पुस्तकालयभाग २४

२७ फग्गण शहिनशाही सम्मत दस हरि भगत दुआर जेठूवाल ज़िला अमृतसर रात नूं

बेनन्ती करे तेरे अगे हज़रत ईसा, मालक मख़लूक तेरी सरनाईआ। मेरा लेखा तक लै शाहो शाबाश बीसा, बेपरवाह अगम्म अथाह दया कमाईआ। तेरा नूर ज़हूर नज़री आए एका इक इकीसा, अकल कलधारी तेरी वड वड्याईआ। शाह सुल्तान नौजुआन तेरा नूर ज़हूर अगम्मी सीसा, तन वजूद शरीर वंड ना कोए वंडाईआ । मैनूं याद आउँदी तेरी साहिब सच हदीसा, जो हुक्म हुक्म नाल जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी सरनाईआ। हज़रत कहे मेरे नूर नुराने परवरदिगार, सति सच तेरी सरनाईआ। दो जहानां मालक निरगुण मीत मुरार, मित्रा तेरी बेपरवाहीआ। सदी सदीवी तेरा करदा रिहा इंतज़ार, जगत दिवस वंड ना कोए वंडाईआ। ख़ादम हो के बणया रिहा ख़िदमतगार, ख़ुद मालक तेरी ओट तकाईआ। मेहरवान महबूब बिन नेत्रां निगाह मार, बिन नैणां नैण तकाईआ। मेरी बन्दना कदमबोसी तेरे चरण दुआर, धूड़ी ख़ाक मस्तक टिक्के जगत रमाईआ। तूं निरगुण निरवैर निराकार, निरँकार तेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी ओट तकाईआ। हज़रत ईसा कहे मेरे नवाब, निरगुण धार तेरी सरनाईआ। मैथों पिछला लै हिसाब, लेखा तेरे अगे टिकाईआ । बिन अक्खरां खोल्ह किताब, बिन नेत्रां कर पढ़ाईआ। मेरे नूर नुराने हक अहिबाब, साजण तेरे हथ्थ वड्याईआ । मैं झुक के करां अदाब, निव निव लागां पाईआ। तेरी मंज़ल हक महिराब, महबूब तेरी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सच दे रंग रंगाईआ। ईसा कहे मेरे नूर नुराने गाॅड, गुड ईवनिंग कहि के सीस निवाईआ। तेरा शब्द नुराना अगम्मा राड, नेत्र नज़र किसे ना आईआ। जिस वेले तेरे कलमे ने मैनूं दिता अज़ाब, अज़ल दा रूप बदलाईआ। मैं निगाह मारी रवि शशि तक्कया महताब, बिन नेत्र नैण अक्ख उठाईआ। इक्को नज़र आया जनाब, जनाबेआली धुरदरगाहीआ। मैनूं इशारा कीता ईसा आवांगा ते आवांगा विच पंजाब, पंचम दी धार रंग रंगाईआ। नाल नानक दी वखाई रबाब, जो रब्बी हुक्म रिहा सुणाईआ। फेर इशारा दिता लेखा मुका के बग़दाद, बग़लगीर करां ख़लक ख़ुदाईआ । निरगुण धार हो सब दी करां इमदाद, बचया रहिण कोए ना पाईआ। अज्ज सलीब लैणी ते फेर मग़रब विच होवेगी तेरी सारी जायदाद, दूजा वारस नज़र कोए ना आईआ। ईसा हथ्थ उठा के ल्या अराध, बिन रसना जिह्वा ढोला गाईआ। फेर हुक्म होया मैं आवांगा पैग़म्बरां गुरुआं तों बाद, आप आपणा फेरा पाईआ। मेरे हुक्म नूं रखणा याद, भुल विच ना कदे भुलाईआ। खेल होवे विच ब्रह्माद, ब्रह्मांड दयां समझाईआ। निरगुण धार बदल के स्वांग, स्वांगी हो के खेल खिलाईआ। तेरा लहिणा देणा

जलधारा दी पार करके कांग, समुंद सागराँ पन्ध मुकाईआ। जिथ्थे बावन दी दूजी गई सी पलांघ, फेर मुख ल्या भवाईआ। नाले हुक्म दिता उह लैंड जिस नूं टरन-टू-से कहि के बीलांग, आप आपणा रूप दरसाईआ। अन्त जिस वेले शरअ दी शरअ तों परे लगी छलांग, कदम कदम नाल बदलाईआ। उस वेले मेरी रखीं तांघ, तरह तरह नाल दिता दृढ़ाईआ। ईसा दी ज़ोर नाल निकली चांघ, कूक कूक दिता सुणाईआ। की प्रगट होवे अवतारां पैग़म्बरां वांग, तन वजूद डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। ईसा कहे मेरे मालक हक, हक तेरी सरनाईआ। मैं ख़ुशी विच ख़ुशहाल लक्क, ऐल-यू-सी-के जिस दा भेव सके ना कोए समझाईआ। तेरे हुक्म दा दो जहान दा कलक, वैल बिगिन वन टू कहि के तेरे दर ते सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। ईसा कहे झट मेरीआं अक्खां अगे आ गया माटो, मिट्टी ख़ाक तन वजूद नज़र कोए ना आईआ। नाल इशारा दिता जिथ्थों टरन कीता उस दा नाम होवे टरानटो, टरन टू दूसरा आपणा रूप बदलाईआ । कोई भेव ना जाणे वट यू वानटो, वट यू वांट दैट दोज़ समझ कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। ईसा कहे मैं निगाह मारी उत्ते लैंड, फिर नेत्र नैण उठाईआ। फिर झुका के आरमज़ आपणे हैंड, हैंडज़ अप करके दिती दुहाईआ। की हुक्म संदेशा करे सेंड, सटैंड सटारमां विच पए दुहाईआ। पता नहीं तेरा किथ्थे बिगिन ते किथ्थे ऐंड, इंडैकस समझ कोए ना पाईआ। सब नूं आपणे नाल कर के जांइड, मेला मेले सहिज सुभाईआ। खेले खेल बीहाईंड, भेव अभेद ना कोए खुल्हाईआ। तेरा पहला हुक्म ते पहला होवे सटैंड, तेरी सिट सिटिंग नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। ईसा किहा मेरे शहिनशाह मेरी अरज़ोई, बिन सीस सीस निवाईआ। तुध बिन अवर ना दीसे कोई, दूजा नज़र कोए ना आईआ। पंज तत फिरे दरोही, दो जहान देण दुहाईआ। निरगुण धार निरगुण नाल जाए ना छोही, साचा मेल ना कोए मिलाईआ। सब दी पत जाए खोही, सिर सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म आप वरताईआ। झट नारद आ गया आ के कीता सलाम, सीस दिता निवाईआ। मित्रा किस नाल करें कलाम, किस रिहा समझाईआ। कि हुक्म संदेशे सुणें बनाम, सुण सुण ख़ुशी बणाईआ। ईसा किहा एह खेल नहीं अवाम, समझ कोए ना पाईआ। मैं धुर दा सुण पैग़ाम, जो हुक्म रिहा जणाईआ। जिस अन्त अख़ीर करना इंतज़ाम, इंतकाम लए लोकाईआ। शरअ ज़ंजीर कटणे ग़ुलाम, ग़ुरबत

दूर कराईआ। लेखे लाउणे माटी चाम, चम्म दृष्टी दए गुआईआ। जिस झगड़ा मिटाउणा शरअ हंज़ाम, दूसर वंड ना कोए वंडाईआ। उह मेरा मालक जिस नूं करां सलाम, निव निव लागां पाईआ। जो सचखण्ड दुआर करे आराम, आरामगाह इक्को इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक समझाईआ। हज़रत किहा नारदा मैनूं दीन दुनी दिसदी वांग भेडां, ?भण्डारी? सब दा इक्को नज़री आईआ। मेरी अज्ज दी विचार ते बीसवीं सदी दीआं खेडां, तैनूं सच दयां समझाईआ। नाले ज़ोर दी धरनी ते मार के ठेडा, धूड़ विच्चों धूड़ दिती उडाईआ। नाले नक दी रख के सेधा, हथ्थ मस्तक उत्ते छुहाईआ। की लेखा लिख्या ब्रह्मा ने विच चारे वेदा, ज़रा मैनूं दे दृढ़ाईआ। अन्तर निरंतर खुल्ल्हे भेदा, भेव ना कोए रखाईआ। नारद किहा उह मालक अछल अछेदा, बल धारी अगम्म अथाहीआ । उह आपणे वरगा ते आपणे जेडा, दूजा संग ना कोए रखाईआ। हज़रत ईसा निगाह मार लै जिस वेले उस नूरी दीपक जोत जगाया विच कनेडा, कन्ढ्ढी घाट सारे वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। ईसा किहा नारदा कनेडा केहड़ी होवे धरती, धर्म धार जणाईआ। उथे कवण होवे निध परती, कवण करे शनवाईआ। नारद हस के किहा उह साहिब स्वामी एह खेल उस दे घर दी, घराना