पुस्तकालयभाग २४

२१ चेत शहिनशाही सम्मत ११ हरभजन सिँघ दे गृह बी० सी० कनेडा

खण्ड कहे मेरा लेखा विच कुला खण्ड, लखण दीप नाल वड्याईआ। मैं तके बिन नेत्र लोचन नैण ब्रह्मण्ड, पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर ज़िमीं असमान ध्यान लगाईआ। निगाह मारी जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज वेख वखाईआ। मेरे पुरख अकाले दीन दयाले लख चुरासी वंडी वंड, चारे खाणी सोभा पाईआ। हर घट अन्तर निरंतर सुहा दे कंड, गृह मन्दिर अन्दर डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। खण्ड कहे मेरे अन्तर निरंतर मिट्ठास, रस वेखण कोए ना पाईआ। मैं परम पुरख परमात्मा दी तकां रास, दो जहाना सोभा पाईआ। मेरा लहिणा देणा मानस मानव मानुख रसना जिह्वा पवन स्वास, साह साह आपणा रंग वखाईआ। की इशारा देवे मैनूं उत्ते कैलाश, कलाधारी की दृढ़ाईआ। निगाह मार विच प्रभास, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ टिल्ले पर्वत समुंद सागर ध्यान लगाईआ । धरनी कहे मेरी जुग चौकड़ी पुराणी आस, बराह इशारा दे के गया जणाईआ। पृथू ने दस्सी अगम्मी बात, बातन पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। बलि ने बावन नाल संदेशा दिता ख़ास, जिस दा लेख कलम शाही काग़ज़ जाणे कोए ना राईआ। जोती जाता पुरख बिधाता निरगुण निरवैर निराकार निरँकार अगम्म अथाह आपणा करे प्रकाश, नूर नुराना डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा लेखा आपणे विच्चों समझाईआ। खण्ड कहे मेरा दीन दुनी नाल साथ, सगला संग बणाईआ। मेरा परम पुरख समराथ, हरि करता धुरदरगाहीआ। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी चलावणहारा राथ, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणे हुक्म विच चलाईआ। जिस दी निरगुण सरगुण धार शब्द अगम्मी गाथ, निरअक्खर धार विच्चों अक्खर अक्खर प्रगटाईआ। सो मेहरवान श्री भगवान मेरा देवे साथ, सगला संगी बहुरंगी आपणा रंग रंगाईआ। मैं निमाणी अनाथण अनाथ, दीनन हो के सीस झुकाईआ। मैनूं याद आ गई जो संदेशा दिता भगत रवीदास, कबीर कबरां तों बाहर सुणाईआ। की आवाज़ दिती मुहम्मद दी ततां वाली लाश, सदी चौधवीं ध्यान रखाईआ । ईसा गल लैण लगिआं फास, इशारा कीता वल नूर अलाहीआ। मूसा कोहतूर ते तक प्रकाश, बिन नेत्र लोचन नैणां नैण गया बिगसाईआ। खण्ड कहे मेरा रूप रंग रेख जगत विच नहीं कोई पारजात, जाती समझ कोए ना आईआ। मेरी निरगुण सरगुण धार सतिगुर नानक पुछी वात, बेवतनां दा मालक हो के आपणा वतन दए वड्याईआ। गुर गोबिन्द अमृत रस भरया विच परात, खण्डा खड़ग शस्त्र धुर दा नाम नाम नाल रखाईआ। मैं जुग जुग जन भगतां रही दासी दास, नित नवित सेवक हो के सेव कमाईआ। मेरी इक बेनन्ती गुरमुखां अगे अरदास, बिन

रसना जिह्वा दयां दरसाईआ। जन भगतो आत्म परमात्म परमात्म आत्म आदि जुगादि इक्को ज़ात, दूजा वरन नज़र कोए ना आईआ। जिस खेल खिलाया उत्ते लोकमात, धरनी धरत धवल धौल आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक गुसाँईंआ। खण्ड कहे मैं मिल जावां विच दुद्ध, आपणा आप छुपाईआ। मेरे अन्तष्करन प्रभू प्रेम दी धार पए कुद्द, नच्चे टप्पे चाँईं चाँईंआ। मैनूं ख़ुशी होई एस धरनी उत्ते बेसुध, वसुधा शुकर कर के आपणी ख़ुशी बणाईआ । जिस गुरमुख ने प्रेम नाल प्रेम विच्चों प्रेम दी धार दिता दुद्ध, एह पृथू दा पिछला साथी नज़री आईआ। इस दा लेखा नहीं कोई नाल लकड़ी वुड्ड, वंडण वंड ना कोए वंडाईआ। पुरातन दी धार शब्द दा उधार