३ चेत शहिनशाही सम्मत ११ कनेडा रजिंदर सिँघ १४० उनटेवीउ हमिलटन शहर विखे रात नूं
धरनी कहे मेरे धुरदरगाही अब्बा, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तेरी इक सरनाईआ। जोत धार नूर अलाही रब्बा, शाह पातशाह शहिनशाह तेरी ओट तकाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त मेरा कूड़ दा मेट दे धब्बा, दुरमति मैल अन्तर निरंतर रहिण कोए ना पाईआ। मोह विकार जगत उठा दे सभा, सही सलामत आपणी दया कमाईआ । नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप जगत तृष्ना वेख लै मधा, मधुर धुन सुणन कोए ना पाईआ। सच स्वामीआ अन्तरजामीआ घट निवासीआ पुरख अबिनाशीआ मैं तैनूं देवां
सद्दा, मर्द मर्दान नौजवान श्री भगवान आउणा चाँईं चाँईंआ। मालक ख़ालक मेरे उत्तों शरअ दी मेटणी हद्दा, दीन मज़्हब वंड ना कोए वंडाईआ। सति दुआर एकँकार जन भगतां दर्शन देणा उपर शाहरगा, नव सत्त नव दर दा पन्ध मुकाईआ। आत्म परमात्म पारब्रह्म ब्रह्म आपणा देणा मज़ा, मेहरवान महबूब आपणे रंग रंगाईआ। तेरा दीपक नूरी जोत इक्को होवे जगा, जागरत जोत बिन वरन गोत डगमगाईआ। तूं साहिब सुल्तान पुरख अकाल सूरा सरबगा, बलधारी अगम्म अथाहीआ। मैं तेरे चरण कवल आपणा हस्त बध्धा, निव निव सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी नमो नमो निमस्कार, डण्डावत बन्दना सजदयां विच सीस निवाईआ। परम पुरख परमात्म मेरी पाउणी सार, महासार्थी आपणी दया कमाईआ। नव सत्त मेरे उत्ते वध्या विभचार, उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण ध्यान लगाईआ। कलयुग जीव होवणे गंवार, मानस मानव मनुख रंग ना कोए रंगाईआ। जिधर तक्कां हाहाकार, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। कलयुग कीता धूंआँधार, दीपक जोत ना कोए रुशनाईआ। लहिणा पूरा कर दे जो आशा रख के गए पैग़म्बर गुर अवतार, अवतरी आपणा ध्यान लगाईआ। तूं शाहो भूप सिक्दार, शहिनशाह इक अख्वाईआ। जिस सतिजुग त्रेता द्वापर कीता पार, कलयुग लहिणा अन्त दे मुकाईआ। आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी मैं तेरी सेवादार, जुग चौकड़ी याचक ख़ादम हो के सेव कमाईआ। तेरे चरणां उत्तों मेरी लगदी रहे धूड़ी छार, मिट्टी ख़ाक ख़ाक शरनाईआ। अन्त कन्त भगवन्त मेरी पैज संवार, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। धरनी कहे मैं रोवां ज़ारो ज़ार, बिन नैणां नीर वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरा धुर दा बणना संगी, सगला संग निभाईआ। मेरे उत्ते आपणी दीन दुनी वेख बहुरंगी, आत्म परमात्म मेल ना कोए मिलाईआ। दरोही मेरी पिठ होई नंगी, पुश्त पनाह हथ्थ ना कोए टिकाईआ। उह तक लै सदी बीसवीं जांदी लँघी, चौधवीं आपणा पन्ध मुकाईआ। मेरे उत्ते झगड़ा पैण वाला मुहम्मद धार नाल फ़रंगी, फ़ारस दा लेखा समझ कोए ना पाईआ। मैं नेत्र धार वहावां अंझी, हंझूआं वहिण वहाईआ। झगड़ा होण वाला प्रकृती पंझी, पंज तत नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच मालक दया कमाईआ। धरनी कहे मेरे शहिनशाह सुल्तानी, हरि करते धुरदरगाहीआ। मेरी आशा तक पुराणी, पुनह पुनह सीस निवाईआ। मेरे अन्तर आए हैरानी, हैरत विच दुहाईआ। जिधर तक्कां नवखण्ड दिसे बेईमानी, बेवा रूप होई ख़लक ख़ुदाईआ। झगड़ा प्या जिस्म जिस्मानी, ज़मीर सके ना कोए बदलाईआ। मंज़ल रही ना कोए रुहानी, रूह बुत रहे कुरलाईआ। ईसा कहे मेरा आवे बाप असमानी, इस्म
आज़म इक जणाईआ। मुहम्मद तके नूर नुरानी, जल्वा तेरा दिता समझाईआ। तूं मालक ख़ालक दो जहानी, शहिनशाह अगम्म अथाहीआ। तैनूं सब ने मन्नया बानी, बाण अणयाला तीर चलाईआ। धरनी कहे मैं कोझी कमली निमाणी, निव निव लागां पाईआ। आ के लेखा तक लै आपणी चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज भेव रहे ना राईआ। मेरे उत्ते झगड़ा तकणा जिस दा लेखा नाल शाह इरानी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक भेव खुल्हाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे उत्ते लाया निशाना, अवतार तेरे गए समझाईआ। पैग़म्बरां कलमे धार दिता ब्याना, अक्खर अक्खरां नाल रलाईआ। गुरुआं कहि के सच फ़रमाना, फ़रमाबरदार हो के गए दृढ़ाईआ। कलयुग अन्त खेल करे श्री भगवाना, भगवन आपणा वेस वटाईआ। जो आदि जुगादि धुर दा कान्हा, जिस नूं समझे कोए ना राईआ। जो लेखा जाणे दो जहानां, ब्रह्मण्डां खण्डां ज़मीन असमान वेख वखाईआ। उस दा इक्को शब्द इक नाम कलमा होवे तराना, तुरीआ तुरीआ तों बाहर दए समझाईआ। इक्को नूर जोत होए अमामा, अमलां तों रहित अगम्म अथाहीआ। जिस दा हकीकत वाला हक हक होए पैग़ामा, पैग़म्बरां तों बाहर होए पढ़ाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी वेखे जगत मैदाना, दीपां सत्तां फोल फुलाईआ। सति सच धर्म दी धार बण हुक्मराना, हुक्म इक्को इक समझाईआ। जिस कलयुग कूड़ी क्रिया मेटणा निशाना, निशाना सति धर्म वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक गुसाँईंआ। झट नारद ख़ुशीआं दे नाल हस्सया, धरनी रिहा दृढ़ाईआ । की गुर अवतार पैग़म्बरां भेव दस्सया, दहि