११ चेत शहिनशाही सम्मत ११ विनीपैग त्रलोचन सिँघ दे गृह
धरनी कहे मेरे भगवन्त, हरि भगवन तेरी बेपरवाहीआ। मेरे आदि जुगादि सचखण्ड निवासी कन्त, मालक ख़ालक अगम्म अथाहीआ। दीन दुनी आपणे नाम कलमे तक लै मंत, अक्खर अक्खरां फोल फुलाईआ। निरगुण धार दिसे कोई ना सन्त, आत्म परमात्म मेल ना कोए मिलाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी गढ़्ह बणया हउमे हंगत, हँ ब्रह्म भेव कोए ना पाईआ। बोध अगाधा दिसे कोई ना पंडत, जगत विद्या होई हल्काईआ। धर्म दी धार रुत मौले ना कोई बसन्त, सति सच पत्त टहणी ना कोए महकाईआ। दरोही फिरी विच जीव जंत, जागरत जोत ना कोए रुशनाईआ। वरन बरन बणे कोई ना संगत, सगला संग ना कोए निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। धरनी कहे मेरे भगवाना, भगवन तेरी ओट तकाईआ। तूं शाहो भूप सुल्ताना, शहिनशाह नूर अलाहीआ। आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी सचखण्ड निवासी प्रधाना, परम पुरख तेरे हथ्थ वड्याईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर मेरे उत्ते गुज़रया ज़माना, कलयुग आपणा रंग रंगाईआ। चार जुग दे शास्त्र तेरा देण ब्याना, अक्खर अक्खरां नाल मिलाईआ। अवतार पैग़म्बरां गुरुआं शब्द संदेशा दिता विच जहाना, दीन दुनी दुनी समझाईआ। परम पुरख परमात्म कलयुग अन्तिम खेल महाना, निरगुण निरवैर आपणा भेव दरसाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी धरनी कहे तेरा मानव होया बेगाना, सगला संग ना कोए रखाईआ। शब्द अनादी धुन आत्मक सुणे ना कोए तराना, तुरीआ दी धार मंज़ल हथ्थ किसे ना आईआ। अमृत रस निझर मिले ना पीणा खाणा, तृष्ना कूड़ ना कोए मिटाईआ। मेरे परम पुरख परमात्म मैं सदी चौधवीं होई हैराना, हैरत विच मेरी दुहाईआ। निराधार निरँकार निरवैर मेरे उत्तों कल कलेश मेट ज़माना, ज़मीं दे मालक ख़ालक आपणी दया कमाईआ। उह लेखा तक लै जो कहि के गया रामा, दशरथ सुत सुत समझाईआ। जो इशारा कीता कृष्णा कान्हा, घनईया हो के भेव खुल्हाईआ। मूसा गा के तेरा तराना, त्रैगुण अतीते दिता दृढ़ाईआ। ईसा बोल के बिना ज़बाना, हुक्म हुक्म विच्चों समझाईआ। मुहम्मद चार यारी ला यराना, चौथे जुग गया दृढ़ाईआ। नानक बिना अक्खां दे ध्याना, बिन तत तत दरसाईआ। गोबिन्द खिच्च के चिल्ला तीर कमाना, कमलापति गया समझाईआ। धरनी धरत धौल कहे मेरा लेखा अन्त अन्त मुकाउणा, मुकम्मल तेरे चरणां सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक दया कमाईआ। धरनी कहे प्रभू मैं चार जुग दी मंगती, मांगत हो के झोली डाहीआ। मेरी चौकड़ी सदा सदा सद रहे लँघदी, सतिजुग त्रेता द्वापर संग मिलाईआ। मेरी धार वेख लै आपणे अंग दी, अंगीकार इक बणाईआ। मेरे उत्तों खेल मेट दे विकारे पंज दी, पंचम
धार शब्दी नाद नाद कर शनवाईआ। मेरी ग़मी वेख लै रंज दी, चिन्ता चिखा विच जलाईआ। मेरी धार वेख लै नेत्र अंझ दी, नैणां नीर वहाईआ। उह आसा वेख लै यमुना सरस्वती गोदावरी गंग दी, की रो रो रही मनाईआ। शरअ मेट दे दूई दुवेती कंध दी, कन्ढ्ढी दे मालक ध्यान लगाईआ। रैण अन्धेर रहे ना अन्ध दी, अज्ञान देणा चुकाईआ। मैनूं खेल नज़र आउंदी मेरे उत्ते धार होणी तेरे जंग दी, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ टिल्ले पर्वत समुंद सागर रोवण मारन धाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक दया कमाईआ । धरनी कहे प्रभू मेरी अन्तष्करन वेख, बिन नेत्र लोचन नैण अक्ख उठाईआ। मेरी कलयुग कूड़ी क्रिया बदल दे रेख, ·षी ·षीशर जिस दा भेव कोए ना पाईआ। तेरा अवलड़ा दो जहानां होवे भेख, भेखाधारी आपणा रूप बदलाईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर बेनज़ीर लाशरीक झगड़ा रहे ना मुलां शेख़, मुसायक आपणे रंग रंगाईआ । मैं तेरी एकँकार इक्को रखी टेक, टिक्के मस्तक धूड़ी ख़ाक ख़ाक रमाईआ। मेरे उत्ते मानव ज़ाती बुद्धी कर बिबेक, मानस मानव इक्को घर वसाईआ। परम पुरख परमात्म निरगुण धार आपणा खोल्ह भेत, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। जिस कारन गुर अर्जन सीस पुआई तती रेत, अग्नी तत जलाईआ। तिस दा वक्त सुहञ्जणा होवे ते मौले रुत चेत, चेतन सब नूं दए कराईआ। आत्म परमात्म दस्स हेत, पारब्रह्म ब्रह्म प्रभ मेला मेलणा सहिज सुभाईआ। निज घर निज गृह दिसणा नेतन नेत, निज नेत्र लोचन नैण कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरीआं जुग पुराणीआं आशा, नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग ध्यान लगाईआ। तेरा नूर तकां प्रकाशा, प्रकाश प्रकाश विच्चों प्रगटाईआ। मैनूं याद आवण काहन वालीआं रासां, गोपीआं आपणा संग निभाईआ। तेरा लहिणा देणा तूं देवणहारा शाहो शाबाशा, शहिनशाह इक अख्वाईआ। मैनूं याद आउंदा तेरा अन्तिम सम्बल होणा वासा, साढे तिन्न हथ्थ वजे वधाईआ। तैनूं झुकदे पृथ्मी आकाशा, गगन गगनंतर सीस निवाईआ। दो जहानां करना हासा, विष्न ब्रह्मा शिव अवतार पैग़म्बर गुर ढोले गाईआ। तूं सब दा भेव खोल्हणा ख़ुलासा, ख़लक दे ख़ालक आपणा रंग रंगाईआ। मेरे उत्ते दीन दुनी सदी चौधवीं अन्तिम वेखणा तमाशा, तमाशबीन हो के आपणा हुक्म वरताईआ। मैनूं इयों जापदा नव सत्त चढ़नी लाश ते लाशा, लशकर नेत्र नज़र कोए ना आईआ। हुक्म मिलणा शंकर उत्ते कैलाशा, कलाधारी तेरे हथ्थ वड्याईआ। लाड़ी मौत बदल लए पासा, राय धर्म अक्ख उठाईआ । कलयुग अन्तिम जाए नासा, भज्जे वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे वल मार झाती, बिन नेत्र अक्ख उठाईआ। चारों कुण्ट अन्धेरी राती, साचा
