पुस्तकालयभाग २४

२३ चेत शहिनशाही सम्मत ११ बीबी अमर कौर दे गृह वैंनकूवर कनेडा

सतिगुर शब्द आदि जुगादि आपे बोलदा, अनबोलत नादी नाद धुन शनवाईआ। जन भगतां अन्तर आत्म पड़दा खोल्हदा, भेव अभेद आपणा आप समझाईआ। शब्द अनादि अगम्मी हो के तोल तोलदा, तोलणहारा धुरदरगाहीआ। अमृत नाम रस भण्डारा देवे अनमोल दा, रसना जिह्वा जिस दी समझ कोए ना पाईआ। आत्म परमात्म मेल मिलावे कोल दा, कुल मालक हो के संग बणाईआ। खेल खेले रंग गुलाल दा, लालण हो के धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पड़दा आप चुकाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं बोलणहारा, आदि जुगादि हुक्म दृढ़ाईआ। भेव अभेदा खोल्हणहारा, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। दो जहानां देवणहार सहारा, पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर ज़िमीं असमानां गंढ्ढ पवाईआ। लख चुरासी वेखणहारा, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज मेला मेले सहिज सुभाईआ। भगत सुहेले गुरु गुर चेले जुग जुग वेखणहारा, बिन नेत्र लोचन नैण अक्ख अक्ख बदलाईआ। जोती जाता पुरख बिधाता हो के देवणहार दीदारा, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी आपणा भेव चुकाईआ। आत्म परमात्म निरगुण निरगुण सति सच दस्स जैकारा, जै जैकार दए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा बोल अगम्मा, जगत विद्या समझ कोए ना पाईआ । पवण स्वासी समझे कोए ना दमा, साह साह रंग ना कोए रंगाईआ। सार पा सके ना कोए काया माटी चम्मा, चम्म दृष्टी वंड ना कोए वंडाईआ। इक्को

बोल सुणाया आदि अनादी हो के ब्रह्मा, ब्रह्म विद्या दिती दृढ़ाईआ । जिस विच लालच ना कोई तमअ, मोह ममता ना कोए रखाईआ। ना कोई हरख सोग ग़मा, चिन्ता चिखा ना कोए जलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं बोलां सदा आप, आप आपणे रंग समाईआ। त्रैगुण जगत मिटावां ताप, त्रैगुण अतीते नाल मिलाईआ। कोट जन्म दे मेट के पाप, पतित पुनीत दयां कराईआ। जन भगतां जुग जुग पुछां वात, वातावरन तकां ख़लक ख़ुदाईआ। करां प्रकाश तक अन्धेरी रात, जोती नूर नूर चमकाईआ। अमृत बूँद बख्श स्वांत, रस अंमिओं इक बरसाईआ। दरस दिखा के इक इकांत, इक इकल्ला मेलां धुर दा माहीआ। जिस दा वरन नहीं कोई ज़ात, मज़्हबां वंड ना कोए वंडाईआ। जो वेखणहारा जुग चौकड़ी लोकमात, कलयुग अन्त ध्यान लगाईआ। सच सति दी देवे दात, वस्त अमोलक इक वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं बोलां सदा अलख, अलख अगोचर दए वड्याईआ। जन भगतां काया माटी भाण्डे भरां सख, सतिनाम वस्त विच टिकाईआ। निरगुण धार हो के दरस देवां प्रतख, साख्यात नज़री आईआ। अन्त कन्त भगवन्त हो के पैज लवां रख, सिर सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। आत्म परमात्म पारब्रह्म ब्रह्म होण ना देवां वख, सुरती शब्द नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि वड्डा वड्ड वड्याईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं हुक्म संदेशा कहिणा, धुर दी धार धार प्रगटाईआ। परम पुरख परमात्म वेखणा निज नेत्र लोचन नैणां, जग अक्ख ना कोए चतुराईआ। जो आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी निरगुण साक सज्जण सैणा, मीत मुरारा इक अख्वाईआ। जिस दा इशारा दिता बाल्मीक विच रमायणा, राम रम्ईआ अगम्म अथाहीआ। सो जुग जुग नित नवित जन भगतां देवे लहिणा देणा, देवणहार इक अख्वाईआ। नाम निधान श्री भगवान तन वजूद पाए गहिणा, सति सतिवादी आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक समझाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं कहिणा सदा योग, जुगती अवतार पैग़म्बर गुरु गुरदेव जणाईआ। मेरा बिन रसना जिह्वा जगत सुलाह तों भोग, भस्मड़ रूप रूप दरसाईआ। जिस दा स्वामी अन्तरजामी दरस सदा अमोघ, बिन नेत्र नेत्र नूर चमकाईआ। उह देवणहारा सति सच दा योग, जुगती जगत जगत दृढ़ाईआ। जिस नाल मन शांत रहे रोज़, दहि दिशा ना उठ उठ धाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरे कहिण दा अनोखा ढंग, जगत विद्या ना कोए चतुराईआ। जन भगतां पूरी करां मंग, तृष्ना तृखा पूर कराईआ। काया मन्दिर अन्दर लँघ,