दिशा की समझाईआ। झट कलयुग आया नस्सया, आपणा पन्ध मुकाईआ। मेरा लेखा चारों कुण्ट रैण अन्धेरी कीती मस्सया, मसला हल्ल ना कोए कराईआ। नारद कहे उह तक होड़ा उपर सस्सया, सो पुरख निरञ्जण खेल खिलाईआ। जिस ने शब्द अणयाला तीर कसिआ, हँ ब्रह्म होए सहाईआ। तेरा अन्त हँकारी बुरज ढठिआ, लोकमात रहिण ना पाईआ। झगड़ा मुकणा तत अट्ठया, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुद्ध ना कोए चतुराईआ। पन्ध रहे ना अठ्ठ सट्ठया, तीर्थ तट गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती वेखे नैण उठाईआ। फिरे दरोही मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठया, गुरुदुआर चर्चां सार कोए ना पाईआ। मानस कीमत रही कोए ना टकया, कंचनगढ़्ह ना कोए सहाईआ। कलयुग ख़ुशीआं दे विच टप्पया, कदम कदम नाल बदलाईआ। नारदा मेरे कोल परम पुरख दा वेख लै पटया, जो पटने वाला गया दृढ़ाईआ । अन्त सृष्टी ज़ीरो नाल ज़ीरो करनी बटया, अन्त नज़र कोए ना आईआ। इक्को जोत प्रकाश प्रभ नूर होए लट लटया, दो जहानां डगमगाईआ। दीन दुनी दा चीथड़ वेख फटया, ओढण सीस ना कोए टिकाईआ। जिधर तको उधर होवे रट्टया, रट्टा सके ना कोए मुकाईआ। जोती जोत
सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। धरनी कहे नारद मेरी वेख तकदीर, बिन नेत्र अक्ख उठाईआ । गुर अवतार पैग़म्बरां मारी लकीर, लिख्या लेख ना कोए मिटाईआ। धुर दे साहिब दे हथ्थ तदबीर, तरीका जगत ना कोए जणाईआ। जिस ने मेरे उत्तों शरअ दे कटणे ज़ंजीर, छुरी मज़्हब ना कोए कसाईआ। उह मालक गहर गम्भीर, गवर नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। नारद कहे धरनीए की तेरा लहिणा दिशा लहिंदी, भेव अभेद देणा खुल्हाईआ। की सगनां वाली लावें मैहन्दी, बिन हथ्थां हथ्थ रंगाईआ। धरनी ख़ुशीआं नाल कहिंदी, कहि कहि रही दृढ़ाईआ । मेरी अन्तिम धार होवे ढहन्दी, ढईआ गोबिन्द वाला नाल मिलाईआ। समुंद सागराँ धार वेख नैं दी, नेत्र लोचन अक्ख खुल्हाईआ। निशानी दिसे किसे ना शै दी, शहिनशाह लेखे पूर कराईआ। वड्याई रहिणी नहीं हउमे हैं दी, हंगता गढ़्ह रिहा तुड़ाईआ। आशा तक मुहम्मद वाली लै दी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। नारद कहे धरनीए मेरे कोल पुराणी किताब, कुतबख़ान्यां हथ्थ किसे ना आईआ। लेखा लिख्या धुर अहिबाब, मित्र गया जणाईआ। जिस विच अक्खर हिन्दसिआं दा नहीं हिसाब, सतरां वंड ना कोए वंडाईआ। गिणती नहीं कोई तादाद, अंक अंक ना कोए मिलाईआ। जो आशा दे के आया नानक विच बग़दाद, बग़लगीर इक्को इक रखाईआ। जिस तों पैग़म्बरां मंगी इमदाद, दुआ विच सीस जगदीश निवाईआ। उह सब दे पूरे करे ख्वाब, खम्मज़े वली लावीज़ा अली नानके तामली चश्मे चाविज़ अर्शे नविज़ फ़र्शे मज़ूआ मज़ीउल मुबा नूरे ख़ुदा ख़ुद मालक दया कमाईआ। नानक किहा आज़वअली पर्दानशीं नकाबे ज़वूआ नाज़ुकते ख़ुदा अर्शे ज़ुबाअ शहिनशाह इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि धुर मालक अगम्म अथाहीआ। नारद कहे धरनीए मेरी किताब लेखा वेख जग, जग जीवन दाता की जणाईआ। जिस दा समझे ना कोए सबब, भेद अभेद ना कोए खुल्हाईआ। खोजयां पए किसे ना लभ्भ, लबां नाल गावण वाले रोवण मारन धाहीआ। जिस दी शरअ तों बाहर हद्द, हदूदां वंड ना कोए वंडाईआ। जिस ने अन्तिम आत्म परमात्म बणाउणी यद, यदी यदप आपणा खेल खिलाईआ। कलयुग कूड़ क्रिया धार करनी अलग, गृह मन्दिर इक सुहाईआ। तूं परसीं उस दे पग, धूड़ी चरण ख़ाक रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप चुकाईआ। धरनी कहे नारद मुनीआ गुर अवतार पैग़म्बरां दितीआं थापीआं, थपक थपक गए जणाईआ। भविख्तां वालीआं लिखीआं कापीआं, पेशीनगोईआं नाल वड्याईआ। कलयुग आउणी अन्धेरी रातीआ, रुतड़ी जगत ना कोए सुहाईआ। झगड़ा
पैणा शरअ जमातीआं, मेट सके कोए ना राईआ। पवित्र रहिणीआं नहीं हयातीआं, जीवन सच ना कोए वखाईआ। कलयुग कूड़ा मारे कातीआं, कत्लगाह बणे लोकाईआ। अन्त सब ने पाउणी वफ़ातीआ, बचया नज़र कोए ना आईआ। लेखा रहे ना ज़ात पातीआ, दीन मज़्हब ना वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। नारद कहे धरनीए तेरे उत्ते लख चुरासी वसदी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज चारे खाणी ख़ुशी बणाईआ। तेरी सिफ्त वड्याई जस दी, महिमा अगम्म अथाहीआ। तूं आदि जुगादी रही नसदी, भज्जें वाहो दाहीआ। मेरी किताब बिन अक्खरां तों कुझ दसदी, निरअक्खर धार दृढ़ाईआ । अगे खेल वरतणी अलखणा अलख दी, अलख अगोचर आप वरताईआ। तेरी झोली ख़ाली दिसे सख दी, झोली वस्त ना कोए टिकाईआ। तूं प्यासी होणा मानव रत दी, मानस सारे जाणे खाईआ। निशानी रहे ना कूड़े तत दी, ततव तत दए जणाईआ। झट धरनी वास्ता घतदी, दोए जोड़ सीस निवाईआ। मैं आशा रखी उस परमेश्वर पति दी, जो पतित पावन इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर करनी कार कमाईआ। नारद कहे धरनीए की लहिणा तिन्न चेत्र दी धार, त्रैगुण अतीता की जणाईआ। बेख़बरे ज़रा आपणी निगाह मार, नेत्र लोचन नैण अक्ख उठाईआ। की संदेशा देवे आपणी वार, वारस हो के की समझाईआ। हमिंलटन दा