दो जहान जणाईआ। मेरी आशा तेरी मनसा खेल जणाए वर दी, सहिज सहिज नाल दृढ़ाईआ। उहदी जोत नुरानी रूप धरे नरायण नर दी, नर मादी समझ कोए ना पाईआ। जिस खेल खेल के दिशा चढ़दी, आपणा हुक्म दरसाईआ। जिस नूं आदि जुगादि जगत प्यार तृष्ना पढ़दी, अन्तर निरंतर ध्यान लगाईआ। उह खेल जाणे चोटी जड़ दी, वेखणहारा थांउँ थाँईंआ। उस वेले उस ने सेवा लैणी तेरे बारां चेल्यां विच्चों इक धड़ दी, तैनूं सहिज नाल समझाईआ। जिस लुबांग दी कथा तैनूं होवे फड़दी, बन्धन जगत नाल बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी खेल आप खिलाईआ। ईसा किहा नारदा उह केहड़ी होवे धार, सच दे समझाईआ। नारद किहा पहलों कहि तूं शब्द गुरु सब कुछ करनेहार, शरारती इबारती जुग जुग इक अख्वाईआ। तेरा खेल अगम्म अपार, अथाह तेरी बेपरवाहीआ। मैं संदेशा दस्सां साचे यार, सच दयां जणाईआ। उह मालक नूर नुराना होवे निरगुण नूर जोत उज्यार, ततां वंड ना कोए वंडाईआ। तेरा धरनी उत्ते होवे घरबार, गृह मन्दिरां ध्यान लगाईआ । तूं रहिणा ख़बरदार, बेख़बरां ख़बर दयां जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। नारद किहा सतिगुर शब्द हो सुणावांगा। हज़रत ईसा भेव चुकावांगा । धुर दी हदीसा इक सुणावांगा। बीस बीसा नाल मिलावांगा। उनीसा

तेरी गंढ्ढ पुआवांगा। ख़ाली ख़ीसा सर्ब वखावांगा। जगत सीस ताज दरसावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर पर्दा आप चुकावांगा। नारद किहा हज़रत धुर दी सुण लै बात, बातन दयां जणाईआ। अन्त ख़ुशीआं वाली मोहणी रात, जंगलां वंड वंडाईआ। तेरा साथी संदेशा लै के जावे पात, सुनेहड़ा इक सुणाईआ। आउ वेखो मारो झात, ईसा बैठा सोभा पाईआ। तेरा लेखा उस दे नाल होवे नात, सोहणा जोड़ जुड़ाईआ। तुहानूं फड़ावे वेले विच प्रभात, तेरा कलाक देवे गवाहीआ। जिस कारन तेरा वजूद पाए वफ़ात, बाडी नज़र कोए ना आईआ । ईसा लिखण लग्गा नाल कलम दवात, नारद हथ्थ दिता उठाईआ। मेरे नाल कर टाक, जिस लैंगूवेज दी समझ कोए ना पाईआ। दो जहानां वेख पलाट, जगत वंड ना कोए रखाईआ। नाले इशारा कीता तेरा अन्त अख़ीर टरानटो विच्चों होणा सटारट, लाईन ऐन ऐन समझाईआ। आपणी शरअ दा फड़ लै पाट, कासा हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। नारद किहा हज़रता प्रभ साचा खेल खिलावेगा। निरगुण नूर जोत रुशनावेगा। सच सरूर इक चढ़ावेगा। नाम कलमा कर मशहूर, मशवरा आपणे नाल रखावेगा। दीन दुनी दा करे इक दस्तूर, दस्त सब दे बन्न्ह वखावेगा। जिस दी आशा रखी मूसा उत्ते कोहतूर, उह करता करनी कार कमावेगा। ईसा किहा उह मेरा मालक इक हज़ूर, जो नूर नूर प्रगटावेगा। नारद किहा उह आवे ज़रूर, ज़रूरत सब दी वेख वखावेगा। ईसा किहा मैं होणा मशकूर, शुक्रिए विच सीस निवावेगा। नारद किहा उह वसे नेड़े दूर, दोहरी वंड वंडावेगा। जिस दी नाम सितार तुरीआ वाली तूर, तुरत आपणा रूप वटावेगा। प्रगट हो के नूरो नूर, नूर नुराना इक चमकावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणावेगा। नारद कहे हज़रता उस दा हुक्म शब्द दी धार, जगत अक्खर ना वंड वंडाईआ। अक्ल बुद्धी ना कोए विचार, मनमति ना कोए रखाईआ। उह सब तों