साढे तिन्न हथ्थ वेखां चाँईं चाँईंआ। शब्द अनादि वजा मृदंग, सोई सुरत सुरत उठाईआ। आत्म सेज सुहा पलँघ, सिँघासण इक्को इक समझाईआ। मैं रसना जिह्वा दे अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। प्रकाश करके बिना सूर्या चन्द, जोती जाता हो के डगमगाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के छन्द, आत्म परमात्म मेला मेलणा सहिज सुभाईआ। सचखण्ड दुआर इक्को वस्त देवां वंड, दूसर लोड़ रहे ना राईआ। इक्को बोल विच सदा सदा सदा पए ठण्ड, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा बोल अनोखा, जगत शास्त्र कहिण किछ ना पाईआ। जिस दे विच नहीं कोई धोखा, दो जहान वजदी रहे वधाईआ। जिस दा निरअक्खर धार पोथा, अक्खरां वंड ना कोए वंडाईआ। उह जुग चौकड़ी हुक्म सुणाए लोक परलोका, दो जहान करे शनवाईआ। जिस दा आदि जुगादि ब्रह्म ब्रह्माद इक्को होका, हकीकत हक हक दृढ़ाईआ। रूप अनूप सति सरूप जोता, जोती जाता डगमगाईआ। उह बोलणहारा निरगुण धार एकँकारा इक्को इक बहुता, बहु लोड़ ना कोए रखाईआ। ना जागरत ना सोता, आलस निंद्रा वंड ना कोए वंडाईआ। जो एथे उथे दो जहान होता, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पड़दा आप उठाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरी अनोखी गल्ल, जगत समझ किछ ना आईआ। मेरा हुक्म सदा अटल, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। शब्द संदेशा दिता बलि, बलि आपणी कार कमाईआ। बावन धार लाया फल, फली भूत दिता वखाईआ। भेव खुल्हा के नेहचल धाम अटल, दरगाह सच सच वड्याईआ। पावे सार जल थल, महीअल आपणा रंग रंगाईआ। जिस दा फ़रमान सदा घड़ी घड़ी पल पल, पलकां ओहले बैठा नूर अलाहीआ। जे आत्म धार परमात्म हो के जाए रल, हरिजन आपणे विच समाईआ। पंच विकारां दए दल, कूड़ कुड़यार डेरा ढाहीआ। जन भगतां ज़िंदगी जीवन दा मसला करे हल्ल, अगे वंड ना कोए वंडाईआ। भाग लगा के काया माटी डूँग्घे डल, अन्ध अन्धेरा दए मिटाईआ। जो वेखणहारा अस्गाह थल, खोजे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। सची बात आप दृढ़ावेगा। सो पुरख निरञ्जण दया कमावेगा। हरि पुरख निरञ्जण खेल खिलावेगा। एकँकारा कल वरतावेगा। आदि निरञ्जण डगमगावेगा। अबिनाशी करता सोभा पावेगा। श्री भगवान संग रखावेगा। पारब्रह्म ब्रह्म दृढ़ावेगा। सतिगुर शब्द शब्द जगावेगा। विष्न ब्रह्मा शिव नाल मिलावेगा। त्रैभवण धनी त्रैगुण रंग चढ़ावेगा। पंच तत ब्रह्म मति आप दरसावेगा। शाहो भूप बण सूरा सरबंग, गल्ल इक्को इक जणावेगा। सच स्वामी बख्श के संग, सगला संग दरसावेगा। काया मन्दिर अन्दर दे अनन्द, अनन्दपुर वासी नाल मिलावेगा। सतिगुर

शब्द बण बख्शंद, बख्शिश रहमत आप वरतावेगा। जन्म जन्म दा मेट के पन्ध, चुरासी फाँसी जम कटावेगा। अगे रहे ना अन्धेरा अन्ध, अन्ध अज्ञान दूर करावेगा। भरमां ढाह के दुवैती कंध, सगला संग आप समझावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमावेगा। साची गल्ल इक दृढ़ाएगा। वल छल भेव खुल्हाएगा। पंच विकारा दूर कराए दल, आलस निंद्रा मेट मिटाएगा। जीवण जिंदगी करके हल्ल, हालत पिछली नाल दरसाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पड़दा आप उठाएगा। आपे आप दस्से मीत, हरि सतिगुर वड वड्याईआ। जन भगतां अन्तर अन्तर बदल के नीत, नीतीवान दए वड्याईआ। आत्म ब्रह्म बख्श प्रीत, प्रीतम मेला मेले सहिज सुभाईआ। लेखा रहे ना मन्दिर मसीत, काया काअबे करे रुशनाईआ। माटी ख़ाक होए ठांडी सीत, अमृत मेघ मेघ बरसाईआ । परम पुरख प्रभ करनहारा पतित पुनीत, पुरख पुरखोतम इक अख्वाईआ। जिस दी इक गल्ल नाल मानस जन्म लैणा जीत, हार रहिण कोए ना पाईआ। कूड़ी क्रिया होवे भय भीत, सिर सके ना कोए उठाईआ। सति सच दी सच होवे हदीस, हज़रतां बाहर पढ़ाईआ। जिस दा लहिणा देणा नाल तीस बतीस, राग छतीस देण गवाहीआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक आपणा गृह वखाईआ। साची बात सतिगुर सरन, सरनगति सरनाईआ। साची बात प्रभ दे चरण, परसणे चाँईं चाँईंआ। साची बात प्रभ खोल्हे नेत्र हरन फरन, निज लोचन डगमगाईआ। साची बात चुक्के मरन डरन, आवण जावण लख चुरासी फाँसी कटाईआ। साची बात जन भगत मंज़ल हकीकी चढ़न, अगे हो ना कोए अटकाईआ। साची बात सन्त सुहेले शब्दी लड़ फड़न, सुरती शब्द विच समाईआ। साची बात बिन अक्खरां निरअक्खर धार पढ़न, जगत विद्या दी लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप दरसाईआ। साची बात कथनी अकथ, रसना कथ सके ना राईआ। देवणहार पुरख समरथ, शाह पातशाह शहिनशाह धुरदरगाहीआ। जिस दे सब कुछ हथ्थ, हथ्थो हथ्थ लेखा दए मुकाईआ। नाम निधाने चाढ़्ह के रथ, दो जहानां पन्ध मुकाईआ। सगल वसूरे जाण लथ, जगत संताप रोग रहिण ना पाईआ। कूड़ विकारा देवे मथ, माया ममता मोह मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। साची बात आदि जुगादी इक, एकँकार आप दृढ़ाईआ। जिस नाल मन मनुआ जाए टिक, दहि दिशा ना उठ उठ धाहीआ। जन्म मरन दी पूरी होवे सिक, ख़ाहिश तमंना दीन दुनी ना कोए वखाईआ। रसना जिह्वा रस रहे ना फिक, अंमिओं रस निझर झिरना बूँद स्वांती आपणी आप टिकाईआ। झगड़ा