लहिणा देणा पूरबला शुड्ड, परम पुरख दा लहिणा चलया आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच सच विच मिलाईआ। खण्ड कहे मेरा दुद्ध विच होया मिलाप, आप आपा दिता मिटाईआ । मेरा रिहा ना तीनो ताप, रजो तमो सतो दा संग ना कोए जणाईआ। मेरा आपणा आप ना कोई रिहा माई बाप, जगत संगी संग ना कोए रखाईआ। मेरा मालक ख़ालक प्रितपालक पारब्रह्म पतिपरमेश्वर मेरी पुछे वात, वातावरन जो तके ख़लक ख़ुदाईआ। जिस ने दुद्ध दी धार विच मेरी मिला दिती ज़ात, जोती जाता आपणा रंग रंगाईआ। मैं हो गई इक इकांत, दर्शन करया इक इकल्ले धुर दे माहीआ। जिस दा खेल बहु बिध भांत, जुग चौकड़ी आपणी खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच मालक इक अख्वाईआ। खण्ड कहे मैं गुरमुखां दे अन्दर जावां लँघ, दुद्ध विच आपणा आप मिलाईआ। सच धार दा वेखां रंग, जिस दी रंगत जगत वेखण नज़र कोए ना पाईआ। फेर तक्कां सच सिँघासण आत्मा उत्ते पलँघ, जिस दी घाड़त बाडी ना कोए घड़ाईआ। फिर सुरती शब्दी डोरी तक्कां पतंग, जो अन्तर निरंतर उडे चाँईं चाँईंआ। मेरी इक्को आशा इक्को मंग, इक्को इक दयां दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा गृह इक वखाईआ। खण्ड कहे जन भगतां मैं जावां काया अन्दर, तन वजूद सोभा पाईआ। मैं वेखां साढे तिन्न हथ्थ दा मन्दिर, नव दवारयां खोज खुजाईआ। बजर कपाटी तक्कां जंदर, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। अन्धेरा वेखां डूँग्घी कंदर, सूर्या चन्द ना कोए रुशनाईआ। फेर परम पुरख नूं इक्को करां बन्दन, बिन मस्तक सीस सीस निवाईआ। मेरे साहिब स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी सब दे अन्तर देणा अनन्दन, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। नाम निधान नौजवान मर्द मर्दान जो निरगुण धार हो के जुग जुग आवे वंडण, दाता दानी हो के आप वरताईआ। वेखीं खण्ड कहे प्रभू मेरा लेखा करीं ना खण्डण, खण्ड खण्ड हो के आप आपा तेरे भेंट कराईआ।

बेशक जुग चौकड़ीआं केते लँघण, भज्जण वाहो दाहीआ। पर मेरा लेखा बणया रहे नाल तत पंजण, पंचम शब्द धुन नाद सुणदी रहां शनवाईआ। जोती जाते पुरख बिधाते मेरे मालक आदि निरञ्जण, नर नरायण तेरी ओट रखाईआ। तूं सदा सदा कृपालू दीन दर्द दु:ख भय भञ्जण, भव सागराँ पार कराईआ। मेरा प्यार विच प्यार तेरी चाढ़्हे रंगण, रंगत उतर कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, वर दाते तेरे हथ्थ वड्याईआ।

२१ चेत शहिनशाही सम्मत ११ दविंदर सिँघ चौहान दे गृह ४०६४ सीडर हिल करास रोड
विकटोरीआ कनेडा

धरनी कहे मेरे उत्ते दिवस दिहाढ़ा इक्की चेत, चेतन नव सत्त दीन दुनी दयां कराईआ। परम पुरख परमात्म मेहरवाना मेरे नाल कर हेत, हितकारी एकँकारी हो के वेख वखाईआ। आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी मेरे उत्ते जुग चौकड़ी लँघ गए केत, केते विष्न ब्रह्मा शिव आपणा पन्ध मुकाईआ। जुग चौकड़ी हुन्दे गए खेत, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणा पन्ध मुकाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर तेरा बोध अगाध दा दस्सदे गए भेत, निरअक्खर धार अक्खरां विच समाईआ। परम पुरख परमात्म भेव खुल्हा दे आपणा केतन केत, निज नेत्र लोचन नैण कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे आस रखाईआ। धरनी कहे प्रभू केते जुग गए लँघ, पाँधी हो के आपणा पन्ध मुकाईआ। मेरी नव नव चार दी मंग, नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग देण गवाहीआ। मैं सुणना चाहुंदी तेरे नाम निधान दा अगम्म मृदंग, जिस दी सुर ताल समझ कोए ना पाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर सृष्टी दृष्टी अन्दर भेव खुल्हा दे ब्रह्म हँ, निरगुण आपणा नूर चमकाईआ। तन वजूद माटी ख़ाक पंज तत दे रंग, सति सतिवादी आपणा संग बणाईआ। जन भगतां आत्म सेज सुहा पलँघ, सिँघासण आसण इक वड्याईआ। निझर झिरना अमृत धार वहा दे गंग, गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती लोड़ रहे ना राईआ। सति सतिवादी सुरती शब्द दे अनन्द, अनन्दपुर वासी मेला मेलणा सहिज सुभाईआ। परम पुरख निरवैर हो के बदल कंड, करवट आपणी आप वटाईआ। मेरे उत्तों दूई दुवैत शरअ दी ढाह दे कंध, विकार हँकार विभचार रहिण कोए ना पाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यार मेट दे पन्ध, सतिजुग सच सच वरताईआ। तूं मेरा मैं तेरा दीन दुनी गावे छन्द, सो पुरख निरञ्जण तेरी वजदी रहे वधाईआ। पंच विकार एकँकार कर दे खण्ड खण्ड, खण्डा खड़ग नाम उठाईआ। भेद खुल्हा दे आपणा आप ब्रह्मण्ड, ब्रह्मांड दा डेरा ढाहीआ। निगाह मार लै जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज खोज खुजाईआ। धरनी

कहे मेरे उत्ते कोटन कोटि जुग गए हंढ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा खेल आप वखाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी आशा वेख बहुभांती, भेव अभेद समझ कोए ना पाईआ। निगाह मार लोकमाती, मता अवतार पैग़म्बरां गुरुआं नाल मिलाईआ। चारों कुण्ट तक लै होई अन्धेरी राती, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। झगड़ा वेख लै ज़ात पाती, दीन मज़्हब करे लड़ाईआ। अमृत बूँद बख्शे ना कोए स्वांती, सांतक सति ना कोए कराईआ। शरअ शरअ दी होई घाती, घायल दिसे ख़लक ख़ुदाईआ। तुध बिन पुछे कोए ना वाती, सिर सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। आत्म परमात्म पारब्रह्म ब्रह्म बणे ना कोए जमाती, अनुभव भेव ना कोए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक दया कमाईआ। धरनी कहे तेई अवतार मेरे उत्ते धरो ध्यान, बिन ततां ध्यान लगाईआ। शास्त्रां रिहा ना कोए ज्ञान, अग्नी अग्ग ना कोए बुझाईआ। चारों कुण्ट कलयुग कूड़ फिरे शैतान, शरअ शरअ नाल टकराईआ। साबत रिहा ना किसे ईमान, सदी चौधवीं कूक कूक सुणाईआ। पैग़म्बरो होवो निगहबान, मूसा ईसा मुहम्मद आपणा संग बणाईआ। कायनात करो पहचान, बेपहचान हो के वेखो थांउँ थाँईंआ। नव सत्त मैं ख़ाक रही छाण, मिटी धूड़ी ख़ाक ना कोए रमाईआ। आपणा भविख्त बिना लिख्त तों वेखो ब्यान, बिना अक्खरां अक्खर जोड़ जुड़ाईआ। मैं सच संदेशा इक्को इक आई सुणाउण, बिन रसना जिह्वा ढोला गाईआ। मेरे उत्ते धर्म दी धार रिहा ना कोए निशान, निशाना दीन दुनी बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे आस रखाईआ। धरनी कहे पैग़म्बरो निगाह मारो वज़ीउल ज़वा जोकुसते दवा नूरे ख़ुदा मज़ीउल अबाअ महबूब बेपरवाहीआ। तुहाडा तुहाडे नालों होवे जुदा, जुज़ वखरा वंड वंडाईआ। नव सत्त ब्रह्म मति रिहा ना कोए रहिनुमा, अल्ला हू अन्ना हू संग ना कोए बणाईआ। मेरी सब दे अगे दुआ, दस्त बदस्त आपणा सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे आस रखाईआ। धरनी कहे मेरे नानक गोबिन्द धार, दहि दिशा वेख वखाईआ। मेरी बेनन्ती अगम्म पुकार, बिन रसना जिह्वा दयां सुणाईआ। नव सत्त वेखो विभचार, कूड़ी क्रिया विच कुरलाईआ। सति सच सोहे ना कोए दुआर, मंज़ल हक ना कोए जणाईआ। धर्म दा पन्ध होया दुष्वार, मार्ग सच ना कोए रखाईआ। मैं रोवां ज़ारो ज़ार, बिन नैणां नीर वहाईआ। जोती जाते पुरख बिधाते खेल कराउणा अगम्म अपार, अलख अगोचर हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे आस रखाईआ। धरनी कहे अवतार पैग़म्बर गुर तुसीं वेखो बिना नैणां, जोती धार ध्यान लगाईआ। मुश्किल हो गया मेरे उत्ते दीन दुनी दा रहिणा, दरोही तेरा नाम

