी बेपरवाहीआ। धरनी उत्ते बणा दे सची धर्मसाल, सच दुआर इक प्रगटाईआ। जगत अवलड़ी निरगुण सरगुण तेरी होवे चाल, चाल निराली इक जणाईआ। मानस मानव मानुख तेरे होवण लाल, लालन आपणा रंग रंगाईआ। जोती नूर दे जमाल, अन्तष्करन कर रुशनाईआ। भाग लगा दे काया माटी खाल, पंचम तत तत पढ़ाईआ। तेरे अगे धुर दा इक सवाल, सवाली हो के मंग मंगाईआ। झगड़ा मुका दे शाह कंगाल, ऊँच नीच वंड ना कोए वंडाईआ। आ के वेख मुरीदां हाल, साचे मुर्शद धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच गृह वजदी रहे वधाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण दीन दुनी कारज होवे साचा अनन्द, मेल मिलाउणा थांउँ थईंआ। जन भगतां ख़ुशी करना बन्द बन्द, मेहरवान महबूब आपणी दया कमाईआ। सति सच दरसाउणा इक छन्द, संसा मन रहे ना राईआ। भरमां ढाउणी अन्दरों कंध, दूई दुवैत दा डेरा ढाहीआ। निरगुण नूर चाढ़्ह के चन्द, जोती जाते डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा मेला घर आपणे लैणा मिलाईआ। अवतार
पैग़म्बर कहिण साडी इक अरज़ोई, आरज़ू तेरे कदम रखाईआ। आदि पुरख अपरम्पर स्वामी सच सुण साडी दरोही, बिन रसना जिह्वा दईए सुणाईआ। जो इशारा दिता कबीर नूं लोई, लोयणां तों बाहर बाहर दरसाईआ। ज़ात पात दीन मज़्हब दा लेखा मेट सके ना कोई, जगत बन्धन ना कोए तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण सतिगुर धार अगम्मी शब्द, बिन तन वजूद तेरी सरनाईआ। दो जहान तेरा करन अदब, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पताल गगन गगनंतर ज़िमीं असमान ढोले गाईआ। कलयुग अन्तिम लेखा तक लै दीन मज़्हब, ज़ात पात खोज खुजाईआ। चारों कुण्ट जगत शरअ ने कीता ग़ज़ब, हैरानी विच दीन दुनी कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा मार्ग इक दरसाईआ। धुर दा शब्द हुक्म दृढ़ाउँदा ए। निरअक्खर धार विच्चों अक्खर प्रगटाउँदा ए। अवतार पैग़म्बर गुर गुर सतिगुर रंग रंगाउँदा ए। नानक गोबिन्द धार जो निरगुण निरगुण नाल गई जुर, जोड़ी जगत जहान वखाउँदा ए। जिस नूं वेखण देवत सुर, विष्न ब्रह्मा शिव नैण उठाउँदा ए। जो संदेशा दे के गया अनन्दपुर, पुरीआं लोआं बाहर दरसाउँदा ए। जिस वेले कलयुग होया घोर, ढईआ गोबिन्द पन्ध मुकाउँदा ए। कलयुग जीव होए ठग चोर, यारी हक ना कोए निभाउँदा ए। माया ममता पावे शोर, शरअ दीन दुनी वंड वंडाउँदा ए। पुरख अकाला दीन दयाला सदी चौधवीं अन्तिम करे ग़ौर, गोर मढ़ी मुहम्मद नाल राह तकाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाउँदा ए। मढ़ी कहे मुहम्मद मेरी इक सलाम, बिन सजदयां सीस झुकाईआ। मेरा मालक नूर अलाही इक अमाम, बेऐब अगम्म अथाहीआ। जिस शरअ दा झगड़ा मेटणा तमाम, तमअ सदी चौधवीं नाल मिलाईआ। मानव ज़ाती बदलणा निज़ाम, नियम कलयुग धुर दा इक्को दए दृढ़ाईआ। जिस रिश्ता जोड़ना कायनात अवाम, मेल मिलाउणा थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ। पैग़म्बर कहिण हरि वज़ीउल ज़मा अफ़ती तवीज़े अज़म चाकुतूनूं तौफ़ीके ख़ुदा रहिनुमा नूरे अलाह, अलाह इक अख्वाईआ। जिस सृष्टी नव सत्त तन वजूद हक महबूब धुर दे कलमे नाल करना निकाह, नकाब पर्दे सारे दए उठाईआ। जिस दे अगे मुहम्मद कीती दुआ, ईसा सलीव लैंदयां वास्ता गया पाईआ। तूं मालक मैं सदा चलां तेरी विच रज़ा, राज़क रहीम तेरी ओट तकाईआ। मूसा कोहतूर उत्ते कूक के दिता सुणा, जल वांग तेरी धार इक्को नज़री आईआ। क्यों जगत शरअ वंड रिहा वंडा, मानव मानस मानुख आपणा हुक्म वरताईआ। साडी आशा पूरी करीं मेरे महबूब रब्बे ख़ुदा, ख़ुद मालक तेरी ओट तकाईआ । उह