मिटे पत्थर इट्ट, पाहनां लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा दर आप सुहाईआ। आपणे विच्चों आपणी नहीं कोई विचार, आशा जगत ना कोए रखाईआ। सतिगुर शब्द शब्द दी धार, धरनी धरत धवल धौल दए वड्याईआ। जो संदेशा सुणदे रहे पैग़म्बर गुर अवतार, बिन रसना जिह्वा अणसुणत दयां सुणाईआ। जो संदेशा देवे वारो वार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणा हुक्म सुणाईआ। जिस दा भगत सन्त सूफ़ी करन दीदार, निज नेत्र लोचन नैण दर्शन पाईआ। सो मालक ख़ालक परवरदिगार, सांझा यार नूर ख़ुदाईआ। जिस दा लेखा दीन दुनी तों बाहर, ज़ाहर ज़हूर आपणा हुक्म वरताईआ। सो आसा मनसा पूरी करनेहार आप करतार, कुदरत दा मालक इक अख्वाईआ। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण भगतां होवे यार, मीत मित्र इक अख्वाईआ। तिस दे चरण कवल उपर धवल सारे जावण बलिहार, बलि बलि आपणा आप कराईआ। जिस दी इक गल्ल जुग चौकड़ी चार जुग दे शास्त्रां दए अधार, आदि अन्त इक्को रंग रंगाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला नित नवित पावणहारा सार, परम पुरख आपणा भेव चुकाईआ। अमर कौर अमरापद दा इक्को गृह इक्को मन्दिर इक्को घर इक्को दर दुआर, जिस दा दरवाज़ा सतिगुर शब्द नाम कुंजी नाल खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वेखणहार सर्ब संसार, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर ज़िमीं असमान सूर्या चन्द चन्द चानणा आपणा नूर जोत करे रुशनाईआ।

२४ चेत शहिनशाही सम्मत ११ रजिंदर सिँघ दे गृह विलीअम लेक लिसिंगटन सब डवीज़न
मकान नम्बर २४२४ कनेडा

धरनी कहे प्रभू मेरा हिस्सा तक लै विलीअम लेक, लोक परलोक दे मालक ध्यान लगाईआ। आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी तेरी रखी टेक, टिक्के मस्तक धूड़ी ख़ाक ख़ाक रमाईआ। तूं आदि पुरख अपरम्पर स्वामी निरगुण धार एक, इक इकल्ले तेरे हथ्थ वड्याईआ। सो पुरख निरञ्जण मेरा अन्तष्करन कर बिबेक, दुरमति मैल मैल धुआईआ। हरि पुरख निरञ्जण त्रैगुण माया लाए ना सेक, अग्नी तत तत बुझाईआ। दो जहानां वाली हो के वेख, बिन नेत्र लोचन नैण अक्ख उठाईआ। आदि निरञ्जण जोती जाते कूड़ी क्रिया मेट दे भेख, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। अबिनाशी करते लहिणा देणा

तक लै मुनी रेख, ·षीशरां दा लहिणा दे मुकाईआ। श्री भगवान नौजुआन लोकमात मेरे उत्ते वेख आपणा देस, नवखण्ड ब्रह्मण्ड खोज खुजाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर मैं तैनूं रही चेत, महीना चेत मेरी दए गवाहीआ। सतिगुर शब्द शब्दी धार खोल्ह दे भेत, अनुभव पड़दा आप उठाईआ। तेरा दर्शन करां नेतन नेत, बिन नेत्र लोचन नैण डगमगाईआ। मेरे उत्ते जुग चौकड़ी लँघ गए केतन केत, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणा पन्ध मुकाईआ। अवतार पैग़म्बरां गुरुआं सरगुण धार तेरा दस्सया हेत, हितकारी हो के गए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक दया कमाईआ। धरनी कहे प्रभू वेख लै आपणा लखण दीप, देश देशंतरां ध्यान लगाईआ । मेरी तेरे चरण कवल आदेस, निव निव सीस झुकाईआ। जो इशारा दे के गया गोबिन्द दस दस्मेश, दहि दिशा तों बाहर बाहर दृढ़ाईआ। जिस दा हुक्म आदि जुगादि सदा चले हमेश, हम साजण इक अख्वाईआ। कलयुग अन्त धरनीए तेरा मेटे कलेश, कलि कल्की आपणा फेरा पाईआ। जो मालक ख़ालक दो जहानां होवे नरेश, सचखण्ड निवासी इक अख्वाईआ। जिस नूं झुकदे विष्न ब्रह्मा शिव गणेश, करोड़ तेतीसा निव निव लागण पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक बेपरवाहीआ। धरनी कहे प्रभू मेरी आदि जुगादि दी आसा, नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग तेरा ध्यान लगाईआ। मैनूं इशारा देवे शंकर उत्ते कैलाशा, बिन सैनत सैनत लगाईआ। ब्रह्मा शब्द जणाए बिन स्वासा, रसना जिह्वा बत्ती दन्द ना कोए हिलाईआ । विष्नूं विश्व दी जणाए रासा, मण्डल मण्डप सूर्या चन्द बैठे सीस निवाईआ। तूं शाहो भूप शहिनशाह शाह शाबाशा, सचखण्ड निवासी इक अख्वाईआ। तेरे हुक्म विच पृथ्मी कहे खेल तके कोटन कोटि आकाशा, ज़िमीं असमान दे मालक तेरी बेपरवाहीआ। अवतार पैग़म्बर गुर तेरा बणके दासी दासा, जुग जुग तेरा हुक्म गए दृढ़ाईआ। तन वजूद माटी ख़ाक वखाउंदे रहे तमाशा, सुरती शब्द शब्द प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी आशा इक रखाईआ। धरनी कहे मेरे पुरख अकाले मीत, मित्र प्यारे तेरी ओट तकाईआ। निरगुण धार सरगुण मेरे उत्ते बदल दे रीत, रीतीवान अवर ना कोए वड्याईआ। झगड़ा मेट दे मन्दिर मसीत, काया काअबा इक समझाईआ। मनसा मन कूड़ी लए जीत, जग जीवण दाते सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। तन वजूद माटी ख़ाक करदे ठांडी सीत, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। सदी चौधवीं रही बीत, बैठी आपणा पन्ध मुकाईआ। लेखा रहे ना ऊँच नीच, राउ रंक ना कोए चतुराईआ। सतिगुर धार हो के शब्दी शब्द कर तस्दीक, शहादत अवतार पैग़म्बर गुर भुगताईआ। तेरा लहिणा देणा नाल हस्त कीट, कीट कीटां वेख वखाईआ। मेरे साहिब स्वामी बीठलो बीठ, हरि करते धुरदरगाहीआ। मेरा