लेखा की नाल करतार, कुदरत दा कादर की वखाईआ। एथे सप्त ·षीआं मुख नूं ला के छार, आपणा रूप ल्या बदलाईआ। मंगी मंग बण भिखार, प्रभ अगे झोली डाहीआ। अत्री कूक किहा पुकार, दरस देणां चाँईं चाँईंआ। तेरा तक्कीए नूर जोत उज्यार, उजाला होवे थांउँ थाँईंआ । सतिगुर शब्द संदेशा दिता तुसीं सारे करो दीदार, बिन नेत्रां दर्शन पाईआ। अगे निगाह लओ मार, लोचन अक्ख खुल्हाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर रहे ना विच संसार, विष्न ब्रह्मा शिव दए गवाहीआ। कलयुग अन्तिम होए धूंआँधार, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। साचा मीत नज़र ना आए कोए मुरार, संगी संग ना कोए निभाईआ । एह धाम धरनीए तेरा रहे बरकरार, इकरार भुल कदे ना जाईआ। भगतां संग होवे भगत दुआर, भगवन रंग रंगाईआ। चरण धूड़ी तैनूं बख्शे छार, शहिनशाह आपणा रूप प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच आपणा रंग चढ़ाईआ। धरनी कहे मैं ख़ुशी विच होई चुप्प, रसना कहिण किछ ना पाईआ। धुर शब्द संदेशा दिता जिस वेले अन्धेरा होया घुप्प, कलयुग नाल मिलाईआ । तेरे उत्ते धर्म दा रिहा कोई ना पुत, पिता पूत गोद ना कोए सुहाईआ। सुहञ्जणी दिसे कोई ना रुत, रुतड़ी प्रभ नाम नाल ना कोए महकाईआ। उस वेले तेरे दर आवे अबिनाशी अचुत, पारब्रह्म प्रभ आपणी दया कमाईआ। जिस दा खेल होवे पंज
भुत, पंचम आपणी गंढ्ढ पुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, तेरा लेखा पूर कराईआ। धरनी कहे हमिंलटन दे थाँ एहदा नाँ हुन्दा सी हिम्म, सप्तस ·षी देण गवाहीआ। जिथ्थे कौड़ी धार बूटा सी इक निम्म, पत्त टहणी नाल महकाईआ। जल धारा थल्ले रिहा सी सिम्म, आपणा वहिण बणाईआ। जिस दा लेखा नाल पर्वत हिम्म, हेम कुण्ड नाल वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। धरनी कहे मेरा लेखा लिख्या विच गरड़ पुराण, हिम्मा कहि के हमिलटन नाउँ जणाईआ। वेद व्यास नौ वार कीता ध्यान, हथ्थ मस्तक उत्ते टिकाईआ। बिना अक्खरां तों बोल ज्ञान, निरअक्खर धार दृढ़ाईआ। कलयुग अन्त तेरी होवे पहचान, बेपहचान वेख वखाईआ। किरपा करे श्री भगवान, हरि करता धुरदरगाहीआ। बाहरों ततां वाला होए इन्सान, अन्तर निरगुण जोत जोत रुशनाईआ। जिस दी आशा रखी कृष्ण काहन, घनईया मुकन्द मनोहर लखमी नरायण गया दृढ़ाईआ। ईसा दोहां हथ्थां मंगया दान, सलीब लैंदयां आस रखाईआ। मुहम्मद इशारा कीता मजीद कुरान, कुरान शरीफ़ दए गवाहीआ। नानक निरगुण सरगुण लाया निशान, निशाना ज़िमीं असमान नज़र किसे ना आईआ। गोबिन्द शब्दी खिच कमान, चिल्ला तीर कमान अगम्म अथाह दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा वक्त आप सुहाईआ। धरनी कहे मेरा वक्त सुहञ्जणा पुजा, पूजणयोग दिती वड्याईआ। मेरा भेव खुल्हाया गुज्झा, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। बेशक दुनिया मैनूं अक्खरी धार कहे बसुध्धा, धवल धौल कहि के ढोले गाईआ। कुझ आसा रख के गया बुध्धा, बुद्धी तों बाहर गया जणाईआ। कलयुग अन्तिम नव सत्त दा होवे युद्धा, युधिष्टर दी आशा कृष्ण काहन नाल मिलाईआ । सो वक्त सुहञ्जणा मेरा पुग्गा, परम पुरख दिती वड्याईआ। मेरा भाग होवे उदा, उदय असत मेरी दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। धरनी कहे मेरे उत्ते सप्तस रिषीआं लाया अंगूठा, पंजा ज़िमीं नाल छुहाईआ। फिर करके ख़ाली ठूठा, कासा चारों कुण्ट भुआईआ। फिर आपणा आप बणाया रूठा, नेत्र नैण ना कोए खुल्हाईआ। फिर दीन दुनी जगत नूं दस्सया झूठा, सद रहिण कोए पाईआ। फिर फड़ के काही काने दा बूटा, जड़ तों दिता हिलाईआ। फिर दो हथ्थां दा लै के झूटा, ज़िमीं असमान वेख वखाईआ। फिर पैरां तों लाह के जूता, नंगे हो के मेरे उत्ते चरण छुहाईआ । फेर धार रूप अवदूता, कलयुग कूड़ दिता वखाईआ। मैं हस के सप्तस रिषीआं पूछा, बेनन्ती इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक समझाईआ। सप्तस रिख सच दृढ़ाया ए। धरनीए तेरे उत्ते लेखा दिता लिख, अगे सके ना कोए
मिटाया ए। सच दी धार पाए भिक्ख, ख़ाली झोली जगत भराया ए। जो कुझ सानूं रिहा दिख, तैनूं दिता दृढ़ाया ए। एह दुनिया सृष्टी सारी दिसे मिथ, अन्त रहिण कोए ना पाया ए। साचा दिसे कोए ना मित, मित्र प्यारा ना कोए अख्वाया ए। प्रभ दा खेल तेरे उत्ते होवे नित, नवित वंड वंडाया ए। कलयुग अन्तिम करे हित, हितकारी हो के वेख वखाया ए। तिन्न चेत्र होवे थित, सम्मत शहिनशाही ग्यारां संग निभाया ए। तूं याद रखणी आपणी चित, ठगौरी चित ना कोए जणाया ए। झट धरनी चरणां उत्ते गई लिट, लिटां खोल्ह के सीस निवाया ए। फिर दोहथ्थड़ मार के ल्या पिट, दरोही तेरा नाम ख़ुदाया ए। सप्तस ·षी फड़ के इक इट्ट, पाहन नाल जुड़ाया ए। बिन काग़ज़ दे के चिट, चिट्टे उत्ते चिट्टा लेख लिखाया ए। तेरी आशा इथे जावे टिक, टिकटिकी इक्को नाम जणाया ए। पुरख अकाला दीन दयाला जो आदि जुगादि इक, एकँकार इक अख्वाया ए। कलयुग तेरी अन्तिम पूरी करे सिक्क, आशा तेरी तेरे नाल मिलाया ए। जन भगतां बणके धुर दा पित, पतिपरमेश्वर वेख वखाया ए। तेरा लहिणा देणा लेखा लए नजिठ्ठ, अवतार