२५ चेत शहिनशाही सम्मत ११ सुरजीत सिँघ दे गृह ४७१६ सटोरोम टैरस कनेडा रात दे वेले
गुरमुख सदा आए लैण, देवणहार सतिगुर शब्द इक अख्वाईआ। जो आदि जुगादि नित नवित निज नेत्र लोचन खोल्हे नैण, पड़दा पड़दयां विच्चों उठाईआ। आत्म परमात्म मेल मिलावे धुर नरायण, नर हरि मेला होवे सहिज सुभाईआ। जिस दी सिफ्त वड्याई रसना किछ ना सके कहिण, अक्खर अक्खर वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। गुरमुख आदि जुगाद दा मंगदा, हरि देवणहार करतार। तन काया माटी चोली रंगदा, रंग चाढ़्हे अपर अपार। नाद सुणाए शब्द मृदंग दा, अनादी धुनां दए धुन्कार। गृह मन्दिर अन्दर लँघदा, बजर कपाटी पड़दा पाड़। धाम सुहाए आत्म सेज पलँघ दा, सच सिँघासण अपर अपार। भेव चुका के सूर्या चन्द दा, जोती जाता जोत करे उज्यार। मेल मिलावा होवे वासी पुरी अनन्द दा, गोबिन्द माही कन्त भतार। झगड़ा मेटे विकारे पंज दा, काम क्रोध लोभ मोह रहे ना हँकार। लेखा रहे ना सवेर सञ्झ दा, अठ्ठे पहर अगम्म बहार। नाता तोड़े ग़मी रंज दा, अमृत बख्शे बूँद स्वांत ठण्डी ठार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच साहिब एकँकार। गुरमुख साचा सदा मंगदा, मांगत हो के झोली डाहीआ। सतिगुर शब्द गढ़्ह तोड़े हउमे हंगता, हँ ब्रह्म भेव खुल्हाईआ। मेल मिलाए आपणे अंग दा, अंगीकार इक अख्वाईआ। विकार मेटे बन्द बन्द दा, बन्दगी धुर दी इक समझाईआ। पर्दा लाहे दूई दुवैती कंध दा, भाण्डा भरम भउ निवार। लेखा मुके भाग मंद दा, लोकमात होए उज्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, शाहो भूप सची सरकार। गुरमुख मंगे मंग एक, एकँकार तेरी सरनाईआ। सतिगुर शब्द बख्शे धुर दी टेक, बिन धूड़ी ख़ाक मस्तक टिक्के नाम रमाईआ। अन्तर निरंतर करे बुध बिबेक, दुरमति मैल नज़र कोए ना आईआ। सच स्वामी अन्तरजामी दिसे एका एक, इक इकल्ला सोभा पाईआ। जो जुग चौकड़ी रूप अनूप धारनहार अनेक, तन वजूद माटी ख़ाक सोभा पाईआ। त्रैगुण माया बुझावणहारा सेक, अमृत मेघ नाम बरसाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। गुरमुख मंगे सच दुआर, सचखण्ड ध्यान लगाईआ। सो पुरख निरञ्जण देवणहार, हरि पुरख निरञ्जण झोली दए भराईआ ।
एकँकारा पावे सार, आदि निरञ्जण निरगुण नूर जोत करे रुशनाईआ। अबिनाशी करता ख़ाली भरनहार भण्डार, श्री भगवान मेहर नज़र उठाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर लेखा जाणे विच संसार, सतिगुर शब्द शब्द नाल वड्याईआ। विष्न ब्रह्मा शिव जिस दर खड़्हे भिखार, मांगत हो के झोली डाहीआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण वेखणहार, दूजा संग ना कोए रखाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग चारे जुग दए उधार, त्रैगुण अतीता ठांडा सीता आपणी दया कमाईआ। भगत सुहेले गुरु गुर चेले आत्म परमात्म मेला मेले मेलणहार, पारब्रह्म ब्रह्म आपणा रंग रंगाईआ। सति वस्त सति नाम सति काया मन्दिर अन्दर कर उज्यार, अन्ध अज्ञान विच जहान दूर कराईआ। माया ममता शरअ मेटे विच जहान, छुरी कूड़ जगत रहे ना मूल कसाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स ज्ञान, निरअक्खर धार दए समझाईआ। भाग लगा के काया काअबा हक मकान, साढे तिन्न हथ्थ सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दा मालक बेपरवाहीआ। गुरमुख मांगे आदि जुगादि, जुग चौकड़ी रीती चली आईआ। प्रभ देवणहार शब्द दाद, नाम सति सति वरताईआ। भेव खुल्हा के बोध अगाध, बुद्धी तों परे दए समझाईआ। शब्द धुन्कार सुणा नाद, अनरागी आपणा राग दृढ़ाईआ। बिन रसना जिह्वा मार अवाज़, सोई सुरत लए उठाईआ। अन्तर आत्म खुल्हा के राज़, राज़क रिज़क रहीम दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। सतिगुर शब्द देवणहार अगम्म, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। जो वसणहारा पवण स्वासी दम, साह साह आपणा रंग समाईआ। भेव चुका के आत्म ब्रह्म, पारब्रह्म मेला मेले सहिज सुभाईआ। झगड़ा रहे ना हरख़ सोग ग़म, चिन्ता चिखा दए जलाईआ। भाग लगा के काया माटी चम्म, चम्म दृष्टी दए बदलाईआ। पंच विकारा कूड़ कुड़यारा देवे डंन, भाण्डा भरम भाउ भनाईआ। अन्तर निरंतर मेट अन्धेरी शाम, शमअ नूर जोत करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा सच सच दृढ़ाईआ। गुरमुख मंगे प्रभ दा दरस, निज नेत्र लोचन नैण अक्ख खुल्हाईआ। सतिगुर शब्द मेटणहारा हरस, हवस जगत देणी चुकाईआ । अन्तर आत्म मेघ बरस, सांतक सति सति कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी दात दाता दानी हो के आप वरताईआ। धरनी कहे प्रभू मेरीआं मंगां, मांगत हो के दर ठांडे अलख जगाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले मेरा सीस हो गया नंगा, परवरदिगार सांझे यार ओढण सीस ना कोए टिकाईआ। निगाह मार लै अवतार पैग़म्बरां गुरुआं दा भविख्त लँघा, चार जुग दे शास्त्र नाल मिलाईआ। जो शब्द संदेशा दिता गोबिन्द पंजा, पंज आब दे मालक तेरी बेपरवाहीआ। दीन दयाल भगत
वछल कृपाल तेरा संसार होया अन्धा, निज नेत्र लोचन नैण अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। मन कल्पना कलयुग कूड़ कुड़यार कीता गंदा, सति धर्म दी धार ना कोए प्रगटाईआ। मोह हँकार विकार उत्ते मेरे पाया फंदा, जगत जंजाल सके ना कोए तुड़ाईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर बेनज़ीर वेख कन्ढ्ढा, मुहम्मद संग चार यार बैठा नैण उठाईआ। ईसा आस वक्त करीं मूल ना लम्बा, सदी बीसवीं नाल मिलाईआ। शब्द गोबिन्द धार तिक्खा तक लै खण्डा, जो खड़ग जगत शस्त्रां बाहर चमकाईआ। जिस कारन नव खण्ड पृथ्मी पाई वंडा, सत्तां दीपां तकणा थांउँ थाँईंआ। झगड़ा वेख लै जेरज अंडा, उत्भुज सेत्ज मेल ना कोए मिलाईआ। मेरी दरोही विच वरभण्डा, भंडी पावे तेरी ख़लक ख़ुदाईआ। तेरा आत्म परमात्म हो गया रंडा, जगत दुहागण दिसे नार लोकाईआ। नौ खण्ड सत्त दीप धरनी धरत धवल धौल कहे मेरा लेखा रिहा मूल ना चंगा, चारों कुण्ट कुण्ट दुहाईआ । नेत्र रोवे यमुना सरस्वती गोदावरी गंगा, तीर्थ मारन धाहीआ। जो इशारा दे के गया मेरे उत्ते गोबिन्द पुरी अनन्दा, अनन्दपुर दा वासी तेरा शब्द शब्द कर शनवाईआ। जिस कारन अन्त निशान मेटणा तारा