तक लै नानक निरगुण धार खण्डा रिहा चमका, दो जहानां रिहा जणाईआ। जिस संदेसा देणा थांओं थाँ, थान थनंतर वेख वखाईआ। कलयुग अन्तिम कूड़ क्रिया लेखा दए मुका, मुकम्मल आपणा हुक्म वरताईआ। दीनां मज़्हबां शरअ ज़ंजीर दए कटा, शरीअत वंड ना कोए वंडाईआ। इक्को मार्ग दए समझा, रस्ता बावस्ता आपणे नाल कराईआ। जिस दा लेखा नाल होवे हकीकी ख़ुदा, ख़ुद मालक संग निभाईआ। दीनां मज़्हबां तों बाहर कलमा दए सुणा, जबराईल दी लोड़ रहे ना राईआ। धुर दा शब्द पैग़ाम बिन रसना जिह्वा देवे आ, कायनात दा कन्ना गोबिन्द वाला इक समझाईआ। जिस नूं सारयां कहिणा वाह वाह, वाहवा प्रभू तेरी बेपरवाहीआ। मानव ज़ाती तन वजूद प्यार मुहब्बत इक्को होवे राह, जोड़ा जुड़े थांउँ थाँईंर्आ। ग़रीब निमाणयां निथाव्याँ परम पुरख चरण कवल देणा थाँ, मेहरवान सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। भाग लगाउणा साढे तिन्न हथ्थ गराँ, सच दुआर वजदी रहे वधाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर सचखण्ड दुआर तेरा खेल वेखण नाल चाअ, चाउ घनेरा इक जणाईआ। सतिगुर शब्द सब दा होवे मलाह, बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। जगत रीती बग़ैर मन्दिर मसीती सब दा हकीकी होवे निकाह, शादी दे शादिआने ख़ुशीआं नाल वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। फल्गुण कहे मैं इक इक ग्यारां, निरगुण निरगुण नाल मिल के वजे वधाईआ। मेरीआं ख़ुशीआं वालीआं बहारां, बहिश्तां जन्नतां स्वर्गां तों बाहर दयां समझाईआ । मेरीआं दीन दुनिया तों वखरीआं सरकारां, शाह सुल्तान श्री भगवान इक्को नज़री आईआ। जिस दीआं लख चुरासी चारे खाणीआं नारां, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज आदि जुगादि परनाईआ। जिस संदेशा दिता पैग़म्बर गुर अवतारा, अवतरी हो के आपणा हुक्म वरताईआ। जिस सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग खेल खेलया विच संसारा, संसारी भण्डारी सँघारी विष्न ब्रह्मा शिव हुक्म हुक्म विच चलाईआ। शरअ दीआं चार कुण्ट शरीअत वालीआं खड़्हीआं कर दीवारांं, हद हदूदां वंड वंडाईआ। अन्त खेल करे अपर अपारा, अपरम्पर स्वामी धुरदरगाहीआ। मानव ज़ाती एका दर इक दुआरा, घर इक्को इक सुहाईआ। शब्द अनादी इक धुन्कारा, धुन आत्मक दए दृढ़ाईआ । पुरख अकाला मीत मुरारा, घर बैठा सज्जण सोभा पाईआ। जिस दा खेल सदा सद न्यारा, निरगुण हो के सरगुण दए जगाईआ। सो कलयुग अन्तिम कूड़ क्रिया करे पार किनारा, मेहरवान महबूब आपणे रंग रंगाईआ। चार वरन अठारां बरन हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई देवे इक अधारा, मार्ग इक्को इक समझाईआ। तन वजूद नाता मानस जुड़े पुरख नारा, जोड़ी जगत जहान नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच गृह इक वखाईआ। फल्गुण कहे मैं ख़ुशीआं गावां गीत गोबिन्द, बिन रसना जिह्वा ढोले गाईआ। जो सब दी मेटणहारा