लहिणा देणा वेख अनडीठ, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। कलयुग कूड़ क्रिया भन्न दे कौड़ा रीठ, सतिजुग अमृत रस मेरे उत्ते दे चुआईआ। क्यों सुत्ता दे कर पीठ, सचखण्ड निवासी आपणी करवट लै बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे अलख जगाईआ। धरनी कहे मेरे महबूब, मेहरवान महिबान बीदो तेरी बेपरवाहीआ। तेरा आलीशान अगम्म अरूज, अर्शां दे मालक नूर अलाहीआ। मेरे उत्तों जगत शरअ दी मेट हदूद, हद इक्को इक समझाईआ। तेरी मंज़ल इक मकसूद, दरगाह साची सोभा पाईआ। मेहरवान हो के नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप चार कुण्ट कर महफ्ूज़, शब्दी शब्द हुक्म वरताईआ। मेरी चार जुग दी पिछली आशा बूझ, भेव अभेदा दे खुल्हाईआ। मेरी बेनन्ती बिना अक्खरां तों बूझ, जगत विद्या संग ना कोए मिलाईआ। जिस नूं जाण सके ना कोए मन मति बूधि, अक्खरां वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक होणा सहाईआ। धरनी कहे सतिगुर शब्द मैं तेरी रखी ओट, ओड़क दयां सुणाईआ। मेरे उत्ते जुग लँघ गए कोटी कोट, केते आपणा पन्ध मुकाईआ। मेरा लहिणा देणा नाल निर्मल जोत, जोती जाता पुरख बिधाता इक अख्वाईआ। मेरी आशा पुराणी जिस दी तृष्ना बहुत, तृखा सके ना कोए बुझाईआ। निगाह मारो जो झगड़ा प्या वरन गोत, दीन मज़्हब करे लड़ाईआ। साचा नज़र आए किसे ना खौंत, ख़सम ख़समाना संग ना कोए निभाईआ। उह तक शंकर की इशारा दिन्दा लाड़ी मौत, मलकल भज्जे वाहो दाहीआ। जिस नव खण्ड वरनां बरनां पाउणी अदाउत, अदल इन्साफ़ ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक दया कमाईआ। धरनी कहे अवतार तेई मेरी सुणो साखी, सुख़न धुर दे नाल सुणाईआ। मैं बेनन्ती इक्को आखी, आख़र दयां दृढ़ाईआ। धर्म दी करे कोए ना राखी, रक्षक नज़र कोए ना आईआ। आत्म परमात्म बणे कोए ना साथी, मनसा ममता कूड़ कूड़ हल्काईआ। मैं लेखा दस्सां जो गोबिन्द दी धार मेरे उत्ते आउण वाली बैसाखी, वास्ता पा के दयां सुणाईआ। मैनूं ख़बर अगम्मी भाखी, जिस नूं चार जुग दे शास्त्र समझ सकण ना राईआ । मेरा मालक लखणा लाखी, अलख अगोचर इक अख्वाईआ। जिस दी जुग जुग दास दासी, सेवक हो के सेव कमाईआ। जो मण्डल मण्डप पावे रासी, दो जहानां वेख वखाईआ। जिस दा लहिणा देणा पृथ्मी आकाशी, पृथ्मी कहे प्रिथव मेरी आशा पूर कराईआ। उह सचखण्ड निवासी दरगाह सच दा सच निवासी, निराकार निरँकार नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म आप कराईआ । धरनी कहे पैग़म्बरो करो ध्यान, धरत धवल धौल नैण उठाईआ। आपणा आपणा वेखो ब्यान, अलिफ़ ये वंड ना कोए वंडाईआ। की खेल

करे मेहरवान महबूब नौजवान, हरि करता धुरदरगाहीआ। जो लेखा जाणे जीव जंत तन वजूद पंज तत इन्सान, गृह गृह मन्दिर वजूदां फोल फुलाईआ। जो एथे उथे दो जहानां हुक्मरान, कलमे नाम संदेशे देवे थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। धरनी कहे दस गुरु गुरदेव देखो नस्स, लोकमाती पन्ध मुकाईआ। मेरे उत्ते धर्म दा रिहा कोई ना रस, रस्ता दीन दुनी गई बदलाईआ। चारों कुण्ट रैण अन्धेरी मस, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। मोह विकार सृष्टी दृष्टी गई फस, शरअ ज़ंजीर ना कोए कटाईआ। मेरा खेड़ा हुन्दा वेखो भठ, भाण्डा भरम ना कोए भनाईआ। जैकारा नाम बोले कोई ना अलख, लखण दीप मेरी दए गवाहीआ। निज नेत्र लोचन नैण खुल्ल्हे किसे ना अक्ख , कलयुग जीव रोवण मारन धाहीआ। परम पुरख दा दरस करे ना कोए प्रतख, साख्यात नज़र किसे ना आईआ। ब्रह्म धार पारब्रह्म नालों होई वख, आत्म परमात्म मेल ना कोए मिलाईआ। तूं मेरा मैं तेरा गाए कोई ना जस, सिफ्ती सिफ्त ना कोए सलाहीआ। धरनी कहे मैनूं इक संदेशा जो गोबिन्द गया दस्स, दहि दिशा तों बाहर जणाईआ। तेरा लहिणा देणा अन्त मत्तस नाल कछ, कछप रंग रंगाईआ। जो पृथू लेखा लिख्या बिना हथ्थ, कलम शाही संग ना कोए रखाईआ। जिस कारन बराह चरण गया ढठ, बिन चरण सीस झुकाईआ। उस दा लहिणा देणा जुग जुग जो देवे पुरख समरथ, हरि करता धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा खेल आप खिलाईआ । धरनी कहे अवतार पैग़म्बर गुरु मेरे उत्ते करो ख्याल, जोती धार वेख वखाईआ। शरअ दा रिहा ना कोए दलाल, विचोला नज़र कोए ना आईआ। चारों कुण्ट कूकदा काल, कलयुग डंका कूड़ वजाईआ। सच दा रिहा ना कोए धन माल, नाम वस्त हट्ट ना कोए विकाईआ। भाग लगे ना किसे काया माटी खाल, पंज तत तत तत ना कोए रुशनाईआ। सच प्रीती सके कोई ना घाल, घायल हुन्दी दिसे लोकाईआ। मेरी इक बेनन्ती इक अगम्मा सवाल, जिस दी वंड जगत ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक गुसाँईंआ। धरनी कहे अवतार पैग़म्बरां गुरुआं सचखण्ड विच्चों मारी झाकी, बिन नैणां नैण उठाईआ। मेहरवान हो के खोल्हे अगम्मी ताकी, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। शब्द अगम्मे घोड़े चढ़े राकी, अस्व इक्को नाम दौड़ाईआ। आ के वेखो बन्दे ख़ाकी, ख़ाक मिट्टी मेरी फोल फुलाईआ। चारों कुण्ट अन्धेरी राती, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। तुहाडा रिहा ना कोए जमाती, सगला संग ना कोए निभाईआ। नूर रिहा ना आफ्ताबी, जल्वागर ना कोए दरसाईआ। धर्म दा दिसे ना कोई अमदादी, सच विच ना कोए समाईआ। साध सन्त बणे ना कोए बोध अगाधी, बुद्धी तों परे ना कोए पढ़ाईआ।

