पुस्तकालयभाग २४

३० फग्गण शहिनशाही सम्मत दस शाम पंज वजे न्यू याॅर्क हवाई अड्डे ते अमकीरा विखे

फल्गुण कहे मेरा दिवस दिहाढ़ा तीस, तीस बतीसा हरि जगदीसा दया कमाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला छत्र झुल्ले जिस दे अगम्मी सीस, बिन तन वजूद माटी ख़ाक पंज तत सोभा पाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी नाम कलमे सिफ्तां वाली हदीस, अवतार पैग़म्बर गुर निरगुण सरगुण ढोले गाईआ। जो लेखा जाणे बीस बीसा हरि जगदीस, जागरत जोत बिन वरन गोत डगमगाईआ। जिस आशा पूरी करनी निरगुण सरगुण धार हावगरीव, एकँकार अकल कलधारी अगम्म अथाहीआ। जो कलयुग विच बदलणहारा सतिजुग साची रीत, रीतीवान श्री भगवान नौजवान मर्द मर्दान इक अख्वाईआ। परवरदिगार सांझा यार जिस विच हक तौफ़ीक, मेहरवान महबूब आपणा हुक्म वरताईआ। जिस दा वक्त सुहञ्जणा धरनी धरत धवल धौल उत्ते दिसे नज़दीक, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर ज़िमीं असमान जिस दा ध्यान लगाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला बदलणहार तारीख, तवारीखां आपणे विच समाईआ। फल्गुण कहे मैं अन्त दर ठांडे मंगां भीख, भिखक हो के झोली डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। फल्गुण कहे मेरा तीस जगत दिहाढ़ा, सम्मत शहिनशाही दस नाल वड्याईआ। परम पुरख परमात्म दो जहान तक्कया इक्को अगम्मी लाड़ा, सति सरूप शाहो भूप बिन रंग रूप नज़री आईआ। थिर घर दुआर अवतार पैग़म्बरां गुरुआं नाल जिस दा लग्गा अखाड़ा, सति सतिवादी शब्द अनादी आपणा हुक्म वरताईआ। नव सत्त कूड़ी क्रिया जगत वेखे सृष्टी अग्नी लग्गी बहत्तर नाड़ा, ततव तत शांत ना कोए कराईआ। पंच विकार विच संसार कूड़ी क्रिया रंग चाढ़या गाड़्हा, दुरमति मैल सके ना कोए धुआईआ। फिरी दरोही जंगल जूह उजाड़ विच पहाड़ा, टिल्ले पर्वत समुंद सागर रोवण मारन धाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। फल्गुण कहे सुण शब्द संदेशा धवल धौल धरती, धरनी दयां जणाईआ। परम पुरख परमात्म आत्म धार बण के निध परती, प्रीतम आपणा खेल खिलाईआ। जिस अवतार पैग़म्बरां गुरुआं लहिणा देणा पूरा करना शरती, शरीअत दा लेखा वेखे थांउँ थाँईंआ। उह खेल करे अगम्मी नरायण नर दी, नर हरि आपणा हुक्म वरताईआ। जिस दे हुक्म विच जुग चौकड़ी रही

मरदी, मर जीवत आपणा रूप बदलाईआ। उह अन्तिम धार तके आपणे घर दी, गृह मन्दिर अन्दर नव खण्ड सत्त दीप फोल फुलाईआ। जिस दे नाम कलमे ढोले दीन दुनी रही रसना जिह्वा पढ़दी, सिफ्तां वाली सिफ्त सलाहीआ। उह खेल वेखे सीस धड़ दी, दीन दुनी पड़दा पड़दयां विच्चों चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर मालक बेपरवाहीआ। धरनी कहे फल्गुणा मैं निगाह मारी बिना नैण, लोचन नज़र कोए ना आईआ। जोत धारी तक्कया साक सज्जण सैण, पुरख अकाला दीन दयाला तक्कया धुर दा माहीआ। चार जुग दे शास्त्र जिस दी सिफ्त कहिण, अक्खर अक्खरां नाल मिलाईआ। जिस दा इशारा दिता बाल्मीक विच रमायण, राम रम्ईआ धुर दा मालक इक अख्वाईआ। सो सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी सब दा बण साक सज्जण सैण, सति स्वामी अन्तरजामी आपणा खेल खिलाईआ। उस ने पूरा करना बावन वाला लहण देण, सतिजुग सच सच नाल वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। धरनी कहे मैं तकदी रही मेरे निज नेत्र लोचन नैण अक्ख , अक्खरां तों बाहर दयां समझाईआ । मेरा परवरदिगार सांझा यार नूर अलाह दिस्या प्रतख, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर नज़री आईआ। मैं बोल जैकार अलख, अलख अगोचर दिता सुणाईआ। मेरे नौजवाना श्री भगवाना क्यों दीन दुनी दीन मज़्हब विच कीती वख वख, वखरी वंड वंडाईआ। सब दे काया माटी भाण्डे होए सख, नाम सच नज़र कोए ना आईआ। तन वजूद तक लै कंचन होए कच्च, काम क्रोध लोभ मोह हँकार विकार नाल लड़ाईआ। साहिब सतिगुर तेरा नाम निधाना लूं लूं अन्दर सके कोई ना रच, रचना तेरी वेखण कोए ना पाईआ। झगड़ा प्या बुद्ध मन मति, मातृ भूमी हो के दयां दुहाईआ। मेरी आशा प्यासी होई मानस रत, रुतड़ी कलयुग नाल महकाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले सच वस्त मेरी झोली घत, ख़ाली हथ्थ दयां दुहाईआ। मेहरवान महबूब निरगुण धार आएयों वत, बेवतनां दे मालक मेरा वतन दे सुहाईआ। सच दुआरयों नूर अलाह जोड़ां हथ्थ, समरथ तेरी ओट तकाईआ। बिन कदमां तेरे चरण जावां ढठ, निमाणी हो के सीस निवाईआ। तूं वसणहारा घट घट, लख चुरासी सोभा पाईआ। तेरी जोत नूर जगे लट लट, दो जहानां डगमगाईआ। सति दुआर खोल्ह दे हट्ट, हटवाणे इक्को नाम वस्त दे वरताईआ। झगड़ा रहे ना तीर्थ अठसठ, गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती भेव चुका दे मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ, काया काअबा इक समझाईआ। शब्द अनादी मार दे सट्ट, सोई सुरती दीन दुनी जगाईआ। इक्को नाउँ निरँकार सृष्टी दृष्टी अन्दर तेरा लईए रट, रट्टा मुके ख़लक ख़ुदाईआ। मैं दिवस रैण रही नठ, धरनी कहे भज्जां वाहो दाहीआ। मेरे उत्ते विछोड़े वाला मेट दे फट्ट, पट्टी नाम वाली बंधाईआ। मैं संदेशा देवां झट, सहिज सहिज नाल दृढ़ाईआ।