पैग़म्बरां गुरुआं आशा आपणे विच समाया ए। कमलीए खेल होणा अनडिठ्ठ, जग नेत्र वेखण कोए ना आया ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा मेल मिलाया ए। हमिलटन कहे मैं पुराणा वसनीक, चार जुग दी आशा नाल मिलाईआ। मेरी सप्तस ·षीआं करनी तस्दीक, शहादत शब्द गुरु भुगताईआ। मेरी आशा मनसा पूरी कर उम्मीद, तृष्ना जगत रही ना राईआ। मेरी पुरातन बिन हिन्दसिआं वाली तरीक, तवारीख नवीं नाल जणाईआ । मैं सति सच चलावां रीत, रीती प्रभ ने दिती समझाईआ। मेरे उत्ते सप्तस ·षीआं ढोला गाया सी गीत, तूं मेरा मैं तेरा सोहँ शब्द पढ़ाईआ। अज्ज मेरी काया होई ठांडी सीत, अग्नी तत तत गंवाईआ। मेरी ख़ाक होई पुनीत, पतित दा लेखा दिता मुकाईआ। किरपा कीती त्रैगुण अतीत, त्रैभवण धनी बख्शी सरनाईआ। राजिंदर सिँघ तेरी सति दी सच प्रीत, प्रीतम आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि ब्रह्म ब्रह्माद त्रैगुण अतीत, त्रैभवण धनी इक अख्वाईआ।
९ चेत शहिनशाही सम्मत ११ मुकन्द सिँघ, जगजीत सिँघ, गुरदयाल सिँघ, लाल सिँघ
४९४ रीवरटोन एवेनीऊ ऐलमवुड मैनीटोबा विनीपैग कनेडा
नव चेत कहे मेरी नमों नमों निमस्कारा, डण्डावत बन्दना सीस जगदीस झुकाईआ। सो पुरख निरञ्जण तेरा खेल अगम्म अपारा, हरि पुरख निरञ्जण तेरी बेपरवाहीआ। एकँकारा शाहो भूप सिक्दारा, आदि निरञ्जण नूर अलाहीआ। अबिनाशी
करते तेरा अन्त ना पारावारा, श्री भगवान शाह सुल्तान तेरे हथ्थ वड्याईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तेरा सच दुआरा, निरगुण निरवैर निराकार सोभा पाईआ। शब्द अनादी तेरा इक दुलारा, दो जहान नव जवान नज़री आईआ। आदि अन्त तेरा लेख सब तों बाहरा, भेव अभेद समझ कोए ना पाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव तेरा सेवादारा, जुग चौकड़ी धुर दी सेव कमाईआ। त्रैगुण माया पंज तत तेरा पसारा, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी तेरी तेरे हथ्थ वड्याईआ। तेरा हुक्म संदेशा उपजे तेरी विच्चों धारा, दूसर सुणन कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप खुल्हाईआ । नव चेत कहे तेरा खेल नव खण्ड, नव नव ध्यान लगाईआ। तेरा लेखा कोटन कोटि ब्रह्मण्ड, ब्रह्मांड तेरे विच समाईआ। तेरी धारा जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज वजदी रहे वधाईआ। तेरा प्रकाश सूर्या चन्द, नूर नुराने नज़री आईआ। तूं शाहो भूप सूरा सरबंग, शहिनशाह अगम्म अथाहीआ। निरगुण तेरा सरगुण चढ़या रंग, ततव तत खेल खिलाईआ। शब्दी धार अगम्मी मंग, मांगत हो के झोली डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। नव चेत कहे मेरी आशा आदि जुगादि पुराणी, पुनह पुनह सीस निवाईआ। तूं शाहो भूप सुल्तानी, शहिनशाह अगम्म अथाहीआ। तेरा जल्वा नूर नुरानी, जोती जाता सोभा पाईआ। तेरी महिमा अकथ कहाणी, सिफ्ती सिफ्त ना कोए वड्याईआ। तूं सचखण्ड निवासी आदि जुगादि हुक्मरानी, तख्त निवासी इक अख्वाईआ। मेहरवान महबूब तेरी इक्को दिसे मेहरवानी, महिबान बीदो तेरी ओट तकाईआ। सति सच तेरी इक निशानी, सति सतिवादी सोभा पाईआ। तेरा हुक्म संदेशा तेरा धुर फ़रमानी, जगत अक्खर वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक दया कमाईआ। नव चेत कहे मेरे परम पुरख सुल्तान, हरि करते धुरदरगाहीआ । सचखण्ड निवासी नौजवान, मर्द मर्दान तेरी बेपरवाहीआ। थिर घर तेरा निशान, निशाना तेरे विच समाईआ। तेरा लेखा दो जहान, निरगुण सरगुण वजदी रहे वधाईआ। मेरी बेनन्ती दर भिखारी हो के मंगां दान, दाते देणी दया कमाईआ। आशा रखां बिना ज़बान, जिह्वा रसन ना कोए हिलाईआ। अक्खरां वाली नहीं कलाम, कायनात ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। नव चेत कहे प्रभू तेरी आदि जुगादि धारा, धुर मालक वेख वखाईआ। तेरा नूर जोत उज्यारा, जोती जाता डगमगाईआ। तेरा शब्द सुत दुलारा, दूलहा इक्को सोभा पाईआ। तेरा विष्न ब्रह्मा शिव पसारा, विश्व दे मालक तेरे हथ्थ वड्याईआ। त्रैगुण तेरा खेल न्यारा, पंचम मेला सहिज सुभाईआ। चुरासी तेरा लख अखाड़ा, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज वंड वंडाईआ। मेरी नमो नमो निमस्कारा,
निव निव सीस झुकाईआ। मेरा पूरब लेखा तक उधारा, लहिणा तेरे अगे टिकाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तेरा पसारा, पसर पसारी तेरा खेल वेख वखाईआ। तेई अवतार तेरा नूर उज्यारा, जोती जाते सोभा पाईआ। पैग़म्बर तेरा हकीकत वाला नाअरा, हक हक दृढ़ाईआ। गुरु गुरदेव तेरा बोल जैकारा, तूं ही तूं ही ढोले गाईआ। चार जुग दे शास्त्र तेरा देण इशारा, सैनत नाम वाली लगाईआ। तूं सब तों वसें बाहरा, पारब्रह्म ब्रह्म बेपरवाहीआ। निगाह मार मेरे एकँकारा, अकल कलधारी तेरे हथ्थ वड्याईआ। धरनी धरत धवल धौल तेरा रूप अपारा, अपरम्पर दिती माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा खेल आप समझाईआ। नव चेत कहे प्रभू मेरा लेखा तक पूरब कौल इकरार, वाहिदा शब्द गुर समझाईआ। जिस दी जगत अक्खर कर ना सकण विचार, कलम शाही लेख ना कोए बणाईआ। रसना वाला नहीं कोई तकरार, झगड़ा