ख़ुदाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण सब ने उस दा भाणा सहणा, सिर सके ना कोए उठाईआ। जिस ने दीन दुनी दा लहिणा देणा देणा, झोली सब दी आप भराईआ। नाल इशारा तक लै जो बाल्मीक दिता विच रमायणा, राम दी राम राम दुहाईआ। कलयुग अन्त बुरज हँकारी ढहणा, मिट्टी ख़ाक ख़ाक उडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे अलख जगाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरा दिवस होए सुहावणा, सोहणी मिले वड्याईआ। मेरी पूरी कर भावना, भावना भगतां नाल रखाईआ। जोती जाते पकड़ दामना, दामनगीर नूर अलाहीआ। मेरी चार जुग दी कामना, कामल मुर्शद पूर कराईआ। जो इशारा कीता बलि नूं बावना, बलि दुआर दए गवाहीआ। जो संदेशा दिता अर्जन कृष्णा काहनना, अक्खर अक्खर नाल जुड़ाईआ। जिस कारन मूसा नूर नूर चमकावणा, कोहतूर डगमगाईआ। ईसा तत वजूद पा के फ़ाहंदणा, फाँसी फ़ैसला हक सुणाईआ। मुहम्मद ज़जीउल ज़मा नाकुशते नवां अर्शे वजां नूज़े नज़ावना, नूरे नूर नूर अलाहीआ। नानक किहा पतित पावना, परम पुरख अगम्म अथाहीआ । गोबिन्द कहि के शाह सुल्तानना, सुत दुलारा हो के सीस निवाईआ। धरनीए तेरा लेखा कलयुग अन्तिम जिस मुकावणा, मुकम्मल आपणा हुक्म वरताईआ। जिस दा सोहला ढोला नौ खण्ड पृथ्मी इक्को गावणा, तूं मेरा मैं तेरा दूसर संग ना कोए जणाईआ। उह खेल करे भगवानना, भगवन देवणहार वड्याईआ। जिस नूं कहिंदे पतित पावना, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच गृह इक सुहाईआ। इक्की चेत कहे मेरा दिवस दिहाढ़ा धरनी धरत, धवल धौल दयां जणाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला जिस दी सब दे नाल शर्त, शरअ शरीअत संग रखाईआ। सो निरगुण निरवैर निराकार निरँकार आवे परत, पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ। जिस दा लहिणा देणा आदि जुगादि दो जहानां उत्ते अर्श, अर्शी प्रीतम इक अख्वाईआ। उह तेरी मेटे हरस, हवस पूर दए कराईआ। मेहरवान हो के करे तरस, रहमत सति सच कमाईआ। जिस दा ख़ुशीआं वाला होवे बरस, सुहञ्जणी घड़ी तेरे नाल मिलाईआ। निरगुण धार हो के देवे दरस, निज नेत्र लोचन नैण अक्ख खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पड़दा आप उठाईआ। इक्की चेत कहे धरनीए मेरा सति सच दिहाढ़ा, दयोहड़ी सीस निवाईआ। मेरा स्वामी ठाकर धुर दा लाड़ा, दो जहाना इक अख्वाईआ। जो चाढ़्हनहारा रंग गाड़्हा, आदि जुगादि उतर कदे ना जाईआ। तेरे उत्ते वेखे कूड़ अखाड़ा, नव खण्ड खोज खुजाईआ। अग्नी तती तक हाढ़ा, तन माटी ख़ाक वेखे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जुग जुग आपणा हुक्म वरताईआ। धरनी कहे प्रभू मैनूं मेरा दे दे हक, हकीकत