चन्दा, चन्द सितार वेखण थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक हो सहाईआ। धरनी कहे प्रभ मेरे ठाकर स्वामी, गहर गम्भीर बेनज़ीर तेरी इक सरनाईआ। आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी अन्तरजामी, घट निवासी पुरख अबिनाशी तेरी ओट तकाईआ। मेरे उत्ते लेखा तक लै चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज वेख वखाईआ। भेव खोल्हे कोई ना तेरी अगम्म अथाह बाणी, परा पसन्ती मद्धम बैखरी समझ कोए ना पाईआ। झगड़ा तक शास्त्र वेद पुराणी, अञ्जील कुरानी रंग ना कोए रंगाईआ। दरोही तेरे उत्ते मेरे नाम दी होई हानी, हाए उफ़ मेरी दुहाईआ। अमृत रस रिहा ना किसे सरोवर पाणी, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी तुध बिन दूजा रंग ना कोए रंगाईआ। मेरी चार जुग दी पिछली तक कहाणी, वारता वास्तव तेरे अगे टिकाईआ। तेरी मंज़ल हकीकी चढ़े ना कोई रुहानी, रूह बुत रहे कुरलाईआ। तैनूं इशारा दिता ईसा मेरा बाप आवे असमानी, इस्म आज़म इक अख्वाईआ। मुहम्मद किहा मेरा महबूब नूर नुरानी, अमाम अमामा हक ख़ुदाईआ। गोबिन्द इशारा दे के तीर कमानी, चिल्ला तेरा नाम चढ़ाईआ। जोती जाता पुरख बिधाता इक सुल्तानी, सूरबीर वड वड्याईआ। जो कलयुग अन्त मेटे कूड़ निशानी, निशाना दीन दुनी बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक दया कमाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरा वेख लै अन्तष्करन, बिन नेत्र ध्यान लगाईआ। मैं तेरे चरण लगी फड़न, बिन हथ्थां हथ्थ उठाईआ। दरोही तेरी सृष्टी मेरे उत्ते लगी लड़न, कायनात हाहाकार करे लोकाईआ। किसे भेव ना आवे चोटी जड़न, आत्म परतमातम संग ना कोए निभाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी बणया गढ़्हन,
हउमे हंगता दूर ना कोए कराईआ। तेरा नाम कलमा मूल ना पढ़न, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। तूं मालक ख़ालक भन्न्हणहार घड़न, समरथ तेरी ओट तकाईआ। अन्त तेरा पल्लू फड़ां लड़न, दामनगीर तेरी आस रखाईआ। मेरे महबूब तेरी ख़लक ख़ालक कूड़ शौह दरया विच लग्गी हड़्हन, अगे हो ना कोए अटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे साहिब इक गुसाँईंआ। धरनी कहे प्रभू मेरा अन्त अख़ीरी तेरे चरण सहारा, सहायक तेरी ओट तकाईआ। मैनूं इशारा दे के गए तेई अवतारा, अवतर तेरा ध्यान रखाईआ। पैग़म्बर अल्ला हू दा ला के नाअरा, लाशरीक दिता दृढ़ाईआ। नानक निरगुण सरगुण सतिनाम कर वरतारा, भेव अभेदा दिता खुल्हाईआ। गोबिन्द सिँघ शब्द डंक वजा नगारा, दो जहान दिता सुणाईआ। अन्त कन्त भगवन्त धरनीए तेरी पावे सारा, महासार्थी इक अख्वाईआ। जो आदि जुगादि शब्द अनादी वेखे विगसे वेखणहारा, दूजा नज़र कोए ना आईआ। कलयुग कूड़ कूड़यार करे पार किनारा, समुंद सागराँ डेरा ढाहीआ। सति धर्म सति सति दए उधारा, उदर तेरा दए सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक बेपरवाहीआ। धरनी कहे प्रभू मेरी चार जुग दी आसा, नौ सौ चौरानवे चौकड़ी पूरब नाल मिलाईआ। मैनूं सब ने दिता भरवासा, भाण्डा भरम भरम भनाईआ। मेरे