२१ चेत शहिनशाही सम्मत ११ सुखनिंदर सिँघ दे गृह १७२५ पैरल सटरीट विकटोरीआ कनेडा
बराह कहे प्रभू मेरी बेनन्ती इक निक्की, निराकार निरँकार तेरे चरण कवल टिकाईआ। तेरी धार नाल धरनी जलधारा उत्ते टिकी, जल थल महीअल तेरी वजदी रहे वधाईआ। पूरब लेखा मेरा दिवस दिहाढ़ा तक लै चेत चेतन इक्की, इक इकल्ले तेरी बेपरवाहीआ। जिस दी कलम धार शाही कागज़ लेख नहीं लिखी, ब्रह्मा सुत, सन्त कुमार नाल रखाईआ। निरगुण तेरा रूप अनूप भेद अभेद अनडिठ्ठी, जग नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। मेरी आशा तेरे चरण कवल तेरे प्यार विच मिट्ठी, मिट्ठास रस समझ कोए ना पाईआ। जिस कारन धरनी बिन नैणा नीर वहा के पिट्टी, पाटल तेरे अगे सीस निवाईआ। तेरी खेल वेख चिट्टी, चार जुग दे मालक आपणी ख़ुशी बणाईआ। उस वेले धुर शब्द इशारा दिता हाहे उत्ते टिप्पी, सो पुरख निरञ्जण पड़दा आप चुकाईआ। हुक्मी हुक्म दीन दुनी जाए जित्ती, हार जित्त आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक दया कमाईआ। बराह कहे प्रभू तेरी किरपा मिल्या उधार, उदर दा लेखा समझ कोए ना पाईआ। मेरा रूप अनूप अपार, अपरम्पर स्वामी दिती माण वड्याईआ। धरनी जलधारा विच्चों आई बाहर, धूड़ी तेरे चरण कवल ख़ाक रमाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव वेख वारो वार, त्रैगुण अतीते ठांडे सीते तेरा खेल अगम्म अथाहीआ। विष्नूं विश्व निगाह लई मार, बिन नेत्र लोचन नैणां अक्ख उठाईआ। उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण पाई सार, महासार्थी दो जहानां पन्ध मुकाईआ। धरनी कूक कीती पुकार, होका दिता चाँईं चाँईंआ। मेरे मेहरवाना मेरी पैज संवार, सिर सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। धुर हुक्म कीता निरँकार, निरवैर दिता जणाईआ। धरनीए रहिणा ख़बरदार, बेख़बरां अक्ख उठाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग बीते विच संसार, चार जुग दे साशतर नाल मिलाईआ। संदेशा देवण तेई अवतार, पैग़म्बर गुर नाल मिलाईआ। कलयुग अन्त आवे कलि कल्की अवतार, निहकलंका नूर अलाहीआ। तेरा लखण
दीप वेखे वेखणहार, आप आपणा रंग रंगाईआ। करता पुरख दए अधार, नव खण्ड दा डेरा ढाहीआ। तूं लैणी सुरत संभाल, सम्बल दा मालक आवे धुरदरगाहीआ। जिस लहिणा देणा मेटणा शाह कंगाल, शहिनशाह आपणे रंग रंगाईआ। भगत सुहेले वेखे लाल, लालन आपणा मेल मिलाईआ। तेरी करे भाल, जिथ्थे बराह इशारा दे के गया समझाईआ। फल लगाए धर्म दे डाल, पत्त टहणी नाम महकाईआ। आ के वेख मुरीदां हाल, मुर्शद बेपरवाहीआ। झट धरनी कीता सवाल, निव निव सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा संग आप बणाईआ। बराह कहे मेरा मालक बेपरवाह, बेपरवाही विच समाईआ। जिस मेरी सेवा दिती ला, निरगुण सरगुण रूप प्रगटाईआ। धुर शब्द दिती सलाह, संदेशा इक समझाईआ। जिथ्थे नव सत्त दा लेखा दिता मुका, मुकम्मल खेल जणाईआ। बराह कहे मैं एथे नौ सौ चौरानवे वार प्रभू दा ल्या नाँ, तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाईआ। सो सुहञ्जणी धरनी धवल धौल धरत सुहाए थाँ, थनंतर रंग रंगाईआ। जन भगतां पकड़े बांह, होए आप सहाईआ। करे सच न्याँ, अदल इन्साफ़ आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक इक अख्वाईआ। बराह कहे धरनी उत्ते मैं इथे गया टिक, वक्त