पिछली नाल मिलाईआ। सचखण्ड निवासी निगाहबान हो के तक, अतकवा तेरे उत्ते रखाईआ। मैं कलयुग अन्तिम गई थक, थकावट विच मेरी दुहाईआ। मेरी दुरमति मैल कट, कटाकश आपणा नाम लगाईआ। सति धर्म दा खोल्ह दे हट्ट, वस्त इक्को नाम वरताईआ। झगड़ा रहे ना तीर्थ तट, जल सागराँ वंड ना कोए वंडाईआ। पवित्र कर दे मानव ज़ाती बुद्ध मति, मन ममता दूर कराईआ। भाग लगा दे पंज तत, ततव आपणा भेव खुल्हाईआ। मैं शरन शरनाई तेरी जाणा ढठ, ढहि ढहि धूड़ी ख़ाक रमाईआ। परम पुरख सति धर्म दी उलटी गेड़ दे लठ, कलयुग कूड़ कूड़ मिटाईआ। मैं पन्ध मुकाया नठ नठ, भज्जी वाहो दाहीआ। उह तक लै नेत्र रोंदे तीर्थ अठसठ, बिन अक्खीआं हंझूआं हार बणाईआ। फिरी दरोही मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ, गुरुदुआर गुरदेव सार कोए ना पाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी मेरा खेड़ा होया भठ, सांतक सति ना कोए वरताईआ। धर्म दा बुरज गया ढठ, कलयुग डंका कूड़ वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी वस्त नाम वरताईआ। चेत कहे धरनीए सो पुरख निरञ्जण दया कमावेगा। हरि पुरख निरञ्जण वेख वखावेगा। एकँकारा रंग रंगावेगा। आदि निरञ्जण डगमगावेगा। अबिनाशी करता भेव खुल्हावेगा। श्री भगवान पड़दा आप उठावेगा। पारब्रह्म प्रभ आपणा संग निभावेगा। सतिगुर शब्द शब्द जणावेगा। बिन जनणी रूप प्रगटावेगा। मात पित ना कोए रखावेगा। विष्न ब्रह्मा शिव नाल मिलावेगा। पंजां ततां वंड वंडावेगा। जेरज अंडां वेख वखावेगा। उत्भुज सेत्ज राह वखावेगा। चारे बाणी शब्द अलावेगा। परा पसन्ती मद्धम बैखरी तेरी धार दृढ़ावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म आप सुणावेगा। परम पुरख प्रभ दया कमाएगा। तेई अवतार नाल मिलाएगा। पैग़म्बरां धुर दी गंढ्ढ नाल रखाएगा। नानक गोबिन्द अंग जुड़ाएगा। खेल करके विच भारत हिन्द, नव खण्ड वेख वखाएगा। तेरी सगली लाहे चिन्द, चिन्ता चिखा विच सुटाएगा। योद्धा सूरबीर बण मरगिंद, पुरख अकाला हुक्म वरतावेगा। भगत सुहेले बणा के आपणी बिन्द, वृंदावन दे वासी दा लेखा पूर कराएगा। तूं नेत्र मूल ना वहाई हिंझ, अमृत मेघ आप बरसाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर पड़दा आप उठाएगा। चेत कहे धरनीए तूं सुण अगम्मा बोल, अणबोलत की जणाईआ। जिस चौदां तबकां तोलणा तोल, चौदां लोक नाम कंडे उत्ते टिकाईआ। जिस दा शब्द अनादी वजणा ढोल, दो जहान करे शनवाईआ। तेरे उत्ते अन्त कन्त भगवन्त दीन दुनी करा के घोल, लेखा मेटे थांउँ थाँईंआ। जन भगतां अन्तर जाए मौल, मौला हो के वेख वखाईआ। उह तक लै जो बावन नाल कीता बलि कौल, इकरार पिछला रिहा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा

वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ । धरनी कहे मैं आदि जुगादि दी मंगती, मांगत हो के झोली डाहीआ। मेरा लेखा नहीं जगत विद्या नाल पंडती, शास्त्र संग ना कोए बणाईआ। मैं वणजारन नहीं कोई अन्न दी, मिट्टी ख़ाक सोभा पाईआ। मैं सरोती नहीं कन्न दी, सरवणां वजदी रहे वधाईआ। मैनूं आशा नहीं सूर्या चन्द दी, मण्डल मण्डप ना कोए चतुराईआ। मैं धार नहीं कोई ब्रह्म दी, तन वजूदां विच जम्मे ते मर जाईआ। मेरी ख़ुशी नहीं कोई ग़म दी, चिन्ता विच ना कोए कुरलाईआ। मैं वणजारन उस राम दी, जो रम्ईआ इक अख्वाईआ। मैं प्यारी उस काहन दी, जिस नूं घनईया दे के गया वड्याईआ। मैं उदाहरन उस मेहरवान दी, जो महबूब नूर अलाहीआ। मैं वणजारन सति नाम दी, जो नानक निरगुण सरगुण गया दृढ़ाईआ। मेरी आशा गोबिन्द वाली प्रणाम दी, बिन सीस सीस जगदीस झुकाईआ। मेरी आवाज़ नहीं कोई अक्खरां वाली कलाम दी, मज़्हबां वंड ना कोए वंडाईआ। मैं प्यासी उस अमाम दी, जिस नूं पैग़म्बरां किहा नूर अलाहीआ। मैं वणजारन इक पैग़ाम दी, जो बिन रसना दए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच वस्त इक वरताईआ । धरनी