वसे बाहर, दो जहानां वेखण कोए ना आईआ। निरगुण नूर जोत उज्यार, जोती जाता डगमगाईआ। वसे सचखण्ड दुआर, दरगाह साची सोभा पाईआ। जिस भेजे तेई अवतार, अवतरी आपणी कल वरताईआ। जिस मूसा बणाया सिक्दार, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। ईसा करे ख़बरदार, धुर दी ख़बर दिती जणाईआ। उस दा करना इंतज़ार, नेत्र लोचन नैण उठाईआ। उह आवे कलि कल्की अवतार, अमाम अमामा धुरदरगाहीआ। हुक्म संदेशा देवे आपणी वार, वारस हो के आप जणाईआ। ईसा कूक के किहा पुकार, दरोही नाम ख़ुदाईआ। मैं उस दा दुलारा विच संसार, पिता पूत रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। ईसा किहा नारदा की उस दी

होवे धर्म निशानी, सच नाल जणाईआ। किस बिध मेरी करे पहचानी, वेखे थांउँ थाँईंआ। कवण जूह होवे बेगानी, जगत वंड ना कोए वंडाईआ। मेरे अन्दर आवे हैरानी, मैनूं दे समझाईआ। पसीना आवे पेशानी, मस्तक दए दुहाईआ। की खेल करे नुरानी, नूर नुराना धुरदरगाहीआ। नारद किहा हज़रता निगाह मार दो जहानी, तैनूं दयां समझाईआ। जिस वेले तेरे गृह खाण आवे महिमानी, आपणा वेस वटाईआ। उस दी सधरां भरी होवे जवानी, जोबन अन्तर निरंतर रखाईआ। जिस दा लेखा लिख ना सके कानी, कायनात ना कोए वड्याईआ। जिस ने पार करने समुंद सागर पाणी, उस ने चरणां हेठ दबाईआ। ज़रा निगाह मार ध्यानी, वेखणा चाँईं चाँईंआ। उह शहिनशाह होवे शहानी, शाहो भूप बेपरवाहीआ। रूह बुत तों बाहर उस दी मंज़ल होवे रुहानी, रौनक जगत जहान कराईआ। उस वेले हरिजन साचे भगत दी प्रेम दी लए कुरबानी, लहिणा आपणे विच टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। नारद किहा ईसा क्यों सुण के होएं हैरान, हैरानी क्यों आईआ। उह सूरबीर बलवान, बलधारी इक अख्वाईआ। जो सब दी करे पहचान, बेपहचान नूर अलाहीआ। झट ईसा ने फड़ के आपणी ज़बान, ज़ोर नाल दिती खिचाईआ। धन्न भाग जे मेरे घर बण के आवे महिमान, मेहरवान नूर अलाहीआ। फेर भावें सारी धरती होवे भूमी शमशान, शमअ नूर नज़र कोए ना आईआ। नाले हथ्थ दोवें करके वल्ल असमान, इस्म आज़म आपणा वेख वखाईआ। मैं बालक तेरा निधान, तूं बाप वड वड्याईआ। मैनूं हक दा दे दे दान, हकीकत दे वरताईआ। मैं वेखां सुंञ मसाण, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। मेरे स्वामी होणा निगहबान, नैण नैण विच्चों बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नारद कहे ईसा उस वेले झलणा पए दु:ख, सच नाल सुणाईआ। चारों कुण्ट वरतणी भुख, सांतक सति ना कोए कराईआ। दरोही फिरनी विच मनुक्ख, मानसां धीर ना कोए धराईआ। धर्म दा रहिणा नहीं कोई रुक्ख, साया सच ना कोए जणाईआ। जे तूं परवरदिगार दा बणया पुत, सुत दुलारा इक अख्वाईआ। किस किस दा भार लएं चुक, मैनूं दे दृढ़ाईआ। उधरों इक बृद्ध आ गया जिस ने ईसा नूं जफ्फी पाई घुट्ट, गल नाल ल्या लगाईआ। पैग़म्बरा उह तक लै तेरी वीहवीं सदी दा तारा रिहा टुट, असमान रहे कुरलाईआ। मैनूं आपणा बणा लै जुट, जोड़ीदार अख्वाईआ। बांह फड़ा लै गुट, हथ्थां हथ्थ मिलाईआ। मुख हिला लै बुट, बुल्ल्हां नाल सुणाईआ। तेरी मेरी प्रीत ना जाए टुट, सके ना कोए तुड़ाईआ। मेरा भाग ना जाए निखुट, कर्म ना रूप दरसाईआ। इक्को धार पईए उठ, दूजा नज़र कोए ना आईआ। भावें मैनूं दोज़कां विच सुट, भावें बहिश्तां विच टिकाईआ। भावें सुक्का दे दे टुक, खा के झट लँघाईआ।