कलयुग अन्तिम करवट वट, पासा दीन दुनी बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी आशा पूर कराईआ। धरनी कहे मैनूं याद आउँदी तेरी ख़ुशीआं वाली रात, भिन्नड़ी रैण ख़ुशी बणाईआ। मेरी झोली पा दे दात, दाते दानी दया कमाईआ। अन्त कन्त भगवन्त पुछ वात, वातावरन वेख ख़लक ख़ुदाईआ। तेरा लेखा नव सात, नौ खण्ड पृथ्मी तेरी ओट तकाईआ। मैनूं सारी सृष्टी कहिंदी मात, निव निव सीस झुकाईआ। अन्त मेरा वेख हालात, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। परम पुरख परमात्म मेरा अन्तष्करन कर शांत, अग्नी तत तत गंवाईआ। दर्शन दे इक इकांत, एकँकार मेरी दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। फल्गुण कहे धरनीए निगाह मार लै पलक, बिन लोचन अक्ख खुल्हाईआ। निरगुण धार तक लै झलक, झल्लीए तैनूं दयां समझाईआ। जो मालक दीन दुनी सृष्टी ख़ालक ख़लक, मख़लूक इक गुसाँईंआ। उस दा लहिणा तक लै पिछला भलक, भेव भाव समझ कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। धरनी कहे मेरे साहिब सुल्ताना, हरि सच तेरी सरनाईआ। तूं मालक दो जहानां, बेपरवाह नूर अलाहीआ। तेरा वेखां सच निशाना, निशान निशानयां विच्चों बदलाईआ। मेरे आदि जुगादी कान्हा, तेरे हथ्थ वड्याईआ। तूं महबूब मेरा मेहरवाना, मुहब्बत विच सीस निवाईआ। तेरी अम्बरां विच उडाना, जग नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। मेरे रहीम रहमाना, रहमत तेरी विच सरनाईआ। मेरा चुरासी वाला निशाना, नव सत्त रंग रंगाईआ। मैं निगाह मारी वेखां नाल ध्याना, धर्म नाल समझाईआ। समुंद सागर तेरा खेल महाना, महासार्थी तेरे हथ्थ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी आशा पूर कराईआ । धरनी कहे मेरी आशा बहु पुराणी, जुग चौकड़ी ध्यान लगाईआ। तूं मालक ख़ालक दो जहानी, निरवैर नूर अलाहीआ। आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी तेरी कहाणी, जगत विद्या अक्खर ना कोए चतुराईआ । गुर अवतार पैग़म्बर तेरी देंदे गए निशानी, निशाना दीन दुनी दृढ़ाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त शाहो भूप होए सुल्तानी, शहिनशाह इक अख्वाईआ। मेरी जूह ना करीं पुराणी, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। धरनी कहे मैं ख़ुशीआं गावां गीत, तीस फग्गण नाल मिलाईआ। मेरा पूरब गया बीत, अग्गा वेखां चाँईं चाँईंआ। तूं साहिब इक जगदीश, जगदीश्र धुरदरगाहीआ। लेखा तक लै बीस इकीस, इकीसे तेरे हथ्थ वड्याईआ। तेरी सच सुहञ्जणी होवे हदीस, हज़रतां बाहर पढ़ाईआ। तेरे विच अगम्म तौफ़ीक, तोहफ़े देवे ख़लक ख़ुदाईआ। मेरे उत्तों

मेट अन्धेरा तारीक, निरगुण नूर जोत कर रुशनाईआ। उस वेले तेरा ज़हूर तकां ठीक, ठाकर तैनूं सीस निवाईआ। जो पैग़म्बर कर के गए तबलीक, अलिफ़ ये नाल समझाईआ। तूं सब दा बणना रफ़ीक, फ़रीक नज़र कोए ना आईआ। मैं वेखां तेरी असलीअत वलदीत, वलदीअत देणी समझाईआ। सच चरण बख्शणी प्रीत, प्रीतम मेरे वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे आस रखाईआ। धरनी कहे मेरी नमो नमो सलाम, सजदयां विच सीस झुकाईआ। मेरे नूर अलाही अमाम, अमलां तों रहित तेरी वड्याईआ। तेरी सुण अगम्मी कलाम, कायनात देणी दृढ़ाईआ। मैनूं याद आउँदी जिस वेले मेरे उत्ते निगाह मारी ना सुबा ना शाम, घड़ी पल वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। धरनी कहे तीस फग्गण दी होई अलल सुबह, सुबान अल्ला कहि के कदम बोसी विच सीस निवाईआ। बिना रसना तों किहा बिसमिला, बिसमिल दे मालक तेरी वड वड्याईआ। तूं नूर अलाह यक सज्ज जुफ़ते ज़वी शमअ उल ज़वी तानिख़ते ज़विद अरबे शविद मुहम्मदे रोज़ू नूरे नविस शाहो शविज़ मुख़तुल ज़वी ज़ुवमम्बा ज़वी ज़ोनूं ज़विख अर्शे कविश ज़मींउल ज़ुमा मेरे रहिनुमा नूरे नूर नूर नूर अलाहीआ। धरनी कहे मेरे छख़माए बाए ज़विद चौदां तबके नविद सोहँ बीज़ा निलदी ज़ोकशम शबे रोज़ ज़वीअत ज़वा मेरे ख़ुदा मुहम्मदे दुआ रहमते रहिनुमा रैहबर धुरदरगाहीआ। धरनी कहे मेरी मिट्टी ख़ाक, कदम बोसी विच ध्यान लगाईआ। निगहबान मैनूं करना पाक, पतित पुनीत बणाईआ। सदी चौधवीं चौदां तबकां खोल्हदे ताक, पड़दा रहिण कोए ना पाईआ। अवतारां पैग़म्बरां पूरा कर दे वाक, वाकयात वेख ख़लक ख़ुदाईआ। जो हज़रत ईसा तेरे नाल कीती टाक, बिन टंग जिह्वा ज़बान हिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा पड़दा दे चुकाईआ। धरनी कहे मैं तेरा निरगुण नूर तक्कया अगम्मी जोती, जोती जाते नज़री आईआ। मेरी आशा उठी सोती, सुती लई अंगड़ाईआ। मेरी मंज़ल वेखी चढ़ के चोटी, दो जहानां पन्ध मुकाईआ। मैनूं नज़र आई सत्त रंग दी टोपी, टोपां वाल्यां करनी सफ़ाईआ । नाल मुहम्मद दी वेखणी लोटी, पड़दा ओहला देणा चुकाईआ। तैनूं खोजदे कोटन कोटी, अणगिणत बैठे ध्यान लगाईआ। बिन तेरी किरपा धरनी कहे मेरी मैल ना जाए धोती, दुरमति दूर ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी खेल आप खिलाईआ। धरनी कहे मैं टोपी दे तके रंग सत्त, सति सतिवादी ध्यान लगाईआ। मेरी कायम रही ना मति, बुध्धहीन हो के दयां दुहाईआ । चारों कुण्ट रिहा ना धीरज यत, सच विच ना कोए समाईआ। आत्म परमात्म जुड़या किसे ना नत, पारब्रह्म ब्रह्म मेल ना कोए कराईआ। नौ खण्ड पृथ्मी उबले रत,