कहे मेरा वक्त सुहावा, सोहणी मिली वड्याईआ। मैं इक्को गोबिन्द गुण गावां, गा गा ख़ुशी बणाईआ। पुरख अकाला कन्त रावां, दूसर सेज ना कोए हंढाईआ। इक्को साहिब दे बलि बलि जावां, चरण कवल जो देवे माण वड्याईआ। इक्को ढोला गीत नाम निधाना गावां, जिस दी चार जुग दे शास्त्र सिफ्तां नाल सिफ्ती देण सलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी वस्त इक वरताईआ। धरनी कहे अवतार पैग़म्बर गुरु गुरदेव मारो झाकी, मेरे उत्ते नैण उठाईआ। सचखण्ड दुआर दी खोल्हो ताकी, दरगाह साची पर्दा लओ चुकाईआ। की हालत होई बन्दा ख़ाकी, बन्दगी विच ना कोए समाईआ । आपणा आपणा लहिणा तको बाकी, सदी बीसवीं चौधवीं नाल मिलाईआ। गोबिन्द ढईए वाली तक लै हाटी, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। झगड़ा प्या तन वजूद माटी, अंगीकार ना कोए अख्वाईआ। साची मंज़ल चढ़े कोए ना घाटी, सच दुआर नज़र किसे ना आईआ। मस्तक नूर रिहा ना कोए ललाटी, जोती जोत ना कोए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी इक अलख, अगोचर दयां जणाईआ। कलयुग अन्त मेरी पत रख, पतिपरमेश्वर दया कमाईआ। मेरे उत्ते जीवां जंतां साधां सन्तां काया माटी भाण्डे होए सख, वस्त नाम विच ना कोए टिकाईआ। नव सत्त चार कुण्ट दहि दिशा भाउँदे सख, लखण दीप मेरी दए गवाहीआ। आदि जुगादि सब कुझ तेरे हथ्थ, हथ्थ बन्न्ह के सीस निवाईआ। तूं सर्ब कला समरथ, देवणहार बेपरवाहीआ। तेरी महिमा सदा अकथ, कथनी कथ ना कोए सके राईआ। तेरे चरण कवल निरगुण

धार जावां ढठ, सरगुण रूप ना कोए दरसाईआ। मेरे उत्तों झगड़ा मेटणा विच साल अठ्ठ, अगे आयू ना कोए वधाईआ। तूं वसणहारा घट घट, हर घट रिहा समाईआ। तेरा खेल आदि जुगादि बाज़ीगर नट, स्वांगी तेरा स्वांग समझ कोए ना पाईआ। मेरी कूड़ क्रिया डोरी कट, शरअ छुरी रहे ना कोए कसाईआ। तेरा जोती नूर तक्कां लट लट, चारो कुण्ट नज़री आईआ। सति धर्म खुल्हा दे हट्ट, सच वस्त नाम वरताईआ। उह तक मुहम्मद दी सदी चौधवीं रही टप, टापू सारे रहे कुरलाईआ। बीसवीं दा लेखा देणा ठप्प, ठप्पा मोहर आपणा नाम लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साहिब सच तेरी सरनाईआ। धरनी कहे अवतार पैग़म्बर गुर सुणो मेरी बेनन्ती, बिना हथ्थां मंग मंगाईआ। निरगुण धार दी अगम्मी पढ़ो पंगती, जिस दा लेख लिख सके कोए ना कलम शाहीआ। जिस विच आशा नहीं कोई मन दी, ममता मोह ना कोए जणाईआ। नाले धार तक गोबिन्द चन्न दी, जो नूर नुराना डगमगाईआ। जिस खेल वेखणी छप्पर छन्न दी, शहिनशाह आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दा संग आप निभाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण धरनीए आ वेख साडे भविख्त, पेशीनगोईआं नाल मिलाईआ। चार जुग दे शास्त्रां वाली लिख्त, अक्खर अक्खर दए गवाहीआ। अन्त साबत रहिणा नहीं किसे दा इष्ट, इष्ट देव ना कोए मनाईआ। बुद्धी सब दी होणी भृष्ट, भरमां भुल्ले कूड़ लोकाईआ। जो संदेशा राम नूं दिता वशिष्ट, विषयां तों बाहर समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। अवतार पैग़म्बर कहिण धरनीए साडा वक्त अख़ीरी, निरअक्खर धार दृढ़ाईआ। साडा मालक ख़ालक एकँकार शहिनशाह अगम्म अमीरी, अमरापद दा मालक इक अख्वाईआ। जिस अन्त शरअ दी तोड़नी ज़ंजीरी, खण्डा खड़ग नाम चमकाईआ। लेखा मुकाउणा शाह हकीरी, ऊचां नीचां इक्को दर सुहाईआ। उस दा आउंणा होवे तकदीरी, तकदीर सब दी दए बदलाईआ। जो धर्म दी धार दस्से फ़कीरी, फ़िकरा इक्को नाम सुणाईआ। जो आशा रखी कबीरी, रवीदास