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। ईसा फड़ के लाया नाल छाती, प्रेम नाल रखाईआ। झट संदेशा सुणया कमलापाती, अन्तर अन्तर दिता जणाईआ। बिना निगाह तों निगाह मार के झाकी, बिना नैण नैण उठाईआ। उह लेखा तक लै बाकी, तैनूं दयां समझाईआ। तेरी छेती मुकणी हयाती, बहुती वंड ना कोए वंडाईआ। तेरी सिफ्त काग़ज़ाती, अक्खरां नाल सलाहीआ। एह जो तेरा बणया साथी, सोहणा संग रखाईआ। एहदे हथ्थ विच वेख लै लाठी, लूल्हा लंगड़ा हेठों नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। ईसा निगाह मारी मुसकराया विच्चों बुल्ल्हां बुट्टीआं, हथ्थ हथ्थां उत्ते टिकाईआ। सानूं खुल्हीआं मिलीआं छुट्टीआं, मिल मिल के निगाह मिलाईआ। जां निगाह मारी मित्र दीआं लत्तां वेखीआं टुट्टीआं, दोवें ध्यान जणाईआ। फेर मीट के आपणीआं मुठ्ठीआं, ज़ोर नाल दबाईआ। मैं तेरा पुत तेरीआं करनहारा बुतीआं, बुतख़ानयां अन्दर डेरा लाईआ। मेरे मालका मेरीआं सुहाउणीआं रुतीआं, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। झट हुक्म होया जिस वेले तुहाडीआं अन्तिम आशा मुकीआं, जगत लहिणा रहिण कोए ना पाईआ। सब दीआं ख़ाली होवण हुक्कीआं, हुक्म मिले धुरदरगाहीआ। इक्को पढ़नी सब ने तुकीआ, तुख्म तासीर दए बदलाईआ। जिस मित्र प्यारे तेरे तेरीआं बाहवां चुक्कीआं, सीने नाल लगाईआ। एह प्रीतां रहिण ना लुकीआं, पर्दा परदयां विच्चों खुल्हाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। ईसा किहा मेरा मित्र जिस दा नाम सी जानसन, अक्खरां चौह नाल वड्याईआ। मेरा महबूब विच्चों दिस्या ख़ालस, नूर नूर अलाहीआ। मैं विचोला बण के सालस, सहिज नाल सीस झुकाईआ। इस दा दलिद्र कट के आलस, जगत रोग गंवाईआ। सच जीवण दा दे चानस, चरण तेरे सरनाईआ। फेर बणाउणा मानस तों मानस, मानवता आपणी गंढ्ढ पुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दा हुक्म इक दरसाईआ। परवरदिगार किहा सुण मेरे मसीह, मसला दयां समझाईआ। मेरा लेखा बड़ा वसीह, आदि अन्त ना कोए समझाईआ। जिस मित्र दी कीती तशरीह, सहिज नाल सुणाईआ। एहदा अगे करना की, मंग मंग लै चाँईं चाँईंआ। एह मानव होवे कि जीअ, जीव आत्मा वंड वंडाईआ। कि वसे साढे तिन्न हथ्थ दी सीअ, सीने अन्दर मेरा नाम रखाईआ। झट ईसा ने मारी लीह, लीक दिती लगाईआ। जिस वेले मेरे मालका मेरे अन्त दी रखें नींह, जड़ जगत जुगत उखड़ाईआ। उस वेले मेरा लेखा होवे उन्नी नाल वीह, बीसवीं रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। झट नारद दा मित्र नाल होया विचार, जानसन नूं रिहा सुणाईआ। की तूं कीता