रत्न अमोलक हीरा गुरमुख हरिजन सोभा कोए ना पाईआ। तेरे लथ्था कोए ना सथ, सथर यारड़े सेज ना कोए हंढाईआ। मैं नेत्र रोवां बिन अक्खीआं अक्ख , हंझूआं हार बणाईआ। तूं परम पुरख समरथ, हरि करता धुरदरगाहीआ। तेरे चरण कवल धवल कहे मैं जाणा ढठ, निव निव लागां पाईआ। मेरे उत्ते आपणे हुक्म दी गेड़ दे लठ, दो जहानां दे हिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ। सत्त रंग कहिण धरनीए असीं दस्सीए हालत, भेव अभेद खुल्हाईआ। तेरे उत्ते सृष्टी दृष्टी अन्दर होई जहालत, दुरमति मैल ना कोए धुआईआ। उठ खेल तक ख़लक दे ख़ालक, करनी दा करता की आपणा हुक्म वरताईआ। किस बिध धुर शब्द दी करे अदालत, इन्साफ़ आपणा दए दृढ़ाईआ। जिस विच वुकला करे ना कोए वकालत, अक्ल बुद्धी ना कोए चतुराईआ। सो तेरा लहिणा देणा वेखे सही सलामत, जिस नूं कहिंदे नूर अलाहीआ। आपणा पूरब लेखा तक लै बावन वाली अमानत, राजा बलि दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक इक गुसाँईंआ। टोपी कहे मेरा सत्त रंग आदि जुगादि नूर, नूर नुराने दिती वड्याईआ। मेरा मालक सर्ब कला भरपूर, भरपूर रिहा सर्ब ठाईंआ। जो दो जहानां हाज़र हज़ूर, हज़रतां दा मालक इक अख्वाईआ। जुग बदलणा जिस दा दस्तूर, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग पन्ध मुकाईआ । तेरी आशा मनसा पूरी करे ज़रूर, ज़रूरत सब दी वेखे थाँईं थाँईंआ। जो मूसा इशारा दिता उत्ते कोहतूर, तुरीआ परे दृढ़ाईआ। जिस कारन ईसा कीता मशहूर, मसीह मसला इक पढ़ाईआ। जो मुहम्मद ज़गमम्म ज़मद नवीउल ज़मुक ज़वी तोशेउल वज़ी मम्मबाए नवल जोख़ू मम्मबाए चाववल ज़वदी ज़ुंबा ज़ुंबा नूरे अशद शमअ उल ज़मां मेरा मेहरवां महबूब नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा आसण तेरे चरण टिकाईआ। सत्त रंग कहिण धरनी जिस वेले तेरा दुआरा तक्कया न्यू याॅर्क, यके बाद दीगरे ध्यान लगाईआ। ज़रा हज़रत मसीह करदा मारच, हैंड दोवें रिहा वखाईआ। जिस दे कोलों ख़ुदा ने ख़ुद लैणा चारज, जारज ख़ुद बैठा अक्ख उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, उस दा लहिणा देणा नाल भारत, भावना पूरन दयां समझाईआ। न्यू याॅर्क कहे मेरी धरती दस्से याद पुराणी, पुराण अठारां ध्यान लगाईआ। जिस दी चार लख सतारां हज़ार सलोक कहे कहाणी, नौ हज़ार सलोक भविख्त पुराण रिहा दृढ़ाईआ। लेख लिख्या वेद व्यास आपणी कलम कानी, कायनात भेव चुकाईआ। जिस वेले मंज़ल रही ना कोए रुहानी, रूह बुत रोवण मारन धाहीआ। ईसा किहा मेरा बाप आवे असमानी, इस्म आज़म इक अख्वाईआ। मुहम्मद सुण के हक पैग़ामी, कूक कूक दिता जणाईआ। जो मालक आलमे जाबदानी, दो