बुद्धी ना कोए समझाईआ। रसना बोल सके ना कोए जैकार, भेव अभेद ना कोए खुल्हाईआ। दर तेरे भिखार, भिखक हो के झोली डाहीआ। तूं देवणहार दातार, दाता दानी इक अख्वाईआ। मेरा लहिणा देणा पूरब वेख विचार, मेहरवान दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा पड़दा आप उठाईआ। नव चेत कहे प्रभू मेरा धुर दा इक्को बोला, अणबोलत दयां जणाईआ। सतिगुर शब्द मेरा विचोला, आदि जुगादि जो इक अख्वाईआ। जिस दा सब तों वखरा इक्को ढोला, सरवण सुणन कोए ना पाईआ। जिस ने तेरा नाम निधान दुबारा खोल्हा, लोकमात ख़ुशी बणाईआ। भाग लगा के काया माटी चोला, ततव तत दिती वड्याईआ। तेरे हुक्म दा बण के गोला, सेवक हो के सेव कमाईआ। ना कोई पड़दा रख्या ओहला, भेव अभेद दिता जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा पड़दा आप उठाईआ। नव चेत कहे प्रभू मेरा धरनी नाल इशारा, धरत धवल धौल नाल मिलाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव दे के गया अधारा, त्रैगुण अतीते तेरा भेव खुल्हाईआ। ब्रह्मा सुत बोल के अगम्म जैकारा, सन्त कुमार गया जणाईआ। बराह कूक कूक पुकारा, तेरा नाम दुहाईआ। यगह पुरुष इक्को नाम उच्चारा, उच्चर के दिता दृढ़ाईआ। हावगरीव लए सहारा, सिर सिर तेरे कदम टिकाईआ । नर नरायण तेरा खेल अपारा, अपरम्पर स्वामी समझ कोए ना पाईआ। कपल मुन ला के सच अखाड़ा, दो जहान गया दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। नव चेत कहे धरनीए तूं वी उठ के जाग, सुतीए लै अंगड़ाईआ। आपणे अन्तर कर वैराग, बिरहों चोट लगाईआ। पुरख अकाले सरनी लाग, जो आदि जुगादि धुर दा माहीआ। जिस दो जहानां पकड़ी वाग, डोरी नज़र कोए ना आईआ। जो वेखणहारा हँस काग, लख
चुरासी फोल फुलाईआ। तेरे उत्ते जगाए चराग़, चरागाहां करे रुशनाईआ। शब्दी शब्द सुणाए आवाज़, बिन रसना रसन दृढ़ाईआ। अगला खोल्हे राज़, राज़क रिज़क रहीम दए गवाहीआ। सुहञ्जणी रुत नव चेत कहे होई आज, आजिज़ हो के सीस निवाईआ। जो सतिजुग त्रेता द्वापर बदलदा आया समाज, कलयुग लहिणा दए चुकाईआ। कूड़ी क्रिया मेटणहारा राज, रईयत सच विच समाईआ। उस दे कोलों लै लै लाभ, हिस्सा आपणी झोली पाईआ। जो सब दा शहिनशाह नवाब, महबूब नूर अलाहीआ। जिस दा नूर जोत महताब, रोशन दीन दुनी कराईआ। उस नूं बिना कदमां कर अदाब, निव निव धूड़ी ख़ाक रमाईआ। जिस दे हुक्म दी सद वजदी रहे रबाब, जगत सितार नज़र कोए ना आईआ। उह सब दा मित्र अहिबाब, मेहरवान इक अख्वाईआ। जिस दी बिना अक्खरां तों किताब, निरअक्खर धार दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पड़दा आप चुकाईआ । धरनी कहे नव चेत मेरा मिन्नतां नाल हाढ़ा, निव निव सीस झुकाईआ। मैनूं याद आ गया अज्ज दा दिहाढ़ा, जो दत्ता त्रै गया दृढ़ाईआ। रिखप एसे दा कीता इशारा, बिन सैनत सैनत लगाईआ। पृथू बोल इक जैकारा, बिन रसना ढोले गाईआ। मत्तस वड़ जल धारा, रूप अनूप दिता समझाईआ। कछप खेल कर न्यारा, समुंद सागराँ फोल फुलाईआ। धनंतर धूड़ी मस्तक ला के छारा, ख़ाकी ख़ाक ख़ाक छुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर मालक बेपरवाहीआ। नव चेत कहे धरनीए पिछला लेखा आप मंग, मांगत हो के झोली डाहीआ। मेरा साहिब सूरा सरबंग, हरि करता धुरदरगाहीआ। जिस दे हुक्म विच कोटन कोटि जुग चौकड़ी गए लँघ, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणा पन्ध मुकाईआ। जो सच सिँघासण सचखण्ड सुत्ता अगम्म पलँघ, जिस दी पावा चूल नज़र कोए ना आईआ। सो देवणहार अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। जिस निशाने मेटणे तारा चन्द, सूर्या वेखे नैण उठाईआ। उह मुकावणहारा तेरा पन्ध, जो पाँधी हो के भज्जे वाहो दाहीआ। निगाह मार लै क्यों होया अन्धेरा अन्ध, चारों कुण्ट रैण अन्धेरी छाईआ। साचा करे ना कोए किसे कार अंग, अंगीकार ना कोए अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर मालक इक अख्वाईआ। धरनी कहे नव चेत मेरी नमो नमो निमस्कार मस्तक टेकां मथ्था, बिन धूड़ी ख़ाक रमाईआ। मैं भेद अभेद दस्सां यथार्थ यथा, यदी दयां समझाईआ। मेरा साहिब पुरख समरथा, हरि करता इक अख्वाईआ। जो लहिणा देणा देवे हथ्थो हथ्था, जुग चौकड़ी वेख वखाईआ। जिस दे सथर दो जहान लथ्था, यारड़ा सेज नज़र किसे ना आईआ। उह लख चुरासी चलावणहारा रथा, रथवाही बेपरवाहीआ। मैं ख़ुशीआं विच वेख के हस्सा, हस्ती तक नूर अलाहीआ। जो लख चुरासी अन्तर निरंतर