दीदार, मैनूं दे दृढ़ाईआ । उस हस के किहा मैं गुज्झी सुणी गुफ़तार, भेव ना कोए खुल्हाईआ। पता नहीं ईसा दा केहड़ा यार, अन्दर वड़ के यराने रिहा निभाईआ। बिना रसना तों बोले जैकार, संदेसे देवे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। ईसा किहा मेरा लेखा अन्त हिसाब, सच सच दृढ़ाईआ। मेरा मालक हक जनाब, पर्दा देणा उठाईआ। तैनूं करां अदाब, निव निव सीस झुकाईआ। धुर हुक्म कीता महाराज, सहिज नाल सुणाईआ। ईसा निरगुण धार तक लै ताज, तख्त निवासी इक अख्वाईआ । जिस वेले चारों कुण्ट पैणी भाज, दीन दुनी दुहाईआ। धर्म दा रहे ना कोए समाज, समग्री सच ना कोए वरताईआ। झट उस वेले उठ के लूल्हे लंगड़े अपाहज, प्रभ अगे वास्ता पाईआ। जे उस वेले मेरे नाल सवरे तुहाडा काज, फेर वी आपणा मैं तन भेंटा दयां कराईआ। झट ईसा दे मुख विच्चों निकली अवाज़, ख़ुशीआं नाल सुणाईआ। हुण तूं मेरा मित्र फेर तेरा साथी होवेगा जिस दे हथ्थ उत्ते होवेगा बाज़, बाज़ां वाला रूप प्रगटाईआ। फेर उस तों निरगुण नूर हो के आवेगा बाद, जोती जाता इक अख्वाईआ। तैनूं जन्म विच्चों जन्म दे के फेर लएगा लाध, होणा आप सहाईआ। बेशक तूं लंगड़ा लूल्हा अपाहज, दोवें लत्तां नज़र कोए ना आईआ। उस हस के किहा जे मेरा मालक मेरे शरीर बेनज़ीर दीन दुनी दा बदल देवे राज, रईयत हो के आपणा आप भेंट कराईआ। झट हुक्म होया ईसा एह खेल बोध अगाध, बुद्धी तों परे दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। झट ईसा ने मीटीआं अक्खां, पुठ्ठे हथ्थ लए कराईआ। तेरा रूप करोड़ करोड़ी लखां, गणती गणत ना कोए गिणाईआ। जिधर वेखां दीन दुनी रूप कक्खां, सड़दी दिसे लोकाईआ। केहड़ी कूटे नस्सां, जावां चाँईं चाँईंआ। अगों अवाज़ आई ज़रा निगाह मार लै होड़ा उत्ते सस्सा, सतिजुग दए वड्याईआ। जिस वेले कलयुग रैण अन्धेरी होई मस्सा, हँ रूप ना कोए दरसाईआ। सब दे गल विच तेरी फाँसी दे थाँ शरअ दा होणा रस्सा, ज़ंजीर बेनज़ीर सके ना कोए कटाईआ। एह खेल अनोखा दस्सां, दहि दिशा तों बाहर पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। ईसा किहा मेरी इक्को इक ख़ाहिश, धुर दे मालक दयां दृढ़ाईआ। मेरी इक्को इक आस, सच दयां समझाईआ। झट लंगड़े लूल्हे ने किहा मेरी ज़रूर लेखे लायो लाश, किसे लशकर दी लोड़ रहे ना राईआ। पर इक गल्ल मेरे साहिब मैनूं आप करीं तलाश, तसबी माला हथ्थ ना कोए रखाईआ। मेरे अन्तर दईं विश्वाश, विषयां तों बाहर रखाईआ। झट ईसा ने किहा शाबाश, मित्रा तेरे हथ्थ वड्याईआ। तैनूं मार नहीं सकदा शंकर बैठा उत्ते कैलाश, कलाधारी तेरा होए सहाईआ। मेरी

वीहवीं सदी ते मैं वी होणा नहीं निराश, मालक अगे वास्ता पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पड़दा आप चुकाईआ। धुर हुक्म होया सुण ईसा मेरे सुत, सच दयां सुणाईआ। मेरा नूर अबिनाशी अचुत, आदि जुगादि अगम्म अथाहीआ। जिस वेले मेरी मौली रुत, रुतड़ी जगत भगत महकाईआ। तूं वी पैणा उठ, लैणी सच अंगड़ाईआ। मैं साहिब हो के जावां तुठ, देवां माण वड्याईआ। जिस वेले आवां तेरी निगाह पार दी गुठ्ठ, तन वजूद वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। ईसा किहा उस वेले प्रभू तेरी की होवे निशानी, भेव देणा खुल्हाईआ। हुक्म होया बिना ज़बानी, धुर दा कलमा दिता सुणाईआ। उठ वेख खेल जहानी, दो जहानां बाहर दयां वखाईआ। तेरी मुहब्बत पिछली पुराणी, प्रेमीआ वेखणी चाँईं चाँईंआ। जानसन दा जामा फेर होवे इन्सानी, इन्सान इन्सानां वरगा सोभा पाईआ। एह खेल बड़ा महानी, मुहब्बत