जहानां फोल फुलाईआ। जिस दी निरगुण नानक दिती सच निशानी, जोती जाता डगमगाईआ। गोबिन्द किहा उह शाहो भूप सुल्तानी, शहिनशाह इक अख्वाईआ। जो झगड़ा मेटे ज़िमीं असमानी, अर्श फर्श फ़लक पन्ध रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी खेल आप खिलाईआ । धरनी कहे मेरा न्यू याॅर्क वाला पिछला टिकाणा, बिना टकयां तों दयां जणाईआ। सुकंद पुराण विच लिख्या लेख महाना, नौ सौ नड़िनवे सलोक दी धार दए गवाहीआ। कलयुग अन्त सदी चौधवीं वीहवीं खेल होए महाना, महिमा गणत ना कोए गिणाईआ। जोती जाता पुरख बिधाता पहरे बाणा, नूर नुराना डगमगाईआ। जो अवतार पैग़म्बरां गुरुआं लेखा पूरा करे विच जहाना, धरनी धरत धवल धौल खोज खुजाईआ। सम्मत शहिनशाही दस अन्तिम उस दा ख़ुशीआं वाला होणा नज़राना, नज़र बेनज़ीर लए बदलाईआ। जिस तन वजूद शब्दी धार मेल मेल के आत्म परमात्म खेल खिलाना, सति सच दा चरण टिका के चरणोदक धरनी धरत धवल तेरी धार रखाईआ। बावन जिस दा दे के गया ब्याना, बलि राजे नाल वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला आप मिलाईआ। धरनी कहे चरण छोहया मेरी उत्ते छाती, छत्रधारीआं दयां जणाईआ। वेखो जगत अन्धेरा राती, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। धर्म दी दिसे ना कोए प्रभाती, पारब्रह्म ब्रह्म मेल ना कोए मिलाईआ। हकीकी मंज़ल पन्ध मुके किसे ना वाटी, दरगाह सच ना कोए सुहाईआ। कलयुग खेल बाज़ीगर नाटी, स्वांगी आपणा स्वांग वरताईआ। भाग लगे ना काया माटी, साढे तिन्न हथ्थ ना कोए वड्याईआ। आत्म सेजा सोए कोए ना खाटी, आसण सिँघासण ना कोए चतुराईआ। झगड़ा मुके ना ज़ात पाती, दीन मज़्हब ना संग निभाईआ। की खेल करे कमलापाती, पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ। जिस अन्तिम मेरी पुछणी वाती, जो जुग जुग होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। धरनी कहे मेरी इक्को इक अवाज़, बिन रसना दयां जणाईआ। न्यू याॅर्क दा खोल्ह देवां राज़, पड़दा पड़दयां विच्चों उठाईआ। की हुक्म वरते परम पुरख महाराज, हरि करता की वरताईआ। शाहो भूप सुल्तान कायम रहे कोई ना राज, रईयत रोवे मारे धाहीआ। चौथे साल नूं चारों कुण्ट पैणी भाज, सारे भज्जणे वाहो दाहीआ। मैनूं चेता आ गया जिस वेले गोबिन्द ने पहले दिन उडाया बाज़, बाज़ां वाला गया समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ । धुर खेल आप खिलावेगा। सो पुरख निरञ्जण दया कमावेगा। हरि पुरख निरञ्जण पड़दा लाहवेगा। एकँकारा वेख वखावेगा। आदि निरञ्जण डगमगावेगा। अबिनाशी करता रंग चढ़ावेगा। श्री भगवान सोभा पावेगा। पारब्रह्म ब्रह्म

वेस वटावेगा। जोती जाता डगमगावेगा। सतिगुर शब्द शब्द प्रगटावेगा। विष्न ब्रह्मा शिव शिव उठावेगा। धुर संदेशा बिन संधिउं सरघी आप समझावेगा। नर नरेशा हुक्म वरतावेगा। अवतार पैग़म्बर गुरु जो जोती धार रहे हमेशा, हम साजण नाल मिलावेगा। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर ज़िमीं असमान संदेशा देवे देश प्रदेशा, दो जहानां आप जणावेगा। जुग बदलणा जिस दा आदि जुगादी पेशा, पेशीनगोईआं सब दीआं वेख वखावेगा। जिस कलयुग कूड़ी क्रिया मेटणा कलेशा, कलि कल्की नाउँ प्रगटावेगा। जिस दा लहिणा देणा नाल बदेशा, सत्तां दीपां सोभा पावेगा। जिस पड़दा लौहणा मुलां शेख़ां, भेव अभेदा आप खुल्हावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमावेगा। सच करनी कार कमाएगा। दीन दयाल दया कमाएगा। बावन आशा वेख वखाएगा। राम रामा आप समझाएगा। कृष्ण कान्हा वंड वंडाएगा। पैग़म्बरां साचा संग निभाएगा। नानक गोबिन्द अंग लगाएगा। सतिगुर शब्द डंक वजाएगा। राउ रंक आप उठाएगा। सच दुआर बंक सोभा पाएगा। दीन दुनी फेर मन का मनक, मनसा कूड़ वेख वखाएगा। जो आशा रखी भगत जनक, जनक इशारा न्यू याॅर्क इक दरसाएगा। जो लेख लिख्या ब्रह्मे सुत सनक, सन्त कुमार वेख वखाएगा। जो बराह वजाया डंक, दो जहानां आप सुणाएगा। यगअ पुरुष मेट के शंक, हावगरीव वंड ना कोए वंडाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाएगा। धरनी कहे मेरा पुरातन लेखा अमरीका, अमर नाउँ धराईआ। अवतारां पैग़म्बरां गुरुआं समझाया इक तरीका, जिस दी समझ अक्ल बुद्धी जगत कोए ना पाईआ। प्रभ दा खेल नीकन नीका, नेत्र लोचन अक्ख नज़र किसे ना आईआ। जिस लहिणा देणा पूरा करना लख चुरासी जीव जी का, जागरत जोत डगमगाईआ। कलयुग अन्तिम वेख फल फ़ीका, चारों कुण्ट खोज खुजाईआ। नर नरायण जिस दी समझाई रीता, रीतीवान अगम्म अथाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक समझाईआ। उठ वेख प्रभू दी शक्त, जो शख़सीअत सब दी दए बदलाईआ। अन्त अख़ीरी वेख लै वक्त, वाकिफ़कार हो के दयां सुणाईआ। दीन दुनी झगड़ा मेटणा बूँद रक्त, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। एसे करके चरण छुहाया न्यू याॅर्क फ़कत, फ़िकरे अक्खरां वाले बणाईआ। उह वायदा वेख लै कृष्ण ने कीता नाल बधक, तीर कमान विच्चों खिचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर पड़दा आप उठाईआ। नारद कहे धरनीए मेरे कोल पुराणीआं धारां, जगत शास्त्रां तों बाहर समझाईआ। मैनूं लहिणे याद जो आशां रखीआं तेई अवतारां, अवतर हो के वेख वखाईआ। जो पैग़म्बरां कीता इशारा, हज़रत हज़ूर दा भेव गए खुल्हाईआ। जो गुरुआं