उत्ते ख़ुशीआं वाली होई रासा, निरगुण सरगुण तेरा रूप गोपी काहन काहन जणाईआ। कलमे दीआं सुणीआं शाख़ां, सिफ्तां वाली सिफ्त सलाहीआ। मैं निमाणी हो के बेनन्ती इक आखां, बिन अक्खरां जगत सुणाईआ। तुध बिन अन्त होए कोई ना राखा, रक्षक नज़र कोए ना आईआ। तूं परम पुरख समराथा, समरथ तेरी सरनाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले लगा दे आपणी चरण धूड़ मेरे मस्तक माथा, दुरमति मैल कर सफ़ाईआ। मैं दीनन दीन दयाल अनाथ अनाथा, तूं देवणहार गुसांईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच स्वामी इक अख्वाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी सुण लै कूक, दरोही तेरा नाम ख़ुदाईआ। तेरी सृष्टी सुत्ती घूक, लोचन नेत्र अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। निगाह मार लै काया काअबे विच पंज भूत, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश फोल फुलाईआ। झगड़ा दिसे चारे कूट, दहि दिशा होई हल्काईआ। दीनां मज़्हबां पई फूट, मेल सके ना कोए मिलाईआ। आत्म परमात्म प्रीती गई टूट, टुट्टी गंढ्ढ ना कोए वखाईआ। सुरती शब्दी लिव गई छूट, छुटकी लिव ना कोए लगाईआ। चारो कुण्ट तक लै जूठ झूठ, माया ममता विच दीन दुनी हल्काईआ। मेरे पुरख अकाले दीन दयाले मेरे उत्ते तुठ, मेहर नज़र उठाईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी दरगाह साची विच्चों उठ, लोकमात आपणा फेरा पाईआ। उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण चारे तक लै मेरी वारो वार गुठ, कोना कोना फोल फुलाईआ।
तेरे प्यारे तेरे नालों गए रुठ, प्रीतम प्रेम विच ना कोए समाईआ। कलयुग कूड़ कूड़यारे पाई लुट, लुटेरा बणया थांउँ थाँईंर्आ। सति धर्म दी जड़ दिती पुट, पटने वाल्या तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। मैनूं हलूणा दे दे फड़के मेरे गुट, बिन हथ्थां हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी वस्त नाम वरताईआ । धरनी कहे प्रभू मैनूं जुग जुग मंगण दी आदत, मांगत हो के झोली डाहीआ। तेरी दरगाह साची सच अदालत, सचखण्ड निवासी सोभा पाईआ। मेरे उत्ते निगाह मार लै मानव मानस मानुख करे बग़ावत, बग़लगीर नज़र कोए ना आईआ। सति सच दी देवे ना कोए सख़ावत, वस्त नाम ना कोए वरताईआ। मुहब्बत प्यार वाली रही ना कोई निआमत, रसना रस ना कोए चखाईआ। मेरे साहिबा मेहरवाना नौजवाना श्री भगवाना की मेरे उत्ते आई क्यामत, कायम मुकाम नज़र कोए ना आईआ। मैं बुधहीण अणजाणत, अक्ल बुद्धी ना कोए चतुराईआ। तूं साहिब सतिगुर मेरी करें पहचानत, बेपहचान आपणी दया कमाईआ। सति धर्म सच वस्त मेरी झोली पा दे पिछली अमानत, जो तेरे चरण टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी वस्त वस्त वरताईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे सूरे सरबंगा, साहिब तेरे हथ्थ वड्याईआ। उह तक कलयुग करन वाला दंगा, चारे कुण्ट लए अगंड़ाईआ। जो पुरीआं लोआं जगत धार दी धार तों बाहर लँघा, नव सत्त भज्जे वाहो दाहीआ। जिस तेरा प्यार रहिण नहीं दिता चंगा, चार कुण्ट कुण्ट कीती