वेखणहारा धर्म दा रसा, रस रसना बाहर रखाईआ। उह जाणे मेरी रैण अन्धेरी मस्सा, मत्तस दा लेखा नाल मिलाईआ । मैनूं बराह शब्द संदेशा इक दस्सा, दहि दिशा तों बाहर जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दा भेव आप चुकाईआ। धरनी कहे मैनूं बराह ने दिता आख, बिन अक्खरां अक्खर दृढ़ाईआ। खेल तक अलखणा अलाख, जो अलख अगोचर इक अख्वाईआ। जो जुग जुग तेरी मस्तक लाए राख, सिर सर तेरे हथ्थ टिकाईआ। तूं उस दी आशा लैणी भाख, अन्तर निरंतर ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ । धरनी कहे मैनूं बराह ने दिता इशारा, ख़ुशीआं नाल जणाईआ। तेरे नाल कौल इकरारा, वायदा सच सच समझाईआ। खेल खेले हरि निरँकारा, करता पुरख अगम्म अथाहीआ। जिस दा नूर ज़हूर होवे ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर डगमगाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग करे पसारा, पसर पसारी दया कमाईआ। तेरा लहिणा देणा लेखा होवे नाल तेई अवतारा, त्रैगुण अतीता रंग रंगाईआ। पैग़म्बरां देणा सच सहारा, मेहरवान महबूब मेहर नज़र टिकाईआ। गुरु गुरदेव बोल जैकारा, नाद धुन शनवाईआ। चार जुग दे शास्त्र सिफ्ती सिफ्त करन इज़हारा, अक्खर अक्खरां नाल मिलाईआ। नव नव चार दा फेर वेखणा अन्त किनारा, नव सत्त ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा खेल आप वरताईआ। नव चेत कहे धरनीए पूरब लेखा गया बीत, बेवतने तैनूं दयां समझाईआ। लेखा तक त्रैगुण अतीत, त्रैभवण धनी की वड्याईआ। जो सब दा आदि जुगादी मीत, मित्र प्यारा अगम्म अथाहीआ। जुग चौकड़ी बदलणहारा नीत, नीतीवान इक अख्वाईआ। जिस अवतार पैग़म्बरां गुरुआं दस्सया गीत, कलमा नाम शब्द दिता समझाईआ । जो वसणहारा हर घट चीत, गृह गृह अन्दर आपणा डेरा लाईआ। जिस खेल खिलाया मन्दिर मसीत, काअब्यां नाल शनवाईआ। हुक्म संदेशा दे हदीस, हज़रतां कीती पढ़ाईआ। जिस दा लहिणा देणा बीस इकीस, इकीसा जगदीसा इक अख्वाईआ। जिस दी सिफ्त करे राग छतीस, ढोले अक्खरां नाल सुणाईआ। उह सति दा सच मालक करनहार प्रीत, प्रीतम वड वड्याईआ। जिस दी सब ने रखी उडीक, बिन नैणां नैण उठाईआ। उस दे विच हक तौफ़ीक, तोहफ़े देवे थांउँ थाँईंआ। उह जुग जुग मेटणहारा तारीक, अन्ध अन्धेरा दए गंवाईआ। जिस दी सतिगुर शब्द करे तस्दीक, शहादत अवतार पैग़म्बर गुर भुगताईआ। जिस दी आशा मनसा रखी उम्मीद, बैठे ध्यान लगाईआ। उह सब दी खोल्हणहारा नींद, आलस निंद्रा दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। चेत कहे धरनीए अज्ज दा दिवस लै विचार, विचर के दयां जणाईआ। निगाह मार विच संसार, संसारी
भण्डारी सँघारी विष्न ब्रह्मा शिव नाल मिलाईआ। लेखा तक पैग़म्बर गुर अवतार, की अवतरी रिहा जणाईआ। भेव खोल्ह आपणी विच्चों धार, धर्म दी धार नाल समझाईआ। जिस दा लेखा नाल वेद चार, चारे खाणी चारे बाणी जिस दी सिफ्त सलाहीआ। सो परम पुरख परमात्म की करे विवहार, विवहारी की आपणी खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप निभाईआ। नारद कहे मैं झट धरनी तेरे कोल पुज्जा, सतिगुर शब्द रूप दरसाईआ। निरगुण धार भेव खुल्हावां गुज्झा, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। निगाह मार लै आपणे उत्ते बसुध्धा, सुध आपणी विच लै अंगड़ाईआ। तेरे उत्ते होण वाला युद्धा, युधिष्टर दा लेखा कृष्ण नाल समझाईआ। जो इशारा दे के गया बुध्धा, बुद्धी तों बाहर आपणे विच्चों कढ्ढाईआ। सो वक्त सुहञ्जणा पुज्जा, पूजणयोग दिता सुणाईआ। झगड़ा वेखणा आथण उदा, उदै असत तेरी दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। धरनी कहे मेरे कोल पुराणा हिसाब, हिन्दसा नज़र कोए ना आईआ। मैं वेखी अगम्म किताब, जिस दा अक्खर ना कोए दरसाईआ। जिस दा इशारा दे के आया विच बग़दाद, बग़लगीर कर ख़लक ख़ुदाईआ। सयदे विच कर अदाब, नमो कहि के सीस निवाईआ । सो साहिब इक महाराज, महबूब नूर अलाहीआ। जिस दा इक्को बिना सीस तों सोहे ताज, तख्त निवासी इक अख्वाईआ। जो आदि जुगादि बुझावणहारा आग, अग्नी तत तत गुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दा संग आप समझाईआ। धरनी कहे मैनूं बावन कीता इशारा, बिना सैनत जगत लगाईआ। चरण छुहा टरानटो दुआरा, बलि दा लहिणा नाल मिलाईआ। बिना कलम शाही तों मारी लकारा, लाइन ऐन दिती दृढ़ाईआ। धुर दा हुक्म संदेशा दिता अगम्मी धारा, धरनी धरत धवल जणाईआ । सतिजुग त्रेता द्वापर होवे पार किनारा, कलयुग अन्तिम खेल खिलाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी होवे धूंआँधारा, सत्त दीप ना कोए रुशनाईआ। माण रहे ना पैग़म्बर गुर अवतारा, सीस जगदीस ना कोए निवाईआ। तन वजूद माटी ख़ाक गढ़्ह बणे हँकारा, हउमे हंगता नाल मिलाईआ। पंज तत होए विकारा, काम क्रोध मोह लोभ हँकार हल्काईआ। शास्त्र सिमरत पावे कोई ना सारा, खाणी बाणी रंग ना कोए रंगाईआ। जगत विद्या करे हाहाकारा, सांतक सति ना कोए कराईआ। स्त्री पुरुष करे विभचारा, पिता पूत ना कोए वड्याईआ। प्यार रहे ना नारी नारा, नार कन्त ना कोए हंढाईआ। दरोही फिरे विच संसारा, विष्न ब्रह्मा शिव रोवण मारन धाहीआ। धवले तैथों चुक्कया जाए ना भारा, धवले वेखणा अक्ख उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक अगम्म अथाहीआ। धरनी कहे जिस वेले बावन