गुरदेव दा लाया नाअरा, तूं ही तूं ही दिता समझाईआ। जिस नूं मन्नया सब ने निहकलंक कल्की चौवीआ अवतारा, अमाम अमामा अगम्म अथाहीआ। जिस वेले उह आए तेरे दुआरा, दुआरका वासी दी आशा पूर कराईआ। जो अर्जन नूं अठारां ध्याए दस्सदयां बाहर दा दिता इशारा, सैनत शब्द वाली लगाईआ। उह तक लै कलयुग धूंआँधारा, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। प्रभ दा खेल होणा अपारा, अपरम्पर स्वामी आपणा हुक्म वरताईआ। जिस नूं समझे कोए ना पुरख नारा, अक्ल बुद्धी चले ना कोए चतुराईआ। उह समुंद सागराँ वेखे पार किनारा, नईया नौका जाणे बेपरवाहीआ। सो रूप अनूपा शाहो भूपा जोती जाता पुरख बिधाता होवे ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। नारद कहे धरनीए गोबिन्द ने तीर दी मुखी नाल तैनूं दिता चीर, चिरी विछुन्नीए दयां जणाईआ। जो मालक पीरां दा पीर, पैग़म्बर नूर अलाहीआ। जिस नूं सब ने कहिणा गहर गम्भीर, गवर इक अख्वाईआ । जिस तेरे उत्तों दीन दुनी दी बदल देणी तकदीर, तदबीर आपणे हथ्थ रखाईआ। उस दा नूर होणा बेनज़ीर, जग नेत्र नज़र कोए ना पाईआ। पर याद रखीं जिस वेले चरण छुहाया ते आपणे खेल दा समझीं अख़ीर, आख़र कन्ना गोबिन्द वाला दए गवाहीआ। इहो आशा रखी बिन मकबरयां तों कबीर, बिना शरीर ध्यान लगाईआ । रवीदास ने हथ्थ विच फड़ के कौडी कसीर, सौगंद खा के दिता जणाईआ। मेरा मालक स्वामी निरगुण धार घत के आवे वहीर, वहिणां पार कराईआ। समुंद सागर जिस दी चरण छोह नूं तड़फण सारे नीर, ओशन आपणा मोशन लैण बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। सत्त रंग कहिण असीं टोपी बण के सचखण्ड चढ़ गए उत्ते चोटी, सोहणा रंग समाईआ। साडा हड्ड मास नाड़ी दिसे कोए ना बोटी, तन वजूद नज़र कोए ना आईआ। साडा रूप अनूप सति सरूप इक्को जोती, जोती जाते नाल मिलके वजे वधाईआ। साडे अन्तष्करन अन्तर आशा आई बहुती, बहि के दईए समझाईआ। परम पुरख परमात्म तेरी दीन दुनी वेखी रोती, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। आत्म धार बणे कोए ना गोती, गौतम दा लहिणा तक लै जो तेईवां अवतार हो के गया समझाईआ। सृष्टी अन्दरों वासना कढ्ढे कोए ना खोटी, खोटे खरे ना कोए बणाईआ। तेरे नालों प्यारी हो गई जगत वाली रोटी, रुटीन विच यामबीन तेरा नाम ना कोए ध्याईआ। ज़रा निगाह मार लै चौदां लोकी, चौदां तबक वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे मंग मंगाईआ। न्यू याॅर्क कहे मेरे साहिब श्री भगवाना, निव निव सीस झुकाईआ। तूं मालक रहीम रहमाना, महिबान इक अख्वाईआ। मेरी आशा पूरब लिखी जो विच पुराणा, वेद व्यास गया समझाईआ।

बावन ने मैनूं दिता दाना, झोली गया टिकाईआ। गोबिन्द कस के तीर कमाना, निशान दीन दुनी वखाईआ। अर्जन भेव खुल्हा के कान्हा, घनईया नईया इक चढ़ाईआ। मसीह ने मुसलसल तेरे नाल लगाया यराना, यामबीन तेरी ओट तकाईआ। गाॅड गुड्ड कहि के कीती सलामा, सयदे विच सीस झुकाईआ। सदी वीहवीं मेरा बाप ऐहबाब खेल करे नौजवाना, बाल बृद्ध समझ कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच वस्त वस्त वरताईआ। धरती कहे मैं बेशक आदि जुगादि घुम्मदी, भज्जां वाहो दाहीआ। परम पुरख दे चरण चुम्मदी, बिन रसना जिह्वा बुल्ल्हां रस आपणे विच्चों प्रगटाईआ। मैं वणजारन मालक कुंन दी, दूजी ओट ना कोए तकाईआ। मैं अराधन गुण अवगुण दी, वेखणहारी चाँईं चाँईंआ। मेरे साहिब दी खेल फुंन दी, जिस दा मन्त्र इक्को इक सोभा पाईआ। हुण कथा कहाणी दस्सां हुण दी, फल्गुण तीह नाल वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक दया कमाईआ। धरनी कहे मैनूं हुक्म आया फ़रमान, बिन कन्नां दयां सुणाईआ। उठ खेल तक श्री भगवान, की करता कार कमाईआ। कलयुग कुड़ मेटणा निशान, निशाना धर्म धार प्रगटाईआ। जिस नूं झुकदे ज़िमीं असमान, मण्डल मण्डप बैठण सीस निवाईआ। जिस सृष्टी उत्ते बदल देणा विधान, विद्या दा विद्दत इक्को हुक्म वरताईआ। जो नौ खण्ड पृथ्मी सतिगुर सुबाह बणाए प्रधान, प्रधानगी इक्को हथ्थ रखाईआ। जिस उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण इक्को कलमा समझाउणा नाल ज़बान, इक्को ढोला गाईआ। इक्को सति दा धर्म होवे ईमान, इक्को इष्ट सृष्टी दए समझाईआ। इक्को मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ धर्म दा होवे मकान, काअबा दुआबा इक समझाईआ। इक्को पारब्रह्म पतिपरमेश्वर होवे जाणी जाण, जानणहार इक अख्वाईआ। धरनीए सुणना बिना कान, बिना सरवणां दयां सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। धरनी कहे मैनूं चार जुग दी उडीक, बैठी ध्यान लगाईआ। कवण वेला सुहञ्जणी होवे तरीक, तवारीख नाल मिलाईआ। मैं सच दस्सां मेरा लेखा लिख के गया बाल्मीक, बाली बुध बुध वड्याईआ। मेरा राम रामा मेरी पूरी करे उम्मीद, आशा आशा विच्चों प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। धरनी कहे मैनूं इशारा दिता दत्ता त्रैअ, सहिज नाल सुणाईआ। कपल मुन गया कहि, प्रेम विच वड्याईआ। रिखव दिती शहि, शहिनशाह आवे धुरदरगाहीआ। पृथू मेरे उत्ते बहि, नौवां अवतार अक्खरां ध्यान लगाईआ। मत्तस जलधारा वहिण वहि, समुंद सागराँ दिती वड्याईआ। कछप इक्को नूर दी बोल के जै, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। धनंतर बिना शरीर तों प्रभ दे चरणी ढह, धूड़ी ख़ाक ख़ाक रमाईआ।