ध्यान लगाईआ। उस दा नूर तक बेनज़ीरी, नज़रां तों ओहले नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। धरनी कहे गुर अवतार पैग़म्बरो मैनूं दयो दिलासा, पुरख पुरखोतम हथ्थ टिकाईआ। मैं प्रिथवीं तकां उत्ते आकाशा, आकाश आकाशां फोल फुलाईआ। मण्डलां तों परे वेखां रासा, बिन गोपी काहन खोज खुजाईआ। जल्वागर नूर नुराना खेल जाणां शाहो शाबाशा, जो शहिनशाह इक अख्वाईआ। जिस दे तुसीं चार जुग दे होए दासी दासा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग सेव कमाईआ। जिस नाम कलम्यां दा तुहानूं खुल्हाया ख़ुलासा, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। तुसां लेख लिख्या शब्द धार

अगम्मी भाषा, अक्खर अक्खरां नाल जुड़ाईआ। सो महबूब अन्त करे ना कदे उदासा, उदासी मेरी दूर कराईआ। उह वेखो इशारे देंदा शंकर उत्तों कैलाशा, ब्रह्मा ब्रह्म धार समझाईआ। विष्नूं ख़ुशीआं विच करे हासा, हस्ती तक अगम्म अथाहीआ। जिस तेरे उत्ते धरनीए दीन दुनी उलटाउणा पासा, सतिगुर शब्द शब्द जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच वर वरदाता झोली पाईआ। धरनी कहे चेत तेरा इक्की दिवस चंगा, चार जुग दे शास्त्र ख़ुशी मनाईआ। नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग मेरे उत्ते लँघा, कोटन कोटि अवतार पैग़म्बर गुर गए पन्ध मुकाईआ। मेरा लहिणा देणा शब्दी धार धार बवन्जा, बावन बावन भेद खुल्हाईआ। मेरी धार उत्ते तक लै पवन उनन्जा, खेल खेले चाँईं चाँईंआ। निगाह मार लै सूर्या चन्दा, चन्द चांदनी वेख वखाईआ। फेर तक लै पंज तत दा बन्दा, बन्दगी विच नज़र कोए ना आईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया कीता गंदा, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। मोह विकारा बणया धन्दा, धुआँधार दिसे लोकाईआ। मेरा सीना होवे ना ठंडा, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। मेरा अन्त अख़ीरी चौथे जुग दा कन्ढ्ढा, कन्ढ्ढी घाट दयां दृढ़ाईआ। अगला सफ़र रिहा ना लम्बा, लम्मी पै के दयां दुहाईआ। परम पुरख दा खेल होणा अचंभा, अचरज आपणा हुक्म वरताईआ । जिस दी धार विच जम्बू देश जम्मा, जिसनूं जन्मे कोए ना माईआ। उस भेव चुकाउणा काया माटी चम्मा, चम्म दृष्टी दए बदलाईआ। जिस दी उडीक विच राह तके विष्न शिव ब्रह्मा, बिन नैणां नैण तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म आप वरताईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कहे धरनी साडा वेख लै इशारा, बिन सैनत जगत जणाईआ। साडा अन्त अन्त तक किनारा, नईया नौका संग ना कोए रखाईआ। तेरे उत्ते खेल करे दुबारा, दोहरी धार बेपरवाहीआ। जिस नूं अवतार पैग़म्बरां गुरुआं किहा चवीआं अवतारा, चौबीसा जगदीसा इक अख्वाईआ। पैग़म्बरां किहा नूर उज्यारा, अमाम अमामा अगम्म अथाहीआ। सो प्रगट होए आपणी धारा, धर्म दी धार नाल रखाईआ। सतिगुर शब्दी शब्द दए सहारा, सिर तेरे हथ्थ टिकाईआ। जिस लहिणा देणा तकणा पुरख नारा, नर नरायण होए सहाईआ। जिस दा मानव ज़ाती इक्को होवे जैकारा, तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म ढोला दए जणाईआ। उस दे चरण कवल करीं निमस्कारा, निव निव धूड़ी ख़ाक रमाईआ। धरनी कहे बलि बलि जावां बलिहारा, बलि बलि आपणा आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक गुसाँईंआ। धरनी कहे मेरा सुहञ्जणा दीप लखण, विकटोरीआ विकटर वजे वधाईआ। मेरा गृह ना होवे सक्खण, ख़ाली झोली अगे डाहीआ । मेरी पत आवे रखण, पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ। जो साहिब सदा समरथण, पुरख अगम्म अथाहीआ। जो लख चुरासी