टरानटो तों कीता टरन, बिन कदमां कदम बदलाईआ। मेरे नाल कीता प्रण, वायदा वाअदयां विच्चों जणाईआ। नाल खुल्हा के हरन फरन, नेत्र लोचन बिना अक्ख अक्ख वखाईआ। छुहा के मेरे सीने उत्ते चरण, चरणोदक जाम प्याईआ। नवीं घाड़त लग्गा घड़न, घड़न भन्न्हणहार दए वड्याईआ। बिना अक्खरां लग्गा पढ़न, जगत विद्या ना कोए चतुराईआ। धरनीए कलयुग अन्तिम जिस वेले नौ खण्ड पृथ्मी लग्गी लड़न, मित्र प्यारा नज़र कोए ना आईआ । लख चुरासी लग्गी सड़न, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। कूड़ी क्रिया विच लग्गी हड़्हन, अगे हो ना कोए अटकाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु पल्लू किसे ना फड़न, साचा संग ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच स्वामी इक अख्वाईआ। धरनी कहे मैनूं बावन दस्सी अगम्मी बात, बातन भेव खुल्हाईआ। कलयुग होणी अन्त अन्धेरी रात, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। धर्म दी रहे ना कोए जमात, सच विच ना कोए समाईआ। झगड़ा पैणा ज़ात पात, दीन दुनी दुनी दुहाईआ। पिता पूत करे घात, दीन मज़्हब बणे रूप कसाईआ। झगड़ा पैणा काग़ज़ात, चार जुग दे शास्त्र देण गवाहीआ। किसे दी पुछे कोई ना वात, वातावरन विगड़े ख़लक ख़ुदाईआ। दरोही फिरनी लोकमात, मातृ भूमीए तेरी सार कोए ना पाईआ। कलयुग अन्तिम मारनी झात, झाकी लैणी चाँईं चाँईंआ। पुरख अकाला दीन दयाला जिस दे कोल डूँग्घा खात, खाते आपणे विच समाईआ। उह लेखा जाणे कमलापात, पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। धरनी कहे बावन ने इशारा कीता भेव दरसाया वेद रिग, ख़ुशीआं नाल दृढ़ाईआ। परम पुरख परमात्म जिस दा लहिणा सब तों बिग, बिगिन समझ कोए ना पाईआ। कलयुग अन्त टरानटो दी धार तेरा लेखा जाणे विनीपैग, पैग़ाम शब्द शब्द शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ। धरनी कहे विनीपैग जगत वाला नहीं ग्राम, दीन दुनी ना वंड वंडाईआ। मसीह ने इशारा कीता सलीब लैंदयां विच अवाम, नूरी अलाह वेख वखाईआ। मूसा कहि के इक कलाम, कलम्यां बाहर दृढ़ाईआ। संदेशा दिता कृष्ण काहन, घनईया सांवरीआ इक समझाईआ। वनवासी हो के सीता नूं किहा राम, रमईए मेरा इक गुसाँईंआ। बावन ने आपणा पल्लू जणा के दामन, दामनगीर इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा नूर इक चमकाईआ। धरनी कहे नव चेत दिहाढ़ा होवे चंगा, बावन दा लेखा पूरब दयां जणाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर होवे लँघा, पाँधी हो के आपणा पन्ध मुकाईआ । मेरा सीस धर्म दी धार होवे नंगा, ओढण उपर ना कोए टिकाईआ। दीन दुनी दा अन्त अन्तर गंदा, पतित पुनीत ना कोए बणाईआ। सृष्टी दृष्टी अन्तर
निरंतर होवे गंदा, सच विच ना कोए समाईआ। उस वेले मेरा महबूब अन्धेरा वेखे अन्धा, अन्ध अज्ञान खोज खुजाईआ। जो इशारा कीता गोबिन्द ने कवी धार बवन्जा, बावन आपणा रंग रंगाईआ। हरिजन मेरी धरनी उत्ते सुहावे आपणे नाल पंजा, पंचम मेला मेले चाँईं चाँईंआ। मेरे नेत्र लोचन नैण बिना अक्खीआं वगे हंझा, हंझूआं हार बणाईआ। मैनूं दरोही आवे रंजा, रंजश विच दुहाईआ । दरोही मेरे उत्ते होणा दंगा, नव खण्ड खण्ड कुरलाईआ। अन्त अख़ीरी बेनज़ीरी मेरा वेखे कन्ढ्ढा, कन्ढ्ढी घाट खोज खुजाईआ। जिस दा शब्दी होवे डण्डा, डण्डावत सब दी दए बदलाईआ। हुक्म वरतावे विच ब्रह्मण्डा, ब्रह्मांड दए समझाईआ। जिस दा भेव पाए कोई ना पंडा, विद्या विदिक ना कोए चतुराईआ। जिस दा शब्द अगम्मी खण्डा, खण्डा खड़गा करे सफ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। विनीपैग कहे मेरी धरनी धरत धवल, धौल जगत समझाईआ। मेरा लहिणा नाल नूरी अलाही अवल, जो आलमीन अख्वाईआ। मैनूं याद आउंदा जदों गोबिन्द छकाया पवल, अमृत रस रस प्रगटाईआ । मेरे नाल कीता कवल, इकरार बिना अक्खरां दिता लिखाईआ। तेरे उत्ते खेल करे साँवल सवल, सुंदर नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दी करनी आपणे हथ्थ रखाईआ। विनीपैग कहे मेरा डण्डावत बन्दना विच सजदा, गाॅड कहि के सीस निवाईआ। मैं अन्दरों चुक के वेख्या पर्दा, पर्दानशीन दिती वड्याईआ। जिस दा दो जहान बरदा, बन्दीख़ाने विच बैठे सीस निवाईआ। उह लेखा जाणे नौ खण्ड प्रिथवी घर दा, गृह गृह फोल फुलाईआ। जिस दा अगम्मा रूप नरायण नर दा, नर हरि इक गुसाँईंआ। जो आत्म धार लख चुरासी वरदा, मेला मेले सहिज सुभाईआ। जिस खेल खेलणा लहिंदा चढ़दा, दक्खण पहाड़ पर्दा दए उठाईआ। जुग जुग नवीं घाड़न घड़दा, घड़न भन्न्हणहार इक अख्वाईआ। उस दे हुक्म विच कलयुग वहिण वेख्या हड़्हदा, अगे हो ना कोए अटकाईआ। किला तक्कया हँकारी गढ़्ह दा, हउमे हंगता नाल मिलाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म ढोला कोए ना पढ़दा, सोहला सच ना कोए समझाईआ। दीन मज़्हब शरअ दी धार विच वेख्या लड़दा, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। सच रंग आप रंगावेगा। सो पुरख निरञ्जण दया कमावेगा। हरि पुरख निरञ्जण भेव खुल्हावेगा। एकँकारा पड़दा लाहवेगा। आदि निरञ्जण नूर रुशनावेगा। अबिनाशी करता वेख वखावेगा। श्री भगवान डगमगावेगा। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर सोभा पावेगा। सतिगुर शब्द हुक्म वरतावेगा। विष्न ब्रह्मा शिव नाल मिलावेगा। अवतार पैग़म्बर गुर भेव चुकावेगा। लख चुरासी जीव जंत, चारे खाणी फोल फुलावेगा। नाम कलमे जणा के मंत, मंतव सब दे हल्ल करावेगा। कलयुग लहिणा