चिन्द, चिन्ता चिखा विच्चों बाहर रखाईआ। जो भगत सुहेले गुरमुख गुरसिख आत्म धार बणा के आपणी बिन्द, नूर नुराना शाह सुल्ताना आपणा भेव चुकाईआ। देवे माण वड योद्धा सूरबीर मरगिंद, शहिनशाह अगम्म अथाहीआ। जिस दा लहिणा भारत नाल हिन्द, नव सत्त आपणा हुक्म वरताईआ। उह वेखणहारा जीउ पिण्ड, ब्रह्मण्ड खण्ड खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। फल्गुण कहे मेरा वक्त सुहावणा, इक इक नाल वड्याईआ। मैं इक्को ढोला गावणा, गोबिन्द गोबिन्द धुर दा माहीआ। जिस सच मार्ग चलावणा, नव सत्त सति समझाईआ। इक्को इष्ट दरसावणा, पुरख अकाला नूर अलाहीआ। जिस कलयुग पार करावणा, सतिजुग सच सच दरसाईआ। गृह मन्दिर इक सुहावणा, साढे तिन्न हथ्थ रंग रंगाईआ। शब्द अनादी इक दृढ़ावणा, बिन रसना जिह्वा दए सुणाईआ। दीपक जोती इक जगावणा, नूर नुराना कर रुशनाईआ। अन्तर आत्म मेल मिलावणा, परमात्म हो के संग निभाईआ। अनन्द कारज तन वजूद जगत सुहावणा, जुगत दीन दुनी नाल वड्याईआ। ग्यारां फल्गुण कहे मैं निव निव सीस झुकावणा, बिन चरणां चरण धूड़ी ख़ाक रमाईआ। दोहां मेल मिल्या परमात्मा प्रभ पूरी करे भावना, आशा मनसा मनसा नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण धार निरँकार निराकार निरवैर सब दा पकड़े दामना, दामनगीर बेनज़ीर लाशरीक इक अख्वाईआ।
१७ फग्गण शहिनशाही सम्मत दस कान्हपुर शास्त्री नगर अवतार सिँघ किरपा सिँघ सतवन्त कौर
गुरबचन सिँघ महल सिँघ गुरदित सिँघ अमृत कौर महू
पंज तत कहिण प्रभ साचे कमलापति, पतिपरमेश्वर तेरी ओट तकाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले साडे लेखे ला लै हड्ड मास नाड़ी रत, रत्न अमोलक हीरे लै बणाईआ। चरण कवल ?उपर? जोड़ लै नत, नर निरँकार प्रभ आपणे रंग रंगाईआ। सति सच दी दे दे बुद्ध मति, मन मनसा कूड़ विकार दे मिटाईआ। आत्म धार बख्श दे सति, पारब्रह्म प्रभ आपणा भेव चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। पंज तत कहिण प्रभ सद आपणा बणा लै दास, दासी दास सेव कमाईआ। मानस जन्म कर दे रास, रस्ता आपणा इक दरसाईआ। आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी साडी पूरी कर दे आस, तृष्ना कूड़ जगत मिटाईआ। तूं मालक ख़ालक शाहो शाबाश,
शहिनशाह अगम्म अथाहीआ। तन वजूदां साडी लेखे लाउणी लाश, लखमी नरायण तेरी ओट तकाईआ। साडा लेखा रहे ना नाल शंकर कैलाश, कलाधारी देणी माण वड्याईआ। नाम निधाना बख्श पवण स्वास, साह साह तेरे विच समाईआ। निरगुण नूर जोत कर जगत प्रकाश, अन्ध अज्ञान दे मिटाईआ। निज घर स्वामी करना वास, वास्ता आपणे नाल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साचे सूरे सरबंग, हरि करते तेरी सरनाईआ। निरगुण धार लगा लै अंग, अंगीकार इक अख्वाईआ। सच प्रेम चाढ़्ह दे रंग, रंगत इक्को इक दरसाईआ। घट निवासी साडी पूरी करनी मंग, मांगत हो के झोली डाहीआ। जे आत्मा सेज सुहाएं पलँघ, गृह मन्दिर अन्दर डेरा लाईआ। साडा ख़ुशी करना बन्द बन्द, बन्दगी विच सीस झुकाईआ। जुग