हल्काईआ । तेरे कोल स्वामी अनोखा ढंगा, तेरा भेव कोए ना पाईआ। सतिगुर शब्द गोबिन्द धार चमका के खण्डा, ब्रह्मण्डां करे सफ़ाईआ। मैं ख़ुशी विच तेरे प्यार नूं जगत संसार अन्दर वंडा, काया माटी पंज तत विच टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक हो सहाईआ। धरनी कहे प्रभू मैं मंग मंग थक्कां, मेरी थकावट विच दुहाईआ। तेरे नाल अवतार पैग़म्बरां गुरुआं वायदा कीता पक्का, पेशीनगोईआं भविख्तां नाल भविख्त गए समझाईआ। अन्त लेखा वेख लै बूरा कक्का, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ । जो लहिणा देणा सदी चौधवीं अन्त अख़ीर बेनज़ीर मुहम्मद धारा विच नाल मक्का, काअबे बेआबे देवे समझाईआ। नव सत्त मेरे स्वामी अन्तरजामी मेरे उत्ते लग्गण वाला धक्का, चारो कुण्ट संभल कोए ना पाईआ। मानव ज़ाती कीमत अन्त रहिणी नहीं कोई टका, जगत माया संग ना कोए निभाईआ। तेरा खेल होणा हकीकत हका, हक दे मालक तेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच स्वामी मैं तेरे वल तका, तकदीर मेरी देणी बदलाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी बदल दे तकदीर, तरीका आपणा इक दृढ़ाईआ। जो संदेशा दे के गया कबीर, कबरां बाहर समझाईआ। तेरा लहिणा देणा बेनज़ीर, जग नेत्र नज़र कोए ना आईआ। जो नानक
निरगुण सरगुण बग़दाद विच मारी लकीर, दजला फ़रात दए गवाहीआ। जिस कारन गोबिन्द पकड़ी शमशीर, खण्डा खड़ग खड़ग चमकाईआ। झगड़ा रहे ना शाह हकीर, फ़कीरां फ़िकरा इक समझाईआ। लेखा मुका दे ग़रीब अमीर, अमरापद इक समझाईआ। सति धर्म मेरे उत्ते कर तामीर, कलयुग कूड़ा बुरज देणा ढाहीआ। तूं शाहो भूप सुल्तान पीरां दा पीर, भूपत भूप इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दर इक सुहाईआ। धरनी कहे मेरे आदि निरञ्जणा, मेहरवान महबूब। मेरा कर दे घर सुहञ्जणा, आलीशान अरूज। तेरे चरण धूड़ करां मजना, दीन दुनी विच्चों कढ दुवैती दूज। आत्म परमात्म सब दा बण सज्जणा, सच प्रीती विच जावां जूझ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच भेव खुल्हाउणा गूझ। धरनी कहे प्रभू मेरे उत्ते कर सुहञ्जणी रुत, रुतड़ी आपणे नाम नाल महकाईआ। तूं परम पुरख अबिनाशी अचुत, चेतन सब नूं दे कराईआ । पवित्र कर दे काया माटी बुत, बुतख़ानयां कर सफ़ाईआ। आत्म धार सर्ब बणा लै आपणे सुत, सोई सृष्टी लै जगाईआ। सतिगुर शब्द हो के आपणी गोदी चुक, ज़ात पात दीन मज़्हब वंड ना कोए वंडाईआ। आत्म परमात्म निरगुण धार जणा दे अगम्मी तुक, तुख्म तासीर बेनज़ीर दए बदलाईआ। पड़दा ओहला काया चोला रहे मूल ना लुक, जोती जाते जोत नूर कर रुशनाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेरे उत्ते पाँधी जाए मुक, मुकम्मल आपणा हुक्म वरताईआ। सुफल करा दे मेरी कुक्ख, जनणी हो के वास्ता पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी आसा तेरे चरण टिकाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी आसा पूर, परम पुरख तेरी वड्याईआ। जन भगतां अन्तर आत्म दे सरूर, अमृत रस रस भराईआ। निरगुण आपणा बख्श दे नूर, नूर नुराना