चन्द ना कोए चमकाईआ। झगड़ा वेख लै ज़ात पाती, दीन दुनी कुरलाईआ। आह वेख सीने अन्तर अवतार पैग़म्बरां गुरुआं वाली पाती, जो निरअक्खर धार दृढ़ाईआ। जिस दी ज़िंदगी समझे ना कोए हयाती, आयू वंड ना कोए वंडाईआ। मेरी आशा तके इक इकांती, अकल कलधारी ध्यान लगाईआ। जिस दा लेख लिख्या नहीं कलम दवाती, जगत शाही ना रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक होणा सहाईआ। धरनी कहे प्रभू मैं सुणदी रही संदेशे, बिन सरवणां ध्यान लगाईआ। मैनूं इशारे दिते विष्न ब्रह्मा शिव गणेशे, गणपति आपणी अक्ख खुल्हाईआ। अवतार पैग़म्बरां गुरुआं लिखे लेखे, धुर शब्द नाल वड्याईआ। मैनूं नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग दे पिछले चेते, चेतन हो के दयां सुणाईआ। कोटन कोटि जुग बीते केते, आप आपणा पन्ध मुकाईआ। शाह सुल्तान बणे नेते, नर निरँकार तेरे हुक्म विच खेल खिलाईआ। तेरा कोई पा ना सके भेते, भेव समझ विच ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। झट नारद आ गया कहे धरनीए बिन अक्खरां तों लै चिठ्ठी, कोझी कमलीए तेरे हथ्थ फड़ाईआ। उठ निगाह मार लै चार कुण्ट दहि दिशा खेल होण वाली अणडिठ्ठी, जग नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। जिस दे हुक्म दी धार पैग़म्बरां गुरुआं मंनी मिट्ठी, अवतर गए सीस निवाईआ। उस दा हुक्म संदेशा फ़रमान इक निक्की जेही चिठ्ठी, अक्खर समझ कोई ना पाईआ। तेरे उत्ते ख़ाक उडण वाली मिट्टी, चार कुण्ट कुण्ट दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा खेल आप खिलाईआ। नारद कहे धरनीए सचखण्ड निवासी की कुझ कहिंदा, बिन अक्खरां हुक्म जणाईआ। जिस दा भाणा जुग चौकड़ी लख चुरासी जीव जंत सहिंदा, साध सन्त सीस ना कोए उठाईआ। जो निरगुण निराकार निरँकार साचे तख्त तख्त निवासी बहिंदा, जिस दी बाडी घड़त ना कोए घड़ाईआ। की खेल उस दा होणा दिशा लहिंदा, दहि दिशा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी कार कमाईआ। धरनी कहे नारदा मैं की दस्सां हाल, हालत की जणाईआ। मैं बेसुध होई बेहाल, बहिबल हो के रोवां मारां धाहीआ। मेरा धर्म दा लुट्टया गया धन माल, सच वस्त रहिण ना पाईआ। मेरे उत्ते कूकदा काल, कलयुग नगारा डंक वजाईआ। मेरा परम पुरख परमात्म जो वेखणहारा मुरीदां हाल, मुर्शद इक्को धुरदरगाहीआ। जो मेरी सुरत लए संभाल, सम्बल विच आपणा नूर कर रुशनाईआ। जिस दी अवतार पैग़म्बर गुरु घालणा गए घाल, हुक्मे विच हुक्मी सेव कमाईआ। उह वखरी चलणवाला चाल, जिस दा भेव कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नारद कहे धरनीए मैं सुणीआं अगम्मी
ख़बरां, बेख़बरे दयां जणाईआ। की संदेशा आवे उत्तों अम्बरा, बिन रसना जिह्वा हुक्म की दृढ़ाईआ। जिस ने नवां रचणा सुवम्बरा, नव सत्त जोड़ जुड़ाईआ। लेखा मुकाउणा मस्जिदां मन्दिरां, काअब्यां पड़दा रहे ना राईआ। जगत जहान वेखणा डूँग्घी कंदरां, टिल्ले पर्वत फोल फुलाईआ। सृष्टी दृष्टी होई वांग खण्डरा, महल अटल ना कोए सुहाईआ। लहिणा मुकणा सूर्या चन्दना, मण्डल मण्डप वेख वखाईआ। जिस दा हुक्म वरतणा ते वरतणा सदी चौधवीं अन्तिम कत्तक पंदरां, थित वार जगत जुगत समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। धरनी कहे नारदा मेरे अन्दर आवे डर, भय विच की जणाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला की रिहा कर, करता पुरख धुर दा माहीआ। जिस ने कलयुग कूड़ दा दिता वर, ममता मोह विकार नाल मिलाईआ । धर्म दा दिसे कोई ना सर, सरोवर नज़र कोए ना आईआ। सति सच धर्म मेरे उत्तों गया खर, जगत जुगत वेखण कोए ना पाईआ। नज़री आए किसे ना हरि, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। दीन दुनी जगत विकार विभचार विच रही सड़, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। झगड़ा प्या सीस धड़, तन वजूद ना कोए सफ़ाईआ । पुरख अकाला दीन दयाला मेरे उत्ते नवां घाड़न लए घड़, घड़न भन्न्हणहार आपणा हुक्म वरताईआ। कलयुग तोड़े किला हँकारी गढ़्ह, सन्त सुहेले गुरु गुर चेले आत्म धार लए फड़, अन्तर अन्तर निरंतर आपणा मेल मिलाईआ। लेखा जाणे चोटी जड़, चेतन आपणा खेल खिलाईआ। सृष्टी दृष्टी अन्दर तूं मेरा मैं तेरा इक्को अक्खर जाए पढ़, आख़र आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा साहिब इक गुसाँईंआ। नारद कहे धरनीए मेरे कोल चार जुग दी कथा कहाणी, जगत शास्त्र समझ कोए ना पाईआ। परा पसन्ती मद्धम बैखरी समझे कोए ना बाणी, अणयाला तीर ना कोए चलाईआ। मैं लेखा जाणां नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप एथे ओथे दो जहानी, पृथ्मी आकाश गगन गगनंतर फोल फुलाईआ। मेरा साहिब सुल्तान श्री भगवान नौजवानी, जोबनवन्ता हरि भगवन्ता इक अख्वाईआ। जिस ने कलयुग कूड़ी क्रिया मेटणी निशानी, निशाना धर्म धार प्रगटाईआ। लहिणा देणा मुकाउणा अठसठ तीर्थ पाणी, समुंद सागराँ खोज खुजाईआ। जो आदि जुगादि ब्रह्म ब्रह्माद शब्द अनाद सब दा जाण जाणी, जानणहार इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। धरनी कहे नारदा मैं बिना अक्खरां तों अक्खर उलीकदी, जगत विद्या ना कोए चतुराईआ। मैं उस प्रभू नूं उडीकदी, जिस दे अवतार पैग़म्बर गुरु ढोले गाईआ। जिस दी खेल हक तौफ़ीक दी, तोहफ़े नाम देवे थांउँ थाँईंआ। जिस दी सति सच रीती प्रीत दी, प्रीतम होवे धुरदरगाहीआ। मैं बिना अक्खीआं तों अक्खां मीटदी,