चौकड़ी केते गए लँघ, दर तेरे वास्ता पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप रखाईआ। पंज तत कहिण प्रभ असीं गाउँदे तेरा गीत, आदि जुगादि तेरी सरनाईआ। जुग जुग तेरी वेखी रीत, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग पन्ध मुकाईआ। तूं मालक त्रैगुण अतीत, त्रैभवण धनी नूर अलाहीआ। साडे झगड़े मेट दे मन्दिर मसीत, काया काअबा इक समझाईआ। तूं मेरा मैं तेरा गाईए इक गीत, दूसर अवर ना कोए पढ़ाईआ। झगड़ा रहे ना हस्त कीट, ऊँच नीच इक्को रंग रंगाईआ। साचा कलमा इक देणा हदीस, हज़रतां तों बाहर करनी पढ़ाईआ। तेरे कदमां झुके सीस, जगदीश तेरी सरनाईआ। लेखा वेख लै बीस इकीस, सरगुण निरगुण मेल मिलाईआ। लेखा तक लै राग छतीस, तीस बतीसा की आपणी वंड वंडाईआ। साडा लेखा लहिणा रहे ना प्रकृती पचीस, दर तेरे मंग मंगाईआ। इक्को छत्र सोहे अगम्मे सीस, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे अलख जगाईआ। पंज तत कहिण प्रभ सानूं भगत बणा लै जग, जग जीवण दाते दे वड्याईआ। कलयुग क्रिया कूड़ बुझा दे अग्ग, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। दर्शन दे उपर शाहरग, शहिनशाह पर्दा आप उठाईआ। तेरे नालों ना होईए अलग, वखरा जुज़ ना कोए वंडाईआ। तूं साहिब सूरा सरबग, हरि करता नूर ख़ुदाईआ। साडी शरअ दी मेट दे हद्द, हदूद आपणी दे समझाईआ। जे आत्मा तेरी यद, क्यों ततां दएं जुदाईआ। तेरा नाम इक्को सुणीए नद, अनहद करनी आप शनवाईआ। सानूं हँस बणा दे कग, कागों हँस उडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक दया कमाईआ। पंज तत कहिण प्रभ सानूं बख्श दे चरण धूड़, टिक्के धूड़ी मस्तक ख़ाक रमाईआ। नाता तोड़ दे क्रिया कूड़, माया ममता मोह गंवाईआ। चतुर सुघड़ बणा लै मूर्ख मूढ़्ह, अवगुण रहिण कोए
ना पाईआ। सच प्रीती रंग चाढ़्ह दे गूढ़्ह, दुरमति मैल दे धुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी वस्त नाम वरताईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडा मेटणा भरम, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। लेखे लाउणा काया माटी चर्म, चम्म दृष्टी देणी बदलाईआ। कलयुग कूड़ रहे ना कर्म, कर्म कांड दा डेरा ढाहीआ। जे तेरा सति सरूप ब्रह्म, पारब्रह्म आपणा भेव चुकाईआ। साडा इक्को होवे धर्म, दूजी वंड ना कोए वंडाईआ। साची बख्शणी सरन, सरनगति इक्को इक तकाईआ। साडा अन्त ना होवे मरन, मर जीवत तेरा रूप नज़री आईआ। तूं आदि जुगादि करनी करन, करता पुरख अगम्म अथाहीआ। जे भगतां आत्मा तेरी मंज़ल चढ़न, क्यों ततां करें जुदाईआ। असीं तेरा लड़ आए फड़न, पल्लू आपणी गंढ्ढ पुआईआ। साडा लेखे लाउणा सीस धड़न, ततव तत देणी वड्याईआ। तूं आदि जुगादी घाड़न घड़न, भन्न्हणहार नूर अलाहीआ। बेशक तन वजूद जन भगतां अन्तिम सड़न, सड़ के तेरे विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा गृह इक सुहाईआ। पंज तत कहिण प्रभ असीं जन्म भोगे कोटन कोटी, चारे खाणी भज्जे वाहो दाहीआ । अन्तिम रखी तेरी ओटी, ओड़क तेरा ध्यान लगाईआ। साडी वासना कढ दे खोटी, खोटे खरे लै बणाईआ। साडी तकीं ना जगत धार लंगोटी, कप्पड़ वंड ना कोए वंडाईआ। सानूं