मैं इक्को प्रेम नाल मारां अवाज़ी, ख़ुशीआं नाल सुणाईआ। मेरे उत्ते कलयुग कूड़ दी उलटण वाली बाज़ी, जो बाज़ां वाला गया समझाईआ । नाले आपणा लेखा तको माज़ी, पूरब लहिणा नाल मिलाईआ। अन्त झगड़ा मुकणा मुल्ला शेख़ मुसायक काज़ी, कज़ा वेखे ख़लक ख़ुदाईआ। धन्न दौलत साबत रहे ना किसे आराज़ी, शाह सुल्तान रोवण मारन धाहीआ। मुहब्बत रहे ना हकीकी मजाज़ी, प्यार विच ना कोए समाईआ। सति सच दिसे ना कोए समाधी, समां आपणा रंग बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ। धरनी कहे अवतार पैग़म्बर गुरु मेरी करो मदद, मुदतां दे मालक ध्यान लगाईआ। चारों कुण्ट देखो तशदद्द, झगड़ा करे कूड़ लोकाईआ। सूफ़ी रहे कोटां विच्चों कुझ अदद, गिणती गणत ना कोए गिणाईआ। निगाह मारो आपणे आपणे विच दीन मज़्हब, सूफ़ी वेखो चाँईं चाँईंआ। दरोही मेरे उत्ते होया ग़ज़ब, नेत्र रो रो दयां दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सतिगुर शब्द कहे सुण धरनी मात, मातलोक तेरा ध्यान लगाईआ। प्रभ दा लेखा सद लिख्या बिना कलम दुआत, शाही वंड ना कोए वंडाईआ। जिस झगड़ा पुआया ज़ात पात, शरअ दीन दुनी संग रलाईआ। उह वेखणहारा तेरा हालात, बिन नेत्र लोचन नैण अक्ख खुल्हाईआ। अन्तिम तेरी पुछे वात, वारस हो के लए अंगड़ाईआ । जिस दा रूप अनूप बहुभांत, भेव सके कोए ना पाईआ। तेरा लहिणा चुकाए दीप सात, नौ खण्ड पृथ्मी खोज खुजाईआ। सच प्रीत बख्श के नात, मेला मेले सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु कहिण धरनी साडा मालक एकँकार, इक इकल्ला अगम्म अथाहीआ। जिस नूं किहा परवरदिगार, यामबीन कहि के सीस निवाईआ। उह वेखे विगसे पावे सार, वेखणहारा नूर अलाहीआ। जिस दे नाम कलमे असीं आए उच्चार, अक्खर अक्खरां नाल जुड़ाईआ। दीनां मज़्हबां वंड विच संसार, मानस मानव मानुख आपणे रंग रंगाईआ। सो लेखा जाणे जानणहार, जागरत जोत डगमगाईआ। जिस दे चरण कवल निमस्कार, बन्दना सजदयां विच सीस झुकाईआ। जो लेखा जाणे आपणी वार, दूसर संग ना कोए मिलाईआ। प्रगट होवे जोती जाता निरगुण नूर कर उज्यार, ततव तत ना कोए चतुराईआ। उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण देखे आप करतार, कुदरत दा कादर ध्यान लगाईआ। तूं क्यों रोंदी ज़ारो ज़ार, बिन नैणां नीर वहाईआ। असीं चार जुग दे मज़्हबां दे मुख्त्यार, मुख्त्यारनामे साडे हथ्थ फड़ाईआ । वीहवीं चौधवीं साडा उधार, कर्ज़ा मकरूज़ दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु कहिण धरनी, हरि करता दया