हारामथण, मथण करे कूड़ लोकाईआ। लहिणा देणा देवे हथ्थो हथ्थण, कलयुग लेखा नाल रलाईआ। जोती नूर जगाए लट लटण, अन्ध अन्धेरा दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दी धार इक दृढ़ाईआ। धरनी कहे मेरे साहिब साहिब बेअन्त, बेऐब तेरी सरनाईआ। मेरा पूरा कर दे मंत, मंतव तेरे चरण टिकाईआ। तैनूं खोजदे केते सन्त, चार कुण्ट भज्जण वाहो दाहीआ। तेरा लेखा मेरे उत्ते नाल जीव जंत, जागरत जोत जोत कर रुशनाईआ। तूं बोध अगाधा पंडत, बिन अक्खरां करें पढ़ाईआ। मेरी इक्को इक मिन्नत, निमाणी हो के मंग मंगाईआ। चड़दा लहिंदा मेरी वेखीं बार सिम्मत, पहाड़ दक्खण खोज खुजाईआ। नव सत्त रहे ना कोई निन्दक, निंदया विच ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, प्रभू सच तेरी सरनाईआ। धरनी कहे प्रभू मैं आसा अन्त रखी, ओड़क ओट तकाईआ। लहिणा पूरा कर दे जो कृष्ण ने किहा राधा सख़ी, सख़ी सुख़न शब्द धार दृढ़ाईआ । मेरा लखण दीप तक लै लखी, अलख अगोचर तेरे हथ्थ वड्याईआ। भण्डारा भरना आपणे हथ्थीं, बिन हथ्थां आप वरताईआ। तूं सर्ब कला समर्थी, समरथ पुरख इक अख्वाईआ। मैं तेरे सथर लथ्थी, यारड़ा सेज गोबिन्द दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दवारयों आप वरताईआ । धरनी कहे प्रभू मेरी होर अगम्म अरदास, अर्शी प्रीतम दया कमाईआ। सचखण्ड तेरा तकां निवास, निवास इक्को सोभा पाईआ। जिथ्थे नूर जोत प्रकाश, बिन तेल बाती डगमगाईआ। तन वजूद तेरी दिसे कोई ना लाश, माया संग ना कोए बणाईआ। ना कोई पृथ्मी ना आकाश, गगन मण्डल ना कोए वड्याईआ। ना कोई पवण धार स्वास, साह साह ना कोए समाईआ। मेरी इक बेनन्ती ख़ास, ख़ालस हो के मंग मंगाईआ। मैनूं तेरे उत्ते विश्वास, विषयां तों बाहर दयां सुणाईआ। जन भगतां होण ना दईं उदास, चिन्ता ग़म ना कोए जणाईआ। परम पुरख सब किछ तेरे पास, देवणहार तेरी बेपरवाहीआ। मानस जन्म करना रास, रस्ता आपणा इक दृढ़ाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक होणा सहाईआ। धरनी कहे मेरे अबिनाशी अचुत, पारब्रह्म तेरी सरनाईआ। जन भगतां सुहञ्जणी करदे रुत, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ । सचखण्ड दवारयों धर्म दी धार बख्श दे सुत, ख़ाली जगत झोली दे भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक होणा सहाईआ। पुरख अकाले जोती जाते, धरनी धरत धवल धौल मंगती। मेरे उत्तों मेट अन्धेरी राते, हँकार रहे ना हंगती। नव नव खेल खिला दे, साडे बोध अगाधे धुर दे पंडती। झगड़ा मेट दे ज़ात पाते, आत्म ब्रह्म दी दस्स दे संगती। जन भगतां अन्तिम पुछ वाते, परम पुरख

परमात्म पूरब जन्म दी वेख लै भगती। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, धरनी कहे मैं तेरे दर मंगती। धरनी कहे मंगणहारी मंग, मांगत हो के झोली डाहीआ। जन भगतां चाढ़्ह आपणा रंग, दो जहानां उतर कदे ना जाईआ। काया मन्दिर अन्दर लँघ, नव दुआर डेरा ढाहीआ। आत्म सेज सुहा पलँघ, आसण अबिनाशण इक अख्वाईआ। भाग होण ना देवीं मंद, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ । ख़ुशी करना बन्द बन्द, बन्दगी आपणी इक दृढ़ाईआ। जगत निराशा मिटाउणा पन्ध, आशा अगली होर बणाईआ । घर गृह धुर दरगाहों बख्शणा इक फ़र्ज़ंद, मात पित गोदी देणी सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिजन जन हरि आत्म धार लगाउणे आपणे अंग, परमात्म अंगीकार इक अख्वाईआ।