विच दयां दृढ़ाईआ। सब दा बणके बानी, बाण अणयाला तीर चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। ईसा किहा मेरा अन्त देणा सुधार, तेरी इक सरनाईआ। कूक कीती पुकार, दरोही नाम ख़ुदाईआ। हुक्म मिल्या अपार, अपरम्पर दिती वड्याईआ। उस वेले कलि कल्की होणा अवतार, नूर नुराना डगमगाईआ। पूरब लहिणा देणा कर्ज़ देवां उतार, कौल इकरार वेख वखाईआ। तेरे मित्र नूं जन्म दुआ के विच संसार, नाम ऊधम सिँघ धराईआ। कलयुग नूं उलटाउण बदले उहदा लेखा लग्गे अपार, अपरम्पर स्वामी रिहा समझाईआ। उह एसे तरह चल ना सके लत्तां भार, ईसा तेरी याद फेर दयां रखाईआ। चारों कुण्ट होवे हाहाकार, हाहाकार करे लोकाईआ। फेर दे के दोंह हथ्थां दा प्यार, प्रेमी प्यारा आपणा लवां बणाईआ। ओनां चिर सम्मत शहिनशाही दस विच जा ना सकां समुंदरों पार, पूरब लेखा वायदे वाला नाल मिलाईआ। उह ईसा अज्ज उस दा कर शुकर गुज़ार, जो भगत दुआर बैठा सोभा पाईआ। एह शब्द दी खेल जो जुगो जुग पूरी करे ते वेखे वारो वार, जो अभुल हो के भुल कदे ना जाईआ। हुण नवां जीवन देवे ते नवां देवे प्यार, ख़ुशीआं रंग रंगाईआ। जिस दी वीहवीं सदी करदी इंतज़ार, बैठी राह तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे भगतां दा भगती दा लेखा भगतन पूरा कीता उधार, अदल दा अदल इन्साफ़ सति सच वाला कराईआ।

२८ फग्गण शहिनशाही सम्मत दस हरि भगत दुआर दिल्ली-९ धीर पुर
हरिसंगत नवित रात समें

यसूह कहे शेर सजदा बीस बीसे विच भारत, भगत दुआर दिल्ली सीस निवाईआ। जिस दा हुक्म फ़रमान संदेशा होणा सटारट, शुरू विच आपणा हुक्म कराईआ। जो चार जुग दे अवतार पैग़म्बरां गुरुआं दा वेखणहारा आरट, ग्रन्थ शास्त्रां फोल फुलाईआ। मेहरवान महबूब नव सत्त तके अन्धेरा डारक, नूर मूनलाईट नज़र कोए ना आईआ। मैं चरण छूहां बिन तन वजूद जिस वेले पहुंचे विच न्यू याॅर्क, यक मालक वेख ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म आप वरताईआ। हज़रत ईसा कहे मैं कदमबोसी करां फ़ुट फ़ीट, सिफ्तां दा मालक वेख ख़ुशी मनाईआ। जिस मेरी धार दी वेखणी सटरीट, सटैंड सिट नज़र किसे ना आईआ। जिस दी समझ सके ना कोई बीट, बिटवीन दा लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। ईसा कहे मेरा ख़ुशीआं नाल झुके हैड, गाॅड कहि के सीस निवाईआ। मेरे अन्तर निरंतर पड़दा खोल्हे लिड, लैंड दा मालक नूर अलाहीआ। सच सुहञ्जणा गृह वेखे आपणा बैड, ज़िमीं असमान वेखण कोए ना पाईआ। जिस दे हुक्म विच मेरी आशा होणी डैड, डिड डू डज़ समझ कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पड़दा आप चुकाईआ। ईसा कहे मेरी सुहञ्जणी होवे लैंड, लैंडमारक वेख वखाईआ । मेरे बद्धे होण हैंड, हिन्द दा मालक वेखां चाँईं चाँईंआ। जिस दे हुक्म विच वीहवीं सदी कर सटैंड, कदम कदम ना कोए उठाईआ। जिस दा लेखा लहिणा देणा होणा ऐंड, इंनडैकस आपणे विच छुपाईआ। जो आदि जुगादि निरगुण धार सब दा फ़रैंड, परवरदिगार अगम्म अथाहीआ। सो धुर फ़रमान हुक्म संदेशा करे सेंड, सैंड सटारमां उस नूं पार कराईआ। जिस दीन दुनी आत्म धार करनी जाईंड, आदि दा मालक अन्त आपणा हुक्म वरताईआ । जिस दा भेव अभेदा सदा