मेट के अन्त, अन्तष्करन सब दा आप बदलावेगा। सतिजुग रुति बसन्त, पत्त टहणी फुल्ल आप महकावेगा। महिमा दस्स अगणत, बेअन्त आपणी खेल खिलावेगा। बोध अगाधा बण पंडत, बुद्धी तों परे आप समझावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दा गृह इक वखावेगा। धुर गृह इक दरसाएगा। दीन दयाल दया कमाएगा। हरिजन सन्त सुहेले लाल उठाएगा। गुरु गुर चेले मेल मिलाएगा। सज्जण सुहेले वेख वखाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप चुकाएगा। धरनी कहे मेरा वक्त सुहञ्जणा, प्रभ सोहणी दए वड्याईआ। मैं नेत्र चरण धूड़ पावां अंजना, लोचन अक्ख अक्ख चमकाईआ। घर स्वामी मिले सज्जणा, गहर गम्भीर इक गुसाँईंआ। जिस दे हुक्म विच कलयुग लँघणा, पाँधी आपणा पन्ध मुकाईआ। उस दे दवारयों हभ कुछ मंगणा, मांगत हो के झोली डाहीआ। मैनूं नवीं चाढ़्ह दे रंगणा, दुरमति मैल दे धुआईआ। पवित्र करदे तत पंजणा, पतित पुनीत तेरी सरनाईआ। तेरा इक्को दीपक जोती दो जहान जगणा, जागरत जोत डगमगाईआ। सति सच दा पा दे सगना, सगल मनोरथ मेरे पूर कराईआ। कलयुग जीव बुद्धी रहे ना कगना, हँस गुरमुख लए प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच स्वामी हो सहाईआ। धरनी कहे मेरा विनीपैग बिना अक्खरां तों संदेश, विद्या जगत ना कोए चतुराईआ। मेरा मालक इक नरेश, नर नरायण नूर अलाहीआ। जो सदा रहे हमेश, आदि जुगादि अगम्म अथाहीआ। जो मेरे उत्तों मेटे कलेश, कलधारी इक अख्वाईआ। लहिणा जाणे गोबिन्द दस दस्मेश, दहि दिशा फोल फुलाईआ। मैं उस दे अगे होई पेश, पेशतर पेशीनगोईआं हथ्थ उठाईआ। ज़रा निगाह मार लै वस के आपणे सम्बल देश, देस देसांतरां खोज खुजाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी तेरा नहीं कोई परदेश, परदेशां दे मालक होणा सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दी मंग इक मंगाईआ। धरनी कहे मेरी डण्डावत बन्दना, बांदी हो के सीस निवाईआ। मैं तेरा सुणां इक्को छन्दना, शहिनशाह देणा दृढ़ाईआ। साचा बख्शणा इक अनन्दना, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। धर्म दी धार चाढ़्ह दे रंगणा, कलयुग क्रिया कूड़ मिटाईआ। तेरे हुक्म नाल कूड़ विकार वंञणा, शौह दरयाए देणा रुढ़ाईआ। तूं साहिब स्वामी इक सरबंगणा, सतिगुर शब्द तेरी इक बेपरवाहीआ। दीन दुनी तेरा ढोला इक्को सुणे छन्दना, इक्को नाम सिफ्त सलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप समझाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरा सुहञ्जणा होया वक्त, घड़ी पल थित पिछली नाल मिलाईआ। मेरा लहिणा देणा नाल जगत, दीन दुनी खोज खुजाईआ। धन्न भाग जे मेरे उत्ते सोंहदे तेरे भगत, भगवन देणी इक सरनाईआ। इन्हां
दी लेखे लाउणी बूँद रक्त, ततव तत आपणे विच समाईआ। जिन्हां दे कारन आएयों फ़कत, फ़िकरे सतिगुर शब्द शब्द शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा गृह इक सुहाईआ। धरनी कहे प्रभू चरण धूड़ी लावां ख़ाक, मस्तक आप रमाईआ। मेरा दर दुआर करना पाक, पतित पुनीत तेरी सरनाईआ। सच सच खोल्हणा ताक, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। जो पेशीनगोईआं विच अवतारां पैग़म्बरां गुरुआं कीता वाक, पूरा सब दा देणा कराईआ। कलयुग मेटणी अन्धेरी रात, सतिजुग सच चन्द चमकाईआ । तूं मालक ख़ालक प्रितपालक कायनात, मख़लूक तेरा नूर नज़री आईआ। आत्म परमात्म सब नूं दे इत्फिाक, इत्फिाकीआं आपणा मेल कराईआ। लख चुरासी तेरी ज़ात, अज़ाती वंड ना कोए वंडाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म मेलणा नात, सुरत शब्द शब्द जणाईआ। तेरा हुक्म संदेशा सुणे दीप सात, सति सतिवादी कर पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा दर आप वखाईआ। धरनी कहे मेरे भाग होए चंगे, चंगी तरह जणाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर मेरे उत्ते लँघे, आपणा पन्ध मुकाईआ। मैनूं ख़ुशी होई निरगुण धार लगाया अंगे, अंगीकार आप हो जाईआ। मेरे लेख ना होवण मंदे, मंदहीण दयां दुहाईआ। ज़रा निगाह मार लै किस बिध निशान मेटणे तारा चन्दे, मुहम्मद दी आसा नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक वेख वखाईआ। मुहम्मद आशा सदी चौधवीं मज़लूवल्ल ज़वा नावोफ़ते ज़वी गोलूशतो ख़ुदा बविशते मुबा रहीमे ज़ुवा ज़कविल ज़ोओमम्म चाकिसतल ज़वी माविल मज़ी आसते नरूअ नूरे नुज़ा हकीके ख़ुदा ख़ुद मालक तेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दा संग आपणा आप बणाईआ। धरनी कहे मेरी आशा पुन्नी, प्रभ दिती माण वड्याईआ। नूर अलाही मालक तक्कया कुंनी, अगम्म अगम्मड़ा धुरदरगाहीआ। जिस लेख मुकाउणा लख चुरासी जूनी, जूनी रहित इक अख्वाईआ। झगड़ा मेटणा दीन दुनी, दोहरी आपणी कल वरताईआ। मैं चरण प्रीती घोल घुली, आपणा आप घुमाईआ। जिस लेख मुकाउणा रसना जिह्वा जाप बुल्ल्हीं, आत्म परमात्म सुरत शब्द पारब्रह्म ब्रह्म प्रभ मेला मेले सहिज सुभाईआ। जन भगतां भाग लगाया काया माटी कुल्ली, साढे तिन्न हथ्थ समरथ दए सुहाईआ। जिस नूं पैग़म्बरां किहा सुल्हकुली, कुल मालक नूर अलाहीआ। धरनी कहे मैं उस दे तोल तुली, जो तोलणहार इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मैनूं कीमत दिती बहुमुली, गणती गणत ना कोए गिणाईआ।