समझ ना कोए समझाईआ। बिन आशा गया लिट, तमंना जगत ना कोए जणाईआ। मैनूं हुक्म होया कलयुग अन्त खेल होणा सटैंड सिट, सिटीज़न नज़र कोए ना आईआ। धरनी धरत धवल धौल डूंग्घा होणा पिट, पिटीशन चले ना जगत लोकाईआ। धुर दे हुक्म दी लगणी हिट, हीट विच सड़े ख़लक ख़ुदाईआ। सति धर्म ने करनी रिट, रिटन दा लेखा ना कोए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक बेपरवाहीआ। बराह कहे धरनी सुण के मारी चीक, रो रो दिती दुहाईआ। सतिगुर शब्द ने मारी लीक, लाइन ऐन दिती वखाईआ। बराह कहे मैं कीती तस्दीक, शहादत सच वाली भुगताईआ। कलयुग कहे अन्तिम रख उडीक, चार जुग दा पन्ध मुकाईआ। तेरा वक्त आए नज़दीक, दूर दुराडा रहे ना राईआ। जिस दे विच हक तौफ़ीक, उह मालक धुरदरगाहीआ। जो सदा त्रैगुण अतीत, त्रैभवण धनी इक अख्वाईआ। लख चुरासी परखे नीत, नीतीवान वड वड्याईआ। जन भगतां देवे चरण प्रीत, प्रीतम आपणा रंग रंगाईआ। उस वेले धरनीए तूं मेरा मैं तेरा होए गीत, आत्म परमात्म मिल के वजे वधाईआ। तेरी अग्नी करे ठांडी सीत, अमृत मेघ आपणा नाम बरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर करनी आप कमाईआ। बराह कहे धरनीए तैनूं सब ने कहिणा धरत धवल धौल, मिट्टी ख़ाक तेरी वजे वधाईआ। मैं तेरे नाल करां कौल, कवल इकरार समझ कोए ना पाईआ। मेरा सुण अगम्मा बोल, जो अणबोलत रिहा दृढ़ाईआ। जिस
वेले कलयुग अन्त कूड़ दा वजे ढोल, धर्म नगारा रहिण कोए ना पाईआ। गोबिन्द रस रिहा ना पौल, परम पुरख आपणा खेल खिलाईआ। कोझीए कमलीए अन्त आवे तेरे कोल, करनी दा करता फेरा पाईआ। जिस दा लेखा कोई समझ सके ना पांधा रौल, जगत विद्या ना कोए चतुराईआ । सो स्वामी अन्तरजामी पूरा तोलणहारा तोल, कंडा नाम तराज़ू आपणा आप उठाईआ। लख चुरासी अन्तष्करन निरगुण धार लए फोल, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। जोती समुंद सागर काया गागर तन वजूदां लए फोल, मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। बराह कहे धरनीए उह तक पृथू वाली धार, नावां अवतार खेल खिलाईआ। तैनूं मथन करे विच संसार, संसारी भण्डारी विष्न ब्रह्मा शिव नाल मिलाईआ। तेरा रस तेरे विच्चों कढ्ढे बाहर, तेरी तेरे नाल वड्याईआ। उह वक्त सुहञ्जणा जिस दी पावे कोई ना सार, थित वार सके ना कोए समझाईआ। जल धारा जिस दी होवे शृंगार, मत्तस फेर आवे चाँईं चाँईंआ। इथे निगाह लए मार, जिस नूं ब्रह्मे इशारे नाल दिता समझाईआ। जिस धरती दा नाम इथे लखणां वाली धार, कुशा आपणी गंढ्ढ पुआईआ। जिस दा लहिणा देणा लेखा सब तों बाहर, बहिरहाल समझ कोए ना पाईआ। निगाह मार लै कलयुग आपणी कला लए धार, अवतर आपणा वेस वटाईआ। जिस नूं सारे करन निमस्कार, डण्डावत बन्दना विच सीस निवाईआ। उह आवे तेरे दर दुआर, भिखारने तेरी खाली झोली दए भराईआ। धरनी कहे मैं चरण कवल जावां बलिहार, बलि बलि आपणा आप कराईआ। बराह ने कूक किहा पुकार, बिन रसना जिह्वा ढोला दिता दृढ़ाईआ। तूं उस दा रखणा इंतज़ार, उडीकां विच आपणा नैण उठाईआ। जिस ने पृथू नाल करना प्यार, पृथ्मी तेरा संग बणाईआ। मत्तस समुंद सागराँ विच लए उधार, कछप मछ कछ धार वड्याईआ। मिन्दिरा पर्वत चुक्क आपे भार, रत्न विरोले चौदां थांउँ थाँईंआ। चौदां लोक दए अधार, चौदां तबक कलयुग पैग़म्बरां संग बणाईआ। चौधवीं सदी अन्त सब दा लहिणा देणा दए