निज नेत्र ध्यान लगाईआ। जिस खेल मिटाउणी हस्त कीट दी, ऊचां नीचां इक्को घर वसाईआ। उह तक लै मुहम्मद दी सदी चौधवीं बीतदी, भज्जे वाहो दाहीआ। सदी बीसवीं ईसा वाली तस्दीक दी, शहादत कलमे वाली भुगताईआ। खेल होणी इक भय भीत दी, जो सब दे भीतर वस्या धुरदरगाहीआ। वंड रहे ना मन्दिर मसीत दी, काया काअबा इक्को इक समझाईआ। जिस दी शरअ होणी हदीस दी, हज़रतां तों बाहर पढ़ाईआ। उह आशा वेखे बीस इकीस दी, जो गुरदास गया समझाईआ। जिस दी धार होणी इक्को छत्र सीस दी, जगदीश नूर अलाहीआ। जिस दे हुक्म नाल सतिजुग त्रेता द्वापर दुनिया आई पीसदी, जुग जुग आपणा खेल वखाईआ। उहदी धार तक लै पतित पुनीत दी, पावन अगम्म अथाहीआ। जिस दी अवाज़ होई तूं मेरा मैं तेरा इक्को गीत दी, सोहँ धार धार प्रगटाईआ। मैं उसे दी धार विच चीकदी, चीक चिहाढ़ा रही पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच मेल आप मिलाईआ। नारद कहे धरनीए सो पुरख निरञ्जण आवेगा। हरि पुरख निरञ्जण खेल खिलावेगा। एकँकार वेस वटावेगा। आदि निरञ्जण डगमगावेगा। अबिनाशी करता सोभा पावेगा। श्री भगवान वेख वखावेगा। पारब्रह्म रूप दरसावेगा। शब्द अनादी सुत प्रगटावेगा। विष्न ब्रह्मा शिव उठावेगा। त्रैगुण लेखा मूल चुकावेगा। पंज तत तत मूल समझावेगा। लख चुरासी वेख वखावेगा। जोत प्रकाशी नूर डगमगावेगा। तेरी पूरब पूरी करे आसी, तृष्ना तृखा तेरी बुझावेगा। झगड़ा मेट पृथ्मी आकाशी, गगन गगनंतर संग निभावेगा। कलयुग मेटे तेरी उदासी, चिन्ता ग़मी बाहर कढावेगा। जिस कारन ईसे गल विच पाई फाँसी, सलीव दा लहिणा सब दी झोली टिकावेगा। तूं ख़ुशीआं नाल कर हासी, हस्ती दा मालक इक्को नज़री आवेगा। जिस दा लहिणा देणा शंकर नाल कैलाशी, कलाधारी हुक्म वरतावेगा। कलयुग मेटे कूड़ क्रिया बदमाशी, बदी दा लेखा उस दे हथ्थ फड़ावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा साहिब इक अख्वावेगा। धरनी कहे नारदा मेरे बन्न्हे वेख लै हथ्थ, बिन हथ्थां हथ्थ मिलाईआ। जिस दी महिमा सदा अकथ, कथनी कथ सके ना राईआ। मिले साहिब मेरा समरथ, जिस दे गोबिन्द सथर गया लथ, यारड़ा सेज हंढाईआ। मेरी बिरहों विछोड़े विच हंझू नेत्र वगे अथ्थ, जल धार नाल मिलाईआ। जिस कलयुग चलाया रथ, रथ रथवाही हो के वेख वखाईआ। जो अन्त श्री भगवन्त कूड़ी क्रिया देवे मथ, सच सच सच वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। नारद कहे धरनीए पुरख अकाल दया कमावेगा। मेहरवान मेहर नज़र उठावेगा। कलयुग अन्त देर ना लावेगा। भगत सुहेले जगत सन्त जगावेगा। जिस दी महिमा सदा अगणत, गिणती गणत ना कोए रखावेगा। तूं मेरा मैं तेरा दस
के मंत, मंतव तेरा हल्ल करावेगा। लेखा देवे जीव जंत, जागरत जोत डगमगावेगा। सति धर्म दी नवीं बणा के बणत, घड़न भन्न्हणहार वेख वखावेगा। उसे दर दी होणा मंगत, जो भिखक भिखारन तेरी झोली भरावेगा। चार वरन अठारां बरन बणा के संगत, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई जोड़ जुड़ावेगा। कलयुग कूड़ कुड़यार दा करके अन्त, अन्तष्करन तेरा वेख वखावेगा। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी परवरदिगार सांझा यार नूर अलाह श्री भगवन्त, भगवन आपणा संग निभावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस आदि जुगादि ब्रह्म ब्रह्माद बणाई बणत, सो वेखणहारा एकँकार आपणी कल वरतावेगा।
१३ चेत शहिनशाही सम्मत ११ लाल सिँघ दे गृह ४१६ शेर बरुक सटरीट
विनीपैग मैनीटोबा कनेडा
बावन कहे मेरा लेखा नाल बलि, सतिजुग सति सति वजी वधाईआ। खेल खेलया बणके अछल अछल्ल, वल छलधारी हो के आपणा आप छुपाईआ। लेखा जाण के समुंद सागराँ जल, महीअल थल वेख वखाईआ। ब्रह्मण्डां खण्डां पुरीआं लोआं आकाशां पातालां धाम अटल, आसण सिँघासण इक सुहाईआ। निरगुण धार सरगुण तत रल, जगत जुगत आपणा खेल खिलाईआ। धुर संदेशा नाम निधाना अगम्मा घल, भेद अभेद दिता समझाईआ। निगाह मारी अन्तिम वेख्या कलयुग कल, कलकाती ध्यान लगाईआ। सृष्टी दृष्टी अन्दरों रही हल्ल, सांतक सति ना कोए कराईआ। भाग लग्गा ना किसे काया माटी खल्ल, ख़लक ख़ालक रंग ना कोए समाईआ। धुर दा नाम तन दिसे किसे ना फल, अमृत रस ना कोए चखाईआ। कूड़ विकार सके कोई ना ठल्ल, कलयुग आपणा वहिण वहाईआ। दूई दुवैती मेटे कोई ना सल, सलल विच ना कोए समाईआ। माया ममता होई प्रबल, पर्वत टिल्ले रोवण मारन धाहीआ। फिरी दरोही विच अस्गाहां थल, चार कुण्ट कुण्ट कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दा भेव आप समझाईआ। बावन कहे मेरा खेल न्यारा, अक्ल बुद्धी जगत ना कोए वड्याईआ। निरगुण सरगुण लए अवतारा, अवतरी हो के वेख वखाईआ। नव खण्ड पृथ्मी पाई सारा, सत्तां दीपां चरणां हेठ दबाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराणा हुक्म दस्सया बाहरा, जगत विद्या वंड ना कोए वंडाईआ। आत्म परमात्म तूं मेरा मैं तेरा बोल नाअरा, नर नरायण रंग रिहा रंगाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव जिस दी
पा सकण ना सारा, अन्त कहिण किछ ना पाईआ। जिस दा लहिणा देणा आदि जुगादि विच संसारा, अलख अगोचर आपणे हथ्थ रखाईआ। झट संदेशा दिता कलयुग अन्त श्री भगवन्त कलि कल्की लए अवतारा, चौबीसा जगदीशा इक अख्वाईआ। जिस दा लहिणा देणा जगत शरअ तों होवे बाहरा, बन्धन दीन दुनी ना कोए रखाईआ। मानस मानुख तन वजूद दए अधारा, माटी ख़ाक पतित पुनीत आपणे रंग रंगाईआ। जो निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण खेले खेल दुबारा, दोहरी आपणी कल वरताईआ। धरनी धरत धवल धौल नव सत्त पाए सारा, नव नव चार दा पन्ध मुकाईआ। जिस दा नर सिँघ दे के गया इशारा, बिन सैनत सैनत आप समझाईआ। प्रहलाद खोल्ह के बन्द किवाड़ा, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। उह तक कलयुग अन्त श्री भगवन्त चौबीसा अवतारा, जोती जाता पुरख बिधाता इक अख्वाईआ। जिस दा रूप रंग रेख ना नारी ना नारा, ततव तत तन वजूद नज़र कोए ना आईआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी कुदरत कादर करनी दा करता होवे ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर नूर आपणा दए चमकाईआ। जिस नूं दो जहान ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर ज़िमीं असमान अवतार पैग़म्बर गुर निरगुण धार करन निमस्कारा, डण्डावत बन्दना सजदयां विच सीस झुकाईआ। सो वेखे विगसे पावे