चाढ़्ह लै दरगाह साची आपणी चोटी, मंज़ल हक हक वखाईआ। साडी ख़ाहिश रहे ना इकलोती, इक इकल्ले तेरे विच समाईआ। जे आत्मा तेरी जोती, जोत तेरे विच मिल के तेरा रूप दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक दया कमाईआ। पंज तत कहिण प्रभ सानूं बख्श सच दुआर, दरगाह साची सच सच सरनाईआ। जिथ्थे निरगुण नूर तेरा उज्यार, जोती जाते डगमगाईआ। जिथ्थे भगतां आत्मा मिले अधार, उदर दा लेखा रहे ना राईआ। साडी पैज देणी संवार, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। साडी मंज़ल मूल ना रहे दुष्वार, दो जहानां पन्ध मुकाईआ। तेरे गृह जाईए एकँकार, इक इकल्ले तेरी सरनाईआ। तूं साडा परवरदिगार, बेऐब नूर अलाहीआ। तेरा वेखीए हक हकीकी दरबार, दरगाह साची सोभा पाईआ। जिस दा नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग करदे रहे इंतज़ार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग नैण उठाईआ। जो संदेशा दे के गए पैग़म्बर गुर अवतार, रसना जिह्वा ढोले सिफ्त सलाहीआ। सो वक्त सुहञ्जणा कर दे विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी वेखण चाँईं चाँईंआ। तूं करनी दा करता कुदरत दा कादर साडा बण मीत मुरार, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। असीं डण्डावत बन्दना सजदयां विच करीए निमस्कार, निव निव सीस झुकाईआ। आदि जुगादि ब्रह्म ब्रह्माद शब्द अनादी साडा बेड़ा कर दे पार, किनारा जगत रहिण कोए ना पाईआ। पंज तत कहिण असीं अन्तिम मिट्टी
ख़ाक होणा छार, मढ़ी गोरां खेल खिलाईआ। अप तेज वाए पृथ्मी आकाश पंजां आपणे गृह देणा अधार, सचखण्ड सच मिले सरनाईआ। जोती जाते पुरख बिधाते पाउणी सार, परम पुरख परमात्म आपणा रंग रंगाईआ। सो पुरख निरञ्जण तुध बिन दिसे ना कोए सहार, हरि पुरख निरञ्जण तेरी ओट तकाईआ। एकँकारे साडा लहिणा देणा देणा कर्ज़ उतार, आदि निरञ्जण आपणा रंग रंगाईआ। अबिनाशी करते चरण प्रीती बख्शणा प्यार, श्री भगवान होणा आप सहाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तेरा दरस होवे दीदार, बिन नेत्र लोचन नैण नैण बिगसाईआ। सतिगुर शब्द तूं शाहो भूप सिक्दार, दो जहानां इक अख्वाईआ। त्रैगुण माया देणा कर्ज़ उतार, पंज तत मंग मंगाईआ। असीं भगत सुहेले तेरे मीत मुरार, मित्र प्यारे तेरे नाल मिलके वजदी रहे वधाईआ। जे भगतां आत्मा जाए सचखण्ड सच्चे दरबार, दरगाह साची तेरे नूर विच समाईआ। तूं भगत वछल गिरवर गिरधार, गहर गम्भीर बेनज़ीर इक अख्वाईआ। साडी नमों नमों नमों निमस्कार, डण्डावत विच सीस झुकाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले साडा गृह सुहञ्जणा करना आप करतार, कुदरत दे कादर देणी वड्याईआ। दर भिखक हो के मंगदे भिखार, झोली धुर दे मालक देणी भराईआ। साडा लहिणा देणा आवण जावण लख चुरासी नाता तुट्टे विच संसार, चारे खाणी अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज भरम ना कोए भुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तुध बिन अवर ना कोए सिक्दार, मालक ख़ालक प्रितपालक निरगुण सरगुण नज़र कोए ना आईआ।
१९ फग्गण शहिनशाही सम्मत दस करनैल सिँघ जरनैल सिँघ मलूक सिँघ पिण्ड पोखरपुर (उतर परदेस)