नर सिँघ नर नरायण हो के मेटे दवै, दवैश वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मेला आप मिलाईआ। धरनी कहे मेरा लेखा नहीं कोई आम, न्यू याॅर्क दी धरती दए गवाहीआ। मेरे वल्ल इशारा कीता परस राम, जगत शास्त्र हथ्थ उठाईआ। धुर दा राम कलयुग वेखे शरअ दे ग़ुलाम, शरीअत दीन दुनी खोज खुजाईआ। जिस नूं पैग़म्बरां किहा अमाम, नूर नुराना नूर अलाहीआ। जिस नूं सजदयां विच करन सलाम, कदम बोसीआं विच झट लँघाईआ। उह आवे अमरीका वाले ग्राम, गृह पूरब वेख वखाईआ । जिथ्थों बलि दुआरे रिषीआं दा गया सी तवाम, तमअ जगत ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो मेटणहारा आदि जुगादि जुग चौकड़ी अन्धेरी शाम, शमअ नूर जोत जोती जाता करे रुशनाईआ।

पहली चेत शहिनशाही सम्मत ११ रेशम सिँघ दे गृह टरानटों आनटेईउ ३१ कैनथ ऐ वी ई
कनेडा हरिसंगत नवित रात नूं

पहली चेत कहे सम्मत इक इक ग्यारां, इक नाल इक मिल के आत्म परमात्म वजे वधाईआ। मेरीआं ख़ुशीआं वालीआं बहारां, पत्त टहणी फल फुल्ल प्यार वाली महकाईआ। मेरी आशा नाल तेई अवतारां, त्रैगुण अतीता गया समझाईआ। मेरीआं पैग़म्बरां नाल चलदीआं रहीआं विचारां, विचरके दयां दृढ़ाईआ। गुरुआं नाल खेल होया दस दस वारां, दहि दिशा तों बाहर भेव अभेद खुल्हाईआ। सतिगुर शब्द शब्द सतिगुर आदि जुगादि होवे ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर डगमगाईआ। पहली चेत कहे मैं इशारा देवां विच काहिरा, कहर वरते ख़लक ख़ुदाईआ। सतारां सौ सठ्ठ मील दा होवे दाइरा, चारों कुण्ट इक्को रंग रंगाईआ। दीन दुनी कोई हो रहे ना बाहरा, बैहरेहाल गया समझाईआ। दीनां मज़्हबां होण वाला मुशाहरा, मुशकिल हल ना कोए कराईआ। हुक्म वरते गम्भीर गहरा, ना कोए मेटे मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच स्वामी इक गुसाँईंआ। पहली चेत कहे मैं जगत जहान चढ़या, चढ़दिउँ लहिंदे वेख वखाईआ। मैं निर अक्खर धार विच्चों बिना अलिफ़ ये हो अक्खर पढ़या, जिस दी ए बी सी वंड ना कोए वंडाईआ। जिस दा ना कोई लेख सीस धड़या, तन वजूद ना कोए चतुराईआ। मैं तक्कया सतिगुर शब्द साची मंज़ल खड़या, दरगाह साची सोभा पाईआ। जिस दा अवतारां पैग़म्बरां गुरुआं लड़ फड़या, आदि जुगादि सके ना कोए छुडाईआ। जिस ने लख चुरासी चारे