सारा, महासार्थी हो के भज्जे वाहो दाहीआ। जिस दा आदि अन्त जुगा जुगन्त अन्त ना पारावारा, पतिपरमेश्वर अगम्म अथाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। बावन कहे मैं निगाह चों निगाह बदली, लोचन नैण अक्ख उठाईआ। सचखण्ड दुआर दा बण के अदली, अदल इन्साफ़ दिता जणाईआ। कलयुग सतिजुग खेल वेखणा मध लई, त्रेता द्वापर नाल मिलाईआ। नाल इशारा दिता लोकमात अज्ज लई, धुर फ़रमाना इक दृढ़ाईआ। धरनीए अन्त कन्त भगवन्त कलयुग आपणे उत्ते सद्द लईं, सद्दा देणा सीस निवाईआ। पूरब मेरा लेखा कढ लईं, बिन काग़ज़ बिन शाही लिखाईआ। उह तक इशारा सदी चौधवीं हद्द लई, हदूद अवर ना कोए रखाईआ। सदी बीसवीं धार तेरी जग लई, ईसा आपणी अक्ख उठाईआ। तूं तरसणा परम पुरख दे पग लई, चरण कवलां ओट रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। धरनी कहे मेरे बावन, बिना भुजां तों सीस निवाईआ। मेरा पकड़ीं दामन, दामनगीर इक अख्वाईआ। अगों हस के किहा तेरा लेखा नाल रामा रामन, रम्ईआ आपणा भेव चुकाईआ। निगाह मार लै कृष्णा काहन, घनईया सईआ सोभा पाईआ। पैग़म्बरां तेरा बणाउणा ज़ामन, मूसा ईसा मुहम्मद नाल मिलाईआ। नानक गोबिन्द तेरी धार पहचानण, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। फिर अन्धेरा होणा अन्धेरी शामन, कलयुग आपणा रंग रंगाईआ। कूड़ क्रिया वेख
कलेश कामनी कामन, काम क्रोध लोभ मोह हँकार नाल मिलाईआ। साचा अमृत मेघ बरसे कोई ना सावण, दुरमति मैल ना कोए धुआईआ। बेशक दुनिया सृष्टी कायनात मानस अठसठ तीर्थ नहावन, गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती भज्जण वाहो दाहीआ। परम पुरख परमात्म मिले ना किसे पतित पावन, पारब्रह्म ब्रह्म रंग ना कोए समाईआ। सति सच गाए कोई ना गावन, जगत विद्या होए हल्काईआ। धरनी उस वेले खेल करे श्री भगवानन, हरि भगवन धुरदरगाहीआ । जन भगतां दे के नाम निधानन, निज आत्म मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आपणे हथ्थ रखाईआ। धरनी कहे बावन मेरी नमो नमो निमस्कार, तेरे चरणां धूड़ रमाईआ। तूं शाह पातशाह शहिनशाह सोहणी सरकार, सति सतिवादी इक अख्वाईआ। मेरी बिन आशा तों सुण पुकार, बिन तृष्ना तेरे अगे टिकाईआ। जे तूं प्रगट होया बलि दे दुआर, आप आपणा रूप बदलाईआ। भिखारी हो के बणयों भिखार, मांगत हो के झोली डाहीआ। आप आपणा कर आकार, अकल कलधारी की आपणी खेल खिलाईआ। की ढाई करमां दा विवहार, मैनूं दे समझाईआ। क्यों चरण टिकाया मेरे उत्ते दूजी वार, चरण चरण नाल बदलाईआ। तूं पुरख अकाला दीन दयाला सब कुझ जानणहार, तेरे हथ्थ मेरी वड्याईआ। बावन हस के किहा सुण हुक्म मेरा जो देवां आपणी धार, बिन अक्खरां अक्खर लिखाईआ। नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग तेरे उत्ते बीते विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी सेव कमाईआ। आउँदे रहे पैग़म्बर गुर अवतार, तन वजूदां जगत हंढाईआ। नाम कलमे गए उच्चार, चार जुग दे शास्त्र देण गवाहीआ। दीनां मज़्हबां कर पसार, मानव ज़ाती वंड वंडाईआ। शरअ दी खड़ी कर दीवार, हिस्से दीन दुनी पाईआ। कातिल मक्तूल दा खेल कीता अपार, शस्त्र खण्डे तीर कमानां हथ्थ उठाईआ। नाले कूक कूक करदे गए पुकार, परम पुरख तेरी बेपरवाहीआ। तूं आदि जुगादि ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी इक एकँकार, अकल कलधारी तेरे हथ्थ वड्याईआ। संदेशा देंदे गए वारो वार, भविख्त पेशीनगोईआं पेशतर जगत जणाईआ। कलयुग अन्त आवे कलि कल्की अवतार, जिस नूं जन्मे कोए ना माईआ। वसे साढे तिन्न हथ्थ सम्बल नगर अपार, जिस दी बाडी बणत ना कोए बणाईआ। लख चुरासी पावे सार, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज चारे खाणी वेख वखाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया लेखा जाणे आप करतार, कुदरत दा कादर नूर अलाहीआ। सब दा लहिणा देणा पूरब कर्ज़ा दए उतार, मकरूज़ आपणा लेखा दए मुकाईआ। धरनीए तेरे उत्ते किरपा करे आप दातार, दाता दानी हो के वेख वखाईआ। जन भगत सुहेले कर तैयार, त्रैगुण अतीता देवे माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। धरनी कहे मैं खुशीआं विच होई बेहाल, बहिबल
हो के सीस निवाईआ। बावन मैं किस बिध करां भाल, खोजां केहड़ी थाईंआ। कवण बणावां दलाल, विचोला कवण अख्वाईआ। किस बिध फल लग्गे मेरे डाल्ह, पत्त टहणी नाल महकाईआ। आ के पुछे मेरा हाल, मुर्शद धुरदरगाहीआ। बावन कहे कमलीए उह आदि जुगादि तेरा हल्ल करे सवाल, जुग जुग आपणा खेल खिलाईआ। साचा देवे तैनूं धन माल, नाम निधाना तेरी झोली पाईआ। उहदा भगत सुहेला तेरे उत्ते आए अनोखा लाल, लाल आपणे रंग रंगाईआ। तेरी लेखे लावे घाल, घालणा अवर रहे ना राईआ। बेशक उह बाल होए अंञाणा बाल, बाली बुद्ध रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। बावन किहा धरनी तक लै धर्म दवार, धवले तैनूं दयां दृढ़ाईआ । तेरा शाहो भूप सिक्दार, हरि करता इक अख्वाईआ। जिस दा खेल सदा जुग चार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेख वखाईआ। जिस मेरा रूप बणाया पावे कोई ना सार, अन्त कहिण कुछ ना आईआ। चार जुग दे शास्त्र जिस दे पनहार, नित नवित सेव कमाईआ। जो अवतार पैग़म्बरां गुरुआं दए अधार, उदर दे लेखे नाल मिलाईआ। अन्त कलयुग जोती जाता पुरख बिधाता तेरी पावे सार, त्रैगुण अतीता ठांडा सीता आपणी दया कमाईआ। तेरा लहिणा देणा लेखा तेरी झोली देवे डार, बचया रहिण किछ ना पाईआ। फिर हो जावीं ख़बरदार, बेख़बरे ख़बर सुणाईआ। नव खण्ड पृथ्मी तेरे उत्ते होणी हाहाकर, हौकयां विच दिसे लोकाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यारा तेरे उत्तों कढ्ढे बाहर, अन्तर निरंतर रहिण मूल ना पाईआ। सतिजुग सति सच दा कर उज्यार, उजाला आपणा नाम रखाईआ। रवि