कमावेगा। पुरख अकाला वेख वखावेगा। पर्दा ओहला भेव चुकावेगा। साचा ढोला सोहला इक दृढ़ावेगा। निरगुण धार बणके तोला, लख चुरासी तोल तुलावेगा। अवतार पैग़म्बर जिस दा गोला, सो पुरख निरञ्जण वेस वटावेगा। कलयुग कूड़ी क्रिया मेटे रौला, रौणक आपणी इक दरसावेगा। जिस नूं पैग़म्बरां किहा मौला, सो मेहरवान हो के फेरा पावेगा। तेरा भार करे हौला, हौली हौली आपणा रंग रंगावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमावेगा। हरि करनी कार कमाएगा। दीन दयाला वेख वखाएगा। अवतार पैग़म्बर गुरु आपणे संग मिलाएगा। जिस दे हुक्म विच सतिजुग त्रेता द्वापर गया लँघ, कलयुग अन्तिम पन्ध मुकाएगा। तेरा भाग होण ना देवे मंद, सिर तेरे हथ्थ टिकाएगा। जिस निशान मेटणा तारा चन्द, चार यारी मुहम्मद आपणे गृह वसाएगा। जो इशारा दे के गया गोबिन्द पुरी अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाएगा। तेरी नंगी होण ना देवे कंड, पुश्त पनाह हथ्थ टिकाएगा। जो लेखा जाणे विच ब्रह्मण्ड, ब्रह्मांड खोज खुजाएगा। झगड़ा मेटे जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज डेरा ढाएगा। तेरी आशा होण ना देवे रंड, कन्त सुहागी सोभा पाएगा। निगाह मारे नव खण्ड, सत्तां दीपां फोल फुलाएगा। तेरी टुट्टी लए गंढ्ढ, गंढ्ढणहार गोपाल स्वामी आपणी दया कमाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जुग जुग आपणा हुक्म वरताएगा। झट कलयुग कहे गुर अवतार पैग़म्बरो मेरी इक सलाम, डण्डावत बन्दना कहि के सीस निवाईआ। मैं वी उस साहिब दा ग़ुलाम, जो परवरदिगार नूर अलाहीआ। मेरी आशा रख के गया बावन इक भगवान, बलि दुआरा नाल मिलाईआ। मेरा संदेशा दिता राम, बाल्मीक दए गवाहीआ। मेरी आशा रखी काहन, घनईया आपणी आस जणाईआ। मेरा लहिणा देणा जगत जहान, जीव जंत नाल वड्याईआ। मैनूं पैग़म्बरां कीता सलाम, निव निव सीस झुकाईआ। मैं हस के किहा सब नूं तमाम, तमअ लालच मेरी बेपरवाहीआ। कोई कर ना सके इंतज़ाम, बन्दोबस्त दिसे ना ख़लक ख़ुदाईआ। दीन दुनी मेरी होवे ग़ुलाम, सिर सके ना कोए उठाईआ। मैं अन्तिम आपणा पूरा करना काम, काम क्रोध लोभ मोह हँकार विच सृष्टी दृष्टी करनी हल्काईआ। कूड़ी क्रिया करनी शाम, धर्म दी धार नज़र कोए ना आईआ। मेरा लहिणा देणा लेखा नाल अगम्मी अमाम, जिस नूं जन्मे कोए ना माईआ। जिस अन्तिम वसणा सम्बल नगर अनोखे ग्राम, धरनी तेरे उत्ते समझ कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। कलयुग कहे धरनीए की गुर अवतार पैग़म्बरां देवें सद्दा, शब्द गुर की शनवाईआ। मेरी अन्त अख़ीर वेख लै हद्दा, हदूद आपणी दयां समझाईआ। मैं माण रहिण देणा नहीं विच किसे यदा, युधिष्टर दा लेखा कृष्ण नाल पूर कराईआ। नव सत्त

तेरे उत्ते होणा दग़ा, फ़रेब करना ख़लक ख़ुदाईआ। उह वेख लै गोबिन्द लेख लिख्या बिन कलम शाही बग्गा, कागज़ वंड ना कोए वंडाईआ। माछूवाड़ा धार तक लै जिथ्थे सुहञ्जणी होई जगह, दीन दुनी समझ कोए ना पाईआ। निरवैर निराकार निरँकार मैनूं दिता पदा, पतिपरमेश्वर आपणी दया कमाईआ। तेरे उत्ते दीन दुनी अन्तिम भोगणी सब ने सज़ा, सज़ा याफ़ता दिसे ख़लक ख़ुदाईआ। कमलीए दो चार साल विच मैं सब नूं चखा देवां मज़ा, जो मज़ाक करके मैनूं रिहा वखाईआ। मेरा साहिब सुल्ताना नौजवाना श्री भगवाना मर्द मर्दाना जोती धार एकँकार परवरदिगार तेरे लखण दीप विच करदा फिरे गजा, ग़ज़ब दी धार समझ कोए ना पाईआ। नी तूं चलणा उस दी विच रज़ा, जो राज़क रिज़क रहीम नूर अलाहीआ। जिस दे हुक्म दी समझ सके कोई ना वजह, वजूहात ना कोए दृढ़ाईआ। मैं वी उसे दे हुक्म विच फिरदा भज्जा, भज्जां वाहो दाहीआ। उह वेख लै जिस कारन गोबिन्द ने हथ्थ उठाया सज्जा, खण्डा खड़ग खड़ग चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। कलयुग कहे धरनीए मेरा मालक अगम्म स्वामी, जो समें समें आपणा हुक्म वरताईआ। जिस नूं सब ने मन्नया अन्तरजामी, अन्तर निरंतर वेखे थांउँ थाँईंआ। जिस दी चार जुग दे शास्त्र गाउँदे बाणी, अक्खर अक्खरां नाल मिलाईआ। जिस सतिजुग त्रेता द्वापर कीता फ़ानी, अन्त मेरा फ़ैसला आपणे हथ्थ रखाईआ। पर याद कर लै जिस दिन अर्जन गुर ने चुकी कलम कानी, काग़ज़ शाही नाल मिलाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला बणके सचखण्ड दा दानी, वस्त अगम्म दिती वरताईआ। संदेशा दिता बिना ज़बान कलामी, कलम्यां तों बाहर समझाईआ। उह वेख कलयुग अन्त दीन दुनिया हुन्दी फ़ानी, फ़नाह फ़िल्हा दिसे ख़लक ख़ुदाईआ। किसे समझ नहीं आउणी केहड़ा महीना होवे रमज़ानी, रमज़ समझ कोए ना पाईआ। चारों कुण्ट तक बेईमानी, बेवा दिसे कूड़ लोकाईआ। मेरे हुक्म दी इक्को लहर चलणी तुफ़ानी, जिस नूं जगत सके ना कोए अटकाईआ। उस वेले मंज़ल रहिणी नहीं कोई रुहानी, रूह बुत ना कोए चतुराईआ। कलयुग कहे धरनीए तेरा मेरा महबूब इक एकँकार जो जुग जुग सरगुण निरगुण प्यार विच खाण आए महिमानी, मेहरवान आपणा वेस वटाईआ। बिन अक्खां तों उस नूं तूं पहचानी, जो बेपहचान धुर दा माहीआ। जिस दी जूह कदे ना होई बेगानी, बेघरां दा मालक इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। धरनी कहे कलयुग की मैनूं दएं इशारा, सच सति दृढ़ाईआ। मैं रो रो करदी गिरयाज़ारा, प्रभू तेरा नाम दुहाईआ। चारों कुण्ट मेरे उत्ते हाहाकारा, धीरज धीर ना कोए रखाईआ। दीन मज़्हब तेरे नाम कलमे ललकारा, शरअ शरअ नैण उठाईआ। जीव जंत दृष्टी अन्दर वध्या विभचारा, विभचार करे ख़लक ख़ुदाईआ।