निवार, लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। नूर नुराना नूरी नूर होवे उज्यार, उजाला करे थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा लेखा आप बणाईआ। धरनी कहे मेरा पुरातन नाम लखण दीप विच लिंक, डूंग्घे सागराँ संग रलाईआ। वेद व्यासे लिख्या शाही नाल इंक, पुराण गरड़ दए गवाहीआ। एह लहिणा देणा लेखा होया सारा नौ मिन्ट, घड़ी पल अवर ना कोए मिलाईआ। जिस नूं कर सके ना कोई हिंट, भय भाउ ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धरनी कहे बराह इशारा कीता तेरा निरगुण धार नाल होणा लिंक, दूसरा अवतार पैग़म्बर गुर नज़र कोए ना आईआ। धरनी कहे मैं ख़ुशीआं नाल जोड़े हैंड, हथ्थ हथ्थ नाल मिलाईआ। शब्द अगम्मी धुन अनादि सुणया बैंड, राग रागनी बाहर शनवाईआ । आशा रखी
मेरी सुहञ्जणी होवे लैंड, लैंड मारक बराह गया लगाईआ। फेर कलयुग कूड़ी क्रिया होणा अेंड, इंडैकस वेखे ख़लक ख़ुदाईआ। पता नहीं की लेखा इस तों बाद बीहाईंड, मेहरवान आपणी कार कमाईआ। जिस आत्म परमात्म निरगुण निरगुण जोती धार सोल करना जांइड, जुज़ वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच आपणा खेल खिलाईआ। धरनी किहा मत्तस मारी बिन नेत्रां निगाह अगम्म, लोचन नज़र कोए ना आईआ। इशारा कीता बिन स्वास दम, पवन पवन ना कोए वड्याईआ। सृष्टी दृष्टी अन्तर निरंतर धार वेखी ब्रह्म, पारब्रह्म आपणा संग रखाईआ। जो बिना जनणी कुक्ख तों पए जम्म, चुरासी संग ना कोए रखाईआ। जो गगन रहाए बिना थम्म, गगनंतर आपणा हुक्म वरताईआ । जिस धरनीए तेरे उत्ते दीन दुनी दा इक्को करना धर्म, धर्म दी धार इक समझाईआ। मानस मानव मानुख इक्को होवे कर्म, कर्म कांड दा डेरा ढाहीआ। जन भगतां लेखे लाए माटी चर्म, चम्म दृष्टी दए बदलाईआ । झगड़ा मेटे दीन मज़्हब ज़ात पात वरन बरन, ... ... ... ... संग ना कोए रखाईआ। मेहरवान हो के आवे करनी करन, करता पुरख आपणा वेस वटाईआ। तूं कौल इकरार याद रखणा प्रण, परम पुरख दए समझाईआ। अन्त कन्त भगवन्त आपणी लावे शरन, शरनगत इक समझाईआ। जिस वेले दीन दुनी मानव ज़ाती लग्गे लड़न, सांतक सति ना कोए वरताईआ। उह इक इकेला भगत सुहेला सब नूं आवे फड़न, जग नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। जन भगतां अन्तर निरंतर मंज़ल आवे चढ़न, चढ़दिउँ लहिंदा लहिंदिउँ चढ़दा आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर मालक बेपरवाहीआ । धरनी कहे मेरी नमो नमो निमस्कार, निव निव सीस निवाईआ। जिस वेले आए मेरे दुआर, दो जहाना मालक धुरदरगाहीआ। मैं चरण धूड़ लावां छार, टिक्के मस्तक धूड़ी ख़ाक रमाईआ। जिस कलयुग अन्तिम करना अन्त किनार, अन्तष्करन वेखे ख़लक ख़ुदाईआ। जोती जाता पुरख बिधाता होवे ज़ाहर, ज़ाहर ज़हूर डगमगाईआ। जिस चरण छुहाउणा मेरे अन्त किनार, विकटोरीआ दी धरनी ख़ुशी ख़ुशी विच्चों प्रगटाईआ। मैं सदा सदा सद तकदी रहां सहार, आशा आशा विच्चों प्रगटाईआ। पृथू बोलणा सच जैकार, शब्दी शब्द शनवाईआ। उह शाहो भूप आवे अवतार, पैग़म्बरां गुरुआं बाहरा जोती जाता इक अख्वाईआ। जिस खेल खलाउणा भेव चुकाउणा पुरख नार, नर नरायण आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सारा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाणे जुग चौकड़ी वारो वार, आदि जुगादि ब्रह्म ब्रह्माद आपणा हुक्म वरताईआ।