शशि सूर्या चन्द मण्डल मण्डप करन निमस्कार, निव निव लागण पाईआ। तूं उस दी करीं इंतज़ार, उडीक विच आपणे नैण उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। धरनी कहे मेरे वड्डे होवण भाग, ख़ुशीआं ढोले गाईआ। सरन सरनाई जावां लाग, लग मातर डेरा ढाहीआ। जिस वेले मेरे उत्ते जगे चराग़, जोती जाता नज़री आईआ। मेरी हँस बुद्धी बणे काग, दुरमति मैल धुआईआ। मेरे अन्दर उपजे वैराग, वैरी रहिण कोए ना पाईआ। जगत तृष्ना बुझाए आग, अमृत मेघ बरसाईआ। मानव ज़ाती बदल समाज, आत्म परमात्म मेल मिलाईआ। जिथ्थे सुआल रहे ना जुआब, जुआब तल्बी विच सारे सीस निवाईआ। जिस दा अवतार पैग़म्बरां गुरुआं ल्या ख्वाब, पेशीनगोईआं विच जणाईआ। जिस दे हुक्म विच सूर्या दिसे महताब, महबूब अगम्म अथाहीआ। जिस नूं पैग़म्बरां किहा वाहिद, लाशरीक इक अख्वाईआ। जिस दा इक्को कानून होवे कविज़ कायद, तरीका आपणे हथ्थ रखाईआ। साचा हुक्म कर आयद, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा संग आप बणाईआ। धरनी कहे मैं ख़ुशीआं
विच नच्चदी, बिन कदमां कदम उठाईआ। मेरे अन्दरों बिरहों प्रेम दी अग्नी मचदी, जग नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। मेरी आशा भरी सच दी, सच नाल मिले वड्याईआ। मैं निगाह मारी लख चुरासी जीव जंत काया माटी कच्च दी, कंचन गढ़्ह नज़र कोए ना आईआ। कलयुग अन्त अखीर दीन दुनी दी ख़ाहिश वेखी ढठदी, आशा पूर ना कोए कराईआ। वड्याई रहिणी नहीं किसे मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ दी, गुरुदुआर रंग ना कोए रंगाईआ। निशानी रहे ना तीर्थ अठसठ दी, जल धार ना कोए समाईआ। कलयुग अन्तिम खेल होणी भठ दी, नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप साचा संग ना कोए बणाईआ। मैं चारों कंट ख़ुशीआं दे विच नठदी, भज्जां वाहो दाहीआ। मैं सोच सुट्टी पुरख समरथ दी, जो करता पुरख इक अख्वाईआ। जिस खेल मुकाउणी कलयुग कूड़े रथ दी, सतिजुग सच सच समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। धरनी कहे मेरे उत्ते बावन कीता ध्यान, मेरा अन्तष्करन जणाईआ। मैनूं बिना विद्या तों आया ज्ञान, बिन अक्खरां अक्खर पढ़ाईआ। मैं नूर तक्कया श्री भगवान, जोती जाता सोभा पाईआ। जिस मेरी करनी कल्याण, कायनात दा लेख मुकाईआ। सो वक्त सुहञ्जणा पुजया आण, घड़ी पल थित वार दए गवाहीआ। मैं खुशीआं विच गाउँदी गाण, ढोले धुरदरगाहीआ। घर स्वामी ठाकर मिल्या आण, खोजण दी लोड़ रही ना राईआ। मैं चरण कवल कवल चरण धूड़ी करां पान, धूल आपणे विच समाईआ। ख़ुशी वाला दिवस महान, रैण भिन्नड़ी नाल मिलाईआ। सतिगुर होए आप मेहरवान, महिबान बीदो दिती वड्याईआ। भगत सुहेला जगत पहचान, गुर चेला रंग रंगाईआ। लाल सिँघ सुहावा सिँघ दा लाल कर परवान, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर प्रभ देवणहार वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी आत्म परमात्म लेखा जाणे गोपी काहन, पारब्रह्म ब्रह्म मेलणहार इक अख्वाईआ।
१४ चेत शहिनशाह सम्मत ११ गुरदयाल सिँघ प्रेमी दे गृह १५-४० केट सटरीट
विंनीपैग मैनीटोबा कनेडा
धरनी कहे प्रभू मेरा तक लै रूप ख़ाकी, मिट्टी ख़ाक ध्यान लगाईआ। मेरे उत्ते जीव रिहा कोई ना पाकी, पतित पावन की तेरी बेपरवाहीआ। आत्म रस दा दिसे कोई ना साकी, निझर झिरना जाम ना कोए प्याईआ । मन मनुआ सब
दा होया आकी, बुद्धी चले ना कोए चतुराईआ। अवतार पैग़म्बरां गुरुआं लहिणा देणा देदे बाकी, बाकायदा आपणा हुक्म वरताईआ। निरगुण धार नौ खण्ड पृथ्मी खोल्ह ताकी, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। मैं बिना अक्खां तों रही झाकी, बिन नेत्र लोचन नैण अक्ख उठाईआ। मेरी दुरमति मैल दे काटी, दूई द्वैत देणी गंवाईआ। सच धर्म दी खोल्ह हाटी, कलयुग कूड़ कुटम्ब मुकाईआ। भाग लगा दे काया पंज तत माटी, पंचम मेला मेलणा सहिज सुभाईआ। सदी चौधवीं अन्त मेट दे वाटी, मुहम्मद आशा तेरे चरण रखाईआ। जो नूर दरसाया मूसा कोहतूर उत्ते ललाटी, ज़हूर आपणा इक दृढ़ाईआ। मसीह मंज़ल वेख लै घाटी, धुर दे पाँधी पन्ध मुकाईआ। नानक निरगुण धार मेरी सेज सुहाई खाटी, गोबिन्द सथर यारड़ा सेज गया हंढाईआ। अन्त कन्त भगवन्त मेरी पुछ वाती, वातावरन तक ख़लक ख़ुदाईआ। चारों कुण्ट अन्धेरी राती, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। आत्म परमात्म दिसे ना कोए जमाती, निरअक्खर धार विच ना कोए समाईआ। कलयुग अन्त ज़िंदगी तक हयाती, आयू आरजा फोल फुलाईआ। मेरे मेहरवाना श्री भगवाना झगड़ा मेट काग़ज़ाती, कलमा शरअ नाम ना होए कोए लड़ाईआ। तेरी चरण धूड़ सृष्टी दृष्टी अन्तर होवे नहाती, दुरमति मैल मैल गंवाईआ । आ तक लै मेरे कोल बावन दी बिन अक्खरां वाली पाती, जगत विद्या वंड ना कोए वंडाईआ। जिस संदेशा दिता कलयुग अन्त जोती जाता आवे कमलापाती, पतिपरमेश्वर नूर अलाहीआ। जो तेरी तके डूँग्घी खाती, गहर गम्भीर बेनज़ीर फोल फुलाईआ। दर्शन देवे इक इकांती, इक इकल्ला वेस वटाईआ। अमृत बख्श के बूँद स्वांती, तेरी तृखा दए बुझाईआ। चरण छुहाए तेरे उत्ते सीने छाती, छत्रधारीआं करे सफ़ाईआ। सति धर्म तैनूं देवे दाती, दाता हो के आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। धरनी कहे अबिनाशी अचुत, पारब्रह्म तेरी सरनाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया बदल दे रुत, रुतड़ी आपणे नाम नाल महकाईआ। मानस ज़ाती बणा लै आपणे सुत, अपराधी रहिण कोए ना पाईआ। पवित्र कर दे पंज भुत, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश आपणे रंग रंगाईआ। तूं पुरख अकाला दीन दयाला अबिनाशी अचुत, चेतन सुरती सब दी दे कराईआ। सदी चौधवीं मेरी खुल्ही वेख लै गुत्त, मैंढी सीस ना कोए गुंदाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर मैनूं रोंदी करा चुप, चुप चुपीते आप दया कमाईआ । दरोही मेरे उत्ते होया अन्धेरा घुप, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। धर्म दी धार गई छुप, नव सत्त अन्धेरा छाईआ। मेरे अन्तर कलयुग अन्तिम वध्या दु:ख, दुखी हो के मंग मंगाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा कलयुग ममता वधी भुख, तृष्ना तृप्त ना कोए कराईआ। जनणी सुफल होए कोए ना कुख, भगत जन्मे कोए ना माईआ। मात गर्भ दे मानव दिसदे उलटे रुक्ख, चुरासी फाँसी ना कोए कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप
आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी खेल आप खिलाईआ। धरनी कहे परम पुरख बख्श दे प्रेम, प्रेमी प्यारयां नाल मिलाईआ। मेरा सति सच दा होवे नेम, धर्म दी धार वजे वधाईआ। जो इशारा कीता गोबिन्द ने कुण्ट हेम, सप्तसरिंग धार समझाईआ। नेत्र तक अगम्मी आपणे नेम, नैनण नैणां नाल मिलाईआ। जिस दी सिफ्त अवतार पैग़म्बर कहिण, गुरु गुरदेव शब्द शनवाईआ। सो मेरा पूरा कर दे लहण देण, देवणहार तेरे हथ्थ वड्याईआ। जो आसा रखी भगत सैण, सैनत अन्दर अन्दर दृढ़ाईआ। जो बाल्मीक इशारा दिता विच रमायण, सकंद दसवां सच सच समझाईआ। रविदास तेरा लहिणा दस्सया परायण, परा पसन्ती मद्धम बैखरी तों बाहर ज्ञान समझाईआ। सूफ़ीआं इशारा कीता ऐन दा ऐन, ऐहनलकक नाल मिलाईआ। तुध बिन आवे किते ना चैन, चिरी विछुंने होणा आप सहाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया नव सत्त शौह दरया रुढ़ा दे वहिण, डूंग्घे सागर आप सुटाईआ। आत्म परमात्म रहे ना कोई तरफ़ैन, पारब्रह्म ब्रह्म मेला मेलणा सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी आशा तक पुराणी, पुराण अठारां देण गवाहीआ। चार लख सतारां हज़ार सलोक जिस की कहाणी, अक्खर अक्खरां नाल मिलाईआ। वेद व्यासा जिस लिख्या लेख महानी, महिमा कथ कथ दृढ़ाईआ। बावन हो के मेरे उत्ते लाई अगम्म निशानी, निशाना दीन दुनी बदलाईआ। बलि दुआर जिस दा लेखा दो जहानी, बलख आपणी वंड वंडाईआ। निगाह मारी शाह सुल्तानी, शहिनशाह आपणी अक्ख उठाईआ। जिस नूं समझे कोए ना चारे खाणी, चारे बाणी भेव कोए ना आईआ। तूं मेहरवान महबूब करीं आप मेहरवानी, मुहब्बत विच तेरी ओट तकाईआ। तूं आदि जुगादि दो जहानां दानी, विष्न ब्रह्मा शिव अवतार पैग़म्बर गुर मांगत हो के झोलीआं डाहीआ। मेरी कलयुग अन्त आपणे चरण सरन लाउणी कुरबानी, करबले दा लेखा मुहम्मद नाल मिलाईआ। तूं मालक ख़ालक आलमे जाबदानी, नूर नुराना इक अख्वाईआ। मेरी अन्त मेट परेशानी, परीछत दा लहिणा मेरी झोली पाईआ। जो अथरबन विच ब्रह्मे लेखा लिख्या बिना कानी, वेद चौथा नाल मिलाईआ। तेरी शब्द अगम्मी निरअक्खर धार सुणां बाणी, अक्खरां वंड ना कोए वंडाईआ। मेरा निरगुण भूप दो जहानी, पुरी लोअ ब्रह्मण्ड खण्ड तेरी आस रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दे मालक होणा सहाईआ। धरनी कहे प्रभू मैनूं कर पवित, दुरमति मैल रहे ना राईआ। तेरा खेल नित नवित, सतिजुग त्रेता द्वापर वजदी रहे वधाईआ। जन भगत सुहेला बणा मित, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। मेरी सुहञ्जणी होवे थित, घड़ी पल जगत जुग वंड ना कोए वंडाईआ। दर्शन करां नित, निज नेत्र लोचण नैण देणी अक्ख खुल्हाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया कढ विच्चों चित, ठगौरी मन रहे ना राईआ।
तूं ठाकर स्वामी सब दा पित, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। जन भगतां करना हित, कोझे कमले आपणे चरण रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। धरनी कहे प्रभू मैनूं बख्श दे चरण धूड़, धूड़ी टिक्का ख़ाक रमाईआ। कलयुग क्रिया मेट दे कूड़, सति धर्म नाल शनवाईआ। चतुर सुघड़ बणा लै मूर्ख मूढ़्ह, अन्ध अज्ञान दे मिटाईआ। तूं मालक ख़ालक हाज़र हज़ूर, हज़रतां तों बाहर तेरी पढ़ाईआ। मैं तकां तेरा अगम्मी नूर, नूर नुराने देणा दरसाईआ। जिस धार विच सूली चढ़या मनसूर, मनसा भगतां पूर कराईआ। मनुआ मन ना करे फ़तूर, फ़ातिहा अन्दरे अन्दर कराईआ। मेरी आसा मनसा पूरी करीं ज़रूर, ज़रूरत तेरे चरण टिकाईआ। नाम ख़ुमारी मस्ती दईं सरूर, सुरती भगतां शब्द नाल मिलाईआ। तूं सर्ब कला भरपूर, भरपूर रिहा सर्ब ठाईंआ। तेरा पन्ध रहे ना नेड़े दूर, दो जहाना इक्को रंग रंगाईआ। ग़रीब निमाणयां कोझयां कमल्यां बख्शणे कसूर, मेहर नज़र नाल तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच गृह देणा सुहाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरीआं बेनन्तीआं अगम्म मिट्ठीआं, रसना जगत ना कोए जणाईआ। मेरीआं ख़बरां अनडिठ्ठीआं, जग वेखण कोए ना पाईआ। मेरे कोल अवतार पैग़म्बरां गुरुआं दीआं चिठ्ठीआं, जो पेशीनगोईआं विच गए दृढ़ाईआ। जिन्हां आशा तेरे चरण कवल सिट्टीआं, सिट्टे बाज़ी दस्सी ख़लक ख़ुदाईआ। खेल खिला के पत्थर इट्टीआं, पाहनां दीन दुनी रंग चढ़ाईआ। मैं एस वेले बिन हथ्थां दुहथ्थड़ मार के पिटीआं, पटने वाला नाल मिलाईआ। उठ वेख लै हाहे उत्ते टिप्पीआं, हँ ब्रह्म रूप ना कोए दरसाईआ। पिछलीआं बीतदीआं गईआं मितीआं, मित्र प्यारे होणा आप सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दा संग आप बणाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे उत्तों बुझा दे अग्ग, अग्नी तत ना लागे राईआ। तूं साहिब सूरा सरबग, हरि करता धुरदरगाहीआ। जो भगत सुहेले तेरे सरनी गए लग्ग, लग मातर डेरा देणा ढाहीआ। दर्शन देणा उपर शाह रग, नौ दुआरयां पन्ध मुकाईआ। आत्म रहे ना तैथों अलग, वखरी वंड ना कोए वंडाईआ। इक्को सचखण्ड दुआर दा बख्शणा पद, मंज़ल अवर ना कोए जणाईआ। आवण जावण लख चुरासी मेटणी हद्द, जम की फाँसी राय धर्म ना दए सज़ाईआ। मेहरवान महबूब जन भगतां आपणे चरण कवल लैणा सद्द, हउँ सदके वारी घोली घोल घुमाईआ। नाम ख़ुमारी बख्शणी मदि, मधुर धुन करनी शनवाईआ। लहिणा देणा रहे ना दीन दुनी जग, जागरत जोत बिन वरन गोत डगमगाईआ। शब्द धार विच्चों प्रेम प्यार विच्चों लैणे लभ, हरिजन पड़दा आप उठाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी मेलणा तेरा सबब, संग निभाउणा थांउँ थाईंआ। जन भगतां अन्तष्करन करना गद गद, गुरदयाल सिँघ गुरु गुरदेव आपणे विच समाईआ। जोती
जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा नूर उजाला जोती जाते पुरख बिधाते जाए मघ, मग्न भगतां आपणे नाम विच रखाईआ।
१५ चेत शहिनशाही सम्मत ११ मुकन्द सिँघ, जगजीत सिँघ दे गृह विंनीपैग ४९४ रीवरटन ऐवेनीऊ
ऐलमवुड मैनीटोबा कनेडा
धरनी कहे प्रभू मेरे समरथ, परम पुरख तेरी इक सरनाईआ। सच वस्त देदे अगम्मी वथ, वस्त अमोलक इक वरताईआ। कलयुग कूड़ क्रिया मेरे उत्तों मथ, मथन कर ख़लक ख़ुदाईआ। मेरी नेत्र वहिंदी वेख अथ, वहिणा धार वहाईआ। जिस कारन गोबिन्द सथर गया घत, यारड़े तेरी सेज हंडाईआ। दीन दयाल ठाकर स्वामी सति सच चला रथ, रथ रथवाही हो के दया कमाईआ। मेरे सगल वसूरे जाण लथ, दुरमति मैल कर सफ़ाईआ। बिना हथ्थां तों जोड़ां हथ्थ, डण्डावत बन्दना सजदयां विच सीस झुकाईआ। तेरी महिमा सदा अकथ, जुग जुग तेरी वजदी रहे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे आस रखाईआ। धरनी कहे प्रभू सति सच दी बख्श दे दात, सतिजुग मेरा संग बणाईआ। कलयुग मेट अन्धेरी रात, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। जीवां जंतां पुछ वात, वातावरन तक ख़लक ख़ुदाईआ। दरोही फिरी विच मात, मातृ भूमी हो के रही कुरलाईआ। झगड़ा वेख लै ज़ात पात, दीन दुनी मज़्हब करे लड़ाईआ । तेरा नाम निधाना श्री भगवाना पा गया वफ़ात, चार कुण्ट दहि दिशा नज़र कोए ना आईआ। फिरी दरोही तीर्थ ताट, अठसठ रोवण मारन धाहीआ। धर्म रिहा ना मन्दिर मस्जिद शिवदुआले माठ, गुरुदुआर ना कोए चतुराईआ। रसना जिह्वा सृष्टी करे पाठ, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले मेरे उत्ते उलटी गेड़ दे लाठ, करवट आपणी लै बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे उत्ते वेख अन्धेरा अन्ध, निरगुण नूर जोत ना कोए रुशनाईआ। दूई दुवैती भरमां ढाहे कोई ना कंध, भय भउ सिर ना कोए रखाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर पूरब गया लँघ, कलयुग अन्त वेख वखाईआ। की इशारा देवे तारा चन्द, बिन सैनत सैनत रिहा जणाईआ। निगाह मार विच ब्रह्मण्ड, ब्रह्मांड ध्यान रखाईआ। हाहाकार जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज रही कुरलाईआ। दीन दयाल दर्द दु:ख भय भञ्जण आत्म परमात्म टुट्टी धार गंढ्ढ, गंढ्ढणहार गोपाल स्वामी आपणी दया कमाईआ। मेरे उत्ते दीनां मज़्हबां मानव ज़ाती कीती खण्ड खण्ड, हिस्से ततव तत रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी इक्को अगम्म आसा, बिन अक्खरां देणा जणाईआ। तूं शाहो भूप शाबासा, शहिनशाह अगम्म अथाहीआ। मैं आदि जुगादि जुग चौकड़ी तेरे उत्ते रख्या भरवासा, अवतार पैग़म्बर गुर नाल मिलाईआ। तेरा नूर जोत निरगुण धार होए प्रकाशा, दो जहानां डगमगाईआ। मण्डल मण्डप पुरी लोअ तेरी वेखण रासा, आकाश पाताल गगन गगनंतर ध्यान लगाईआ। पताल गगन मेरे अन्तष्करन विच होण ना देईं निराशा, निराकार देणी माण वड्याईआ। मेरा ख़ाली भर दे कासा, धरनी धरत धवल धौल हो के अगे झोली डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा संग आप बणाईआ। कलयुग कहे धरनीए तूं क्यों रही चीक, बिन नैणां नीर वहाईआ। चार जुग दे साशतर मेरी करन तस्दीक, शहादत शब्द गुरु भुगताईआ। पेशीनगोईआं रहीआं उडीक, भविख्त बैठे ध्यान लगाईआ। मैं चारों कुण्ट करना अन्धेरा तारीक, सच चन्द ना कोए रुशनाईआ । मेरे विच हक तौफ़ीक, तोहफ़ा दिता धुर दे माहीआ। मेरा वक्त सुहञ्जणा नज़दीक, खेल खेलां चाँईं चाँईंआ। सृष्टी दो धड़ बणा शरीक, शरक्त भरां ख़लक ख़ुदाईआ। लेखा रहे ना हक हकीक, हकीकत समझ कोए ना पाईआ। शाह सुल्तानां रहे ना कोए प्रीत, प्रीतम आपणा हुक्म वरताईआ। नौ खण्ड तेरे उत्ते होवण भय भीत, सत्त दीप सिर सके ना कोए उठाईआ। उह तक सतिगुर शब्द तेरे उत्ते मारन वाला लीक, लाईन ऐन रिहा बणाईआ। जिस आत्म परमात्म सब दी बदलणी रीत, रीतीवान इक अख्वाईआ। झगड़ा मेटणा मन्दिर मसीत, काया काअबा इक्को इक प्रगटाईआ। जिस दे हुक्म विच सदी चौधवीं रही बीत, मुहम्मद बैठा नैण तकाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर सारे गाउँदे इक्को गीत, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ। झगड़ा मिटाउणा जिस हस्त कीट, ऊचां नीचां इक्को रंग रंगाईआ। उह मालक ख़ालक मेरा बीठलो बीठ, जिस नूं कहिंदे धुर दा माहीआ। जिस दे हुक्म नाल मैं अन्तर निरंतर काया मन्दिर मन कल्पणा कौड़ा कीता रीठ, अमृत रस नज़र कोए ना आईआ। सृष्टी दृष्टी अन्दरों लई जीत, जग जीवण दाता मिलण कोए ना पाईआ। काया होए ना किसे ठण्डी सीत, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक समझाईआ। कलयुग कहे धरनीए मैं सूरबीर बलवान, बलधारी इक अख्वाईआ। तेरे उत्ते होए हुक्मरान, हुक्म आपणा इक वरताईआ। ना कोई रोके शाह सुल्तान, मानव सिर ना कोए उठाईआ। चारों कुण्ट कूड़ निशान, तेरे उत्ते दिता झुलाईआ। अन्तर आत्म रहिण दिता नहीं कोई ज्ञान, साध सन्त ना कोए वड्याईआ। घर घर अन्दर शरअ होई शैतान, दीन मज़्हब करन लड़ाईआ। अगे वेखीं झगड़ा पाउणा अञ्जील कुरान, काअबे रोवण मारन धाहीआ। साबत रहिण देणा नहीं ईमान, अबलन