पंज तत कहिण प्रभ सचखण्ड निवासी सो पुरख निरञ्जण, हरि पुरख निरञ्जण तेरी इक सरनाईआ। एकँकारा आदि जुगादि दर्द दु:ख भय भञ्जण, आदि निरञ्जण नूर नुराने तेरी जोत रुशनाईआ। श्री भगवान निरगुण सरगुण धार साचे सज्जण, अबिनाशी करते परम पुरख परमात्म तेरे हथ्थ वड्याईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर सच सति दा पा दे अंजण, निज नेत्र लोचन नैण अक्ख खुल्हाईआ। सतिगुर शब्द शब्द अनादी तेरे नाद वज्जण, अनहद करनी आप शनवाईआ। सच दुआर करा दे आपणा मजन, दुरमति मैल रहे ना राईआ। रसना जिह्वा तेरा गाईए भजन, बन्दगी बिना मुशंदगी देणी समझाईआ। गढ़्ह हँकारी विकारी भाण्डे भज्जण, माया ममता मोह ना कोए हल्काईआ। अन्तर आत्म परमात्म तेरा दीपक जोत जगण, जागरत जोत बिन वरन गोत डगमगाईआ । तूं साहिब स्वामी अन्तरजामी अकाल मूर्त मदन, मध सूधन तेरे हथ्थ वड्याईआ। दीन
दुनी शरअ शरीअत मेट के हद्दन, हदूद महबूब इक वखाईआ। साडा लेखे लाउणा तन वजूद बदन, ततव तत आपणे रंग रंगाईआ । तुध बिन अवर कोई दिसे ना पड़दे कजण, सिर सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त नव सत्त होए नग्न, ओढण सीस जगदीश ना कोए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी सरनाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडी तेरे अगे अरज़ोई, सचखण्ड निवासी दर ठांडे सीस निवाईआ। निरगुण धार साडी सुरत जगा दे सोई, शब्दी शब्द नाल मिलाईआ। साडी तेरे चरण कवल दरोही, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। तेरी वस्त साडे अन्दरों गई खोही, साचा नाम ना कोए वरताईआ। पूरब लेखा तक लै जो इशारा दिता कबीर ने लोई, जगत लोयणां तों बाहर जणाईआ। कलयुग अन्त मिले किते ना ढोई, सच दर ना कोए सरनाईआ। निझर झिरना बूँद स्वांती कवल नाभ देवे कोए ना चोई, रसना रस ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। पंज तत कहिण प्रभ सानूं जुग जुग मिल्या इशारा, सतिजुग त्रेता द्वापर दए गवाहीआ। अवतार पैग़म्बरां गुरुआं दिता अधारा, मेहरवान हो के मेहर नज़र उठाईआ। शास्त्रां लिख्या लेख अपारा, कलम शाही काग़ज़ जोड़ जुड़ाईआ। जन भगतां कीती कूक पुकारा, अन्तष्करन तेरी दुहाईआ। साडा लहिणा देणा पूरा कर दे विच संसारा, संसारी भण्डारी सँघारी विष्न ब्रह्मा शिव दा लेखा दे मुकाईआ। जोती जाते पुरख बिधाते तुध बिन अवर ना कोए सहारा, ख़सम नायक गुसाँईं नज़र कोए ना आईआ। पुरख अकाले दीन दयाले साडी पा सारा, परवरदिगार सांझे यार तेरी ओट तकाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट अँधयारा, सति सच कर रुशनाईआ। अन्तर निरंतर तेरे प्रेम दी होवे जै जैकारा, बिन रसना जिह्वा ढोले सिफ्त सलाहीआ। साडी नमो नमो निमस्कारा, डण्डावत बन्दना सजदयां विच सीस झुकाईआ। आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी तेरा चरण कवल इक दुआरा, दुआरका वासी जिस दा भेव गया खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। पंज तत कहिण प्रभ जन भगतां पाउणी सार, महासार्थी दया कमाईआ। लेखा तकणा तेई अवतार, त्रैगुण अतीते ध्यान लगाईआ। पैग़म्बर गुर रहे ना कोए उधार, लहिणा सब दा झोली पाईआ। गुरु गुरदेव कर्ज़ा देणा उतार, मकरूज़ आपणी दया कमाईआ। जुग चौकड़ी मंगदे रहे तेरे दुआर, दर दुआर लेख अलख ?