खाणी जीव जंत घाड़न घड़या, घड़न भन्न्हणहार बेपरवाहीआ। जिस दे भय विच ब्रह्मा विष्न शिव डरया, करोड़ तेतीसा सिर ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। चेत कहे शहिनशाही सम्मत मेरा जग, इक इक नाल मिलाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी लग्गी दिसे अग्ग, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। कलयुग जीव हँस बुद्धी होई कग, सोहँ माणक मोती चोग ना कोए चुगाईआ। प्रभ दा दरस करे कोई ना उपर शाहरग, नौ दुआरे पन्ध ना कोए मुकाईआ। कूड़ी क्रिया मिटे कोई ना हद्द, हदूद सच ना कोए वखाईआ। आत्म परमात्म बणे कोई ना यद, युधिष्टर दा लेख कृष्ण वाला सारे गए भुलाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया जगत वासना वेखी मदि, मधुर धुन ना कोए सुणाईआ। हुण लेखा मुकणा झब, बहुती वंड ना कोए वंडाईआ। नव सत्त लगणी अग्ग, अग्नी तत तत तपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पड़दा आप चुकाईआ। धरनी कहे मेरा खुल्ल्हया हरन फरन, सच सच जणाईआ। पुरख अकाला खेल लग्गा करन, करनी दा करता धुरदरगाहीआ। जिस ने झगड़ा मेटणा ज़ात पात वरन बरन, शरअ वंड ना कोए वंडाईआ। जो लेखा जाणे बावन धार जिस दूजे कदम नाल टरानटो तों कीता टरन, आपणा आप बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ । टरानटो कहे मेरी धरती सुहञ्जणी, सोहणी मिले वड्याईआ। मेरे नेत्र प्या अंजनी, अन्धकार दिता गंवाईआ। किरपा कीती दर्द दु:ख भय भञ्जणी, सागराँ पार कराईआ। जिस दी हाथ ना आवे वञ्झनी, गहर गम्भीर गुसाँईंआ । जिस दी जोती इक्को जगणी, दो जहानां डगमगाईआ। जिस ने मैनूं लाया अंगणी, अंगीकार अख्वाईआ। मैं सच कहिणा मेरी आशा मूल ना संगणी, धरनी रही जणाईआ। प्रभ ने दीन दुनी लाड़ी मौत नाल कीती मंगणी, जगत गंढ्ढ पुआईआ। जिस खेल वेखणी तत पंजणी, पंचम गुर देवणहार गवाहीआ। जिस खेल खिलाउणी जेरज अंडणी, उत्भुज सेत्ज फोल फुलाईआ। उह धार जाणे विच ब्रह्मण्डणी, ब्रह्मण्ड दा पड़दा आप उठाईआ । फिरे दरोही विच वरभण्डणी, भंड हो के सतिगुर शब्द करे शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मेला आप मिलाईआ। धरनी कहे जिस वेले बावन टरानटो उत्तों पाया मोड़, बलख वल ध्यान लगाईआ। मैं आशा कीती मैनूं फेर तेरी लोड़, लुड़ींदे साजण दयां सुणाईआ। क्यों मैनूं चलया विछोड़, विछोड़े विच दुहाईआ। मेरे स्वामी मैनूं बौहड़, बौहड़ी बौहड़ी कहि के दयां जणाईआ। उस हस के किहा धरनीए कलयुग अन्तिम सतिगुर धार शब्द चढ़ अगम्मे घोड़, आपणा पन्ध मुकाईआ। तेरे नाल प्रीती निभावां तोड़, अधविचकार ना कोए रखाईआ। उस वेले मैनूं किसे कहिणा ब्रह्मण गौड़, लेखा वेद व्यास

समझ कोए ना पाईआ। मेरे हुक्म दा फिर पहला वजणा पौड़, पौड़ी डण्डे सब दए हिलाईआ। कलयुग जीवां वेखणा मिट्ठा कौड़, भेव अभेद रहे ना राईआ। उस वेले सस्से उपर होवे मेरा होड़, हाहे टिप्पी दयां समझाईआ। किसे दा चले कोई ना ज़ोर, जोरू ज़र रोवे मारे धाईंआ। जिस वेले चारों कुण्ट प्या शोर, शौहर बांका नज़र किसे ना आईआ। कलयुग होया घोर, घोरी बैठण मुख छुपाईआ। कलयुग साध सन्त जीव जंत होवण चोर, ठग्गी प्रभू दे नाल कमाईआ। उस वेले बावन किहा मेरा रूप होवे होर दा होर, अवर दा अवर वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ । धरनी किहा बावन मेरे शाह, शहिनशाह तेरी सरनाईआ। अन्त बणीं आप मलाह, बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। बावन हस के किहा आपणी मिट्टी मेरे चरणां दे छुहा, उड उड ख़ुशी बणाईआ। मैं लै के जाणा नाल चाअ, बलि दुआर दयां टिकाईआ। जिथ्थे रिषी मेरा उडीकण राह, बैठे नैण उठाईआ। तूं करना वाह वाह, वाहवा तेरी बेपरवाहीआ। धरनी चुक्क उॅची बांह, बिन हथ्थां हथ्थ हिलाईआ। कलयुग अन्त मैं भरी होणा नाल गुनाह, मेरा दामन साफ़ ना कोए कराईआ। धर्म दी बणाए कोई ना माँ, पिता संग ना कोए रखाईआ। कलयुग बुद्धी होई वांग काँ, सृष्टी काग वांग कुरलाईआ। हिरदे वसे किसे ना नाँ, नाउँ निरँकार ना कोए जणाईआ । सिर देवे कोई ना ठण्डी छाँ, छत्रधारी सीस ताज ना कोए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप रखाईआ। बावन किहा धरनीए मेरे कदम तेरे उत्ते उह ढाई, सच सच समझाईआ। बलि दी बाकी रहे कोई ना शाही, शहिनशाह नज़र कोए ना आईआ। मेरा रूप अगम्म अथाही, भेव सके ना कोए खुल्हाईआ। सारे मैनूं रहे ध्याई, अन्तर अन्तर ध्यान लगाईआ। मैं आदि जुगादि वड्डा दाई, अछल छल इक अख्वाईआ। उने चिर नूं आ गया इक राही, जो निउँ के सीस निवाईआ। केहड़ा मेरा भाई, की तेरी चतुराईआ। बावन हस के किहा भुल ना जाईं, जांदा जांदा तैनूं दयां समझाईआ । जिस वेले कलयुग अन्धेरा गया छाई, चारो कुण्ट साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। फेर बण के आवां नूर अलाही, भेव अभेद आपणे विच समाईआ। जन्म तैनूं देवां दवाई, मानस मानस रूप प्रगटाईआ। फेर मोड़ां एसे थाँईं, थान थनंतर सोभा पाईआ। प्रीतम सिँघ दा लहिणा फिर चुकाई, प्रभ दी प्रभ दे हथ्थ वड्याईआ। रिषीआं दा रूप चेला सिँघ जेहड़ा इथे रह के गया सी साल ढाई, बलि दुआर आपणा पन्ध मुकाईआ। सुरजीत सिँघ इक निक्का जेहा हुन्दा सी घाई, जो जगत जिज्ञासुआं वाली वंड वंडाईआ। बावन धार तक थल्ले आपणा ओढण दिता विछाई, ख़ुशी विच विछाईआ। सानूं आपणे नाल लै रलाई, रल मिल के आपणा झट लँघाईआ। झट बावन ने बिना कलम शाही तों कीती लिखाई, बिन अक्खरां अक्खर पवाईआ।