नज़र कोए ना आईआ। मैं तैनूं ख़बर आया सुणाउण, अणसुणत तैनूं दयां जणाईआ। की हुक्म देवे श्री भगवान, जो मालक अगम्म अथाहीआ। जिस दा लहिणा देणा ज़िमीं असमान, मण्डल मण्डप खोज खुजाईआ। जो जुग जुग लेखा मंगे आण, आवण जावण आपणा खेल खिलाईआ। सो साहिब सुल्ताना नौजवाना सतिगुर शब्द करे प्रधान, दूसर वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप उठाईआ । कलयुग कहे धरनीए मैं प्रभ दा सुत दुलारा, दूल्हा इक्को नज़री आईआ। मैं देवां कूड़ कुड़यार दा हुलारा, हलूणा वजे थांउँ थाँईंआ। खेल वेख विच संसारा, संसारी भण्डारी सँघारी विष्न ब्रह्मा शिव नाल मिलाईआ। चारो कुण्ट करां धूंआधारा, उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण समझ कोए ना आईआ। तेरा लहिणा देणा पूरा करे कराए आप करतारा, कुदरत दा कादर हुक्म सुणाईआ। इक दो चार साल विच मेरा वेख लईं नज़ारा, बिन नेत्र लोचन नैणां अक्ख उठाईआ। नव सत्त प्यार विच रहे ना कोए प्यारा, साजण मीत नज़र कोए ना आईआ। तेरे उत्ते नव नौ दा लग्गे अखाड़ा, सति सच वजे वधाईआ। थित सुहञ्जणी होणी सतारां हाढ़ा, वदी सुदी वंड ना कोए वंडाईआ। मानव रत तैनूं रंग चढ़ना गाहड़ा, रामा कृष्णा वेखणा चाँईं चाँईंआ। बावन दा लहिणा देणा विच उजाड़ा, बलि दुआर नाल वड्याईआ। जिस सृष्टी चबणी हेठां दाहड़ा, लख चुरासी समझ कोए ना पाईआ। अग्ग लगा दे बहत्तर नाड़ा, ततव तत तत जलाईआ। मैं उस दे अगे कढ्ढां हाढ़ा, निव निव लागां पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मेला आप मिलाईआ। कलयुग कहे धरनीए मेरा कोई नहीं गुनाह, कूड़ कुड़यार मेरी वड्याईआ। मेरा मालक इक मेहरवां, महिबान नूर अलाहीआ। जिस दे हुक्म नाल दिता ऐलां, कूक कूक दिता सुणाईआ। उहदे हुक्म नाल खेलणा खेल विच जहां, दो जहाना मालक जो अख्वाईआ। मैं प्यार नाल जगत दी बुद्धी कीती वांग काँ, हँस रूप नज़र कोए ना आईआ। पुरख अकाल दीन दयाल मेरी पकड़नी बांह, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। मेरी ठोक पुश्त पनाह, माण दिता चाँईं चाँईंआ। लहिणा देणा तकणा सूर गाँ, लेख वेखणा बण के दीन दुनी दा राहीआ। जिस कारन गोबिन्द किहा वाह वाह, वाहिगुरु तेरी बेपरवाहीआ। उस दा भेव देणा चुका, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। मेरे कोल इक अगम्म अथाह दा रुक्का, जिस दा लेखा कृष्ण रुकमणी गया समझाईआ । सतिगुर शब्द अगम्मी उठणा सुत्ता, जिस दा रूप रंग रेख नज़र कोए ना आईआ। ना तन वजूद होवे बुता, माटी ख़ाक वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। कलयुग कहे धरनीए मेरी खेल न्यारी, परम पुरख दिती समझाईआ। मैं चारों कुण्ट करावां हाहाकारी, धीरज धीर ना कोए रखाईआ।
मुहब्बत रहे ना नर नारी, नर नरायण मिलण कोए ना पाईआ। शाह सुल्तान करन ग़द्दारी, गदागर करां ख़लक ख़ुदाईआ। अन्तिम लहिणा देणा मुकाउणा मुहम्मद संग चार यारी, चौथा जुग कहे मेरे हथ्थ वड्याईआ। ईसा कूक के किहा जिस वेले सलीव गल विच डारी, बिन रसना रसन हिलाईआ। मूसा डिग्ग के मूंह दे भारी, कोहतूर गया समझाईआ। मेरा मालक ख़ालक परवरदिगारी, नूर नुराना नूर अलाहीआ। जिस अन्त कन्त भगवन्त अन्तर आत्मा करनी प्यारी, प्रीतम हो के वेख वखाईआ। उस ने कोझीए कमलीए मैनूं दिती मुखत्यारी, मुखत्यार दूजा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। धरनी कहे कलयुग ना पा रौला, चारों कुण्ट दुहाईआ। मेरा मालक ख़ालक इक्को मौला, जिस नूं कहिंदे अवल नूर अलाहीआ। उस दा मेरे नाल इकरार कौला, वायदा पिछला दयां वखाईआ। जिस भार करना मेरे उत्ते हौला, हौली हौली आपणा हुक्म वरताईआ। जिस कारन गोबिन्द अमृत धार छकाई पौला, खण्डा खड़ग खड़ग चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। धरनी कहे कलयुग तेरा कूड़ रहे ना वक्त, धर्म दी धार नाल समझाईआ। मेरा मालक स्वामी जिस दा लहिणा नाल जगत, जागरत जोत जोत रुशनाईआ। उह आसा मनसा पूरी करे भगत, भगवान वेखणहार बेपरवाहीआ। जिस लेखे लाउणी बूंद रक्त, वजूदां रंग चड़ाईआ। उह निरगुण धार आवे फ़कत, फ़िकरा ढोला इक्को इक गाईआ। लहिणा देणा मेरा पूरा करे उत्ते धरत, धरनी धवल धौल कहे मैं निव निव लागां पाईआ। जिस दी तेई अवतारां नाल शर्त, पैग़म्बरां गुरुआं लेखा गया दृढ़ाईआ। जोती जाता पुरख बिधाता निरवैर हो के आवे परत, पतिपरमेश्वर अगम्म अथाहीआ। मालक ख़ालक बण के वाली अर्श, अर्शी प्रीतम दया कमाईआ। मेरी जुग जुग दी मेटे हरस, कलयुग अन्तिम आशा पूर कराईआ। मेहरवान हो के खावे तरस, हरिमत आपणी नाल तराईआ। मेरा ख़ुशीआं वाला सुहञ्जणा चढ़या बरस, शहिनशाही वजदी रहे वधाईआ। जो भगतां अन्तर निरंतर अमृत मेघ देवे बरस, बूंद स्वांती इक टपकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा सच आप बणाईआ। धरनी कहे मेरा ख़ुशी बन्द बन्द, परम पुरख आप कराईआ। देवणहारा सच अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। जिस लेख वखाउणा तारा चन्द, चन्द चादना निरगुण जोत करे रुशनाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेटणा पन्ध, सतिजुग सति धर्म प्रगटाईआ। आत्म परमात्म जिस भगतां देणा संग, सगला संगी इक अख्वाईआ। काया चोली देवे रंग, दो जहान रंगत उतर कदे ना जाईआ। नव दुआर मंज़ल जाए लँघ, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। आत्म सेज सुहाए पलँघ, सच सिँघासण सोभा पाईआ। जन भगतां ला
के आपणे अंग, अंगीकार आप अख्वाईआ। लहिणा देणा झोली पा के सिँघ मुकन्द, मुकन्द मनोहर लखमी नरायण काहन कृष्ण दा पूरब पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। जगजीत अतीत नेत्र अक्ख होवण ना देवे अन्ध, अन्ध अज्ञान दा पन्ध मुकाईआ। जिन्हां इक वार तूं मेरा मैं तेरा सोहँ ढोला गाया छन्द, सो पुरख निरञ्जण लेखा जाणे थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी नाम शब्द धुन आत्मक वजावणहार मृदंग, जिस दा तान सुणन कोए ना पाईआ।