प्यार रिहा ना नारी नारा, नर नरायण तेरा दरस कोए ना पाईआ। माण रिहा ना वेद चारा, पुराण अठारां संग ना कोए निभाईआ। गीता ज्ञान दिता ना कोए सहारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। कलयुग कहे धरनीए मैं बड़ा सूरबीर बहादर, गुर तेग़ बहादर मेरी दए गवाहीआ। मैनूं हुक्म दिता करीम कादर, जो करता पुरख इक अख्वाईआ। जिस दा भेव जाणे कोई ना शादो नादर, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। मैं आपणा कर्म कीता उजागर, नव खण्ड तेरे उत्ते दिता वरताईआ। माण रिहा ना पिदर मादर, पिता पूत ना कोए चतुराईआ। धर्म दा रहे कोई ना आदल, इन्साफ़ हक ना कोए जणाईआ। दीन दुनी बणी कातिल, मक्तूल मज़्हब रूप दरसाईआ। भेव खोल्हे कोई ना बातन, पड़दा सके ना कोए उठाईआ। तेरे उत्ते कीती अन्धेरी रातन, धर्म दा चन्द ना कोए चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। धरनी कहे कलयुग मेरे साहिब बड़े बलवन्त, बलधारी इक अख्वाईआ। जो आदि जुगादी धुर दा कन्त, कन्तूहल नूर अलाहीआ। जो सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तेरा बदल देवे मंत, मंतव आपणा हल कराईआ। जिस तेरी बणाई बणत, घड़न भन्न्हणहार इक अख्वाईआ। जिस दी महिमा सदा अगणत, कथनी कथ ना सके राईआ। जिस खेल खिलाया मेरे उत्ते लख चुरासी जीव जंत, साध सन्त नाल मिलाईआ। तेरा कूड़ कुड़यार करे भस्मंत, भस्मड़ आपणा रूप दरसाईआ। गढ़्ह तोड़े हउमे हंगत, हँ ब्रह्म दए जणाईआ । बोध अगाधा बण के पंडत, साची सिख्या इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा साहिब इक गुसाँईंआ। कलयुग कहे धरनीए मैं वी प्रभ दा सुत दुलारा, दूलहा इक अख्वाईआ। मेरी पावे कोई ना सारा, भेव सके ना कोए खुल्हाईआ। मैं तेरे उत्ते नव खण्ड दिता हुलारा, सत्त दीप दिते हिलाईआ। जगत विद्या कीता ख्वारा, बुद्धी चले ना कोए चतुराईआ। मन कल्पणा कूके करे पुकारा, दरोही दरोही कर सुणाईआ। पंच विकार वधा विच संसारा, माया ममता नाल मिलाईआ। उह वेख लै मैनूं सतिगुर शब्द दए इशारा, सैनत अगम्म लगाईआ। तेई अवतार बोलण जैकारा, इक्को राग सुणाईआ। पैग़म्बरां वेख उधारा, पूरब लहिणा नाल मिलाईआ। नानक गोबिन्द जिस ने मेरा अन्त अन्त दा दस्सया किनारा, किनारा सरसा दए गवाहीआ। मेरा लहिणा देणा नाल अन्त कलकल्की अवतारा, जिस नूं जन्मे कोई ना माईआ। उस दे हुक्म विच मैं फिरां वारो वारा, उत्तर पूरब दक्खण पश्चिम भज्जां वाहो दाहीआ। जिस जोती जाते होणा ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर डगमगाईआ। दीन दुनी विच कोई हो रहे ना बाहरा, धुर दा हुक्म दयां समझाईआ। तेरे उत्ते अन्त होण वाला मुशाहरा, मुशकिल हल्ल ना कोए कराईआ। हुक्म वरते गम्भीर गहरा, गवर आपणी कार कमाईआ।