सदा बीहाईंड, नेत्र लोचन नैण अक्ख वेखण कोए ना पाईआ। जिस नूं समझ सके कोई ना मांईड, मांईनस करे सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। झट नारद कहे सुण हज़रत ईसा मसीह, की मसला तेरे अगे प्रभू रिहा रखाईआ। तूं इख़लाक विच कर तशरीह, बेनकाब पर्दा दए उठाईआ। जिस दा लेखा आदि जुगादि वसीह, वसीअतां दा मालक सब नूं गया बणाईआ। किस बिध उस तेरी लैंड उत्ते करन आउणा तफ़री, तफ़सील नाल देणा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच

पर्दा आप उठाईआ। हज़रत कहे नारदा मेरे कोल अगम्मा कार्ड, जिस दा अक्खर नज़र किसे ना आईआ। उस दे उत्ते हुक्म संदेशा हारड, भय विच दिसे ख़लक ख़ुदाईआ। उह सब दा मालक ख़ालक लारड, दो जहाना नज़री आईआ। दीन दुनी जिस दा इक्को वारड, हिस्से वंड समझ कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक बेपरवाहीआ। नारद कहे ईसा की हुक्म संदेसा देवे मीत, मित्रा दे जणाईआ। की तेरे वस्या चीत, पड़दा पड़दयां विच्चों उठाईआ। हज़रत कहे जिस बदल देणी दीन दुनी दी रीत, रीतीवान अगम्म अथाहीआ। निरगुण धार दस्सणी आपणी प्रीत, प्रीतम हो के वेख वखाईआ। मेरी सदी गई बीत, उनीसा बीसा आपणा पन्ध मुकाईआ। मैं गावां उसे दे गीत, जो गहर गम्भीर नूर अलाहीआ। जिस लहिणा देणा वेखणा हस्त कीट, लख चुरासी फोल फुलाईआ। उह साहिब बीठलो बीठ, पारब्रह्म धुरदरगाहीआ। जिस मिट्ठा कौड़ा करना रीठ, अमृत रस रस भराईआ। उह पुश्त पनाह हथ्थ रखे मेरी पीठ, लेखा वेखे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा खेल आप खिलाईआ। नारद कहे हज़रत उस दे कोल की तरीका, जुग जुग की समझाईआ। की हक हक तौफ़ीका, तोहफ़े देवे नाम ख़लक ख़ुदाईआ। क्यों पिछलीआं उत्ते मारे लीकां, लाइन अगली दए वखाईआ। हज़रत किहा मेरा पूरब लहिणा जिस विच चरण छुहाए विच अमरीका, अमरापद दा मालक अगम्म अथाहीआ। उह लहिणा देणा जाणे जीव जीअ का, जागरत जोत डगमगाईआ। जिस दे छत्र झुले इक्को सीसा, सीस जगदीश सोभा पाईआ । मैं उस दी सुणां हक हदीसा, जो पिता पूत गोद उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। हज़रत कहे मैं की खेल दस्सां बहुती, जगत जहान ना कोए वड्याईआ। जिस दा इक्को हुक्म धार सलोकी, सोहले ढोले राग दृढ़ाईआ। जिस दीन दुनी उठाउणी सोती, सवाधान धार लोकाईआ। जन भगत सुहेले बणाए माणक मोती, कीमत दीन दुनी ना कोए चुकाईआ। सो मेहरवान महबूब अमरीका विच पहन के सत्त रंग दी टोपी, सति दा सति निशान वखाईआ। लहिणा देणा जाणे कोटन कोटी, वेखणहारा थांउँ थाँईंआ। जिस दीन दुनी कराउणी बोटी बोटी, नव सत्त सत कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक अगम्म अथाहीआ। नारद कहे हज़रता तेरा केहड़ा सोहणा पारक, प्रेम नाल दे जणाईआ। केहड़ा तन वजूद अगम्म बारक, वेखें अक्ख उठाईआ। हज़रत किहा मेरी आशा पुराणी योरोशलम दा लेखा नेत्र निशानी न्यू याॅर्क, जूह बेगानी नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज

शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अगली अगे मेरी वीहवीं सदी दी दिसे आख़र अक्खरां वाली इबारत, इबरत दा लेखा अब्बू आपणे हथ्थ रखाईआ।