जगाईआ?। साडा जन्म मरन लेखा दे संवार, दर तेरे आस रखाईआ। जे भगतां आत्मा दएं अधार, उदर दा लेखा मात मुकाईआ। क्यों ततां करें ख्वार, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश पंज तत रोईए मारीए धांहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी आसा पूर कराईआ। पंज
तत कहिण प्रभ तूं शहिनशाह शाहो भूप, धुर मालक इक अख्वाईआ। असीं भगत सुहेले तेरे रूप, बिन रूप रंग रेख वेखणा चाँईं चाँईंआ। जे आत्मा तेरा पूत, सुत दुलारा इक अख्वाईआ। उस दी सुहञ्जणी कर रुत, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। क्यों ना लेखे लाएं काया माटी बुत, बुतख़ानयां दएं वड्याईआ। तूं पारब्रह्म अबिनाशी अचुत, चातृक हो के रहे बिल्लााईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा लेखा आप मुकाईआ । पंज तत कहिण प्रभ असीं भगत तेरे दुलारे, नन्हे बच्चे नज़री आईआ। साडी पैज दे संवारे, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जन्म लैणा ना पए दुबारे, मात गर्भ ना अग्न तपाईआ। बेशक साडी ख़ाक दिसे विच संसारे, अग्नी तत तत जलाईआ। साडी आशा पुज्जीए तेरे चुबारे, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। जिथ्थे तेरा नूर उज्यारे, जोती जाते डगमगाईआ। रूप बणीए तेई अवतारे, पैग़म्बरां विच समाईआ। गुरु गुरदेव खेल अपारे, अपरम्पर स्वामी देणा वखाईआ। नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग दे तेरे लारे, अन्तिम पूरे दे कराईआ। कलयुग विच्चों कढ अँधयारे, सति सच विच टिकाईआ। तेरा सुणीए शब्द नाद धुन्कारे, बिन कन्नां होए शनवाईआ। तक्कीए नूर जोत चमत्कारे, बिन तेल बाती डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ। पंज तत कहिण प्रभ सचखण्ड वखाउणा घर, गृह मन्दिर मिले वड्याईआ। इक्को सुहञ्जणा होवे दर, दूसर नज़र कोए ना आईआ। दर्शन पाईए तेरा हरि, अन्त तेरे विच समाईआ। लेखा रहे ना जोरू ज़र, तृष्ना हवस देणी मिटाईआ। तूं मालक नरायण नर, नर हरि तेरी वड वड्याईआ। आपणी किरपा देणी कर, करनी दे करते हो सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दर देणी सरनाईआ। पंज तत कहिण प्रभ साडा लेखा रहे ना लोकमात, भगवन तेरे विच समाईआ। साडी लेखे लाउणी अज्ज दी रात, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। बातन दस्सणी अगम्मी बात, शब्दी शब्द शब्द शनवाईआ। दर घर साचे पुछणी वात, सिर सिर आपणा हथ्थ रखाईआ । साडा लेखा नहीं काग़ज़ात, अक्खरां वंड ना कोए वंडाईआ। चरण कवल जुड़े नात, रिश्ता अवर ना कोए रखाईआ। तूं स्वामी कमलापात, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। मेहरवान हो के देणी धुर दी दात, दाते दानी दया कमाईआ। जन भगतां हिरदा करना शांत, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। तेरा दरस होए इकांत, इक इकल्ले मिलणा चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण तेरा खेल बहु बिध भांत, भेव अभेद अछल अछेद छल तेरा समझ कोए ना पाईआ।