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। धरनी कहे कलयुगा मेरी बेनन्ती सच दुआरे आज, चवी चेत चौबीसे सीस निवाईआ। जो मेरा संवारे काज, करनी दा करता इक अख्वाईआ। दीन दुनी बदले समाज, समग्री नाम वाली वरताईआ। मेरे उतम करे भाग, दुरमति मैल दए धुआईआ। जोती नूर जगा चराग़, नवखण्ड करे रुशनाईआ। हँस बुद्धी बणाए काग, मानस मानव भेव चुकाईआ। सुरती शब्दी जन भगतां खोल्हे जाग, पर्दा अन्तष्करन लाहीआ। मेरी आपणे हथ्थ विच पकड़े वाग, चारों कुण्ट कुण्ट भुआईआ। धर्म दा मेरे उत्ते महके बाग़, पत्त टहणी सोभा पाईआ। जिस दी याद विच मेरे अन्तर आउँदा वैराग, वैरी कूड़े दए खपाईआ। तैनूं कलयुगा करना पए त्याग, त्रैगुण अतीता हुक्म देवे थांउँ थाँईंआ। जिस दा लहिणा देणा होवे अन्तिम देस माझ, मजलस भगतां नाल रखाईआ। जिस तेरी साजणा लई साज, सज्जण होवे धुर दा माहीआ। जिस गोबिन्द शब्द उडाया बाज़, बाज़ी तेरी दए उलटाईआ। नाम निधाना वजाए नाद, धुन आत्मक राग सुणाईआ। सृष्ट सबाई करे आज़ाद, शरअ ज़ंजीर दए कटाईआ। जिस ने आउणा अवतारां पैग़म्बरां गुरुआं बाद, आप आपणा फेरा पाईआ। उस नूं सब ने करना अदाब, सिर सर सीस निवाईआ। जिस नूं निरगुण धार सरगुण रहे अराध, अन्तर निरंतर वेख वखाईआ। उह नाम निधाना श्री भगवाना वजाए आपणी इक रबाब, जिस नूं रबीउल सानी विच मुहम्मद गया आस रखाईआ। जिस दा समझे ना कोई पुन्न सुवाब, भेव भेत ना कोए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक दया कमाईआ। धरनी कहे कलयुगा मेरे साहिब साहिब निरँकारी, निरवैर इक अख्वाईआ। जिस दे चरण जावां बलिहारी, धूड़ी मस्तक ख़ाक ख़ाक नाल रमाईआ। उस दी चार जुग दे शास्त्र करन इंतज़ारी, गुर अवतार पैग़म्बर नैण उठाईआ। जिस तेरा झगड़ा मेटणा तकरारी, तुरत आपणा हुक्म वरताईआ। उह वेख लै वाअदा कौल इकरारी, इकरारनामा तैनूं दयां दरसाईआ। जिस दी जोत अगम्म होणी ज़ाहरी, ज़ाहर ज़हूर करे रुशनाईआ। अमाम अमामा जिस नूं पैग़म्बरां कीता कलम्यां विच मुज़ाहरी, मशीउल मुवस्ते मज़ू अज़ू हमवा नविस्तुल मम्म बाज़ी ज़ौ कू ज़मम दस्ते अशम्म मम्बाए रूए नवा ख़ुदाए मालक बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पड़दा आप उठाईआ। धरनी कहे कलयुगा मेरी बेनन्ती सुण अरज़ोई, मैं निव निव सीस निवाईआ। मेरी उस दे अगे दरोही, जो दो जहानां मालक इक अख्वाईआ। जिस दा भेव पाए ना कोई, समझ सके कोई ना राईआ। जिस दा इशारा कबीर ने दिता लोई, बिन लोइना नैणां गया समझाईआ। मैं उस दी दासी होई, होका दे के दयां सुणाईआ। जिस ने मेटणा विकार पंज गरोही, गृह मन्दिर मेरे करे

सफ़ाईआ । ग़रीब निमाणयां देवे ढोई, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। शाह सुल्तानां पत जाए खोही, सीस ताज ना कोए टिकाईआ। उह तक लै पैग़म्बरां दी पेशीनगोई, जो लिख्त भविख्त अवतार पैग़म्बरां गुरुआं नाल मिलाईआ। मेरी आशा होणी नवीं नरोई, नर नरायण दए वड्याईआ। जन भगतां आत्म परमात्म जाणी छोही, सुरती शब्द शब्द जुड़ाईआ। दुरमति मैल जाणी धोई, पतित पुनीत कराईआ। सच मुहब्बत विच दुनिया जाणी मोही, प्यार प्यार विच्चों प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। धरनी कहे मेरा ख़ुशीआं वाला दिहाढ़ा, निव निव सीस निवाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले मेरा मंनीं हाढ़ा, हर हिरदे अन्दर करनी सफ़ाईआ। सति धर्म दा रंग चाढ़्हना गाड़्हा, एथे उथे दो जहानां उतर कदे ना जाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया इक्को वार लगाउणा अखाड़ा, जड़ उखेड़नी थांउँ थाँईंआ। अग्नी लाउणी कूड़ कुड़यारा बहत्तर नाड़ा अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। फिरे दरोही जंगल जूह टिल्ले पर्वत विच उजाड़ा, समुंद सागर सार कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, दर तेरे आस रखाईआ। धरनी कहे मेरी अज्ज दी घड़ी सुलखणी, परम पुरख दए वड्याईआ। मेरी आशा रहे ना सखणी, ख़ाली झोली दए भराईआ। जिस अन्त कलयुग पत रखणी, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। नाता जोड़े चरण प्रीती नतनी, कवल दए सरनाईआ। कूड़ कुड़यारी मेट के मतनी, मति मतांतर डेरा ढाहीआ। सुरत शब्द मेल करा के पति पत्नी, आत्म सेजा दए सुहाईआ। हरिजन मेले आपणे वतनी, बेवतनां गले लगाईआ । मेरी दुहाई दरोही पैग़म्बरो तुहाडी लेख लेखणी बीसवीं चौधवीं सदी अन्त नहीं टपणी, टापू सारे रहे कुरलाईआ। लेखा मुकणा पंज तत ख़ाक मटणी, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश खोज खुजाईआ। नवखण्ड विच वरभण्ड चार कुण्ट नच्चणी, भज्जे वाहो दाहीआ। कीमत किसे दी रहिणी नहीं हट्टणीं, हटवाणा नज़र कोए ना आईआ। अन्तिम मिट्टी ख़ाक होणी भठणी, भठियाला कलयुग अग्नी डाहीआ। धार रहिणी नहीं तीर्थ अठ्ठ सठ्ठणी, गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती रोवे मारे धाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। धरनी कहे वक्त सुहावा चेत चौबीसा, जगदीशा सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। जिस दा इक्को नाम कलमा होए हदीसा, हज़रतां तों बाहर करे पढ़ाईआ। इक्को छत्र झुल्ले साहिब दे सीसा, जो मालक ख़ालक नूर अलाहीआ। जिस दे हुक्म विच जुग चौकड़ी पीसन पीसा, सेवक हो के सेव कमाईआ। उह साहिब स्वामी अन्तरजामी अन्तिम बणे मेरा मीता, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। जो ठगौरी मेटे तन चीता, चेतन सुरती दए कराईआ। जो आशा रखी कृष्ण विच गीता, गायत्री मन्त्र नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा

कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि ब्रह्म ब्रह्माद जो बदलणहारा रीता, रीतीवान श्री भगवान मेहरवान इक अख्वाईआ।