जिस वेले निरगुण जोत बण के आवे धुर दा माही, मालक महबूब इक अख्वाईआ। तेरा लेख आपणे नाल लए मिलाई, मिल्या मेल विछड़ कदे ना जाईआ। उठ निगाह मार लै नाले तक लै कलयुग अन्ध अन्धेरा ना होवे सच रुशनाई, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पड़दा आप उठाईआ । बावन किहा धरनीए तूं रखणा धरवासा, धर्म दी धार धार दृढ़ाईआ। तेरा अन्तर ना होए उदासा, त्रेता द्वापर कलयुग वेखणे चाँईं चाँईंआ। उह तक लै की इशारा देवे शंकर उत्तों कैलाशा, निव निव सीस निवाईआ। क्यों ब्रह्मा करे हासा, हस हस रिहा वखाईआ। विष्नूं केहड़ी धार पावे रासा, रूप अनूप समझाईआ। धरनी किहा बावन तेरी चरण छोह मेरा बदल जाणा पासा, पासा दीन दुनी उलटाईआ। मैं फेर ख़ुश होवां कलयुग अन्त मेरी धार उत्ते आ के तेरी बदल जावे भाषा, लिपी नवीं नवीं देणी उलटाईआ। झट जोती नूर होया प्रकाशा, प्रकाश प्रकाश विच्चों सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेल आप मिलाईआ। धरनी कहे मेरे भगवन्त, मेरी तेरे तेरे अगे दुहाईआ। मेरे स्वामी धुर दे कन्त, की वेस ल्या वटाईआ। तेरा केहड़ा मंत, की करें पढ़ाईआ। तेरी महिमा सदा अगणत, गणती गणत ना कोए रखाईआ। तूं मालक लख चुरासी जीव जंत, जागरत जोत तेरी नज़री आईआ। तूं बोध अगाधा पंडत, बुद्धी तों परे पढ़ाईआ। की लेखा दस्सें कलयुग अन्त, अन्तष्करन वेख ख़लक ख़ुदाईआ। तूं तोड़नहारा गढ़्ह हउमे हंगत, हँ ब्रह्म देणा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप निभाईआ। धरनी किहा बावन मैं तेरा रूप तक्कां की बावन, सब तों निक्का नज़री आईआ । बावन हस के किहा जिस वेले राम रूप हो के सँघारां रावन, आपणा आप बदलाईआ। जिस वेले खेल करां बण काहनण, द्वापर जुग दयां उलटाईआ। फेर बणां नौजवानण, नूर नुराना इक अख्वाईआ। कलयुग अन्त तेरी करां पहचानण, बेपहचान आपणी खेल खिलाईआ। धरनी ख़ुशी विच ख़ुशी लग्गी मनावण, अन्तर अन्तर लई अंगड़ाईआ। मेरे स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी मैं धरनी तेरी कोझी कमली समुंद सागराँ पार मेरा पकड़ीं दामन, दामनगीर इक अख्वाईआ। झट इक पासिउँ राही आ गए तिन्न तिन्ने कहिण सानूं बणा लै आपणा ज़ामन, अन्त शाहदत दईए पाईआ। धरनी किहा हुण बचन आपणा मानण, पड़दा ओहला ना कोए रखाईआ। मैनूं नहीं पता उस वेले बृद्ध रूप होवे की गौड़ ब्राह्मण, ब्रह्म विद्या दी ब्रह्म विद्या विच्चों पढ़ाईआ। ना कोई तृष्ना होवे तामन, जगत तृखा ना कोए रखाईआ। बावन हस के किहा जो तुहाडी आशा भावन, भावना पूर कराईआ। एसे कारन मेल मिल्या रजिंदर सिँघ बलदेव सिँघ गुरचरण सिँघ वक्त सुहञ्जणा आप करी पहचानण, आपणा रंग रंगाईआ।

फेर बावन ने निगाह मारी बिन नेत्र लोचन नैण अक्ख उठानण, नेत्र जगत ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा संग आप बणाईआ। धरनी किहा बावन ने इथों कीता ध्यान, टरानटो दी धरती दए गवाहीआ। मैनूं पता नहीं केहड़े चढ़या विच बबाण, कवण रूप ल्या बदलाईआ। नाले मैनूं इशारा कीता धरनीए उठ उह वेख राजे बलि दा दरबान, जो मैनूं पहलों नज़री आईआ। धरनी किहा मेरे भगवान, एह तेरी तेरे हथ्थ वड्याईआ। मैं चाहुंदी जिस वेले कलयुग अन्त तूं मैनूं देवण आवें दान, आपणी दया कमाईआ। उह ज़रूर पुजया होवे धरती उत्ते नौजवान, आपणा पन्ध मुकाईआ। एसे कारन जगजीत आया विच मैदान, भज्जया वाहो दाहीआ। रेशम सिँघ इस दा पिछला सी जाणीजान, बलि दुआरे ते आपणी सेव कमाईआ। इस दे अन्दर इक्को याद हुन्दी सी भगवान, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। जिस वेले बलि दुआरे पहुँचया इहनां इक्ट्ठी कीती सी प्रणाम, दूरों वेख सीस झुकाईआ। अन्तर आशा रखी अश्वमेध यग विच्चों इहनूं खुवाईए पकवान, बुढ्ढा ब्राह्मण नज़री आईआ। झट बावन ने हुक्म दिता फ़रमान, प्यार नाल समझाईआ। मैं कुझ नहीं आया पीण खाण, चारे वेद मेरी शनवाईआ। पर तुहाडा उधार पूरा कराणा विच जहान, मनुषा जन्म विच्चों मनुषा जन्म फेर दयां प्रगटाईआ। झट टरानटो दी धरती ने किहा जे मेरी करनी कल्याण, कलधारी आपणा रंग रंगाईआ। मेरी सुहञ्जणी ख़ाक उत्ते भगतां दी धार बणीं महिमान, मेहरवान आपणा संग बणाईआ। भगतां नूं भगती दा देवीं दान, भगत वछल बख्शणी सच सरनाईआ। वेखीं प्रभू ना जाणीं एह बच्चे नादान, जुग जुग आपणा संग रखाईआ। तूं सदा सदा सद मेहरवान, महबूब नूर अलाहीआ। टरानटो दी धरती कहे मेरा पूरब लेखा पहली चेत होवे परवान, सम्मत शहिनशाही ग्यारां वजदी रहे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शाह पातशाह शहिनशाह आदि जुगादि इक अख्वाईआ।