डगमगाईआ। उह तक लै जो आशा रखी मूसा उत्ते कोहतूर, तुरीआ तों बाहर आपणा संग बणाईआ। तूं मालक ख़ालक इक हज़ूर, हज़रतां दे मालक बेपरवाहीआ। तूं साहिब स्वामी सर्ब कला भरपूर, भरपूर रिहा सर्ब ठांईआ। मेरा पन्ध मुका दे नेड़ा दूर, दूर दुराडे वेखणा चाँईं चाँईंआ। मेरे उत्तों कल्पना कढ दे कूड़, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। सति धर्म मेरी झोली पाउणा ज़रूर, ज़रूरत तेरे अगे रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साहिब सच तेरी सरनाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी झोली ख़ाली भर, ऊनता रहिण कोए ना पाईआ। मैनूं सब ने दिता वर, जुग चौकड़ी संदेशे गए सुणाईआ। कलयुग अन्तिम तेरा लेखा नाल नरायण नर, नर हरि तेरी ओट तकाईआ। मेरा सुहञ्जणा पवित्र कर दे गृह घर, मिट्टी ख़ाक हो के सीस निवाईआ। अमृत धार वहा दे सच सरोवर सर, सरसे दा लेखा गोबिन्द वाला पूर कराईआ। तूं स्वामी इक्को नरायण नर, दूजा नज़र कोए ना आईआ।
मेरा भय भाओ चुका दे डर, भयानक रूप ना कोए दरसाईआ। दीन दुनी दी शरअ मेट दे शर, शरीअत रूप बणे ना अन्त कसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी धार देणी समझाईआ । धरनी कहे प्रभू मेरी इक्को मंग अख़ीरी, बिन अक्खरां आख़र दयां जणाईआ। तूं शाहो भूप शहिनशाह अमीरी, अमरापद दे मालक तेरी ओट तकाईआ। तूं ख़ालक बेनज़ीरी, कुदरत दा कादर इक अख्वाईआ। आपणा लेखा तक लै जो शब्दी हुक्म कीता तहरीरी, अक्खर अक्खरां नाल जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। धरनी कहे प्रभू मैं तेरी तकां हस्ती, आदि जुगादी वेखां चाँईं चाँईंआ। मैं तेरे हुक्म विच जुग चौकड़ी नसदी, भज्जां वाहो दाहीआ। पिछले जुगां दा हाल दस्सदी, ख़ुशीआं ढोले गाईआ। बौहड़ी कलयुग अन्तिम गल्ल रही नहीं मेरे वस दी, वास्ता तेरे अगे पाईआ। तेरी सृष्टी कूड़ी कल्पना विच वेख लै फसदी, फाँसी गल ना कोए कटाईआ। ज़बान भरी रही ना तेरे नाम रस दी, रस्ता सारे गए भुलाईआ। वड्याई रही ना सतिगुर शब्द जस दी, सिफ्ती ढोले कोए ना गाईआ। खेल रही ना निज नेत्र अक्ख दी, लोचन नैण ना कोए खुल्हाईआ। दरोही मेरे तों कथा कहाणी मुकी सच दी, सच विच ना कोए समाईआ। तूं निगाह मार लै आपणी सृष्टी तक लै पंज तत काया माटी कच्च दी, कंचन गढ़्ह ना कोए सुहाईआ। ना कल्पणा विच फिरे नचदी, दहि दिशा भज्जे वाहो दाहीआ। पंच विकार विच फिरे टपदी, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। तेरा सतिनाम नाम सति ना मूल जपदी, जिस दी सतिगुर नानक दए गवाहीआ। उह वेख लै मुहम्मद दी सदी चौधवीं जांदी टपदी, टापू सारे रहे कुरलाईआ। मेरे उत्ते पंड वध गई भार वाले पप्प दी, पतित पुनीत ना कोए कराईआ। विचार रही नहीं गुरमति दी, मन मति आपणा रंग रंगाईआ। दीन दुनिया प्यासी होई मानस रत दी, रत्न अमोलक हीरा तेरा रूप ना कोए वटाईआ। मेरे साहिब स्वामी सतिगुर तेरे अगे वास्ता घतदी, निव निव लागां पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी चरण धूड़ मेरी ख़ाहिश पूरी करे मस्तक मथ दी, जगत तिलक नज़र कोए ना आईआ।